სვა­ნე­თი - დი­დი სიყ­ვა­რუ­ლი, პო­ე­ზია და აღ­მაფ­რე­ნა
font-large font-small
სვა­ნე­თი - დი­დი სიყ­ვა­რუ­ლი, პო­ე­ზია და აღ­მაფ­რე­ნა
გავ­კად­ნი­ერ­დე­ბი და ლექ­სად გეტყ­ვით, რა იყო ჩემ­თ­ვის სვა­ნე­თი, უშ­გუ­ლი და შხა­რა


თბი­ლი­სი­დან სვა­ნე­თის­კენ მიკ­რო­ავ­ტო­ბუ­სით ღა­მით გა­ვემ­გ­ზავ­რეთ. ალი­ონს ნის­ლი­ან ენ­გუ­რის წყალ­სა­ცავ­თან შევ­ხ­ვ­დით. ისე­თი სი­ლა­მა­ზე დაგ­ვ­ხ­ვ­და, ფო­ტო­სე­სი­ის­თ­ვის წუთ­შეს­ვე­ნე­ბა ვითხო­ვეთ და შემ­დეგ გა­ვე­შუ­რეთ სო­ფელ ბარ­ში, და­დეშ­ქე­ლი­ა­ნე­ბის ყო­ფი­ლი რე­ზი­დენ­ცი­ის ნან­გ­რე­ვე­ბის მო­სა­ნა­ხუ­ლებ­ლად. და­დეშ­ქე­ლი­ა­ნე­ბის კოშ­კ­თან რომ მი­ვე­დით, მზე კაშ­კა­შებ­და. იქ­ვე ახალ­გაზ­რ­და სვა­ნი მა­მა­კა­ცე­ბი დაგ­ვ­ხ­ვ­დ­ნენ, თო­კით მიძ­ვ­რე­ბოდ­ნენ კოშ­კ­ში და ასე შე­დი­ოდ­ნენ შიგ­ნით.


ახალ­გაზ­რ­დებს რომ გა­მო­ვე­ლა­პა­რა­კეთ, და­ი­ჩივ­ლეს, - ხე­დავთ, რა მდგო­მა­რე­ო­ბა­შია აქა­უ­რო­ბა - ბა­ლა­ხი­თაა ყვე­ლა­ფე­რი და­ფა­რუ­ლი, ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა კი ყუ­რადღე­ბას სა­ერ­თოდ არ გვაქ­ცევ­სო. ცო­ტა არ იყოს, გა­ვოც­დით და ვუ­საყ­ვე­დუ­რეთ კი­დეც: რე­ზი­დენ­ცი­ის შე­ნო­ბი­სა და კოშ­კის რეს­ტავ­რა­ცია მარ­თ­ლაც სა­ხელ­მ­წი­ფოს შე­სა­ბა­მი­სი უწყე­ბე­ბის საქ­მეა, მაგ­რამ ჯან-ღო­ნით სავ­სე ხალ­ხი ხართ და სხვას რას ელო­დე­ბით, ამ ბა­ლა­ხის გა­თიბ­ვას რა­ღა უნ­და, ორი კა­ციც ეყო­ფა-მეთ­ქი. - ყვე­ლა­ფერს ჩვე­ნი შრო­მა-ჯა­ფით ვა­კე­თებთ და არც ერთ მთავ­რო­ბას არ შევ­ყუ­რებთ ხე­ლებ­შიო, - სვა­ნუ­რი სი­ა­მა­ყით გვი­პა­სუ­ხეს, თან და­ა­ყო­ლეს, - გა­თიბ­ვას ჩვე­ნი ძა­ლი­თაც შევ­ძ­ლებ­თო. "და­დეშ­ქე­ლი­ა­ნებს" მა­ლე გა­მო­ვემ­შ­ვი­დო­ბეთ და აღ­მართს ავუ­ყე­ვით. ქუ­რა­შის წმინ­და გი­ორ­გის ერ­თი ცი­და ეკ­ლე­სი­ამ კი მარ­თ­ლაც გაგ­ვა­ო­ცა. ვიდ­რე მის კარს გაგ­ვი­ღებ­დ­ნენ (ა­ქაც და სვა­ნე­თის სხვა ეკ­ლე­სი­ებ­შიც კა­რის გა­სა­ღე­ბი სოფ­ლის რო­მე­ლი­მე ოჯახს ან კონ­კ­რე­ტუ­ლი ტაძ­რის მოძღ­ვარს აბა­რია. თუ წირ­ვა-ლოც­ვის დრო არ და­ემ­თხ­ვა, ეკ­ლე­სია და­კე­ტი­ლია, რად­გან, უმე­ტეს შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ბევრ სიწ­მინ­დე­სა და ძვირ­ფას ხატს ინა­ხავს, ამი­ტომ მხო­ლოდ მომ­ლოც­ვე­ლე­ბის ან დამ­თ­ვა­ლი­ე­რებ­ლე­ბის თხოვ­ნით აღე­ბენ), გარ­შე­მო შე­მო­ვუ­ა­რეთ.

ღმერ­თ­მა უწყის, რამ­დე­ნი წლის იქ­ნე­ბო­და გა­დაჭ­რი­ლი ხე, ზე­მოთ ამოყ­რი­ლი და ირ­გ­ვ­ლივ გა­ფე­ნი­ლი უმ­ს­ხ­ვი­ლე­სი ფეს­ვე­ბით. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით აგ­ვიხ­ს­ნეს, ეს ხე იფა­ნია, კარ­გა ხნის წინ თა­ვი­სით ამო­სუ­ლა, მე­რე ისე გა­იდ­გა ფეს­ვე­ბი, ტაძ­რის სა­ძირ­კ­ველ­შიც გა­ა­ტა­ნა და ტა­ძა­რი დაბ­ზა­რაო. ეკ­ლე­სი­ის კა­რი სოფ­ლის მკვიდ­რ­მა ქალ­ბა­ტონ­მა გაგ­ვიხ­ს­ნა (ა­სე­თი რამ იშ­ვი­ა­თად ხდე­ბა და უფ­რო მა­შინ, რო­დე­საც ოჯა­ხის მა­მა­კა­ცე­ბი შინ არ არი­ან). ეკ­ლე­სია X სა­უ­კუ­ნის ყო­ფი­ლა და ლა­მა­ზი ფრეს­კე­ბი­თა და პიქ­ტოგ­რა­მე­ბის სი­უხ­ვით გა­მო­ირ­ჩე­ო­და.
GzaPress
ელექ­ტ­რო­გა­ნა­თე­ბა არ იყო, ამი­ტომ ჩვე­ნი­ვე მო­ბი­ლუ­რე­ბით ვა­ნა­თებ­დით და კარ­გა ხანს ვუ­
კირ­კი­ტებ­დით სხვა­დას­ხ­ვა ფორ­მი­სა და ში­ნა­არ­სის ას­ტ­რა­ლურ ნიშ­ნებს. მას­პინ­ძელ­მა გვითხ­რა, - შარ­შან­წინ ამო­ვიდ­ნენ სპე­ცი­ა­ლის­ტე­ბი, თით­ქოს რეს­ტავ­რა­ცი­ის დაწყე­ბა უნ­დო­დათ, მე­რე თქვეს, - ხარ­ჯე­ბი უნ­და მო­ვი­ძი­ო­თო და მას შემ­დეგ აღარ გა­მო­ჩე­ნი­ლან. ახ­ლა­ხან მხა­რეთ­მ­ცოდ­ნე­ო­ბის მუ­ზე­უ­მი­დან კვლავ ამო­ვიდ­ნენ, ისევ და­ათ­ვა­ლი­ე­რეს და წა­ვიდ­ნენ. ვნა­ხოთ, რა იქ­ნე­ბაო.

სო­ფელ­ში, თურ­მე, ხორ­გუ­ა­ნე­ბი ცხოვ­რო­ბენ. ათი კომ­ლი­დან სა­მი შე­მორ­ჩა, და­ნარ­ჩე­ნე­ბი თბი­ლის­ში გა­და­სუ­ლან. იქა­უ­რი სი­ლა­მა­ზით აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბუ­ლი ჩვე­ნი ჯგუ­ფის წევრს, ლია მი­ნა­ძეს აღ­მოხ­და: თქვენ­ზე ბედ­ნი­ე­რი ადა­მი­ა­ნი არ არის, რო­გო­რია, გაღ­ვი­ძე­ბის­თა­ნა­ვე ამ სი­ლა­მა­ზეს რომ და­ი­ნა­ხა­ვო?! მის რო­მან­ტი­კულ გან­წყო­ბა­ზე სვან ქალ­ბა­ტონს ჩა­ე­ღი­მა და ამო­ი­ოხ­რა: - ეჰ, ლა­მა­ზი კი არის, მაგ­რამ ზამ­თარ­ში გვაქვს პრობ­ლე­მე­ბი. ბევ­რი მი­დის, უკან კი არა­ვინ ბრუნ­დე­ბა. აბა, აქე­დან წა­სუ­ლი ვინ­ღა დაბ­რუნ­დე­ბაო? მას­პინ­ძელ ქალ­ბა­ტონს მად­ლო­ბა გა­და­ვუ­ხა­დეთ და უღ­ვა­ლის წმინ­და გი­ორ­გის, შემ­დეგ კი - ჭო­ხულ­დის მაცხოვ­რის ტაძ­რე­ბი და­ვათ­ვა­ლი­ე­რეთ. ბო­ლოს ლა­ტალ­საც მი­ვა­დე­ქით. აქ კი უამ­რა­ვი მო­გო­ნე­ბა წა­მო­მი­ტივ­ტივ­და: 2008 წლის ივ­ნი­სი, ჩე­მი პირ­ვე­ლი "ნა­ბი­ჯე­ბი" სა­ოც­ნე­ბო სვა­ნე­თის მი­წა­ზე, ფეს­ტი­ვა­ლის - "აღ­დ­გო­მი­დან ამაღ­ლე­ბამ­დე" და­ხურ­ვა, უთ­ბი­ლე­სი მას­პინ­ძ­ლე­ბი - გირ­გ­ვ­ლი­ა­ნე­ბის ოჯა­ხი, სან­დ­რო გირ­გ­ვ­ლი­ა­ნის ბა­ბუ­ის სახ­ლ­ში სტუმ­რო­ბა და სვა­ნუ­რი ხალ­ხუ­რი სიმ­ღე­რე­ბით გამ­თ­ბა­რი გუ­ლე­ბი... და­უ­ვიწყა­რი ოთხი დღე, შინ დაბ­რუ­ნე­ბულს, მუ­ზა რომ მომ­გ­ვა­რა და ლექ­სე­ბით სვა­ნუ­რი ცის­თ­ვის, მთე­ბის­თ­ვი­სა და გიჟ­მა­ჟი ენ­გუ­რის­თ­ვის სიყ­ვა­რუ­ლი ამახ­ს­ნე­ვი­ნა...
სამ­წუ­ხა­როდ, ისე ვჩქა­რობ­დით, იმ გულ­თ­ბი­ლი ხალ­ხის მო­ნა­ხუ­ლე­ბა ვერც მო­ვას­წა­რი, ის ეკ­ლე­სი­ე­ბი კი კვლავ ვნა­ხე, წლე­ბის წინ და­ხა­მე­ბუ­ლი­ვით რომ ვათ­ვა­ლი­ე­რებ­დი: მაცხ­ვა­რი­შის მაცხოვ­რის ამაღ­ლე­ბი­სა და იენა­შის იონა წი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლის ტაძ­რე­ბი.

XIV სა­უ­კუ­ნის იონა წი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლის სა­ხელ­ზე აგე­ბულ ეკ­ლე­სი­ას­თან უკ­ვე მო­ნას­ტე­რიც და­უ­არ­სე­ბი­ათ. აქ, სამ­ხ­რე­თის კე­დელ­ზე, სა­კურ­თხევ­ლის გვერ­დით, გა­მო­სა­ხუ­ლია იონა წი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლის ცხოვ­რე­ბის ამ­სახ­ვე­ლი ეპი­ზო­დი - ვე­შა­პის­გან მი­სი ხსნა. მსგავ­სი ფრეს­კა სვა­ნე­თის არც ერთ ეკ­ლე­სი­ა­ში არ გვხვდე­ბა, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­შიც ვერ­სად ნა­ხავთ იონა წი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლის სა­ხე­ლო­ბის ტა­ძარს... GzaPress

იმ დღის გვირ­გ­ვი­ნი ჰაწ­ვა­ლის სა­ბა­გი­რო­თი გა­სე­ირ­ნე­ბა იყო. სა­ბა­გი­როს ბო­ლო რე­ისს სულ­ზე მი­ვუს­წა­რით. უკა­ნას­კ­ნე­ლე­ბი ჩვენ ავე­დით. სა­ნა­ხა­ო­ბა კი მარ­თ­ლაც გა­სა­ო­ცა­რი იყო - ულა­მა­ზე­სი უშ­ბა-თეთ­ნულ­დის პა­ნო­რა­მა, მზის სხი­ვებ­ში გა­დახ­ლარ­თუ­ლი ზღაპ­რუ­ლი ტყე, უსუფ­თა­ვე­სი ჰა­ე­რი და სელ­ფე­ბი, ფო­ტო­ე­ბი, კვლავ სელ­ფე­ბი და... კვლავ სირ­ბი­ლი სა­ბა­გი­როს­კენ. თუ ვერ მი­ვუს­წ­რებ­დით, ფე­ხით, ტყე-ტყე მოგ­ვი­წევ­და დაშ­ვე­ბა. ეს კი ნამ­დ­ვი­ლად არ გვაწყობ­და - გა­ნა ვერ ვივ­ლი­დით? მეს­ტი­ა­ში გა­სე­ირ­ნე­ბაც გვინ­დო­და, კოშ­კე­ბი­სა და თა­მარ მე­ფის ძეგ­ლის ნახ­ვა და ა.შ.

მოკ­ლედ, ყვე­ლა­ფე­რიც მო­ვას­წა­რით და ღა­მის მეს­ტი­ა­შიც ბევ­რი ვი­ხე­ტი­ა­ლეთ. გაგ­ვი­ხარ­და: სი­ცოცხ­ლე ჩქეფ­და მეს­ტი­ა­ში - იქა­უ­რო­ბა ტუ­რის­ტე­ბით იყო გა­და­ჭე­დი­ლი. თა­მარ მე­ფის უჩ­ვე­უ­ლო ქან­და­კე­ბაც ვნა­ხეთ და ფო­ტო­თი შექ­მ­ნი­ლი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა არა­თუ გა­მი­ქარ­წყ­ლ­და, უფ­რო გა­მიმ­ძაფ­რ­და - დი­დე­ბა თა­მა­რის სულს, მაგ­რამ ალ­ბათ ბორ­გავს, ასე­თად გა­მო­ქან­და­კე­ბუ­ლი იმ ად­გი­ლას რომ დად­გეს! შე­საძ­ლოა, სხვა სივ­რ­ცე­ში მარ­თ­ლაც ლა­მა­ზად გა­მო­ჩე­ნი­ლი­ყო ის ნა­მუ­შე­ვა­რი. წინ კი­დევ ერ­თი იმედ­გაც­რუ­ე­ბა გვე­ლო­და, ამ­ჯე­რად - ყო­ფი­თი. კუბ­და­რის საჭ­მე­ლად ვერც ერთ კა­ფე­სა და რეს­ტო­რან­ში ვერ შე­ვაღ­წი­ეთ. ბო­ლოს ერ­თ­გან, ვფიქ­რობ, სა­უ­კე­თე­სო­ში შე­ვე­დით. შე­სა­ნიშ­ნა­ვი მო­ცეკ­ვა­ვე­ე­ბი ჰყავ­დათ, მარ­თ­ლაც მო­ვი­ხიბ­ლეთ, რა­საც ვერ ვიტყო­დით მომ­სა­ხუ­რე­ბა­სა და კუბ­დარ­ზე. ჩემ­მა კარ­ტო­ფილ­მა "ფრიმ" კი ყვე­ლა­ფერს გა­და­ა­ჭარ­ბა - ერ­თი სა­ა­თის შემ­დეგ მა­ღირ­სეს და ისიც - უმი. არა­და, რო­გორ მში­ო­და... ჩანს, ამ კუთხით ჩე­მი საყ­ვა­რე­ლი სვა­ნე­თი ჯერ ვერ უმ­კ­ლავ­დე­ბა ტუ­რის­ტე­ბის მოზღ­ვა­ვე­ბას, მაგ­რამ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, სა­მო­მავ­ლოდ გა­ცი­ლე­ბით უკე­თე­სად მო­ემ­ზა­დე­ბი­ან... ოღონდ იმე­დია, თა­ვის სას­ტუმ­რო­ებ­ზე სა­ხელს ქარ­თუ­ლა­დაც და­ა­წე­რენ, თო­რემ გა­მო­დის, რომ ინ­გ­ლი­სუ­რი და რუ­სუ­ლი წარ­წე­რე­ბით მხო­ლოდ უცხო­ე­ლებს ეპა­ტი­ჟე­ბი­ან. სამ­წუ­ხა­როდ, მსგავ­სი მდგო­მა­რე­ო­ბა დაგ­ვ­ხ­ვ­და უშ­გულ­შიც, რა­ზეც ჩვენს გულ­თ­ბილ მას­პინ­ძელს - ჩან­ქ­სე­ლი­ა­ნე­ბის ულა­მა­ზეს ოჯახ­საც ვუ­საყ­ვე­დუ­რეთ. იმე­დია, გუ­ლან­თე­ბუ­ლი სვა­ნი ახალ­გაზ­რ­დე­ბი ამას აუცი­ლებ­ლად გა­მო­ას­წო­რე­ბენ... მა­ნამ­დე კი მოგ­ზა­უ­რო­ბას გან­ვაგ­რ­ძობთ მაღ­ლა და მაღ­ლა, ზე­მოთ და ზე­მოთ... ღრუბ­ლე­ბის­კენ...

მე­ო­რე დი­ლით ად­რი­ა­ნად გა­ვუ­ყე­ვით გზას, მეს­ტი­ის მუ­ზე­უ­მის ნახ­ვა კი უკა­ნა გზის­თ­ვის გა­დავ­დეთ. ყვე­ლა­ზე მე­ტად კა­ლა-უშ­გულ­თან და შხა­რა-ლა­მა­რი­ას­თან მი­მეჩ­ქა­რე­ბო­და, თუმ­ცა გზა­დაგ­ზა ისეთ სა­ოც­რე­ბებს ვნა­ხუ­ლობ­დით, ლა­მის გუ­ლი გვი­ჩერ­დე­ბო­და. მოგ­ზა­უ­რო­ბის მე­ო­რე დღე მუ­ლა­ხის თე­მის - ჟა­მუ­შის მაცხოვ­რის ტაძ­რით და­ვიწყეთ. ეკ­ლე­სი­ის ეზოს ალაგ-ალაგ დან­გ­რე­უ­ლი ქვის გა­ლა­ვა­ნი ერ­ტყა, ერთ მხა­რეს თავ­მო­ტე­ხი­ლი კოშ­კი ედ­გა, მე­ო­რე მხა­რეს - საცხოვ­რე­ბე­ლი სახ­ლი. იქა­უ­რო­ბის მას­პინ­ძ­ლე­ბი კი ქალ­და­ნე­ბი იყ­ვ­ნენ.
ტაძ­რის კა­რიც ქალ­და­ნე­ბის ოჯა­ხის მერ­ვეკ­ლა­სელ­მა ვაჟ­მა - გი­ორ­გიმ გაგ­ვი­ღო. სწო­რედ მან გვითხ­რა, ეკ­ლე­სი­ის უკან, კოშ­კი რომ ჩა­მო­ინ­გ­რა და ჩვე­ნი სახ­ლი და­ა­ზი­ა­ნა, ეკ­ლე­სი­ას ერ­თი ქვაც არ მოხ­ვედ­რიაო.
ამ ტა­ძარ­ში და­ცუ­ლია წმ. გი­ორ­გის X სა­უ­კუ­ნის ჭე­დუ­რი ხა­ტი, რო­მე­ლიც მის­თ­ვის იმერ­თა მე­ფეს, გი­ორ­გი II-ს შე­უ­წი­რავს...
შემ­დე­გი "გა­ჩე­რე­ბა" ჩვა­ბი­ა­ნის მაცხოვ­რის ტა­ძარ­თან გვქონ­და. იქაც ტაძ­რის კა­რი ქალ­ბა­ტონ­მა გაგ­ვი­ღო, ცი­ა­ლა ქალ­დან­მა. მან­ვე გვითხ­რა, აქა­უ­რო­ბა ჭე­ხა­ნებს აბა­რი­ათ, მე მა­თი რძა­ლი ვარ. ისე კი, სო­ფელ­ში ჭე­ხა­ნე­ბის გარ­და, მარ­გი­ა­ნე­ბი და გი­გა­ნე­ბი ცხოვ­რო­ბე­ნო. ტაძ­რის მხატ­ვ­რო­ბამ ულა­მა­ზე­სი ფე­რე­ბით გაგ­ვა­ო­ცა. ეკ­ლე­სი­ა­ში ჭე­ხა­ნე­ბის საგ­ვა­რე­უ­ლო მაცხოვ­რის დი­დი ხა­ტი იყო დაბ­რ­ძა­ნე­ბუ­ლი. ქალ­ბა­ტონ­მა ცი­ა­ლამ ლი­ფა­ნა­ლის დღე­სას­წა­ულ­ზეც გვი­ამ­ბო: ლი­ფა­ნა­ლი ანუ მკვდრე­ბის შენ­დო­ბა, ჰქვია დღე­სას­წა­ულს, რო­მელ­საც ახა­ლი წლის დად­გო­მის შემ­დეგ, შო­ბის წინ ვიწყებთ. ერთ წელს თუ ორ­შა­ბათს იწყე­ბა, მე­ო­რე წელს - სამ­შა­ბათს და ა. შ. ამის მი­ხედ­ვი­თაა მი­სი ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვო­ბაც. წლი­დან წლამ­დე აკ­ლ­დე­ბა დღე­ე­ბი და ბო­ლოს ერ­თი დღე რჩე­ბა. სოფ­ლის ყვე­ლა ოჯა­ხი­დან თი­თო ადა­მი­ა­ნი მა­ინც ამოვ­დი­ვართ და ჩვენს მკვდრებ­საც "ვე­პა­ტი­ჟე­ბით". პირ­ვე­ლი ღა­მე, რო­დე­საც მკვდრე­ბი "მო­დი­ან", მარ­ხ­ვის დღეა, რო­მე­ლიც მე­რე ხსნილ­დე­ბა. დღე­სას­წა­უ­ლის ბო­ლოს მკვდრე­ბი "მი­დი­ა­ნო".

ჩვა­ბი­ა­ნი­დან ნა­კი­ფა­რის­კენ გა­ვე­შუ­რეთ. იფა­რის თე­მის სო­ფელ ნა­კი­ფა­რის X სა­უ­კუ­ნის წმინ­და გი­ორ­გის ტა­ძარ­ში იმ დროს მი­ვე­დით, მომ­ლოც­ვე­ლე­ბის­თ­ვის სიწ­მინ­დე­ე­ბი რომ გა­მოჰ­ქონ­დათ. ტა­ძა­რი მე­ფის მხატ­ვარს - თევ­დო­რეს მო­უ­ხა­ტავს. თევ­დო­რეს მო­ხა­ტუ­ლი ყო­ფი­ლა იფ­რა­ა­ლი­სა და კა­ლის ტაძ­რე­ბიც (იმ დღეს იფ­რა­ალ­შიც ავე­დით. 3 კი­ლო­მეტ­რი თა­კა­რა მზე­ში ვი­ა­რეთ და ერ­თი წა­მით არ გვი­ნა­ნია, ისე­თი სა­ოც­რე­ბე­ბი ვნა­ხეთ). ნა­კი­ფა­რის წმ. გი­ორ­გის ეკ­ლე­სი­ის წინ ორად ატო­ტი­ლი არ­ყის უზარ­მა­ზა­რი და ულა­მა­ზე­სი ხე იდ­გა. და­ახ­ლო­ე­ბით, ორ­მო­ცი წლის წინ, შე­სას­ვ­ლელ­თან ორი პა­ტა­რა ბავ­შ­ვი და­უკ­რ­ძა­ლავთ და მათ საფ­ლავ­ზე არ­ყის ხე და­ურ­გავთ. დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში ის ხე ორ ტო­ტად ამოწ­ვე­რი­ლა და დღეს უკ­ვე ორ უზარ­მა­ზარ ხე­დაა ქცე­უ­ლი. სიწ­მინ­დე­ე­ბი­დან გან­სა­კუთ­რე­ბით ბა­ჯაღ­ლო ოქ­როს თა­სი დაგ­ვა­მახ­სოვ­რ­და. ჩვენ თვალ­წინ გა­მო­აბ­რ­ძა­ნეს ტაძ­რი­დან და აგ­ვიხ­ს­ნეს: რო­ცა თა­სი გა­მოგ­ვაქვს, აუცი­ლებ­ლად უნ­და იდღეგ­რ­ძე­ლოთ, და­ი­ლო­ცო­თო. ცოტ-ცო­ტა სას­მ­ლით ყვე­ლამ ვადღეგ­რ­ძე­ლეთ სვა­ნე­ბი, სვა­ნე­თი და მი­სი მთე­ბი­დან და­ნა­ხუ­ლი სრუ­ლი­ად სა­ქარ­თ­ვე­ლო. ნა­კი­ფა­რი­დან აშ­კა­რად სუ­ლი­ე­რად და ფი­ზი­კუ­რად გაძ­ლი­ე­რე­ბუ­ლებ­მა, გზად ულა­მა­ზე­სი ად­გი­ლე­ბის მო­ნა­ხუ­ლე­ბით, ავი­ა­რეთ აღ­მარ­თი და უშ­გუ­ლამ­დეც მშვი­დო­ბი­ა­ნად მი­ვაღ­წი­ეთ.

გავ­კად­ნი­ერ­დე­ბი და ლექ­სად გეტყ­ვით, რა იყო ჩემ­თ­ვის სვა­ნე­თი, უშ­გუ­ლი და შხა­რა: შე­ნი ხმა ჩა­მეს­მა და გა­მეღ­ვი­ძა./ თავ­ს­ხ­მა მო­სუ­ლი­ყო მთა­ში./ ბინ­დი აიყა­რა და ჩე­მი სარ­კ­მ­ლი­დან/ შენს ნაკ­ვ­თებს და­ვე­ძებ­დი ცა­ში./ თვა­ლი ვერ­სად მოგ­კარ და ამო­გირ­ბი­ნე,/ აისს რომ შევ­ხ­ვედ­რო­დით ერ­თად./ თით­ქოს, ცი­ვი ჩან­დი - თოვ­ლი­ა­ნი, მო­გი­ახ­ლოვ­დი და - მზე ხარ!/ ქარ­მა ყუ­რი მოჰ­კ­რა და ჩე­მი ბუტ­ბუ­ტი/ სიტყ­ვა-სიტყ­ვით მო­ი­ტა­ნა შენ­თან./ იცი, რო­გორ მივ­ხ­ვ­დი? - მე რომ გი­ღი­მო­დი,/ შენ კოხ­ტა­ობ­დი მზეს­თან...GzaPress

ულა­მა­ზე­სი ლა­გურ­კის (სო­ფელ კა­ლის წმ. კვი­რი­კე­სა და ივ­ლი­ტას ტა­ძა­რი) უნა­ხა­ვად ვერ წა­მო­ვი­დო­დით. ყო­ჩა­ღად ავირ­ბი­ნეთ ზე­მოთ. ტა­ძარ­ში მი­სი სიწ­მინ­დე­ე­ბის მცველ­მა, ზა­ურ გულ­ბან­მა გვი­მას­პინ­ძ­ლა და იქა­უ­რო­ბა დაგ­ვათ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნა. სა­ო­ცა­რი ძა­ლა და მად­ლი მო­დი­ო­და სა­კურ­თხევ­ლის წინ, ქვის კვარ­ცხ­ლ­ბეკ­ზე ამაღ­ლე­ბუ­ლი, ოქ­რო­თი მო­ვა­რა­ყე­ბუ­ლი და ვერ­ცხ­ლით მო­ჭე­დი­ლი დი­დი ჯვრი­დან. ეზო­ში მდე­ბა­რე 96-კი­ლოგ­რა­მი­ა­ნი ზა­რი და "სა­ჯილ­დაო ქვე­ბიც" გვაჩ­ვე­ნა. ერ­თი ქვა მა­მა­კა­ცე­ბის­თ­ვის ყო­ფი­ლა გან­კუთ­ვ­ნი­ლი, და­ნარ­ჩე­ნი ორი - ქა­ლე­ბის­თ­ვის. ტაძ­რის ეზო­დან ჩემს მე­გო­ბარ­სა და კო­ლე­გას არ­მაზ ხარ­ძი­ანს და­ვუ­რე­კე და ვა­ხა­რე, შენს მშობ­ლი­ურ კა­ლა­ში ვარ, ლა­გურ­კა­ზე-მეთ­ქი. იმ­წამს და­ჟი­ნე­ბით მომ­თხო­ვა, ქა­ლე­ბის ქვე­ბი­დან ერთ-ერთს მა­ინც და­ე­ჭი­დე, ეგებ ას­წიო კი­დე­ცო. ქვებს რომ შევ­ხე­დე, სი­ცი­ლით მოვ­კ­ვ­დი, - ამას რა დაძ­რავს-მეთ­ქი, მაგ­რამ არ­მაზს მა­ინც ვერ გა­ვუ­ტე­ხე ხათ­რი და... ჰოი, სა­ოც­რე­ბავ: ჯერ ერ­თი ქვა წა­მოვ­წიე, მე­რე მე­ო­რე, უფ­რო მოზ­რ­დი­ლი "წა­მო­ვა­ყე­ნე ფეხ­ზე". ჩე­მი მე­გობ­რე­ბი ტაშს მიკ­რავ­დ­ნენ, მე კი გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი და ბედ­ნი­ე­რი დავ­ყუ­რებ­დი ქვებს. ბო­ლოს გა­ირ­კ­ვა, რომ თუ­კი ქვას მო­ე­რე­ო­დი, ნატ­ვ­რა-სურ­ვი­ლი აგის­რულ­დე­ბო­და. ქვას­თან შე­ჭი­დე­ბი­სას ეს პი­რო­ბა ნამ­დ­ვი­ლად არ ვი­ცო­დი, მაგ­რამ, უნებ­ლი­ეთ, რა­ღაც ჩა­ვი­ფიქ­რე... ჰო­და, იმე­დია, ამის­რულ­დე­ბა, თქვენ კი სვა­ნეთ­ში მოგ­ზა­უ­რო­ბას გი­სურ­ვებთ - მერ­წ­მუ­ნეთ, იგი შე­ნი სუ­ლი­დან, გუ­ლი­დან და თვა­ლი­დან არას­დ­როს გა­მო­ვა და მუ­დამ სიყ­ვა­რუ­ლის აღ­მაფ­რე­ნით გა­ტა­რებს! ოღონდ მოგ­ზა­უ­რო­ბა აუცი­ლებ­ლად და­დეშ­ქე­ლი­ა­ნე­ბის ყო­ფი­ლი რე­ზი­დენ­ცი­ით და­იწყეთ: სვა­ნე­ბი ამ­ბო­ბენ, ვინც "და­დეშ­ქე­ლი­ა­ნე­ბით" იწყებს, სვა­ნე­თი ყვე­ლა­ფერს უჩ­ვე­ნებს, ყვე­ლა კარს უღებს და ყვე­ლა მწვერ­ვა­ლი­დან ყრის ღრუბ­ლებს, მა­თი სი­ლა­მა­ზე სრუ­ლად რომ და­გა­ნახ­ვო­სო!


ირ­მა ხარ­ში­ლა­ძე

ბეჭდვა