შვილ­მ­კ­ვ­და­რი დე­დის სატ­კი­ვა­რი
font-large font-small
შვილ­მ­კ­ვ­და­რი დე­დის სატ­კი­ვა­რი
"სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ონ­ში შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტი­თა და სიმ­სივ­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლე­ბი მომ­რავ­ლ­დ­ნენ"


"თქვე­ნი ჟურ­ნა­ლის ფურ­ც­ლებ­ზე შარ­შან გა­მოვ­თ­ქ­ვი ჩე­მი გუ­ლის­ტ­კი­ვი­ლი, მაგ­რამ სამ­წუ­ხა­როდ, არა­ვინ გა­მო­მეხ­მა­უ­რა. თქვენ­თან სა­უბ­რი­სას აღ­ვ­ნიშ­ნე, რომ ექი­მის და­უ­დევ­რო­ბის გა­მო, ჩე­მი ვა­ჟი გარ­და­იც­ვა­ლა და სა­მარ­თა­ლი ვერ­სად ვი­პო­ვე. მე­გო­ნა, ვინ­მეს სინ­დი­სი შე­ა­წუ­ხებ­და და დახ­მა­რე­ბას აღ­მო­მი­ჩენ­და ამ საქ­მე­ში, მაგ­რამ რო­გორც ჩანს, სხვი­სი ჭი­რი, ნამ­დ­ვი­ლად ღო­ბეს ჩხი­რია..." - ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ნა­ნა როს­ტი­აშ­ვი­ლი სა­გა­რე­ჯო­დან დაგ­ვი­კავ­შირ­და. ის ასე­ვე ძა­ლი­ან წუხს იმ პრობ­ლე­მის გა­მო, რო­მე­ლიც ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ნა­ნას თქმით, მთე­ლი რა­ი­ო­ნის სატ­კი­ვა­რია და რის გა­მოც, სა­გა­რე­ჯო­ში და გან­სა­კუთ­რე­ბით - ამ რა­ი­ო­ნის ოთხ სო­ფელ­ში უც­ნა­უ­რად იმა­ტა და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბის რა­ო­დე­ნო­ბამ...

- ვარ მე­ო­რე ჯგუ­ფის ინ­ვა­ლი­დი: ფილ­ტ­ვებ­ზე მაქვს პრობ­ლე­მა და ასე­ვე, დი­ა­ბე­ტი მა­წუ­ხებს. ინ­სუ­ლინ­ზე და­მო­კი­დე­ბუ­ლი გახ­ლა­ვართ, მაგ­რამ ვშრო­მობ. და­ახ­ლო­ე­ბით სა­მი წლის წინ ტრა­გე­დია შე­მემ­თხ­ვა, შვი­ლი გარ­და­მეც­ვა­ლა, რა­შიც ექი­მებს ვა­და­ნა­შა­უ­ლებ­დი, მაგ­რამ სა­მარ­თალს ვერ­სად მი­ვაღ­წიე.
მქონ­და იმე­დი, რომ თქვენს ჟურ­ნალ­ში გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბულ ჩემს ინ­ტერ­ვი­უს მა­ინც გა­მო­ეხ­მა­უ­რე­ბო­და ვინ­მე და ისე, რო­გორც სხვე­ბის საქ­მე­ე­ბით ინ­ტე­რეს­დე­ბი­ან, ჩე­მი ამ­ბი­თაც და­ინ­ტე­რეს­დე­ბო­და ვინ­მე ღვთის­ნი­ე­რი და სა­მარ­თა­ლის პოვ­ნა­ში და­მეხ­მა­რე­ბო­და, მაგ­რამ ეტყო­ბა, მხო­ლოდ იმათ ეხ­მა­რე­ბი­ან, ვი­საც პატ­რო­ნი ჰყავს მთავ­რო­ბა­ში, თო­რემ ჩემ­ნა­ი­რე­ბის ბე­დი ამ ქვე­ყა­ნა­ში არა­ვის ადარ­დებს. გულ­თან არა­ვინ მი­ი­ტა­ნა ჩე­მი სატ­კი­ვა­რი. აბა, დე­დის­თ­ვის შვი­ლის სიკ­ვ­დილ­ზე სა­ზა­რე­ლი რა­ღა უნ­და იყოს? ჰო­და, ხომ შე­იძ­ლე­ბო­და, ვინ­მეს ერ­თი ზა­რი მა­ინც შე­მო­ეშ­ვა ჩემს გა­სამ­ხ­ნე­ვებ­ლად. არა­და, ხში­რად მეს­მის: ძაღ­ლი მოკ­ლა ვი­ღაც კაც­მაო და ატყ­დე­ბა ერ­თი ამ­ბა­ვი, ითხო­ვენ ცხო­ვე­ლის მკვლე­ლის დას­ჯას. გუ­ლი მწყდე­ბა: მე შვი­ლი მო­მიკ­ლეს და ამით არა­ვინ და­ინ­ტე­რე­სე­ბუ­ლა. ჰო­და, რა გა­მო­დის, ამ ქვე­ყა­ნა­ში ადა­მი­ა­ნის სი­ცოცხ­ლეს ჩა­ლის ფა­სი აქვს? ცხო­ვე­ლი უფ­რო მე­ტად და­ფა­სე­ბუ­ლია? გა­სა­გე­ბია, არც ცხო­ვე­ლი იმ­სა­ხუ­რებს ცუდ მოპყ­რო­ბას, მაგ­რამ რო­ცა ადა­მი­ანს, ხალ­ხ­ნო, ადა­მი­ანს ექ­ცე­ვი­ან გულ­გ­რი­ლად, ამა­ზე გა­ჩუ­მე­ბა შე­იძ­ლე­ბა?!.

სხვა­თა შო­რის, ჩე­მი შვი­ლი 34 წლის გარ­და­იც­ვა­ლა. მას წინ ჰქონ­და ცხოვ­რე­ბა. შე­იძ­ლე­ბო­და, ბევ­რი კე­თი­ლი საქ­მე ეკე­თე­ბი­ნა, მაგ­რამ არ დას­ცალ­და. მა­საც უყ­ვარ­და სი­ცოცხ­ლე და ცხო­ვე­ლე­ბიც. სხვა­თა შო­რის, ჰყავ­და სა­ქო­ნე­ლი, რო­მელ­საც ადა­მი­ა­ნის ენას ას­წავ­ლი­და. ძაღ­ლიც ჰყავ­და, რო­მე­ლიც სა­ოც­რად მოვ­ლი­ლი და კარ­გად შე­ნა­ხუ­ლი იყო. რო­ცა ჩე­მი ვა­ჟი გარ­და­იც­ვა­ლა, ეს საწყა­ლი ძაღ­ლი ად­გილს ვერ პო­უ­ლობ­და, და­საფ­ლა­ვე­ბის მე­რე კი ყველ­გან ეძებ­და. იმ­დე­ნად შე­მა­წუ­ხე­ბე­ლი იყო ჩემ­თ­ვის ამის ყუ­რე­ბა, რომ ავ­დე­ქი და ერთ კე­თილ ადა­მი­ანს მი­ვე­ცი, დღე­საც ის უვ­ლის. აი, ასე­თი იყო ჩე­მი შვი­ლი - ჰუ­მა­ნუ­რი ადა­მი­ა­ნი.

- ექი­მებს ადა­ნა­შა­უ­ლებთ, რომ არას­წო­რი დი­აგ­ნო­ზი დას­ვეს, არა?

- დი­ახ, არას­წო­რი დი­აგ­ნო­ზი­სა და მკურ­ნა­ლო­ბის გა­მო დავ­კარ­გე ჩე­მი ვა­ჟი... ზუს­ტად ვი­ცი, ექი­მე­ბის და­უ­დევ­რო­ბას შე­ე­წი­რა. ქვე­ყა­ნა ლა­მის გა­და­ვატ­რი­ა­ლე ამ ამ­ბის გა­მო. ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი შე­ვა­წუ­ხე თხოვ­ნით, ამ სა­კითხის გა­მო­ძი­ე­ბა რომ და­ეწყოთ, მაგ­რამ ვი­მე­ო­რებ, სა­მარ­თალს ვერ­სად მი­ვა­გე­ნი.

და­ახ­ლო­ე­ბით ერ­თი წლის წინ მო­ცე­მულ ინ­ტერ­ვი­უ­ში, ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ნა­ნა გვიყ­ვე­ბო­და:
"34 წლის ბი­ჭი იყო, აბ­სო­ლუ­ტუ­რად ჯან­მ­რ­თე­ლი. მა­ღა­ლი სიცხეც კი არას­დ­როს ჰქო­ნია, ფრჩხი­ლი არ სტკე­ნია, ისე გავ­ზარ­დე. ბო­ლო პე­რი­ოდ­ში, და­ახ­ლო­ე­ბით ერ­თი კვი­რის გან­მავ­ლო­ბა­ში იძახ­და, წე­ლი მტკი­ვაო. ახალ­გაზ­რ­და კა­ცი იყო და ეგო­ნა, ტკი­ვი­ლი მა­ლე გა­უვ­ლი­და, ექიმ­თან არ გა­მომ­ყ­ვა. მე­რე გა­უ­საძ­ლი­სად ას­ტ­კივ­და და "სას­წ­რა­ფომ" წა­იყ­ვა­ნა. სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში ექი­მებ­მა გვითხ­რეს, - ფილ­ტ­ვე­ბის ან­თე­ბა აქ­ვ­სო. სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში, ან­თე­ბა კი არა, ფილ­ტ­ვებ­ში სიმ­სივ­ნე ჰქო­ნია და ესეც ვერ და­ად­გი­ნეს. ნემ­სით სითხის ამო­ღე­ბა რომ და­იწყეს, ფილ­ტ­ვი გას­კ­და. აბა, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბო­და მის­თ­ვის ხე­ლის ხლე­ბა? ჰო­და, ჩე­მი შვი­ლი სის­ხ­ლის­გან და­ი­ცა­ლა; სა­მი თუ ოთხი სა­მე­დი­ცი­ნო ჯა­მი გა­მო­ი­ტა­ნეს სის­ხ­ლით სავ­სე, მე­რე კი მო­მა­ხა­რეს, - ტკი­ვი­ლი აღარ აქ­ვ­სო. არა­და, რა მქონ­და სა­სი­ხა­რუ­ლო? რო­ცა სუნ­თ­ქ­ვა გა­ურ­თულ­და, ამის მე­რე იკად­რეს და გა­მო­ი­ძა­ხეს ქი­რურ­გი, რო­მელ­საც ვი­თომ ოპე­რა­ცია უნ­და გა­ე­კე­თე­ბი­ნა. წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ, ფილ­ტ­ვე­ბის ექი­მი, პულ­მო­ლო­გი არ ჰყავ­დათ და არც გა­მო­ი­ძა­ხეს. თვი­თონ გა­დაწყ­ვი­ტეს რა­ღა­ცე­ბი და ნა­ხე­ვარ დღე­ში შვი­ლი და­მი­ღუ­პეს. ჩა­წე­რეს, თით­ქოს ცი­რო­ზი ჰქონ­და. აბა, სად ფილ­ტ­ვე­ბის და­ა­ვა­დე­ბა და სად ცი­რო­ზი? იცოდ­ნენ, რომ და­ლე­ვა უყ­ვარ­და და ამი­ტომ. არა­და, ახალ­გაზ­რ­დე­ბის 95 პრო­ცენ­ტი ეძა­ლე­ბა ალ­კო­ჰოლს და ზო­გი ნარ­კო­ტიკ­საც იღებს, ამის გა­მო უნ­და მოვ­კ­ლათ? ცი­რო­ზიო, გეს­მით? იქ­ვე კი უწე­რი­ათ, რომ ღვიძ­ლი ნორ­მა­შია. რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა, ღვიძ­ლი ნორ­მა­ში იყოს და ასე­თი და­ა­ვა­დე­ბა გქონ­დეს? ეს ამ­ბა­ვი ჯან­დაც­ვის სა­მი­ნის­ტ­რო­შიც გა­ვა­სა­ჩივ­რე, ტე­ლე­ვი­ზი­ებ­მაც მო­ამ­ზა­დეს სი­უ­ჟე­ტი, მაგ­რამ დამ­ნა­შა­ვე­ე­ბი და­უს­ჯე­ლი დარ­ჩ­ნენ. ელე­მენ­ტა­რუ­ლად, ექი­მის­თ­ვის გაფ­რ­თხი­ლე­ბა რომ მი­ე­ცათ, ესეც კი არ გა­ა­კე­თეს. რას ეძე­ბო? - მე­კითხე­ბოდ­ნენ. - შვი­ლი აღარ გა­მი­ცოცხ­ლ­დე­ბა, მაგ­რამ დღეს ჩე­მი ვა­ჟი გა­ა­უ­ბე­დუ­რეს და ხვალ სხვას რომ არ და­მარ­თონ იგი­ვე, ამის­თ­ვის ვიბ­რ­ძ­ვი-მეთ­ქი. ტე­ლე­ჟურ­ნა­ლის­ტებ­თა­ნაც, ამ ყვე­ლა­ფერ­ზე ხმა­მაღ­ლა ვი­ლა­პა­რა­კე და სწო­რედ ამის მე­რე გა­მოჩ­ნ­და უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნი, ვი­საც თურ­მე, მსგავ­სი პრობ­ლე­მა შეჰ­ქ­მ­ნია... ჯან­დაც­ვის მი­ნის­ტ­რ­თან მინ­დო­და შეხ­ვედ­რა და არ შე­მიშ­ვეს. ჩემს გან­ცხა­დე­ბა­ზე კი ასე­თი პა­სუ­ხი მო­მი­ვი­და: ნა­წი­ლობ­რივ სწო­რად არის დი­აგ­ნო­ზი დას­მუ­ლიო. არ ვი­ცი, ნა­წი­ლობ­რივ სწო­რად დას­მუ­ლი დი­აგ­ნო­ზი რას ნიშ­ნავს და თქვენ თუ იცით, გა­მარ­კ­ვი­ეთ, ბა­ტო­ნო. ლა­პა­რა­კია 34 წლის ახალ­გაზ­რ­და­ზე, რო­მელ­საც ცხოვ­რე­ბა წინ ჰქონ­და და ნა­წი­ლობ­რივ სწო­რად რომ ჰქონ­და დი­აგ­ნო­ზი დას­მუ­ლი, ამით უნ­და და­ვიმ­შ­ვი­დო თა­ვი?.. მო­წა­დი­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, ად­ვო­კა­ტიც ავიყ­ვა­ნე, მაგ­რამ მე­რე ყვე­ლა­ფე­რი გა­არ­თუ­ლეს. მითხ­რეს, გვა­მის ექ­ს­ჰუ­მა­ციაა სა­ჭი­როო, ამას კი ნამ­დ­ვი­ლად ვერ გა­ვა­კე­თებ­დი. ისე­დაც ცხა­დი იყო ყვე­ლა­ფე­რი. გარ­დაც­ვ­ლი­ლის ის­ტო­რია შეც­ვა­ლეს, მაგ­რამ დი­აგ­ნოზ­სა და გარ­დაც­ვა­ლე­ბის მი­ზეზს შო­რის დი­დი რომ იყო ცდო­მი­ლე­ბა, ამის გა­მოც შე­იძ­ლე­ბო­და ექი­მის­თ­ვის გაფ­რ­თხი­ლე­ბა მი­ე­ცათ... ეს არ აწყობ­დათ. საწყალ და ღა­რიბ ხალ­ხ­ზე არა­ვინ ზრუ­ნავს, ფუ­ლი­ა­ნე­ბი კი­დევ, მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, ქარ­თ­ველ ექი­მებ­თან ვი­ზიტ­საც არ კად­რუ­ლო­ბენ, ოჯა­ხის წევ­რე­ბი სამ­კურ­ნა­ლოდ საზღ­ვარ­გა­რეთ მიჰ­ყავთ. სიკ­ვ­დილ­მა გარ­ჩე­ვა არ იცის, მდი­დარ­სა და ღა­რიბს არ არ­ჩევ­სო, - ამ­ბობ­დ­ნენ ძვე­ლად, მაგ­რამ ახ­ლა სხვა რე­ა­ლო­ბაა! ზუს­ტა­დაც, რომ სიმ­დიდ­რე­შია დიდ­ხანს ცხოვ­რე­ბის გა­რან­ტია. თუ ფუ­ლი არ გაქვს, ყვე­ლა გზა მოჭ­რი­ლია, აუცი­ლებ­ლად და­ი­ღუ­პე­ბი..."

- ახ­ლა ძა­ლი­ან ცუ­დად ვარ, მაგ­რამ მა­ინც, ძვე­ლე­ბუ­რად ვწვა­ლობ და მა­ღა­ზი­ა­ში ვმუ­შა­ობ. მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, შვი­ლის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ ძა­ლი­ან ცუ­დად ვი­ყა­ვი. ხე­ლებ­ში ჩა­მაკ­ვ­და ბავ­შ­ვი და მას მე­რე ვერ ვი­ტან­დი ხალხს, დეპ­რე­სია და­მე­მარ­თა, ფსი­ქი­ატ­რის მი­ერ და­ნიშ­ნულ წამ­ლებ­საც კი ვი­ღებ­დი. სა­მუ­შა­ოდ გა­მო­მიყ­ვა­ნა ოჯახ­მა იმის­თ­ვის, რომ გა­და­ვერ­ჩი­ნე... ვშრო­მობ იმის­თ­ვის, რომ ხალ­ხ­ში გა­მო­ვი­დე და გა­მუდ­მე­ბით ჩემს პრობ­ლე­მებ­ზე არ ვი­ფიქ­რო. თან, მა­ტე­რი­ა­ლუ­რად გვი­ჭირს და ოჯახს ვეხ­მა­რე­ბი.

ამო­ნა­რი­დი ძვე­ლი ინ­ტერ­ვი­უ­დან:

"- ქალ­ბა­ტო­ნო მა­ნა­ნა, სხვა შვი­ლე­ბი გყავთ?

- კი, ერ­თი ქა­ლიშ­ვი­ლი და ერ­თიც - შვი­ლიშ­ვი­ლი. ისი­ნი ჩემ­თან ცხოვ­რო­ბენ. ვწვა­ლობთ ყვე­ლა ერ­თად, ვმუ­შა­ობთ. ღვთის მად­ლით, შრო­მა არ გვე­ზა­რე­ბა, მაგ­რამ მა­ინც არ გვაქვს ცხოვ­რე­ბის ხა­ლი­სი. ყვე­ლა­ფე­რი წამ­ლებ­ში მიგ­ვ­დის. ჰა­ე­რი­დან არა­ფე­რი მი­ვი­ღია, ყვე­ლა­ფე­რი ალა­ლი შრო­მით შე­ვი­ძი­ნეთ. წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, მე და ჩემს მე­უღ­ლეს მა­მა­პა­პი­სე­უ­ლიც არა­ფე­რი შეგ­ვ­ხ­ვედ­რია. ყვე­ლა­ნა­ირ შრო­მას ვე­ჯაჯ­გუ­რე­ბო­დით, რომ შვი­ლე­ბის­თ­ვის არა­ფე­რი მოგ­ვეკ­ლო. სხვის­თ­ვის არა­ფე­რი წაგ­ვირ­თ­მე­ვია და მა­ინც ასე დამ­ჩაგ­რა ბედ­მა. იშ­რო­მე­თო, რომ გვი­ყი­ჟი­ნე­ბენ, ვშრო­მობთ, აბა, რას ვა­კე­თებთ? ვინ­მე რა­მეს გვაძ­ლევს უსაქ­მუ­რო­ბა­ში? ვმუ­შა­ობთ დღე­და­ღამ, მაგ­რამ უზ­რუნ­ველ­ყო­ფი­ლი ცხოვ­რე­ბა მა­ინც არ გვაქვს. სიმ­დიდ­რის­კენ არ მი­ვის­წ­რაფ­ვი, მინ­და წა­მა­ლი მქონ­დეს და შიმ­ში­ლით არ მოვ­კ­ვ­დე..."

- სა­გა­რე­ჯო­ში ყვე­ლა­ფე­რი ჩაკ­ვ­და. არ ვი­ცი, ეს მთავ­რო­ბას და­ვაბ­რა­ლო თუ თა­ვად ხალხს, მაგ­რამ ფაქ­ტი ერ­თია, ადა­მი­ა­ნებს ძა­ლი­ან უჭირთ, ფუ­ლი არ აქვთ და ვაჭ­რო­ბა­საც მცი­რე შე­მო­სა­ვა­ლი მო­აქვს. არა­ფე­რი კეთ­დე­ბა ხალ­ხის სა­კე­თილ­დღე­ოდ.

- ამ­ბო­ბენ, მას მე­რე, რაც "ოც­ნე­ბა" მო­ვი­და ქვეყ­ნის სა­თა­ვე­ში, სო­ფე­ლი გაძ­ლი­ერ­დაო. თქვენ კი ამ­ბობთ, რომ სა­გა­რე­ჯო­ში წინ­ს­ვ­ლას ვერ ხე­დავთ...

- რა ვქნა, ტყუ­ილს ვერ ვიტყ­ვი. ჩემ გარ­შე­მო არა­ვინ გამ­დიდ­რე­ბუ­ლა. ჩა­მო­დით და თა­ვად ნა­ხეთ, ხალ­ხი რო­გორ ცხოვ­რობს. ისეთ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში არი­ან, შე­გე­ცო­დე­ბათ. არ ვი­ცი, ვინ სად და რით და­ეხ­მა­რა გლე­ხებს, მაგ­რამ ჩემ გარ­შე­მო ყვე­ლას სა­შინ­ლად უჭირს თა­ვის გა­ტა­ნა, ოჯა­ხის რჩე­ნა.
ზო­გი­ერ­თე­ბი ამ­ბო­ბენ, გლე­ხებს მუ­შა­ო­ბა ეზა­რე­ბა­თო. მო­დით, ნა­ხეთ, ხალ­ხი მი­წას რო­გორ ამუ­შა­ვებს, რამ­დენ ოფლს ღვრის და შე­ე­ჯიბ­რეთ მათ შრო­მა­ში. მა­თი შემ­ხედ­ვა­რე გაკ­ვირ­ვე­ბას ვერ და­ფა­რავთ, - სა­ი­დან აქვთ ამ­დე­ნი ენერ­გიაო? გლე­ხე­ბი მი­წა­საც ამუ­შა­ვე­ბენ და თან, ცდი­ლო­ბენ, სხვა საქ­მე­საც მო­ე­კი­დონ. უშ­რო­მე­ლად არა­ფე­რი მოს­დით და ფუ­ლი მა­ინც არ აქვთ. ვი­ცი, ამ­ქ­ვეყ­ნად ზარ­მა­ცი ადა­მი­ა­ნი ყო­ველ­თ­ვის იყო და ერ­თის გა­მო ყვე­ლა არ უნ­და გას­ვა­რო. თუმ­ცა, ისიც უნ­და ვთქვა, რომ ზოგ­ჯერ ბე­ჯი­თიც გა­ზარ­მაც­დე­ბა და გულს აიც­რუ­ებს, თუ მის მო­წა­დი­ნე­ბას შე­დე­გი არ ექ­ნე­ბა...
GzaPress
- თქვენ მომ­წე­რეთ, რომ სა­გა­რე­ჯო­ში და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბის რიცხ­ვ­მა საგ­რ­ძ­ნობ­ლად იმა­ტა და­ბინ­ძუ­რე­ბუ­ლი ჰა­ე­რის გა­მო...

- აი, ამა­ზე მინ­და ვი­სა­უბ­რო! სულ მეს­მის, ქა­ლა­ქი და­ბინ­ძუ­რე­ბუ­ლიაო, რა­ი­ო­ნებ­ში რა ხდე­ბა, ეს არა­ვის ადარ­დებს. და­ახ­ლო­ე­ბით 7-8 წლის წინ აქ ამო­იფ­რ­ქ­ვა ნავ­თო­ბი და 3-4 სოფ­ლის ტე­რი­ტო­რია და­ბინ­ძურ­და. იმ წუთ­ში ვი­თომ დაგ­ვეხ­მა­რა სა­ხელ­მ­წი­ფო და გა­ა­სუფ­თა­ვეს ტე­რი­ტო­რია, მაგ­რამ მე­რე გა­ყი­დეს ის ად­გი­ლი და ხე­ლე­ბი და­ი­ბა­ნეს, მო­სახ­ლე­ო­ბის ბე­დი ჰა­ერ­ში გა­მო­კი­დეს. ჰა­ე­რი და­ბინ­ძურ­და, ნავ­თო­ბის ნარ­ჩე­ნე­ბი მი­წა­ში ჩა­იღ­ვა­რა, რაც დიდ ზი­ანს აყე­ნებს მო­სახ­ლე­ო­ბას. კა­ტას­ტ­რო­ფუ­ლად იმა­ტა სიმ­სივ­ნი­თა და შაქ­რი­ა­ნი დი­ა­ბე­ტით და­ა­ვა­დე­ბულ­თა რიცხ­ვ­მა. კა­ნის ათას­ნა­ირ­მა, უც­ნა­ურ­მა და­ა­ვა­დე­ბებ­მაც იჩი­ნა თა­ვი.
იმ­დე­ნი უც­ნა­უ­რი ავად­მ­ყო­ფო­ბა გაჩ­ნ­და, გა­გიჟ­დე­ბით. პა­ტა­რა ბავ­შ­ვებ­საც კი დი­ა­ბე­ტი აქვთ. მახ­სოვს, სო­ფელ პა­ტარ­ძე­უ­ლი­დან ისე­თი ლა­მა­ზი ხალ­ხი გად­მო­დი­ო­და, გე­სი­ა­მოვ­ნებ­ოდათ მა­თი და­ნახ­ვა, ახ­ლა კი გა­ნად­გუ­რე­ბუ­ლია ხალ­ხი. პა­ტა­რა ბავ­შ­ვე­ბიც კი მოჰ­ყავთ სოფ­ლე­ბი­დან და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი. ეს ბავ­შ­ვე­ბი გა­წა­მე­ბუ­ლე­ბი არი­ან, ინ­სუ­ლინ­ზე და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბი. მე ჯან­და­ბას, მაგ­რამ ბავ­შ­ვე­ბი, მო­მა­ვა­ლი თა­ო­ბა? ისე გა­მო­დის, რომ რამ­დე­ნი­მე წე­ლი­წად­ში და­ვი­ხო­ცე­ბით. ამა­ზე არა­ვინ ფიქ­რობს, არა­ვინ გვიდ­გას მხარ­ში, არა­ვინ მო­სუ­ლა სი­ტუ­ა­ცი­ის გა­სა­კონ­ტ­რო­ლებ­ლად.

- რა­ი­ო­ნის გამ­გე­ო­ბა რას აკე­თებს მო­სახ­ლე­ო­ბის და­სახ­მა­რებ­ლად?

- რო­ცა "ქარ­თუ­ლი ოც­ნე­ბა" მო­ვი­და ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა­ში, ქალ­ბა­ტო­ნი თი­ნა ხი­და­შე­ლი იყო ჩვე­ნი დე­პუ­ტა­ტი და დაგ­ვ­პირ­და, რომ ამ საქ­მე­ში მხარ­ში დაგ­ვიდ­გე­ბო­და, მაგ­რამ ახ­ლო­საც არ გაგ­ვე­კა­რა. სა­სამ­არ­თ­ლო­ში გვა­ტა­რეს წლე­ბის მან­ძილ­ზე, მე­რე გვითხ­რეს, ტყუ­ი­ლად წვა­ლობთ, საქ­მე და­ი­ხუ­რაო. ვე­რა­ფერს გავ­ხ­დით, რად­გან ძა­ლა­უფ­ლე­ბა სხვე­ბის ხელ­შია. ერთ-ერ­თ­მა კომ­პა­ნი­ამ შე­ის­ყი­და უფ­ლე­ბა იმ ად­გილ­ზე მუ­შა­ო­ბის, სა­დაც ნავ­თო­ბი ამო­იფ­რ­ქ­ვა, სა­ხელ­მ­წი­ფო მო­ხე­ლე­ებ­მა ამა­ში ფუ­ლი აიღეს და მო­სახ­ლე­ო­ბას ვინ რას და­ე­კითხე­ბო­და? კომ­პენ­სა­ცია მა­ინც მო­ე­ცათ, მაგ­რამ თქვენც არ მო­მიკ­ვ­დეთ! ჩვენ პა­ტა­რა ხალ­ხი ვართ და ხმის ამო­ღე­ბაც არ შეგ­ვიძ­ლია. მარ­ტო მე იმ­დენ წა­მალს ვყი­დუ­ლობ თვე­ში, რომ ოჯა­ხი ვა­ლებ­ში ჩა­ვაგ­დე... ყვე­ლა­ზე ცუ­დი დღე­შია სოფ­ლე­ბი: პა­ტარ­ძე­უ­ლი, წყა­როს­თა­ვი, ნი­ნოწ­მინ­და, გაღ­მა­უ­ბა­ნი.

გა­სა­გე­ბია, რომ ამ ქვე­ყა­ნა­ში თბი­ლი­სის პრობ­ლე­მე­ბის მოგ­ვა­რე­ბაა პრი­ო­რი­ტე­ტუ­ლი, მაგ­რამ რა­ი­ო­ნებ­ში მცხოვ­რებ­მა ადა­მი­ა­ნებ­მაც რა და­ვა­შა­ვეთ, ჩვე­ნი დრო რო­დის დად­გე­ბა? რა­ღა­ცით მა­ინც დაგ­ვეხ­მა­რონ, რომ ჩვენც ვიგ­რ­ძ­ნოთ, მზრუნ­ვე­ლი მთავ­რო­ბის ხე­ლი. სხვა­თა შო­რის, ჩე­მი შვი­ლის ავად­მ­ყო­ფო­ბა­საც, რო­მე­ლიც ფილ­ტ­ვის სიმ­სივ­ნით გარ­და­იც­ვა­ლა, ამ ნავ­თო­ბის ამო­ხეთ­ქას ვაბ­რა­ლებ. თუ ჩემს სიტყ­ვებ­ში ეჭ­ვი გე­პა­რე­ბათ, ჩა­მობ­რ­ძან­დეთ და ამ რა­ი­ონ­ში ბევრ და­ა­ვა­დე­ბულს იპო­ვით.

მინ­და, ვინ­მემ ეს ამ­ბა­ვი მა­ინც მი­ი­ტა­ნოს გულ­თან და მოგ­ვ­ხე­დოს, ან წა­მა­ლი მა­ინც მოგ­ვ­ცენ შე­ღა­ვა­თი­ან ფა­სად, ან ექი­მი იყოს ხელ­მი­საწ­ვ­დო­მი. ყვე­ლა­ფე­რი სა­შინ­ლად გაძ­ვი­რე­ბუ­ლია...
რა და­ე­მარ­თა მთავ­რო­ბას? იმი­ტომ ავირ­ჩი­ეთ ესე­ნი, რომ სი­ტუ­ა­ცია კარ­გის­კენ შე­მობ­რუ­ნე­ბუ­ლი­ყო, მაგ­რამ არა­ფე­რი ხდე­ბა სა­სი­კე­თო, პი­რი­ქით - უარე­სო­ბის­კენ მივ­დი­ვართ. მთავ­რო­ბა­სა და ხალხს შო­რის თით­ქოს, დი­დი უფ­ს­კ­რუ­ლი გაჩ­ნ­და. ვერ გვხე­და­ვენ და არც აინ­ტე­რე­სებთ, რა გვი­ჭირს, რა გვჭირ­დე­ბა. ხომ გვყავს პარ­ლა­მენ­ტ­ში რა­ი­ო­ნის რჩე­უ­ლი, ჰო­და, რა მოხ­დე­ბა, იმ და­ლოც­ვილ­მა თვე­ში ერ­თხელ მა­ინც და­ი­ა­როს სოფ­ლე­ბი, დაგ­ვე­ლა­პა­რა­კოს, გა­ი­გოს ჩვე­ნი ლხი­ნი და ჭი­რი, მაგ­რამ სად სცა­ლი­ათ? - თვალს ვა­დევ­ნებ სა­პარ­ლა­მენ­ტო სე­სი­ებს და მუ­დამ ბავ­შ­ვე­ბი­ვით ჩხუ­ბო­ბენ, კინ­კ­ლა­ო­ბენ. აი, ამას ვუ­ყუ­რებ ყო­ველ­დღე. რა აჩხუ­ბებთ, რას ვერ იყო­ფენ? ხალ­ხი რომ აღარ ახ­სოვთ იმას? მე რომ მკითხო, ამ­ხე­ლა პარ­ლა­მენ­ტი სუ­ლაც არ არის სა­ჭი­რო. ეს პო­ზი­ცია-ოპო­ზი­ცია მუ­დამ კონ­ფ­ლიქ­ტ­ში არი­ან და მა­თი ყუ­რე­ბით დაგ­ვაწყ­და ხალხს ნერ­ვე­ბი. ამ ქვეყ­ნის მო­ქა­ლა­ქე­ე­ბი ტყუ­ი­ლად გვქვია, არა­ვინ არა­ფერს გვე­კითხე­ბა მა­ნამ, ვიდ­რე არ­ჩევ­ნე­ბი არ მო­უ­კა­კუ­ნებთ კარ­ზე.

- არ­ჩევ­ნე­ბის დროს გახ­სე­ნე­ბა­ში რას გუ­ლის­ხ­მობთ?

- ყველ­გან ასეა: არ­ჩევ­ნე­ბის დროს ახ­სენ­დე­ბათ, რომ რა­ი­ო­ნებ­შიც ცხოვ­რობს ხალ­ხი, მო­დი­ან, გე­ლა­პა­რა­კე­ბი­ან, გის­მე­ნენ. კე­თი­ლი ინე­ბონ, კარ­გი საქ­მე გა­ა­კე­თონ და მა­თი მოს­ვ­ლა სუ­ლაც არ არის სა­ჭი­რო, ისე­დაც და­ვუ­ჭერ მხარს, მაგ­რამ აწი უნ­და და­მა­ნახ­ვონ საქ­მე, მხო­ლოდ სიტყ­ვე­ბი არ უნ­და მო­მა­ყა­რონ. სხვე­ბის მსგავ­სად, მეც მე­გო­ნა, "ქარ­თუ­ლი ოც­ნე­ბა" სა­სი­კე­თოდ შე­მო­ატ­რი­ა­ლებ­და სი­ტუ­ა­ცი­ას, მაგ­რამ იმე­დი დავ­კარ­გე. ბო­ლოს და ბო­ლოს, შვი­ლი ექი­მე­ბის ხელ­ში და­მე­ღუ­პა, მაგ­რამ ვე­რა­ფე­რი გა­ვა­კე­თე ვერც მის გა­და­სარ­ჩე­ნად და ვერც იმ­დე­ნი მო­ვა­ხერ­ხე, რომ დამ­ნა­შა­ვეს პა­სუ­ხი ეგო, რო­გორ­მე დას­ჯი­ლი­ყო, თუნ­დაც იმი­ტომ, რომ სხვა ადა­მი­ა­ნი მა­ინც არ მოხ­ვედ­რი­ლი­ყო მის ხელ­ში. დი­ახ, ამ ქვე­ყა­ნა­ში სა­მარ­თა­ლი ვერ ვი­პო­ვე და ხე­ლი ჩა­ვიქ­ნიე. ახ­ლა ის მა­ინც მინ­და ვიგ­რ­ძ­ნო, რომ ადა­მი­ა­ნუ­რო­ბა არ დაგ­ვი­კარ­გავს ქარ­თ­ვე­ლებს. იმე­დია, მო­მა­ვალ თა­ო­ბას მა­ინც გა­მო­უჩ­ნ­დე­ბა პატ­რო­ნი, გო­ნი­ე­რი და ადა­მი­ა­ნუ­რი ჩი­ნოვ­ნი­კის სა­ხით.

P.s. "გზა" გაძ­ლევთ შანსს, თქვენც გახ­დეთ ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი! თუ ფიქ­რობთ, რომ სხვე­ბის­გან რა­ი­მე­თი გა­მო­ირ­ჩე­ვით ან სა­კუ­თა­რი სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლის მო­ყო­ლა გსურთ, თუ სურ­ვი­ლი გაქვთ ვინ­მეს სიყ­ვა­რულ­ში გა­მო­უტყ­დეთ ან სუ­ლაც, სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე სა­კუ­თა­რი აზ­რი და­ა­ფიქ­სი­როთ, მა­შინ მოგ­ვ­წე­რეთ ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მერ­ზე: 5(58) 25.60.81 ან მე­ილ­ზე: lika.qajaia@gmail.com

ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
01.01.2018
ხელისუფლებაში ადამიანები იცვლებიან,მაგრამ არაფერი იცვლება,რადგან ანტიქართული ძალები მოყავთ სათავეში.ფაქტიურად ამერიკის საელჩო წყვეტს ქვეყნის ბედს.სანამ უცხოელების დაკრულზე ვიცეკვებთარაფერი გვეშველებს.
დადუ
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
სოციალურ ქსელში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უცნობი მამაკაცი, რომელსაც არაბულენოვანი წარწერა აქვს პროფილის ფოტოზე, ქართველი ბავშვების ფოტოებს აზიარებს თავის კედელზე.
სა­კუ­თარ მი­წა-წყალ­ზე იდევ­ნე­ბო­დეს და იჩაგ­რე­ბო­დეს ქარ­თ­ვე­ლი?! _ აი, რა უნ­და იყოს ჩვე­ნი ტკი­ვი­ლი­ა­ნი სა­ფიქ­რა­ლი"
"არ შეიძლება ამდენი უცხოელი იყოს ქვეყანაში"
"ნუ გე­ნაღ­ვ­ლე­ბის სწავ­ლის­თ­ვის ყრმის წკეპ­ლით ცე­მით ტი­რი­ლი"
"ეს ად­გი­ლი და­დე­ბით მუხტს აღ­ვი­ძებს, სისხლს ააჩ­ქ­რო­ლებს..."
ხალ­ხი ნდო­ბას კარ­გავს; ეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ყვე­ლა, ვინც მოწყა­ლე­ბას ითხოვს, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თაღ­ლი­თია
ხალხის კეთილდღეობაზე ისევ არავინ ფიქრობს...
ამ ზაფხულს, სუ­ლის შემ­ხუ­თავ სიცხეს დი­დი რის­კის ფა­სად და­ვაღ­წიე თა­ვი
კა­ცი, რო­მე­ლიც თავს ახა­ლი თა­ო­ბის მონ­ტე კრის­ტოს უწოდებს

კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2526 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2654 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
0 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
1 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
0 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
0 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2432 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1201 კომენტარი