დუ­შე­ლი "ტიგ­რა­ნას" ცხოვ­რე­ბის გზა - რო­გორ აჩუ­ქეს ელე­ნე ყიფ­ში­ძეს მსუ­ბუ­ქი ქმა­რი...
font-large font-small
დუ­შე­ლი "ტიგ­რა­ნას" ცხოვ­რე­ბის გზა - რო­გორ აჩუ­ქეს ელე­ნე ყიფ­ში­ძეს მსუ­ბუ­ქი ქმა­რი...
30 წლის მან­ძილ­ზე შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი მაქვს 70-ზე მე­ტი რო­ლი


იოსებ კა­კა­ლაშ­ვილს დუ­შე­თის სა­ხალ­ხო თე­ატ­რ­ში 70-ზე მე­ტი რო­ლი აქვს შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი, 30 წლის მან­ძილ­ზე კი დუ­შე­თის კულ­ტუ­რის სახ­ლის დი­რექ­ტო­რი იყო. ბევრ ცნო­ბილ მსა­ხი­ობ­თან ერ­თად უთა­მა­შია სცე­ნა­ზე. ბა­ტო­ნი იოსე­ბი 82 წლი­საა და დღემ­დე სა­ხალ­ხო თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბია. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად მხნედ გა­მო­ი­ყუ­რე­ბით-მეთ­ქი, რომ ვუთხა­რი, ვი­თო­მო? - და­ეჭ­ვე­ბით მკითხა. არა­და, წლე­ბი მარ­თ­ლაც არ ეტყო­ბა, კვლა­ვაც აქ­ტი­უ­რად აგ­რ­ძე­ლებს მოღ­ვა­წე­ო­ბას და თა­ვის მა­ყუ­რე­ბელს კვლა­ვაც უხა­რებს გულს. დუ­შე­ლებს დღემ­დე ახ­სოვთ მი­სი შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი ტიგ­რა­ნა და იოს­კას (რო­გორც იქა­უ­რე­ბი ეძა­ხი­ან) და­ნახ­ვა­ზე ერ­თ­მა­ნეთს ეუბ­ნე­ბი­ან: ნა­ხეთ, ტიგ­რა­ნა მო­დი­სო...



- დუ­შეთ­ში და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე. მა­მა­ჩე­მი 1937 წელს და­ი­ჭი­რეს და ტაშ­კენ­ტ­ში გა­და­ა­სახ­ლეს, რა­ღაც ზედ­მე­ტი სიტყ­ვა წა­მოს­ც­და ეტყო­ბა და ვი­ღა­ცას არ მო­ე­წო­ნა. დე­დას 5 შვი­ლი დავ­რ­ჩით. 4 და მყავ­და, ნა­ბო­ლა­რა მე ვი­ყა­ვი. დღემ­დე შე­ნა­ხუ­ლი გვაქვს ცი­ხი­დან და მე­რე უკ­ვე ომი­დან გა­მოგ­ზავ­ნი­ლი მა­მა­ჩე­მის სამ­კუთხა წე­რი­ლე­ბი. ბო­ლო წე­რი­ლი არ­ხან­გელ­ს­კი­დან გა­მო­უგ­ზავ­ნია. დე­და­ჩემს სწერ­და, რომ სა­სა­მარ­თ­ლო უკ­ვე ჰქონ­და და ერ­თი კვი­რის შემ­დეგ გა­ა­თა­ვი­სუფ­ლებ­დ­ნენ. მე­ო­რე წე­რილ­ში კი ეწე­რა: ომი და­იწყო, პა­ტიმ­რებს ფორ­მე­ბი ჩაგ­ვაც­ვეს და სად მივ­ყა­ვართ, არა­ვინ ვი­ცი­თო. პირ­ველ­სა­ვე წელს და­ი­ღუ­პა. არც მახ­სოვს მა­მა­ჩე­მი. რომ გა­და­უ­სახ­ლე­ბი­ათ, მა­შინ 2 წლის ვყო­ფილ­ვარ.

- მე­რე, რო­გორ გზრდი­დათ დე­და 5 შვილს მარ­ტო?

- იცით, რა დი­დი გა­ჭირ­ვე­ბით გვზრდი­და? დე­და დამ­ლა­გებ­ლად მუ­შა­ობ­და სა­ნე­პიდ­სად­გურ­ში. საჭ­მე­ლი თით­ქოს გვქონ­და, მაგ­რამ სულ გვში­ო­და - სამ­ყო­ფი არას­დ­როს იყო, ყვე­ლა­ფერს გა­მო­ზო­მი­ლად ვჭამ­დით. მომ­ჭირ­ნე­ო­ბით ვცხოვ­რობ­დით. დე­დას ხელ­საქ­მე ეხერ­ხე­ბო­და და ულა­მა­ზეს რა­ღა­ცებს ქსოვ­და: ტან­საც­მელს, თავ­საფ­რებს, გა­და­სა­ფა­რებ­ლებს და ა.შ. ერთ ჟა­კეტს რომ მოქ­სოვ­და, ერთ ფუთ სი­მინ­დ­ში ცვლი­და. მე­რე წყლის წის­ქ­ვილ­ზე სი­მინ­დის დაფ­ქ­ვაც რომ გა­ჭირ­და, ერთ ფუთ ფქვილ­ზე და­იწყო გა­დაც­ვ­ლა. მახ­სოვს, ტა­ლო­ნე­ბით 2 კი­ლო­სა და 600 გრამ პურს ვი­ღებ­დით. დე­და მჭადს გა­მო­აცხობ­და და პა­ტარ-პა­ტა­რა ნაჭ­რე­ბად ჭრი­და, ყვე­ლას რომ შეხ­ვედ­რო­და. ასეთ ტან­ჯ­ვა­სა და წვა­ლე­ბა­ში გა­ვი­ზარ­დეთ. ყო­ფი­ლა შემ­თხ­ვე­ვა, სი­ცი­ვე­სა და ყინ­ვა­ში სკო­ლა­ში ფეხ­შიშ­ვე­ლა წავ­სულ­ვარ. მი­ვი­დო­დით და კლას­შიც სი­ცი­ვე იყო. ამის მი­უ­ხე­და­ვად, დე­და ერთ დღე­საც არ მაც­დე­ნი­ნებ­და სკო­ლას. სა­მებ­ზე და ოთხებ­ზე ვსწავ­ლობ­დი, მაგ­რამ მა­შინ ისე­თი სიმ­კაც­რე იყო, დღე­ვან­დელ ათებს სჯობს ის ნიშ­ნე­ბი. არ გა­უ­ჯავ­რ­დე ბავშვს, ზედ­მე­ტი არა­ფე­რი უთხ­რა, - დღეს ასეა მი­ღე­ბუ­ლი. არა, შენ შე­მო­გევ­ლე, ასე რო­გორ აღ­ზ­რ­დი სახ­ლ­ში შვილს და სკო­ლა­ში - მოს­წავ­ლეს? მას­წავ­ლე­ბელს წინ რო­გორ გა­და­უს­წ­რებ­დი, გე­რი­დე­ბო­და ყვე­ლაფ­რის. ახ­ლა პირ­და­პირ სა­ხე­ლე­ბით მი­მარ­თა­ვენ. შე­იც­ვა­ლა ხალ­ხი. ჩვენ, ძვე­ლი დუ­შე­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს შენ შე­მო­გევ­ლე, შენ გე­ნაც­ვა­ლე­თი ვე­ლა­პა­რა­კე­ბით, ახ­ლან­დე­ლე­ბი კი უწ­მა­წუ­რი სიტყ­ვე­ბით იწო­ნე­ბენ თავს.

- თქვენს ოჯახ­ზეც მითხა­რით, რო­გორ და­ქორ­წინ­დით, რამ­დე­ნი შვი­ლი გყავთ?

- სხვა­თა შო­რის, ცო­ლის­დად მე­კუთ­ვ­ნი (ი­ცი­ნის) - ჩე­მი ცო­ლიც ჯა­ვა­ხიშ­ვი­ლია. გუ­ლო აფ­თი­აქ­ში მუ­შა­ობ­და ბუ­ღალ­ტ­რად. 29 წლის ვი­ყა­ვი, რო­დე­საც გა­ვი­ცა­ნი, მო­მე­წო­ნა და შე­ვუღ­ლ­დით კი­დეც. ძა­ლი­ან მე­ო­ჯა­ხე და კარ­გი მე­უღ­ლეა. 3 შვი­ლი - 2 ვა­ჟი და 1 ქა­ლიშ­ვი­ლი გვყავს.

- ახ­ლა თე­ატ­რ­ზეც მი­ამ­ბეთ. პრო­ფე­სი­ით მსა­ხი­ო­ბი ხართ?

- აგ­რო­ნო­მი ვარ, მაგ­რამ ერ­თი დღეც არ მი­მუ­შა­ვია პრო­ფე­სი­ით. 1956 წლი­დან ხე­ლოვ­ნე­ბას ვემ­სა­ხუ­რე­ბი. თე­ატ­რია ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა. სკო­ლა­ში კარ­გი პე­და­გო­გი გვყავ­და - თა­მა­რა ბუ­ზა­ლა­ძე, რუ­სულს გვას­წავ­ლი­და. თე­ატ­რ­ზე შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი იყო და სკო­ლა­ში ხში­რად დგამ­და რუ­სუ­ლე­ნო­ვან სპექ­ტაკ­ლებს. მა­შინ პირ­ვე­ლად გა­მო­ვე­დი სცე­ნა­ზე, პირ­ვე­ლი რო­ლი შე­ვას­რუ­ლე და იმის შემ­დეგ ხიბ­ლ­ში ჩავ­ვარ­დი. 30 წე­ლი დუ­შე­თის კულ­ტუ­რის სახ­ლის დი­რექ­ტო­რი ვი­ყა­ვი. მახ­სოვს, ერ­თხელ კო­მე­დია დავ­დ­გით და ერთ-ერ­თი წარ­მოდ­გე­ნის დაწყე­ბამ­დე ნას­ვამ­მა ბი­ჭებ­მა რა­ღაც ჩოჩ­ქო­ლი ატე­ხეს დარ­ბაზ­ში. ვინ არის დი­რექ­ტო­რიო? - ერ­თ­მა გაბ­რა­ზე­ბით იკითხა. - დი­რექ­ტო­რი მე ვარ-მეთ­ქი, - მო­ვახ­სე­ნე. - უფ­რო­სო, შე­მოს­ვ­ლა მინ­და და კლუ­ბის გამ­გემ მითხ­რა, დი­რექ­ტო­რის ბრძა­ნე­ბით ნას­ვამ ხალხს არ ვუშ­ვებ, მე კი სპექ­ტაკ­ლის ყუ­რე­ბა მინ­დაო. - შე­მო­დი, ოღონდ წყნა­რად იყა­ვი-მეთ­ქი. ამა­სო­ბა­ში ჩე­მი სცე­ნა­ზე გას­ვ­ლის დროც მო­ვი­და და ისე ხარ­ხა­რებ­და ხალ­ხი, პა­უ­ზებს ვა­კე­თებ­დი, რომ ჩე­მი სიტყ­ვე­ბი მეთ­ქ­ვა. უცებ, მეს­მის ხმა­მა­ღა­ლი ძა­ხი­ლი: "მო­ი­ცა, მო­ი­ცა". გა­ვი­ხე­დე კუ­ლი­სე­ბის­კენ და ისევ ის ბი­ჭია: უფ­რო­სო, შენ რომ ლა­პა­რა­კობ, მე­ცი­ნე­ბა, კლუ­ბის გამ­გე კი მე­უბ­ნე­ბა, არ გა­ი­ცი­ნოო და გა­ვი­ცი­ნო თუ არ გა­ვი­ცი­ნო, ვე­ღარ გა­ვი­გეო. ყვე­ლამ სი­ცი­ლი და­იწყო... დღემ­დე ამ თე­ატ­რ­ში მსა­ხი­ო­ბად ვმუ­შა­ობ. 30 წლის მან­ძილ­ზე შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი მაქვს 70-ზე მე­ტი რო­ლი. არა­ერთ ცნო­ბილ რე­ჟი­სორს და­უდ­გამს აქ სპე­ქტაკ­ლი და ცნო­ბილ მსა­ხი­ო­ბებ­საც უთა­მა­ში­ათ ჩვენს სცე­ნა­ზე.

- თქვე­ნი შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი რო­ლე­ბი­დან ყვე­ლა­ზე მე­ტად, რო­მე­ლი მოგ­წონ­დათ?

- "საბ­რალ­დე­ბო დას­კ­ვ­ნა­ში" ტიგ­რა­ნას ვთა­მა­შობ­დი. დღემ­დე ახ­სოვთ ჩე­მი შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი რო­ლი. ახ­ლაც კი, რო­დე­საც ქუ­ჩა­ში მივ­დი­ვარ, ამ­ბო­ბენ: ნა­ხეთ, ტიგ­რა­ნა მო­დი­სო. თე­ატ­რ­ში ბევ­რი სა­ინ­ტე­რე­სო მთა­ვა­რი რო­ლი შე­ვას­რუ­ლე, კი­ნო­ში კი - ორი ეპი­ზო­დუ­რი რო­ლი. ეს ფილ­მე­ბია: "ზო­გი ჭი­რი მარ­გე­ბე­ლი­ა" და "ცეცხ­ლ­თან თა­მა­ში". ორი­ვე­გან მწყემ­სის რო­ლი შე­ვას­რუ­ლე, მაგ­რამ ფილ­მ­ში "ზო­გი ჭი­რი მარ­გე­ბე­ლი­ა" რე­ჟი­სო­რის მაკ­რა­ტელს შე­ვე­წი­რე.

- მითხა­რით, რომ არა­ერთ ცნო­ბილ მსა­ხი­ობ­თან ერ­თად გი­თა­მა­ში­ათ და ბუ­ნებ­რი­ვია, მო­სა­გო­ნა­რიც ბევ­რი გექ­ნე­ბათ.

- რა და­მა­ვიწყებს იმ უბედ­ნი­ე­რეს წლებს?!. სა­ხალ­ხო არ­ტის­ტი ვა­სო გო­ძი­აშ­ვი­ლი ხში­რად სტუმ­რობ­და დუ­შეთს. ერ­თ­მა­ნეთს სუფ­რა­ზეც ხში­რად შევ­ხ­ვედ­რი­ვართ. ენა­მოს­წ­რე­ბუ­ლი და იუმო­რის მოყ­ვა­რუ­ლი გახ­ლ­დათ. 22 წლის ვი­ყა­ვი, მას­თან ერ­თად რომ ვი­თა­მა­შე "მაია წყნე­თელ­ში". მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის თე­ატ­რ­ში გა­დი­ო­და ეს სპექ­ტაკ­ლი და ვა­სო მე­ფის როლს ას­რუ­ლებ­და. ამი­ტომ, რო­დე­საც ჩვენც დავ­დ­გით ეს სპექ­ტაკ­ლი, ის კვლავ მე­ფის როლ­ზე მო­ვიწ­ვი­ეთ. ვთა­მა­შობ­დი მი­ხოს და ტყვე­ე­ბის გამ­ყიდ­ველს. ერთ ეპი­ზოდ­ში, რო­დე­საც მე, ტყვე­ე­ბის გამ­ყიდ­ვე­ლი, მივ­ყა­ვართ ჯვარ­ზე გაკ­რუ­ლი და ქა­ლის კა­ბა­გა­დაც­მუ­ლი, გზა­დაგ­ზა ვი­ძა­ხი: "დი­დო მე­ფეო, დი­დო მე­ფე­ო". სა­სახ­ლი­დან გა­მო­დი­ო­და მე­ფე - ვა­სო გო­ძი­აშ­ვი­ლი და ამ­ბობ­და: "რა ამ­ბა­ვია, რად შეყ­რილ­ხართ, ჩე­მო შვი­ლე­ბო?" და მახ­სოვს, ისე­თი შე­მარ­თე­ბი­თა და რი­ხით თქვა ეს სიტყ­ვე­ბი, რომ რამ­დე­ნი­მე მსა­ხი­ო­ბი მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბის­გან და­ი­ძა­ბა და გა­შეშ­და. მიხ­ვ­და ამას დი­დი მსა­ხი­ო­ბი და მა­შინ­ვე ტონს და­უ­წია. ის ჩვე­ნი თე­ატ­რის გულ­შე­მატ­კი­ვა­რი გახ­და. მე­რე, კულ­ტუ­რის ახა­ლი სახ­ლი რომ გა­იხ­ს­ნა დუ­შეთ­ში, 1957 წლის 10 მარტს გა­ვი­მე­ო­რეთ "მაია წყნე­თე­ლი" და მა­ი­ას რო­ლის შემ­ს­რუ­ლებ­ლად ელე­ნე ყიფ­ში­ძეც მო­ვიწ­ვი­ეთ. ვახ­ტანგ გო­ზი­ტაშ­ვი­ლი იყო ჩვე­ნი თე­ატ­რის წამ­ყ­ვა­ნი მსა­ხი­ო­ბი და მას უნ­და ეთა­მა­შა მე­ფის რო­ლი, მაგ­რამ და­ი­ჟი­ნა: დღეს ვერ ვი­თა­მა­შებ და ჩემ­მა დუბ­ლი­ორ­მა ითა­მა­შო­სო. მე­ფე ერეკ­ლე მა­ი­ას რომ აჯილ­დო­ებს, ასეთ სიტყ­ვებს ამ­ბობს: ვერ­ცხ­ლის უნა­გი­რით შე­კაზ­მუ­ლი ლურ­ჯა ცხე­ნი და მსუ­ბუ­ქი ხმა­ლი ჩემ­გან სა­ჩუქ­რად მი­ბო­ძე­ბიაო, დუბ­ლი­ორ­მა კი ასე გა­ი­მე­ო­რა: "...ლურ­ჯა ცხე­ნი და მსუ­ბუ­ქი ქმა­რი ჩემ­გან სა­ჩუქ­რად მი­ბო­ძე­ბი­ა". ხში­რად მი­წევ­და მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის თე­ატ­რ­ში მის­ვ­ლა და ელე­ნე ყიფ­ში­ძე რომ მხვდე­ბო­და, სი­ცი­ლით მე­კითხე­ბო­და: აბა, რო­გორ მყავს ის მსა­ხი­ო­ბი, მსუ­ბუ­ქი ქმრით რომ და­მა­სა­ჩუქ­რაო? ახ­ლოს ვიც­ნობ­დი სა­ქარ­თ­ვე­ლოს სა­ხალ­ხო არ­ტისტ ვახ­ტანგ ნი­ნუ­ა­საც - "უ­დიპ­ლო­მო სა­სი­ძო­ში" ნი­კო­ლო­ზის როლს რომ ას­რუ­ლებ­და. ვახ­ტან­გი ხა­ლი­სით ჰყვე­ბო­და ხოლ­მე იმ ეპი­ზო­დის გა­და­ღე­ბის მო­მენტს, რო­დე­საც ღო­რის­თ­ვის უნ­და ეკოც­ნა: ღო­რის­თ­ვის კოც­ნა არ მინ­დო­და, უარ­ზე ვი­ყა­ვი, ტუ­ჩებ­ში რომ ეკ­ბი­ნა, მე­რე რა უნ­და მექ­ნაო? ამი­ტომ რე­ჟი­სორ­მა 70 მა­ნე­თი ზედ­მე­ტად მომ­ცა, ოღონდ უარი არ მეთ­ქ­ვა ამ სცე­ნა­ზე და რომ ვწე­ვარ და ღორს ვკოც­ნი, აი, მაგ დროს 70 მა­ნე­თი ჯი­ბე­ში მე­დოო...

ნი­ნო ჯა­ვა­ხიშ­ვი­ლი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
მუსიკოსი, მხატვარი, მწერალი - ახალგაზრდა ქართველი სტუდენტის წარმატებები
ლარა იანი - მოდელი, რომელიც მილანში ცხოვრებამ შეცვალა
თიკო მოსემღვდლიშვილი სიყვარულსა და თავისუფლებაზე
"ჩეკისტებთან ერთსაათიანი კონსილიუმი ნიკოს მეუღლეს თმის გათეთრებად დაუჯდა"
მოსკოვის ცნობილი თეატრი, "სოვრემენნიკი", თბილისს პირველად 1961 წელს ესტუმრა.
"თუ სურვილი ქმედებაშიც აისახება, საბოლოო ჯამში, მიდიხარ მიზნამდე"
კვირის სიახლეები
კოალიციამ აშშ-ის მეთაურობით სირიაზე ავიადარტყმები მიიტანა - როგორ ეხმაურება ვლადიმერ პუტინი მომხდარს?
14 აპრილს გამთენიისას საერთაშორისო კოალიციამ, რომლის შემადგენლობაშიც აშშ, საფრანგეთი და დიდი ბრიტანეთი შედის, სირიაში გარკვეულ ობიექტებზე დარტყმა მიიტანეს.
0 კომენტარი
"მეზობლებს კარზე კაკუნი რომ არ აეტეხათ, იმ არაკაცს შეიძლება, დედასთან ერთად, ბავშვებიც დაეხოცა"
ბარნოვის ქუჩაზე მომხდარი საზარელი მკვლელობის ახალი დეტალები
0 კომენტარი
საინტერესო დეტალები მსოფლიო ვარსკვლავებთან მუშაობის შესახებ
ქართულ სამზარეულოსა და კულტურაზე შეყვარებული გორან ბრეგოვიჩი
0 კომენტარი
"არ მინდა, ჩემმა შვილმა გაიგოს, რას ვსაქმიანობ" - ყოფილი ბიზნესლედი, რომელიც სასაფლაოების დამლაგებლად მუშაობს
38 წლის სასიამოვნო გარეგნობის ქალბატონი (რომელმაც ვინაობის გამხელა არ ისურვა) 2 წელია, ქალაქ რუსთავის სასაფლაოზე, საფლავების მომვლელია.
2 კომენტარი
სასამართლოში ნასროლი ბოთლი და გზა იურისტობიდან დიზაინერობამდე
დიზაინერობა 25 წლის ასაკში გადაწყვიტა და საბოლოოდ თქვა უარი იურისტობასა და ჟურნალისტობაზეც.
3 კომენტარი
ნანუკა ჟორჟოლიანმა ეფექტური და ჯანსაღი დიეტის რეცეპტი გაამხილა
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
4 კომენტარი
"დედამ ტელეფონში მითხრა, ჟენია დავკარგეთო და ყურმილიც გაითიშა... ისინი იღუპებოდნენ და მე ვერ ვუშველე"

25 მარტი მეორეკლასელი დარინასთვის ერთ-ერთი ლამაზი დღე უნდა ყოფილიყო, რომელსაც მეგობრის დაბადების დღეზე გასართობ ცენტრში გაატარებდა, თუმცა ყველაფერი ტრაგედიით დასრულდა... სავაჭრო-გასართობ ცენტრში მოულოდნელად ხანძარი გაჩნდა, შედეგად უამრავი ადამიანი დაიღუპა და მძიმედ დაშავდა.

1 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
უსინათლო ფეხბურთელთა პრობლემები და სპორტის მინისტრის შანსი
ახლახან სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ უსინათლო ბიჭები ფეხბურთს თამაშობენ და რომ ამ ჩემთვის სრულიად უცნობ სპორტის სახეობას ქართველი ახალგაზრდებიც მისდევენ.
0 კომენტარი
"თამარ მეფე იალბუზზე ცხოვრობდა" - ეროვნული გამოცდების "სალაღობო მაგალითები"
"ტარიელმა თავისი საცოლის საქმრო მოკლა და თვითონ ვეფხვის ტყავი ჩაიცვა, რომ მტერს ვეღარ ეცნო"
7 კომენტარი
მეფუტკრე გოგონა თონეთიდან
"მთვრალი ფუტკრები მეზობელ სკებს დაერევიან, მთელ თაფლს შენკენ გამოზიდავენო"
9 კომენტარი