მესტიიდან თბილისამდე
font-large font-small
მესტიიდან თბილისამდე
"პატარა ლუკამ სათვალეც გაიკეთა, - ასე უკეთესია, რომელიღაც ფილმის გმირს ვგავარო"

"ხვალ, 13 საათზე თქვენთან ტრანსპორტით მოვლენ. გთხოვთ, იყოთ მზად, საკარანტინო ზონაში გადაყვანა რომ მოახერხონ, სადაც თქვენ დაჰყოფთ 14 დღეს და უზრუნველყოფილი იქნებით სასტუმროს მომსახურებითა და საჭიროების შემთხვევაში, ყველა იმ სერვისით, რაც თქვენი უსაფრთხოებისა და ჯანმრთელობისთვის იქნება საჭირო", - ასეთი შინაარსის სატელეფონო მონოლოგი გაიმართა მესტიის მუნიციპალიტეტში ყველა ტურისტთან, როცა ზემო სვანეთი "წითელი ზონა" გახდა.


ბეჩოს თემში, კვიციანების ოჯახში 5 ადამიანი ვიყავით და ჩვენც გაყვანას ველოდებოდით. სატელეფონო კომუნიკაციის დროს სასიამოვნო ხმის ქალბატონმა 24 საათით ადრე გამაფრთხილა, რომ დღის პირველის ნაცვლად, შესაძლოა, რამდენიმესაათიანი ლოდინი გახდეს საჭიროო (მიზეზი ის იყო, რომ კოლონა ერთად უნდა გამგზავრებულიყო მესტიიდან ზუგდიდისკენ და ვიზიტორების კოორდინირება იოლი არ გახლდათ).
უშბა ბოლო დღეებში გადანისლული იყო. ღამით წვიმდა და დილიდან ისევ მზე აცხუნებდა თეთნულდსა და ლაჰილზე. ლაილა თითქოს დამცინავად უყურებდა პატარა არსებების - ადამიანების ვაინაჩრობას, დოლრაც კისრისტეხით მიიჩქაროდა ენგურთან შესარწყმელად. ცხოვრებაში პირველად, მეც მომეჩქარებოდა სვანეთიდან, არა იმის გამო, რომ მეშინოდა "კოვიდ 19"-ის (ზედმიწევნით ვასრულებდით ყველა დაწესებულ ნორმას), არამედ იმის გამო, რომ დროზე გამეთავისუფლებინა მასპინძლები აღმატებული ზრუნვისგან. ჩვენ შორის ორი მცირეწლოვანი იყო. ისინი მონდომებით ალაგებდნენ ჩანთებში სათამაშოებს, პირბადეებს იმარჯვებდნენ და დედას უყურებდნენ თვალებში მრავლისმთქმელი მზერით. პატარა ლუკამ სათვალეც გაიკეთა, - ასე უკეთესია, რომელიღაც ფილმის გმირს ვგავარო და ორმეტრიან თანამგზავრს მეათასედ დაეკითხა: ლაში, შენ გაქვს პირბადე? თუ გაქვს, რა ფერისაა? ნეტავ სად მოვხვდებით? მე თბილისი მირჩევნია, მამა იოლად მოგვაკითხავსო...
GzaPressხუთეულიდან საკონტაქტო პირი მე ვიყავი. კითხვაზე, სასტუმროს სად აირჩევთო? ნებისმიერზე თანხმობა დავაფიქსირე - ასეთ დროს პრეტენზიების ადგილი ნამდვილად არაა. გულის სიღრმეში, ხუთივეს თბილისი გვინდოდა, რადგან სახელმწიფოს "ყურადღება" თუ არ გვეყოფოდა, ახლობლების მზრუნველობას იოლად მივიღებდით.
26 ივლისის მერე, სვანეთში თითქმის სამი კვირა დავყავი. საკარანტინო ზონაში გადაყვანამდე, თვალი გადავავლე განვლილს:
ჩავრჩი სვანეთში ერთი მიზეზის გამო - არაფორმალური ტრენინგ-კურსი წავუკითხე პედაგოგებს (ბუნებრივია, მეგობრული ჟესტი იყო) და ბოლოს პიკნიკის დღეც ჩანიშნეს (უჩვეულოდ, ორიგინალურად, საამოდ). თუმცა, მუნიციპალიტეტის ჩაკეტვა პიკნიკამდე 1 დღით ადრე მოხდა... ერთადერთი ის მადარდებდა, რომ ინტერნეტბანკის მომსახურების ხარვეზების გამო, ორჯერ მომიწია მესტიის ცენტრში მისვლამ და ერთხელაც, ლენჯერში ვიყავი ლაშთხვერის ლეგენდარული ტაძრის სანახავად. სწორედ ლაშთხვერში დაფიქსირდა "კორონას ეპიცენტრი"...
სვანეთიდან გადმოყვანისას, ახლოს რომ გაგეჩხრიკათ ყველა წვრილმანი, ხარვეზებს ვერ იპოვიდით - ჰუმანიტარული თვალსაზრისით სასიამოვნოდ გავოცდი. ყურადღების პიკი მძღოლებისგან, შსს-ს თანამშრომლებისგან განსაკუთრებით იგრძნობოდა ქალების, ბავშვებისა და მოხუცების მისამართით. ასე დავტოვეთ ასეულობით ადამიანმა ჯერ ენგურის ხეობა, მერე კოლხეთის დაბლობი და დედაქალაქამდე ჩამოვაღწიეთ. ჩვენ შორის უცხოელებიც იყვნენ, რომლებიც მოიხიბლნენ ამ ყველაფრით.
სასტუმროში დაგვხვდა კარგი სანიტარიულ-ჰიგიენური და გასტრონომიული პირობები. გასაგებია, გვეკუთვნის სახელმწიფოსგან ყურადღება, მაგრამ უმადურობა არის დიდი სირეგვნე. მადლობელი ვარ, რომ მეტად სოციალური გახდა ქვეყანა (და არა იდეალურად სოციალური, მაგრამ მაინც!)
მადლობა ერთ სახელმწიფო მოხელეს, გამოჩენილი ყურადღებისა და ყოველდღიური შემოხმიანებისთვის. სახელსაც დავწერდი, მაგრამ მას ეს არ ესაჭიროება. მადლობა იმისთვის, რომ მოხელის სტატუსით არ მირეკავს და ისევ ვართ იმ პოზიციებზე, როგორც ადრე - მეგობრულად.
როლანდ ხოჯანაშვილი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
"ის მორალურ პოლიციად ექცა ბავშვებს და დიდებსაც"
"კახეთში რამდენიმე წელიწადში სულ სხვა ცხოვრება იქნება"
რატომ იწვევს დომენიკ მანგო ნანუკა ჟორჟოლიანს დებატებში
კომპოზიციის დასრულების შემდეგ ყველა გარს ეხვეოდა და ალაგ-ალაგ ვახერხებდი მის დამარტოხელებას
შემოქმედი, რომლის ნაწარმოებების მიხედვით სკოლებსა და საბავშვო ბაღებში წარმოდგენები იმართებოდა
შვილებისთვის შენარჩუნებული მშობლიური ტრადიციები
"20 ბავშვი გაცვლითი პროგრამით უნდა წაგვეყვანა საქართველოში"
"ყველაზე მეტად თქვენი სითბო, ზრუნვა და სიყვარული სჭირდებათ"
"ღირებულებები გადაეცემა თაობიდან თაობას"
"სადაც უცხოვრია თუ უმუშავია, ყველგან ვაზი აქვს დარგული"
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი