"ქმრის ნა­თე­სა­ვებ­თან პრობ­ლე­მა მაქვს, ყვე­ლა ჩემს წი­ნა­აღ­მ­დე­გა­ა"
font-large font-small
"ქმრის ნა­თე­სა­ვებ­თან პრობ­ლე­მა მაქვს, ყვე­ლა ჩემს წი­ნა­აღ­მ­დე­გა­ა"
დე­დამ­თილ­მა ისევ მო­ინ­დო­მა პირ­ვე­ლო­ბა, მაგ­რამ ბავ­შ­ვი ისე იყო ჩემ­ზე ჩა­მო­კი­დე­ბუ­ლი, რომ არა­ფე­რი გა­მო­უ­ვი­და

"ქმრის ნა­თე­სა­ვებ­თან პრობ­ლე­მა მაქვს და არ ვი­ცი, რო­გორ მო­ვიქ­ცე. 12 წე­ლია, გათხო­ვი­ლი ვარ და სის­ხ­ლი გა­მიშ­რეს. ვე­რაფ­რით შე­ეჩ­ვივ­ნენ ჩემს რძლო­ბას და მუ­დამ მაყ­ვედ­რი­ან, რომ მათ­მა ან­გე­ლოზ­მა, გა­უ­ნათ­ლე­ბე­ლი გო­გო მო­მიყ­ვა­ნა ცო­ლად. გან­სა­კუთ­რე­ბით ბე­ბია ვერ მი­ტანს, მულ­თა­ნაც გა­მუდ­მე­ბით კონ­ფ­ლიქ­ტი მაქვს. დე­დამ­თი­ლი ხა­სი­ა­თის ქა­ლია: ხან მი­ღი­მის, ხან - მკბენს, მა­მამ­თი­ლი კი გა­მუდ­მე­ბით კო­პებ­შეკ­რუ­ლია. თუმ­ცა, არა ჩემ გა­მო, უბ­რა­ლოდ, ასე­თია, უხა­სი­ა­თო კა­ცია. მაზ­ლი ცალ­კე ცხოვ­რობს. მას­თან და მის ცოლ­თან ნორ­მა­ლუ­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა მაქვს; ქვრივ ბი­ცო­ლას მი­აჩ­ნია, რომ მი­სი მაზ­ლიშ­ვი­ლის­თ­ვის შე­უ­ფე­რე­ბე­ლი ვარ და გა­მუდ­მე­ბით მჭო­რავს მე­ზობ­ლებ­ში..." - ეს წე­რი­ლი 30 წლის გო­გო­ნამ მომ­წე­რა. მას­თან შეხ­ვედ­რა მო­ვა­ხერ­ხე. რო­ცა სა­კუ­თარ თავ­გა­და­სა­ვალს მიყ­ვე­ბო­და, ისე­თი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა დამ­რ­ჩა, თით­ქოს ყვე­ლა­ფერ­ში მარ­თა­ლია, მაგ­რამ ისიც უნ­და აღ­ვ­ნიშ­ნო, რომ მი­სი ოჯა­ხის წევ­რებ­საც ექ­ნე­ბათ თა­ვი­სე­ბუ­რი სი­მარ­თ­ლე და ალ­ბათ, ისი­ნი ამ წე­რილს გა­მო­ეხ­მა­უ­რე­ბი­ან კი­დეც...



- იქ­ნებ მი­ზე­ზი შენ­შია? ოჯახ­ში ყვე­ლას­თ­ვის მი­უ­ღე­ბე­ლი რო­გორ აღ­მოჩ­ნ­დი?
- რა ვი­ცი, რა მი­ზე­ზი უნ­და იყოს? მარ­თ­ლა თავს ვიკ­ლავ სახ­ლ­ში საქ­მე­ე­ბის კე­თე­ბით, მა­ღა­ზი­ა­შიც ვმუ­შა­ობ და ოჯახ­ში ფუ­ლი შე­მაქვს, მე­ტი რა ვქნა? ვცდი­ლობ, ხა­ლი­სი­ა­ნი გან­წყო­ბა არ დავ­კარ­გო და დი­ლით ყო­ველ­თ­ვის ისე გავ­დი­ვარ სა­ძი­ნებ­ლი­დან, თით­ქოს ძა­ლი­ან ბედ­ნი­ე­რი ვარ; მინ­და, ეს ბედ­ნი­ე­რე­ბა სხვებ­საც გა­ვუ­ზი­ა­რო, მაგ­რამ ისე­თი სა­ხე­ე­ბით მხვდე­ბი­ან, სი­ცი­ლის ხა­ლი­სი მე­კარ­გე­ბა. მა­გა­ლი­თად, დე­დამ­თი­ლი მთქნა­რე­ბით მე­უბ­ნე­ბა: რა მოხ­და, ასე კარგ ფეხ­ზე რამ აგა­ყე­ნაო? "დი­ლა მშვი­დო­ბი­სა­ზე" კი ბე­ბია მტუქ­სავს, - დი­ლა კი არა, უკ­ვე შუ­ადღეა. რით ვერ შე­ეჩ­ვიე დი­ლა­ად­რი­ა­ნად გაღ­ვი­ძე­ბას? ოჯა­ხის ქალს ასე­თი რამ არ შე­ე­ფე­რე­ბაო. არა­და, 10 სა­ათ­ზე გვი­ან არას­დ­როს წა­მოვ­მ­დ­გარ­ვარ ლო­გი­ნი­დან და ასე­თი ფუ­ფუ­ნე­ბაც მხო­ლოდ უქ­მე­ებ­ზე მაქვს, სხვა დროს გა­ცი­ლე­ბით ად­რე ვდგე­ბი... მოკ­ლედ, გა­უ­საძ­ლი­სია ამ ოჯახ­ში ცხოვ­რე­ბა, მაგ­რამ ქმა­რი ვე­რაფ­რით ვა­ი­ძუ­ლე, რომ ცალ­კე გა­და­ვი­დეთ.

- შე­ნი ქმა­რი რას ამ­ბობს, ოჯა­ხის წევ­რებ­თან კარ­გი ურ­თი­ერ­თო­ბა რომ არ გაქვს?

- ხან მე მა­და­ნა­შა­უ­ლებს, ხა­ნაც - და­ნარ­ჩე­ნებს. ზოგ­ჯერ ვჩხუ­ბობთ კი­დეც და მე­რე ეს ჩხუ­ბი ჩვე­ნი შე­რი­გე­ბით მთავ­რ­დე­ბა, რაც მი­სი­ა­ნებს სუ­ლაც არ უხა­რი­ათ. რა ვქნა, მიყ­ვარს და ბევრ რა­მეს ვუთ­მენ, მაგ­რამ არ ვი­ცი, რო­დემ­დე შევ­ძ­ლებ თა­ვის შე­კა­ვე­ბას. ერ­თხე­ლაც შე­იძ­ლე­ბა, ყვე­ლა­ფერს მი­ვა­ფურ­თხო და გუ­ლი მო­ვი­ო­ხო, ყვე­ლას პირ­ში მი­ვა­ხა­ლო სათ­ქ­მე­ლი, მაგ­რამ ასე თუ მო­ვიქ­ცე­ვი, მო­მი­წევს იმ სახ­ლი­დან წა­მოს­ვ­ლა, მე კი არ მინ­და, ქმა­რი დავ­კარ­გო და შვილ­საც მა­მა წა­ვარ­თ­ვა.

- ერ­თი შვი­ლი გყავს?

- კი, ვა­ჟი მყავს, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან ჰგავს მა­მას. გი­ო­ზე ამოს­დით მზე და მთვა­რე, მაგ­რამ ვერც მი­სი ამ­ქ­ვეყ­ნად მოვ­ლი­ნე­ბით მო­ვი­გე ქმრის ნა­თე­სა­ვე­ბის გუ­ლი, სამ­წუ­ხა­როდ... ჩე­მი პა­ტა­რა რომ გაჩ­ნ­და, დე­დამ­თილ­მა გა­მო­მიცხა­და: ეს ბავ­შ­ვი მე უნ­და გავ­ზარ­დო, თო­რემ თქვე­ნი გაზ­რ­დი­ლი რა იქ­ნე­ბაო? თა­ვი­დან ამის უფ­ლე­ბას არ ვაძ­ლევ­დი, მაგ­რამ მე­რე დავ­ფიქ­რ­დი: რა უჭირს, თუ დღი­სით ბე­ბო მო­უვ­ლის? სა­მა­გი­ე­როდ, სა­შუ­ა­ლე­ბა მო­მე­ცე­მა, ვი­მუ­შაო-მეთ­ქი. მაგ­რამ საქ­მე ის არის, რომ სა­ღა­მო­საც არ მა­ნე­ბებ­და შვილს და ხელ­ში რომ ამეყ­ვა­ნა, დე­დამ­თი­ლის­თ­ვის ნე­ბარ­თ­ვა უნ­და მეთხო­ვა. თა­ვი­დან ამა­საც ვუთ­მენ­დი, მაგ­რამ ბო­ლოს ყვე­ლა­ფე­რი ყელ­ში ამო­მი­ვი­და, სამ­სა­ხუ­რი მი­ვა­ტო­ვე და შვილ­ზე პა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო­ბა მთლი­ა­ნად სა­კუ­თარ თავ­ზე ავი­ღე. მარ­თა­ლია, თა­ვი­დან დიდ წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბას წა­ვაწყ­დი, მაგ­რამ ქმა­რიც მხარ­ში ამო­მიდ­გა და ჩე­მი თხოვ­ნა გა­ით­ვა­ლის­წი­ნა, რა­ღაც პე­რი­ო­დით ჩემს მშობ­ლებ­თან გა­მიშ­ვა და და­ახ­ლო­ე­ბით ორ თვე-ნა­ხე­ვა­რი იქ დავ­რ­ჩი. რო­ცა ოჯახ­ში დავ­ბ­რუნ­დი, დე­დამ­თილ­მა ისევ მო­ინ­დო­მა პირ­ვე­ლო­ბა, მაგ­რამ ბავ­შ­ვი ისე იყო ჩემ­ზე ჩა­მო­კი­დე­ბუ­ლი, რომ არა­ფე­რი გა­მო­უ­ვი­და. რო­ცა გიო 4 წლის გახ­და, ბაღ­ში შე­ვიყ­ვა­ნე და ისევ და­ვიწყე მუ­შა­ო­ბა... ახ­ლა მე - ბაღ­ში, შინ კი ბე­ბი­ას, მა­მი­დას ან მა­მას მიჰ­ყ­ავს. 7 სა­ა­თამ­დე ვმუ­შა­ობ. სახ­ლ­ში დაბ­რუ­ნე­ბულს, შვი­ლი კარ­თან მე­გე­ბე­ბა, ყელ­ზე ჩა­მო­მე­კი­დე­ბა და ათას­გ­ვარ კითხ­ვას მის­ვამს.

- ვიდ­რე გათხოვ­დე­ბო­დი, მო­მა­ვა­ლი მე­უღ­ლის ოჯა­ხის წევ­რე­ბი არ გიც­ნობ­დ­ნენ?

- არა, არ მიც­ნობ­დ­ნენ. მე და ჩემ­მა მო­მა­ვალ­მა ქმარ­მა ერ­თ­მა­ნე­თი ტე­ლე­ფო­ნით გა­ვი­ცა­ნით. მა­შინ რა­ი­ონ­ში ვცხოვ­რობ­დი. და­ახ­ლო­ე­ბით 5 თვე ვმე­სი­ჯობ­დით, მე­რე სო­ფელ­ში ჩა­მო­მა­კითხა, ერ­თ­მა­ნე­თი ჩუ­მად ვნა­ხეთ, ვი­ლა­პა­რა­კეთ. მე­ო­რედ რომ ჩა­მო­ვი­და, უკ­ვე თბი­ლის­ში წა­მო­მიყ­ვა­ნა. და­უ­ფიქ­რებ­ლად გა­მოვ­ყე­ვი, რად­გან დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი სა­კუ­თარ გრძნო­ბებ­ში. არ მე­გო­ნა, თუ ასე ცუ­დად შემ­ხ­ვ­დე­ბოდ­ნენ ქმრი­სი­ა­ნე­ბი. სახ­ლ­ში რომ მო­მიყ­ვა­ნა, მა­შინ­ვე მივ­ხ­ვ­დი, აქ ვერ შე­მიყ­ვა­რებ­დ­ნენ. დე­და­მის­მა თავ­ში ხე­ლი წა­ი­ში­ნა, - ამის­თ­ვის გზრდი­დი? ნუ­თუ, მშობ­ლე­ბის აზ­რი არ უნ­და გა­გეთ­ვა­ლის­წი­ნე­ბი­ნაო. თურ­მე, შერ­ჩე­უ­ლი ჰყო­ლი­ათ სარ­ძ­ლო და შვილ­მა მშობ­ლებს იმე­დი გა­უც­რუა.
სიყ­ვა­რულ­ში გა­მი­მარ­თ­ლა. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, ქმარს ახ­ლაც ისე ვუყ­ვარ­ვარ, რო­გორც წლე­ბის წინ და სწო­რედ ამის გა­მო ვით­მენ ბევრ რა­მეს, მაგ­რამ რო­დემ­დე შე­იძ­ლე­ბა ასე გაგ­რ­ძელ­დეს? ხომ შე­იძ­ლე­ბა, ბო­ლოს და ბო­ლოს, მი­მი­ღონ რძლად და შე­მიყ­ვა­რონ ისე­თი, რო­გო­რიც ვარ? ჩემ­მა მშობ­ლებ­მა არ იცი­ან, აქ რა ჯო­ჯო­ხეთ­ში მი­წევს ყოფ­ნა, თო­რემ აუცი­ლებ­ლად წა­არ­თ­მევ­დ­ნენ ქმარს ჩემს თავს, ამა­ში დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ. მათ სი­ძე ძა­ლი­ან უყ­ვართ. ყველ­გან აქე­ბენ და სი­ძეც ამარ­თ­ლებს მათ იმედს.

- შენს მშობ­ლებს სი­ძის ნა­თე­სა­ვე­ბი კარ­გად ხვდე­ბი­ან?

- ჩე­მებს ისე­დაც იშ­ვი­ა­თად უწევთ თბი­ლის­ში ჩა­მოს­ვ­ლა. რო­ცა მო­დი­ან, მა­თი სა­წი­ნა­აღ­მ­დე­გო არა­ფე­რი აქვთ, რად­გან სოფ­ლი­დან გა­მუდ­მე­ბით დატ­ვირ­თუ­ლე­ბი, ხელ­დამ­შ­ვე­ნე­ბუ­ლე­ბი ჩა­მო­დი­ან. თან, დე­დამ­თილს მოს­წონს ჩე­მი მშობ­ლე­ბი, რად­გან ისი­ნი სიმ­შ­ვი­დით გა­მო­ირ­ჩე­ვი­ან და ემო­ცი­ებ­საც არ ჰყვე­ბი­ან. რო­ცა ისი­ნი ჩვენ­თან სტუმ­რად არი­ან, ცდი­ლობს, დე­და­სა­ვით მო­მექ­ცეს და ეს გა­მოს­დის კი­დეც. ბე­ბია მარ­თა­ლია, მა­ში­ნაც ჯუჯღუ­ნებს, მაგ­რამ ჩე­მი მშობ­ლე­ბი ამას მის სი­ბე­რეს უკავ­ში­რე­ბენ და მე­უბ­ნე­ბი­ან: მო­უთ­მი­ნე, ცა­ლი ფე­ხი უდ­გას მი­წა­ზე და დარ­ჩე­ნილ დღე­ებს ნუ გა­უმ­წა­რებ შე­ნი საქ­ცი­ე­ლით, ვინც მო­ით­მენს, ის მო­ი­გებ­სო. მაგ­რამ ამ დათ­მე­ნით აქამ­დე ვე­რა­ფე­რი მო­ვი­გე და მო­მა­ვალ­ში რა იქ­ნე­ბა, კაც­მა არ იცის... აი, რო­ცა პა­ტარ­ძა­ლი ვი­ყა­ვი, მა­შინ დე­და­საც პირ­და­პირ უთხ­რეს, რომ მი­სი შვი­ლის­ნა­ირ რძალ­ზე არას­დ­როს უოც­ნე­ბი­ათ. დე­დამ მათ უპა­სუ­ხა: თუ არ გნე­ბავთ, წა­ვიყ­ვანთ, ჩვენს შვილს და­სა­წუ­ნი არა­ფე­რი სჭირ­სო! ცო­ტა წა­ი­კინ­კ­ლა­ვეს, მაგ­რამ მე­რე საქ­მე­ში კა­ცე­ბი ჩა­ე­რივ­ნენ და სი­ტუ­ა­ცია და­ა­ბა­ლან­სეს...

- შე­ნი მუ­ლი რამ­დე­ნი წლის არის?

- 30-ის გახ­დე­ბა აგ­ვის­ტო­ში. გა­რეგ­ნუ­ლად ძა­ლი­ან კარ­გი გო­გოა, ორი დიპ­ლო­მიც აქვს, მაგ­რამ დიპ­ლო­მი თურ­მე, ყო­ველ­თ­ვის რო­დი მიგ­ვა­ნიშ­ნებს ადა­მი­ა­ნის გო­ნე­ბა­გახ­ს­ნი­ლო­ბა­ზე. ზოგ­ჯერ ისეთ რა­ღა­ცებს იტყ­ვის, გა­დაგ­რევს; უცხო პლა­ნე­ტი­დან ჩა­მო­სუ­ლი გე­გო­ნე­ბათ. კა­ცებს თა­ვი­სი უც­ნა­უ­რო­ბი­თა და ცუ­დი ხა­სი­ა­თით აფ­რ­თხობს. ვინ იცის, რამ­დე­ნი მა­ჭან­კა­ლი, სა­სი­ძო მო­სუ­ლა ჩვენს ოჯახ­ში და მე­ო­რედ მოს­ვ­ლის სურ­ვი­ლი აღარ გას­ჩე­ნი­ათ. არა­და, გა­რეგ­ნუ­ლად ხომ არ და­ი­წუ­ნე­ბა, ორი დიპ­ლო­მიც აქვს და კარ­გი სამ­სა­ხუ­რიც, მაგ­რამ ვე­რა და ვერ ეწია ბედს, რომ იმა­ნაც და­ის­ვე­ნოს და მეც და­მას­ვე­ნოს. სულ იმას იძა­ხის: მა­ხინ­ჯე­ბი და გა­უ­ნათ­ლებ­ლე­ბი თხოვ­დე­ბი­ან, კარ­გი არა­ვის უნ­დაო. ამ­ხე­ლა გო­გო სახ­ლ­შიც არა­ფერს აკე­თებს. იმა­საც არ კად­რუ­ლობს, რომ სა­რეცხი მან­ქა­ნა­ში შე­ყა­როს. და­მიყ­რის ხოლ­მე ტაშ­ტ­ზე თა­ვის ნივ­თებს და ელო­დე­ბა, რო­დის გავ­რეცხავ, გავ­ფენ, გა­ვა­უ­თო­ებ. ერ­თი-ორ­ჯერ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, ხელს არა­ფერს ვახ­ლებ. დაე, შე­ჭა­მოს ესე­ნი ჭუჭყ­მა-მეთ­ქი, მაგ­რამ ხე­ლი რომ არა­ვინ ახ­ლო, ისევ მე შე­მა­წუ­ხა დახ­ვა­ვე­ბულ­მა სა­რეცხ­მა. თა­ნაც, მი­საყ­ვე­დუ­რეს: რძალს სახ­ლის და­სუფ­თა­ვე­ბის გარ­და, არა­ფე­რი გე­ხე­ბა. თუ ვერ ას­წ­რებ, სამ­სა­ხურს შე­ეშ­ვიო. ასეთ დროს ქმა­რი არას­დ­როს ამო­მიდ­გე­ბა მხარ­ში, - ქა­ლე­ბის საქ­მე­ებ­ში არ ვე­რე­ვიო. ხე­ლით სა­რეცხი რომ იყოს, კი­დევ შე­იძ­ლე­ბა არა­ფე­რი ვთქვა, მაგ­რამ სა­რეცხ მან­ქა­ნა­ში ჭუჭყი­ა­ნი ტა­ნი­სა­მო­სის შეყ­რა რა­ტომ უნ­და და­გე­ზა­როს, თუ ჯიბ­რ­ში არ უდ­გა­ხარ ადა­მი­ანს?..
ამას წი­ნათ ქორ­წილ­ში დაგ­ვ­პა­ტი­ჟეს. გა­მო­ვეწყ­ვე, კა­ბა ვი­ყი­დე, სა­ლონ­ში ვარ­ცხ­ნი­ლო­ბა გა­ვი­კე­თე და უნ­და წავ­სუ­ლი­ყა­ვით, რომ ბე­ბი­ამ თა­ვი მო­იმ­კ­ვ­და­რუ­ნა, - ცუ­დად ვარ, მარ­ტოს ნუ დამ­ტო­ვებ­თო და ცხა­დია, მის ექ­თა­ნად მე დამ­ნიშ­ნეს, და­ნარ­ჩე­ნე­ბი კი დრო­ის სა­ტა­რებ­ლად წა­ვიდ­ნენ. დავ­რ­ჩი გა­მოწყო­ბილ-გა­მოპ­რან­ჭუ­ლი სახ­ლ­ში. ზუს­ტად 5 წუთ­ში, ბე­ბია ფეხ­ზე წა­მოხ­ტა, ტე­ლე­ვი­ზო­რის პულტს და­ავ­ლო ხე­ლი და რა­ღაც ფილმს ჩა­უჯ­და. აღარ გახ­სე­ნე­ბია წნე­ვა და არც წა­მა­ლი და­უ­ლე­ვია. გა­მი­ჩა­ლი­ჩა მო­ხუც­მა - აბა, სხვა რა ვი­ფიქ­რო? ქმარს და­ვუ­რე­კე და ყვე­ლა­ფე­რი ვუთხა­რი. ვი­კა­კა­ნე, მაგ­რამ რა ხე­ი­რი, ქორ­წილ­ში ვინ­ღა წა­მიყ­ვან­და? თა­ნაც, ამის სურ­ვი­ლი თა­ვა­დაც აღარ მქონ­და, და­მაწყ­და ნერ­ვე­ბი. ყვე­ლა ყო­ველ­თ­ვის იმას ცდი­ლობს, რომ გა­მამ­წა­როს... ახ­ლა მეც ჭკუა ვის­წავ­ლე და შვი­ლის გა­მო­ყე­ნე­ბა და­ვიწყე იმის­თ­ვის, რომ მი­ზანს მი­ვაღ­წიო.

- რას გუ­ლის­ხ­მობ?

- მა­გა­ლი­თად, რო­ცა სად­მე წას­ვ­ლა მინ­და, ვი­მი­ზე­ზებ, გი­ოს ჯგუ­ფელს და­ბა­დე­ბის დღე აქვს და უნ­და წა­ვიყ­ვა­ნო-მეთ­ქი. თუ დე­დამ­თი­ლი იტყ­ვის, რომ თა­ვად წა­ვა ამ იუბი­ლე­ზე, მა­შინ­ვე ვამ­ბობ, რომ და­ბა­დე­ბის დღის ცენ­ტ­რ­ში უნ­და წა­ვიდ­ნენ, სა­დაც სა­ში­ნე­ლი ხმა­უ­რია და ცხა­დია, იქ წას­ვ­ლის სურ­ვი­ლი უქ­რე­ბა. მოკ­ლედ, ბავ­შ­ვ­თან ერ­თად გავ­დი­ვარ სახ­ლი­დან, მე­რე კი მშვი­დად მივ­დი­ვარ და­ქა­ლებ­თან, სა­ქე­ი­ფოდ, გა­სარ­თო­ბად. გი­ოს წყა­ლო­ბით და მი­სი ხათ­რით, აღა­რა­ფერს იმი­ზე­ზე­ბენ, რომ შინ დამ­ტო­ვონ.

- შენს ქმარს რა­ტომ არ უნ­და, რომ საცხოვ­რებ­ლად ცალ­კე გა­დახ­ვი­დეთ?

- ამ­ბობს, - ასე რომ მო­ვიქ­ცე, მშობ­ლებს გულს ვატ­კენ. ისი­ნი ხომ მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა იმის­თ­ვის შრო­მობ­დ­ნენ, რომ შვი­ლე­ბი კარ­გად ვყო­ფი­ლი­ყა­ვით და ბო­ლოს და ბო­ლოს, ამ სახ­ლ­საც მე მი­ტო­ვე­ბე­ნო. არ მინ­და, ბა­ტო­ნო, არა­ვის და­ტო­ვე­ბუ­ლი სახ­ლი, თუ სის­ხ­ლი უნ­და გა­მიშ­რონ - ეს ვერ გა­ვა­გე­ბი­ნე ჩემს ქმარს. ცხა­დია, მშობ­ლე­ბი უყ­ვარს და ამი­ტომ, მაგ­რამ სა­კითხა­ვია, ჩემს დედ-მა­მას­თან ერ­თად რომ ვცხოვ­რობ­დეთ და ისი­ნი ცუ­დად ექ­ცე­ოდ­ნენ, მა­შინ თუ მო­ი­სურ­ვებ­და უფ­რო­სე­ბის გვერ­დით მთე­ლი ცხოვ­რე­ბის გა­ტა­რე­ბას, თუნ­დაც, ძვი­რად ღი­რე­ბუ­ლი ბი­ნის გა­მო? უბ­რა­ლოდ, მას ხომ არა­ვინ არა­ფერს სტკენს და ცო­ლის გა­სა­ჭი­რი, მის­თ­ვის ღო­ბეს ჩხი­რია. ფიქ­რობს, რომ ქა­ლი ვალ­დე­ბუ­ლია, რა­ღა­ცე­ბი მო­ით­მი­ნოს... ან კი­დევ, რო­გორც კი ქორ­წილ­მა ჩა­ი­ა­რა, რაც კი ოქ­რო მა­ჩუ­ქეს, თა­ვა­დაც და სხვებ­მაც, და­მა­ლომ­ბარ­დე­ბი­ნეს, - ვა­ლად მოგ­ვე­ციო. მაზ­ლის ცოლს შვი­ლი ეყო­ლა იმ პე­რი­ოდ­ში და მის­თ­ვის სა­ჩუქ­რი რომ ეყი­დათ, თურ­მე, ფუ­ლი აღარ დარ­ჩათ ჩე­მი ქორ­წი­ლის ხარ­ჯის გა­მო და ამი­ტომ მთხო­ვეს ოქ­როს ნივ­თე­ბის და­ლომ­ბარ­დე­ბა. მას შემ­დეგ, სხვა სამ­კა­უ­ლებ­თან ერ­თად, სა­ქორ­წი­ნო ბე­ჭე­დიც დავ­კარ­გე, რად­გან ლომ­ბარ­დი­დან მის გა­მო­ტა­ნა­ზე არა­ვის უზ­რუ­ნია. თა­ვი­დან ჩე­მი ქმა­რი იხ­დი­და პრო­ცენ­ტებს, მე­რე იმა­ნაც ვე­ღარ შეძ­ლო და და­ი­კარ­გა, გაგ­ვი­ყი­დეს. აბა, ასე ვინ ექ­ცე­ვა რძალს? ბევ­რი ისე­თი ოჯა­ხი ვი­ცი, სა­დაც უფ­რო­სე­ბი ცდი­ლო­ბენ, ახალ­გაზ­რ­დებს ყვე­ლა­ნა­ი­რად ამო­უდ­გ­ნენ მხარ­ში და ჩვენ პი­რი­ქით, ბევრ რა­მე­ში გვიშ­ლი­ან ხელს. ჩე­მი მშო­ბი­ა­რო­ბის ფუ­ლიც და ორ­სუ­ლო­ბა­ში ჩა­ტა­რე­ბუ­ლი მკურ­ნა­ლო­ბის ხარ­ჯე­ბიც ჩემს მშობ­ლებს და­ა­კის­რეს. მზი­თე­ვი არ მო­გი­ტა­ნი­ათ და შვი­ლის­თ­ვის ეს მა­ინც გა­ა­კე­თე­თო, - ბე­ბი­ამ პირ­ში მი­ა­ხა­ლა დე­დას. ჩემ­მა დე­დამ­თილ­მა მო­ხუ­ცის სიტყ­ვებ­ზე გა­ი­ცი­ნა: რო­გო­რი მომ­თხოვ­ნია, ხომ ხე­დავ­თო, მაგ­რამ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, წი­ნას­წარ მო­ი­ლა­პა­რა­კეს, რომ მო­ხუცს ასე ეთ­ქ­ვა. აი, ასეთ ოჯახ­ში ვცხოვ­რობ და ვყლა­პავ ათას­გ­ვარ შე­უ­რაცხ­ყო­ფას. მითხა­რით, ჩემ­სა­ვით იქ­ცე­ვა ვინ­მე? იქ­ნებ მე არ ვარ და­ლა­გე­ბუ­ლი და ამი­ტო­მაც ვე­გუ­ე­ბი ყვე­ლა­ფერს? ის, რა­საც მე ვა­კე­თებ, ნორ­მა­ლუ­რია? სრულ­ყო­ფილ ადა­მი­ანს აქვს ამ­დე­ნის მოთ­მე­ნის უნა­რი?.. ახ­ლა ორ­სუ­ლად ვარ. მე­ში­ნია, ნერ­ვი­უ­ლო­ბის გა­მო მუ­ცე­ლი არ მო­მე­შა­ლოს. ემო­ცი­უ­რი გავ­ხ­დი, უკ­ვე ვე­ღარ ვთო­კავ ისე კარ­გად სა­კუ­თარ გრძნო­ბებს, რო­გორც ად­რე ხდე­ბო­და. შე­გიძ­ლი­ათ მირ­ჩი­ოთ, რო­გორ მო­ვიქ­ცე, რომ ნერ­ვებს არ ავ­ყ­ვე ან რამ­დე­ნად სა­ხი­ფა­თოა ნერ­ვი­უ­ლო­ბა ორ­სუ­ლე­ბის­თ­ვის? წი­ნას­წარ გიხ­დით მად­ლო­ბას.
P.s. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! თუ ფიქ­რობთ, რომ სხვე­ბის­გან რა­ი­მე­თი გა­მო­ირ­ჩე­ვით ან სა­კუ­თა­რი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლის მო­ყო­ლა გსურთ, თუ სურ­ვი­ლი გაქვთ ვინ­მეს სიყ­ვა­რულ­ში გა­მო­უტყ­დეთ ან სუ­ლაც, სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე სა­კუ­თა­რი აზ­რი და­ა­ფიქ­სი­როთ, მა­შინ მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: lika.qajaia@gmail.com


ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვა