სუ­ლის დეპ­რე­სია
font-large font-small
სუ­ლის დეპ­რე­სია
"შე­უძ­ლე­ბე­ლია, იყო პი­როვ­ნე­ბა, თუ იზო­ლი­რე­ბუ­ლი და მარ­ტო­სუ­ლი ხარ"


ოჯა­ხის შექ­მ­ნა ის სა­კითხია, რო­მე­ლიც ად­ვი­ლი გა­და­საწყ­ვე­ტი სუ­ლაც არ არის, მით უმე­ტეს, მა­სობ­რი­ვი უმუ­შევ­რო­ბის ფონ­ზე, მაგ­რამ ზო­გი­ერ­თი მა­ინც რის­კავს, ოჯახს ქმნის და თა­ვი­სე­ბუ­რად ზრუ­ნავს ერის გამ­რავ­ლე­ბა­ზე. ამ­ბო­ბენ, რომ ბო­ლო დროს ქორ­წი­ნე­ბებ­მა იმა­ტა კი­დეც. თუმ­ცა, ქუ­თა­ი­სე­ლი კუ­კუ­რი აბუ­ლა­ძის თქმით, სი­ტუ­ა­ცია სა­გან­გა­შოა და ქვე­ყა­ნა­ში მარ­ტო­ო­ბის ეპი­დე­მია თვალ­ში სა­ცე­მია. ცო­ტა ხნის წინ, მან წე­რი­ლი გა­მოგ­ვიგ­ზავ­ნა, სა­დაც სა­ხელ­მ­წი­ფოს სთხოვს, მარ­ტო­ხე­ლა ადა­მი­ა­ნე­ბის­თ­ვის შე­იქ­მ­ნას რა­ი­მე სა­ხის და­წე­სე­ბუ­ლე­ბა, სა­დაც ისი­ნი სა­კუ­თა­რი მე­ო­რე ნა­ხევ­რის პოვ­ნას შეძ­ლე­ბენ და შექ­მნი­ან ღირ­სე­ულ ქარ­თულ ტრა­დი­ცი­ულ ოჯახს.


"პრობ­ლე­მუ­რი სა­კითხით და­ინ­ტე­რე­სე­ბულ მრა­ვალ­რიცხო­ვან პირ­თა სა­ხე­ლი­თა და მა­თი­ვე დაკ­ვე­თით, თქვენ­და­მი პა­ტი­ვის­ცე­მით გან­­მ­სჭ­ვა­ლუ­ლი პე­და­გო­გი, ის­ტო­რი­კო­სი და სა­ზო­გა­დო­ე­ბათ­მ­ცოდ­ნე კუ­კუ­რი აბუ­ლა­ძე გწერთ ამ წე­რილს, ქა­ლაქ ქუ­თა­ი­სი­დან" (სტი­ლი და­ცუ­ლი­ა):

"მო­გე­სალ­მე­ბით ჟურ­ნალ "გზის" კო­ლექ­ტივს, ხალ­ხის ინ­ტე­რე­სე­ბის ობი­ექ­ტურ გა­მომ­ხატ­ველს! დი­დი ხა­ნია, თქვე­ნი ჟურ­ნა­ლის მკითხ­ვე­ლი ვარ. მომ­წონს ყვე­ლა რუბ­რი­კა, გან­სა­კუთ­რე­ბით კი სა­უბ­რე­ბი ამა თუ იმ სა­ხის პრობ­ლე­მა­ზე. რო­დე­საც ჟურ­ნალ "გზის" ბო­ლო ნო­მე­რი გა­დავ­ფურ­ც­ლე და გა­ვე­ცა­ნი სტა­ტი­ას - "გა­უთხო­ვა­რი ქალ­ბა­ტო­ნის სატ­კი­ვა­რი", მო­მინ­და, მარ­ტო­ო­ბის მე­ტად მტკივ­ნე­უ­ლი პრობ­ლე­მის შე­სა­ხებ მეც, კი­დევ ერ­თხელ მე­სა­უბ­რა. ეს ის თე­მაა, რო­მელ­ზეც 5 წლის წინ ვწერ­დი სხვა­დას­ხ­ვა ჟურ­ნალ-გა­ზეთ­ში, მაგ­რამ ყუ­რადღე­ბას არა­ვინ მაქ­ცევ­და. არა­და, დრომ თა­ვი­სი გა­ი­ტა­ნა და ეს პრობ­ლე­მა დღე­საც აქ­ტუ­ა­ლუ­რია. ადა­მი­ან­თა მარ­ტო­ო­ბა, ეს არის სუ­ლი­სა და ხორ­ცის ტკი­ვი­ლი.
2014 წელს ქუ­თა­თურ­თა სა­ხე­ლით, ჩე­მი წე­რი­ლი თქვენს ჟურ­ნალ­შიც და­ი­ბეჭ­და, მაგ­რამ სამ­წუ­ხა­როდ, ამ წე­რილს არა­ვი­თა­რი შე­დე­გი არ მოჰ­ყო­ლია. ქუ­თა­ი­სის ად­გი­ლობ­რი­ვი ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა პრობ­ლე­მას მხო­ლოდ ღი­მი­ლით უს­მენს.
მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, რომ ქვე­ყა­ნა­ში უამ­რა­ვი გა­და­უჭ­რე­ლი პრობ­ლე­მა დაგ­როვ­და. ამ პრობ­ლე­მე­ბის ერ­თ­ბა­შად გა­დაჭ­რა, რა თქმა უნ­და, შე­უძ­ლე­ბე­ლია, მაგ­რამ თან­და­თა­ნო­ბით კი შე­საძ­ლე­ბე­ლი გახ­დე­ბა. სა­ჭი­როა მხო­ლოდ სა­ზო­გა­დ­ოე­ბის ყუ­რადღე­ბა და კონ­კ­რე­ტუ­ლი საქ­მის მო­საგ­ვა­რებ­ლად ინ­ტე­რე­სი გა­მო­ი­ჩი­ნონ.
მარ­თა­ლია, XXI სა­უ­კუ­ნე­ში ვცხოვ­რობთ, მაგ­რამ ეს ბევრს არა­ფერს ნიშ­ნავს: პრობ­ლე­მე­ბი ყო­ველ­თ­ვის იყო, არის და მო­მა­ვალ­შიც იქ­ნე­ბა. მრა­ვალ­რიცხო­ვან პრობ­ლე­მა­თა შო­რის, მსურს ერთ-ერთ მწვა­ვე, თით­ქოს და შე­უმ­ჩ­ნე­ველ, ზო­გის­თ­ვის კი სა­სა­ცი­ლო თე­მა­ზე გა­ვა­მახ­ვი­ლო ყუ­რადღე­ბა. იმ თე­მა­ზე, რო­მელ­ზეც ხმა­მაღ­ლა და თა­მა­მად ლა­პა­რაკს ადა­მი­ა­ნე­ბი ერი­დე­ბი­ან. არა­და, თა­ნა­მედ­რო­ვე სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში მარ­ტო­ო­ბის ეპი­დე­მი­ის ნიშ­ნე­ბი უკ­ვე ად­ვი­ლად შე­სამ­ჩ­ნე­ვია. მარ­თა­ლია, თქვე­ნი ჟურ­ნა­ლი ნა­წი­ლობ­რივ ეხ­მი­ა­ნე­ბა ამ სა­კითხს, მაგ­რამ ეს საკ­მა­რი­სი არ არის, ნე­ბის­მი­ე­რი საქ­მე ბო­ლომ­დე უნ­და იქ­ნეს მიყ­ვა­ნი­ლი.
სტა­ტის­ტი­კის თა­ნახ­მად, არ­სე­ბობს საფ­რ­თხე, რომ მა­ლე სა­კუ­თარ ქვე­ყა­ნა­ში ქარ­თ­ვე­ლე­ბი უმ­ცი­რე­სო­ბა­ში აღ­მოვ­ჩ­ნ­დე­ბით. სო­ცი­ო­ლო­გე­ბის­თ­ვის სა­გან­გა­შოდ თვალ­ში სა­ცე­მია, რომ ქარ­თ­ვე­ლე­ბი, სხვა ეთ­ნო­სებ­თან შე­და­რე­ბით, თით­ქ­მის არ ვმრავ­ლ­დე­ბით. ადა­მი­ა­ნებს სხვა­დას­ხ­ვა მი­ზე­ზის გა­მო უჭირთ და­ქორ­წი­ნე­ბა. დე­მოგ­რა­ფი­ულ პრობ­ლე­მებ­თან ბრძო­ლის პროგ­რა­მებს ნე­ბის­მი­ერ სა­ხელ­მ­წი­ფო­ში ად­გენს და ახორ­ცი­ე­ლებს ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა. იქ­მ­ნე­ბა სა­ზო­გა­დო­ებ­რი­ვი ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ე­ბი და მოძ­რა­ო­ბე­ბი. მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, რომ უკა­ნას­კ­ნე­ლი ოც­წ­ლე­უ­ლის გან­მავ­ლო­ბა­ში, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ცნო­ბი­ლი მოვ­ლე­ნე­ბის გა­მო, მრა­ვა­ლი ქარ­თუ­ლი ოჯა­ხი და­ინ­გ­რა. ადა­მი­ა­ნე­ბი დარ­ჩ­ნენ მარ­ტო­ხე­ლე­ბად და მარ­ტო­სუ­ლე­ბად, ყო­ველ­გ­ვა­რი იმე­დის გა­რე­შე. მარ­ტო­ო­ბა კი რა­საც ნიშ­ნავს, ჩვენ­ზე უკე­თე­სად მო­გეხ­სე­ნე­ბათ - ეს არის სუ­ლის დეპ­რე­სია, ხვა­ლინ­დე­ლი დღის უიმე­დო­ბა და უპერ­ს­პექ­ტი­ვო­ბა. ხალ­ხი ყველ­გა­ნაა, მაგ­რამ შენ გვერ­დით არა­ვინ არის. გა­ვიხ­სე­ნოთ დი­დი ბა­რა­თაშ­ვი­ლის სიტყ­ვე­ბი: "საბ­რა­ლოა მხო­ლოდ სუ­ლით ობო­ლი, ძნე­ლად ჰპო­ვოს, რა და­კარ­გოს მან ტო­ლი". ხალ­ხ­საც კი აქვს ასე­თი გა­მო­ნათ­ქ­ვა­მი: "მარ­ტო კა­ცი ჭა­მა­ში­აც ბრა­ლი­ა". შე­უძ­ლე­ბე­ლია, იყო პი­როვ­ნე­ბა, თუ იზო­ლი­რე­ბუ­ლი და მარ­ტო­სუ­ლი ხარ. მი­წი­ერ ცხოვ­რე­ბა­ში ოჯა­ხურ სით­ბო­სა და სიყ­ვა­რულ­ზე უფ­რო დი­დი სი­ხა­რუ­ლი არ არ­სე­ბობს.
ამ პრობ­ლე­მუ­რი სა­კითხით და­ინ­ტე­რე­სე­ბულ ადა­მი­ან­თა გა­მო­კითხ­ვის შე­დე­გად, უამ­რავ მარ­ტო­ხე­ლად დარ­ჩე­ნილ ადა­მი­ანს სურ­ვი­ლი აქვს, პირ­ვე­ლად ან ხე­ლახ­ლა შექ­მ­ნას ოჯა­ხი, მაგ­რამ ამას ხმა­მაღ­ლა და ოფი­ცი­ა­ლუ­რად ვერ ამ­ბო­ბენ, ისევ ქარ­თუ­ლი მენ­ტა­ლი­ტე­ტი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე. ჟურ­ნა­ლებ­ში გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბუ­ლი გან­ცხა­დე­ბე­ბი კი ბევ­რი ვე­რაფ­რის მომ­ტა­ნია და თა­ნაც, არა­სე­რი­ო­ზუ­ლია - ყო­ველ­მ­ხ­რივ ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბუ­ლი, ასა­კო­ვა­ნი ადა­მი­ა­ნე­ბი­სათ­ვის, ვი­საც მარ­ტო­ო­ბის გა­მო ნამ­დ­ვი­ლი ქარ­თუ­ლი ოჯა­ხის შექ­მ­ნა სურს.
თბი­ლი­სის­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ჩვენს ქა­ლაქ ქუ­თა­ის­ში ისე­თი ოფი­ცი­ა­ლუ­რი სამ­სა­ხუ­რი, რო­გო­რი­ცაა "ურ­თი­ერ­თ­გაც­ნო­ბი­სა და და­ო­ჯა­ხე­ბის ცენ­ტ­რი" ან კი­დევ, "მარ­ტო­ხე­ლა ქალ­თა და მა­მა­კაც­თა კლუ­ბი", არ არ­სე­ბობს. მრა­ვა­ლი ადა­მი­ა­ნის გა­მო­კითხ­ვის შემ­დეგ, ამ სა­კითხით და­ინ­ტე­რე­სე­ბულ­მა პი­რებ­მა და­ვას­კ­ვე­ნით, რომ სა­ჭი­როა თბი­ლი­სის მსგავ­სად, ქუ­თა­ის­შიც გა­იხ­ს­ნას ურ­თი­ერ­თ­გაც­ნო­ბი­სა და და­ო­ჯა­ხე­ბის ცენ­ტ­რი, რო­მელ­საც თა­ვი­სი ში­ნა­გა­ნა­წე­სი და დე­ბუ­ლე­ბა ექ­ნე­ბა (ა­რა აქვს მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა, ეს და­წე­სე­ბუ­ლე­ბა სა­ხელ­­მწი­ფო იქ­ნე­ბა თუ კერ­ძო). ახ­ლა, რო­ცა დე­მოგ­რა­ფი­ულ­მა პრობ­ლე­მებ­მა მკვეთ­რად იჩი­ნა თა­ვი, ამ სა­კითხის გა­დაწყ­ვე­ტა ყვე­ლას საქ­მეა, მით უფ­რო, ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის, რო­გორც ზემ­დ­გო­მი, ასე­ვე ად­გი­ლობ­რი­ვი თვით­მ­მარ­თ­ვე­ლო­ბის.
სრუ­ლი­ად სა­ქარ­თ­ვე­ლოს კა­თო­ლი­კოს-პატ­რი­არ­ქი, უწ­მინ­დე­სი და უნე­ტა­რე­სი ილია მე­ო­რე მი­იჩ­ნევს, რომ შო­ბა­დო­ბას­თან და­კავ­ში­რე­ბით დღეს სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში კრი­ტი­კუ­ლი მდგო­მა­რე­ო­ბაა. ის ამ­ბობს: ვფიქ­რობ, უნ­და და­ვუბ­რუნ­დეთ იმ წე­სებს, რომ­ლი­თაც ჩვე­ნი წი­ნაპ­რე­ბი ცხოვ­რობ­დ­ნენ; უნ­და და­ვუბ­რუნ­დეთ მრა­ვალ­შ­ვი­ლი­ა­ნი ოჯა­ხის შექ­მ­ნის ტრა­დი­ცი­ას, სა­დაც სიყ­ვა­რუ­ლი­თა და პა­ტი­ვის­ცე­მით იცხოვ­რებს ყვე­ლა თა­ო­ბის წარ­მო­მად­გე­ნე­ლი. ოჯა­ხი კი სა­ხელ­მ­წი­ფოს სა­ძირ­კ­ვე­ლია. ამი­ტომ, ყო­ველ­მ­ხ­რივ უნ­და შე­ვუწყოთ ხე­ლი ოჯა­ხის, რო­გორც ტრა­დი­ცი­უ­ლი ინ­ს­ტი­ტუ­ტის გან­ვი­თა­რე­ბა­სო...
მსურს გა­ვიხ­სე­ნო დი­დი სა­ეკ­ლე­სიო მოღ­ვა­წის, გი­ორ­გი მთაწ­მინ­დე­ლის სიტყ­ვე­ბი: "რო­მელ­თა ქარ­თ­ველ­თა გამ­რავ­ლე­ბაი იღ­ვა­წონ, სა­უ­კუ­ნომ­ცა არს სახ­სე­ნე­ბე­ლი და კურ­თხე­ვაი მა­თი". ასე ფიქ­რობ­დ­ნენ ჩვე­ნი წი­ნაპ­რე­ბი და ალ­ბათ, ამი­ტო­მაც გა­ვუ­ძე­ლით ჟამ­თა სი­ა­ვეს, დღეს კი "ქარ­თ­ვე­ლი ერის კვდო­მის ტემ­პ­მა ნა­ცი­ონა­ლუ­რი კა­ტას­ტ­რო­ფის მას­შ­ტა­ბი მი­ი­ღო", - წერს სა­ქარ­თ­ვე­ლოს დე­მოგ­რა­ფი­უ­ლი კვლე­ვის ცენ­ტ­რის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლი, პრო­ფე­სო­რი ბა­ტო­ნი ან­ზორ თო­თა­ძე. მე­ტად სა­ში­შია ემიგ­რა­ცი­ის პრო­ცე­სიც. ოფი­ცი­ა­ლუ­რი მო­ნა­ცე­მე­ბით, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მო­სახ­ლე­ო­ბა 3,7 მი­ლი­ო­ნია და გა­ერ­თი­ა­ნე­ბუ­ლი ერე­ბის ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ის მო­სახ­ლე­ო­ბის ფონ­დის მი­ერ გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბუ­ლი ცნო­ბის მი­ხედ­ვით, 2050 წლის­თ­ვის 3,2 მლნ-მდე შემ­ცირ­დე­ბა, რაც ჩვე­ნი ერის კა­ტას­ტ­რო­ფას ნიშ­ნავს!
ქარ­თ­ვე­ლე­ბი, ცხოვ­რე­ბის მძი­მე პი­რო­ბე­ბის გა­მო, მი­დი­ან სა­ქარ­თ­ვე­ლო­დან და მათ ად­გი­ლებს უცხო­ტო­მე­ლე­ბი იკა­ვე­ბენ. ჯერ კი­დევ ვერ ვხვდე­ბით, რა საფ­რ­თხის წი­ნა­შე ვართ. რად გვინ­და ეს მი­წა-წყა­ლი, თუ აქ ქარ­თ­ველ­მა ერ­მა არ იცხოვ­რა?
დღეს ჩვენს ქა­ლაქ­ში უამ­რა­ვი მარ­ტო­ხე­ლა ადა­მი­ა­ნი და­დის და ისი­ნი ერ­თ­მა­ნეთს სურ­ვი­ლის მი­უ­ხე­და­ვად, ვერ ხვდე­ბი­ან, სა­ლა­პა­რა­კოს ვერ პო­უ­ლო­ბენ, რომ ურ­თი­ერ­თო­ბა და­იწყონ და მარ­ტო­ო­ბის პრობ­ლე­მა გა­დაჭ­რან.
ქუ­თა­ის­ში ცენ­ტ­რის შექ­მ­ნა ხელს შე­უწყობს მარ­ტო­ხე­ლე­ბის პრობ­ლე­მის გა­დაჭ­რას, ერის გამ­რავ­ლე­ბას, ადა­მი­ან­თა ოპ­ტი­მის­ტურ გან­წყო­ბას, მო­მა­ვა­ლი თა­ო­ბის უკე­თე­სად აღ­ზ­რ­დას, და ადა­მი­ან­თა და­საქ­მე­ბა­საც. ასე­თი ცენ­ტ­რე­ბი სხვა ქა­ლა­ქებ­შიც უნ­და არ­სე­ბობ­დეს. ბო­ლოს და ბო­ლოს, სა­შუ­ა­მავ­ლო სა­ო­ჯა­ხო ცენ­ტ­რე­ბი ევ­რო­პის მრა­ვალ ქა­ლაქ­შია და ჩვენც ხომ ევ­რო­პის­კენ მი­ვის­წ­რაფ­ვით? ამ პრობ­ლე­მურ სა­კითხ­ზე ჩვენ მივ­მარ­თეთ რამ­დე­ნი­მე შე­სა­ბა­მის და­წე­სე­ბუ­ლე­ბას, მაგ­რამ რა­ტომ­ღაც, მათ ირო­ნი­უ­ლად შე­მოგ­ვ­ხ­ედეს და ჩვე­ნი, სა­ზო­გა­დო­ებ­რი­ვი აზ­რი და სურ­ვი­ლი არ გა­ით­ვა­ლის­წი­ნეს. გვი­პა­სუ­ხეს: ეს ადა­მი­ან­თა პი­რა­დუ­ლი სა­კითხიაო. მარ­თა­ლია, ეს სა­კითხი პი­რა­დუ­ლია, მაგ­რამ ეს პი­რა­დუ­ლი იმ­დე­ნად გა­და­ი­ზარ­და სა­ზო­გა­დო­ებ­რი­ვში, რომ იძუ­ლე­ბუ­ლი ვართ, ხმა ამო­ვი­ღოთ.
რაც შე­ე­ხე­ბა დემ­ოგ­რა­ფი­ულ სამ­სა­ხურს - ასე­თი სამ­სა­ხუ­რი ჩვენს ქა­ლაქ­ში ვერ ვი­პო­ვეთ, რა­თა დახ­მა­რე­ბა გვეთხო­ვა.
"სა­ზო­გა­დ­ოე­ბა ნამ­დ­ვი­ლად იმ­სა­ხუ­რებს, რომ პო­ლი­ტი­კო­სე­ბი მე­ტი პა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო­ბით მი­უდ­გ­ნენ სა­კუ­თარ ქმე­დე­ბებ­სა და გან­ცხა­დე­ბებს. იფიქ­რონ და და­სა­ხონ ხალ­ხის პრობ­ლე­მე­ბის მოგ­ვა­რე­ბის გზე­ბი", - ამ­ბობს სა­ქარ­თ­ვე­ლოს პრე­მი­ერ-მი­ნის­ტ­რი, ბა­ტო­ნი გი­ორ­გი კვი­რი­კაშ­ვი­ლი და ამ ფონ­ზე მით უმე­ტეს, ჩვენ­თ­ვის გა­უ­გე­ბა­რია, ქა­ლა­ქის ად­გი­ლობ­რი­ვი ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა რა­ტომ არ ახორ­ცი­ე­ლებს ხალ­ხის სა­მარ­თ­ლი­ან მოთხოვ­ნებს, ისი­ნი ხომ ჩვენ, ხალ­ხ­მა ავირ­ჩი­ეთ? გა­მო­დის, რომ ხალხს ძა­ლა არ ჰქო­ნია. ადა­მი­ა­ნი სა­ხელ­მ­წი­ფოს მთა­ვა­რი ღი­რე­ბუ­ლე­ბაა და მას სა­ხელ­მ­წიფოს იმე­დი ყვე­ლა­ფერ­ში უნ­და ჰქონ­დეს, რად­გან სხვა თუ არა­ფე­რი, ის თა­ვის ქვე­ყა­ნას ემ­სა­ხუ­რე­ბა. აქამ­დე ხალ­ხი უს­მენ­და მთავ­რო­ბას, მაგ­რამ ახ­ლა დად­გა დრო, რო­ცა ხალ­ხის მი­ერ არ­ჩე­ულ­მა მთავ­რო­ბამ უნ­და მო­უს­მი­ნოს ადა­მი­ა­ნებს, ემ­სა­ხუ­როს მათ და გა­ნა­ხორ­ცი­ე­ლოს სა­მარ­თ­ლი­ა­ნი მოთხოვ­ნე­ბი.
აღ­ნიშ­ნუ­ლი პრობ­ლე­მით და­ინ­ტე­რე­სე­ბულ ადა­მი­ან­თა მი­ზა­ნია, ცი­ვი­ლიზებული ფორ­მით, კა­ნო­ნის დაც­ვით და არა - ძა­ლა­დო­ბით, ბე­დის­გან და­ჩაგ­რულ მარ­ტო­ხე­ლა ადა­მი­ა­ნებს მი­ვა­ნი­ჭოთ სი­ხა­რუ­ლი, რა­თა მათ შექ­მ­ნან ისე­თი ოჯა­ხე­ბი, რო­მე­ლიც და­ფუძ­ნე­ბუ­ლი იქ­ნე­ბა ქა­ლი­სა და მა­მა­კა­ცის ნე­ბა­ყოფ­ლო­ბით სურ­ვილ­ზე. რო­ცა ად­გი­ლობ­რი­ვი ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა ამა­ზე არ ზრუნავს, ამით ხელს უშ­ლის ქვე­ყა­ნა­ში და კონ­კ­რე­ტუ­ლად, ჩვენს ქა­ლაქ­ში ოჯა­ხე­ბის შექ­მ­ნას. ჩვე­ნი მი­მარ­თ­ვის შემ­დეგ მათ­გან გა­მოგ­ზავ­ნილ პა­სუ­ხებ­ში ნათ­ლად ჩანს, რომ დე­მოგ­რა­ფია არა­ვის აღელ­ვებს. ჩვე­ნი აზ­რით კი, ქარ­თუ­ლი მართ­ლ­მა­დი­დებ­ლუ­რი ოჯა­ხე­ბის შექ­მ­ნა, ადა­მი­ა­ნე­ბის გა­ბედ­ნი­ე­რე­ბა, მა­თი მხარ­ში დგო­მა მე­ო­რე­ხა­რის­ხო­ვა­ნი სა­კითხი არ უნ­და იყოს მთავ­რო­ბის­თ­ვის. ქა­ლა­ქის ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის წი­ნა­­საარ­ჩევ­ნო მო­წო­დე­ბა: "ერ­თად ვიზ­რუ­ნოთ ქუ­თა­ის­ზე", არა მარ­ტო ქა­ლა­ქის ინ­ფ­რას­ტ­რუქ­ტუ­რა­ზე ზრუნ­ვას უნ­და ნიშ­ნავ­დეს, არა­მედ სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ყვე­ლა ფე­ნა­ზე ზრუნ­ვა­საც უნ­და ით­ვა­ლის­წი­ნებ­დეს. ეს პრობ­ლე­მა უნ­და გა­ა­შუ­ქონ ტე­ლე­ვი­ზი­ებ­მა, მო­ეწყოს დის­კუ­სია და სა­კითხი გა­დაწყ­დეს სა­ზო­გა­დო­ე­ბის სა­სარ­გებ­ლოდ.
ვფიქ­რობთ, თქვე­ნი თა­ნად­გო­მი­თა და მხარ­და­ჭე­რით ეს პრობ­ლე­მა, რო­მე­ლიც წლე­ბის მან­ძილ­ზე გრძელ­დე­ბა, აუცი­ლებ­ლად გა­და­იჭ­რე­ბა".
P.s. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! თუ ფიქ­რობთ, რომ სხვე­ბის­გან რა­ი­მე­თი გა­მო­ირ­ჩე­ვით ან სა­კუ­თა­რი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლის მო­ყო­ლა გსურთ, თუ სურ­ვი­ლი გაქვთ ვინ­მეს სიყ­ვა­რულ­ში გა­მო­უტყ­დეთ ან სუ­ლაც, სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე სა­კუ­თა­რი აზ­რი და­ა­ფიქ­სი­როთ, მა­შინ მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: lika.qajaia@gmail.com

ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვა