"არ მინ­და, შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი მხო­ლოდ ფო­ტო­ე­ბი­დან მიც­ნობ­დ­ნენ" - რას სთხოვს შვი­ლებს ყო­ფი­ლი პო­ლი­ცი­ე­ლი
font-large font-small
"არ მინ­და, შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი მხო­ლოდ ფო­ტო­ე­ბი­დან მიც­ნობ­დ­ნენ" - რას სთხოვს შვი­ლებს ყო­ფი­ლი პო­ლი­ცი­ე­ლი
გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი კითხ­ვის დას­მა­საც ვერ ვა­ბამ­დი თავს...

ბა­ტონ ოთარს მის­სა­ვე ბი­ნა­ში შევ­ხ­ვ­დი. ჯერ შვი­ლე­ბის, ყო­ფი­ლი ცო­ლის ფო­ტო­ე­ბი მიჩ­ვე­ნა, შემ­დეგ კი მი­ამ­ბო სა­კუ­თარ სა­წუ­ხარ­ზე. ში­გა­და­შიგ ტი­რილ­საც არ ერი­დე­ბო­და და ზოგ­ჯერ ისე მოთ­ქ­ვამ­და, გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი კითხ­ვის დას­მა­საც ვერ ვა­ბამ­დი თავს...
მი­ამ­ბო, რომ წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ბედ­ნი­ე­რად ცხოვ­რობ­დ­ნენ, მე­რე კი ეს სა­თუ­თად მოვ­ლი­ლი ოჯა­ხი ხე­ლი­დან გა­მო­ე­ცა­ლა. ახ­ლა ნა­გი­რა­ვებ ბი­ნა­ში ცხოვ­რობს იმ იმე­დით, რომ ოდეს­მე შვი­ლე­ბი მა­მას თვა­ლებ­ში ჩა­ხე­და­ვენ და გულ­წ­რ­ფე­ლად, ძვე­ლე­ბუ­რად ეტყ­ვი­ან: "მა­მა, გვიყ­ვარ­ხარ!"
- ოჯა­ხი რომ შევ­ქ­მე­ნი, ჯერ კი­დევ უწ­ვე­რულ­ვა­შო ბი­ჭი ვი­ყა­ვი. ერ­თ­მა­ნე­თი ძა­ლი­ან გვიყ­ვარ­და. კლა­სე­ლე­ბი გახ­ლ­დით. და­ნახ­ვის­თა­ნა­ვე მო­მე­წო­ნა კი­კი­ნე­ბი­ა­ნი გო­გო. თა­ვი­დან უბ­რა­ლოდ, ბავ­შ­ვუ­რად გა­მოვ­ხა­ტავ­დი სიყ­ვა­რულს, სულ მის გვერ­დით დგო­მას თუ დაჯ­დო­მას ვცდი­ლობ­დი, ოკ­რო­ბოკ­რო ასო­ე­ბით წე­რი­ლებს ვწერ­დი... მე­რე სხვა მო­მე­წო­ნა და მას­თან მხო­ლოდ ვმე­გობ­რობ­დი. და­ახ­ლო­ე­ბით მე­ექ­ვ­სე კლას­ში ვი­ყა­ვი, რო­ცა მივ­ხ­ვ­დი, რომ თი­ნა­ზე მთე­ლი გუ­ლით ვი­ყა­ვი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი და რას აღარ ვა­კე­თებ­დი, მის­თ­ვის თა­ვი რომ მო­მე­წო­ნე­ბი­ნა. მახ­სოვს, მშობ­ლებს ვთხო­ვე, - კა­რა­ტე­დან გა­მო­მიყ­ვა­ნეთ, პი­ა­ნი­ნო­ზე დაკ­ვ­რის შეს­წავ­ლა მინ­და-მეთ­ქი. გა­უკ­ვირ­დათ, მაგ­რამ ჩე­მი აზ­რი გა­ით­ვა­ლის­წი­ნეს. მსურ­და, ის ყვე­ლა­ფე­რი მცოდ­ნო­და, რა­საც თი­ნა აღ­მერ­თებ­და. მე­რე ცეკ­ვა­ზეც შე­ვე­დი. სხვა­თა შო­რის, ნი­ჭი აღ­მო­მაჩ­ნ­და და რა­ი­ონ­ში დიდ წარ­მა­ტე­ბას მი­წი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლებ­დ­ნენ, მაგ­რამ მე­ა­თე-მე­თერ­თ­მე­ტე კლას­ში სი­გა­რე­ტის მო­წე­ვა და­ვიწყე; ქუ­ჩა­ში დგო­მამ თა­ვი­სი ქნა - მუ­სი­კა­საც შე­ვეშ­ვი და ცეკ­ვა­საც. თა­ნაც, უკ­ვე თა­ვი ქუდ­ში მქონ­და, თი­ნას გუ­ლი მე მე­კუთ­ვ­ნო­და.

- რამ­დე­ნი წლის იყა­ვით, ოჯა­ხი რომ შექ­მე­ნით?

- სკო­ლა დამ­თავ­რე­ბუ­ლიც არ გვქონ­და, რო­ცა გა­ვი­პა­რეთ. თუმ­ცა, გა­სა­პა­რიც არა­ფე­რი იყო. პრინ­ციპ­ში, ჩვენს ოჯა­ხებს ერ­თ­მა­ნე­თის სა­წი­ნა­აღ­მ­დე­გო არა­ფე­რი ჰქონ­დათ, მაგ­რამ ვი­ნა­ი­დან მა­შინ ყვე­ლა ასე იქ­ცე­ო­და, ჩვენც მა­ლუ­ლად წა­ვე­დით. მა­მი­და­ჩემ­თან ჩა­ვიყ­ვა­ნე, ბა­თუმ­ში. ზაფხუ­ლი იყო და კარ­გად და­ვის­ვე­ნეთ... მე­რე მე სწავ­ლა გა­ვაგ­რ­ძე­ლე, იმან ოჯა­ხის დი­ა­სახ­ლი­სო­ბა იკის­რა. სწავ­ლა მა­საც უნ­დო­და, მაგ­რამ ამის წი­ნა­აღ­მ­დე­გი ვი­ყა­ვი, მხო­ლოდ ატეს­ტა­ტის აღე­ბა მო­ა­ხერ­ხა.

- რა­ტომ არ გინ­დო­დათ, გვერ­დით ნას­წავ­ლი და დიპ­ლო­მი­ა­ნი ცო­ლი გყო­ლო­დათ?

- მე­გო­ნა, თუ ქა­ლი სახ­ლ­ში იქ­ნე­ბო­და, ღა­ლატს ვერ გა­ივ­ლებ­და გულ­ში. თურ­მე, ქალს სახ­ლი და გრძე­ლი კა­ბა ვერ და­ი­ჭერს. ამა­ში თა­ვად ცხოვ­რე­ბამ და­მარ­წ­მუ­ნა. თუ ადა­მი­ანს სუ­ლი არ აქვს სუფ­თა, გინ­და ბოქ­ლო­მი და­ა­დე, მა­ინც აიწყ­ვეტს... იური­დი­ულ ფა­კულ­ტეტ­ზე კი ჩა­ვა­ბა­რე, მაგ­რამ ვერ ვიტყ­ვი, რომ სწავ­ლით მის­კ­დე­ბო­და თა­ვი. ამი­ტომ გა­მომ­ძი­ებ­ლის სა­ვარ­ძ­ლის ნაც­ვ­ლად, საგ­ზაო პო­ლი­ცი­ის თა­ნამ­დე­ბო­ბას დავ­ჯერ­დი. წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ვი­მუ­შა­ვე საგ­ზაო პო­ლი­ცი­ა­ში. შე­მიძ­ლია და­ვი­ფი­ცო, რომ უსა­მარ­თ­ლოდ არას­დ­როს მოვ­ქ­ცე­ულ­ვარ და არც "ძაღ­ლის სის­ხ­ლი" გა­და­უს­ხია ვინ­მეს ჩემ­თ­ვის. ალ­ბათ ამი­ტო­მაც იყო, რომ ნა­ად­რე­ვად და­მითხო­ვეს სამ­სა­ხუ­რი­დან და მას მე­რე იძუ­ლე­ბუ­ლი გავ­ხ­დი, სხვა საქ­მის­თ­ვის მო­მე­კი­და ხე­ლი.

- სამ­სა­ხუ­რი­დან მა­ინც, რა მი­ზე­ზით და­გითხო­ვეს?

- ერ­თხელ ერ­თი ჩი­ნოვ­ნი­კის ძა­ლი­ან ახ­ლო ნა­თე­სა­ვი და­ვა­ჯა­რი­მე და ამ საქ­მეს გა­და­მა­ყო­ლეს. იმ ქალ­მა მუ­ქა­რა აას­რუ­ლა და ჯა­რი­მა რომ გა­მო­ვუ­წე­რე, არ მა­პა­ტია... მიც­ნობ­დ­ნენ, რო­გორც კარგ პო­ლი­ცი­ელს და ჩემ­გან ღა­ლატს არა­ვინ ელო­და. ახ­ლა რომ ამ­ბო­ბენ, ნარ­კო­ტი­კი ჩა­უ­დე­სო და ა.შ. მსგავ­სი რამ არას­დ­როს გა­მი­კე­თე­ბია. ხელ­ფას­საც ვჯერ­დე­ბო­დი. ფუ­ლი ზედ­მე­ტი არას­დ­როს არის და არც მე მაწყენ­და ქრთა­მის აღე­ბა, მაგ­რამ ამის უფ­ლე­ბას სინ­დი­სი არ მაძ­ლევ­და. ჰო­და, ჩე­მი ოჯა­ხი პა­ტი­ო­სან ლუკ­მას ჭამ­და. ბევ­რი არას­დ­როს არა­ფე­რი გვქონ­და და ეტყო­ბა, ცოლს ღა­ლა­ტის­კენ ამ პა­ტი­ოს­ნე­ბით ვუ­ბიძ­გე. პირ­ვე­ლად თურ­მე, ჩემს უფ­როს­თან მი­ღა­ლა­ტა. ვინ იცის, რო­გორ დამ­ცი­ნოდ­ნენ ზურგს უკან, მე კი ხატ­ზეც და­ვი­ფი­ცებ­დი, რომ პა­ტი­ო­სა­ნი ცო­ლი მყავ­და და ისე­თი უფ­რო­სი, რო­მელ­საც ძმად მი­ვიჩ­ნევ­დი. ჩვენს ოჯახ­ში მი­ღე­ბუ­ლი კა­ცი იყო. ერ­თხე­ლაც, თა­ნამ­დე­ბობ­რი­ვად და­ა­წი­ნა­უ­რეს და დე­და­ქა­ლაქ­ში გა­და­იყ­ვა­ნეს სა­მუ­შა­ოდ. მას მე­რე მგო­ნი, ურ­თი­ერ­თო­ბა აღარც ჰქო­ნი­ათ. ამის შემ­დეგ ვის­თან მღა­ლა­ტობ­და, აღარ ვი­ცი, მაგ­რამ ფაქ­ტი ერ­თია, ოჯა­ხის შექ­მ­ნი­დან და­ახ­ლო­ე­ბით 30 წლის მე­რე გა­მო­ვი­ჭი­რე. ცხა­დია, ამას ვერ ვა­პა­ტი­ებ­დი და დავ­შორ­დით.

- რო­გორ გა­მო­ი­ჭი­რეთ ღა­ლატ­ში?

- იმ დროს უკ­ვე პო­ლი­ცი­ა­ში არ ვმუ­შა­ობ­დი. იცო­და, სახ­ლიდან გას­ვ­ლას რომ არ ვა­პი­რებ­დი და ეტყო­ბა, თა­ვი­სუფ­ლად ამი­ტო­მაც იქ­ცე­ო­და. ტრა­სა­ზე და­ვი­ნა­ხე, ერ­თი ნაც­ნო­ბის მან­ქა­ნა­ში იჯ­და და გაცხა­რე­ბუ­ლე­ბი, რა­ღა­ცა­ზე კა­მა­თობ­დ­ნენ. გა­დავ­წყ­ვი­ტე გა­მე­გო, რა­ზე ლა­პა­რა­კობ­დ­ნენ და მი­ვა­ყუ­რა­დე. იმან, რაც გა­ვი­გე, გა­დამ­რია; შე­იძ­ლე­ბა ით­ქ­ვას, სის­ხ­ლი ტვინ­ში ჩა­მექ­ცა. თუმ­ცა, ახ­ლა არ ვა­პი­რებ ამ თე­მა­ზე ლა­პა­რაკს... მივ­ხ­ვ­დი, რაც ხდე­ბო­და ჩემს თავს და ავ­ყ­ვირ­დი, - მოგ­კ­ლავთ-მეთ­ქი. თი­ნა მან­ქა­ნი­დან გად­მოხ­ტა, ის არა­კა­ცი კი გა­მექ­ცა. იმ დღეს ცხოვ­რე­ბა­ში პირ­ვე­ლად ავ­წიე ქალ­ზე ხე­ლი. ოჯახ­ში ეს ამ­ბა­ვი რომ გა­ი­გეს, ბავ­შ­ვებ­მა ვერ და­ი­ჯე­რეს, დე­და ასე­თი რა­მის გამ­კე­თე­ბე­ლი თუ იყო. ჰო­და, ცხა­დია, მე და­მა­და­ნა­შა­უ­ლეს: ეჭ­ვი­ა­ნი ხარ და ყვე­ლა­ფე­რი ამის ბრა­ლიაო. მათ კი არა, ჩემს მშობ­ლებ­საც არ სჯე­რო­დათ, ამ ქალს მსგავ­სი რა­მის გა­კე­თე­ბა თუ შე­ეძ­ლო: ოჯახ­სა და შვი­ლებ­ზე გა­და­ყო­ლი­ლია, ენა რო­გორ გიბ­რუნ­დე­ბაო? მოკ­ლედ, ასე იყო თუ ისე, მე სახ­ლი­დან წა­მო­ვე­დი. ვი­ცი, შვი­ლებს ძა­ლი­ან ვაწყე­ნი­ნე, რო­ცა ცო­ლი მათ თვალ­წი­ნაც ვცე­მე, მაგ­რამ რა ვქნა, კა­ცი ვარ, თავ­ზე გა­დახ­ტო­მა ვერ ვა­პა­ტიე. ჩემს ად­გი­ლას გა­ნა, ყვე­ლა­ზე სუს­ტი კა­ციც ასე არ მო­იქ­ცე­ო­და?

- შვი­ლებ­მა თქვენ­თან კავ­ში­რი გაწყ­ვი­ტეს?

- მი­უ­ხე­და­ვად ჩე­მი მცდე­ლო­ბი­სა, შვი­ლე­ბი ვერ შე­მო­ვი­რი­გე. მეჩხუ­ბე­ბოდ­ნენ, - გინ­და თუ არა, დაგ­ვიმ­ტ­კი­ცე, რომ დე­და მო­ღა­ლა­ტეაო. აბა, მათ­თ­ვის რო­გორ და­მემ­ტ­კი­ცე­ბი­ნა ეს? ფაქ­ტი მე არ მქონ­და და რომც მქო­ნო­და, მათ ამას ვერ ვუჩ­ვე­ნებ­დი. ძნე­ლია, დე­დის ცუდ­ქა­ლო­ბა იცო­დე. ეს მათ­თ­ვის მძი­მე ტვირ­თი იქ­ნე­ბო­და. წლე­ბია, შვი­ლებს უბ­რა­ლოდ, ტე­ლე­ფო­ნით ვე­ლა­პა­რა­კე­ბი, ძა­ლი­ან იშ­ვი­ა­თად ვნა­ხუ­ლობ და ფულს თუ ვი­შო­ვი, ბან­კო­მა­ტით ვუ­რიცხავ. ისი­ნი დღემ­დე დე­და­ჩემ­თან ცხოვ­რო­ბენ, ჩემს სახ­ლ­ში, მე კი მარ­ტო­სუ­ლი მგე­ლი­ვით, ბი­ნი­დან ბი­ნა­ში გა­დავ­დი­ვარ. თა­ვი­დან ნა­ქი­რა­ვებ­ში ვცხოვ­რობ­დი, მე­რე და­გი­რა­ვე­ბა მო­ვა­ხერ­ხე. შე­მიძ­ლია, ყვე­ლა­ფერს მი­ვა­ფურ­თხო, წარ­სუ­ლი და­ვი­ვიწყო და ახა­ლი ცხოვ­რე­ბა და­ვიწყო, მაგ­რამ შვი­ლე­ბი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, ისი­ნი და­სა­კარ­გად არ მე­მე­ტე­ბა. მინ­და, მათ მივ­მარ­თო: ჩე­მო გო­გო­ნე­ბო, ამ­ქ­ვეყ­ნად მხო­ლოდ თქვენ გა­მო ვცოცხ­ლობ და ვხა­რობ. ნუ და­კარ­გავთ დე­დას, მე თქვენ­გან ამას არას­დ­როს მო­ვითხოვ. უბ­რა­ლოდ, ჩემ­თ­ვი­საც გა­მო­ი­მე­ტეთ სით­ბო, სიყ­ვა­რუ­ლი. არას­დ­როს, არას­დ­როს ამი­წე­ვია მათ­ზე ხე­ლი და არც და­მიყ­ვი­რია. ვცდი­ლობ­დი, კარ­გი, ღირ­სე­უ­ლი მა­მა ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი. ეს არ და­მი­ფა­სეს და გუ­ლი მწყდე­ბა, მაგ­რამ არ ვბრა­ზობ. მინ­და, ქა­ლიშ­ვი­ლებს მხარ­ში ამო­ვუდ­გე და რო­ცა გათხოვ­დე­ბი­ან, თა­ვი­ანთ ოჯახს შექ­მ­ნი­ან, მათ ქმრებს საყ­რ­დენ კედ­ლად ეგუ­ლე­ბო­დეთ სი­მამ­რი, რო­მე­ლიც ყვე­ლა­ფერ­ში შე­უწყობს ხელს... მინ­და, მო­მა­ვალ­ში მეც მქონ­დეს შვი­ლიშ­ვი­ლებ­თან ახ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბა და მხო­ლოდ ფო­ტო­ე­ბი­დან არ მიც­ნობ­დ­ნენ.

P.s. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! თუ ფიქ­რობთ, რომ სხვე­ბის­გან რა­ი­მე­თი გა­მო­ირ­ჩე­ვით ან სა­კუ­თა­რი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლის მო­ყო­ლა გსურთ, თუ სურ­ვი­ლი გაქვთ ვინ­მეს სიყ­ვა­რულ­ში გა­მო­უტყ­დეთ ან სუ­ლაც, სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე სა­კუ­თა­რი აზ­რი და­ა­ფიქ­სი­როთ, მა­შინ მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: lika.qajaia@gmail.com

ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (5)
22.06.2016
ამ კაცს არ დაეჯერება,ის რომ ცოლი ღალატობდა. ყველაზე ეჭვიანები ზუსტად იმ დროის პოლიციელები იყვნენ.მოჭრა შვილებს თავი და ეXლა კარგი სიმამრის როლი უნდა მოირგოს.ჩემს თანამშრომელს საგზაო პოლიციელი ქმარიყავს, რამდენGერმე ოჯახიც დატოვა ეჭვიანობის გამო.ჩვენს უფროსზე ეჭვიანობდა სულ ტყუილად, იმიტომ ვამტკიცებ, რომ ჯერ უპატიოსნესი გოგო იყო, მერე ისეთი სამსახური გვქონდა 9--6სთ-მდე ერთ პრიბორთან ვმუშაობდით. გარე ორსულობა დაემართა და იცით რა თქვა? ექიმმა მითხრა ეს მაშინ ხდება როცა ორ კაცთან აქვს კავშირიო. პირველად მაშინ წავიდა სახლიდან. ასე რომ ეს კაცი არ არის სწორი. მან შეარცხვინა როგორც ცოლი ასევე შვილები.
555
22.06.2016
ქალმა შვლებს უნდა უთხრას სიმართლე
მარიამი
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
სოციალურ ქსელში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უცნობი მამაკაცი, რომელსაც არაბულენოვანი წარწერა აქვს პროფილის ფოტოზე, ქართველი ბავშვების ფოტოებს აზიარებს თავის კედელზე.
სა­კუ­თარ მი­წა-წყალ­ზე იდევ­ნე­ბო­დეს და იჩაგ­რე­ბო­დეს ქარ­თ­ვე­ლი?! _ აი, რა უნ­და იყოს ჩვე­ნი ტკი­ვი­ლი­ა­ნი სა­ფიქ­რა­ლი"
"არ შეიძლება ამდენი უცხოელი იყოს ქვეყანაში"
"ნუ გე­ნაღ­ვ­ლე­ბის სწავ­ლის­თ­ვის ყრმის წკეპ­ლით ცე­მით ტი­რი­ლი"
"ეს ად­გი­ლი და­დე­ბით მუხტს აღ­ვი­ძებს, სისხლს ააჩ­ქ­რო­ლებს..."
"სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ონ­ში შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტი­თა და სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლე­ბი მომ­რავ­ლ­დ­ნენ"
ხალ­ხი ნდო­ბას კარ­გავს; ეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ყვე­ლა, ვინც მოწყა­ლე­ბას ითხოვს, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თაღ­ლი­თია
ხალხის კეთილდღეობაზე ისევ არავინ ფიქრობს...
ამ ზაფხულს, სუ­ლის შემ­ხუ­თავ სიცხეს დი­დი რის­კის ფა­სად და­ვაღ­წიე თა­ვი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2531 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
4 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
235 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2445 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1207 კომენტარი