"შრო­მა მა­კე­თილ­შო­ბი­ლებს" - რა­ტომ უნ­და ვა­კე­თოთ სი­კე­თე
font-large font-small
"შრო­მა მა­კე­თილ­შო­ბი­ლებს" - რა­ტომ უნ­და ვა­კე­თოთ სი­კე­თე
მი­ხა­რია, რო­დე­საც ჩემს შვი­ლიშ­ვი­ლებ­საც უჩ­ნ­დე­ბათ სხვე­ბის დახ­მა­რე­ბის სურ­ვი­ლი


"ა­და­მი­ა­ნის ბე­დი, უპირ­ვე­ლეს ყოვ­ლი­სა, ღვთის და შემ­დეგ, თა­ვად ადა­მი­ა­ნის ხელ­შია. ვა­კე­თოთ სი­კე­თე, ვთე­სოთ სიყ­ვა­რუ­ლი და ბედ­ნი­ე­რი ვიქ­ნე­ბით", - ბრძა­ნა ერთ-ერ­თი ქა­და­გე­ბი­სას სა­ქარ­თ­ვე­ლოს კა­თო­ლი­კოს-პატ­რი­არ­ქ­მა, ილია მე­ო­რემ. ალ­ბათ, არ არ­სე­ბობს ადა­მი­ა­ნი, სი­კე­თის კე­თე­ბა სი­ა­მოვ­ნე­ბას რომ არ ანი­ჭებ­დეს, მაგ­რამ ზო­გი­ერთს სა­კუ­თა­რი თა­ვის­თ­ვის უდი­დე­სი სუ­ლი­ე­რი სი­ა­მოვ­ნე­ბის მი­ნი­ჭე­ბის სურ­ვილს, ფუ­ლის გა­და­მე­ტე­ბუ­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი უხ­შობს. თუმ­ცა, დღეს ასეთ ადა­მი­ა­ნებ­ზე არ ვი­ლა­პა­რა­კებ...

გა­სულ კვი­რას მი­ვი­ღე წე­რი­ლი, რო­მე­ლიც ასე იყო და­სა­თა­უ­რე­ბუ­ლი: "ვინც სათ­ნო­ე­ბას თე­სავს, ის დი­დე­ბას იმ­კის". წე­რილ­ში ეწე­რა ერ­თი მად­ლი­ა­ნი ქალ­ბა­ტო­ნის ქველ­მოქ­მე­დე­ბა­ზე, ავ­ტო­რი კი თხოვ­ნით მოგ­ვ­მარ­თავ­და, მას­ზე რა­ი­მე დაგ­ვე­წე­რა, - იქ­ნებ, მის შემ­ხედ­ვა­რეს, კი­დევ ბევრს გა­უჩ­ნ­დეს სი­კე­თის ჩუ­მად კე­თე­ბის სურ­ვი­ლიო.

წე­რი­ლის სტი­ლი და­ცუ­ლია:
"მა­რე­ხი კუ­პა­ტა­ძე 57 წლი­საა. ჰყავს სა­მი შვი­ლი: გი­ორ­გი იურის­ტია და სა­მი ვა­ჟის მა­მა; ორი ქა­ლიშ­ვი­ლის მა­მა, მა­მუ­კა კი დე­დას მხარ­ში უდ­გას და მას­თან ერ­თად უძღ­ვე­ბა მცი­რე ბიზ­ნესს. ქა­ლიშ­ვი­ლი ექი­მია და ამ­ჯა­მად რუ­სეთ­ში ცხოვ­რობს. მა­რე­ხის რძლე­ბი დე­დამ­თი­ლის სიყ­ვა­რულ­ში ეჯიბ­რე­ბი­ან ერ­თ­მა­ნეთს. მათ­თან ერ­თხე­ლაც რომ მიხ­ვი­დეთ, ად­ვი­ლად აღიქ­ვამთ ოჯა­ხურ იდი­ლი­ას. გარ­შე­მო ყვე­ლა მა­რე­ხის ჰბა­ძავს და ცდი­ლო­ბენ, სი­კე­თე აფ­რ­ქ­ვი­ონ, გა­ჭირ­ვე­ბულს დახ­მა­რე­ბის ხე­ლი გა­უ­წო­დონ. მა­რე­ხი ნამ­დ­ვი­ლი ქველ­მოქ­მე­დია და მე, არა მის­მა ნა­თე­სავ­მა, მას ქარ­თ­ვე­ლი დე­და ტე­რე­ზა შე­ვარ­ქ­ვი.
ერ­თხელ გზად მი­მა­ვალს, თბი­ლი­სის ზღვას­თან ახ­ლოს აღ­მო­უ­ჩე­ნია ბავ­შ­ვ­თა სახ­ლი და მას მე­რე გა­მუ­დმე­ბით იქ მცხოვ­რებ, მშობ­ლე­ბის­გან მი­ტო­ვე­ბულ პა­ტა­რებ­ზე ფიქ­რობს. მის­თ­ვის არა­ვის და­უ­ვა­ლე­ბია სი­კე­თე ეკე­თე­ბი­ნა. უბ­რა­ლოდ, ამის სურ­ვი­ლი თა­ვად აქვს. სათ­ნო, გა­ჭირ­ვე­ბულ­თა დამ­ხ­მა­რე და შრო­მა­ში და­უ­ღა­ლა­ვი ადა­მი­ა­ნია. დი­ლის 6 სა­ათ­ზე უკ­ვე სამ­სა­ხურ­შია და კაც­მა არ იცის, რო­დის იძი­ნებს. ვერ ნა­ხავთ ადა­მი­ანს, მას­ზე აუგი რომ თქვას. მი­ლი­ო­ნე­რი არას­დ­როს ყო­ფი­ლა, სიზ­მარ­შიც არ უნა­ხავს ამ­დე­ნი თან­ხა. ფუ­ლი რომ უყ­ვარ­დეს, არ გას­ცემ­და. ალა­ლი შრო­მით მო­პო­ვე­ბუ­ლი თან­ხის და­ხარ­ჯ­ვა არ ენა­ნე­ბა და სით­ბო­საც ყვე­ლას უნა­წი­ლებს. ერ­თხელ ქუ­ჩა­ში შეხ­ვედ­რია ნაც­ნო­ბი ქალ­ბა­ტო­ნი, რო­მელ­საც ფე­ხი დამ­წ­ვა­რი ჰქო­ნია და მა­ლა­მო ვერ უყი­დია უფუ­ლო­ბის გა­მო. მა­რეხს მა­შინ­ვე გა­უკ­რია ჯი­ბე­ზე ხე­ლი და თან­ხა გა­უწ­ვ­დია, წა­მა­ლი იყი­დეო. იმ ქალს მა­ლა­მო­ზე მე­ტად, ეს მზრუნ­ვე­ლო­ბა და­ა­ყე­ნებ­და ფეხ­ზე, დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ...
თქვენ, ჟურ­ნა­ლის­ტე­ბი ვალ­დე­ბუ­ლე­ბი ხართ, შე­მო­ი­ა­როთ ქვე­ყა­ნა, იპო­ვოთ ასე­თი კე­თილ­შო­ბი­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი და მხო­ლოდ ნე­გა­ტი­უ­რი კი არა, პო­ზი­ტი­უ­რი ამ­ბე­ბიც მი­ა­წო­დოთ მკითხ­ველ­სა თუ მა­ყუ­რე­ბელს. ღმერ­თ­მა ყვე­ლა სი­კე­თის მქმნელს დოვ­ლა­თი და ბა­რა­ქა მის­ცეს, მა­რე­ხი კი იმა­შიც მი­სა­ბა­ძია, რომ შრო­მა არ ეზა­რე­ბა. კარ­გად უთ­ქ­ვამს ბრძენს: ძლი­ე­რე­ბი ყო­ველ­თ­ვის უბ­რა­ლო­ნი არი­ა­ნო. თავ­მ­დაბ­ლო­ბა აკე­თილ­შო­ბი­ლებს ადა­მი­ანს. და­ბო­ლოს, სო­ლო­მო­ნის სიტყ­ვებს მო­ვიშ­ვე­ლი­ებ: "ვინც ღა­რი­ბებს აძ­ლევს, ის არას­დ­როს გა­ღა­რიბ­დე­ბა".
მეც, ამ წე­რი­ლის წა­კითხ­ვის შემ­დეგ, სხვა რა­ღა დამ­რ­ჩე­ნო­და და ერთ დღეს, რო­ცა ქალ­ბა­ტო­ნი მა­რე­ხი თავ­შე­სა­ფარ­ში ბავ­შ­ვე­ბის მო­სა­ნა­ხუ­ლებ­ლად წა­ვი­და, გავ­ყე­ვი. მო­ვი­მი­ზე­ზე, რომ პა­ტა­რე­ბის გაც­ნო­ბა და იმ თავ­შე­საფ­რის ნახ­ვა მსურ­და, რომ­ლის შე­სა­ხებ აქამ­დე არა­ფე­რი მსმე­ნია.
პრო­დუქ­ტე­ბით დატ­ვირ­თუ­ლი ავ­ტო­მო­ბი­ლით მი­ვა­დე­ქით იმ ად­გილს, რო­მელ­ზე სა­უბ­რის უფ­ლე­ბაც გარ­კ­ვე­უ­ლი მი­ზე­ზე­ბის გა­მო, სამ­წუ­ხა­როდ არ მაქვს, მაგ­რამ იმას კი მა­ინც გეტყ­ვით, რომ ეს არის სახ­ლი, სა­დაც სხვის შვი­ლებ­ზე თავ­და­უ­ზო­გა­ვად ზრუ­ნა­ვენ. სა­დაც მათ არა მარ­ტო ზრდი­ან, აღ­ზ­რ­დაა პრი­ო­რი­ტე­ტუ­ლი...
ჩვენ იმ დროს მი­ვე­დით, რო­ცა ბარგს ალა­გებ­დ­ნენ, პა­ტა­რე­ბი და­სას­ვე­ნებ­ლად უნ­და წა­ეყ­ვა­ნათ.
და­ახ­ლო­ე­ბით ერ­თი სა­ა­თი დავ­ყა­ვით თავ­შე­სა­ფარ­ში და რო­ცა იქა­უ­რო­ბას ვტო­ვებ­დით, თვა­ლებ­გაბ­რ­წყი­ნე­ბულ­მა ქალ­ბა­ტონ­მა მა­რეხ­მა მითხ­რა: აი, ეს არის ბედ­ნი­ე­რე­ბა და სუ­ლის სიმ­შ­ვი­დეო.
ვთხო­ვე, მი­უ­ხე­და­ვად თავ­მ­დაბ­ლო­ბი­სა, რამ­დე­ნი­მე კითხ­ვა­ზე ეპა­სუ­ხა:
- სი­კე­თეს იმის გა­მო არ ვა­კე­თებ, რომ ამა­ზე ილა­პა­რა­კონ, ამით თა­ვი მო­ვი­წო­ნო. ალ­ბათ, უფ­ლის ნე­ბაა ისიც, რომ ვი­ღა­ცას შეძ­ლე­ბის­დაგ­ვა­რად უნ­და და­ვეხ­მა­რო, სხვაგ­ვა­რად ამას ვერც მო­ვა­ხერ­ხებ­დი. სხვა­თა შო­რის, რა­საც გავ­ცემ, უკან ორ­მა­გად მიბ­რუნ­დე­ბა. სი­კე­თე ყვე­ლას აუცი­ლებ­ლად და­უ­ფას­დე­ბა და ამა­ზე ლა­პა­რა­კი არც არის სა­ჭი­რო.
- ეს თავ­შე­სა­ფა­რი რო­გორ აღ­მო­ა­ჩი­ნეთ?
- ამ გზა­ზე ხში­რად მი­წევს გავ­ლა. ჰო­და, ვხე­დავ­დი ხოლ­მე, რომ ამ ეზო­ში ყო­ველ­თ­ვის ძა­ლი­ან ბევ­რი, პა­ტა­რა ზო­მის ტა­ნი­სა­მო­სი იყო გა­ფე­ნი­ლი. და­ვინ­ტე­რეს­დი, - ნე­ტავ, ამ სახ­ლ­ში რამ­დე­ნი ბავ­შ­ვი ჰყავთ-მეთ­ქი? გა­ვი­კითხე და ამიხ­ს­ნეს, რომ აქ თავ­შე­სა­ფა­რია. ნე­ბარ­თ­ვა ვითხო­ვე და ბავ­შ­ვე­ბი მო­ვი­ნა­ხუ­ლე. მას მე­რე, ხში­რად მიჩ­ნ­დე­ბა აქ მოს­ვ­ლის სურ­ვი­ლი. აქ 19 პა­ტა­რა ჰყავთ. სა­ოც­რად კარ­გად აღ­ზ­რ­დი­ლი ბავ­შ­ვე­ბი არი­ან. მათ­თან სა­უ­ბარს არა­ერ­თხელ გა­ვუ­ო­ცე­ბი­ვარ. მა­გა­ლითს მო­ვიყ­ვან: ერ­თხელ პა­ტა­რებს ვკითხე, კან­ფე­ტე­ბი გინ­დათ-მეთ­ქი? ერ­თ­მა საკ­მა­ოდ ხმა­მაღ­ლა, და­უ­ფიქ­რებ­ლად მითხ­რა: არა, არ გვინ­და. კან­ფე­ტი ბავ­შ­ვებს რყვნი­სო (ი­ღი­მის).
- გა­გიკ­ვირ­დათ ამ სიტყ­ვე­ბის მოსმენა?
- რა თქმა უნ­და, გა­მიკ­ვირ­და. აბა, რო­მე­ლი ბავ­შ­ვი იტყ­ვის კან­ფეტ­ზე უარს? შინ ტკბი­ლე­უ­ლი თავ­ზე საყ­რე­ლა­დაც რომ ჰქონ­დეს, თუ მი­აწ­ვ­დი, სუ­ლი მა­ინც წას­ძ­ლევთ.
- რა არის თქვენ­თ­ვის სი­კე­თის კე­თე­ბა?
- ეს დიდ სი­ა­მოვ­ნე­ბას მა­ნი­ჭებს და თან სუ­ლი­ერ სიმ­შ­ვი­დე­საც მგვრის. აი, ახ­ლაც ისეთ ხა­სი­ათ­ზე ვარ, გე­გო­ნე­ბა, ძვირ­ფა­სი გან­ძი შე­ვი­ძი­ნე.
ერ­თხელ, ერთ-ერ­თ­მა მღვდელ­მ­სა­ხურ­მა კითხ­ვა­ზე, - რა არის სი­კე­თე? - გვი­პა­სუ­ხა: ერ­თხელ ხმა გა­ვარ­და, ერ­თი სას­წა­ულ­მოქ­მე­დი კა­ცია. რა­საც მი­უ­ტან, ყვე­ლა­ფერს გა­გი­ორ­მა­გებ­სო. ერ­თ­მა მდი­დარ­მა კაც­მა ეს რომ გა­ი­გო, იფიქ­რა, შან­სი მაქვს, კი­დევ უფ­რო მე­ტად გავ­მ­დიდ­რ­დეო და მი­ი­ტა­ნა ერ­თი ტო­მა­რა - ოქ­რო­თი სავ­სე, მე­ო­რე - ლა­ლის თვლე­ბით დატ­ვირ­თუ­ლი. უთხ­რა კაცს: გა­ვი­გე შე­ნი ძლი­ე­რე­ბის ამ­ბა­ვი და იქ­ნებ, ეს გან­ძი მეც გა­მი­ორ­მა­გოო. - რო­გორ არა, ამა და ამ დროს გა­მო­ი­ა­რე და შე­ნი გა­ორ­მა­გე­ბუ­ლი გან­ძი აქ დაგ­ხ­ვ­დე­ბაო. დათ­ქ­მულ დროს კაც­მა მი­ა­კითხა სას­წა­ულ­მოქ­მედს, - აბა, რა ქე­ნი, გა­მი­ორ­მა­გეო? - რო­გორ არა, წა­მომ­ყე­ვი და გაჩ­ვე­ნე­ბო. შე­იყ­ვა­ნა ერთ ოთახ­ში და და­ა­ნახ­ვა ხალ­ხი, რო­მე­ლიც მად­ლო­ბას სწი­რავ­და ღმერთს და თან, წამ­და­უ­წუმ ლო­ცავ­დ­ნენ ადა­მი­ანს, რო­მელ­მაც მათ სი­კე­თე გა­უ­კე­თა. - აი, ეს არის შე­ნი გა­ორ­მა­გე­ბუ­ლი ოქ­რო და ახ­ლა ლალ­საც გიჩ­ვე­ნე­ბო. გა­ი­ყო­ლა მდი­და­რი კა­ცი სხვა ოთახ­ში, სა­დაც დავ­რ­დო­მი­ლე­ბი შე­მოხ­ვე­ოდ­ნენ სუფ­რას, - ისი­ნიც მად­ლო­ბას სწი­რავ­დ­ნენ უფალს და იმ ადა­მი­ა­ნის და­ლოც­ვას სთხოვ­დ­ნენ, რო­მელ­მაც ისი­ნი გა­ჭირ­ვე­ბის­გან იხ­ს­ნა. - აი, ეს არის გა­ორ­მა­გე­ბუ­ლი ლა­ლის თვლე­ბიო.
მდი­დარ კაცს გულ­ში სით­ბო ჩა­ეღ­ვა­რა და ში­ნის­კენ და­ფიქ­რე­ბუ­ლი წა­ვი­და. ცო­ტა ხნის შემ­დეგ, მან თა­ვი­სი ქო­ნე­ბა ქველ­მოქ­მე­დე­ბას მო­ახ­მა­რა, თა­ვად კი უფ­ლის გზას შე­უდ­გა, რად­გა­ნაც მიხ­ვ­და, რა არის ჭეშ­მა­რი­ტი სიმ­დიდ­რე...
ქალ­ბა­ტო­ნი მა­რე­ხი:
- სი­კე­თეს რომ გა­ა­კე­თებ, მად­ლო­ბა უნ­და უთხ­რა უფალს იმის­თ­ვის, რომ ეს შე­გაძ­ლე­ბი­ნა.
- გაქვთ იმის სა­შუ­ა­ლე­ბა, რომ სი­კე­თე ხში­რად აკე­თოთ და ამით სა­კუ­თარ თავ­საც სი­ა­მოვ­ნე­ბა მი­ა­ნი­ჭოთ?
- მად­ლის ქმნას ბევ­რი ფუ­ლი არ სჭირ­დე­ბა, მთა­ვა­რია, ეს გუ­ლით გინ­დო­დეს.
- ბევრ მდი­დარს უჭირს ქველ­მოქ­მე­დე­ბა­ში ფუ­ლის "და­ბან­დე­ბა"...
- ასე­თებს ფუ­ლის მო­ნებს ვე­ძა­ხი.
- გა­ნა, ძნე­ლი არ არის, ფუ­ლის მო­ნა რომ არ იყო?
- არა, ეს ძა­ლი­ან იოლია. ბევ­რ­ჯერ ყო­ფი­ლა შემ­თხ­ვე­ვა, რო­ცა 1 ლარიც არ მქო­ნია, მაგ­რამ თა­ვი გან­წი­რუ­ლად არას­დ­როს მიგ­რ­ძ­ნია. უფა­ლი და­მა­ნახ­ვებს გზას და მეც არ მე­ზა­რე­ბა საქ­მის კე­თე­ბა. ფუ­ლი იმის­თ­ვის არ­სე­ბობს, რომ უნ­და და­ხარ­ჯო, სხვა­ნა­ი­რად და­გი­მო­ნებს. ფუ­ლის მოყ­ვა­რუ­ლი ხალ­ხი კი ად­რე ბერ­დე­ბა. ვი­საც ფუ­ლი უყ­ვარს, სა­კუ­თა­რი თა­ვის­თ­ვის არ იმე­ტებს, "კა­პი­კებს" ით­ვ­ლის, აწე­ბებს და სხვას რო­გორ­ღა მის­ცემს? მი­ხა­რია, რო­დე­საც ჩემს შვი­ლიშ­ვი­ლებ­საც უჩ­ნ­დე­ბათ სხვე­ბის დახ­მა­რე­ბის სურ­ვი­ლი და რო­ცა რა­ი­მეს მთხო­ვენ, მათ აუცი­ლებ­ლად, მხარ­ში ვუდ­გა­ვარ. მინ­და, სი­კე­თის კე­თე­ბას შე­ეჩ­ვი­ონ - ასე გა­ცი­ლე­ბით სა­ინ­ტე­რე­სო და ლა­მა­ზია ცხოვ­რე­ბა.
- შვი­ლებ­ზეც მი­ამ­ბეთ რა­მე...
- ერ­თი ვა­ჟი დაც­ვის პო­ლი­ცი­ა­ში მუ­შა­ობს, მე­ო­რე ვა­ჟი - ბიზ­ნეს­ში მეხ­მა­რე­ბა, ქა­ლიშ­ვი­ლი კი მოს­კოვ­შია გათხო­ვი­ლი. პრო­ფე­სი­ით ექი­მი გახ­ლავთ... მი­ხა­რია, რომ სა­მი­ვეს უყ­ვარს შრო­მა. უსაქ­მუ­რო­ბა რომ სა­ში­ნე­ლე­ბაა, ამა­ში და­მე­თან­ხ­მე­ბით. ჯო­ბია, შა­ვი პუ­რი გვქონ­დეს და ბედ­ნი­ე­რე­ბი ვი­ყოთ, ვიდ­რე სიმ­დიდ­რე გვქონ­დეს, ვმა­ლავ­დეთ და გვე­ში­ნო­დეს...
- რას ეტყ­ვით იმ ადა­მი­ა­ნებს, რომ­ლებ­მაც სამ­სა­ხუ­რი ვერ იშო­ვეს და არც ბიზ­ნე­სის წა­მოწყე­ბის უნა­რი აქვთ?
- არ მომ­წონს, ყვე­ლა­ფერს ამა თუ იმ მთავ­რო­ბას რომ აბ­რა­ლე­ბენ და ამ­ბო­ბენ, - ყვე­ლა სა­კუ­თარ თავ­ზე ფიქ­რობ­სო. ამა­ში რა არის გა­საკ­ვი­რი? ჩვენ რომ ვი­ყოთ მთავ­რო­ბა­ში და "საქ­მე­ე­ბის მოგ­ვა­რე­ბა" შეგ­ვეძ­ლოს, ჩვენც ხომ პირ­ველ რიგ­ში, სა­კუ­თარ კე­თილ­დღე­ო­ბა­ზე ვი­ფიქ­რებ­დით? ყვე­ლა უნ­და ვი­ყოთ თა­ნას­წო­რუფ­ლე­ბი­ა­ნი. ხალ­ხ­მა ქვეყ­ნის მმარ­თ­ვე­ლებს პა­ტი­ვი უნ­და ვცეთ და მათ­გა­ნაც ცხა­დია, იგი­ვე უნ­და მი­ვი­ღოთ. ჩვენ თუ არ ვიწ­ვა­ლებთ, მზამ­ზა­რე­უ­ლად ვინ რას მოგ­ვარ­თ­მევს? ვი­ღა­ცებს უნ­დათ, მხარ­თე­ძო­ზე წა­მოწ­ვ­ნენ და მი­ლი­ო­ნერ­მა ბი­ძი­ნამ მათ ყო­ველ­თ­ვი­უ­რად, შინ მი­არ­თ­ვას გარ­კ­ვე­უ­ლი თან­ხა, მაგ­რამ რის ხარ­ჯ­ზე ან რა­ტომ, ამას არ ამ­ბო­ბენ. სხვის­თ­ვის ხე­ლებ­ში ყუ­რე­ბას შრო­მა მირ­ჩევ­ნია და იმე­დია, არ გა­მამ­ტყუ­ნებთ. არ ვარ მსხვი­ლი ბიზ­ნეს­მე­ნი. ჩე­მი პა­ტა­რა საქ­მე მაქვს და ამა­საც დი­დი წვა­ლე­ბით მი­ვაღ­წიე. ხელს თუ გა­ან­ძ­რევს ადა­მი­ა­ნი, გზა ყო­ველ­თ­ვის გა­მოჩ­ნ­დე­ბა...
- რო­გორ ფიქ­რობთ, შრო­მა გვე­ზა­რე­ბა ადა­მი­ა­ნებს?
- სხვებ­ზე ვე­რა­ფერს გეტყ­ვით, მაგ­რამ პი­რა­დად მე, ვფიქ­რობ, რომ შრო­მა მა­კე­თილ­შო­ბი­ლებს. ჩე­მი სა­მუ­შაო დღე გამ­თე­ნი­ი­სას, დი­ლის ექ­ვ­სის ნა­ხე­ვარ­ზე იწყე­ბა და ღა­მის 12 სა­ა­თამ­დე გრძელ­დე­ბა. მა­ნამ­დე კი შინ მცე­ნა­რე­ებს, ყვა­ვი­ლებს ვუვ­ლი, წყალს ვუს­ხამ, ვე­ფე­რე­ბი და მე­რე მივ­დი­ვარ სამ­სა­ხურ­ში. ხში­რად მე­კითხე­ბი­ან, - რო­დის იძი­ნე­ბო? ამა­საც ვას­წ­რებ. ვი­ცი, საქ­მეს თუ არ გა­ვა­კე­თებ, პუ­რი არ მექ­ნე­ბა, სხვა­საც ვე­რა­ფერს მივ­ცემ ანუ სუ­ლი­ერ ბედ­ნი­ე­რე­ბას ვერ მი­ვი­ღებ და მცე­ნა­რე­ებს თუ არ მო­ვუვ­ლი, ისი­ნიც ვერ გა­მი­ხა­რე­ბენ თა­ვი­ან­თი სი­ლა­მა­ზით გულს.


ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (2)
10.11.2016
უფალმა გაგაძლიეროთ, ქალბატონო მარეხ, მიხარია, რომ თქვენისთანა ადამიანები არსებობენ.
იზა
16.08.2016
/ჩვენ რომ ვი­ყოთ მთავ­რო­ბა­ში და "საქ­მე­ე­ბის მოგ­ვა­რე­ბა" შეგ­ვეძ­ლოს, ჩვენც ხომ პირ­ველ რიგ­ში, სა­კუ­თარ კე­თილ­დღე­ო­ბა­ზე ვი­ფიქ­რებ­დით? / აი აქ დამტავრდა ყველაფერი!
ასეტი ადამიანის არაფერ მჯერა!
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
სოციალურ ქსელში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უცნობი მამაკაცი, რომელსაც არაბულენოვანი წარწერა აქვს პროფილის ფოტოზე, ქართველი ბავშვების ფოტოებს აზიარებს თავის კედელზე.
სა­კუ­თარ მი­წა-წყალ­ზე იდევ­ნე­ბო­დეს და იჩაგ­რე­ბო­დეს ქარ­თ­ვე­ლი?! _ აი, რა უნ­და იყოს ჩვე­ნი ტკი­ვი­ლი­ა­ნი სა­ფიქ­რა­ლი"
"არ შეიძლება ამდენი უცხოელი იყოს ქვეყანაში"
"ნუ გე­ნაღ­ვ­ლე­ბის სწავ­ლის­თ­ვის ყრმის წკეპ­ლით ცე­მით ტი­რი­ლი"
"ეს ად­გი­ლი და­დე­ბით მუხტს აღ­ვი­ძებს, სისხლს ააჩ­ქ­რო­ლებს..."
"სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ონ­ში შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტი­თა და სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლე­ბი მომ­რავ­ლ­დ­ნენ"
ხალ­ხი ნდო­ბას კარ­გავს; ეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ყვე­ლა, ვინც მოწყა­ლე­ბას ითხოვს, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თაღ­ლი­თია
ხალხის კეთილდღეობაზე ისევ არავინ ფიქრობს...
ამ ზაფხულს, სუ­ლის შემ­ხუ­თავ სიცხეს დი­დი რის­კის ფა­სად და­ვაღ­წიე თა­ვი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2532 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2656 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
7 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
960 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2446 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1207 კომენტარი