"მე­გო­ბა­რი შემ­თხ­ვე­ვით შე­მო­მაკ­ვ­და და... დღემ­დე ვის­ჯე­ბი"
font-large font-small
"მე­გო­ბა­რი შემ­თხ­ვე­ვით შე­მო­მაკ­ვ­და და... დღემ­დე ვის­ჯე­ბი"
წე­რი­ლის სტი­ლი და­ცუ­ლია:

"რამ­დე­ნი­მე წე­ლი ცი­ხე­ში ვი­ჯე­ქი, გა­მო­ვე­დი და ად­გილს ვერ ვპო­უ­ლობ. ახ­ლა არ ვი­ცი, ჩემს ცხოვ­რე­ბას რა ჰქვი­ა", - ასე­თი შე­სა­ვა­ლი აქვს წე­რილს, რო­მე­ლიც რე­დაქ­ცი­ა­ში მო­მი­ტა­ნეს. უც­ნო­ბი ადა­მი­ა­ნის მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა თით­ქოს, სი­ნა­ნუ­ლად არის ქცე­უ­ლი, ცი­ხე­ში კი მკვლე­ლო­ბის გა­მო იჯ­და და არც მიკ­ვირს, ადა­მი­ა­ნე­ბი მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბას თავს რომ არი­დე­ბენ. თუმ­ცა, არც ისაა გა­მო­რიცხუ­ლი, რომ მკვლე­ლო­ბა მარ­თ­ლაც, შემ­თხ­ვე­ვით მოხ­და ანუ რო­გორც წე­რი­ლის ავ­ტო­რი ამ­ბობს, მე­გო­ბა­რი შემ­თხ­ვე­ვით შე­მო­აკ­ვ­და...


წე­რი­ლის სტი­ლი და­ცუ­ლია:

"ვე­ღარ გა­ვი­გე, აღ­მართს და­ვად­გე თუ თავ­ქ­ვე და­ვეშ­ვა. და­ვუბ­რუნ­დი ჩე­მი მშობ­ლე­ბის სახლს, რო­მელ­შიც მხო­ლოდ ბავ­შ­ვო­ბა მაქვს გა­ტა­რე­ბუ­ლი. ერ­თხანს იქ გუ­ლი სა­გუ­ლეს მქონ­და - ცი­ხი­დან გა­მო­სუ­ლის­თ­ვის შვე­ბა იყო თა­ვი­სუფ­ლე­ბის ჰა­ე­რის ჩა­სუნ­თ­ქ­ვა, მაგ­რამ მე­რე სხვა მოთხოვ­ნი­ლე­ბე­ბი გა­მიჩ­ნ­და და ქუ­ჩა­ში გა­მო­ვე­დი; სხვა თუ არა­ფე­რი, საქ­მე უნ­და გა­მე­ჩი­ნა, ფუ­ლი რომ მე­შო­ვა, მაგ­რამ თქვენც არ მო­მიკ­ვ­დეთ, არა­ვინ გა­მი­კა­რა სი­ახ­ლო­ვეს და და­საქ­მე­ბა­ზე ხომ სა­ერ­თოდ, ყვე­ლამ უარი მითხ­რა. რთუ­ლია კრი­მი­ნა­ლუ­რი წარ­სუ­ლით ცხოვ­რე­ბა. ეს და­ღია, რო­მე­ლიც სა­მუ­და­მოდ აჩ­ნ­დე­ბა და ზო­ლად გას­დეს ჩემს ცხოვ­რე­ბას. "ეს კრი­მინა­ლია!" - ამ სიტყ­ვე­ბით ყვე­ლა­ფე­რი ნა­თე­ლი ხდე­ბა თით­ქოს და მრა­ვალ­მ­ნიშ­ვ­ნე­ლოვ­ნად გად­მომ­ხე­და­ვენ ხოლ­მე უც­ნო­ბე­ბიც. არც იცი­ან, რის­თ­ვის მო­ვი­ხა­დე სას­ჯე­ლი და უკ­ვე გა­ნა­ჩე­ნი გა­მო­ტა­ნი­ლი აქვთ: ამას­თან მე­გობ­რო­ბა კი არა, ურ­თი­ერ­თო­ბაც სა­ში­შიაო! არა­და, ჩე­მი აზ­რით, მარ­თ­ლა არ ვარ სა­ში­ში. ვარ ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­საც ახ­ლა ძა­ლი­ან უჭირს რო­გორც სუ­ლი­ე­რად, ისე მა­ტე­რი­ა­ლუ­რად. თუმ­ცა, სუ­ლი­ე­რად უფ­რო ღა­რი­ბუ­ლად ვარ და მე­გობ­რის მხარ­ში დგო­მა მე­ნატ­რე­ბა.

ადა­მი­ა­ნი შე­მო­მაკ­ვ­და. სულ შემ­თხ­ვე­ვით მოხ­და ეს ამ­ბა­ვი. ის ჩე­მი მე­გო­ბა­რი იყო. ერთ დღეს ქე­ი­ფი გა­დავ­წყ­ვი­ტეთ ბი­ჭებ­მა. წა­ვე­დით რეს­ტო­რან­ში. მთვრა­ლებს შე­კა­მა­თე­ბა მოგ­ვიხ­და. ნას­ვამ­მა ვერ მოვ­ზო­მე, რას ვა­კე­თებ­დი და სა­კუ­თარ მე­გო­ბარს და­ნა ჩა­ვარ­ტყი. სა­სიკ­ვ­დი­ლო ჭრი­ლო­ბა აღ­მოჩ­ნ­და მის­თ­ვის. ის ხომ მოკ­ვ­და და მე გუ­ლი და­მიფ­ლი­თა სი­ნა­ნულ­მა. ნე­ტავ, იმ დღეს სა­ერ­თოდ არ წავ­სუ­ლი­ყა­ვი სა­ქე­ი­ფოდ. ნე­ტავ, მი­წა გახ­ს­ნი­ლი­ყო და შიგ ჩავ­ვარ­დ­ნი­ლი­ყა­ვი, ოღონდ, ჩე­მი ხე­ლი­დან არ მომ­კ­ვ­და­რი­ყო ის ადა­მი­ა­ნი. ნე­ტავ, სულ არ გა­ვე­ჩი­ნე მშო­ბელ დე­დას... ნე­ტავ, ნე­ტავ... ათა­სი ფიქ­რი მიტ­რი­ა­ლებს მას მე­რე თავ­ში, მაგ­რამ სი­ტუ­ა­ცი­ის გა­მოს­წო­რე­ბა ვერც სი­ნა­ნულ­მა მო­ა­ხერ­ხა და ვერც ექი­მებ­მა გა­და­მირ­ჩი­ნეს საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნი.
ცხა­დია, არ და­მი­მა­ლავს პო­ლი­ცი­ის­თ­ვის, რომ უამ­რავ ხალხს შო­რის, და­ნა მე ჩა­ვარ­ტყი მოკ­ლულს. ისიც ვთქვი, რომ ეს შემ­თხ­ვე­ვით მოხ­და, მაგ­რამ არ და­მი­ჯე­რეს... თუმ­ცა, ჩემ­თ­ვის მნNიშვნელობა არ ჰქონ­და, რამ­დენ წელს მო­მის­ჯიდ­ნენ; მა­შინ მე­გო­ნა, რომ დამ­თავ­რ­და ყვე­ლა­ფე­რი. იმა­საც ვამ­ბობ­დი, თავს არ ვი­ცოცხ­ლებ და რა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს, სად მოვ­კ­ვ­დე­ბი-მეთ­ქი? თუმ­ცა, ვერ გავ­ბე­დე ამის გა­კე­თე­ბა. ძა­ლი­ან ძნე­ლი ყო­ფი­ლა სულ­თან გა­მომ­შ­ვი­დო­ბე­ბა. მში­შა­რა და უძ­ლუ­რი აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი. მივ­ხ­ვ­დი, მი­უ­ხე­და­ვად ყვე­ლაფ­რი­სა, ძა­ლი­ან მყვა­რე­ბია სა­კუ­თა­რი თა­ვი...

იმ დღეს მე მხო­ლოდ მე­გო­ბა­რი კი არა, მი­სი ოჯა­ხის წევ­რე­ბიც "მოვ­კა­ლი", სა­კუ­თა­რი მშOობლებიც, ძმაც, ახ­ლობ­ლე­ბიც... ჰო, ასე გა­მო­ვი­და. ყვე­ლამ ზურ­გი მაქ­ცია. მხო­ლოდ დე­დას სჯე­რო­და ჩე­მი სი­მარ­თ­ლის, რომ ეს შემ­თხ­ვე­ვით მოხ­და, მაგ­რამ მის­მა რწმე­ნა­მაც ვერ მიხ­ს­ნა იმ ყო­ფის­გან, რო­გორ ყო­ფა­შიც დღეს ვარ. ცი­ხი­დან გა­მო­ვე­დი და დე­და ცოცხა­ლი აღარ დამ­ხ­ვ­და. მა­მას ისე­დაც სიმ­სივ­ნე ჰქონ­და და ისიც გარ­დაც­ვ­ლი­ლი დამ­ხ­ვ­და. ნა­თე­სა­ვე­ბი კი მყავს, მაგ­რამ ძმას არ ვუნ­დი­ვარ და იმათ გა­ა­ხა­რებს ჩე­მი და­ნახ­ვა? ვგრძნობ, ში­შით მი­ყუ­რებს ძმა და სხვებს ვენ­დო­მე­ბი? ეში­ნი­ათ ჩე­მი და გა­მირ­ბი­ან. მეც, ვინ­მეს­თან სტუმ­რად თუ მი­ვალ, სულ ეკ­ლებ­ზე ვზი­ვარ, ვიდ­რე რამ­დე­ნი­მე ჭი­ქას არ დავ­ლევ, მე­რე კი­დევ, რომ შევ­ზარ­ხოშ­დე­ბი, გულ­ბო­რო­ტი ვხდე­ბი, - სამ­ყა­რომ ზურ­გი მაქ­ცია და ამი­ტომ, ყვე­ლა­ფე­რი თავ­ზე უნ­და და­ვიმ­ხო-მეთ­ქი. სხვებს არა­ფერს ვუ­შა­ვებ, მაგ­რამ ხან ვე­ნებს ვიხ­ს­ნი მა­თი თან­დას­წ­რე­ბით, ხა­ნაც ვლე­წავ ყვე­ლა­ფერს, რაც ხელ­ში მომ­ხვდე­ბა. ჰო­და, რო­გორც იქ­ნა, გა­ვაც­ნო­ბი­ე­რე, რომ ჩემ­თ­ვის სას­მე­ლი არ შე­იძ­ლე­ბა და ახ­ლა ალ­კო­ჰო­ლის მი­ღე­ბის­გან თავს ვი­კა­ვებ. მაგ­რამ ახ­ლა ამა­საც არ აქვს აზ­რი, უკ­ვე აღა­რა­ვინ მენ­დო­ბა...

ვნა­ნობ წარ­სულს. ძა­ლი­ან ვნა­ნობ, ჩემე­ბუ­რად რომ ვაფ­რენ­დი, მაგ­რამ ეს ხომ უნე­ბუ­რად მოხ­და და ძა­ლით, წი­ნას­წარ გან­ზ­რახ­უ­ლად არა­ვინ მო­მიკ­ლავს? მიზ­ნად არ მქო­ნია ვინ­მე იმ ქ­ვეყ­ნად გას­ტუმ­რე­ბა. ახ­ლაც, ნა­თე­სა­ვე­ბი მა­ინც, ადა­მი­ა­ნუ­რად რომ დამ­ხ­ვედ­როდ­ნენ გა­რეთ გა­მო­სულს, რა მოხ­დე­ბო­და? ცი­ხე­ში ნამ­დ­ვი­ლი მკვ­ლე­ლე­ბიც ის­ხ­დ­ნენ და მათ უამ­რა­ვი პატ­რო­ნი ჰყავთ გი­სო­სებს მიღ­მა, მე კი... იქ­ნებ მარ­თ­ლა ჯობს, ნამ­დ­ვი­ლი კრი­მი­ნა­ლი, და­უნ­დო­ბე­ლი სის­ხ­ლის­მ­ს­მე­ლი ვი­ყო, ვიდ­რე ჩემ­ნა­ი­რი მში­შა­რა? თუ მარ­თ­ლა მკვლე­ლად ვიქ­ცე­ვი, ამის შემ­დეგ უფ­რო და­მა­ფა­სე­ბენ, ასე მგო­ნია. ვფიქ­რობ და ვერ გა­მი­გია, რო­მე­ლი გზა ავირ­ჩიო: ცუ­დი თუ უარე­სი. იქ­ნებ თქვე­ნი ჟურ­ნა­ლის მკითხ­ვე­ლი და­მეხ­მა­როს რჩე­ვე­ბით, რო­გორ მო­ვიქ­ცე? ჩემს ად­გი­ლას თქვენ რას იზამ­დით, ბა­ტო­ნე­ბო და ქალ­ბა­ტო­ნე­ბო?"


ლი­კა ქა­ჯაია

ბეჭდვა