ჩვენ გვწე­რენ: "შვი­ლე­ბის გა­მო საყ­ვა­რელ ადა­მი­ანს ვტან­ჯავ..."
font-large font-small
ჩვენ გვწე­რენ: "შვი­ლე­ბის გა­მო საყ­ვა­რელ ადა­მი­ანს ვტან­ჯავ..."

"მშობ­ლებს ოჯა­ხი რომ და­ენ­გ­რათ, ამა­ში მე მა­და­ნა­შა­უ­ლე­ბენ"


"შვი­ლე­ბის გა­მო საყ­ვა­რელ ადა­მი­ანს ვტან­ჯავ..."
უც­ნო­ბი:

"მყავს მე­უღ­ლე და შვი­ლე­ბი, მაგ­რამ მინ­და გითხ­რათ, რომ ქმრის გვერ­დით ერ­თი დღეც არ ვყო­ფილ­ვარ ბედ­ნი­ე­რი. შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ვერ ვამ­ჩ­ნევ­დი და თურ­მე, ლო­თი ყო­ფი­ლა. სვამს და მე­რე უმი­ზე­ზოდ მცემს, ასე იყო მა­ში­ნაც, რო­ცა ფეხ­მ­ძი­მედ ვი­ყა­ვი. თუმ­ცა, ყვე­ლა­ფერს ვით­მენ­დი იმის გა­მო, რომ მიყ­ვარ­და. თა­ნაც, რო­ცა გა­მოფხიზ­ლ­დე­ბა, ბო­დიშს მიხ­დის, მაგ­რამ ამას რა აზ­რი აქვს? სიყ­ვა­რუ­ლით შექ­მ­ნი­ლი ოჯა­ხი თავ­ზე და­მენ­გ­რა...
ერთ დღეს მივ­ხ­ვ­დი, რომ სხვა შე­მიყ­ვარ­და. მა­საც ჰყავ­და ცო­ლი და 2 შვი­ლი. ჩუმ-ჩუ­მად ვხვდე­ბო­დით. სიყ­ვა­რულს მე­ფი­ცე­ბო­და. მე­უბ­ნე­ბო­და, რომ მზად იყო, ჩემ გა­მო ოჯა­ხი და­ენ­გ­რია. მიყ­ვარ­და, მაგ­რამ გა­რის­კ­ვის შე­მე­შინ­და. შე­მე­შინ­და, რომ ამ ნა­ბი­ჯის გა­მო ქმარ­თან ერ­თად, შვი­ლებ­საც დავ­კარ­გავ­დი. თუმ­ცა, ღა­ლა­ტი მა­ინც გავ­ბე­დე. დღემ­დე, ჩუ­მად ვხვდე­ბით ერ­თ­მა­ნეთს და ერ­თად გა­ტა­რე­ბუ­ლი წუ­თე­ბი გვა­ბედ­ნი­ე­რებს. თა­ნაც, მას­წავ­ლა, რომ არა­ვის, ქმარ­საც კი არ უნ­და და­ვე­მორ­ჩი­ლო. მას­წავ­ლა გზე­ბი, თუ რო­გორ მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი, რომ ქმარს ღვი­ნის­კენ გა­ხედ­ვაც აღარ მონ­დო­მე­ბო­და. ერ­თხე­ლაც, რო­ცა ცუ­დად გახ­და (გუ­ლი აწუ­ხებს), მის ექიმს მო­ვე­ლა­პა­რა­კე და შე­ა­ში­ნა. უთხ­რა, რა­ღაც ისე­თი ნემ­სი გა­გი­კე­თე, რომ 6 თვის გან­მავ­ლო­ბა­ში სას­მელს ვერ გა­ე­კა­რე­ბი, სუ­ნა­მოც კი არ იპ­კუ­რო, თო­რემ შე­იძ­ლე­ბა გა­ი­გუ­დოო. ჰო­და, და­ვის­ვე­ნე.
შემ­დეგ რა იქ­ნე­ბა, არ ვი­ცი, მაგ­რამ ახ­ლა ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად მაქვს. მე­ში­ნია მხო­ლოდ იმის, ჩე­მი შვი­ლე­ბი რომ და­იზ­რ­დე­ბი­ან, მათ ვინ­მემ რა­მე არ უთხ­რას. მარ­თა­ლია, მაქ­სი­მა­ლურ სიფ­რ­თხი­ლეს ვი­ჩენ და ჩვენ­ზე ჭო­რიც კი არ გავ­რ­ცე­ლე­ბუ­ლა, თუმ­ცა ისიც ვი­ცი, რომ ეშ­მაკს არ სძი­ნავს. ჰო­და, შვი­ლე­ბის გა­მო ვტან­ჯავ ადა­მი­ანს, რო­მე­ლიც ასე მიყ­ვარს და მეც ძა­ლი­ან ვი­ტან­ჯე­ბი. არ ვი­ცი, რა გა­ვა­კე­თო, რო­გორ მო­ვიქ­ცე?.."

"საყ­ვა­რე­ლი მყავს..."
უც­ნა­უ­რი ქა­ლი:

"გა­მარ­ჯო­ბა. მინ­და, ჩემს ამ­ბავს მო­გიყ­ვეთ. სულ ვცდი­ლობ დავ­წე­რო, რაც თავს გა­დამ­ხ­და, მაგ­რამ ვი­ცი, სა­ინ­ტე­რე­სოდ ვერ დავ­წერ. სო­ფელ­ში და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე. გა­რეგ­ნუ­ლად დი­დი არა­ფე­რი გო­გო ვყო­ფილ­ვარ, მაგ­რამ არც მა­ხინ­ჯი და შე­უ­ხე­და­ვი გახ­ლ­დით. მე­სა­მე კურ­ს­ზე ვსწავ­ლობ­დი, რო­ცა გავ­თხოვ­დი. მე­გო­ნა, სიყ­ვა­რუ­ლით გავ­ყე­ვი, მაგ­რამ რო­გორც ხდე­ბა, შევ­ც­დი. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით მივ­ხ­ვ­დი, რომ უცებ ავ­ცან­ცარ­დი და ეს სუ­ლე­ლუ­რი ნა­ბი­ჯი გა­დავ­დ­გი. შვი­ლიც შე­მე­ძი­ნა, რო­მე­ლიც ახ­ლა 4 წლის ხდე­ბა. თა­ვი­დან თით­ქოს, ნორ­მა­ლუ­რად მი­დი­ო­და ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა, მაგ­რამ მივ­ხ­ვ­დი, რომ რა­ღაც მაკ­ლ­და. მაგ­რამ რა იყო ეს რა­ღაც, ვერ ვხვდე­ბო­დი და ერ­თხე­ლაც, სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით, სოფ­ლი­დან მო­მა­ვალ­მა გზა­ზე გა­ვი­ცა­ნი ჩემ­ზე 14 წლით უფ­რო­სი მა­მა­კა­ცი... მთე­ლი გზა ვსა­უბ­რობ­დით: ოჯახ­ზე, შვი­ლებ­ზე, ურ­თი­ერ­თო­ბებ­ზე.
გან­შო­რე­ბი­სას მითხ­რა, - ჩე­მი ნო­მე­რი ჩა­ი­წე­რე და თუ დაგ­ჭირ­დე­ბი, შე­მეხ­მი­ა­ნე ხოლ­მეო. ციფ­რე­ბის აკ­რე­ბის შემ­დეგ, ვი­თომ შემ­თხ­ვე­ვით მას­თან დავ­რე­კე და იმა­ნაც მო­ა­ხერ­ხა ჩე­მი მო­ბი­ლუ­რის ნომ­რის და­მახ­სოვ­რე­ბა. ორი კვი­რის შემ­დეგ და­მი­რე­კა. სამ­სა­ხურ­ში ვი­ყა­ვი და ვერ ვე­ლა­პა­რა­კე თა­ვი­სუფ­ლად. ორი დღის მე­რე კი თა­ვად მივ­წე­რე, მო­ვი­კითხე. ერთ წვი­მი­ან დღეს შევ­ხ­ვ­დი, გა­ვი­სე­ირ­ნეთ. მე­რე მე­ო­რედ ვნა­ხე, მე­სა­მე­დაც და... ის ჩე­მი საყ­ვა­რე­ლი გახ­და. მე­გო­ნა, მის გა­რე­შე სი­ცოცხ­ლე აღარ შე­მეძ­ლო, სულ მე­ნატ­რე­ბო­და. ის დი­დი ყუ­რადღე­ბი­თა და მზრუნ­ვე­ლო­ბით არ გა­მო­ირ­ჩე­ო­და. მე­სა­მე ცო­ლი და 4 შვი­ლი ჰყავ­და, მაგ­რამ მი­სი ასე­თი მდგო­მა­რე­ო­ბაც კი მაკ­მა­ყო­ფი­ლებ­და. ერთ დღეს გა­ვი­გე, რომ ორ­სუ­ლად ვი­ყა­ვი მის­გან...
და­ვუ­რე­კე და ვუთხა­რი, რამ­დე­ნი­მე დღის შემ­დეგ მნა­ხა და მითხ­რა: თუ ჩემ­თან ყოფ­ნა გინ­და, მუ­ცე­ლი უნ­და მო­ი­შო­როო. უარი ვუთხა­რი. - მა­შინ თა­ვად გა­ზარ­დე ეს ბავ­შ­ვი და შე­ნი და­ნახ­ვაც აღარ მინ­დაო, - გა­მო­მიცხა­და... წა­ვი­და... დავ­რ­ჩი იმედ­გაც­რუ­ე­ბუ­ლი... ჩემს ქმარს გა­უ­ხარ­და, რო­ცა გა­ი­გო, რომ შვი­ლი გვე­ყო­ლე­ბო­და...
ისე გა­ვი­და ორ­სუ­ლო­ბის 7 თვე, ერ­თხე­ლაც არ გავ­ხ­სე­ნე­ბი­ვარ და არ მო­უ­კითხავს თა­ვი­სი მუც­ლად­მ­ყო­ფი შვი­ლი. სულ ნერ­ვი­უ­ლო­ბა­სა და ტი­რილ­ში გა­ვა­ტა­რე ეს 7 თვე. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ამ­ტ­კივ­და მუ­ცე­ლი, სამ­შო­ბი­ა­რო­ში წა­ვე­დით და... ჩე­მი გო­გო­ნა გარ­და­იც­ვა­ლა, ვერ გა­და­ვარ­ჩი­ნეთ. სიკ­ვ­დი­ლი მერ­ჩივ­ნა ამას. ის გო­გო­ნა, რო­მელ­საც 7 თვე ვე­ფე­რე­ბო­დი, სა­ოც­რად ძვირ­ფა­სი იყო ჩემ­თ­ვის, მაგ­რამ მშობ­ლე­ბის ცოდ­ვას შე­ე­წი­რა.
გა­ვი­და დრო. არა მარ­ტო მი­სი, არც ერ­თი კა­ცის და­ნახ­ვა არ მსურ­და; და­ნახ­ვა კი არა, ხმის გა­გო­ნე­ბაც. თუმ­ცა, მე­რე ყვე­ლა­ფე­რი შე­იც­ვა­ლა, ახ­ლაც მყავს საყ­ვა­რე­ლი და ამ­ჯე­რად ვთვლი, რომ ეს ნამ­დ­ვი­ლი სიყ­ვა­რუ­ლია. სი­ცოცხ­ლეს მირ­ჩევ­ნია. მის­გა­ნაც ვი­ყა­ვი ორ­სუ­ლად, მაგ­რამ ვიდ­რე ამას მივ­ხ­ვ­დე­ბო­დი, მუ­ცე­ლი მო­მე­შა­ლა. ხან­და­ხან ძა­ლი­ან მაბ­რა­ზებს და მიჩ­ნ­დე­ბა სა­ო­ცა­რი სურ­ვი­ლი, აღარ მიყ­ვარ­დეს, მაგ­რამ ვგრძნობ, მის გა­რე­შე ცხოვ­რე­ბა არ შე­მიძ­ლია. რო­დემ­დე გა­ვაგ­რ­ძე­ლებთ ურ­თი­ერ­თო­ბას, არ ვი­ცი. ის ჩემ­ზე 5 წლით უფ­რო­სია და არც ოჯა­ხი ჰყავს. მე კი დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­ვი­ვიწყებ­დი ყვე­ლა­ფერს და მთელ ცხოვ­რე­ბას მას­თან გა­ვა­ტა­რებ­დი. ეჰჰჰ...

"მშობ­ლებს ოჯა­ხი რომ და­ენ­გ­რათ, ამა­ში მე მა­და­ნა­შა­უ­ლე­ბენ"
და­ტან­ჯუ­ლი:

"მინ­და ჩემ­ზე გი­ამ­ბოთ. ნორ­მა­ლუ­რი ოჯა­ხის შვი­ლი ვარ, კარგ გა­რე­მო­ში აღ­ზ­რ­დი­ლი. საქ­მე ის არის, რომ ერ­თ­მა შემ­თხ­ვე­ვამ ცხოვ­რე­ბა და­მი­მა­ხინ­ჯა: მა­მა­ჩემ­მა მე­გო­ბა­რი მო­იყ­ვა­ნა სახ­ლ­ში. ნას­ვა­მე­ბი იყ­ვ­ნენ, სახ­ლ­ში კი­დევ და­უ­მა­ტეს და რო­ცა ალ­კო­ჰოლ­მა მათ თავ­ბ­რუ და­ახ­ვია, მე­გო­ბარს და­უ­რე­კეს, სახ­ლ­ში მსუ­ბუ­ქი ყო­ფაქ­ცე­ვის ქა­ლე­ბი ამო­აყ­ვა­ნი­ნეს. მა­მამ მკაც­რად მითხ­რა: შე­გიძ­ლია, ამ სა­ღა­მოს მა­მი­და­შენ­თან წახ­ვი­დეო. არ იცო­და, ტე­ლე­ფონ­ზე მი­სი სა­უ­ბა­რი თუ გა­ვი­გო­ნე. დე­და მა­შინ საზღ­ვარ­გა­რეთ იყო, საქ­მე­ებ­ზე. არ­სა­დაც არ წა­ვალ-მეთ­ქი, - და­ვი­ჟი­ნე, მაგ­რამ მე­რე მივ­ხ­ვ­დი, რომ ძა­ლი­ან გაბ­რაზ­და ჩე­მი ურ­ჩო­ბით და შე­მე­შინ­და, ჩა­ვი­კე­ტე ოთახ­ში და მე­გო­ბარს გა­ვუ­ზი­ა­რე ჩე­მი სატ­კი­ვა­რი... უცებ, ხმა­უ­რი შე­მო­მეს­მა. სას­ტუმ­რო ოთახ­ში იყო ზე­და­ხო­რა, ნა­ხევ­რად შიშ­ვ­ლე­ბი მგლე­ბი­ვით ყმუ­ოდ­ნენ. მა­შინ 15 წლის ვი­ყა­ვი. ოთახ­ში შევ­ვარ­დი და მა­მას ჩხუ­ბი და­ვუწყე, - არ გრცხვე­ნია-მეთ­ქი? ხე­ლი მკრა: ხომ გითხა­რი, აქე­დან მომ­შორ­დი, და­მე­კარ­გეო და, სი­ლა გა­მაწ­ნა. გაბ­რა­ზე­ბულ­მა მი­ვა­ხა­ლე: დღე­ი­დან შენს შვი­ლო­ბა­ზე უარს ვამ­ბობ-მეთ­ქი. გა­ცოფ­და და მაგ­რად მცე­მა... მას შემ­დეგ მა­მა აღარ მყავს! მარ­თა­ლია, დე­დამ ამ ამ­ბის გა­გე­ბის შემ­დეგ ოჯა­ხი და­ან­გ­რია, ფსი­ქო­ლოგ­თა­ნაც მა­ტა­რა, მაგ­რამ ბო­ლომ­დე ვერ დავ­ძ­ლიე მა­შინ ნა­გე­მი ში­ში, ტკი­ვი­ლი და ახ­ლა ათას­ნა­ი­რი ფო­ბია მაქვს. მა­მას, რო­მე­ლიც ლა­მის გვე­ჩო­ქე­ბა, - მა­პა­ტი­ეთ, ყვე­ლა­ფე­რი ალ­კო­ჰო­ლის ბრა­ლი იყო და თან, ცხოვ­რე­ბა­ში პირ­ვე­ლად, ბა­ლა­ხიც მოვ­წიეო, ამ ამ­ბავს ვერც მე ვპა­ტი­ობ და ვერც - დე­და. აი, იმ დღეს ასე და­მენ­გ­რა ცხოვ­რე­ბა და დე­და­საც და­ვუნ­გ­რიე მყუდ­რო ბუ­დე...
არა­და, მა­ნამ­დე ბევ­რ­ჯერ ყო­ფი­ლა შემ­თხ­ვე­ვა, რო­ცა ძმა­კა­ცებს უგო­ნოდ მთვრა­ლი, ლა­მის ხელ­ში აყ­ვა­ნი­ლი მო­უყ­ვა­ნი­ათ, მაგ­რამ არა­თუ ჩემ­თ­ვის, დე­დას­თ­ვი­საც არას­დ­როს უთ­ქ­ვამს ერ­თი უწმა­წუ­რი სიტყ­ვაც კი. არ ვი­ცი, იმ დღეს რამ გა­და­უბ­რუ­ნა ტვი­ნი. ფაქ­ტი მხო­ლოდ ისაა, რომ მის გვერ­დით ცხოვ­რე­ბას ვე­ღა­რას­დ­როს შევ­ძ­ლებ, უფ­რო მე­ტიც - კა­ცე­ბის მე­ში­ნია...
იმ სა­ში­ნე­ლი დღის შემ­დეგ წლე­ბი გა­ვი­და, შეყ­ვა­რე­ბუ­ლიც ვარ, მაგ­რამ გათხო­ვე­ბას ვერ ვბე­დავ იმის ში­შით, რომ ოდეს­მე მეც მი­ღა­ლა­ტე­ბენ. ღა­ლა­ტი კი არის ის, რა­საც ადა­მი­ანს ვე­რას­დ­როს ვა­პა­ტი­ებ და კი­დევ ერ­თხელ რომ ვი­გე­მო ეს სა­ში­ნე­ლე­ბა, მერ­წ­მუ­ნეთ, სუ­ი­ციდ­ზეც არ ვიტყ­ვი უარს.
ჩემს ად­გი­ლას, თქვენ რო­გორ მო­იქ­ცე­ო­დით? მა­მას მშობ­ლე­ბი ანუ ჩე­მი ბე­ბია და ბა­ბუა დღემ­დე მსაყ­ვე­დუ­რო­ბენ და ვერ მი­ტა­ნენ, რად­გან მი­აჩ­ნი­ათ, რომ მე ის გვე­ლი ვარ, რო­მელ­მაც მათ შვილს ცხოვ­რე­ბა და­უნ­გ­რია. არა­და, ეს მო­ხუ­ცე­ბი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, რად­გან მათ გამ­ზარ­დეს..."
P.s. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! თუ ფიქ­რობთ, რომ სხვე­ბის­გან რა­ი­მე­თი გა­მო­ირ­ჩე­ვით ან სა­კუ­თა­რი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლის მო­ყო­ლა გსურთ, თუ სურ­ვი­ლი გაქვთ ვინ­მეს სიყ­ვა­რულ­ში გა­მო­უტყ­დეთ ან სუ­ლაც, სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე სა­კუ­თა­რი აზ­რი და­ა­ფიქ­სი­როთ, მა­შინ მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: lika.qajaia@gmail.com
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (4)
17.03.2017
საყვარელის ყოლას ჯობია ქმარს გაცილდეთ და როგორც გინდათ ისე იცხოვრეთ. ნუთუ სინდისის ქენჯნა არ გაწუხებთ ქმრისა და შვილების წინაშე.
ნათელა
17.03.2017
გენაცვალე,მამა ახალგზრდა კაცი იყო,თავისი სურვილები ჰქონდა ,რომელიც სიმთვრალეში ვერ დაიოკა.ეს მისი ბბრალი არა,იმის ბრალია,რომ მეუღლე დიდი ხნის განმავლობაში გვერდით არ ჰყავდა.კარგი არ აპატია დედამ,მაგრამ ეხლა ხომ დიდი ხარ და რატომ არ პატიობ.უკვე იცი ადამიანს აქვს სხვადასხვა ფიზიოლოგიური მოთხოვნილებები.ყველა ერთნაირად ძლიერი არაა,რომ გაუმკლავდეს და მიაძინოს ეს მოთხოვნილებები.შენ შვილი ხარ და შენთვის ხომ არ უღალატია.უნდა აპატიო და ეცადო ,რომ მშობლები შეარიგო კიდეც,თუ დაგვიანებული არაა
კეთილი რჩევა
24.02.2017
სხვის ცხოვრებაზე ადვილია საუბარი, არავინ იცის რა უჭირს და რა ულხინს ამ ბავშვს, იქნებ სულაც არაა მისი ბრალია რომ ასე აერია ცხოვრება.
ლაურა
22.02.2017
100%-ით გეთანხმები ლალი
მადონა
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
სოციალურ ქსელში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უცნობი მამაკაცი, რომელსაც არაბულენოვანი წარწერა აქვს პროფილის ფოტოზე, ქართველი ბავშვების ფოტოებს აზიარებს თავის კედელზე.
სა­კუ­თარ მი­წა-წყალ­ზე იდევ­ნე­ბო­დეს და იჩაგ­რე­ბო­დეს ქარ­თ­ვე­ლი?! _ აი, რა უნ­და იყოს ჩვე­ნი ტკი­ვი­ლი­ა­ნი სა­ფიქ­რა­ლი"
"არ შეიძლება ამდენი უცხოელი იყოს ქვეყანაში"
"ნუ გე­ნაღ­ვ­ლე­ბის სწავ­ლის­თ­ვის ყრმის წკეპ­ლით ცე­მით ტი­რი­ლი"
"ეს ად­გი­ლი და­დე­ბით მუხტს აღ­ვი­ძებს, სისხლს ააჩ­ქ­რო­ლებს..."
"სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ონ­ში შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტი­თა და სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლე­ბი მომ­რავ­ლ­დ­ნენ"
ხალ­ხი ნდო­ბას კარ­გავს; ეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ყვე­ლა, ვინც მოწყა­ლე­ბას ითხოვს, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თაღ­ლი­თია
ხალხის კეთილდღეობაზე ისევ არავინ ფიქრობს...
ამ ზაფხულს, სუ­ლის შემ­ხუ­თავ სიცხეს დი­დი რის­კის ფა­სად და­ვაღ­წიე თა­ვი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2526 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2654 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
0 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
1 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
0 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
0 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2432 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1201 კომენტარი