"ძალიან პატარა დიდ ქვეყანაში"...
font-large font-small
"ძალიან პატარა დიდ ქვეყანაში"...
ფრაზა, რომელიც სათაურად გამოვიყენე, ჩემი არ არის. ასე ჩემს საყვარელ წიგნს ერქვა ბავშვობაში, რომელიც სულ მაგიდაზე მედო და მაშინ მეგონა, რომ უფრო სამართლიანი, კეთილი და საინტერსო რამ არც ერთ წიგნში არ ეწერა.
ახლა სიმართლე გითხრათ, თითქმის აღარ მახსოვს მისი შინაარსი, მაგრამ ვიცი, რისი თქმა სურდა ავტორს და ვცდილობ, არ დავივიწყო: როცა პატარა ხარ და საკუთარი თავის დაცვა არ შეგიძლია, ამ დროს დიდი მნიშვნელობა აქვს, როგორ ადამიანებს შეგახვედრებს ბედისწერა და ვინ იქნებიან შენი მასწავლებლები. მიუხედავად იმისა, როგორ პირობებში გიწევს ცხოვრება, ყველგან უნდა შეძლო სიკეთის ამოცნობა, დანახვა და შესისხლხორცება...

მთავარი მაინც ის არის, რამაც ახლა ის გაცრეცილყდიანი წიგნი გამახსენა, რომელიც არც კი ვიცი, როდის დავკარგე...

საღამოობით, როცა საოცრად დაღლილი გამოვდივარ ქუჩაში, იმის ნაცვლად, რომ ტრანსპორტში ასვლა ვიჩქარო და რაც შეიძლება მალე დავბრუნდე შინ, ფეხით მივუყვები გზას - რატომღაც, ასე უფრო კარგად ვისვენებ და ვიკრებ ძალას. დავუყვები მშობლიური ქალაქის ქუჩებს და რაზე აღარ ვფიქრობ. უფრო ხშირად კი ადამიანებს ვათვალიერებ და თითქმის ყოველთვის ვპოულობ ერთი შეხედვით ერთფეროვან მასაში საინტერსო სახეებს, რომლებიც იმ ჩანაწერების გმირებად იქცევიან ხოლმე, ჟურნალის ფურცლებიდან ჩემს საყვარელ მკითხველსაც რომ ვაცნობ მოგვიანებით და მიხარია, როცა მათ მაგალითზე ყველანი ერთად ვსწავლობთ რაღაც ისეთ მნიშვნელოვანს, ჩვენს სიცოცხლესა და ადამიანობას გამართლებას რომ მოუძებნის...

ორიოდე დღის წინ ექვსი-შვიდი წლის გოგომ მიიპყრო ჩემი ყურადღება. იჯდა ქუჩის ჭუჭყში, ტროტუარის კიდეზე. ხელში გახდილი ფეხსაცმელი ეჭირა, რომელსაც ზონარი აწყვეტოდა და ალბათ, სიარული ვეღარ შეძლო. დანანებით დასცქეროდა ძველ, აშკარად სხვის გამონაცვალ, გაცვეთილ სანდალს, რომლის ტარება ნამდვილად ნაადრევი იყო ამ სეზონზე, მაგრამ არჩევანიც არ ჰქონდა ალბათ დიდი. მომუშტული მარჯვენათი ცრემლებს იწმენდდა და ხმამაღლა ტიროდა. გეგონებოდა, ხელში ძველი ფეხსაცმელი კი არა, მკვდარი ჩიტი ან საყვარელი ლეკვი ეჭირა და მას დასტიროდა...

ძნელი იყო გოგონა ვერ შეგემჩნია, მაგრამ იმდენმა ადამიანმა ჩაუარა გულგრილად, რაღაცის შემრცხვა...

მერე რა, რომ აშკარად, ერთ-ერთი იმათგანი იყო, ვინც სამათხოვროდაა გამოსული და დილიდან საღამომდე გამაღიზინებლად გვებლანდება ფეხებში, უამრავ თავისნაირთან ერთად? ის ჯერ კიდევ შემორჩენილ სინდისზე ცდილობს ზეგავლენის მოხდენას და გაიძულებს, შენი შვილების ისედაც მწირი ლუკმა გაუყო, რადგან თუ ასე არ მოიქცევი, დიდხანს გემახსოვრება მისი უძიროდ ლურჯი თვალების არაბავშვური სევდა, ზედმეტად ფერმკრთალი პირისახე (ჭუჭყის სქელი ფენაც რომ ვერ ფარავს) და გულისმომკვლელი სიგამხდრე...

შევჩერდი, რომ დამემშვიდებინა. ორი ნაბიჯით მიმასწრო მასთან ახალგაზრდა ქალმა, რომელსაც გვერდით მტირალი გოგონას ტოლი ბავშვი ედგა. დაიხარა, ნიკაპში მოჰკიდა ორი თითი და თავი ააწევინა:

- ფეხსაცმლის გამო ტირი?! - დაუყვავა ისეთი ტკბილი ხმით, მხოლოდ დედებს რომ აქვთ.

გოგონამ თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და უფრო გული ამოუჯდა.

ცელოფანის პარკიდან საცეკვაო უძირო ჩუსტები ამოიღო და შვილს გაუწოდა:
- ნინუცა, გაიხადე ფეხზე და ესენი ჩაიცვი. სახლამდე თითქმის მივედით, შენი ფეხსაცმელი კი ამ კარგ გოგოს ვაჩუქოთ, რომ არ იტიროს...

შვილმა დედას დაუჯერა და მაშინვე წაიძრო ფეხსაცმელები, გოგონას დაუნანებლად გაუწოდა. დედამისი კი ჩაცმაში მიეხმარა და... ბედნიერმა გადაიკისკისა...

პატარა უკვე აღარ ტიროდა. გაოცებული დაჰყურებდა "ახალ ფეხსაცმელებს" და ძველებს მაინც ვერ იმეტებდა გადასაყრელად. მერე უცებ მოსწყდა ადგილს და ისე გაიქცა, არც მადლობა უთქვამს, არც სიხარული გამოუხატავს... ძალიან მეტკინა გული.

- მე გიხდით მადლობას ამ პატარას ნაცვლად! - ვუთხარი ახალგაზრდა ქალს, რომელმაც განწყობა არ გაიფუჭა და გაღიმებულმა მიპასუხა:

- ჯერ ძალიან პატარაა... გაიზრდება და ისწავლის ბევრ რამეს. რაც მთავარია, ბევრი კარგი მაგალითი უნდა დაინახოს ამ ქუჩებში და ქვეყანაში, რომელიც ასეთი უზარმაზარია მისთვის...

- ჟურნალისტი ვარ და თქვენზე მინდა დავწერო...

- რას ამბობთ! - უარის ნიშნად თავი გადააქნია: - რომელი გმირი მნახეთ? უბრალოდ, დედა ვარ, რომელმაც ატირებულ ბავშვს გულგრილად ვერ ჩაუარა...

...უბრალო კი არა, ნამდვილი დედა იყო, რომელსაც ძალიან ბევრი შვილი უნდა ჰყავდეს, რადგან კარგებს გაზრდის, უეჭველია. მე კი იმათ გასაგონად უფრო ვწერ ახლა ამ ყველაფერზე, ვინაც გულგრილად ჩაუარა გვერდი იმ დღეს ატირებულ პატარას და სრულიად საქართველოსთვის - ყველაფერი გავაკეთოთ, რომ ჩვენი ლამაზი სამშობლოს ქუჩებში მშიერი, ატირებული და ხელგაწვდილი პატარები არ დადიოდნენ - ასე "ძალიან პატარები დიდ ქვეყანაში".
ინგა ჯაყელი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (8)
11.06.2015
მჯერო,რომ არსებობენ ასეთი ადამიანები...ღმერთმა ამრავლოს!:)
ბენდი
08.06.2015
რატომღაც მგონია რომ ეს მხოლოდ ჟურნალისტის მოგონილია, უბრალოდ მას ძალიან უნდა რომ ესეთი ადამიანები დადიოდნენ ქუჩაში. რომელიც საკუთარ შვილს ფეხსაცმელს გახდის და სხვას ჩააცმევს. დღეს ადამიანები ძალიან შეიცვალნენ, ისე შეეჩვივნენ გაჭირვებას თავისას და სხვისას , რომ გულთან სხვისი ტკივილი ვეღარ მიაქვთ იმიტომ რომ საკუთარი ტკივილი ტანჯავთ.
მერი
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
რატომ იწვევს დომენიკ მანგო ნანუკა ჟორჟოლიანს დებატებში
კომპოზიციის დასრულების შემდეგ ყველა გარს ეხვეოდა და ალაგ-ალაგ ვახერხებდი მის დამარტოხელებას
შემოქმედი, რომლის ნაწარმოებების მიხედვით სკოლებსა და საბავშვო ბაღებში წარმოდგენები იმართებოდა
შვილებისთვის შენარჩუნებული მშობლიური ტრადიციები
"20 ბავშვი გაცვლითი პროგრამით უნდა წაგვეყვანა საქართველოში"
"ყველაზე მეტად თქვენი სითბო, ზრუნვა და სიყვარული სჭირდებათ"
"ღირებულებები გადაეცემა თაობიდან თაობას"
"სადაც უცხოვრია თუ უმუშავია, ყველგან ვაზი აქვს დარგული"
რამდენი დაცვითი მექანიზმი ჰქონდა სახელმწიფოს, რომ ანტისაბჭოთა ტექსტი არ გაპარულიყო
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი