ექ­ვ­სი ჯა­რის­კა­ცის ამ­ბა­ვი და პირ­ვე­ლი ნა­ბი­ჯე­ბი და­მო­უ­კი­დე­ბელ ცხოვ­რე­ბა­ში
font-large font-small
ექ­ვ­სი ჯა­რის­კა­ცის ამ­ბა­ვი და პირ­ვე­ლი ნა­ბი­ჯე­ბი და­მო­უ­კი­დე­ბელ ცხოვ­რე­ბა­ში
"იძუ­ლე­ბუ­ლია, ახალ­წ­ვე­უ­ლებ­თან იყოს უხე­ში, რა­თა მათ სი­ცოცხ­ლე შე­უ­ნარ­ჩუ­ნოს"


მი­სი­სი­პის შტა­ტის ქა­ლაქ ბი­ლოქ­ს­ში, ახალ­წ­ვე­უ­ლე­ბი ათ­კ­ვი­რი­ა­ნი სამ­ხედ­რო სწავ­ლე­ბის გა­სავ­ლე­ლად მა­ტა­რებ­ლით მი­ემ­გ­ზავ­რე­ბი­ან. აქ საწ­ვ­რ­თ­ნელ ბა­ზა­ზე 6 გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი წარ­მო­შო­ბის, წარ­სუ­ლის, ხა­სი­ა­თის, გე­მოვ­ნე­ბის, გა­ნათ­ლე­ბი­სა და ღი­რებ­ულე­ბე­ბის მქო­ნე ახალ­გაზ­რ­დას, რე­ა­ლურ სამ­ყა­როს­თან შე­ჯა­ხე­ბა პირ­ვე­ლად უხ­დე­ბა. ყა­ზარ­მა­ში მოხ­ვედ­რის პირ­ვე­ლი დღი­დან უწევთ მკაც­რი ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლის ბრძა­ნე­ბე­ბის მოს­მე­ნა თუ შეს­რუ­ლე­ბა, უგე­მურ საკ­ვებ­თან შე­გუ­ე­ბა, ჭა­ობ­ში სი­ა­რუ­ლი­სა და უამ­რა­ვი აზიდ­ვის, ფი­ზი­კუ­რი დატ­ვირ­თ­ვის ატა­ნა. არა­ვინ იცის, რა ელით მო­მა­ვალ­ში. შე­იძ­ლე­ბა, ზო­გი­ერ­თის სი­ცოცხ­ლე არცთუ ისე ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვი აღ­მოჩ­ნ­დეს, ზო­გი­ერ­თ­მა შე­საძ­ლოა, ფი­ზი­კუ­რი ტრავ­მა მი­ი­ღოს ან გა­უ­მარ­თ­ლოს და უვ­ნებ­ლად დაბ­რუნ­დეს ბრძო­ლის ვე­ლი­დან. ახალ­გაზ­რ­დე­ბის ამ­ბის მთხრო­ბ­ლად იუჯინ ჯე­რო­მი გვევ­ლი­ნე­ბა, რო­მელ­საც სურს, მწე­რა­ლი გახ­დეს. ის სხვა ბი­ჭებ­თან ერ­თად, მშობ­ლე­ბი­სა და ახ­ლობ­ლე­ბის­გან შორს მყო­ფი, მკაცრ სამ­ყა­როს­თან პი­რის­პირ აღ­მოჩ­ნ­დე­ბა...


"ბი­ლოქ­სი ბლუ­ზი" ამე­რი­კე­ლი დრა­მა­ტურ­გის, ნილ სა­ი­მო­ნის ნა­ხევ­რად ავ­ტო­ბი­ოგ­რა­ფი­უ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბია და მწერ­ლის ტრი­ლო­გი­ის "ბრა­ი­ტონ­ბი­ჩის მე­მუ­ა­რე­ბის" მე­ო­რე ნა­წილს წარ­მო­ად­გენს. ავ­ტორ­მა პი­ე­სა 1983 წელს და­წე­რა და ერ­თი წლის შემ­დეგ, მას უკ­ვე ლოს-ან­ჯე­ლე­სი­სა და ნიუ-იორ­კის თე­ატ­რებ­ში წარ­მო­ად­გენ­დ­ნენ. პი­ე­სა დი­დი პო­პუ­ლა­რო­ბით სარ­გებ­ლობს მსოფ­ლი­ოს არა­ერთ ქვე­ყა­ნა­ში. ამ­ჯე­რად, მას თბი­ლი­სის მო­ზარდ მა­ყუ­რე­ბელ­თა თე­ატ­რის დიდ სცე­ნა­ზე, რე­ჟი­სო­რი დი­მა ხვთი­სი­აშ­ვი­ლი (თა­ნა­შემ­წე თა­მაზ ქა­რა­უ­ლი) და ქარ­თ­ვე­ლი მსა­ხი­ო­ბე­ბი წარ­მო­ად­გე­ნენ.

დი­მა ხვთი­სი­აშ­ვი­ლი (რე­ჟი­სო­რი):

- 4 წლის წინ, ამ თე­ატ­რ­ში რომ მოვ­დი­ო­დი, მა­შინ­ვე მინ­დო­და "ბი­ლოქ­სი ბლუ­ზის" დად­გ­მა, ანუ რო­ცა და­ვიწყე ფიქ­რი რე­პერ­ტუ­არ­ზე, რო­მე­ლიც სხვა­დას­ხ­ვა თა­ო­ბა­ზე იქ­ნე­ბო­და გათ­ვ­ლი­ლი, ერთ-ერ­თი პირ­ვე­ლი ეს პი­ე­სა გა­მახ­სენ­და, მაგ­რამ და­სი შე­სა­ბა­მი­სად უნ­და მომ­ზა­დე­ბუ­ლი­ყო. ის ბი­ჭე­ბი, რომ­ლე­ბიც "ბი­ლოქ­სი­ში" თა­მა­შო­ბენ, სა­მი სე­ზო­ნის გან­მავ­ლო­ბა­ში, ჩემ­თან და სხვა რე­ჟი­სო­რებ­თან არა­ერთ სპექ­ტაკ­ლ­ში იყ­ვ­ნენ და ნელ-ნე­ლა იზ­რ­დებო­დ­ნენ ისე­თი რთუ­ლი სპექ­ტაკ­ლის გან­სა­ხორ­ცი­ე­ლებ­ლად, რო­გო­რი­ცაა - შექ­ს­პი­რის "ა­ურ­ზა­უ­რი არაფ­რის გა­მო" და დღეს უკ­ვე ნილ სა­ი­მო­ნის "ბი­ლოქ­სი ბლუ­ზი". მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა თე­ატ­რა­ლურ უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში ვას­წავ­ლი­დი, მო­წო­დე­ბით უფ­რო მე­ტად, პე­და­გო­გი ვარ და მო­ზარდ მა­ყუ­რე­ბელ­თა თე­ატ­რის გან­ვი­თა­რე­ბას ახალ თა­ო­ბა­ში ვხე­დავ. ეს იმას არ ნიშ­ნავს, რომ ძვე­ლი და შუა თა­ო­ბა იყოს მი­ვიწყე­ბუ­ლი, უბ­რა­ლოდ, ეს ორი სპექ­ტაკ­ლი: "ა­ურ­ზა­უ­რი არაფ­რის გა­მო" და "ბი­ლოქ­სი ბლუ­ზით" გა­ვა­კე­თე პრინ­ცი­პუ­ლი გა­ნაცხა­დი­ვით, რომ ამ თე­ატ­რ­ში ახა­ლი თა­ო­ბა მო­ვი­და. ახ­ლა ვა­პი­რებ დავ­დ­გა "სე­ი­ლე­მის პრო­ცე­სი", რო­მელ­შიც იქ­ნე­ბი­ან მხო­ლოდ შუა თა­ო­ბის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი. არა­ვის­ზე ნაკ­ლე­ბი და­სი არ ჰყავს ჩვენს თე­ატრს, მაგ­რამ წლო­ბით, მათ­ზე არა­ვის უფიქ­რია. ნამ­დ­ვი­ლად ვე­რა­ვის გა­მო­ვუ­ტან გა­ნა­ჩენს, მაგ­რამ ფაქ­ტია, აქა­ურ სცე­ნა­ზე დი­დი ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში, არა­სე­რი­ო­ზუ­ლი დრა­მა­ტურ­გია იყო. ზღა­პა­რიც კი, რო­მე­ლიც რე­პერ­ტუ­არ­ში გვაქვს, უნ­და იყოს სე­რი­ო­ზუ­ლი დრა­მა­ტურ­გი­უ­ლი ნა­მუ­შე­ვა­რი და მსა­ხი­ო­ბი, რო­მე­ლიც დღეს თა­მა­შობს კურ­დღელს, ძაღლს, ბა­ყაყს და ა.შ. მე­ტი მონ­დო­მე­ბით, ინი­ცი­ა­ტი­ვითა და სა­კუ­თა­რი თა­ვის წა­მო­ჩე­ნის სურ­ვი­ლით ითა­მა­შებს, რო­ცა ეცო­დი­ნე­ბა, რომ ხვალ ან სა­ღა­მოს სპექ­ტაკ­ლ­ში უნ­და ითა­მა­შოს "რო­მეო და ჯუ­ლი­ე­ტა­ში", "ბი­ლოქ­სი ბლუზ­ში" და ა.შ. ასე შე­ვი­ნარ­ჩუ­ნებთ და­სის ფორ­მას და ვიზ­რუ­ნებთ მის მა­ღალ ხა­რის­ხ­ზე, სხვა შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ის ძა­ლი­ან ერთ­ფე­რო­ვა­ნი და მო­საწყე­ნი იქ­ნე­ბა.

ვა­ნო დუგ­ლა­ძე (სერ­ჟან­ტი ტუ­მი):

- პი­რა­დად მე, სამ­ხედ­რო სა­ვალ­დე­ბუ­ლო სამ­სა­ხურ­ში არ ვყო­ფილ­ვარ და რო­გორც ვი­ცი, ჩვენ­გან მხო­ლოდ ორი მსა­ხი­ო­ბია ნამ­ყო­ფი. ნილ სა­ი­მო­ნი ძა­ლი­ან კარ­გი დრა­მა­ტურ­გია. პი­ე­სა ისე კარ­გად არის აწყო­ბი­ლი და თი­თო­ე­ულ პერ­სო­ნაჟს ისე­თი კარ­გი გან­ვი­თა­რე­ბა აქვს, რომ თი­თო­ე­უ­ლი ჩვენ­გა­ნი­სათ­ვის ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო იყო მუ­შა­ო­ბა. თე­მას დი­დი პა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო­ბით მო­ვე­კი­დეთ, რად­გან მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, მო­ზარდ მა­ყუ­რე­ბელ­თა თე­ატ­რ­ში უმ­თავ­რე­სად, სა­ბავ­შ­ვო სპექ­ტაკ­ლე­ბი იდ­გ­მე­ბა და ასე­თი ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი დრა­მა ძა­ლი­ან იშ­ვი­ა­თია არა მხო­ლოდ ჩვენ­თან, არა­მედ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში. პი­რა­დად მე, ძა­ლი­ან მიყ­ვარს ეს ჟან­რი. ჩა­ვუღ­რ­მავ­დით და ბი­ჭე­ბი რე­პე­ტი­ცი­ის შემ­დე­გაც ამ პი­ე­სას და ჩვენს პერ­სო­ნა­ჟებს გან­ვი­ხი­ლავ­დით. ჩვენ ისე­დაც ვმე­გობ­რობთ, რე­ა­ლურ ცხოვ­რე­ბა­ში. ამ სპექ­ტაკ­ლ­მა კი­დევ უფ­რო დაგ­ვა­ახ­ლო­ვა და ერ­თ­მა­ნე­თი შეგ­ვაყ­ვა­რა.

- პერ­სო­ნა­ჟებს შო­რის, ყვე­ლა­ზე უფ­რო­სი და გა­მოც­დი­ლი მე­თა­უ­რის რო­ლი გაქვს...

- დი­ახ, სერ­ჟან­ტი 12-წლი­ა­ნი სტა­ჟით, ხო­ლო და­ნარ­ჩე­ნე­ბი ახალ­წ­ვე­უ­ლე­ბი არი­ან, გა­მო­უც­დე­ლე­ბი და დაბ­ნე­უ­ლე­ბი. ჩე­მი გმი­რი - სერ­ჟან­ტი ტუ­მი კარ­გად აც­ნო­ბი­ე­რებს, რომ ეს პა­ტა­რა ბი­ჭე­ბი ხვალ ბრძო­ლის ველ­ზე უნ­და გა­ვიდ­ნენ და თუ მო­წეს­რი­გე­ბუ­ლე­ბი არ იქ­ნე­ბი­ან, მა­შინ­ვე და­ი­ღუ­პე­ბი­ან. იძუ­ლე­ბუ­ლია, ახალ­წ­ვე­უ­ლებ­თან იყოს უხე­ში, რა­თა მათ სი­ცოცხ­ლე შე­უ­ნარ­ჩუ­ნოს. სპექ­ტაკ­ლ­ში რამ­დე­ნი­მე ხა­ზია, ერთ-ერ­თი კი ჩემს გმირს უკავ­შირ­დე­ბა. ჩე­მი პერ­სო­ნა­ჟის თე­მის იდე­ო­ლო­გია აწყო­ბი­ლია დის­ციპ­ლი­ნა­ზე. პი­ე­სა­ში წარ­მო­ჩე­ნი­ლია ერ­თი ებ­რა­ე­ლი გა­ნათ­ლე­ბუ­ლი ბი­ჭი, რო­მე­ლიც მას ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რად ებ­რ­ძ­ვის: ნუ დაგ­ვამ­ცი­რებთ, გაგ­ვამ­ხ­ნე­ვეთ და ასე მეტ შე­დეგს მი­ი­ღებ­თო. ამ ორ პერ­სო­ნაჟს შო­რის და­პი­რის­პი­რე­ბა ერთ-ერ­თი ძი­რი­თა­დი ხა­ზია, თუმ­ცა, სპექ­ტაკ­ლ­ში უამ­რა­ვი პრობ­ლე­მაა და ყო­ველ სცე­ნა­ში ახალ-ახა­ლი მათ­გა­ნი იჩენს თავს.

ნი­კა ნა­ნი­ტაშ­ვი­ლი (ი­უ­ჯინ ჯე­რო­მი):

- ჯარ­ში ნამ­ყო­ფი არ ვარ და მივ­ხ­ვ­დი, ცდად ღირს; ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბის­თ­ვის აუცი­ლე­ბე­ლი და ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სოა, ჯარ­ში ბევრ რა­მეს სწავ­ლობ: ადა­მი­ა­ნო­ბას, ცხოვ­რე­ბის სირ­თუ­ლე­ებს, კარ­გი­სა და ცუ­დის გარ­ჩე­ვას
- ეს ჩანს კი­დეც სპექ­ტაკ­ლ­ში.
- ალ­ბათ, ურ­თი­ერ­თო­ბებს და ემო­ცი­ე­ბის კონ­ტ­როლ­საც სწავ­ლობ, რად­გან ეს ის ასა­კია, რო­ცა პირ­ველ და­მო­უ­კი­დე­ბელ ნა­ბი­ჯებს დგამ ყვე­ლა მი­მარ­თუ­ლე­ბით...
- რა თქმა უნ­და. ჩემს პერ­სო­ნაჟ­თან სა­ერ­თო თით­ქ­მის არა­ფე­რი მაქვს, მაგ­რამ მსა­ხი­ო­ბის­თ­ვის სწო­რედ ისე­თი რო­ლე­ბია სა­ინ­ტე­რე­სო, რო­ცა რე­ა­ლო­ბის­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი სა­ხის შექ­მ­ნა გი­წევს, ამ დროს მე­ტი გა­მოწ­ვე­ვა, ინ­ტე­რე­სი და მო­ტი­ვა­ციაა. ძა­ლი­ან სა­სი­ა­მოვ­ნოა, რო­ცა პრე­მი­ე­რის შემ­დეგ ვი­ღაც მო­დის და გე­უბ­ნე­ბა, დღეს მე შენ სულ სხვა მხრი­დან და­გი­ნა­ხეო.
- შე­ნი ოჯა­ხის წევ­რე­ბი: მე­უღ­ლე, ბა­ტო­ნი გი­ვი ბე­რი­კაშ­ვი­ლი მე­უღ­ლით, ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ნა­ნა ყოველ­თ­ვის მო­დი­ან პრე­მი­ე­რებ­ზე. მა­თი შე­ფა­სე­ბა რო­გო­რია? შე­ნიშ­ვ­ნებს თუ გაძლევენ?
- სა­ერ­თოდ, მი­ლოც­ვე­ბის ნა­ხე­ვა­რი შემ­დე­გი ში­ნა­არ­სის არის ხოლ­მე: "რა კარ­გად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­დი სცე­ნა­ზე", "რა კარ­გად მოძ­რა­ობ" და ა.შ. მაგ­რამ ყვე­ლას ვთხოვ, რომ მითხ­რან ის, რაც მათ­თ­ვის არ არის მი­სა­ღე­ბი. გი­ვი პა­პა ასეც იქ­ცე­ვა და რო­ცა მის­გან კარგ შე­ფა­სე­ბას ვის­მენ, ამა­ყი ვარ. რო­ცა ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ნა­ნა გყავს სახ­ლ­ში და შე­გიძ­ლია, მას აზ­რი ჰკითხო, მის­გან რჩე­ვე­ბი მო­ის­მი­ნო, ეს დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბაა.
- მო­ზარდ მა­ყუ­რე­ბელ­თა თე­ატ­რის ბევრ სპექ­ტაკ­ლ­ში მო­ნა­წი­ლე­ობ. ოჯახს ყვე­ლა­ზე მე­ტად მა­ინც, რო­მე­ლი ნა­მუ­შე­ვა­რი მოს­წონს?
- შე­იძ­ლე­ბა, ოჯა­ხუ­რი სპექ­ტაკ­ლია (ი­ღი­მის), მაგ­რამ ეს არის "ჩვენ გვე­ლის დი­დე­ბა", რო­მე­ლიც ქალ­ბა­ტონ­მა მა­ნა­ნამ დად­გა და რომ­ლის რე­პე­ტი­ცი­ებ­ზეც მე და ანომ ერ­თ­მა­ნე­თი გა­ვი­ცა­ნით. სა­ერ­თოდ, ყვე­ლა სპექ­ტაკლ­ში ერ­თ­ნა­ი­რად კარ­გი ვერ იქ­ნე­ბი, ამას თა­ვა­დაც გრძნობ. ბევ­რი სპექ­ტაკ­ლი მიყ­ვარს, რად­გან ბავ­შ­ვი მა­ყუ­რებ­ლე­ბის­გან დიდ სიყ­ვა­რულს ვი­ღებ. სპექ­ტაკ­ლის შემ­დეგ "პაკ­ლონ­ზე", ბავ­შ­ვი გაბ­რ­წყი­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით ტაშს რომ გიკ­რავს, ხელს გიქ­ნევს და შენც სა­პა­სუ­ხოდ, ხელს აუწევ, სი­ხა­რუ­ლის­გან გიჟ­დე­ბა და ვფიქ­რობ, ამა­ზე დი­დი ბედ­ნი­ე­რე­ბა ჩვენ­თ­ვის, მსა­ხი­ო­ბის­თ­ვის არ არ­სე­ბობს. და ამ ყვე­ლაფ­რით, მო­ზარდ მა­ყუ­რე­ბელ­თა თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბე­ბი ყო­ველ­დღი­უ­რად გა­თა­მა­მე­ბუ­ლი ვართ.

სპექ­ტაკ­ლის საპ­რე­მი­ე­რო ჩვე­ნე­ბა, 25, 26 და 28 თე­ბერ­ვალს გა­ი­მარ­თა.
პი­ე­სის თარ­გ­მა­ნი ანა მი­რი­ა­ნაშ­ვილს ეკუთ­ვ­ნის. ორ­მოქ­მე­დე­ბი­ა­ნი სამ­ხედ­რო ამ­ბის მხატ­ვა­რი ლომ­გულ მუ­რუ­სი­ძეა, კომ­პო­ზი­ტო­რი მი­ხე­ილ მდი­ნა­რა­ძე, ქო­რე­ოგ­რა­ფი ანა­ნო სამ­სო­ნა­ძე, ხო­ლო სას­ცე­ნო მოძ­რა­ო­ბე­ბის ავ­ტო­რი, ამა­ვე თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბი პა­ა­ტა მხე­ი­ძე გახ­ლავთ. სპექ­ტაკ­ლ­ში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბენ: ნი­კა ნა­ნი­ტაშ­ვი­ლი, გი­ორ­გი შავ­გუ­ლი­ძე, გი­ორ­გი ოქ­რუ­აშ­ვი­ლი, შალ­ვა ან­თე­ლა­ვა, გი­ორ­გი ჯი­ქუ­რი­ძე, ნი­კო­ლოზ ფა­იქ­რი­ძე, ვა­ნო დუგ­ლა­ძე, ირაკ­ლი გო­გო­ლა­ძე, გი­ორ­გი ყორ­ღა­ნაშ­ვი­ლი, თორ­ნი­კე ქინ­ქ­ლა­ძე, ნი­ნო ან­დ­რი­ა­ძე და მა­რი­ამ ხუ­ხუ­ნა­იშ­ვი­ლი.


ანა კა­ლან­და­ძე
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ხელმარჯვე ჟურნალისტის მრავალმხრივი გატაცება და ცხადად ნანახი "სიზმარი"
"გვერდში ცოლი მახლდა და ლამის "დააწერეს" ქმარი"
"პატარა დეტალი, გრძნობა, ემოცია შეიძლება გახდეს ნახატის ინსპირაცია"
"ყოფილა შემთხვევა, გაცვეთილი საბურავები გვქონია"
სურვილი გამიჩნდა, ჩემი ანსამბლი მქონოდა
"ხშირად, ამ პროდუქტში მავნე ნივთიერებების რაოდენობა დასაშვებ ნორმას ათჯერ და ოცჯერაც კი აჭარბებს!"
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2532 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
6 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.