პა­ტა­რა ლი­ლი­ა­ნა, რო­მე­ლიც პუ­ან­ტით შე­ვი­და მმარ­თ­ვე­ლო­ბის უმაღ­ლეს ორ­გა­ნო­ში!
font-large font-small
პა­ტა­რა ლი­ლი­ა­ნა, რო­მე­ლიც პუ­ან­ტით შე­ვი­და მმარ­თ­ვე­ლო­ბის უმაღ­ლეს ორ­გა­ნო­ში!


"მინ­და ერ­თი სა­სი­ა­მოვ­ნო ამ­ბა­ვი მო­გითხ­როთ. სკო­ლის პე­რი­ოდ­ში, და­ახ­ლო­ე­ბით მერ­ვე-მეცხ­რე კლას­ში ვი­ყა­ვი, რო­ცა ლა­თი­ნურ ენა­სა და სცე­ნოგ­რა­ფი­ას გვას­წავ­ლი­და ახალ­გაზ­რ­და პე­და­გო­გი, და­რე­ჯან ბე­რი­ძე. ის ფა­ნა­ტი­კუ­რად იყო შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ოპე­რი­სა და ბა­ლე­ტის თე­ატ­რ­ზე. სას­წავ­ლო წლის დაწყე­ბას სწო­რედ ამ თე­ატ­რის აბო­ნე­მენ­ტე­ბის და­რი­გე­ბით აღ­ნიშ­ნავ­და. ჩა­მოგ­ვი­რი­გებ­და ბი­ლე­თებს და ამ მე­თო­დით გვა­ზი­ა­რა ოპე­რას. ბედ­ნი­ე­რი ბავ­შ­ვო­ბა გვქონ­და. ხში­რად, რა­საც სკო­ლა­ში გავ­დი­ო­დით, იმას თე­ატ­რ­ში ვნა­ხუ­ლობ­დით. ის­ტო­რი­უ­ლი წარ­მოდ­გე­ნე­ბი: ოპე­რის თე­ატ­რ­ში - "ბო­რის გო­დუ­ნო­ვი", "ევ­გე­ნი ონე­გი­ნი", "ა­ბე­სა­ლომ და ეთე­რი", რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რ­ში - "ნი­კო­ლოზ ბა­რა­თაშ­ვი­ლი" (რა და­მა­ვიწყებს გო­გი გე­გეჭ­კო­რის ბა­რა­თაშ­ვილს?!), "კა­ცია-ადა­მი­ა­ნი", "გლა­ხის ნა­ამ­ბო­ბი" და მრა­ვა­ლი სხვა წარ­მოდ­გე­ნის ცქე­რა უდი­დეს სი­ა­მოვ­ნე­ბას გვა­ნი­ჭებ­და. რა კარ­გი იქ­ნე­ბა, სკო­ლებ­ში რომ აღად­გი­ნონ აბო­ნე­მენ­ტე­ბის და­რი­გე­ბის კულ­ტუ­რა და ქა­ლა­ქის ქუ­ჩებ­ში უქ­მად სე­ირ­ნო­ბის ნაც­ვ­ლად, ხე­ლოვ­ნე­ბას აზი­ა­რონ ახალ­გაზ­რ­დე­ბი, სპექ­ტაკ­ლე­ბის სიყ­ვა­რუ­ლი ჩა­უ­სა­ხონ მოს­წავ­ლე­ებს...


სწო­რედ 1956-57 წლებ­ში ვნა­ხე ოპე­რა­ში ლი­ლი­ა­ნა მი­თა­იშ­ვი­ლი, ბა­ლე­ტებ­ში: "მთე­ბის გულ­ში" (მა­ნი­ჟეს როლ­ში), "გორ­და­ში" (ჯა­ვა­რა), "ო­ტე­ლო­ში" (ე­მი­ლი­ა) და რა და­მა­ვიწყებს ლი­ლი­ა­ნას ჟი­ზელს?! დღემ­დე მახ­სოვს, მძი­მე სცე­ნა იყო მე­ო­რე მოქ­მე­დე­ბა­ში და სა­ოც­რად კარ­გად ითა­მა­შა...
წლე­ბის შემ­დეგ, ტუ­რის­ტუ­ლი მოგ­ზა­უ­რო­ბის დროს, ბერ­ლი­ნის სცე­ნა­ზეც ვნა­ხე "ჟი­ზე­ლი" და ცრემ­ლის ერ­თი-ორი კურ­ცხა­ლი იქაც დავ­ტო­ვე, მაგ­რამ სულ სხვა იყო ქარ­თ­ვე­ლი ლი­ლი­ა­ნას ჟი­ზე­ლი. მა­შინ ამ ბა­ლე­რი­ნას არ ვიც­ნობ­დი. გა­ვი­და წლე­ბი, გავ­თხოვ­დი და ჰოი, სა­ოც­რე­ბავ: ჩე­მი მე­უღ­ლე და ის ბი­ძაშ­ვილ-მა­მი­დაშ­ვი­ლე­ბი აღ­მოჩ­ნ­დ­ნენ. ამის მე­რე ლი­ლი­ა­ნა და მი­სი ოჯა­ხი კი­დევ უფ­რო მე­ტად შე­მიყ­ვარ­დ­ნენ.
ჩემს მე­უღ­ლეს, მა­მის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ, ერ­თი დღეც არ უგ­რ­ძ­ნია უმა­მო­ბა, ობ­ლო­ბა, რაც ქალ­ბა­ტო­ნი ქსე­ნია ქარ­თ­ვე­ლიშ­ვი­ლი­სა და ირაკ­ლი მი­თა­იშ­ვი­ლის მზრუნ­ვე­ლო­ბის წყა­ლო­ბით მომ­ხ­და­რა. ვინც კი მათ ოჯახს იც­ნობ­და, ყვე­ლა­ნი მო­იხ­სე­ნი­ებ­დ­ნენ, რო­გორც შვი­ლე­ბის სა­უ­კე­თე­სოდ აღ­ზ­რ­დის ეტა­ლო­ნებს. თა­ვად 4 შვი­ლის პატ­რო­ნე­ბი იყ­ვ­ნენ და სხვებ­საც არ აკ­ლებ­დ­ნენ ზრუნ­ვას. იმ დროს ცხოვ­რე­ბა ძა­ლი­ან ჭირ­და, მაგ­რამ მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, ლი­ლი­ა­ნას მშობ­ლებ­მა სამშოOბლოს ღირ­სე­უ­ლი, გა­ნათ­ლე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი აჩუ­ქეს.
მას მოღ­ვა­წე­ო­ბის 50 წე­ლი­წა­დი რომ შე­უს­რულ­და, სა­თო­ფე­ზე არ გა­ი­კა­რა ჟურ­ნა­ლის­ტე­ბი. არა­და, სა­ზო­გა­დო­ე­ბას მას­ზე კი­დევ უფ­რო მე­ტის გა­გე­ბა სწყუ­რო­და... თუმ­ცა, რა გა­საკ­ვი­რია, თა­ვის წარ­მო­ჩე­ნა არც მის ოჯახს უყ­ვარ­და. მიჰ­ყ­ვე­ბო­და ცხოვ­რე­ბის დი­ნე­ბას წყნა­რად და რო­გორც შე­ეძ­ლო, პი­არს თავს არი­დებ­და. მე­უღ­ლე ხში­რად მე­უბ­ნე­ბო­და: შენ სკო­ლის ასა­კი­დან იც­ნობ ლი­ლი­ა­ნას შე­მოქ­მე­დე­ბას და და­წე­რე რა­ი­მე მის შე­სა­ხე­ბო. იცო­და, რომ მიყ­ვარ­და წე­რა და გა­მუდ­მე­ბით ჩა­ნა­წე­რებს ვა­კე­თებ­დი, მაგ­რამ რო­გორ გავ­ბე­დავ­დი ამას, რო­ცა ვი­ცო­დი, რომ ლი­ლი­ა­ნა მსგავ­სი რა­ღა­ცე­ბის წი­ნა­აღ­მ­დე­გი იყო და არ ვი­ცი, ახ­ლა რო­გორ გა­და­ვურ­ჩე­ბი მის რის­ხ­ვას... მხო­ლოდ ამა­ზე მე­ფიქ­რე­ბა, რო­ცა ამ წე­რილს გწერთ.
ჩე­მო საყ­ვა­რე­ლო, სა­ა­მა­ყო და სა­თაყ­ვა­ნე­ბე­ლო, გულ­მარ­თა­ლო ადა­მი­ა­ნო, ქედს ვიხ­რი შენ წი­ნა­შე და სცე­ნა­ზე მოღ­ვა­წე­ო­ბის 60 წლის იუბი­ლეს გი­ლო­ცავ. იცოცხ­ლე და იდღეგ­რ­ძე­ლე. არას­დ­როს გაგ­ნე­ლე­ბო­დეს ის სიყ­ვა­რუ­ლი, რაც ბა­ლე­ტის თე­ატ­რ­თან გა­კავ­ში­რებს და რომ­ლის გა­რე­შეც ვერ წარ­მო­გიდ­გე­ნია არ­სე­ბო­ბა. დღე­საც რომ უქ­მად არ ხარ, ეს გარ­კ­ვე­ულ­წი­ლად, ქალ­ბა­ტო­ნი ნი­ნო ანა­ნი­აშ­ვი­ლის დამ­სა­ხუ­რე­ბაც არის. ოპე­რი­სა და ბა­ლე­ტის თე­ატ­რის კაშ­კა­შა ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვის, რო­მელ­საც აღი­ა­რე­ბა და ტრი­უმ­ფი არას­დ­როს აკ­ლ­და უცხო ქვეყ­ნებ­შიც კი. ის დღეს ქარ­თუ­ლი სცე­ნის სი­ა­მა­ყეა. მინ­და, შემ­თხ­ვე­ვით ვი­სარ­გებ­ლო და მა­საც მი­ვუ­ლო­ცო დი­დი აღი­ა­რე­ბა ახალ ამ­პ­ლუ­ა­ში: მა­ყუ­რე­ბე­ლი მას არ ელო­და. სცე­ნა­ზე შე­მოფ­რე­ნილ­მა ფე­რი­ამ შოკ­ში ჩა­აგ­დო დარ­ბაზ­ში მსხდო­მე­ბი და ტაშ­მაც იგ­რი­ა­ლა, რი­თაც კი­დევ უფ­რო და­ამ­შ­ვე­ნა ისე­დაც შე­სა­ნიშ­ნა­ვი სუ­ხიშ­ვი­ლე­ბის ბა­ლე­ტი და ახა­ლი ფურ­ცე­ლიც ჩა­ი­წე­რა ნი­ნოს შე­მოქ­მე­დე­ბა­ში. თუUმცა, აღი­ა­რე­ბა არც არას­დ­როს აკ­ლ­და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს დამ­სა­ხუ­რე­ბულ არ­ტისტს, უამ­რა­ვი მედ­ლი­სა და ჯილ­დოს მფლო­ბელს, ჩვე­ნი ქვეყ­ნის სა­ბა­ლე­ტო და­სის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნელს.
და­ბო­ლოს, მინ­და, ისევ ლი­ლი­ა­ნა­ზე გითხ­რათ, თუ რას წერ­დ­ნენ მას­ზე 1965 წელს, ჟურ­ნალ "სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ქალ­ში". ყო­ფილ ლექ­ტორს, ქალ­ბა­ტონ ლე­ი­ლა ჭე­იშ­ვილს, რო­მე­ლიც ამ­ჟა­მად პენ­სი­ა­ზეა, ალ­ბათ მხო­ლოდ გა­ა­ხა­რებს მის ძველ სტა­ტი­ას ახალ­გაზ­რ­და თა­ო­ბა­საც თუ გა­ვუ­ზი­ა­რებ. თა­ნაც, მა­შინ­დე­ლი ჟურ­ნა­ლის კონ­კ­რე­ტუ­ლი ნო­მე­რი ბევრს არ ექ­ნე­ბა შე­ნა­ხუ­ლი, სა­ნა­თე­სა­ვო­შიც მხო­ლოდ მე აღ­მო­მაჩ­ნ­და (ი­ბეჭ­დე­ბა მცი­რე­ო­დე­ნი შემ­ცი­რე­ბით. სტი­ლი და­ცუ­ლი­ა):
"რიო-დე-ჟა­ნე­ი­რო. გვი­ა­ნი შე­მოდ­გო­მის უღიმ­ღა­მო დი­ლას გა­ზე­თე­ბის გამ­ყიდ­ველ­თა ყვი­რი­ლი ახ­მი­ა­ნებს: "სენ­სა­ცია, სენ­სა­ცია! იყი­დეთ გა­ზე­თი და თქვენ გა­ი­გებთ, რო­გო­რი მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლია პა­ტა­რა ლი­ლი­ა­ნა, რო­მე­ლიც პუ­ან­ტით შე­ვი­და მმარ­თ­ვე­ლო­ბის უმაღ­ლეს ორ­გა­ნო­ში! იყი­დეთ გა­ზე­თი! ის გი­ამ­ბობთ ბა­ლე­რი­ნა­სა და დე­პუ­ტატ­ზე!"
ეს იყო წლე­ბის წინ, რო­ცა პირ­ვე­ლად გა­ე­მარ­თა ლი­ლი­ა­ნა სა­გას­ტ­რო­ლო მოგ­ზა­უ­რო­ბა­ში. მარ­თ­ლაც, რომ უჩ­ვე­უ­ლოდ შეხ­ვ­და მის ჩას­ვ­ლას ლა­თი­ნუ­რი ამე­რი­კის ქვეყ­ნებ­ში სენ­სა­ცი­ის მოყ­ვა­რუ­ლი ბურ­ჟუ­ა­ზი­უ­ლი პრე­სა. რო­გო­რი იყო მკითხ­ველ­თა გა­ო­ცე­ბა, რო­ცა გა­ი­გეს, რომ ეს ახალ­გაზ­რ­და ბა­ლე­რი­ნა თბი­ლი­სის სა­ქა­ლა­ქო საბ­ჭოს დე­პუ­ტა­ტი იყო. ყო­ველ­დღი­უ­რად ათა­სო­ბით წე­რი­ლი იბეჭ­დე­ბო­და ამ უჩ­ვე­უ­ლო ბა­ლე­რი­ნა­ზე, რო­მელ­მაც "დი­დე­ბის­კენ აირ­ჩია ორი გზა - ბა­ლე­ტი და პო­ლი­ტი­კა".
"რო­გო­რია, ბო­ლოს და ბო­ლოს, რო­გორც ადა­მი­ა­ნი, ეს მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლი მი­თა­იშ­ვი­ლი? ის არ ლა­პა­რა­კობს არც ინ­გ­ლი­სურ, არც ფრან­გულ, არც ეს­პა­ნურ ენა­ზე, მაგ­რამ მას აქვს ისე­თი მდი­და­რი მი­მი­კა, რომ უსიტყ­ვოდ ვხვდე­ბით ყვე­ლა­ფერს", - წერ­დ­ნენ გა­ზეთ­ში...
5 წლის იქ­ნე­ბო­და ლი­ლი­ა­ნა, რო­ცა სა­ბა­ლე­ტო სტუ­დი­ა­ში მი­იყ­ვა­ნეს, მაგ­რამ ვი­ნა­ი­დან პა­ტა­რა და სუს­ტი აგე­ბუ­ლე­ბი­სა იყო, გო­გო­ნა და­ი­წუ­ნეს.
გულ­ნატ­კე­ნი დაბ­რუნ­და ლი­ლი­ა­ნა შინ. დიდ­ხანს, მო­უს­ვენ­რად ბორ­გავ­და ლო­გინ­ში, ბო­ლოს ჩა­ე­ძი­ნა და ნა­ხა მზე­ჭა­ბუ­კი, რო­მელ­მაც ხელ­ში ნა­ზად აიტა­ცა თვალ­ც­რემ­ლი­ა­ნი გო­გო­ნა და წა­იყ­ვა­ნა სადღაც შორს, ზღაპ­რულ სამ­ყა­რო­ში, უჩ­ვე­ნა ფე­რი­ე­ბის ბა­ღი.
სულ მა­ლე აუხ­და ლი­ლი­ა­ნას სიზ­მა­რი. სწო­რედ იმ მზე­ჭა­ბუკ­მა, რო­მელ­მაც ფე­რი­ე­ბის ბა­ღი უჩ­ვე­ნა, დარ­ცხ­ვე­ნილ გო­გო­ნას ნა­ზად მოხ­ვია ხე­ლი სტუ­დი­ის გა­მო­საშ­ვებ სა­ღა­მო­ზე და თბი­ლი­სის ოპე­რი­სა და ბა­ლე­ტის სა­ხელ­მწი­ფო თე­ატ­რის დას­ში ჩა­რიცხ­ვა მი­უ­ლო­ცა.
ასე და­იწყო მი­სი სცე­ნუ­რი ცხოვ­რე­ბა. პირ­ვე­ლი და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი რო­ლი, რო­მე­ლიც ლი­ლი­ა­ნამ დიდ სცე­ნა­ზე შე­ას­რუ­ლა, იყო მა­ნი­ჟე - ბა­ლან­ჩი­ვა­ძის "მთე­ბის გულ­ში". პრე­სამ მის შეს­რუ­ლე­ბას მა­ღა­ლი შე­ფა­სე­ბა მის­ცა და დი­დი მო­მა­ვა­ლი უწი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლეს ახალ­გაზ­რ­და მსა­ხი­ობს.
1957 წე­ლი. მოს­კო­ვი. ახალ­გაზ­რ­დო­ბის მსოფ­ლიო ფეს­ტი­ვა­ლი. ამ წელ­მა ლი­ლი­ა­ნას ბედ­ნი­ე­რე­ბა მო­უ­ტა­ნა. ფეს­ტი­ვალ­ზე, კლა­სი­კუ­რი ცეკ­ვის კონ­კურ­ს­ზე, მან ოქ­როს მე­და­ლი და­იმ­სა­ხუ­რა. ამის შემ­დეგ, სულ რა­ღაც ორ წე­ლი­წად­ში მო­ამ­ზა­და ისე­თი რთუ­ლი პარ­ტი­ე­ბი, რო­გო­რი­ცაა: მა­შა (ჩა­ი­კოვ­ს­კის "მაკ­ნა­ტუ­ნა"), ლა­უ­რენ­სია (კრო­ნი­ნის "ლა­უ­რენ­სი­ა"), თა­მა­რი და მზე­ქა­ლა (ცინ­ცა­ძის "ცის­ფე­რი მთის სა­უნ­ჯე"), ჯა­ვა­რა (თო­რა­ძის "გორ­და").
ჯა­ვა­რას პარ­ტი­ის შეს­რუ­ლე­ბამ გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი წარ­მა­ტე­ბა მო­უ­ტა­ნა ახალ­გაზ­რ­და მსა­ხი­ობს. ამ რო­ლით წარ­დ­გა იგი მოს­კო­ვე­ლი მა­ყუ­რებ­ლის წი­ნა­შე, ქარ­თუ­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რი­სა და ხე­ლოვ­ნე­ბის დე­კა­დის დღე­ებ­ში.
"სა­ოც­რად ტემ­პე­რა­მენ­ტი­ან ვა­რი­ა­ცი­ებ­ში, რომ­ლის დრო­საც არა­სო­დეს იკარ­გე­ბა რიტ­მის გრძნო­ბა, მი­თა­იშ­ვი­ლი გა­მო­ხა­ტავს ჯა­ვა­რას სუ­ლი­ერ ტრა­გე­დი­ას, რო­მელ­საც თით­ქოს, ბუ­ნე­ბაც თა­ნა­უგ­რ­ძ­ნობს. ისეთ ძლი­ერ შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას ახ­დენს მა­ყუ­რე­ბელ­ზე, რომ მთე­ლი ეს სცე­ნა გა­ნუწყ­ვე­ტე­ლი ტა­შის გრი­ა­ლით მიმ­დი­ნა­რე­ობს", - წერ­დ­ნენ ერთ-ერთ გა­ზეთ­ში.
მი­თა­იშ­ვი­ლის ჯა­ვა­რა­თი აღ­ტა­ცე­ბულ­მა იტა­ლი­ელ­მა დრა­მა­ტურ­გ­მა და რე­ჟი­სორ­მა, ედუ­არ­დო დე ფი­ლი­პომ გულ­წ­რ­ფე­ლად გა­ნაცხა­და: "მე მგო­ნია, მსოფ­ლი­ო­ში არ მო­ი­ძებ­ნე­ბა ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­მაც მი­სი ცეკ­ვის ენა ვერ გა­ი­გოს. მი­სი სიმ­სუ­ბუ­ქე და ჟეს­ტის პლას­ტი­კა ისეთ შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას ქმნის, თით­ქოს ის კი არ ცეკ­ვავს, დაფ­რი­ნავს. ყო­ვე­ლი­ვე ეს უძ­ლი­ე­რეს შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას ტო­ვებს და არას­დ­როს და­გა­ვიწყ­დე­ბა".
ყო­ველ­დღე, ექ­ვ­სი სა­ა­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუ­შა­ობს ლი­ლი­ა­ნა თა­ვის სა­ბა­ლე­ტო დაზ­გას­თან; იხ­ვე­წე­ბა პო­ზა, უფ­რო სრულ­ყო­ფი­ლი ხდე­ბა მოძ­რა­ო­ბა.
სა­ღა­მოს კი, რო­ცა ფარ­და მძი­მე რხე­ვით აიწევს მაღ­ლა და დარ­ბაზ­ში გა­ის­მის მხი­ა­რუ­ლი მე­ლო­დია, სცე­ნის მარ­ცხე­ნა მხრი­დან, კი­ბე­ზე ჩა­მორ­ბის თით­ქ­მის ბავ­შ­ვი, სი­ცოცხ­ლით სავ­სე, მე­ფის თვით­ნე­ბა ასუ­ლი. ლი­ლი­ა­ნა ცეკ­ვავს. რამ­დე­ნი ახალ­გ­აზრ­დო­ბა და სიმ­შ­ვე­ნი­ე­რეა მის თავ­ბ­რუ­დამ­ხ­ვევ ტრი­ალ­ში და დარ­ბა­ზი თით­ქოს ივ­სე­ბა მზე­თუ­ნა­ხა­ვი ავ­რო­რას მჩქე­ფა­რე ბედ­ნი­ე­რე­ბით.
სულ სხვაა ლი­ლი­ა­ნა "ჟი­ზელ­ში". თუ ოდეს­მე გი­ნა­ხავთ, შე­უძ­ლე­ბე­ლია და­გა­ვიწყ­დეთ. გან­სა­კუთ­რე­ბით მე­ო­რე მოქ­მე­დე­ბა­შია სა­ოც­რე­ბა. სცე­ნა­ზეა სა­მა­რი­დან წა­მომ­დ­გა­რი ჟი­ზე­ლი. მო­მა­ჯა­დო­ე­ბე­ლი ხდე­ბა მი­სი მოძ­რა­ო­ბა. თრთის და იწყე­ბა ჰარ­მო­ნი­ით აღ­სავ­სე "ა­და­მი­ა­ნის სუ­ლის ცხოვ­რე­ბა". ბა­ლე­რი­ნას თი­თო­ე­უ­ლი მოძ­რა­ო­ბა მსუ­ბუ­ქი და ნა­თე­ლია...
მი­თა­იშ­ვი­ლი ბა­ლეტ­ში - ესაა სი­სა­და­ვე და უბ­რა­ლო­ე­ბა. ამი­ტო­მა­ცაა, რომ სცე­ნა­ზე იბა­დე­ბა წრფე­ლი სი­ლა­მა­ზე, რო­მე­ლიც თა­ვის­თა­ვად არის სი­მარ­თ­ლე. იგი გულ­წ­რ­ფე­ლად გა­ნიც­დის სოფ­ლე­ლი გო­გო­ნას - ჟი­ზე­ლის ტრა­გე­დი­ას, უარ­ყო­ფი­ლი ჯა­ვა­რას სუ­ლი­ერ ტკი­ვილს ან ლერ­მონ­ტო­ვის თა­მა­რას ადა­მი­ა­ნურ ვნე­ბებს ისე­ვე, რო­გორც მი­ა­მი­ტი და კეკ­ლუ­ცი ლი­ზას მხი­ა­რუ­ლე­ბას, გა­მარ­ჯ­ვე­ბუ­ლი ლა­უ­რენ­სი­ას აღ­ტ­ყი­ნე­ბას..."
ჩე­მო ლი­ლი­ა­ნა, მინ­და, მა­პა­ტიო ჩე­მი თავ­გა­სუ­ლო­ბა, მაგ­რამ მე ხომ ჩე­მი მე­უღ­ლის თხოვ­ნა შე­ვას­რუ­ლე, თუმ­ცა­ღა, 10 წლით დაგ­ვი­ა­ნე­ბის შემ­დეგ. ჟურ­ნალ "გზის" რე­დაქ­ცი­ას კი უღ­რ­მე­სი მად­ლო­ბა, მკითხ­ვე­ლის მი­მართ გუ­ლის­ხ­მი­ე­რე­ბას რომ იჩე­ნენ და ჩვე­ნი ჭი­ის გა­ხა­რე­ბის სა­შუ­ლე­ბას გვაძ­ლე­ვენ.
P.s. და­ბო­ლოს, მინ­და ვი­სარ­გებ­ლო შემ­თხ­ვე­ვით, დი­დი მო­წი­წე­ბი­თა და პა­ტი­ვის­ცე­მით მივ­მარ­თო იმ ადა­მი­ა­ნებს, ვი­საც ხე­ლოვ­ნე­ბა და ხე­ლოვ­ნე­ბის თაყ­ვა­ნის­მ­ცემ­ლე­ბი უყ­ვარს. ად­რე ჟურ­ნალ "გზა­შიც" გაჟ­ღერ­და პენ­სი­ო­ნე­რე­ბის სათხო­ვა­რი: თე­ატ­რე­ბი ცა­რი­ე­ლი ად­გი­ლე­ბის ნაკ­ლე­ბო­ბას რომ არ გა­ნიც­დის, მაგ ცა­რი­ელ ად­გი­ლებს მა­ინც არ ვჯო­ბი­ვართ ასა­კო­ვა­ნი ხალ­ხიო? - და ისი­ნი რამ­დე­ნი­მე ად­გი­ლის გა­მო­ყო­ფას ითხოვ­დ­ნენ, ხელ­მო­წე­რე­ბი მეც მქონ­და. ქალ­ბა­ტო­ნო ნი­ნო (ა­ნა­ნი­აშ­ვილს მი­მარ­თავს. - რედ.), თუ ეს თქვენს ფუნ­ქ­ცი­ებ­ში შე­დის ან შე­გიძ­ლი­ათ, ჩვე­ნი ხმა მი­ა­წო­დოთ კონ­კ­რე­ტულ ადა­მი­ა­ნებს, მა­შინ უმორ­ჩი­ლე­სად გთხოვთ, დაგ­ვეხ­მა­როთ: პენ­სი­ო­ნერ­საც სჭირ­დე­ბა სუ­ლი­ე­რი საზ­რ­დო და ვი­საც ოპე­რა უყ­ვარს, მას მი­ე­ცით შან­სი, წარ­მოდ­გე­ნე­ბი ზოგ­ჯერ მა­ინც ნა­ხოს. აბა, მარ­ტო სიკ­ვ­დილს და იმ თეთ­რებს უნ­და ვე­ლო­დოთ, რა­საც მთავ­რო­ბა იმე­ტებს ჩვენ­თ­ვის? მთლად უფა­სო თუ ვერ იქ­ნე­ბა ბი­ლე­თე­ბი, და­უშ­ვან გა­მო­ნაკ­ლი­სი და პენ­სი­ო­ნე­რე­ბის­თ­ვის 3-ლა­რი­ა­ნი ბი­ლე­თე­ბი მა­ინც გა­მო­ყონ, რომ ჩვენც შევძლოOთ შე­ძე­ნა. გუ­ლი ხომ უნ­და გა­და­ვა­ყო­ლოთ რა­ღა­ცას? კულ­ტუ­რის მი­ნის­ტ­რ­საც მივ­მარ­თე ამ თხოვ­ნით და და­ვი­ჯე­რო, არა­ვინ წა­ი­კითხა ჩე­მი და ჩემ­ნა­ი­რე­ბის სატ­კი­ვა­რი? ძა­ლი­ან მე­რი­დე­ბა და მი­ჭირს ამის ხე­ლახ­ლა და­წე­რა, მაგ­რამ ეს მხო­ლოდ ჩე­მი კი არა, ბევ­რი პენ­სი­ო­ნე­რის თხოვ­ნაა. იმ ადა­მი­ა­ნებს ვგუ­ლის­ხ­მობ, რომ­ლებ­საც ხე­ლოვ­ნე­ბა სი­გი­ჟემ­დე გვიყ­ვარს, მაგ­რამ მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი მდგო­მა­რე­ო­ბა არ გვაძ­ლევს სა­შუ­ა­ლე­ბას, წარ­მოდ­გე­ნებს და­ვეს­წ­როთ. გუ­ლის­ხ­მი­ე­რე­ბის­თ­ვის წი­ნას­წარ გიხ­დით მად­ლო­ბას. 80 წლის პე­ნ­სიო­ნე­რი, ნა­თე­ლა ქარ­თ­ვე­ლიშ­ვი­ლი".
P.შ. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! თუ ფიქ­რობთ, რომ სხვე­ბის­გან რა­ი­მე­თი გა­მო­ირ­ჩე­ვით ან სა­კუ­თა­რი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლის მო­ყო­ლა გსურთ, თუ სურ­ვი­ლი გაქვთ ვინ­მეს სიყ­ვა­რულ­ში გა­მო­უტყ­დეთ ან სუ­ლაც, სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე სა­კუ­თა­რი აზ­რი და­ა­ფიქ­სი­როთ, მა­შინ მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: ლი­კა.ქა­ჯაია@გმა­ილ.ცომ

ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
სოციალურ ქსელში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უცნობი მამაკაცი, რომელსაც არაბულენოვანი წარწერა აქვს პროფილის ფოტოზე, ქართველი ბავშვების ფოტოებს აზიარებს თავის კედელზე.
სა­კუ­თარ მი­წა-წყალ­ზე იდევ­ნე­ბო­დეს და იჩაგ­რე­ბო­დეს ქარ­თ­ვე­ლი?! _ აი, რა უნ­და იყოს ჩვე­ნი ტკი­ვი­ლი­ა­ნი სა­ფიქ­რა­ლი"
"არ შეიძლება ამდენი უცხოელი იყოს ქვეყანაში"
"ნუ გე­ნაღ­ვ­ლე­ბის სწავ­ლის­თ­ვის ყრმის წკეპ­ლით ცე­მით ტი­რი­ლი"
"ეს ად­გი­ლი და­დე­ბით მუხტს აღ­ვი­ძებს, სისხლს ააჩ­ქ­რო­ლებს..."
"სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ონ­ში შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტი­თა და სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლე­ბი მომ­რავ­ლ­დ­ნენ"
ხალ­ხი ნდო­ბას კარ­გავს; ეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ყვე­ლა, ვინც მოწყა­ლე­ბას ითხოვს, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თაღ­ლი­თია
ხალხის კეთილდღეობაზე ისევ არავინ ფიქრობს...
ამ ზაფხულს, სუ­ლის შემ­ხუ­თავ სიცხეს დი­დი რის­კის ფა­სად და­ვაღ­წიე თა­ვი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2532 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2656 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
7 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
960 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2446 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1207 კომენტარი