"ჩემ­მა შვი­ლებ­მა არ იცი­ან, რომ მათ მა­ლე დავ­ტო­ვებ" - უც­ნო­ბი ქალ­ბა­ტო­ნის გუ­ლი­სა­მა­ჩუ­ყე­ბე­ლი წე­რი­ლი
font-large font-small
"ჩემ­მა შვი­ლებ­მა არ იცი­ან, რომ მათ მა­ლე დავ­ტო­ვებ" - უც­ნო­ბი ქალ­ბა­ტო­ნის გუ­ლი­სა­მა­ჩუ­ყე­ბე­ლი წე­რი­ლი
"გა­მარ­ჯო­ბა. მე ავად ვარ ...

ამ წე­რილ­მა ცხა­რე ცრემ­ლე­ბით ამა­ტი­რა. რამ­დე­ნი­მე დღე ვფიქ­რობ­დი, ღირ­და თუ არა მი­სი და­ბეჭ­დ­ვა, რად­გან ძა­ლი­ან მძი­მე წა­სა­კითხია. მი­სი ავ­ტო­რის ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მე­რი ან მი­სა­მარ­თი რომ ვი­ცო­დე, სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­ვუ­კავ­შირ­დე­ბო­დი და ვკითხავ­დი: რა­ტომ აკე­თებთ ამას? რა­ტომ უმა­ლავთ ოჯახს სი­მარ­თ­ლეს? იქ­ნებ შე­იძ­ლე­ბა თქვე­ნი გა­დარ­ჩე­ნა?.. მაგ­რამ სამ­წუ­ხა­როდ, ქალ­ბა­ტო­ნის­თ­ვის კითხ­ვე­ბის დას­მის სა­შუ­ა­ლე­ბა არ მეძ­ლე­ვა...


თუმ­ცა, არც წე­რი­ლის და­უ­ბეჭ­და­ო­ბა ივა­რგებს: ეს ხომ მი­სი, რო­გორც თა­ვად ამ­ბობს, ბო­ლო სათხო­ვა­რია.
წე­რი­ლის ავ­ტო­რი სიმ­სივ­ნით არის და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი. ამ­ბობს, რომ აქამ­დე არას­დ­როს არა­ფე­რი სტკი­ო­და. და­ა­ვა­დე­ბამ მო­უ­ლოდ­ნე­ლად იჩი­ნა თა­ვი და დი­აგ­ნო­ზიც ძა­ლი­ან მძი­მეა. იცის, რომ მა­ლე უნ­და და­ტო­ვოს ამ­ქ­ვეყ­ნი­უ­რი ცხოვ­რე­ბა და ახ­ლა, ყვე­ლას­გან მა­ლუ­ლად, სიკ­ვ­დი­ლის­თ­ვის ემ­ზა­დე­ბა...
წე­რი­ლის სტი­ლი და­ცუ­ლია:
"გა­მარ­ჯო­ბა. მე ავად ვარ. დი­დი ხა­ნია (უკ­ვე სა­მი თვე­ა) ვი­ცი, რაც მჭირს, მაგ­რამ ოჯა­ხის წევ­რებს ვუ­მა­ლავ. არ მინ­და, დარ­ჩე­ნი­ლი დღე­ე­ბი მათ ცრემ­ლი­ან თვა­ლებს ვუ­ყუ­რო. არა­და, უკ­ვე ძა­ლი­ან მი­ჭირს ტკი­ვი­ლე­ბის ატა­ნა. ეს წე­რი­ლი სა­ვა­რა­უ­დოდ, ბო­ლო გზავ­ნი­ლი იქ­ნე­ბა ჩე­მი ოჯა­ხის წევ­რე­ბის­თ­ვის. მხო­ლოდ ჩემ­მა უახ­ლო­ეს­მა მე­გო­ბარ­მა იცის, რაც მჭირს. მას ყვე­ლა­ფერს და­უ­ფა­რა­ვად ვუ­ზი­ა­რებ. მხო­ლოდ ისაა ჩე­მი ტკი­ვი­ლე­ბის ატა­ნის თა­ნა­მო­ნა­წი­ლე და გუ­ლი დარ­დით მაქვს სავ­სე, მა­საც რომ სტკი­ვა ჩემ გა­მო. ვცდი­ლობ, დარ­ჩე­ნი­ლი დღე­ე­ბი ისე ვიცხოვ­რო, რომ წარ­სულ­ში დაშ­ვე­ბუ­ლი შეც­დო­მე­ბი გა­მო­ვას­წო­რო და იმ ადა­მი­ა­ნებს და­ვუ­ახ­ლოვ­დე, რომ­ლებ­მაც ად­რე მაწყე­ნი­ნეს ან მე ვაწყე­ნი­ნე. მინ­და, ვალ­მოხ­დი­ლი წა­ვი­დე და არა­ვინ თქვას, სიკ­ვ­დი­ლის ღირ­სი იყოო. სიკ­ვ­დილს მხო­ლოდ ის იმ­სა­ხუ­რებს, ვინც თა­ვად კლავს. მე კი არა­ვინ მო­მიკ­ლავს და არც ცუ­დი მი­სურ­ვე­ბია სხვის­თ­ვის...
ეს ავად­მ­ყო­ფო­ბა კი დი­დი გან­საც­დე­ლია, რო­მე­ლიც უფალ­მა ალ­ბათ, იმის­თ­ვის მო­მივ­ლი­ნა, რომ ცოდ­ვე­ბი გა­მო­მეს­ყი­და, სიკ­ვ­დი­ლამ­დე დავ­ფიქ­რე­ბუ­ლი­ყა­ვი ჩემს წარ­სულ­ზე და ყვე­ლა­ფე­რი ისე გა­მე­კე­თე­ბი­ნა, რომ სა­ბო­ლო­ოდ, გან­წ­მენ­დი­ლი გა­დავ­სახ­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვი იმ­ქ­ვეყ­ნი­ურ სამ­ყო­ფელ­ში.
ძა­ლი­ან ვდარ­დობ, ჩე­მი სიკ­ვ­დი­ლის შემ­დეგ ოჯა­ხი რო­გორ გა­ნაგ­რ­ძობს ცხოვ­რე­ბას? რო­გორ აიტა­ნენ უჩე­მო­ბას? არ მინ­და, ძა­ლი­ან დარ­დი­ა­ნე­ბი იყ­ვ­ნენ და შავ ძონ­ძებ­ში გა­მოწყო­ბი­ლებ­მა იარონ. მინ­და, ისე­თი­ვე ხა­ლი­სი­ა­ნე­ბად დარ­ჩ­ნენ, რო­გო­რე­ბიც ახ­ლა არი­ან. ჩე­მი დღე­ე­ბი დათ­ვ­ლი­ლია, მაგ­რამ ამას არ ვნაღ­ვ­ლობ, კარ­გა ხანს ვიცხოვ­რე და ამ­ქ­ვეყ­ნად გა­ტა­რე­ბუ­ლი დრო სა­სი­ა­მოვ­ნოდ მახ­სე­ნებს თავს ყო­ველ წუ­თას. ამ ცხოვ­რე­ბა­ში და­ვიმ­სა­ხუ­რე უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნის სიყ­ვა­რუ­ლი. იშ­ვი­ა­თად, მოწ­მენ­დილ ცა­ზე ღრუბ­ლე­ბი რომ გა­მოჩ­ნ­დე­ბა, ისე - იყო წყე­ნაც სხვა­დას­ხ­ვა ადა­მი­ა­ნის მხრი­დან, მაგ­რამ ეგ არა­ფე­რი. მთა­ვა­რია, კაც­თ­მო­ძუ­ლე არას­დ­როს ვყო­ფილ­ვარ და ვერც მაქ­ცია ასე­თად წუ­თი­სო­ფელ­მა.
რაც შე­ე­ხე­ბა ჩემს ფი­ზი­კურ ტკი­ვილს: 63 წლი­სა ისე გავ­ხ­დი, არას­დ­როს არა­ფე­რი ამ­ტ­კი­ვე­ბია. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად იჩი­ნა ვე­რაგ­მა და­ა­ვა­დე­ბამ თა­ვი. მუ­ცე­ლი ძა­ლი­ან ამ­ტ­კივ­და. ექიმ­თან წა­ვე­დი, რად­გან შვი­ლებ­მა სხვა გზა არ და­მი­ტო­ვეს. მე­გო­ბა­რი მახ­ლ­და და იმ დღეს შო­კი დაგ­ვე­მარ­თა. ექიმ­მა პირ­და­პირ მითხ­რა, ძა­ლი­ან ცუ­დი რამ გჭირ­თო. არა­ნა­ი­რი შე­ფა­რუ­ლო­ბა, არა­ნა­ი­რი დან­დო­ბა: პირ­და­პირ მო­მა­ხა­ლა პირ­ში, რომ მა­ლე მოვ­კ­ვ­დე­ბი! რას ვი­ზამთ, თა­ნა­მედ­რო­ვე მე­დი­ცი­ნა ასე მი­იჩ­ნევს სა­ჭი­როდ და ექი­მე­ბიც თა­ვი­ანთ მო­ვა­ლე­ო­ბას ას­რუ­ლე­ბენ. ამით სა­ვა­რა­უ­დოდ, ადა­მი­ანს აძ­ლე­ვენ შანსს, რომ შე­ე­გუ­ონ მდგო­მა­რე­ო­ბას და სიკ­ვ­დილ­თან შე­სა­გე­ბებ­ლად მზად იყ­ვ­ნენ. დრო მომ­ცეს იმის­თ­ვის, რომ ამ­ქ­ვეყ­ნად გა­სა­კე­თე­ბე­ლი ბო­ლომ­დე მი­მეყ­ვა­ნა; რომ ყვე­ლა­ფე­რი მო­ვაგ­ვა­რო და მშვი­დად გა­დავ­სახ­ლ­დე იმ­ქ­ვეყ­ნი­ურ სამ­ყო­ფელ­ში. მახ­სოვს, ცივ­მა ოფ­ლ­მა და­მას­ხა, ჩე­მი გა­ნა­ჩე­ნი რომ გა­მაც­ნეს. მე­გო­ბარ­მაც თა­ვი ვერ შე­ი­კა­ვა და ცრემ­ლე­ბით აევ­სო თვა­ლე­ბი, მე­რე იფეთ­ქა და იმ ექიმს ეცა: ადა­მი­ა­ნე­ბი ხართ თუ რო­ბო­ტე­ბი? რო­გორ შე­გიძ­ლი­ათ, ასე წარ­ბ­შე­უხ­რე­ლად ილა­პა­რა­კოთ ამ ყვე­ლა­ფერ­ზე? ნუ­თუ, არა­ვინ გე­ცო­დე­ბა­თო? იმ კაც­მაც თა­ვი იმარ­თ­ლა, - რა ვქნა, პა­ცი­ენ­ტის­თ­ვის დი­აგ­ნო­ზის და­მალ­ვის უფ­ლე­ბა არ მაქ­ვ­სო. ამა­ნაც, - თქვენ წი­ნა­შე ახ­ლა დე­დათ­ქ­ვე­ნი რომ იდ­გეს, მა­ში­ნაც ასე მი­ახ­ლი­დით სი­მარ­თ­ლეს? ასე გულ­ცი­ვად ეტყო­დით იმ სიტყ­ვებს, რაც ახ­ლა ჩვენ გვითხა­რი­თო? ძლივს და­ვამ­შ­ვი­დე. სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში უნ­დო­დათ ჩე­მი და­ტო­ვე­ბა, მაგ­რამ არაფ­რით დავ­რ­ჩი. გა­მო­ვე­დი მე­გო­ბარ­თან ერ­თად, იქ­ვე ახ­ლოს მდე­ბა­რე კა­ფე­ში დავ­ს­ხე­დით და კარ­გა ხანს ერ­თ­მა­ნეთს ვუ­ყუ­რებ­დით თვა­ლებ­ში. მე­რე ვთხო­ვე, ამა­ღამ შენ­თან დავ­რ­ჩე­ბი, სახ­ლ­ში ვერ მი­ვალ-მეთ­ქი. ცხა­დია, უარი არ უთ­ქ­ვამს. მი­სი შვი­ლე­ბი ცალ­კე ცხოვ­რო­ბენ, ჩე­მი ცი­სია კი მარ­ტოა სახ­ლ­ში. იმ დღეს შვი­ლებს და­ვუ­რე­კე, სა­ში­შია არა­ფე­რია, შე­ბე­რი­ლო­ო­ბა მქო­ნია, არ მი­დარ­დოთ-მეთ­ქი. მე­გო­ბარს ვთხო­ვე, ეს ყვე­ლა­ფე­რი სა­ი­დუმ­ლოდ შე­ე­ნა­ხა. რა აზ­რი აქვს რა­ი­მეს თქმას, რო­ცა ჩე­მი გა­დარ­ჩე­ნის შან­სი 1 პრო­ცენ­ტიც არ არის? ჩე­მი დი­აგ­ნო­ზი სა­სიკ­ვ­დი­ლოა! მაქ­სი­მუმ, 6 თვე ვი­ცოცხ­ლო. ოპე­რა­ცი­ას თუ გა­ვი­კე­თებ, მა­გი­და­ზე დავ­რ­ჩე­ბი; ქი­მი­ას თუ გა­ვი­კე­თებ, შე­იძ­ლე­ბა, სას­წა­უ­ლი მოხ­დეს და რამ­დე­ნი­მე თვით გა­ვი­ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვო სი­ცოცხ­ლე, მაგ­რამ არ მინ­და, იმ ქ­ვეყ­ნად თმის გა­რე­შე წა­ვი­დე და ნემ­სე­ბით უსას­რუ­ლოდ დამ­ჩხ­ვ­ლი­ტონ. თან, არა­ვინ იცის, ამ ასაკ­ში იმ სა­ში­ნელ პრო­ცესს გა­ვუძ­ლებ თუ არა. ვიდ­რე შე­მეძ­ლე­ბა, ვივ­ლი ქუ­ჩა­ში და დავ­ტ­კ­ბე­ბი ჩე­მი ქა­ლა­ქის ხილ­ვით, შვი­ლე­ბის ცქერით, მე­რე კი, რო­გორც ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი ჩემ გარ­შე­მო, მორ­ფის ქვეშ გა­ვი­პა­რე­ბი...
ალ­ბათ, ძა­ლი­ან და­გამ­ძი­მებთ ჩე­მი წე­რი­ლი, მაგ­რამ არ მი­დარ­დოთ. მე ჩე­მი დრო მოვ­ჭა­მე. ბევ­რი კარ­გი რამ ვნა­ხე ამ­ქ­ვეყ­ნად. მინ­და, და­ლოც­ვი­ლი დავ­ტო­ვო ჩე­მი სამ­შობ­ლო და ხალ­ხი. ძა­ლი­ან მინ­და, ოდეს­მე მარ­თ­ლა ბედ­ნი­ე­რად იცხოვ­რონ ქვე­ყა­ნა­ში, რო­მელ­ზეც უცხო­ე­ბი გიჟ­დე­ბი­ან, ჩვენ­თ­ვის კი ყვე­ლა­ფე­რი შე­და­რე­ბით უფე­რუ­ლია, რად­გან ხალ­ხი ყო­ველ­დღი­უ­რი საკ­ვე­ბის შოვ­ნა­ზე ფიქ­რ­ში ისეა გარ­თუ­ლი, კარგს ვე­რა­ფერს ხე­დავს. მინ­და, ჩემ­მა შვი­ლებ­მა ისეთ ქვე­ყა­ნა­ში იცხოვ­რონ, სა­დაც ომი არ იქ­ნე­ბა და არ გა­მო­ცა­დონ ის, რაც ბევ­რ­მა ჩემ­მა ნა­თე­სავ­მა გა­მო­ცა­და - ლტოლ­ვი­ლო­ბა!
ჩემს შვი­ლებს კი ვთხოვ, მა­პა­ტი­ონ, მათ სი­მარ­თ­ლე რომ და­ვუ­მა­ლე და უაზ­რო ფუ­ლის ხაჯ­ვა ავა­რი­დე. არ მინ­და, ჩემ გა­მო ოჯა­ხი ვა­ლებ­ში ჩა­ეფ­ლოს და ეს გა­ა­კე­თონ გო­ნე­ბის და­უ­ტა­ნებ­ლად - სი­ცოცხ­ლეს თუ ვერ გა­და­არ­ჩე­ნენ და მა­თი მცდე­ლო­ბა ამაო იქ­ნე­ბა, გუ­ლი უფ­რო მე­ტად ეტ­კი­ნე­ბათ. ჰო­და, ჯო­ბია, ჩე­მი სიკ­ვ­დი­ლი მათ­თ­ვის მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბა იყოს. იცი­ან, რომ ისი­ნი ჩე­მი სა­გან­ძუ­რე­ბი არი­ან. მინ­და, მე­უღ­ლეს ვუთხ­რა მად­ლო­ბა იმ წლე­ბის­თ­ვის, რო­მე­ლიც მის გვერ­დით გა­ვა­ტა­რე და და­ვე­ლო­დე­ბი სხვა სამ­ყა­რო­ში, უსას­რუ­ლოდ! დიდ­ხანს იყოს შვი­ლე­ბის გვერ­დით, მე დი­დი მოთ­მი­ნე­ბის უნა­რი მაქვს (აქ და­წე­რეთ, რომ ვი­ცი­ნი)...
მად­ლო­ბა ჩემს ცი­სი­ას ერ­თ­გუ­ლე­ბის­თ­ვის და ბო­დი­ში ყვე­ლა სხვა მე­გო­ბარს იმის­თ­ვის, რომ მათ არ გა­ვან­დე ჩე­მი ერ­თა­დერ­თი სა­ი­დუმ­ლო. ბო­დი­ში ცი­სი­ას იმის­თ­ვის, რომ მხო­ლოდ ის გა­ვი­მე­ტე დი­დი ტან­ჯ­ვის­თ­ვის და ჩე­მი ტკი­ვი­ლის თა­ნა­მო­ზი­ა­რე გავ­ხა­დე. მიყ­ვარ­ხართ, ადა­მი­ა­ნე­ბო. მინ­და, ბედ­ნი­ე­რე­ბი იყოთ და რო­ცა იმ ქ­ვეყ­ნად გა­დავ­ბარ­გ­დე­ბი, ყვე­ლას გთხოვთ, ილო­ცეთ ჩე­მი სუ­ლის გა­და­სარ­ჩე­ნად. მე კი იქი­დან ვი­ლო­ცებ თქვენ­თ­ვის..."
სამ­წუ­ხა­როდ, სიმ­სივ­ნის თა­ვი­დან ასა­ცი­ლებ­ლად ექი­მე­ბი კონ­კ­რე­ტულს ვე­რა­ფერს გვირ­ჩე­ვენ. სა­მა­გი­ე­როდ, ძა­ლი­ან ბევრ პრო­დუქტს ასა­ხე­ლე­ბენ, რო­მე­ლიც სიმ­სივ­ნეს იწ­ვევს. გა­რე­მოს და­ბინ­ძუ­რე­ბაც არის ერთ-ერ­თი მი­ზე­ზი და რაც მთა­ვა­რია - სი­გა­რე­ტის მო­წე­ვა, მაგ­რამ ადა­მი­ა­ნე­ბი იმის­კენ მი­ვის­წ­რაფ­ვით, რაც გვკლავს. და­ა­ვა­დე­ბის პრე­ვენ­ცი­ის­თ­ვის მეც­ნი­ე­რე­ბი და ექი­მე­ბი ბევრ რა­მეს გვირ­ჩე­ვენ, თით­ქოს ამ და­ა­ვა­დე­ბას­თან საბ­რ­ძოლ­ვე­ლად ახალ-ახალ მე­თო­დებ­საც იგო­ნე­ბენ, მაგ­რამ სა­ბო­ლო­ოდ, მის და­სა­მარ­ცხებ­ლად ჯერ­ჯე­რო­ბით ვერ მი­აგ­ნეს გზას.
კი­ბოს ნიშ­ნე­ბი და სიმ­პ­ტო­მე­ბი - რო­გორ მივ­ხ­ვ­დეთ, რომ საფ­რ­თხის წი­ნა­შე ვართ? ნი­შა­ნი და სიმ­პ­ტო­მი - ორი­ვე ავად­მ­ყო­ფო­ბის სიგ­ნა­ლია, რო­მე­ლიც არ უნ­და უგუ­ლე­ბელ­ვ­ყოთ. ეს ნიშ­ნავს, რომ ორ­გა­ნიზ­მ­ში ყვე­ლა­ფე­რი რიგ­ზე არაა და ექიმ­თან ვი­ზი­ტია სა­ჭი­რო.
კი­ბო ისე­თი და­ა­ვა­დე­ბაა, ბევ­რ­ნა­ი­რი სიმ­პ­ტო­მი შე­იძ­ლე­ბა ახ­ლ­დეს. ეს იმა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, თუ სხე­უ­ლის რა ნა­წილ­შია სიმ­სივ­ნე, რამ­დე­ნად დი­დია მი­სი ზო­მა და რამ­დე­ნად ძლი­ე­რად მოქ­მე­დებს ორ­გა­ნო­ებ­სა თუ ქსო­ვი­ლებ­ზე. ამას­თან, თუ უკ­ვე გავ­რ­ცე­ლე­ბუ­ლია მე­ტას­ტა­ზე­ბი, სიმ­პ­ტო­მე­ბი სხე­უ­ლის სხვა­დას­ხ­ვა ნა­წილ­ში იჩენს თავს. რო­დე­საც კი­ბო იზ­რ­დე­ბა, დარ­ტყ­მას აყე­ნებს ახ­ლომ­დე­ბა­რე ორ­გა­ნო­ებს, სის­ხ­ლ­ძარ­ღ­ვებ­სა და ნერ­ვულ სის­ტე­მას. თუ კრი­ტი­კულ არე­შია, მა­გა­ლი­თად, ტვი­ნის გარ­კ­ვე­ულ ნა­წილ­ზე, ყვე­ლა­ზე პა­ტა­რა ზო­მის სიმ­სივ­ნეც კი ნი­შანს გვაძ­ლევს. თუმ­ცა, ზოგ­ჯერ და­ა­ვა­დე­ბა ისე მიმ­დი­ნა­რე­ობს, რომ პა­ცი­ენ­ტი სიმ­პ­ტო­მებს ვერ გრძნობს. მა­გა­ლი­თად, პან­კ­რე­ა­სის ჯირ­კ­ვ­ლის კი­ბო.
აუცი­ლებ­ლად უნ­და იცო­დეთ კი­ბოს ძი­რი­თა­დი სიმ­პ­ტო­მე­ბი. თუმ­ცა, თუ რო­მე­ლი­მე მათ­გა­ნი აღ­მო­გაჩ­ნ­დათ, ეს არ ნიშ­ნავს, რომ კი­ბო გჭირთ. მსგავ­სი სიმ­პ­ტო­მე­ბის დიდ­ხანს გაგ­რ­ძე­ლე­ბის შემ­თხ­ვე­ვა­ში, მი­ა­კითხეთ ექიმს.
წო­ნა­ში დაკ­ლე­ბა: ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი, ვინც კი­ბო­თია და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი, წო­ნა­ში იკ­ლებს. რო­დე­საც კი­ლოგ­რა­მებს სრუ­ლი­ად უმი­ზე­ზოდ კარ­გავთ, ამას ვერ ხსნი­ან. თუ სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, 5 კი­ლო­ზე მე­ტი და­ი­კე­ლით, ექიმ­თან ვი­ზი­ტია სა­ჭი­რო. ძი­რი­თა­დად, წო­ნა­ში საგ­რ­ძ­ნობ­ლად იკ­ლე­ბენ პა­ცი­ენ­ტე­ბი, რო­მელ­თაც პან­კ­რე­ა­სის, კუ­ჭის, საყ­ლა­პა­ვი მი­ლის ან ფილ­ტ­ვე­ბის კი­ბო აქვთ.
ცი­ებ-ცხე­ლე­ბა: ეს სიმ­პ­ტო­მი ძი­რი­თა­დად, მა­შინ ჩნდე­ბა, რო­დე­საც კი­ბო ორ­გა­ნიზ­მ­ში ვრცელ­დე­ბა. კი­ბო­თი და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი პა­ცი­ენ­ტე­ბის დიდ ნა­წილს აღე­ნიშ­ნე­ბა ცი­ებ-ცხე­ლე­ბა, გან­სა­კუთ­რე­ბით მა­შინ, თუ კი­ბო ან მი­სი მკურ­ნა­ლო­ბა გავ­ლე­ნას ახ­დენს იმუ­ნურ სის­ტე­მა­ზე. არ­ც­თუ ისე ხში­რად, ცი­ებ-ცხე­ლე­ბა შე­საძ­ლოა, ლე­ი­კე­მი­ის ან ლიმ­ფო­მის საწყი­სი ნი­შა­ნი იყოს.
დაღ­ლა: თუ თავს სუს­ტად გრძნობთ და ად­ვი­ლად იღ­ლე­ბით, აუცი­ლებ­ლად მი­მარ­თეთ ექიმს.
ძლი­ე­რი თა­ვის ტკი­ვი­ლი, რო­მელ­საც გარ­კ­ვე­უ­ლი ღო­ნის­ძი­ე­ბის შემ­დე­გაც კი ვერ იყუ­ჩებთ, შე­საძ­ლოა, ტვი­ნის სიმ­სივ­ნის მო­მას­წა­ვე­ბე­ლი იყოს. ზურ­გის ტკი­ვი­ლი შე­საძ­ლოა, მსხვი­ლი ნაწ­ლა­ვის, სწო­რი ნაწ­ლა­ვის ან საკ­ვერ­ცხე­ე­ბის კი­ბოს სიმ­პ­ტო­მი იყოს. ამას­თან, ტკი­ვი­ლი ხში­რად იმას ნიშ­ნავს, რომ კი­ბოს ორ­გა­ნიზ­მ­ში მე­ტას­ტა­ზე­ბი აქვს.
სა­გუ­ლის­ხ­მოა კა­ნის ფე­რის ცვლი­ლე­ბაც: კი­ბოს შემ­თხ­ვე­ვა­ში ზოგ­ჯერ კა­ნი ფერს იც­ვ­ლის. მუ­ქი ფე­რის კა­ნი (ჰი­პერ­პიგ­მენ­ტა­ცი­ა), მოყ­ვი­თა­ლო კა­ნი და თვა­ლე­ბი (სიყ­ვით­ლე), გა­წით­ლე­ბუ­ლი კა­ნი (ე­რი­თო­მა­ტო­ზუ­ლი), ქა­ვი­ლი, ჭარ­ბი დო­ზით თმის ზრდა.
სა­გან­გა­შოა სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბულ­თა სტა­ტის­ტი­კაც, რაც ქვე­მოთ მო­ცე­მულ სუ­რათ­ზე კარ­გად ჩანს.
P.s. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! თუ ფიქ­რობთ, რომ სხვე­ბის­გან რა­ი­მე­თი გა­მო­ირ­ჩე­ვით ან სა­კუ­თა­რი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლის მო­ყო­ლა გსურთ, თუ სურ­ვი­ლი გაქვთ ვინ­მეს სიყ­ვა­რულ­ში გა­მო­უტყ­დეთ ან სუ­ლაც, სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე სა­კუ­თა­რი აზ­რი და­ა­ფიქ­სი­როთ, მა­შინ მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: lika.qajaia@gmail.com


ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (4)
21.12.2017
გული არ გაიტეხოტ გეტანხმებიტ ოჯახი არ აწვალოტ გაწმგზავრეტ სადმე კრუ სოფელსჰი და იკვებეტ ჯანმრტელად ბალახებიტ და ასე შემდეგ გმერტის ნებაა გეშველებატ
სახელი
10.02.2017
გაგაძლიეროთ უფალმა ქალბატონო, მგონია არ გაგწირავთ , შეგეწევათ, ოღონდ თქვენც იმოქმედეთ, სასწაულები ხდება ხოლმე, მაგრამ პირველ რიგში თქვენ უნდა ირწმუნოთ თქვენი გამოჯანმრთელება. დიდხანს დაგატკბოთ ღმერთმა თქვენი ოჯახის და ახლობლების და ქვეყნის სიკეთით და წინსვლით
მაკა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
სოციალურ ქსელში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უცნობი მამაკაცი, რომელსაც არაბულენოვანი წარწერა აქვს პროფილის ფოტოზე, ქართველი ბავშვების ფოტოებს აზიარებს თავის კედელზე.
სა­კუ­თარ მი­წა-წყალ­ზე იდევ­ნე­ბო­დეს და იჩაგ­რე­ბო­დეს ქარ­თ­ვე­ლი?! _ აი, რა უნ­და იყოს ჩვე­ნი ტკი­ვი­ლი­ა­ნი სა­ფიქ­რა­ლი"
"არ შეიძლება ამდენი უცხოელი იყოს ქვეყანაში"
"ნუ გე­ნაღ­ვ­ლე­ბის სწავ­ლის­თ­ვის ყრმის წკეპ­ლით ცე­მით ტი­რი­ლი"
"ეს ად­გი­ლი და­დე­ბით მუხტს აღ­ვი­ძებს, სისხლს ააჩ­ქ­რო­ლებს..."
"სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ონ­ში შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტი­თა და სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლე­ბი მომ­რავ­ლ­დ­ნენ"
ხალ­ხი ნდო­ბას კარ­გავს; ეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ყვე­ლა, ვინც მოწყა­ლე­ბას ითხოვს, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თაღ­ლი­თია
ხალხის კეთილდღეობაზე ისევ არავინ ფიქრობს...
ამ ზაფხულს, სუ­ლის შემ­ხუ­თავ სიცხეს დი­დი რის­კის ფა­სად და­ვაღ­წიე თა­ვი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2533 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2656 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
7 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
1333 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2446 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1207 კომენტარი