"ციხეში ყოველდღე ადვოკატი მაკითხავდა, რომელსაც ვუყვარდი და მალე დავქორწინდით კიდეც..."
font-large font-small
"ციხეში ყოველდღე ადვოკატი მაკითხავდა, რომელსაც ვუყვარდი და მალე დავქორწინდით კიდეც..."
ეკლიან გზაზე მოარული ბედნიერი კაცი

ბავშვობისას ხშირად მესმოდა ჩემი მოგვარის სახელი, რომლის შესახებ ლეგენდებს ჰყვებოდნენ. ხანგრძლივი პატიმრობა, რამდენჯერმე დაქორწინება, არაორდინალური ქცევები, რომელიც სისტემური წყობის რადიკალურად საწინააღმდეგო იყო, ერთგვარ შიშსა და პატივისცემას იწვევდა არა მარტო ბავშვებში, არამედ უფროსებშიც. ბოლო აკორდი, რითაც საგვარეულო (და არა მარტო ჩვენ) გაგვაკვირა ლაშა ხოჯანაშვილმა, აღმოჩნდა თავის ადვოკატზე დაქორწინება. მისი რთული, საინტერესო, წინააღმდეგობებით აღსავსე ცხოვრების მნიშვნელოვანი დეტალები რამდენიმე წიგნისთვისაც კი იქნება საკმარისი, თუმცა ამჯერად ლაშას მონათხრობს წარმოგიდგენთ, რომელიც მისი ცხოვრების ერთგვარ რეზიუმეს წარმოადგენს და მისი გაცნობის მერე, სულ სხვა შთაბეჭდილება შეექმნება ადამიანს პიროვნების პროგრესირებისა და წინსვლის შესაძლებლობებზე.

გთავაზობთ ამონარიდებს ინტერვიუდან, რომელიც ჟურნალში "გზა" გამოქვეყნ
და:

"ხშირად მიფიქრია, რასაც უფალი ჩვენთვის იმეტებს, ყველაფერს უკეთესობისკენ მივყავართ, ამიტომ დიდად არაფერს ვდარდობ. მყავს სამი შვილი, მოსიყვარულე მეუღლე და ბედის მადლობელი ვარ. ჩემი ცხოვრების დიდი ნაწილი პატიმრობაში გავატარე - 22 წელზე ცოტა მეტი. არ ვიტყვი, რომ ანგელოზი ვიყავი და ყოველთვის ტყუილად მაპატიმრებდნენ, თუმცა, ასეც მომხდარა, რომ ტყუილად მომიხდია სასჯელი..."

"პირველად ექვსი წელი მომისაჯეს. სტუდენტი ვიყავი მაშინ. ხუთი წლის შემდეგ გავმართლდი, ჩემმა მშობლება წარმოადგინეს საალიბო დოკუმენტები. როდესაც ის დანაშაული იყო მომხდარი, მაშინ ოჯახთან ერთად სოჭში ვისვენებდით. გავმართლდი, მაგრამ ხუთი წელი ვიხდიდი სასჯელს უდანაშაულო და ამან ჩემს ცხოვრებას დიდი დაღი დაასვა..."

"ციხეში ყოველდღე ადვოკატი მაკითხავდა, რომელსაც ვუყვარდი და მალე დავქორწინდით კიდეც. ძალიან ცოტა ჭირდება ადამიანს ბედნიერებისათვის და მას ციხის ოთხ კედელშიც ადვილად პოულობ. ციხეში სულ ვკითხულობდი. ყოველთვის სწავლის წყურვილი მქონდა..."

"მახარებს უმნიშვნელო ამბები, თუნდაც ქუჩაში გაგონილი ბავშვის სიცილი, საბავშვო ბაღის გზაზე ერთად მიმავალი დედა-შვილი. სხვისი სიხარული მეც გამხარებია, სხვა რა გითხრათ... ჩემი ბედის მადლობელი ვარ. დიდხანს ვიარე ეკლიანი გზებით და თუნდაც მალე დამთავრდეს ეს გზა, მე მაინც ბედნიერი ვარ..."

ინტერვიუს სრულად ჟურნალ "გზის" 13 აგვისტოს ნომერში წაიკითხავთ.

როლანდ ხოჯანაშვილი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
მოზარდები და მათი შეკითხვები სექსის გარშემო
ნანუ მაცაბერიძე "მასტერშეფის" მეოთხე სეზონის გამორჩეული კონკურსანტია.
"ეს ერთი დიდი ოჯახია, სადაც ყველა პრობლემას ერთად წყვეტენ, ერთმანეთი უყვართ და ერთმანეთს აძლიერებენ...
"მოთამაშის უბედურება გაუსტუმრებელი ვალი კი არა, ფსიქიკური მდგომარეობაა"
სირიელი ფოტოგრაფი, რომელიც გერმანიაში ქართული კულტურით დაინტერესდა
"მგონია, იტყუებიან, როცა ბავშვის დაბადებამდე ამბობენ, - უკვე მიყვარსო"
"როგორც კი ადამიანს ასწავლი საჯაროდ გამოსვლას, უკვე წარმოიდგენს, რომ თავზე შარავანდედი ადგას"
ბავშვობიდან ცხოველებით ვიყავი გატაცებული
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.