უცნაური ქორწილი ანუ როგორ მივადექი ბედს კარზე
font-large font-small
უცნაური ქორწილი ანუ როგორ მივადექი ბედს კარზე
უცნაურ ქორწინებაზე როცა ლაპარაკობენ, მეცინება ხოლმე. ისეთ ამბებს ჰყვებიან, ჩემს თავგადასავალთან ახლოსაც რომ ვერ მოვა.

მაშინ მეორე კურსის სტუდენტი ვიყავი. უნივერსიტეტიდან ექსკურსიაზე წავედით. შუადღისას გავშალეთ ტყის პირას პურმარილი და დავსხედით საქეიფოდ. ცოტა ხანში ტუალეტში მომინდა. ტელეფონი ჩემს მგობარს ჩავაბარე, - თუ ვინმე დარეკავს, უპასუხე-მეთქი და მე ცოტა მოშირებით, მდინარის ნაპირისკენ გავემრთე. ულამაზესი ყვავილები დავინახე ცოტა მოშორებით. საცალფეხო ხიდეზე გადავედი და ყვავილების კრეფას შევყევი. ისე შეუმჩნევლად დავცილდი იქაურობას, რომ კარგა დიდი თაიგული რომ შევკარი, მაშინღა მივიხედ-მოვიხედე და მივხვდი, რომ წარმოდგენა არ მქონდა, საიდან მოვხვდი აქ და როგორ უნდა დავბრუნებულიყავი უკან.

კარგა ხანს ვიბორიალე, მაგრამ ვერა და ვერ დავადექი სწორ გზას. მივხვდი, რომ ალბათ უკვე მეძებდნენ კიდეც და ძალიან ვნერვიულობდი. ვინანე, რომ ტელეფონი თან არ მქონდა, მაგრამ რა უნდა მექნა? პანიკაში არ ჩავვარდნილვარ, მხოლოდ იმას ვნერვიულობდი, რომ ხმას ვერ ვაწვდენდი მგობრებს. თურმე იმათ პატრულიც კი გამოუძახებიათ და უკვე იმდიც აღარ ჰქონდათ, რომ ცოცხალს მიპოვიდნენ. მე მოშორებით სოფელი შევნიშნე და გადავწყვიტე, იქით წავსულიყავი, რომ რაიმე კომუნიკაციის საშუალება მაინც მქონოდა და შეშფოთებული მეგობრები დამემშვიდებინა.

უკვე ბნელდებოდა და ფეხს ავუჩქარე. სოფელი თითქოს ახლოს ჩანდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ კარგა შორი მანძილი მქონია გასავლელი. სოფლამდე რომ მივაღწიე, უკვე ბნელოდა. ჩამოვიარე ჩამწკრივებულ სახლებთან და ვერ გადამეწყვიტა, რომელთან შევჩერებულიყავი. ერთ ეზოში შუა ხნის ქალი შევნიშნე და გაუბედავად დავუძახე. ქალი ჭიშკართან მოვიდა და კარგად დამაკვირდა. - ვისი ხარო? - მკითხა. ვუთხარი, ვინც ვიყავი და რაც მინდოდა. მაშინვე დაფაცურდა, ჭიშკარი გააღო და შინ შემიყვანა. ტელეფონი მომაწოდა, - დარეკეო. ჯერ სახლში დავრეკე და გადარეული მშობლები დავამშვიდე, კარგად ვარ და ხვალ წამოვალ ან თქვენ მომაკითხეთ-მეთქი. შემდეგ მეგობრებსაც გავაგებინე, რომ საღსალამათი ვიყავი და შეეძლოთ, მშვიდად ყოფილიყვნენ. შემომთავაზეს, - რომელ სოფელში ხარ გვითხარი, მოვალთ და წამოგიყვანთო, მაგრამ უარი ვუთხარი - ხვალ მშობლები ჩამომაკითხავენ-მეთქი. თანაც, თბილისამდე სულ 1-2 საათის სავალი იყო და მე თვითონაც შემძლო უკან დაბრუნება მეორე დილით. ეგ იყო, უფულოდ ვიყავი, მაგრამ რამეს მოვახერხებდი.

ერთი სიტყვით, ქალბატონ ქეთევანსაც ძალიან გაუხარდა, მასთან რომ მომიწევდა ღამის გათენება. - მაინც სულ მრტო ვარ, ხმის გამცემი მენატრება და თუ გინდა, სულაც ჩემთან დარჩიო, - შემომთავაზა. სახელდახელოდ სუფრაც გააწყო, მიმიპატიჟა და თვითონაც გვერდით მომიჯდა. 1-2 ჭიქა ღვინო ძალით დაამლევინა, თვითონაც დალია და მერე დაძალება აღარ დამჭირვებია. ასე შევყევით ლაპარაკს და გავიგე, რომ ჩემი მასპინძელი ქვრივი ყოფილა, ერთი ვაჟი ჰყოლია, რომელიც თბილისში ცხოვრობდა და ასე კარგად მოწყობილი სახლკარიც მისი დამსახურება ყოფილა.

შუაღამე იყო, მასპინძლის ჭიშკარს მანქანა რომ მოადგა. ცოტა ხანში კი ახალგაზრდა მამაკაცმა შემოაბიჯა ოთახში, შეშფოთებული სახით. - რა ხდება დედა, ასე უცებ რამ გაგხადა ავადო? - იკითხა და გაოცებულმა შემათვალიერა. მერე დედამისს შეხედა კითხვით სავსე მზერით. - ავად იმიტომ ვარ შვილო, რომ ამდენი ხანი უცოლოდ ხარ და ეს მშვენიერი გოგო თავისი ფეხით მოვიდა ჩვენთან და მინდოდა, გაგეცნოო, - თურმე შვილისთვის დაურეკავს და ავად ვარო, უთქვამს, რომ ჩამოეტყუებინა და ისიც მშინვე წამოსულა, შეშინებული. ზაზამ თავი გადააქნია - შენი საშველი არ იქნებაო, - უთხრა და გვერდით მომიჯდა. როგორც უნდა გაგიკვირდეთ, იმ ღამით გავთხოვდი და მეორე დღეს ჩემი მშობლები რომ მოვიდნენ ჩემს წასაყვანად, გახურებული ქეიფი დახვდათ, ჩვენი ქორწინების აღსანიშნავად რომ მოაწყო ჩემმა დედამთილმა.

იტყვით ალბათ, გიჟი ყოფილა, ასე ერთი ნახვით როგორ მიიღო გადაწყვეტილებაო, მაგრამ ხანდახან ასეთი ნაბიჯი უფრო ამართლებს. 3 წელია გასული მას შემდეგ, ტყუპი გოგო-ბიჭიც გვყავს და ძალიან ბედნიერი ვარ!

 

 

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (15)
25.06.2015
ზოგჯერ ასეც ხდება ერტხელ ნახავ და მიხვდები რომ ეს ისაა.რატომაც არა მე მყავს მეგობარი რომელსაც 10 წელი უყვარდა დაოჯახდნენ მაგრამ სამწუხაროდ დაშორდნენ.ასე რომ დრო ზოგჯერ სულაც არ არის მთავარი
თამუნა
24.06.2015
სულაც არ არის ზღაპარი,ეს ცხოვრებააა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
სოციალურ ქსელში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უცნობი მამაკაცი, რომელსაც არაბულენოვანი წარწერა აქვს პროფილის ფოტოზე, ქართველი ბავშვების ფოტოებს აზიარებს თავის კედელზე.
სა­კუ­თარ მი­წა-წყალ­ზე იდევ­ნე­ბო­დეს და იჩაგ­რე­ბო­დეს ქარ­თ­ვე­ლი?! _ აი, რა უნ­და იყოს ჩვე­ნი ტკი­ვი­ლი­ა­ნი სა­ფიქ­რა­ლი"
"არ შეიძლება ამდენი უცხოელი იყოს ქვეყანაში"
"ნუ გე­ნაღ­ვ­ლე­ბის სწავ­ლის­თ­ვის ყრმის წკეპ­ლით ცე­მით ტი­რი­ლი"
"ეს ად­გი­ლი და­დე­ბით მუხტს აღ­ვი­ძებს, სისხლს ააჩ­ქ­რო­ლებს..."
"სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ონ­ში შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტი­თა და სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლე­ბი მომ­რავ­ლ­დ­ნენ"
ხალ­ხი ნდო­ბას კარ­გავს; ეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ყვე­ლა, ვინც მოწყა­ლე­ბას ითხოვს, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თაღ­ლი­თია
ხალხის კეთილდღეობაზე ისევ არავინ ფიქრობს...
ამ ზაფხულს, სუ­ლის შემ­ხუ­თავ სიცხეს დი­დი რის­კის ფა­სად და­ვაღ­წიე თა­ვი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2534 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2656 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
7 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
1561 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2446 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1207 კომენტარი