ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
font-large font-small
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"

სექტემბერში ერთი წელი ხდება, რაც 27 წლის ბათუმელი ხატია თებიძე უბედურ შემთხვევას სასწაულებრივად გადაურჩა, თუმცა მას შემდეგ ეტლით მოსარგებლე გახდა. თვითონ ამბობს, რომ მეორედ დაიბადა და რადგან სიცოცხლის შანსი კვლავ მიეცა, ცდილობს, თითოეული წამი სიყვარულს მიუძღვნას...


- ბათუმში დავიბადე და გავიზარდე. მშვიდი და ბედნიერი ბავშვობა მქონდა. მე და ჩემი დეიდაშვილები სულ ერთად ვიყავით. ყოველთვის გამოვხატავდი ჩემს ემოციებს. მომწონს ხალხთან ურთიერთობა. სკოლის დამთავრების შემდეგ მხატვარ-დიზაინერის პროფესიას დავეუფლე, თუმცა ეს უფრო გატაცება აღმოჩნდა. გარკვეული პერიოდის შემდეგ მივხდი, რომ ძალიან მაინტერესებდა კულინარია.
- შენს ოჯახზე მიამბე.
GzaPress- 2014 წელს დავოჯახდი. მე და ჩემი მეუღლე დაწყებით კლასში ერთად ვსწავლობდით, ისიც ბათუმელია. ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ ის ჩემი მეგობარია, შემიძლია ველაპარაკო ყველა თემაზე, შემიძლია ვენდო. როგორც იტყვიან, თვალებით, ერთი შეხედვითაც კი გვესმის ერთმანეთის. იმაზე დიდი ბედნიერება და სიმშვიდე არ არსებობს, როცა მართლა ასე მძაფრად გრძნობ ამ ყველაფერს. მეხუთე წელი დაიწყო, რაც ერთად ვართ. 2017 წელს ოდესაში წავედით მე და ჩემი მეუღლე, ცხოვრების უკეთესობისკენ შეცვლას ვგეგმავდით. მე ერთ-ერთ რესტორანში მზარეულად დავიწყე მუშაობა, მაგრამ მალე ეს ამბავი შემემთხვა...
- ვიცი, ძნელი და მტკივნეულია შენთვის იმ ამბის გახსენება...
- რომ გითხრა, უემოციოდ შემიძლია იმ დღის გახსენება-მეთქი, მოგატყუებ, მაგრამ არც ის მომენტი მაქვს, რომ ამაზე ვერ ვლაპარაკობდე. დილით სამსახურში მივდიოდი. უკრაინაში ჩასვლის დღიდან, როცა დავინახე ტრამვაი, ზიზღი გამიჩნდა, მაგრამ ვერ ვხდებოდი, რატომ. რელსების დანახვაზეც კი ვიძაბებოდი. რატომღაც მეგონა, თუ რელსზე ფეხს დავადგამდი ან ტრამვაიში ჩავჯდებოდი, რაღაც შემემთხვეოდა და ეს რაღაც სიკვდილი იყო... შიში და ზიზღი ტყუილად არ მქონია. ტაქსიში ვჯდებოდი, უკვე კარს ვაღებდი, სიგნალის ხმა რომ გავიგონე. მოვბრუნდი და გავიფიქრე, ოღონდაც არ დამარტყას-მეთქი და იმავე წამებში მარჯვენა მხრიდან დამეჯახა. უფრო სწორად, სიგნალზე ისე შემეშინდა, რომ ფაქტობრივად, მე თვითონ შევუვარდი. არ ვიცი, როგორ მოვახერხე და როგორ შევძელი, რომ დავარდნის დროს თავი ზემოთ ამეწია. არ მინდოდა, თავი მომყოლოდა ბორბლებში. წავიქეცი და ორი ბრუნი გავაკეთე. ფეხები ბორბლებში გამეჭედა. ხალხი ჩამოიცალა ტრამვაიდან. ყველა შოკში იყო, ვერავინ მეკარებოდა. როცა დახმარებას ვითხოვდი, ვერ მიახლოვდებოდნენ. მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია. ერთმა ქალმა ჩემს მეუღლეს დაურეკა და უთხრა, რომ ტრამვაის ქვეშ მოვყევი და სასწრაფოდ უნდა მოსულიყო. ამ წუთიდან უკვე დავიწყე იმაზე ფიქრი, თუ როგორ გამოვსულიყავი, როგორ დამეხსნა თავი ბორბლებიდან. არანაირი ტკივილის გრძნობა არ მქონდა, თვალი წამითაც არ დამიხუჭავს. იქიდან თავის დასახსნელად ვიბრძოდი. ფეხს რომ შევხედე, ჩახვეული იყო და ჯინსის შარვალს ეჭირა ნაფლეთები. გადავწყვიტე, ეს ჯინსი გამომეყენებინა, ზედვე შემომეხვია და ფეხი გადმომეღო. როგორც იქნა, შევძელი და მარცხენა ფეხი გადმოვიღე. მოწყვეტილი არ მქონია და მიწაზე დავდე. აი, მარჯვენა კი არ ჩანდა. აღმოჩნდა, რომ მუხრუჭს ეჭირა ტერფი და ისე ვაწვალე საკუთარი თავი, რომ შიდა მყესები და კუნთები დავიზიანე. ამ დროს მოვიდა ჩემი მეუღლე, უკვე სისხლისგან ვიცლებოდი. ვეხვეწებოდი, ერთად ვიბრძოლოთ იმისთვის, რომ გადავრჩე. მელაპარაკე, რომ თვალები არ დავხუჭო და გონება არ დავკარგო-მეთქი. 40 წუთი ველოდებოდით ამწეებს, რომ ტრამვაის ქვემოდან გამოვეყვანე. როცა მოვიდნენ, კიდევ ვერ შეძლო ხალხმა დახმარება. მწარედ მახსოვს ეგ წუთები. ისევ მე და ჩემმა მეუღლემ ვიმარჯვეთ. როგორც იქნა, საკაცეზე გადამიყვანეს და "სასწრაფოს" მანქანაში ენით უთქმელი ტკივილი დამეწყო. საავადმყოფოში მისვლისთანავე გავითიშე. როცა მიმიყვანეს, დაკარგული მქონდა 5 ლიტრამდე სისხლი ანუ საერთოდ აღარ მქონდა. პირველ დღეს გამიკეთეს მარცხენა ფეხის ამპუტაცია, მეორე დღეს კი - მარჯვენის. ცდილობდნენ შენარჩუნებას, მაგრამ არ მოხერხდა, დაგლეჯილი მქონდა.
- იქ ალბათ ბევრს არავის იცნობდით, ვინმე თუ გეხმარებოდათ?
- იმ წუთიდან, როცა მიმიყვანეს, საავადმყოფოს ეზო გაივსო როგორც ქართველებით, ასევე იქაური მცხოვრებლებით, ჩემთვის უცნობი ადამიანებით. დაუჯერებელია, მაგრამ ისინიც ერთი თვე ათენებდნენ ღამეებს. სისხლი გადამისხეს სრულიად უცნობებმა, 14 ადამიანის სისხლი მაქვს დღეს. ყველას მოჰქონდა რაღაც: ეს იყო ფული თუ საკვები ჩემი ოჯახის წევრებისთვის. მეორე ფეხის ამპუტაციაც რომ უნდა გაეკეთებინათ, ჩემს მეუღლეს დასამშვიდობებლად დაუძახეს, რადგან გადარჩენის იმედი არ იყო. კომაში მყოფი გამიყვანეს ოპერაციაზე. 8 დღე უგონოდ ვიყავი და ბოლოს მაინც დავბრუნდი!
- და როცა გონზე მოხვედი და გაიაზრე შენი მდგომარეობა?
- პირველად რომ გავახილე თვალები, მაშინვე ზეწარი გადავიხადე და დავინახე, რომ ფეხები არ მქონდა. მშვიდად გადავიფარე და დაველოდე, როდის შემოვიდოდა მეუღლე. ვკითხე, იცოდა თუ არა ჩემი მდგომარეობა. დამშვიდება დამიწყო, მაგრამ რეაქცია არ მქონია. ალბათ იმიტომაც, რომ ყოველდღე მიკეთდებოდა ნარკოზი, შეხვევების დროსაც კი. როცა უკვე ლაპარაკიც შევძელი, ვთქვი, - რაც მთავარია, მიწაში არ ვარ-მეთქი. არ ვიცი, როგორ შევძელი, მაგრამ წამითაც არ მიფიქრია იმაზე, რომ ჯობდა მოვმკვდარიყავი ან ეს მაინცდამაინც მე რატომ დამემართა-მეთქი. ზუსტად ვიცი, იმიტომ ამირჩია ღმერთმა, რომ დარწმუნებული იყო ჩემში; დარწმუნებული იყო, მე შევძლებდი და ამ ყველაფერზე გავიმარჯვებდი! უმიზეზოდ ხომ არაფერი ხდება? ხომ გადავრჩი ისეთ დიდ უბედურებას, რასაც სიკვდილი ჰქვია? რომ მოვმკვდარიყავი, ხომ ვეღარ დავინახავდი ჩემს მეუღლეს, მშობლებს, ძმას, იმ ხალხს, რომლებზეც სიგიჟემდე ვარ შეყვარებული.
- რეაბილიტაციის ეტაპიც უკრაინაში გაიარე?
GzaPress- ერთი თვე ვიყავი უკრაინაში, შემდეგ მჭირდებოდა სასწრაფო ოპერაცია, ფრენა არ შეიძლებოდა, მაგრამ იქ გაჩერებაც აღარ შემეძლო. გადმოვფრინდით თბილისში, გამიკეთეს სამი ოპერაცია. 1 თვე გავატარე საავადმყოფოში და ბათუმში დავბრუნდით.
- როგორ გგონია, რამ მოგცა ძალა ამ ყველაფრის გასაძლებად?
- ეს ყველაფერი მეუღლის არსებობამ გადამატანინა. ის ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანია. ასევე, დღემდე თავს დამტრიალებენ ნათესავები, მშობლები, ძმა, მეგობრები, რაც სასიამოვნოა. ვიდრე ეს ამბავი მოხდებოდა, იქამდეც მიყვარდა სიცოცხლე. ვინმე თუ მომენატრებოდა, არ შემეძლო არ დამერეკა და არ მეთქვა ორი სიტყვით, თუ როგორ მიყვარდა და მენატრებოდა. მიყვარდა დღესასწაულები, განსაკუთრებით ჩემი დაბადების დღე. რომ იცოდეთ, როგორ ველოდებოდი და ახლა გაასმაგებულად მიყვარს. შეცვლით, რა თქმა უნდა, შევიცვალე - მომატებული მაქვს ემოცია. დროის ფასი ვისწავლე, სხვა თვალით ვუყურებ და ვაფასებ ბევრ რამეს. მეორე დღისთვის არაფრის გადადება არ მიყვარს, რადგან ის "ხვალ" შეიძლება აღარ გათენდეს. ამიტომ მინდა ვიყო იმათ გვერდით, ვინც მიყვარს, გავცე უფრო მეტი სითბო, ვიდრე აქამდე გამიცია. ბევრი ვერ ხვდება, რას ნიშნავს დანაკარგი. ვერც ის გაუგიათ, რატომ არ უნდა გაატარო სიცოცხლე უქმად, ძილში.
- ხატია, ახლა როგორ ცხოვრობ?
- ახლა ვცხოვრობ ისე, როგორც ადრე. მართალია, ბევრი რამისთვის მიწევს თვალის გასწორება, ბევრი რამ დაბრკოლებაა ჩემთვის, მაგრამ ვცდილობ, ისიც გადავლახო. თვითონ ვუვლი ჩემს თავს, სადილსაც ვამზადებ, შემიძლია დამოუკიდებლად ტაქსით ვიმგზავრო, დავალაგო ჩემი ოთახი, გავრეცხო და ა.შ. არ ვფიქრობ, რომ რაკი ეტლში ვზივარ, სხვამ უნდა გამიკეთოს საქმე. უმეტესად მარტო ვარ სახლში, ყველას ვუთხარი, იმუშავეთ, თვითონ შევძლებ საკუთარ თავზე ზრუნვას-მეთქი. ვიცი, მალე ისევ დავდგები ფეხზე! ისიც ვიცი, ძველებური ხატია ვეღარ ვიქნები, მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ მივიღო ის, რაც დღეს მაკლია და მენატრება. ჯერ პროთეზებისთვის საჭირო თანხა არ მაქვს, მაგრამ როდესაც ამ საკითხსაც მოვაგვარებ, აუცილებლად დავიწყებ მუშაობას, კვლავ სამზარეულოს დავუბრუნდები და ჩვეული ტემპით გავაგრძელებ ცხოვრებას...
ნინო ჯავახიშვილი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
კინორეჟისორი გიორგი შენგელაია ყოველთვის აქტიურად მონაწილეობდა და მონაწილეობს ჩვენი ქვეყნის საზოგადოებრივ ცხოვრებაში.
"ერისიონის" მოცეკვავეებმა - ლაშა მუჯირმა და სალომე ბიბინეიშვილმა ერთმანეთი ბავშვობაში, ცეკვის ანსამბლში გაიცნეს.
გოგონა, რომელმაც საყვარელი მწერლის გამო რეჟისორობა გადაწყვიტა
ცხოვრება იტალიაში და შორიდან დანახული ქართული რეალობა
ამერიკაში წარმატებული ქართველი ექიმის გულახდილი ინტერვიუ
34-წლიანი თანაცხოვრება და გურამ ფირცხალავას სიცოცხლის უკანასკნელი დღეები
"შეიძლება, ჭკუის სწავლას ვიმსახურებდი, მაგრამ ასე მძიმე სასჯელს - არა!"
მწარე რეალობა და სხვების კეთილდღეობაზე მეოცნებე ქალბატონი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2527 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2654 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
0 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
2 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
0 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
0 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2438 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1201 კომენტარი