ახალგაზრდა შეფ-მზარეულის უკრაინული ცხოვრება
font-large font-small
ახალგაზრდა შეფ-მზარეულის უკრაინული ცხოვრება
"დიდი ბედნიერებაა, როცა შენი ნახელავი ასე მოსწონთ"

ქართველი შეფ-მზარეული - ალექსანდრე ბაინდურაშვილი რამდენიმე თვეა, რაც კიევის ქართულ რესტორანში მუშაობს, ადგილობრივებს უგემრიელესი ქართული, ტრადიციული კერძებით უმასპინძლდება და პოპულარიზაციას უწევს მათ. მზარეულობამდე, ალექსანდრე არაერთ სხვა პროფესიას დაეუფლა, ერთხანს, ბავშვობის ჰობიც საქმიანობად აქცია, თუმცა, ამ ეტაპზე, მისთვის კულინარია ნომერი პირველი საყვარელი საქმეა.


უცნაური ქართული კერძები უკრაინულ მენიუებში
- უკრაინაში ქართული რესტორნის შეფ-მზარეული ვარ, პრემიუმ კლასისაა და აქ ერთ-ერთ საუკეთესოდ ითვლება. სტუმრებს ავთენტური ქართული სამზარეულოთი ვუმასპინძლდებით. კიევში ოფიციალურად დარეგისტრირებული 175 ქართული რესტორანია. აქ რომ ჩამოვედი, ბევრი ისეთი მოგონილი კერძი დამხვდა, როგორიც საერთოდ არ გვაქვს - მეტეხი, მესხეთი, ქელეხი და ა.შ. იყო მაგალითად, შემწვარი ხბოს ხორცი მაიონეზით, კეცზე. მთელ უკრაინას ჰგონია, რომ ქართველები 90% ცხვრის ხორცს მივირთმევთ, რადგან მენიუებში იყო შეტანილი, მაგალითად, ცხვრის ხინკალი, ცხვრის ლულა ქაბაბი, ცხვრის ფეხი და სხვა უამრავი. თავიდან მომიხდა იმის ახსნა, რომ ქართველები ცხვარს ასე ყოველდღიურად არ ვჭამთ, მხოლოდ გიორგობას, დღესასწაულზე, სოფლებში, სადაც სალოცავებს ვწირავთ. მაგალითად მე, ცხვრის ხორცს არ ვჭამ, თუმცა, ჩაქაფულს ვამზადებ. აქაურები მეუბნებოდნენ, საქართველოში რომ ჩამოვედით და მენიუებში ცხვრის ხორცი ვერ ვნახეთ, ძალიან გაგვიკვირდაო. არ ვიცი, ასე რატომ დამკვიდრდა უკრაინაში, ალბათ ერთმა რესტორანმა გააკეთა და მერე, მოთხოვნიდან გამომდინარე, სხვებმაც მიჰბაძეს.

"დამთავრდა ის დრო, ვიღაცამ აკეთოს კერძი "მესხეთი"
- ქართული სამზარეულოს პოპულარობა უკრაინაში სწორედ იმან განაპირობა, რომ მათ ავთენტური სამზარეულო არ აქვთ, ძალიან მწირია. ლორი, ძეხვი, "გალუბცი", ბორშჩი, "ლეტნი" სუპები აქვთ, რომლებიც ცივად მიირთმევა და მრავალფეროვანი არაა. პილმენიც ციმბირიდან წამოვიდა. რუსეთშიც იმიტომაა ქართული სამზარეულო პოპულარული, რომ მათაც არ აქვთ ასეთი მრავალფეროვნება. მაგალითად, ჩვენთან მოდიან სტუმრები და მაწონს სვამენ, როცა უკრაინა სავსეა რძის პროდუქტებით. არიან მუდმივი სტუმრები, უკრაინელები, რომლებიც გვთხოვენ, მაგალითად, ჭიქა ტყემლით გავუვსოთ, რომ დალიონ. თანაც, ესენი უკვე იმდენად ხშირად ჩამოდიან საქართველოში, რომ ქართული სამზარეულოს ფასი და გემო კარგად იციან. დამთავრდა ის დრო, ვიღაცამ აკეთოს კერძი "მესხეთი", აღარ გავა, ამათ უკვე იციან, აკვირდებიან, რომელი შეფი რას აკეთებს. ნიგვზიანი ლობიო არ იცოდნენ და გავაკეთე. მაგალითად, მუჟუჟს ქართული რესტორნის მენიუში ვერ შეხვდებით, მაგრამ მუჟუჟის სალათი აქ შემოვიტანე და ძალიან მოსწონთ. ღორის ყურებით გავაკეთე და სხვა ინგრედიენტები დავამატე, სახელიც და გემოც ძალიან მოეწონათ და ისეთი ბუმი იყო, სულ ამ სახელს გაიძახოდნენ (იცინის).

უკრაინაში ქართულად აღნიშნული აღდგომა
- უკრაინაში დამბალხაჭოც კი წამოვიღე და ვაკეთებ ხოლმე. ყველაფერი მაქვს - გუდის ყველი, ჯონჯოლი, რამე ახალს რომ ვნერგავ, მომაქვს, რომ ვაჩვენო და მერე საქართველოში მომწოდებელს დავუკავშირდეთ და წამოვიღოთ. სააღდგომოდ, თბილისიდან ენდრო წამოვიღე, რომ კვერცხი წითლად ქართული ენდროთი შემეღება. პასქები გამოვაცხვე, დედაჩემის რეცეპტით, ჯეჯილი დავთესე და ა.შ. ყველიერის კვირაში, უკრაინელებს რომ "მასლენნიცა" ჰქონდათ და ბლინების გაკეთება მთხოვეს, ვუთხარი, ყველიერის კვირა გავაკეთოთ-მეთქი და ძალიან გაუხარდათ. აჭარული სინორი მოვამზადეთ, მაწვნის სუპი, რომელშიც ყველიანი ხინკლები ჩავაწყვე და მწყრის მოხარშული, შუაზე გაჭრილი კვერცხები; ოსური ხაბიზგინები გავაკეთეთ, კარტოფილითა და ყველით; ასევე, გამომცხვარი სულგუნი, სოუსით და ა.შ. მოკლედ, ქართული ყველიერის კვირა გავაკეთეთ და უფრო საინტერესო გამოვიდა.

ცნობილი ძმების პოპულარული რესტორნები
- ჩვენი რესტორანი ქალაქის ცენტრში, ერთ-ერთ ყველაზე მშვიდ და წყნარ ქუჩაზე - მეჩნიკოვის ქუჩაზე მდებარეობს. ამ რესტორნის ღირსება და ღირებულება, ვფიქრობ, მისი მეპატრონეა, მთელ უკრაინაში ყველაზე ცნობილი რესტორატორია, ძმებ სერგეი და ევგენი გუსოვსკებს აქ ყველა იცნობს. სერგეი პროფესიით სომელიეა, თავისი საქმე ძალიან უყვარდა და რესტორატორი გახდა, მის ქსელში არსებული ყველა რესტორანი უკვე ბრენდია. გუსოვსკის ხარისხს, მის ხედვასა და პროფესიონალიზმს უკვე ყველა ენდობა. მისი პირველი რესტორანი, რომელიც იტალიურია, 23 წელია მუშაობს და თვითონ იტალიელებიც კი გაოცებულები რჩებიან იქაური გემოებით, 17 წელია ერთი შეფ-მზარეული ჰყავთ - პეპე, იტალიელი. ამავე ქსელში პიცერიაცაა, სადაც ნეაპოლიდან ჩამოყვანილი მცხობელი ჰყავთ და მთელ კიევში მსგავსი პიცა არ არსებობს.
ქართული სამზარეულო გუსოვსკის პირველად საქართველოში გაუსინჯავს, იდეაც იქ გასჩენია, რომ თავის ქსელში ყველაზე მასშტაბური ქართული რესტორანი გაეხსნა. ამ რესტორნის არსებობის შესახებ მე არც ვიცოდი, თვითონ მომძებნეს და დამიკავშირდნენ. მათთან მუშაობამ დიდი გამოცდილება მომცა. უცხოელი შეფის ამპლუაში პირველად ვიმუშავე, საზღვარგარეთ ჩემს საყვარელ საქმეს ვაკეთებ და ალბათ, უფრო პრინციპული გავხდი იმ მხრივ, რომ ძალიან მკაცრად ვიცავ ავთენტურ ქართულ გემოს, კერძებს, ახლის და "უაზრო" კერძის მოგონებას, მირჩევნია, ძალიან ძველი რეცეპტი თანამედროვე ტექნოლოგიების წყალობით, ახლებურად წარმოვაჩინო, უფრო გემრიელი გავხადო. ქართული სამზარეულო, გემო იმდენად მდიდარი, მრავალფეროვანი, ნატურალური და ბუნებრივია, რომ ახალგამოგონილი რამ, თუ ტრადიციას და გემოს არღვევს, ჯობია, მენიუში საერთოდ არ ჩასვა. უნდა გავუფრთხილდეთ იმას, რაც წინაპრებმა ჩვენამდე მოიტანეს და შემოგვინახეს. უკრაინაში გამოცდილებით წინ წავედი, თანამშრომლები დავმეგობრდით და ძალიან შეგვიყვარდა ერთმანეთი. ჩვენთან შოთის პური ცხვება და პროფესიონალი რაჭველი მეპურე გვყავს - გიორგი გიორგობიანი.

"მზარეული ჩარჩოებში არ უნდა მოაქციო"
- მზარეულისთვის თავისუფლება ძალიან მნიშვნელოვანია, ჩარჩოებში თუ მოაქცევ, იმ შედეგს ვერ მიიღებ, რაც საჭიროა. თუნდაც საავტორო კერძი თავის გემოზე რომ გააკეთოს და თავისი ტექნოლოგია შეცვალოს. როგორც ხელოვანს, შემოქმედს, შეფსაც აუცილებლად სჭირდება თავისუფლება, მან თავისი საქმე უნდა აკეთოს და თუ დამსაქმებელს ეს არ მოსწონს, შეუძლია, უბრალოდ გაათავისუფლოს, ვიდრე შებოჭოს.
GzaPress
პროფესიები დადაუგეგმავად შეცვლილისაქმიანობის სფერო
- ილიას უნივერსიტეტში ტურიზმის ფაკულტეტი დავამთავრე, სასულიერო სემინარიაში კი - თეოლოგია-ღვთისმეტყველების. ბავშვობიდან მცენარეები მიყვარდა. რაღაც ტრავმა მქონდა, ოპერაცია გავიკეთე და ამ რეაბილიტაციის პროცესში გადავწყვიტე, ჩემი ბავშვობის ჰობი პროფესიად მექცია - ხუთი წლის განმავლობაში, ორქიდეების სერიოზული კოლექცია შევაგროვე, მის კულტურასა და მოვლას ჩავუყარე საფუძველი.
ერთ-ერთ კომპანიაში მენეჯერი ვიყავი, მერე კი კულინარიამ უფრო გამიტაცა. ჩემი გვარის კაცები სულ მზარეულები არიან - მამაჩემი, ბიძაჩემი, პაპაჩემი, გარშემო ყველა და მეც რაღაცნაირად გამომდიოდა. ჩემი ძმაკაცები მეუბნებოდნენ, რომ სწორედ ეს იყო საქმე, რომელიც შეიძლებოდა ყველაზე კარგად გამომსვლოდა და დაჟინებით მთხოვდნენ, გინდა თუ არა, უნდა ისწავლოო. მაშინ 26 წლის ვიყავი. რაიმე ახლის სწავლა ნამდვილად აღარ მინდოდა, მაგრამ ისე შეიტანეს საბუთები კულინარიის აკადემიაში და ისე გადაიხადეს სწავლის საფასური, წარმოდგენაც კი არ მქონდა. ზაფხული იყო, სამეგრელოში მეგობართან ვისვენებდი და გაოცებული დავრჩი, როცა კულინარიის აკადემიიდან დამირეკეს, ტელეფონი გავუთიშე, ვიფიქრე, რაღაც შეეშალათ-მეთქი. მოკლედ, სექტემბერში უკვე სწავლა იწყებოდა და გასაუბრებაზე უნდა მივსულიყავი. სწავლა დავიწყე და პირველი ორი კვირა სულ ვფიქრობდი, ვორჭოფობდი, ნამდვილად იყო თუ არა ეს ჩემი გზა, რომელიც უნდა გამევლო. ყველაფერი უცნაურად მოხდა.
სწავლის პერიოდში უკვე ვმუშაობდი და სამი წელია, რაც ამ საქმეს ვემსახურები. მერე უკვე, ისე ჩამოვყალიბდი, რომ ვფიქრობ, ქართველმა მზარეულმა ყველაფერს ზედმეტს თავი უნდა დაანებო და ის, რაც გაქვს, არსებული მოცემულობიდან უნდა გამოხვიდე, იმიტომ, რომ შენს ქვეყანას, კულინარიას სჭირდები, ქართული საქმე უნდა აკეთო. კონდიტერიაც დავამთავრე, ფრანგული ხაზი, ამანაც დამაინტერესა. საბოლოო ჯამში, მამა-პაპურთან ერთად, რაღაც ახალსაც ვაკეთებ ქართულს. მამაჩემს კიდევ ჰგონია, რომ კულინარია ჩემი დროებით გატაცებაა და ერთ დღესაც ჩამოვალ და ვეტყვი, რომ რამე ახალი უნდა დავიწყო.
სულ თავიდან ერთ-ერთ კომპანიაში დავიწყე მუშაობა და ეს ჩემი მზარეულობის ყველაზე კარგი პერიოდი იყო, რადგან განსაკუთრებული დირექტორი მყავდა - გიორგი ანთაძე, რომელმაც შრომის, ფანტაზიის და მუშაობის ყველაზე დიდი მუხტი მომცა. ფაქტობრივად, მხოლოდ სამზარეულო დაგვხვდა და ყველაფერი დანარჩენი მთელმა გუნდმა ავაწყვეთ. მერე, წერეთელზე გადავედი სამუშაოდ, მერე კი კიევში წავედი.

GzaPress"ბედნიერებაა, როცა შენი ნახელავი ასე მოსწონთ"
- ვცდილობ, ყველაფერს ჩემი ხელი დავატყო. მწყრის შქმერული გავაკეთე, "რულეტებში" გადახვეული, გემრიელი გამოვიდა; ასევე, გავაკეთე წიწილა ღვინოსა და კარაქში, პიტნით, ძველი ქართული რეცეპტი გავაცოცხლე. ასეთივე ძველებური კერძი მოვამზადე თანამედროვე ტექნოლოგიით - საქონლის ენა არაჟნით; კიდევ, დესერტი - სულგუნი ვანილის სოუსით, ჟოლოებითა და ნადუღის კრემით. დეგუსტაციის შემდეგ, დამფუძნებელმა პირდაპირ მენიუში შეიტანა და საკმაოდ მაღალი ფასის მიუხედავად, სტუმრებს სახლშიც კი მიჰქონდათ, რომ ოჯახის წევრებსაც გაესინჯათ. ვისაც ჩვენი პროფესია ესმის, მიხვდება, თუ რა დიდი ბედნიერებაა, როცა შენი ნახელავი ასე მოსწონთ და ძალიან კარგია, როდესაც შენს საქმეს შენს ქვეყანაში აკეთებ, მაგრამ, როდესაც სხვა ქვეყნის მზარეულებს შენი ქვეყნის ავთენტურ გემოსა და სამზარეულოს ასწავლი, საოცარი განცდა, პასუხისმგებლობა, სიყვარული და კარგი შეგრძნებაა.
დედამიწაზე სწორედ ის მომწონს, რომ ყველა ერს თავისი განსხვავებული ნიშა უჭირავს და ერთმანეთს არც უნდა ვგავდეთ. ჩვენ და უკრაინელები მენტალიტეტით, ტრადიციებით ერთმანეთისგან ძალიან განვსხვავდებით, მათ ძალიან თავისუფალი და ლაღი ცხოვრება აქვთ, ჯერ საკუთარ თავს აყენებენ წინა პლანზე და მერე მეგობარს, ოჯახს. სადღეგრძელოს კულტურა აქვთ, მაგრამ ჩვენ რომ ვიცით განსაკუთრებულად, ლექსით, სიყვარულით, მჭევრმეტყველებით, იქ ასე არ იციან, ეს მათი ტრადიცია არ არის.

"პირველივე წუთებში ნუ დაელოდებიან იმას, რომ აუცილებლად დაფასდებიან"
- დამწყებ მზარეულებს ვურჩევდი, თუ საქმიანობას დაბალი პოზიციიდან იწყებენ, სადაც იქნებიან, რომელ შეფთანაც, ყველაფერი აითვისონ, იფიქრონ მის მოქმედებებზე, მისი გემო დაიმახსოვრონ, თავდაუზოგავად იშრომონ და პირველივე წუთებში ნუ დაელოდებიან იმას, რომ აუცილებლად დაფასდებიან. თუ მზარეული თავის ფანტაზიას, ნიჭს, გემოს, კარიერას სწორად წარმართავს და განავითარებს, მოვა დრო და ის აუცილებლად დაფასდება, თავის მიზნებს მიაღწევს. ყველას ვურჩევდი და განსაკუთრებით, ახალ თაობას, რომ ჩვენი ქვეყნის სამზარეულო ვაკეთოთ, მას დღეს პოპულარიზაცია სჭირდება. ჩვენ, ახალგაზრდა თაობის შეფებმა უნდა გავაცნოთ მსოფლიოს ის, რაც ჩვენამდე მოვიდა და ეს სწორად უნდა გავაკეთოთ. ავთენტური გემო დავიცვათ, სიახლეც შევძინოთ, მაგრამ ისეთი, რომელიც საზოგადოებისთვის მისაღები იქნება.
თამთა დადეშელი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
გული მწყდება, რომ ცურვას ვეღარ ვახერხებ
"დღეს იმის გამო მატკინეს გული, რომ დღევანდელ ხელისუფლებასთან დაკავშირებით, "კითხვის ნიშნები" გამიჩნდა"
"მიყვარს ხალასი და ბედნიერი ფერები"
"ორი ბოკალი ღვინო გრიპის ხუთ ნაირსახეობას ამარცხებს"
დაშვებული შეცდომა და ადამიანები, რომლებიც მასზე უარყოფითად მოქმედებენ
"მეგობრებთან, რომლებიც სხვა არხზე გადავიდნენ კარგი ურთიერთობა მაქვს"
"მიმაჩნია, რომ როცა საქართველო გიყვარს და ქალი ხარ, ყველაზე კარგი, რაც შეგიძლია გააკეთო, ქართველთან ერთად ოჯახის შექმნაა..."
"საქმე ის კი არ არის, რამდენი წლის ხარ, მთავარია, რისი უნარი გაქვს"
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2532 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2656 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
7 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.