ქა­ლის მო­ტა­ცე­ბის დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი მცდე­ლო­ბა
font-large font-small
ქა­ლის მო­ტა­ცე­ბის დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი მცდე­ლო­ბა
კა­ცი, რო­მე­ლიც თავს ახა­ლი თა­ო­ბის მონ­ტე კრის­ტოს უწოდებს

"ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა იმ უნა­პი­რო ზღვას ჰგავს, რომ­ლის ტალ­ღე­ბი გაშ­მა­გე­ბით იბ­რ­ძ­ვი­ან ხოლ­მე გე­მე­ბის და­სა­ღუ­პა­ვად და ხა­ნაც, ნა­ზად ელო­ლი­ა­ვე­ბი­ან ადა­მი­ა­ნე­ბის­გან შექ­მ­ნილ სა­ოც­რე­ბას. არ და­ვა­კონ­კ­რე­ტებ, რა პრო­ფე­სი­ის ადა­მი­ა­ნი ვარ, უბ­რა­ლოდ მინ­და, ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ზე გი­ამ­ბოთ და თუ შე­მო­მეხ­მი­ა­ნე­ბით, მად­ლი­ე­რი დაგ­რ­ჩე­ბით. პა­ტი­ვის­ცე­მით, ახა­ლი თა­ო­ბის მონ­ტე კრის­ტო", _ ამ წე­რი­ლის ავ­ტო­რის რე­ა­ლუ­რი სა­ხე­ლი არც მე ვი­ცი, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მას შევ­ხ­ვ­დი და ვი­სა­უბ­რეთ კი­დეც. სა­შუ­ა­ლო ასა­კის მა­მა­კაც­მა სცა­და, თა­ვი­სი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლე­ბი ისე მო­ეთხ­რო ჩემ­თ­ვის, რომ სა­კუ­თა­რი თა­ვი და რე­ა­ლუ­რი პრო­ფე­სია არ "გა­ე­ყი­და". თუმ­ცა, ამ ყვე­ლაფ­რის ასე სა­გულ­და­გუ­ლოდ შე­ნიღ­ბ­ვა რის­თ­ვის იყო სა­ჭი­რო, ვე­რაფ­რით მივ­ხ­ვ­დი და ბო­ლოს და­ვას­კ­ვე­ნი, ეტყო­ბა უნ­და, რომ მი­სი წე­რი­ლი ბევ­რ­მა ადა­მი­ან­მა წა­ი­კითხოს და ფიქ­რობს, რაც უფ­რო იდუ­მა­ლია ავ­ტო­რი, მით მე­ტად სა­ინ­ტე­რე­სოა იგი...



დასაწყისი იხ. "გზა" #33
ჩვენ­მა ე.წ. მონ­ტე კრის­ტომ გვი­ამ­ბო, რომ მის მშობ­ლებს გა­მო­ყო­ლი­ლი ჰქონ­დათ თა­ვა­დაზ­ნა­უ­რუ­ლი კუ­დაბ­ზი­კო­ბა და ამის გა­მო და­ა­კარ­გ­ვი­ნეს საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნი _ ხა­ტია. ში­ნი­დან გაქ­ცე­უ­ლი, ჯერ რუ­სეთ­ში ჩა­ვი­და, სა­ბო­ლო­ოდ კი ად­გი­ლი სო­ხუმ­ში და­იმ­კ­ვიდ­რა. იქ მის­დი­ო­და მშობ­ლე­ბის­გან წე­რი­ლე­ბი, ზოგ­ჯერ კითხუ­ლობ­და, ზოგ­ჯერ ურ­ნა­ში ისე მო­ის­რო­და, არც კი ხსნი­და. ბო­ლოს, სიკ­ვ­დი­ლის პი­რას მყო­ფი დე­დის თხოვ­ნამ გუ­ლი მო­ულ­ბო და მის სა­ნა­ხა­ვად სო­ფელ­ში ჩა­ვი­და. დე­და გარ­და­ეც­ვა­ლა...
მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ხა­ტია ბო­ლოს უამ­რა­ვი წლის წინ ჰყავ­და ნა­ნა­ხი და იცო­და, რომ ის გათხო­ვი­ლი იყო და შვი­ლე­ბიც ჰყავ­და, მა­ინც გა­დაწყ­ვი­ტა მი­სი მო­ნა­ხუ­ლე­ბა, მი­სა­მარ­თი კი მე­ზობ­ლე­ბის­გან გა­ი­გო:
"...სა­რეცხს ჰფენ­და ქა­ლი, რო­მე­ლიც თით­ქოს მეც­ნო, მაგ­რამ ვერ მივ­ხ­ვ­დი, ხა­ტია თუ იყო და ვკითხე: უკაც­რა­ვად, ქალ­ბა­ტო­ნი ხა­ტია აქ ცხოვ­რობს-მეთ­ქი? თოკს ხე­ლი უშ­ვა, გაკ­ვირ­ვე­ბულ­მა დიდ­ხანს მათ­ვა­ლი­ე­რა და ბო­ლოს, მი­სუს­ტე­ბუ­ლი ხმით მკითხა: შენ აქ რა გინ­დაო?
ხელ­ში დიდ­ხანს აწ­ვა­ლა კარ­გად გა­წუ­რუ­ლი, ბავ­შ­ვის მა­ი­სუ­რი. თვა­ლებს ორი­ვეს გვიწ­ვავ­და ცრემ­ლე­ბი. ბო­ლოს მო­ი­ფიქ­რა და სკა­მი გა­მო­ა­ტა­ნი­ნა სტუმ­რის­თ­ვის შვილს, რო­მელ­საც ჩე­მი თა­ვი ასე წა­რუდ­გი­ნა: ჩე­მი ბავ­შ­ვო­ბის მე­გო­ბა­რია, რო­მე­ლიც წლე­ბია, არ მი­ნა­ხავ­სო. ბიჭ­მა ლა­მა­ზად გა­მი­ღი­მა _ ისე, რო­გორც დე­და­მი­სი იღი­მო­და ახალ­გაზ­რ­დო­ბა­ში, ახ­ლა კი კბი­ლე­ბი უც­ნა­უ­რად დაჰ­ბ­რე­ცო­და...
ხა­ტი­ას ხე­ლებ­ში მი­ვა­ჩერ­დი და გა­ე­ცი­ნა, _ გე­გო­ნა, ჩე­მი შვი­ლე­ბი პა­ტა­რე­ბი იქ­ნე­ბოდ­ნენ, არა? წლე­ბი გა­ვი­და და შენ კი­დევ გგო­ნია, რომ ბავ­შ­ვი ხარ, არ შეც­ვ­ლილ­ხარ, მე კი უკ­ვე ბე­ბია გავ­ხ­დი, 3 თვის თეკ­ლა გვყავ­სო. გაქ­ცე­ვა მო­მინ­და. რო­გორ, ხა­ტია ბე­ბია გამ­ხ­და­რა, მე კი პა­ტა­რა ბი­ჭი­ვით, მი­სი მო­ტა­ცე­ბა მინ­დო­და! ხა­ტია ლა­პა­რა­კობ­და, რა­ღა­ცებს მე­კითხე­ბო­და, ჩე­მი ამ­ბე­ბის გა­გე­ბა სურ­და, მე კი გაქ­ცე­ვის სურ­ვი­ლით შეპყ­რო­ბი­ლი, თით­ქოს მო­ჯა­დო­ე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი და ძლივს ვლუღ­ლუ­ღებ­დი. მის­მა შვილ­მა შინ შე­მი­პა­ტი­ჟა, ყე­ლი გა­ვის­ვე­ლო­თო, მაგ­რამ უარი ვუთხა­რი, _ მე­ჩქარ­ქე­ბა-მეთ­ქი და ფე­ხე­ბა­რე­უ­ლი გა­მო­ვე­დი მა­თი სახ­ლი­დან..."

შეც­ვ­ლი­ლი უმა­რი­ლო ცხოვ­რე­ბა
"გუ­ლი ისე მქონ­და დამ­ძი­მე­ბუ­ლი, რო­გორც არას­დ­როს. ძა­ლი­ან დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი იყო მას­ზე ფიქ­რი. გა­დავ­წყ­ვი­ტე, თა­ვი და­მე­სა­ჯა, მაგ­რამ რო­გორ, ვერ ვხვდე­ბო­დი. ვდარ­დობ­დი, რა­ტომ ად­რე ვერ მო­ვი­ფიქ­რე მი­სი მო­ტა­ცე­ბა? რო­ცა გა­ვი­გე, რომ ათხო­ვებ­დ­ნენ, რა­ტომ მა­შინ არ ვცა­დე საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნის დაბ­რუ­ნე­ბა-მეთ­ქი? ძა­ლი­ან სუს­ტი აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი, ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბის გა­და­ლახ­ვის უნა­რი მოჩ­ლუნ­გე­ბუ­ლი მქონ­და მშობ­ლე­ბის ნე­ბი­ე­რას, ახ­ლა კი, რო­ცა და­მო­უ­კი­დებ­ლად გა­ვიდ­გი ფეს­ვე­ბი, მო­მინ­და, სა­კუ­თა­რი თა­ვის­თ­ვის რა­ღაც ღი­რე­ბუ­ლი გა­მე­კე­თე­ბი­ნა, მაგ­რამ ძა­ლი­ან დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი აღ­მოჩ­ნ­და...
გა­დავ­წყ­ვი­ტე, ცო­ლი შე­მერ­თო...

უსიყ­ვა­რუ­ლო ქორ­წი­ნე­ბა
"სო­ხუმ­ში დაბ­რუ­ნე­ბულ­მა, იმ ქალს ვთხო­ვე ჩემ­ზე ეფიქ­რა, რო­მელ­საც ვი­ცო­დი, რომ ძა­ლი­ან მოვ­წონ­დი, მე კი მის მი­მართ ვე­რა­ფერს ვგრძნობ­დი _ ეს იყო თა­ვის დას­ჯის მე­თო­დი. ვფიქ­რობ­დი, რომ მხო­ლოდ უსიყ­ვა­რუ­ლოდ ცხოვ­რე­ბა თუ გან­მ­წ­მენ­დ­და ყვე­ლა­ნა­ი­რი ცოდ­ვის­გან. მე ვერ მი­ვა­ნი­ჭე ვე­რა­ვის ბედ­ნი­ე­რე­ბა და ამას ახ­ლა მა­ინც გა­ვა­კე­თებ-მეთ­ქი.
ძნე­ლია, რო­ცა ოჯახს უსიყ­ვა­რუ­ლოდ ქმნი. თავს ძა­ლას ვა­ტან­დი და მეტყო­ბო­და კი­დეც ეს ყვე­ლა­ფე­რი. სუ­ლის მდგო­მა­რე­ო­ბა ადა­მი­ა­ნის გა­რეგ­ნო­ბა­ზე სარ­კე­სა­ვით აისა­ხე­ბა ხოლ­მე. თუმ­ცა, ჩე­მი ცო­ლი ამას არ იმ­ჩ­ნევ­და. ალ­ბათ, თავს ინუ­გე­შებ­და, დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში ყვე­ლა­ფე­რი და­ლაგ­დე­ბაო. მე­რე აღ­მოჩ­ნ­და, რომ და­ფეხ­მ­ძიმ­და და გო­გო­ნა გა­მი­ჩი­ნა, რო­მელ­მაც ცხოვ­რე­ბის­კენ მო­მაბ­რუ­ნა და სა­ოც­რე­ბა მოხ­და: ცო­ლის მი­მართ სიმ­პა­თია გა­მიჩ­ნ­და. მად­ლი­ე­რი ვი­ყა­ვი მი­სი, ასე­თი პა­ტა­რა მარ­გა­ლი­ტი რომ მა­ჩუ­ქა და... დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში, მარ­თ­ლა შე­მიყ­ვარ­და ქა­ლი, რო­მე­ლიც მოთ­მი­ნე­ბით იტან­და ჩემს დუდღუნს, უხა­სი­ა­თო­ბას, ურ­ჩო­ბას, სი­უ­ხე­შეს...
ჩემ­მა გო­გო­ნამ მა­მას­თა­ნაც კი შე­მა­რი­გა. ზაფხუ­ლო­ბით, მას­თან ჩა­დი­ოდა ჩე­მი ცოლ-შვი­ლი. მარ­თა­ლია, არც ჩემს მე­ო­რე ნა­ხე­ვარს ჰქონ­და თა­ვა­დუ­რი გვა­რი და ფეს­ვე­ბი, მაგ­რამ სი­ბე­რე­ში მა­მა­მაც და­ი­ვიწყა თა­ვი­სი წარ­მო­მავ­ლო­ბა და შვი­ლიშ­ვი­ლით ხელ­ში ქა­ლი რომ მი­ად­გა მის ჭიშ­კარს, ბედ­ნი­ერ­მა, ხე­ლე­ბიც კი და­უ­კოც­ნა გო­გოს, რო­მე­ლიც ოდეს­ღაც შე­საძ­ლე­ბე­ლი იყო, მი­სი მო­ახ­ლე ყო­ფი­ლი­ყო, რო­მელ­საც გომ­ბი­ოს და­უ­ძა­ხებ­და და და­უ­ცაცხა­ნებ­და. მად­ლო­ბა ღმერთს, ეს სუ­ლე­ლუ­რი თა­ვა­დაზ­ნა­უ­რო­ბა გა­და­შენ­და. ვფიქ­რობ, ამ ფეს­ვებ­მა და­მინ­გ­რია პირ­ვე­ლი ცხოვ­რე­ბა, ახ­ლა კი მე­ო­რე ცხოვ­რე­ბა მაქვს, რომ­ლის კმა­ყო­ფი­ლი ვარ, მაგ­რამ პირ­ველს მა­ინც ვერ ვი­ვიწყებ..."

გაქ­ცე­ვა სო­ხუ­მი­დან
"მე­რე იყო ისევ მძი­მე წლე­ბი ჩვენს ცხოვ­რე­ბა­ში. სო­ხუ­მი­დან, სხვე­ბის მსგავ­სად, გა­მოქ­ცე­ვა მოგ­ვიხ­და და ვი­კად­რე სო­ფელ­ში დაბ­რუ­ნე­ბა. ახ­ლა იქ ვცხოვ­რობ, შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბიც მყავს და არ მას­ვე­ნებს გი­ჟუ­რი ფიქ­რე­ბი, ხში­რად ხა­ტი­ას სახ­ლ­თან ავივ­ლი ხოლ­მე, თვა­ლი რომ მოვ­კ­რა. და­მი­ნა­ხავს თუ არა, ჩა­ვარ­დ­ნი­ლი ლო­ყე­ბი ისევ აუვარ­დის­ფ­რ­დე­ბა და თვალს მო­მა­რი­დებს, მე კი ვცდი­ლობ, ყვე­ლა მი­სი ნა­ო­ჭი და­ვი­ზე­პი­რო. ბე­ბერ­საც კი შე­მიძ­ლია, სა­ა­თო­ბით ვუც­ქი­რო, მე­რე კი დღე­ე­ბი მას­ზე ფიქ­რ­ში, ძა­ლი­ან სწრა­ფად გა­დის...
ჩე­მი ცო­ლი ძა­ლი­ან კარ­გი ადა­მი­ა­ნია. ისიც მიყ­ვარს, მაგ­რამ ჩე­მე­ბუ­რად. პა­ტივს ვცემ, რო­გორც შე­მიძ­ლია და მერ­წ­მუ­ნეთ, მის­თ­ვის არას­დ­როს მი­მი­ყე­ნე­ბია ტკი­ვი­ლი. ჩე­მი გო­გო­ნა კი ჩე­მი თვა­ლის სი­ნათ­ლეა, მი­სი შვი­ლე­ბი _ ის მო­მა­ვა­ლია, რო­მე­ლიც ბრჭყვი­ა­ლებს და ძა­ლი­ან მინ­და, და­მო­უ­კი­დებ­ლად შეძ­ლონ ყვე­ლა მიზ­ნის მიღ­წე­ვა. დე­და­მი­სი კი გა­ვაფ­რ­თხი­ლე, არას­დ­როს, არას­დ­როს ჩა­ე­რი­ოს შვი­ლე­ბის ცხოვ­რე­ბა­ში უხე­შად და მე­რე ჩემ შე­სა­ხებ მშრა­ლად ვუ­ამ­ბე..."

და­ბო­ლოს...
"ამ ამ­ბის მო­ყო­ლა თქვენ­თ­ვის რა­ტომ გა­დავ­წყ­ვი­ტე? იცით, მოვ­დი­ო­დი, რომ პო­ლი­ტი­კო­სე­ბი "გა­მე­მათ­რა­ხე­ბი­ნა" და უცებ, რო­ცა კითხ­ვა და­მის­ვით, პი­რად­ზე გინ­დათ სა­უ­ბა­რი თუ სხვა თე­მა­ზეო? _ გუ­ლახ­დი­ლო­ბის გუ­ნე­ბა­ზე დავ­დე­ქი. იმე­დია, ჩემს ნა­ლა­პა­რა­კევს დი­დად არ შეც­ვ­ლით, არ და­ა­მა­ხინ­ჯებთ. არ მინ­და, იმ ადა­მი­ა­ნებ­მა, რომ­ლებ­საც ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა ეც­ნო­ბათ, ჩემ­ზე იფიქ­რონ ის, რაც არ არის. არ მინ­და, ჩემ­მა ცოლ­მა იფიქ­როს, რომ ხა­ტია მას­ზე მე­ტად მიყ­ვარს, ახ­ლაც კი _ უბ­რა­ლოდ, ის წარ­სუ­ლია, მეო­რე ნა­ხე­ვა­რი _ ახ­ლან­დე­ლი ცხოვ­რე­ბაა. ხა­ტი­ამ კი ნამ­დ­ვი­ლად მინ­და იცო­დეს, რომ არას­დ­როს დამ­ვიწყე­ბია და ისიც მინ­და იცო­დეს, რომ სი­ბე­რე­ში, მაგ­რამ მა­ინც გა­დავ­წყ­ვი­ტე მი­სი მო­ტა­ცე­ბა. ეს გი­ჟუ­რი იდეა ჩე­მი ახალ­გაზ­რ­დუ­ლი სუ­ლის გა­მო­ძა­ხი­ლი იყო და მად­ლო­ბა ღმერთს, არ გავ­რის­კე, თო­რემ კაც­მა არ იცის, ახ­ლა ცოცხ­ლე­ბი ვიქ­ნე­ბო­დით თუ არა..."
P.s. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! თუ ფიქ­რობთ, რომ სხვე­ბის­გან რა­ი­მე­თი გა­მო­ირ­ჩე­ვით ან სა­კუ­თა­რი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლის მო­ყო­ლა გსურთ, თუ სურ­ვი­ლი გაქვთ ვინ­მეს სიყ­ვა­რულ­ში გა­მო­უტყ­დეთ ან სუ­ლაც, სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე სა­კუ­თა­რი აზ­რი და­ა­ფიქ­სი­როთ, მა­შინ მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: lika.qajaia@gmail.com

ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
სოციალურ ქსელში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უცნობი მამაკაცი, რომელსაც არაბულენოვანი წარწერა აქვს პროფილის ფოტოზე, ქართველი ბავშვების ფოტოებს აზიარებს თავის კედელზე.
სა­კუ­თარ მი­წა-წყალ­ზე იდევ­ნე­ბო­დეს და იჩაგ­რე­ბო­დეს ქარ­თ­ვე­ლი?! _ აი, რა უნ­და იყოს ჩვე­ნი ტკი­ვი­ლი­ა­ნი სა­ფიქ­რა­ლი"
"არ შეიძლება ამდენი უცხოელი იყოს ქვეყანაში"
"ნუ გე­ნაღ­ვ­ლე­ბის სწავ­ლის­თ­ვის ყრმის წკეპ­ლით ცე­მით ტი­რი­ლი"
"ეს ად­გი­ლი და­დე­ბით მუხტს აღ­ვი­ძებს, სისხლს ააჩ­ქ­რო­ლებს..."
"სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ონ­ში შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტი­თა და სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლე­ბი მომ­რავ­ლ­დ­ნენ"
ხალ­ხი ნდო­ბას კარ­გავს; ეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ყვე­ლა, ვინც მოწყა­ლე­ბას ითხოვს, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თაღ­ლი­თია
ხალხის კეთილდღეობაზე ისევ არავინ ფიქრობს...
ამ ზაფხულს, სუ­ლის შემ­ხუ­თავ სიცხეს დი­დი რის­კის ფა­სად და­ვაღ­წიე თა­ვი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2530 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
3 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
4 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
5 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2444 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1206 კომენტარი