წერილი, რომლის გამოც 73 წლის დიმიტრი ყიფიანი სამუდამოდ გადაასახლეს
font-large font-small
წერილი, რომლის გამოც 73 წლის დიმიტრი ყიფიანი სამუდამოდ გადაასახლეს
დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი - მო­ხუ­ცი წა­მე­ბუ­ლის გვირ­გ­ვი­ნით

"პა­ტივ­ცე­მუ­ლი მო­ხუ­ცი ჯერ ისევ სავ­სეა ენერ­გი­ით და სუ­ლის სიმ­ტ­კი­ცით. ბო­ლოს დროს სჩი­ვის მხო­ლოდ - გუ­ლი რო­გორ­ღაც კარგს არას მე­უბ­ნე­ბა და მე­ში­ნი­ან ისე არ მოვ­კ­ვ­დე, რომ სამ­შობ­ლო მი­წა ვერ ვნა­ხო­ვო. ყვე­ლა­ზე ძლი­ერ უფ­რო ის აღო­ნებ­და, რომ ვა­ი­თუ მოვ­კ­ვ­დე და ჩე­მი ძვლე­ბი აქ დას­ტო­ვონ და არ დამ­მარ­ხონ ჩემს საყ­ვა­რელს მი­წა-წყალ­ში­ო", - იწე­რე­ბო­და, თურ­მე, სტავ­რო­პო­ლი­დან დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნის ერ­თი ნაც­ნო­ბი, მის გარ­დაც­ვა­ლე­ბამ­დე ცო­ტა ხნით ად­რე. ცო­ტა ხნის შემ­დეგ კი...


1887 წლის 27 ოქ­ტომ­ბერს გა­ზეთ "ი­ვე­რი­ის" პირ­ვე­ლი­ვე გვერ­დ­ზე და­ი­ბეჭ­და ინ­ფორ­მა­ცია, რომ კვი­რას, 25 ოქ­ტომ­ბერს სტავ­რო­პო­ლი­დან მი­ღე­ბუ­ლი დე­პე­შა იუწყე­ბო­და, ამ დი­ლით დი­მიტ­რი ივა­ნეს ძე ყი­ფი­ა­ნი "მოკ­ლუ­ლი ნა­ხეს თა­ვის სად­გურ­ში. გა­მო­ძი­ე­ბა სწარ­მო­ებს!" იმა­ვე სა­ღა­მოს მე­ო­რე დე­პე­შაც მო­სუ­ლა: "გა­მო­ძი­ე­ბით ჩნდე­ბა, რომ ყი­ფი­ა­ნის გა­ძარ­ც­ვა სდო­მე­ბი­ათ და ამ გან­ზ­რახ­ვით მო­უკ­ლავთ". მსა­ხი­ო­ბი, რე­ჟი­სო­რი, დრა­მა­ტურ­გი და კრი­ტი­კო­სი ვა­ლე­რი­ან გუ­ნია წერს, ბან­კ­ში მი­სულ ამ ამ­ბით შეძ­რ­წუ­ნე­ბულ, პირ­მო­კუ­მულ და წარ­ბ­შეკ­რულ ილია ჭავ­ჭა­ვა­ძეს ჯერ ქვე­და ტუ­ჩი აუთ­რ­თოლ­და, შემ­დეგ "ო­რი მსხვი­ლი ცრემ­ლი გად­მო­ე­წუ­რა და ლა­მაზ ულ­ვა­შებ­ზე და­ენ­თხია. მე არას­დ­როს არ მე­ნა­ხა ასე­თი ჩუ­მი, მუნ­ჯი და, ამა­ვე დროს, უმაღ­ლე­სად მეტყ­ვე­ლი მწუ­ხა­რე­ბა­ო"...
ილია ჭავ­ჭა­ვა­ძე "ი­ვე­რი­ის" რამ­დე­ნი­მე ნო­მერ­ში ზე­დი­ზედ უძღ­ვ­ნის სტა­ტი­ებს დი­მიტ­რი ყი­ფი­ანს და კითხუ­ლობს: რა უნ­დო­დათ, რას და­ხარ­ბ­დ­ნენ ბო­როტ­მოქ­მე­დე­ბი, მის გა­ხუ­ნე­ბულ და დაძ­ვე­ლე­ბულ ტან­საც­მელს? რას მო­ე­ლოდ­ნენ ამ ღა­რი­ბი და დღე­მი­ლე­უ­ლი კა­ცის­გა­ნო?! და იქ­ვე და­ურ­თავს: მი­სი - ღრმად მო­ხუ­ცე­ბუ­ლის სიმ­დიდ­რე, ხომ, ამ წუ­თი­სო­ფელ­ში დარ­ჩე­ნი­ლი მხო­ლოდ ორი­ო­დე დღე­ღა იყო, თით­ქოს ესეც შე­შურ­დათ და წა­არ­თ­ვე­სო. ილია ჭავ­ჭა­ვა­ძე სხვა სიმ­დიდ­რე­ზეც ლა­პა­რა­კობს, იმა­ზე, რაც არც წა­სარ­თ­მე­ვია და არც მო­სა­ტა­ცე­ბე­ლი და რაც სწო­რე­დაც რომ ჰქონ­და დი­მიტ­რი ყი­ფი­ანს - მი­სი სამ­სა­ხუ­რი და ღვაწ­ლი, რო­მე­ლიც "მა­გარს ცი­ხე­შია და იმ ცი­ხეს ხსოვ­ნა ჰქვი­ან: ვე­რა­ვინ შე­ამ­ტ­ვ­რევს, ვე­რა­ვინ შე­ან­გ­რევს"...

დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი - სა­ზო­გა­დო მოღ­ვა­წე, პუბ­ლი­ცის­ტი, ლი­ტე­რა­ტო­რი და მთარ­გ­მ­ნე­ლი 1814 წლის 14 აპ­რილს და­ბა­დე­ბუ­ლა და ად­რე­ვე და­ობ­ლე­ბულს, უფ­რო­სი ძმა - ქა­ი­ხოს­რო პატ­რო­ნობ­და. ამ უკა­ნას­კ­ნელს იგი ჯერ თბი­ლი­სის სა­სუ­ლი­ე­რო სე­მი­ნა­რი­ა­ში შე­უყ­ვა­ნია, მა­ლე­ვე - კე­თილ­შო­ბილ­თა სას­წავ­ლე­ბელ­ში. თურ­მე, იქ დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი ნი­კო­ლოზ ბა­რა­თაშ­ვილ­თან ერ­თად სწავ­ლობ­და. სას­წავ­ლებ­ლის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ, ერ­თხანს დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი თარ­ჯიმ­ნად მუ­შა­ობ­და, მე­რე - თა­ვი­სი­ვე სას­წავ­ლე­ბელ­ში მას­წავ­ლებ­ლად. 17 წლი­სა ოთხ სა­განს ას­წავ­ლი­და - არით­მე­ტი­კას, გე­ოგ­რა­ფი­ას, ქარ­თულ და რუ­სულ ენებს, მაგ­რამ პე­და­გო­გად დიდ­ხანს არ უმუ­შა­ვია: 1832 წლის თა­ვად-აზ­ნა­ურ­თა შეთ­ქ­მუ­ლე­ბა­ში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბის­თ­ვის, 20 წლი­სა ვო­ლოგ­და­ში გა­და­ა­სახ­ლეს. დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში 1837 წელს დაბ­რუნ­და...

ამ გა­სა­ო­ცა­რი ადა­მი­ა­ნის შუ­ამ­დ­გომ­ლო­ბით და­არ­ს­და პირ­ვე­ლი ქარ­თუ­ლი ჟურ­ნა­ლი "ცის­კა­რი", მი­სი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი მოღ­ვა­წე­ო­ბა კი მთარ­გ­მ­ნე­ლო­ბი­თი სა­მუ­შა­ო­თი და­იწყო; დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი სა­მეც­ნი­ე­რო-ის­ტო­რი­ულ ნაშ­რო­მებ­საც წერ­და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ის­ტო­რი­ის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვან სა­კითხებ­ზე; თურ­მე, წე­რას­თან ერ­თად, ხატ­ვაც კარ­გად ემარ­ჯ­ვე­ბო­და;

იგი გახ­ლ­დათ კავ­კა­სი­ის სოფ­ლის მე­ურ­ნე­ო­ბის სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ვი­ცე-პრე­ზი­დენ­ტი. ბევ­რ­მა არც იცის, რომ მე-19 სა­უ­კუ­ნის 80-იან წლებ­ში "ხვან­ჭ­კა­რის" წარ­მო­ე­ბას სწო­რედ დი­მიტ­რი ყი­ფი­ან­მა ჩა­უ­ყა­რა სა­ფუძ­ვე­ლი. მას "ა­ლექ­სან­დ­რო­უ­ლი­სა" და "მუ­ჯუ­რე­თუ­ლის" უნი­კა­ლუ­რი ყურ­ძ­ნის ჯი­შე­ბის­გან არას­რუ­ლი დუ­ღი­ლის მე­თო­დით მი­უ­ღია შე­სა­ნიშ­ნა­ვი, ნა­ხევ­რად ტკბი­ლი წი­თე­ლი ღვი­ნო, რო­მელ­საც იმხა­ნად "ყი­ფი­ა­ნის ღვი­ნოს" უწო­დებ­დ­ნენ. სწო­რედ ამ ღვი­ნოს მი­უ­ღია ოქ­როს გრან-პრი (ეს სიმ­ბო­ლო დღეს სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ეროვ­ნულ მუ­ზე­უმ­ში ინა­ხე­ბა) ბელ­გი­ის ქა­ლაქ ოს­ტენ­ში მოწყო­ბილ ევ­რო­პის ღვი­ნის ფეს­ტი­ვალ­ზე.
დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნის თა­ნად­გო­მით და­არ­ს­და "ტფი­ლი­სის სა­ჯა­რო ბიბ­ლი­ო­თე­კა" და ამით ის მო­სახ­ლე­ო­ბის ყვე­ლა ფე­ნის­თ­ვის გახ­და ხელ­მი­საწ­ვ­დო­მი.

იგი იყო სა­მეგ­რე­ლოს სამ­თავ­როს ქო­ნე­ბის მე­ურ­ვე, რა­თა ბა­ტო­ნიშ­ვი­ლე­ბის­თ­ვის მა­მუ­ლე­ბი შე­ე­ნარ­ჩუ­ნე­ბი­ნა და ამით იქა­უ­რი მი­წე­ბი ცა­რიზ­მის სა­კო­ლო­ნი­ზა­ციო ფონ­დ­ში შე­ტა­ნის­გან და­ეც­ვა; დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი დრა­მა­ტუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის დამ­ფუძ­ნე­ბე­ლი და გამ­გე­ო­ბის წევ­რი გახ­ლ­დათ; ქარ­თ­ველ­თა შო­რის წე­რა-კითხ­ვის გა­მავ­რ­ცე­ლე­ბე­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის პირ­ველ თავ­მ­ჯ­დო­მა­რე­დაც ის აირ­ჩი­ეს; მას­ვე ეკუთ­ვ­ნის სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში სა­ად­გილ­მა­მუ­ლო ბან­კის და­არ­სე­ბის იდეა და ბან­კის წეს­დე­ბის ხუ­თი პრო­ექ­ტი თა­ვად შე­ად­გი­ნა, მი­სი დაწყე­ბუ­ლი სა­ბან­კო საქ­მე კი სა­ბო­ლო­ოდ, ილია ჭავ­ჭა­ვა­ძემ მი­იყ­ვა­ნა ბო­ლომ­დე...

თბი­ლი­სის სე­მი­ნა­რი­ის რექ­ტო­რად ქარ­თ­ვე­ლე­ბი­სა და ქარ­თუ­ლი ენის მო­ძუ­ლე, ეგ­ზარ­ქოს პავ­ლეს ჩა­რე­ვით და­ნიშ­ნულ­მა მღვდელ­მა ჩუ­დეც­კიმ სას­წავ­ლე­ბელ­ში აუტა­ნე­ლი პი­რო­ბე­ბი შექ­მ­ნა. შე­დე­გად, მოს­წავ­ლე იოსებ ლა­ღი­აშ­ვილ­მა იგი სი­ცოცხ­ლეს გა­მო­ა­სალ­მა. ამის­თ­ვის შავ­რაზ­მელ­მა ეგ­ზარ­ქოს­მა სი­ო­ნის ტა­ძარ­ში დაწყევ­ლა მკვლე­ლი და მას­თან ერ­თად - მთე­ლი ქარ­თ­ვე­ლი ერი. 1886 წლის 8 ივ­ნისს დი­მიტ­რი ყი­ფი­ან­მა წე­რი­ლი გა­უგ­ზავ­ნა ეგ­ზარ­ქოსს: "...თუ ყო­ვე­ლი­ვე ეს, უფა­ლო, მარ­თა­ლია, თქვე­ნი თა­ნამ­დე­ბო­ბის ღირ­სე­ბის გა­დარ­ჩე­ნა მხო­ლოდ იმით შე­იძ­ლე­ბა, რომ შე­უ­რაცხ­მ­ყო­ფე­ლი შე­უ­რაცხ­ყო­ფი­ლი ქვეყ­ნი­დან და­უ­ყოვ­ნებ­ლივ იქ­ნას გაყ­ვა­ნი­ლი". ამის გა­მო, 73 წლის დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი სა­მუ­და­მოდ გა­და­ა­სახ­ლეს სტავ­რო­პოლ­ში.

"პა­ტიმ­რო­ბით და­ვიწყე ცხოვ­რე­ბა და პა­ტიმ­რო­ბით ვამ­თავ­რებ", ­- უთ­ქ­ვამს გა­და­სახ­ლე­ბის წინ აკა­კი წე­რეთ­ლის­თ­ვის და სა­ხე­ზე სევ­და რომ შე­უმ­ჩ­ნე­ვია, ღი­მი­ლით და­უ­მა­ტე­ბია: "ნუ გშურს, ჩემ­თ­ვის ეს დი­დი წყა­ლო­ბაა! უკე­თეს ჯილ­დოს მე ვერც კი მო­ვი­ფიქ­რებ... ქარ­თ­ველ­თა­გან ციმ­ბირ­ში ჯერ იდე­უ­რად არა­ვინ დას­ჯი­ლა და დეე, პირ­ვე­ლი მერ­ცხა­ლიც მე ვი­ყო! მარ­თა­ლია, პირ­ველ მერ­ცხალს ხან­და­ხან სუს­ხი დაჰ­კ­რავს და გა­ზაფხულს ვერ მო­ეს­წ­რე­ბა, მაგ­რამ მა­ინც პირ­ვე­ლი მა­ხა­რო­ბე­ლია და გა­ზაფხუ­ლი მა­ინც მო­ვა".

დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი "გა­ზაფხუ­ლამ­დე" მოკ­ლეს სტავ­რო­პოლ­ში. მთელ­მა ქა­ლაქ­მა გვირ­გ­ვი­ნით შე­ამ­კო მი­სი კუ­ბო და სი­ნა­ნუ­ლით გა­მო­ა­ცი­ლა, ასე­თი კა­ცის მათ ქა­ლაქ­ში სიკ­ვ­დი­ლის­თ­ვის ბო­დიშს იხ­დიდ­ნენ. ყვე­ლა - წუხ­და, გლო­ვობ­და, მის­ტი­რო­და მას - "დი­დი თუ პა­ტა­რა, ყრმა თუ ხნი­ე­რი, სწავ­ლუ­ლი თუ უს­წავ­ლე­ლი, მა­ღა­ლი თუ მდა­ბა­ლი, ნაც­ნო­ბი თუ უც­ნო­ბი, მახ­ლო­ბე­ლი თუ შო­რე­უ­ლი - ყვე­ლა­ნი ერ­თად და თვი­თო­ე­უ­ლი ცალ­კე გრძნობს, რომ რა­ღაც და­აკ­ლ­და, რა­ღაც და­ე­კარ­გა, რა­ღაც ძარ­ღ­ვი ჩას­წყ­და გულ­ში", - წერ­და "ი­ვე­რი­ა­ში" ილია ჭავ­ჭა­ვა­ძე და ამის მი­ზეზ­საც თვი­თონ ასა­ხე­ლებ­და: "ი­გი იყო გულ­თა-სრუ­ლი კა­ცი... კა­ცი ხა­სი­ა­თი­სა. ჩვენ­და სამ­წუ­ხა­როდ, ეს დი­დი და ძვირ­ფა­სი სი­კე­თე მარ­ტო ჩვენს ძვე­ლებს-ღა მოს­დევთ და აი რას მივ­ტი­რით, რო­ცა იგი­ნი მი­დი­ან... მძლედ მო­ბურ­თალ­ნი ქვეყ­ნი­ე­რო­ბის მო­ე­დან­ზედ მარ­ტო დიდ­ხა­სი­ა­თის კაც­ნი არი­ან. ქვეყ­ნის ღერძს მარ­ტო ის ატ­რი­ა­ლებს, ვი­საც მიჰ­მად­ლე­ბია გულ­თა-სრუ­ლო­ბა, დიდ ხა­სი­ა­თო­ბა იმის­და მი­უ­ხე­და­ვად - ტრი­ა­ლი ემარ­ჯ­ვათ, თუ ემარ­ცხათ... აღარ არის დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი! აღარ არის ის, ვი­საც "ფე­ხი მთებრ ედ­გა ქვე­ყა­ნად,/ ტი­ნუ­რად გამ­ტ­კი­ცე­ბუ­ლი... თვალ-წინ გვიდ­გა იგი, წარ­მო­სა­დე­გი მო­ხუ­ცი წა­მე­ბუ­ლის გვირ­გ­ვი­ნი­თა. მის დი­ა­დად მეტყ­ველს და მხნე­ო­ბით სავ­სე სა­ხეს ზედ დაჰ­ფე­ნია შა­რა­ვან­დე­დი ტან­ჯ­ვით მოკ­ლუ­ლი­სა"...

გარ­დაც­ვ­ლი­ლის პრო­ცე­სი­ას გზა­დაგ­ზა ემა­ტე­ბო­და აზ­ვა­ვე­ბუ­ლი ქარ­თ­ვე­ლო­ბა. ხო­ლო თბი­ლის­ში, მა­მა­და­ვი­თის­კენ მი­მა­ვალ გზა­ზე, პრო­ცე­სი­ამ გრან­დი­ო­ზუ­ლი მას­შ­ტა­ბი მი­ი­ღო და დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნის დაკ­რ­ძალ­ვას ცა­რიზ­მის წი­ნა­აღ­მ­დეგ მი­მარ­თუ­ლი დი­დი და გა­ბე­დუ­ლი დე­მონ­ს­ტ­რა­ცი­აც უწო­დეს! სწო­რედ ეს იყო დი­მიტ­რი ყი­ფი­ა­ნი­სე­უ­ლი "გა­ზაფხუ­ლი" - აკი, მოგ­ვი­ა­ნე­ბით წერ­დ­ნენ კი­დეც: "იმ მო­ხუ­ცის წყა­ლო­ბით, მთაწ­მინ­და­ზე მი­წას რომ აბა­რია, გა­დაჭ­რით და სა­მუ­და­მოდ გა­მო­ვერ­კ­ვი­ეთ ძი­ლი­სა­გან და ბუ­რა­ნი­სა­გან. მაშ, გა­ნის­ვე­ნე მშვი­დო­ბი­ა­ნად, დი­დო მო­ხუ­ცო, შე­ნი სა­ხე­ლი აღ­ბეჭ­დი­ლია ქარ­თუ­ლი, ეროვ­ნუ­ლი შე­მეც­ნე­ბის ის­ტო­რი­ა­ში"...

აკა­კი წე­რე­თელ­მა დი­მიტ­რი ყი­ფი­ანს "მე­ო­რე დი­მიტ­რი თავ­და­დე­ბუ­ლი", ხო­ლო ილია ჭავ­ჭა­ვა­ძემ - "გულ­თა-სრუ­ლი კა­ცი" უწო­და; აკა­კიმ მას სა­უცხოო ლექ­სი - "გან­თი­ა­დი" მი­უძღ­ვ­ნა, ილი­ამ - შე­სა­ნიშ­ნა­ვი წე­რი­ლე­ბი...
2007 წელს სა­ქარ­თ­ვე­ლოს სა­პატ­რი­არ­ქომ იგი წმინ­და­ნად შე­რაცხა და მი­სი ხსე­ნე­ბის დღედ 26 აპ­რი­ლი და­ა­წე­სა.

ირ­მა ხარ­ში­ლა­ძე

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (7)
18.05.2016
აკაკი წერეთლის ცხოვრება, ნამდვილად მოწამეობრივი გახლდათ, მისი პოეზია ნამდვილი ლოცვაა უფლისადმი აღვლენილი, სირცხვილია რომ მისი დიდი თანამებრძოლები ყველანი წმინდანად არიან შერაცხულნი,(რა თქმა უნდა სამართლიანად) და აკაკი წერეთლის შერაცხვა კი ვერ მოხერხდა დღემდე.
მესხეთი
15.05.2016
სამაგალითო ქართველია და მისი მადლიერი თვალით და იმიერი ქვეყნიდან შეწევნით მჯერა საქართველო ყველა მტრის სურვილის წინააღმდეგ მაინც გაბრწყინდება და მოვა ყიფიანისეული გაზაფხული ჩვენს დიად ქვეყანაშიც
ლევანი
02.05.2016
დარწმუნებული ვარ, ასეთი დიდი ქართველების სულები ზეციდანაც ეწევიან საქართველოს. მათი ცხოვრება ჩვენთვის მაგალითია.
ხათუნა
02.05.2016
სამწუხაროა, რომ დიმიტრი ყიფიანის სახლ-მუზეუმი ქვიშხეთში დანგრევის პირასაა და წლების მანძილზე სახელმწიფომ რამდენიმე ათასი ლარი ვერ გაიმეტა რესტავრაციისთვის
გიორგი
30.04.2016
ქედს ვიხრით შენი ხსოვნის წინაშე დიდო ქართველო!
დავით ცხამელი
30.04.2016
საქართველოსთვის თავდადებულო რაინდო,გმირო,მარადიული ნათელი შენს სპეტაკ სულს!
ქეთო
30.04.2016
ბარემ დაგეწრათ რა ვინ მოკლა რაღაც ნიხვატკაში დავრჩი
...
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
გასული საუკუნის 70-იან წლებში, საბჭოთა საქართველოში მომხდარი დღემდე არცთუ ცნობილი ერთი ამბავი უნდა გიამბოთ.
"ზოგჯერ ტრაბახობდა , ისეთი ავადმყოფობა მჭირს, ექიმებსაც კი ვერ გაუგიათ, როგორ მიმკურნალონო"
ვაშინგტონის შტატში მცხოვრები ახალგაზრდა ქართველი მეცნიერის ოთარ იოსელიანისგან საინტერესო ამბავი გავიგე, რის მერეც პატარა გამოიძიების ჩატარება დამჭირდა. აი, რას მომიყვა ოთარი:
თბილისში ბევრი ლამაზი გოგო დადიოდა, მაგრამ ის ერთი მაინც სხვანაირად გამორჩეული იყო.
"ნადიკვარის ქუჩაზე, ერთ ლამაზ სახლზე მითხრეს, აქ საროსკიპო იყოო. სახელმწიფო არქივში წავედი, სადაც ჯერ გაუკვირდათ, მერე კი ძალიან დამეხმარნენ. ბოლოს დიდი დასტა შემრჩა ხელთ - გაფოლორცებული ქალების შესახებ მასალა მოვიძიე. "ფოლორცი" სომხური სიტყვაა და ნიშნავს ქუჩას ან მოედანს, სადაც ხალხი იკრიბება, ხოლო გაფოლორცებული - სახელგატეხილ, ნაძრახ ქალს"
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2530 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
3 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
4 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
5 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2444 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1206 კომენტარი