"იშ­რო­მე­თო, რომ გვი­კი­ჟი­ნე­ბენ, ვშრო­მობთ, აბა, რას ვა­კე­თებთ?"
font-large font-small
"იშ­რო­მე­თო, რომ გვი­კი­ჟი­ნე­ბენ, ვშრო­მობთ, აბა, რას ვა­კე­თებთ?"
სა­მარ­თალს ვერ­სად მი­ვაღ­წიე

ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ნა­ნა როს­ტი­აშ­ვი­ლი სა­გა­რე­ჯო­დან დაგ­ვი­კავ­შირ­და. ამ­ბობს, რომ პა­ტა­რა მა­ღა­ზია აქვს, რო­მე­ლიც ოჯა­ხის წევ­რებ­მა აუშე­ნეს, რა­თა დარ­დის გა­ქარ­ვე­ბა­ში მუ­შა­ო­ბა დახ­მა­რე­ბო­და. სატ­კი­ვა­რი კი ნამ­დ­ვი­ლად ჰქონ­და: 2 წლის წინ, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, ვა­ჟი გარ­და­ეც­ვა­ლა...


- სო­ფელ თოხ­ლი­ა­ურ­ში და­ვი­ბა­დე. ძა­ლი­ან პა­ტა­რა და ლა­მა­ზი სო­ფე­ლია. ჩე­მი ასა­კი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე (56 წლის ვარ), იმ­დე­ნი რამ მაქვს ნა­ნა­ხი და იმ­დე­ნი ვი­ცი, რომ თავს უფ­ლე­ბას ვაძ­ლევ, ჩემ შე­სა­ხებ გი­ამ­ბოთ. ვარ მე­ო­რე ჯგუ­ფის ინ­ვა­ლი­დი: ფილ­ტ­ვებ­ზე მაქვს პრობ­ლე­მა და ასე­ვე, მა­წუ­ხებს დი­ა­ბე­ტი. ინ­სუ­ლინ­ზე და­მო­კი­დე­ბუ­ლი გახ­ლა­ვართ, მაგ­რამ ვშრო­მობ. და­ახ­ლო­ე­ბით ორი წლის წინ ტრა­გე­დია შე­მემ­თხ­ვა, შვი­ლი გარ­და­მეც­ვა­ლა, რა­შიც ექი­მებს ვა­და­ნა­შა­უ­ლებ­დი, მაგ­რამ სა­მარ­თალს ვერ­სად მი­ვაღ­წიე.

- ექი­მებს რა­ში ადა­ნა­შა­უ­ლებთ?

- არას­წო­რი დი­აგ­ნო­ზი­სა და მკურ­ნა­ლო­ბის გა­მო დავ­კარ­გე ჩე­მი ვა­ჟი... ახ­ლა ძა­ლი­ან ცუ­დად ვარ, მაგ­რამ მა­ინც ვწვა­ლობ. პა­ტა­რა მა­ღა­ზია ამი­შე­ნეს ოჯა­ხის წევ­რებ­მა, რად­გან შვი­ლის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ ძა­ლი­ან ცუ­დად ვი­ყა­ვი. ხე­ლებ­ში ჩა­მაკ­ვ­და ბავ­შ­ვი და მას მე­რე ვერ ვი­ტან­დი ხალხს, დეპ­რე­სია და­მე­მარ­თა, ფსი­ქი­ატ­რის მი­ერ და­ნიშ­ნულ წამ­ლებ­საც კი ვი­ღებ­დი. სა­მუ­შა­ოდ გა­მო­მიყ­ვა­ნა ოჯახ­მა იმის­თ­ვის, რომ გა­და­ვერ­ჩი­ნე, მაგ­რამ აქაც არ მა­ყე­ნე­ბენ.

- ვინ და რა­ში გიშ­ლით ხელს?

- ბო­ლო დროს სა­გა­რე­ჯო­ში ყვე­ლა­ფე­რი ჩაკ­ვ­და. არ ვი­ცი, ეს მთავ­რო­ბას და­ვაბ­რა­ლო თუ თა­ვად ხალხს, მაგ­რამ ფაქ­ტი ერ­თია, ადა­მი­ა­ნებს ძა­ლი­ან უჭირთ, ფუ­ლი არ აქვთ და ვაჭ­რო­ბა­საც ნაკ­ლე­ბი შე­მო­სა­ვა­ლი მო­აქვს. არა­ფე­რი კეთ­დე­ბა ხალ­ხის სა­კე­თილ­დღე­ოდ.
ვშრო­მობ იმის­თ­ვის, რომ ხალ­ხ­ში გა­მო­ვი­დე და გა­მუდ­მე­ბით ჩემს პრობ­ლე­მებ­ზე არ ვი­ფიქ­რო. თან, მა­ტე­რი­ა­ლუ­რად გვი­ჭირს და ოჯახს ვეხ­მა­რე­ბი. აი, სა­შე­მო­სავ­ლო სამ­სა­ხუ­რი კი სა­ში­ნელ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში გვაგ­დებს. ლა­მის გუ­ლი ავიც­რუო მუ­შა­ო­ბა­ზე.

- რას გუ­ლის­ხ­მობთ?

- ქო­რე­ბი­ვით დაგ­ვე­ცე­მი­ან ხოლ­მე თავს. არა­ა­და­მი­ა­ნუ­რი ფორ­მით გვა­ჯა­რი­მე­ბენ. ამას­თა­ნა­ვე, გვა­ყე­ნე­ბენ სიტყ­ვი­ერ შე­უ­რაცხ­ყო­ფას იმის გა­მო, რომ რა­ღაც გა­მოგ­ვ­რ­ჩა. სა­ა­თე­ბის მი­ხედ­ვით ვიკ­ვე­ბე­ბი, ნემ­სიც თა­ვის დრო­ზე უნ­და გა­ვი­კე­თო და წა­მა­ლიც მი­ვი­ღო, სხვა­ნა­ი­რად შე­იძ­ლე­ბა, სას­წ­რა­ფო დახ­მა­რე­ბა გახ­დეს გა­მო­სა­ძა­ხე­ბე­ლი. ერთ დღეს ვერ მო­ვა­ხერ­ხე კლი­ენ­ტის­თ­ვის 50-თეთ­რი­ა­ნი ჩე­კი ამო­მერ­ტყა, რად­გან წამ­ლის ასა­ღე­ბად მივ­ბ­რუნ­დი და სწო­რედ ამ დროს და­მად­გ­ნენ თავს, 200-ლა­რი­ა­ნი ჯა­რი­მა გა­მო­მი­წე­რეს. ეს არის სა­მარ­თა­ლი? და­ე­ცა­დათ 2 წუ­თი, დამ­კ­ვირ­ვე­ბოდ­ნენ და იქ­ნებ ამო­მე­ბეჭ­და? მაგ­რამ არა, გა­მო­ჭე­რა­ზე არი­ან! მათ ავუხ­სე­ნი ჩე­მი მდგო­მა­რე­ო­ბა და შევ­თა­ვა­ზე, ფაქ­ტე­ბი გა­და­ე­მოწ­მე­ბი­ნათ, - არაფ­რის და­მალ­ვას არ ვა­პი­რებ­დი-მეთ­ქი, მაგ­რამ ჩე­მი სიტყ­ვე­ბი ერთ ყურ­ში შე­უშ­ვეს და მე­ო­რი­დან გა­მო­უშ­ვეს. ახ­ლა, ეს ჯა­რი­მა რომ გა­და­ვი­ხა­დო, რამ­დე­ნი შრო­მა მო­მი­წევს, იცი­ან? იმ ადა­მი­ა­ნე­ბი­დან, რომ­ლებ­მაც და­მა­ჯა­რი­მეს, ერთ-ერ­თი ქა­ლი იყო. ვუთხა­რი: შვილ­მ­კ­ვ­და­რი დე­და ვარ, ავად­მ­ყო­ფი და რა იყო, რა და­გე­მარ­თათ, ხომ შე­იძ­ლე­ბა, ადა­მი­ა­ნუ­რად მა­ინც მო­მექ­ცეთ-მეთ­ქი? მი­პა­სუ­ხა: იცი, რა, მად­ლო­ბა უნ­და გა­და­უ­ხა­დო მთავ­რო­ბას, რომ ამ საქ­მის კე­თე­ბის უფ­ლე­ბას გაძ­ლევ­სო. მე არ ვი­ცი, რის­თ­ვის ან ვის უნ­და გა­და­ვუ­ხა­დო მად­ლო­ბა. კარ­გი, ბა­ტო­ნო, მად­ლო­ბე­ლი ვარ მთავ­რო­ბი­საც და ხალ­ხი­საც, მაგ­რამ რის­თ­ვის? ჩე­მი ფუ­ლით რა­ღაც ავა­შე­ნე, შე­ვა­კო­წი­წე, ახ­ლა დი­ლი­დან სა­ღა­მომ­დე ვწვა­ლობ და რის­თ­ვის ვი­ყო მად­ლი­ე­რი? რა­ი­მე ზე­ცი­დან ჩა­მო­მიგ­დეს ან რა­მე­ში გა­მი­მარ­თეს ხე­ლი? იქ­ნებ იმის­თ­ვის უნ­და ვი­ყო მად­ლი­ე­რი, რომ გა­მო­ჭე­რა­ზე არი­ან და ერ­თი შეც­დო­მის გა­მო სას­ტი­კად გვა­ჯა­რი­მე­ბენ? ამ ხალხს ჩვე­ნი წყა­ლო­ბით ერიცხე­ბა ხელ­ფა­სი და ცო­ტა მიმ­ტე­ვებ­ლე­ბი თუ იქ­ნე­ბი­ან, ამით არა­ფე­რი და­შავ­დე­ბა. ადა­მი­ა­ნუ­რო­ბა არ უნ­და დავ­კარ­გოთ - ეს არის მთა­ვა­რი. მა­გათ ჰგო­ნი­ათ, გა­უ­ნათ­ლე­ბე­ლი ვარ და შე­უძ­ლი­ათ, გა­და­მი­ა­რონ. კომ­კავ­ში­რი იყო? - კომ­კავ­ში­რის მდი­ვა­ნი ვი­ყა­ვი! პი­ო­ნე­რუ­ლი ორ­გა­ნი­ზა­ცია იყო? - ამ ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ის უფ­რო­სი გახ­ლ­დით. არ ვარ გა­უ­ნათ­ლე­ბე­ლი და უტ­ვი­ნო, ყვე­ლა­ფე­რი ძა­ლი­ან კარ­გად მეს­მის და ისიც ვი­ცი, რომ კა­ნონს უნ­და და­ვე­მორ­ჩი­ლო. ჩემს მდგო­მა­რე­ო­ბას აქ ყოფ­ნის ში­შიც ერ­თ­ვის. სულ მგო­ნია, რომ მი­ყუ­რე­ბენ და მო­ბი­ლი­ზე­ბუ­ლი უნ­და ვი­ყო, რა­ი­მე არ გა­მომ­რ­ჩეს. ეს და­ძა­ბუ­ლო­ბა კი­დევ უფ­რო მე­ტად მაბ­ნევს. ადა­მი­ა­ნი რომ შე­მო­დის, ყვე­ლას ეჭვის თვა­ლით ვუ­ყუ­რებ, - არი­ქა, ქვი­თა­რი ამოვ­ბეჭ­დო მა­ნამ­დე, ვიდ­რე პრო­დუქტს მი­ვა­წვდი, რომ არ და­მა­ჯა­რი­მონ-მეთ­ქი.

- ისე არ გა­მი­გოთ, თით­ქოს რა­ი­მე­ში გა­და­ნა­შა­უ­ლებთ, მაგ­რამ მა­ინ­ტე­რე­სებს, რა­ტომ არ უნ­და ამო­ბეჭ­დოს გამ­ყიდ­ველ­მა ჩე­კი?

- ცხა­დია, უნ­და ამო­ბეჭ­დოს და ამ კა­ნონს მეც ვე­მორ­ჩი­ლე­ბი, მაგ­რამ ხან­და­ხან ხომ ხდე­ბა, რომ იმ­წამს ვერ ამო­უ­ბეჭ­დავ, გა­ი­თი­შე­ბი ან სხვა რა­ი­მე მი­ზე­ზია და სწო­რედ ამას ელო­დე­ბი­ან ჩა­საფ­რე­ბუ­ლე­ბი. მოკ­ლედ, მთე­ლი დღე შან­ტა­ჟის ქვეშ ხარ. იმა­ზე ფიქ­რო­ბენ, რა წა­გარ­თ­ვან, დახ­მა­რე­ბით კი არა­ვინ არაფ­რით გეხ­მა­რე­ბა. ყვე­ლა­ნა­ირ ხარჯს თა­ვად ვიხ­დით. იმა­საც გეტყ­ვით, რომ ნაგ­ვის ფულს გვახ­დე­ვი­ნე­ბენ - წე­ლი­წად­ში 200-300 ლა­რი გა­მო­დის. არა­და, არც იმ­დე­ნი ნა­გა­ვი მაქვს, რომ ამ­ხე­ლა თან­ხა გა­და­მახ­დე­ვი­ნონ და არც კომ­ფორ­ტი - ნარ­ჩე­ნე­ბი თა­ვად უნ­და მი­ვი­ტა­ნო მან­ქა­ნით კონ­კ­რე­ტულ წერ­ტი­ლამ­დე, სხვა გზა არ არის.

- მა­ღა­ზი­ა­ში რას ყი­დით?

- შე­რე­უ­ლი სა­ქო­ნე­ლი მაქვს: სურ­სა­თიც არის, წვრილ­მა­ნე­ბიც. მოკ­ლედ, რაც მო­ვა­ხერ­ხეთ, ყვე­ლა­ფე­რი შე­ვი­ტა­ნეთ მა­ღა­ზი­ა­ში. ნა­გავს ცე­ლო­ფა­ნის პარ­კებ­ში ვაგ­რო­ვებ, რად­გან ურ­ნე­ბი შორს დგას. თა­ნაც, მა­ღა­ზი­ის ირ­გ­ვ­ლივ ტე­რი­ტო­რი­ა­საც თა­ვად ვა­სუფ­თა­ვებ. ინ­ვა­ლიდ და ასა­კო­ვან ქალს არა­ვი­თა­რი შე­ღა­ვა­თი არ მაქვს და და­ძა­ბულ რე­ჟიმ­ში ნუ­ღარ მამ­ყო­ფე­ბენ, ეს მა­ინც ხომ შე­უძ­ლი­ათ? და­ა­წე­სონ, ბა­ტო­ნო, თვე­ში კონ­კ­რე­ტუ­ლი გა­და­სა­ხა­დი და ეს რომ მე­ცო­დი­ნე­ბა, გა­და­ვიხ­დი, თო­რემ ასეთ სტრე­სულ სი­ტუ­ა­ცი­ა­ში ჩე­კის ამო­ბეჭ­დ­ვა კი არა, ხში­რად წამ­ლის დრო­უ­ლად მი­ღე­ბაც კი მა­ვიწყ­დე­ბა. ელე­მენ­ტა­რუ­ლი შე­ღა­ვა­თი მა­ინც გა­მი­წი­ონ, რომ წა­მა­ლი მა­ინც ვი­ყი­დო ჩე­მი შრო­მით, რა­თა ოჯახს არ და­ვაწ­ვე მძი­მე ტვირ­თად. მაგ­რამ თუ ჩემ­თ­ვის დახ­მა­რე­ბის აღ­მო­ჩე­ნა არ შე­უძ­ლი­ათ, მა­შინ მშვიდ გა­რე­მო­ში მუ­შა­ო­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა მა­ინც მომ­ცენ.

- რო­გორც მე­ო­რე ჯგუ­ფის ინ­ვა­ლიდს, სა­ხელ­მ­წი­ფო არაფ­რით გეხ­მა­რე­ბათ?

- 100 ლარს მაძ­ლე­ვენ თვე­ში, მე კი ძვი­რად ღი­რე­ბუ­ლი წამ­ლე­ბი მაქვს და­ნიშ­ნუ­ლი - ერთ-ერთს 95 ლა­რად ვყი­დუ­ლობ. არა­და, ამას გარ­და, კი­დევ ათა­სი სა­შუ­ა­ლე­ბა მჭირ­დე­ბა. ნუ, ინ­სუ­ლინს მაძ­ლევს მთავ­რო­ბა.

- ექი­მის კონ­სულ­ტა­ცი­ე­ბიც ხომ უფა­სო გაქვთ?

- არა­ფე­რია უფა­სო...

- რა­ტომ, პო­ლიკ­ლი­ნი­კა­ში თან­ხას გახ­დე­ვი­ნე­ბენ?

- სა­გა­რე­ჯო­ში არა, თბი­ლის­ში დავ­დი­ვარ ექიმ­თან. ენ­დოკ­რი­ნო­ლო­გი და ფილ­ტ­ვე­ბის ექი­მი მყავს აყ­ვა­ნი­ლი. აქ, სა­გა­რე­ჯო­ში კი ნამ­დ­ვი­ლად არ ვი­ცი, ვის­თან უნ­და მი­ვი­დე. ერ­თ­მა ექიმ­მა, რო­მელ­საც ჩე­მი "ფორ­მა ასი" მი­ვუ­ტა­ნე, სა­ბუთს არც ჩა­ხე­და, მაღ­ლა ააფ­რი­ა­ლა და მითხ­რა: შე­იძ­ლე­ბა, ფილ­ტ­ვებ­ში კი არ გქონ­დეს პრობ­ლე­მა, არა­მედ ალერ­გია იყო­სო. და­უ­დევ­რად რომ მო­გექ­ცე­ვი­ან, მე­რე მათ ისევ ან­დობთ სა­კუ­თარ ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბას? თა­ნაც, ჩე­მი შვი­ლი აქ მოკ­ლეს. ზუს­ტად ვი­ცი, რომ ის ექი­მე­ბის და­უ­დევ­რო­ბას შე­ე­წი­რა. ქვე­ყა­ნა ლა­მის გა­და­ვატ­რი­ა­ლე ამ ამ­ბის გა­მო. ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი შე­ვა­წუ­ხე თხოვ­ნით, ამ სა­კითხის გა­მო­ძი­ე­ბა რომ და­ეწყოთ, მაგ­რამ ვი­მე­ო­რებ, სა­მარ­თალს ვერ­სად მი­ვა­გე­ნი.

- თქვენს შვილს ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის რა პრობ­ლე­მა ჰქონ­და?

- 34 წლის ბი­ჭი იყო, აბ­სო­ლუ­ტუ­რად ჯან­მ­რ­თე­ლი. მა­ღა­ლი სიცხეც კი არას­დ­როს ჰქო­ნია, ფრჩხი­ლი არ სტკე­ნია, ისე გავ­ზარ­დე. ბო­ლო პე­რი­ოდ­ში, და­ახ­ლო­ე­ბით ერ­თი კვი­რის გან­მავ­ლო­ბა­ში იძახ­და, წე­ლი მტკი­ვაო. ახალ­გაზ­რ­და კა­ცი იყო და ეგო­ნა, ტკი­ვი­ლი მა­ლე გა­უვ­ლი­და, ექიმ­თან არ გა­მომ­ყ­ვა. მე­რე გა­უ­საძ­ლი­სად ას­ტ­კივ­და და "სას­წ­რა­ფომ" წა­იყ­ვა­ნა. სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში ექი­მებ­მა გვითხ­რეს, - სიცხე აქვს ფილ­ტ­ვებ­შიო. სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში, ან­თე­ბა კი არა, ფილ­ტ­ვებ­ში სიმ­სივ­ნე ჰქო­ნია და ესეც ვერ და­ად­გი­ნეს. ნემ­სით სითხის ამო­ღე­ბა და­იწყეს, რა დრო­საც გას­კ­და ფილ­ტ­ვი. აბა, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბო­და მის­თ­ვის ხე­ლის ხლე­ბა? ჰო­და, ჩე­მი შვი­ლი სის­ხ­ლის­გან და­ი­ცა­ლა; სა­მი თუ ოთხი სა­მე­დი­ცი­ნო ჯა­მი გა­მო­ი­ტა­ნეს სის­ხ­ლით სავ­სე, მე­რე კი მო­მა­ხა­რეს, - ტკი­ვი­ლი აღარ აქ­ვ­სო. არა­და, რა მქონ­და სა­სი­ხა­რუ­ლო? რო­ცა სუნ­თ­ქ­ვა გა­ურ­თულ­და, ამის მე­რე იკად­რეს და გა­მო­ი­ძა­ხეს ქი­რურ­გი, რო­მელ­საც ვი­თომ ოპე­რა­ცია უნ­და გა­ე­კე­თე­ბი­ნა. წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ, ფილ­ტ­ვე­ბის ექი­მი, პულ­მო­ლო­გი არ ჰყავ­დათ და არც გა­მო­ი­ძა­ხეს. თვი­თონ გა­დაწყ­ვი­ტეს რა­ღა­ცე­ბი და ნა­ხე­ვარ დღე­ში შვი­ლი და­მი­ღუ­პეს. ჩა­წე­რეს, თით­ქოს ცი­რო­ზი ჰქონ­და. აბა, სად ფილ­ტ­ვე­ბის და­ა­ვა­დე­ბა და სად ცი­რო­ზი? იცოდ­ნენ, რომ და­ლე­ვა უყ­ვარ­და და ამი­ტომ. არა­და, ახალ­გაზ­რ­დე­ბის 95 პრო­ცენ­ტი ეძა­ლე­ბა ალ­კო­ჰოლს და ზო­გი ნარ­კო­ტიკ­საც იღებს, ამის გა­მო უნ­და მოვ­კ­ლათ? ცი­რო­ზიო, გეს­მით? იქ­ვე კი უწე­რი­ათ, რომ ღვიძ­ლი ნორ­მა­შია. რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა, ღვიძ­ლი ნორ­მა­ში იყოს და ასე­თი და­ა­ვა­დე­ბა გქონ­დეს? ეს ამ­ბა­ვი ჯან­დაც­ვის სა­მი­ნის­ტ­რო­შიც გა­ვა­სა­ჩივ­რე, ტე­ლე­ვი­ზი­ებ­მაც მო­ამ­ზა­დეს სი­უ­ჟე­ტი, მაგ­რამ დამ­ნა­შა­ვე­ე­ბი და­უს­ჯე­ლი დარ­ჩ­ნენ. ელე­მენ­ტა­რუ­ლად, ექი­მის­თ­ვის გაფ­რ­თხი­ლე­ბა რომ მი­ე­ცათ, ესეც კი არ გა­ა­კე­თეს. რას ეძე­ბო? - მე­კითხე­ბოდ­ნენ. - შვი­ლი აღარ გა­მი­ცოცხ­ლ­დე­ბა, მაგ­რამ დღეს ჩე­მი ვა­ჟი გა­ა­უ­ბე­დუ­რეს და ხვალ სხვას არ და­მარ­თონ იგი­ვე, ამის­თ­ვის ვიბ­რ­ძ­ვი-მეთ­ქი. ტე­ლე­ჟურ­ნა­ლის­ტებ­თა­ნაც, ამ ყვე­ლა­ფერ­ზე ხმა­მაღ­ლა ვი­ლა­პა­რა­კე და სწო­რედ ამის მე­რე გა­მოჩ­ნ­და უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნი, ვი­საც თურ­მე, მსგავ­სი პრობ­ლე­მა შეჰქ­მ­ნია... ჯან­დაც­ვის მი­ნის­ტ­რ­თან მინ­დო­და შეხ­ვედ­რა და არ შე­მიშ­ვეს. ჩემს გან­ცხა­დე­ბა­ზე კი ასე­თი პა­სუ­ხი მო­მი­ვი­და: ნა­წი­ლობ­რივ სწო­რად არის დი­აგ­ნო­ზი დას­მუ­ლიო. არ ვი­ცი, ნა­წი­ლობ­რივ სწო­რად დას­მუ­ლი დი­აგ­ნო­ზი რას ნიშ­ნავს და თქვენ თუ იცით, გა­მარ­კ­ვი­ეთ, ბა­ტო­ნო. ლა­პა­რა­კია 34 წლის ახალ­გაზ­რ­და­ზე, რო­მელ­საც ცხოვ­რე­ბა წინ ჰქონ­და და ნა­წი­ლობ­რივ სწო­რად რომ ჰქონ­და დი­აგ­ნო­ზი დას­მუ­ლი, ამით უნ­და და­ვიმ­შ­ვი­დო თა­ვი?.. მო­წა­დი­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, ად­ვო­კა­ტიც ავიყ­ვა­ნე, მაგ­რამ მე­რე ყვე­ლა­ფე­რი გა­არ­თუ­ლეს. მითხ­რეს, გვა­მის ექ­ს­ჰუ­მა­ციაა სა­ჭი­როო, ამას კი ნამ­დ­ვი­ლად ვერ გა­ვა­კე­თებ­დი. ისე­დაც ცხა­დი იყო ყვე­ლა­ფე­რი. გარ­დაც­ვ­ლი­ლის ის­ტო­რია შეც­ვა­ლეს, მაგ­რამ დი­აგ­ნოზ­სა და გარ­დაც­ვა­ლე­ბის მი­ზეზს შო­რის მა­ინც დი­დი რომ იყო ცდო­მი­ლე­ბა, ამის გა­მოც შე­იძ­ლე­ბო­და ექი­მის­თ­ვის გაფ­რ­თხი­ლე­ბა მი­ე­ცათ... ეს არ აწყობ­დათ. საწყალ და ღა­რიბ ხალ­ხ­ზე არა­ვინ ზრუ­ნავს, ფუ­ლი­ა­ნე­ბი კი­დევ, მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, ქარ­თ­ველ ექი­მებ­თან ვი­ზიტ­საც არ კად­რუ­ლო­ბენ, ოჯა­ხის წევ­რე­ბი სამ­კურ­ნა­ლოდ საზღ­ვარ­გა­რეთ მიჰ­ყავთ. სიკ­ვ­დილ­მა გარ­ჩე­ვა არ იცის, მდი­დარ­სა და ღა­რიბს არ არ­ჩევ­სო, - ამ­ბობ­დ­ნენ ძვე­ლად, მაგ­რამ ახ­ლა სხვა რე­ა­ლო­ბაა! ზუს­ტა­დაც, რომ სიმ­დიდ­რე­შია დიდ­ხანს ცხოვ­რე­ბის გა­რან­ტია. თუ ფუ­ლი არ გაქვს, ყვე­ლა გზა მოჭ­რი­ლია, აუცი­ლებ­ლად და­ი­ღუ­პე­ბი.

- ქალ­ბა­ტო­ნო მა­ნა­ნა, სხვა შვი­ლე­ბი გყავთ?

- კი, ერ­თი ქა­ლიშ­ვი­ლი და ერ­თიც - შვი­ლიშ­ვი­ლი. ისი­ნი ჩემ­თან ცხოვ­რო­ბენ. ვწვა­ლობთ ყვე­ლა ერ­თად, ვმუ­შა­ობთ. ღვთის მად­ლით, შრო­მა არ გვე­ზა­რე­ბა, მაგ­რამ მა­ინც არ გვაქვს ცხოვ­რე­ბის ხა­ლი­სი. ყვე­ლა­ფე­რი წამ­ლებ­ში მიგ­ვ­დის. ჰა­ე­რი­დან არა­ფე­რი მი­ვი­ღია, ყვე­ლა­ფე­რი ალა­ლი შრო­მით შე­ვი­ძი­ნეთ. წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, მე და ჩემს მე­უღ­ლეს მა­მა­პა­პი­სე­უ­ლიც არა­ფე­რი შეგ­ვ­ხ­ვედ­რია. ყვე­ლა­ნა­ირ შრო­მას ვე­ჯაჯ­გუ­რე­ბო­დით, რომ შვი­ლე­ბის­თ­ვის არა­ფე­რი მოგ­ვეკ­ლო. სხვის­თ­ვის არა­ფე­რი წაგ­ვირ­თ­მე­ვია და მა­ინც ასე დამ­ჩაგ­რა ბედ­მა. ალ­ბათ, ეგეც უფ­ლის ნე­ბაა. არა­ფერს ვითხოვ, გარ­და იმი­სა, რომ სა­შე­მო­სავ­ლო სამ­სა­ხურ­მა და­მა­ნე­ბოს თა­ვი. არ უნ­და მე­ში­ნო­დეს მა­თი. რო­ბო­ტი კი არა, ადა­მი­ა­ნი ვარ, გუ­ლი მაქვს და ემო­ცი­უ­რიც გახ­ლა­ვართ. იშ­რო­მე­თო, რომ გვი­კი­ჟი­ნე­ბენ, ვშრო­მობთ, აბა, რას ვა­კე­თებთ? ვინ­მე რა­მეს გვაძ­ლევს უსაქ­მუ­რო­ბა­ში? ვმუ­შა­ობთ დღედაღამ, მაგ­რამ უზ­რუნ­ველ­ყო­ფი­ლი ცხოვ­რე­ბა მა­ინც არ გვაქვს. სიმ­დიდ­რის­კენ არ მი­ვის­წ­რაფ­ვი, მინ­და წა­მა­ლი მქონ­დეს და შიმ­ში­ლით არ მოვ­კ­ვ­დე. ჰო­და, და­მა­ცა­დეთ. კი­დევ ვი­მე­ო­რებ, ამ სა­ლა­რო-აპა­რა­ტე­ბის ჩხა­კუნს ჯო­ბია, ყო­ველ­თ­ვი­უ­რი გა­და­სა­ხა­დი დაგ­ვი­წე­სონ, რომ მთე­ლი დღე და­ძა­ბუ­ლე­ბი არ ვი­ყოთ...

- ამ­ბო­ბენ, მას მე­რე, რაც "ოც­ნე­ბა" მო­ვი­და ქვეყ­ნის სა­თა­ვე­ში, სო­ფე­ლი გაძ­ლი­ერ­დაო. თქვენ კი ამ­ბობთ, რომ სა­გა­რე­ჯო­ში წინ­ს­ვ­ლას ვერ ხე­დავთ...

- რა ვქნა, ტყუ­ილს ვერ ვიტყ­ვი. ჩემ გარ­შე­მო არა­ვინ გამ­დიდ­რე­ბუ­ლა. ჩა­მო­დით და თა­ვად ნა­ხეთ, ხალ­ხი რო­გორ ცხოვ­რობს. ისეთ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში არი­ან, შე­გე­ცო­დე­ბათ. არ ვი­ცი, ვინ სად და რით და­ეხ­მა­რა გლე­ხებს, მაგ­რამ ჩემ გარ­შე­მო ყვე­ლას სა­შინ­ლად უჭირს თა­ვის გა­ტა­ნა, ოჯა­ხის რჩე­ნა.

- მი­წის უფა­სოდ მოხ­ვ­ნა, და­რი­გე­ბუ­ლი სა­სოფ­ლო-სა­მე­ურ­ნეო იარა­ღე­ბი, თეს­ლი და ა.შ. ეს ყვე­ლა­ფე­რი არ წა­გად­გათ?

- კი, მაგ­რამ გლეხს ბუ­ნე­ბა­მაც თუ არ შე­უწყო ხე­ლი, შრო­მის სა­ფა­სურს ვერ მი­ი­ღებს. ის ხომ მი­წა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, მთე­ლი წე­ლი მუ­შა­ობს, მაგ­რამ სა­ბო­ლო­ოდ ხელ­ში რა შერ­ჩე­ბა, არა­ვინ იცის... უმა­დუ­რი არ ვარ. მად­ლო­ბა, რომ გლე­ხებს უფა­სოდ და­უხ­ნეს ყა­ნა, ერ­თ­ჯე­რა­დად იარა­ღე­ბიც მის­ცეს, მაგ­რამ ეს არ არის საკ­მა­რი­სი იმის­თ­ვის, რომ სოფ­ლის მო­სახ­ლე­ო­ბა წელ­ში გა­ი­მარ­თოს.

- კა­ხეთ­ში მა­გა­ლი­თად, სეტყ­ვის­გან მი­ყე­ნე­ბუ­ლი ზა­რა­ლის ანაზღა­უ­რე­ბაც ხდე­ბა...

- (მაწყ­ვე­ტი­ნებს) სა­გა­რე­ჯო­ში ბუ­ნე­ბის­გან მი­ყე­ნე­ბუ­ლი ზი­ა­ნის ანაზღა­უ­რე­ბა­ზე არა­ვინ ზრუ­ნავს და სხვა კუთხე­ებ­ში რა ხდე­ბა, ამა­ზე ვერ ვი­ლა­პა­რა­კებ. აი, მა­გა­ლი­თად მე, შარ­შან­წინ დი­დი სეტყ­ვა რომ იყო, სახ­ლის სა­ხუ­რა­ვი და­მი­ზი­ან­და. თა­ვი­დან ამ­ბობ­დ­ნენ, - სა­ხელ­მ­წი­ფო და­გეხ­მა­რე­ბა­თო, მაგ­რამ მოგ­ვატყუ­ეს და მე­რე ჩვე­ნი­ვე ძა­ლე­ბით გა­მოვ­ც­ვა­ლეთ ყვე­ლა­ფე­რი, რომ ჭე­რი თავ­ზე არ დაგ­ვ­მ­ხ­მო­ბო­და... მეს­მის, ზო­გი­ერ­თე­ბი ამ­ბო­ბენ, გლე­ხებს მუ­შა­ო­ბა ეზა­რე­ბა­თო. მო­დით, ნა­ხეთ, ხალ­ხი მი­წას რო­გორ ამუ­შა­ვებს, რამ­დენ ოფლს ღვრის და შე­ე­ჯიბ­რეთ მათ შრო­მა­ში. მა­თი შემ­ხედ­ვა­რე გაკ­ვირ­ვე­ბას ვერ და­ფა­რავთ, - სა­ი­დან აქვთ ამ­დე­ნი ენერ­გიაო? გლე­ხე­ბი მი­წა­საც ამუ­შა­ვე­ბენ და თან, ცდი­ლო­ბენ, სხვა საქ­მე­საც მო­ე­კი­დონ. უშ­რო­მ­ლად არა­ფე­რი მოს­დით და ფუ­ლი მა­ინც არ აქვთ. ვი­ცი, ამ­ქ­ვეყ­ნად ზარ­მა­ცი ადა­მი­ა­ნი ყო­ველ­თ­ვის იყო და ერ­თის გა­მო ყვე­ლა არ უნ­და გას­ვა­რო. თუმ­ცა, ისიც უნ­და ვთქვა, რომ ზოგ­ჯერ ბე­ჯი­თიც გა­ზარ­მაც­დე­ბა და გულს აიც­რუ­ებს, თუ მის მო­წა­დი­ნე­ბას შე­დე­გი არ ექ­ნე­ბა... ჩემ­თ­ვის არ აქვს მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა, მთავ­რო­ბის სა­თა­ვე­ში ვინ იქ­ნე­ბა, მაგ­რამ იმის თქმა კი შე­მიძ­ლია, რომ ახ­ლა სა­გა­რე­ჯო­ში ყვე­ლა­ფე­რი ჩამ­კ­ვ­და­რია. შე­გე­ცო­დე­ბათ ხალ­ხი, წყა­ლი ჩვენ არ გვაქვს და გზა... მა­ღა­ზია მაქვს და აქაც, მხო­ლოდ სა­გა­და­სა­ხა­დო სამ­სა­ხუ­რის კი არა, ქურ­დე­ბი­საც მე­ში­ნია: სა­ხელ­მ­წი­ფომ ხომ და­მა­ჯა­რი­მა და ვი­ღა­ცებ­მა სამ­ჯერ გა­მი­ტე­ხეს მა­ღა­ზია, რა­ღა­ცე­ბი წა­ი­ღეს. პო­ლი­ცია ვერ იჭერს დამ­ნა­შა­ვე­ებს. ჰო­და, მითხა­რით, ღირს კი ახ­ლა ჩე­მი მუ­შა­ო­ბა? ხალხს ჰგო­ნია, საქ­მეს თუ ხარ შე­ჭი­დე­ბუ­ლი, მი­ლი­ო­ნებს შო­უ­ლობ. თუ ასე გგო­ნია, თა­ვა­დაც იმუ­შა­ვე, ვინ გიშ­ლის? ქურ­დებ­საც ვე­რა­ფერს უსაყ­ვე­დუ­რებ... უჭირს ხალხს, ძა­ლი­ან უჭირს...
P.s. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: lika.qajaia@gmail.com


ლი­კა ქა­ჯაია

ბეჭდვა