კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი­სა და თა­მარ გა­ბაშ­ვი­ლის ოჯა­ხის ტრა­გე­დია
font-large font-small
კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი­სა და თა­მარ გა­ბაშ­ვი­ლის ოჯა­ხის ტრა­გე­დია
შვილ­მ­კ­ვ­და­რი დე­და - თა­მარ გა­ბაშ­ვი­ლი შვი­ლის საფ­ლავ­თან მცი­რე ხნით რჩე­ბო­და ხოლ­მე, შვი­ლის და­ტი­რე­ბა­საც ვერ ახერ­ხებ­და


ათე­უ­ლო­ბით წლე­ბის მან­ძილ­ზე, ამ თე­მას ტა­ბუ ჰქონ­და და­დე­ბუ­ლი. სას­ტი­კად იკ­რ­ძა­ლე­ბო­და იმ გმირ­თა სა­ხე­ლე­ბის ხსე­ნე­ბა, რომ­ლე­ბიც 1921 წლის თე­ბერ­ვ­ლის მოვ­ლე­ნებს შე­ე­წი­რა. პირ­ვე­ლი მსხვერ­პ­ლი, რო­მე­ლიც თა­ვი­სუფ­ლე­ბი­სათ­ვის ბრძო­ლას შე­ე­წი­რა, 18 წლის მა­რო მა­ყაშ­ვი­ლის სი­ცოცხ­ლე აღ­მოჩ­ნ­და. მი­სი და­ღუპ­ვა მხო­ლოდ ერ­თი ოჯა­ხის ტრა­გე­დია რო­დი გახ­ლ­დათ - მა­შინ, მას­თან ერ­თად, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს თა­ვი­სუფ­ლე­ბა და­სა­მარ­და. ამ და­კარ­გულ თა­ვი­სუფ­ლე­ბას და და­ღუ­პულ ასულს მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა გლო­ვობ­და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მწე­რალ­თა კავ­ში­რის პირ­ვე­ლი თავ­მ­ჯ­დო­მა­რე კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი. "მე მიყ­ვარს ჩე­მი სამ­შობ­ლო მტკივ­ნე­უ­ლად, გა­ნუ­საზღ­ვ­რე­ლად და... მო­ვა­ლე ვარ, მას ვუმ­ს­ხ­ვერ­პ­ლო ყვე­ლა, რაც მხო­ლოდ მი­სი მე­ო­ხე­ბით მო­მე­ცა". ამ სუ­ლის­კ­ვე­თე­ბით აღ­ზარ­და ქა­ლიშ­ვი­ლიც, რო­მე­ლიც 1921 წლის 19 თე­ბერ­ვალს სამ­შობ­ლოს თა­ვი­სუფ­ლე­ბას ემ­ს­ხ­ვერ­პ­ლა.


კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლის ცხოვ­რე­ბი­დან

თა­ვა­დის ოჯახ­ში და­ბა­დე­ბუ­ლი კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი ცხრა და-ძმი­დან ყვე­ლა­ზე უმ­ც­რო­სი იყო. მა­მის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ, უფ­როს­მა ძმებ­მა პა­ტა­რა კო­ტე გარ­კ­ვე­უ­ლი პე­რი­ო­დი, ყარ­სის ოლ­ქის და­ბა სა­რა­ყა­მიშ­ში წა­იყ­ვა­ნეს, სა­დაც თა­ვად მსა­ხუ­რობ­დ­ნენ. კა­დეტ­თა კორ­პუს­ში სწავ­ლი­სას კო­ტემ მშობ­ლი­უ­რი ენა და­ი­ვიწყა, რაც უდი­დე­სი ტრა­გე­დია აღ­მოჩ­ნ­და მი­სი ოჯა­ხი­სათ­ვის. სამ­შობ­ლო­ში დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლი, სა­თა­ვა­დაზ­ნა­უ­რო სკო­ლა­ში მი­ა­ბა­რეს, ორი წლის შემ­დეგ კი თბი­ლი­სის მე­ო­რე კლა­სი­კუ­რი გიმ­ნა­ზი­ის მე­სა­მე კლას­ში გა­და­იყ­ვა­ნეს. სწო­რედ იქ და­უ­ახ­ლოვ­და თა­ნა­ტოლ ივა­ნე ჯა­ვა­ხიშ­ვილს, რო­მელ­მაც მნიშ­ვ­ნე­ლოვ­ნად გან­საზღ­ვ­რა კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლის ცნო­ბი­ე­რე­ბის ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა.
1895 წელს კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი სწავ­ლის გა­საგ­რ­ძე­ლებ­ლად, რუ­სეთ­ში გა­ემ­გ­ზავ­რა. პე­ტერ­ბურ­გის უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში, იური­დი­უ­ლი ფა­კულ­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ, ივა­ნე ჯა­ვა­ხიშ­ვი­ლის რჩე­ვით, აღ­მო­სავ­ლუ­რი ენე­ბის ფა­კულ­ტეტ­ზე გა­აგ­რ­ძე­ლა სწავ­ლა, მაგ­რამ სტუ­დენ­ტ­თა გა­მოს­ვ­ლებ­ში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბის გა­მო უნი­ვერ­სი­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბა ვერ მო­ა­ხერ­ხა, რად­გან იქი­დან გა­რიცხეს. ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი, რის გა­მოც იგი სტუ­დენ­ტო­ბის წლებს უმად­ლო­და, მი­სი ქარ­თ­ვე­ლად ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა იყო. სწო­რედ იმ პე­რი­ოდ­ში შე­ის­წავ­ლა მშობ­ლი­უ­რი ენა, ეც­ნო­ბო­და "ვეფხის­ტყა­ო­სანს", "ვის­რა­მი­ანს", "ქი­ლი­ლა და და­მა­ნას", უს­მენ­და ახალ­გაზ­რ­და ივა­ნე ჯა­ვა­ხიშ­ვი­ლის ლექ­ცი­ებს - სამ­შობ­ლოს ის­ტო­რი­ულ წარ­სულ­ზე, წმინ­და ნი­ნო­ზე, თა­მარ მე­ფე­ზე, და­ვით აღ­მა­შე­ნე­ბელ­ზე... ყო­ვე­ლი­ვე ამან გა­ნა­პი­რო­ბა მი­სი ცნო­ბი­ე­რე­ბის ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა.

მო­მა­ვალ მე­უღ­ლეს, უმ­შ­ვე­ნი­ე­რეს თა­მარს, მწე­რალ ეკა­ტე­რი­ნე გა­ბაშ­ვი­ლის ასულს, ჯერ კი­დევ გიმ­ნა­ზი­ა­ში სწავ­ლის პე­რი­ოდ­ში შეხ­ვ­და. მერ­ვეკ­ლა­სე­ლი კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი თა­ვი­დან­ვე მო­უ­ხიბ­ლავს თა­მა­რის სი­ლა­მა­ზეს და არც თა­მა­რი დარ­ჩე­ნი­ლა გულ­გ­რი­ლი მის მი­მართ. იმ დღი­დან, ყვე­ლას­გან შე­უმ­ჩ­ნევ­ლად, ფა­რუ­ლად ეტ­რ­ფოდ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს. პე­ტერ­ბურ­გი­დან წე­რი­ლებ­საც ხში­რად სწერ­დ­ნენ. "მე სიკ­ვ­დი­ლის შვილ­თა რიცხ­ვ­ში უბედ­ნი­ე­რე­სი ვარ, რად­გან ვუყ­ვარ­ვარ მას, ვინც მე თავ­და­ვიწყე­ბით მიყ­ვარს. ყო­ვე­ლი სიტყ­ვა შე­ნი წვე­თია ნექ­ტა­რი­სა, რომ­ლი­თაც მივ­სებ გულს. გრძნო­ბე­ბის ენა ყო­ველ­თ­ვის არ ჰგავს გო­ნე­ბის ენას", - სწერ­და პე­ტერ­ბურ­გი­დან შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი.
თა­მა­რი მარ­თ­ლაც, იმ­დე­ნად ლა­მა­ზი ყო­ფი­ლა, რომ მი­სი მშვე­ნი­ე­რე­ბით მო­ხიბ­ლულ აკა­კი წე­რე­თელს ეკა­ტე­რი­ნე გა­ბაშ­ვი­ლის­თ­ვის უთ­ქ­ვამს: ეს თქვე­ნი სა­უ­კე­თე­სო ნა­წარ­მო­ე­ბიაო.
წლე­ბის მან­ძილ­ზე ეტ­რ­ფოდ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს კო­ტე და თა­მა­რი. 1900 წლის 10 ნო­ემ­ბერს კი, ქა­შუ­ე­თის ეკ­ლე­სი­ა­ში და­ი­წე­რეს ჯვა­რი (პა­ტარ­ძ­ლის მეჯ­ვა­რე, ილია ჭავ­ჭ­ვა­ძის მე­უღ­ლე - ოლ­ღა გუ­რა­მიშ­ვი­ლი გახ­ლ­დათ). ისი­ნი ჯვარს იწერ­დ­ნენ სწო­რედ იმ ტა­ძარ­ში, სა­დაც 21 წლის შემ­დეგ, მა­თი სიყ­ვა­რუ­ლის ნა­ყო­ფი - 18 წლის მა­რო მა­ყაშ­ვი­ლი და­ას­ვე­ნეს...
GzaPress
ფრაგ­მენ­ტე­ბი მა­რო მა­ყაშ­ვი­ლის დღი­უ­რი­დან

"მუ­დამ ვწერ­დი ყო­ველ მოთხ­რო­ბა­ში, ჩემ­და მო­გო­ნილ­ში. ამი­რან­მა ას­წყ­ვი­ტა თა­ვი­სი ჯაჭ­ვი და სა­ქარ­თ­ვე­ლო გა­ა­თა­ვი­სუფ­ლა-მეთ­ქი, - ეს ილუ­ზია იყო მარ­ტო. თურ­მე იგი ამი­რა­ნი, უფ­რო გა­უწყ­ვე­ტე­ლი ჯაჭ­ვე­ბით არის შე­ბო­ჭი­ლი და მის გაწყ­ვე­ტას ძა­ლი­ან დი­დი ღო­ნე უნ­და. აგ­რეთ ად­ვი­ლი არ ყო­ფი­ლა თა­ვი­სუფ­ლე­ბის მი­ღე­ბა"...
"ქარ­თ­ვე­ლი ერი მხნე და გუ­ლა­დი არის. არა­ვის და­ა­ნე­ბებს თა­ვის სამ­შობ­ლოს. სამ­შობ­ლო­სად­მი სიყ­ვა­რუ­ლი უდი­დე­სია, სხვა ყვე­ლა გრძნო­ბა­ზე მაღ­ლა სდგას. შებ­რ­ძო­ლე­ბა მტერს სის­ხ­ლის უკა­ნას­კ­ნელ წვე­თამ­დის. შებ­რ­ძო­ლე­ბა და ან სიკ­ვ­დი­ლი, ან გა­მარ­ჯ­ვე­ბა".
"ძლივს გვე­ღირ­სა და ქარ­თუ­ლი დრო­შე­ბი ვნა­ხეთ. რა მშვე­ნივ­რად ფრი­ა­ლე­ბენ... მე სულ მა­კან­კა­ლებ­და. ჩემს არ­სე­ბა­ში რა­ღაც თრთო­და... წმინ­და გი­ორ­გი, იყავ მფარ­ვე­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ი­სა!.. ხომ ხე­დავ, მა­ღა­ლო ზე­ცი­უ­რო მა­მავ, სა­მარ­თალს. ჩა­მოგ­ვა­შო­რე მტე­რი და თა­ვი­სუფ­ლად ამოგ­ვა­სუნ­თ­ქე..."

1921 წლის თე­ბერ­ვალ­ში, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს შე­მო­ე­სია საბ­ჭო­თა რუ­სე­თის მე-11 არ­მია. უნი­ვერ­სი­ტე­ტის რექ­ტორ­მა ივა­ნე ჯა­ვა­ხიშ­ვილ­მა სტუ­დენ­ტებს თა­ვი­სუფ­ლე­ბი­სათ­ვის ბრძო­ლის­კენ მო­უ­წო­და. უნი­ვერ­სი­ტე­ტის სიბ­რ­ძ­ნის­მეტყ­ვე­ლე­ბის ფა­კულ­ტე­ტის მე­ო­რე კურ­სის სტუ­დენ­ტი - მა­რო მა­ყაშ­ვი­ლი 17 თე­ბერ­ვალს, "წი­თელ ჯვარ­ში" მოწყა­ლე­ბის დად ჩა­ე­წე­რა. ვერც მა­მის მუ­და­რამ გას­ჭ­რა, ვერც დე­დის ცრემ­ლებ­მა. სა­ნი­ტა­რი­ულ რაზ­მ­თან ერ­თად კო­ჯორ­ში - ბრძო­ლის ველ­ზე წა­ვი­და. 19 თე­ბერ­ვალს, სა­ღა­მოს, მის გვერ­დით გამ­ს­კ­დარ­მა ყუმ­ბა­რამ სა­სიკ­ვ­დი­ლოდ გან­გ­მი­რა სამ­შობ­ლოს­თ­ვის თავ­გან­წი­რუ­ლი გო­გო­ნას სი­ცოცხ­ლე. მას­თან ერ­თად, თბი­ლი­სის მი­სად­გო­მებ­თან ასო­ბით ქარ­თ­ვე­ლის სი­ცოცხ­ლე ეწი­რე­ბო­და მტერ­თან ბრძო­ლას.

ქა­შუ­ე­თის ტაძ­რის ქვე­და სა­ლო­ცავ­ში მო­ფარ­და­გე­ბულ იატაკ­ზე სამ­შობ­ლოს შე­წი­რუ­ლი ვა­ჟე­ბი ეს­ვე­ნა. შუ­ა­ში, შე­მაღ­ლე­ბულ­ზე და­ეს­ვე­ნე­ბი­ნათ მა­რო მა­ყაშ­ვი­ლი. მი­სი ნეშ­ტის­თ­ვის სამ­ფე­რო­ვა­ნი ქარ­თუ­ლი დრო­შა გა­და­ე­ფა­რე­ბი­ნათ. თა­ვი თეთ­რი ხი­ლა­ბან­დით წა­ეკ­რათ, რად­გან ყუმ­ბა­რის ნამ­ს­ხ­ვ­რე­ვე­ბი­სა­გან მი­ყე­ნე­ბუ­ლი ჭრი­ლო­ბის გა­მო კე­ფი­დან კი­დევ სდი­ო­და სის­ხ­ლი... გმირ­თა სუ­ლე­ბის მო­სახ­სე­ნებ­ლად სწი­რავ­და კა­თა­ლი­კო­სი ლე­ო­ნი­დე.
მთე­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლო გლო­ვობ­და და­ღუ­პულ გმი­რებ­სა და და­კარ­გულ თა­ვი­სუფ­ლე­ბას. მიც­ვა­ლე­ბუ­ლე­ბი ტაძ­რის ეზო­ში გაჭ­რილ საძ­მო საფ­ლავ­ში დაკ­რ­ძა­ლეს, მა­რო ცალ­კე და­ა­საფ­ლა­ვეს რკი­ნის გა­ლა­ვან­თან, მაგ­რამ... და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბის და­კარ­გ­ვას­თან ერ­თად, მი­სი საფ­ლა­ვიც და­ი­კარ­გა, უფ­რო სწო­რად - ბოლ­შე­ვი­კებ­მა ძა­ლა არ და­ი­შუ­რეს სა­ი­მი­სოდ, რომ მი­სი კვა­ლი წა­ე­შა­ლათ, თით­ქოს ამით, ერის ცნო­ბი­ე­რე­ბი­დან გმირ­თა სა­ხე­ლე­ბის წაშ­ლა­საც მო­ა­ხერ­ხებ­დ­ნენ.

ქა­ლიშ­ვი­ლის და­ღუპ­ვამ კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი ერთ დღე­ში გა­ა­ჭა­ღა­რა­ვა. "ჩე­მო გმი­რო და წმინ­და­ნო. გა­მამ­ხ­ნე­ვე მშო­ბე­ლი;
სამ­შობ­ლო თუ შენ - რო­მე­ლი, ახ, ვი­ტი­რო რო­მე­ლი?!"
და მარ­თ­ლაც, მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ერ­თ­ნა­ი­რი გან­ც­დით დას­ტი­რო­და ასუ­ლი­სა და სამ­შობ­ლოს ბედს მწე­რალ­თა კავ­ში­რის და­მა­არ­სე­ბე­ლი და პირ­ვე­ლი თავ­მ­ჯ­დო­მა­რე. ის თვალ­ნათ­ლივ ხე­დავ­და, თუ რო­გორ "პა­ტა­რავ­დე­ბო­და" თვალ­სა და ხელს შუა სამ­შობ­ლოს დი­დე­ბა. სწო­რედ ის იყო პირ­ვე­ლი, რო­მელ­მაც ხმა აიმაღ­ლა ვა­ჟა-ფშა­ვე­ლას ერ­თა­დერ­თი ვა­ჟის, ლე­ვან რა­ზი­კაშ­ვი­ლის­თ­ვის სა­სიკ­ვ­დი­ლო გა­ნა­ჩე­ნის გა­მო­ტა­ნის სა­წი­ნა­აღ­მ­დე­გოდ. სერ­გო ორ­ჯო­ნი­კი­ძეს წე­რი­ლიც კი მის­წე­რა მწე­რალ­თა ხელ­მო­წე­რე­ბით - და­ენ­დოთ ლე­ვან რა­ზი­კაშ­ვი­ლი და მის­თ­ვის დახ­ვ­რე­ტის გა­ნა­ჩე­ნი გა­ე­უქ­მე­ბი­ნათ, მაგ­რამ... "ვა­ჟა-ფშა­ვე­ლას შვი­ლი კი არა, თვით ვა­ჟა-ფშა­ვე­ლაც რომ ყო­ფი­ლი­ყო, იმა­საც დავ­ხ­ვ­რეტ­დი", - მი­ი­ღო პა­სუ­ხად მწე­რალ­თა კავ­შირ­მა.
სას­ტი­კი რე­ჟი­მი სას­ტი­კი მე­თო­დე­ბით ცდი­ლობ­და სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში მყა­რად დამ­კ­ვიდ­რე­ბას.

შვილ­მ­კ­ვ­და­რი დე­და - თა­მარ გა­ბაშ­ვი­ლი შვი­ლის საფ­ლავ­თან მცი­რე ხნით რჩე­ბო­და ხოლ­მე, შვი­ლის და­ტი­რე­ბა­საც ვერ ახერ­ხებ­და, რად­გან... ეს სას­ტი­კად აკ­რ­ძა­ლუ­ლი იყო. მას შემ­დეგ კი, რაც მა­რო მა­ყაშ­ვი­ლი საფ­ლა­ვი "წა­შა­ლეს", თა­მარ გა­ბაშ­ვილს იმ ქუ­ჩა­ზე აღარც გა­უვ­ლია. მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა გა­უ­საძ­ლის ტკი­ვილ­ში გა­ა­ტა­რა.
სა­წო­ლის თავ­თან და­კი­დე­ბუ­ლი სუ­რა­თი, ზარ­დახ­შა­ში სა­გულ­და­გუ­ლოდ შე­ნა­ხუ­ლი თმის კუ­ლუ­ლი და მი­სი დღი­უ­რი შე­მორ­ჩე­ნო­და მხო­ლოდ შვი­ლი­სა­გან. სა­გულ­და­გუ­ლოდ ინა­ხავ­და ამ ძვირ­ფას რე­ლიკ­ვი­ებს. მემ­კ­ვიდ­რე­ებს ან­დერ­ძა­დაც კი და­უ­ტო­ვა - მის­თ­ვის საფ­ლავ­ში ჩა­ე­ყო­ლე­ბი­ნათ ქა­ლიშ­ვი­ლის და­ნა­ტო­ვა­რი - მი­სი თმა, თით­ქოს ამით გულ­თან ახ­ლოს იგუ­ლებ­და ასულს.

კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი და თა­მარ გა­ბაშ­ვი­ლი ქარ­თ­ველ მწე­რალ­თა და სა­ზო­გა­დო მოღ­ვა­წე­თა დი­დუ­ბის პან­თე­ონ­ში დაკ­რ­ძა­ლეს. მათ­თან ერ­თად პო­ვა სა­უ­კუ­ნო გან­სას­ვე­ნე­ბე­ლი მათ­მა ვაჟ­მა შალ­ვა­მაც. იქ­ვე და­მარ­ხუ­ლია მა­რო მა­ყაშ­ვი­ლის თმის ნაწ­ნა­ვიც. დე­დას ან­დერ­ძი აუს­რუ­ლეს. იქ­ნებ, იქ არის მა­რო მა­ყაშ­ვი­ლის აღ­დ­გე­ნი­ლი საფ­ლა­ვიც?..
"ა­და­მი­ან­თა ცხოვ­რე­ბის უსაზღ­ვ­რო ოკე­ა­ნე­ში იბა­დე­ბი­ან, იზ­რ­დე­ბი­ან და ქრე­ბი­ან ინ­დი­ვი­დე­ბი, რო­მელ­თა სა­ხე­ლე­ბი და მოქ­მე­დე­ბა­ნი რჩე­ბი­ან ხსოვ­ნა­ში იმის­და მი­ხედ­ვით, თუ რა სუ­ლი­ე­რი ენერ­გია გა­მო­ი­ჩი­ნეს მათ თა­ვი­სი ყოფ­ნის სარ­ბი­ელ­ზე," - წერ­და კო­ტე მა­ყაშ­ვი­ლი, რო­მელ­მაც კარ­გად იცო­და, თუ რა კვა­ლის და­ტო­ვე­ბა შეძ­ლო მის­მა ქა­ლიშ­ვილ­მა ერის ცნო­ბი­ე­რე­ბა­ში.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
გასული საუკუნის 70-იან წლებში, საბჭოთა საქართველოში მომხდარი დღემდე არცთუ ცნობილი ერთი ამბავი უნდა გიამბოთ.
"ზოგჯერ ტრაბახობდა , ისეთი ავადმყოფობა მჭირს, ექიმებსაც კი ვერ გაუგიათ, როგორ მიმკურნალონო"
ვაშინგტონის შტატში მცხოვრები ახალგაზრდა ქართველი მეცნიერის ოთარ იოსელიანისგან საინტერესო ამბავი გავიგე, რის მერეც პატარა გამოიძიების ჩატარება დამჭირდა. აი, რას მომიყვა ოთარი:
თბილისში ბევრი ლამაზი გოგო დადიოდა, მაგრამ ის ერთი მაინც სხვანაირად გამორჩეული იყო.
"ნადიკვარის ქუჩაზე, ერთ ლამაზ სახლზე მითხრეს, აქ საროსკიპო იყოო. სახელმწიფო არქივში წავედი, სადაც ჯერ გაუკვირდათ, მერე კი ძალიან დამეხმარნენ. ბოლოს დიდი დასტა შემრჩა ხელთ - გაფოლორცებული ქალების შესახებ მასალა მოვიძიე. "ფოლორცი" სომხური სიტყვაა და ნიშნავს ქუჩას ან მოედანს, სადაც ხალხი იკრიბება, ხოლო გაფოლორცებული - სახელგატეხილ, ნაძრახ ქალს"
კვირის სიახლეები
"გმირია ქალი, რომელიც საცხოვრებლად მთაში წავიდა"
"ყველა ერთმანეთს მტრობს, ჭორავს - იშვიათად გაიგებ ტკბილ სიტყვას"
2 კომენტარი
ლაშა შუშანაშვილს საბერძნეთი საფრანგეთს გადასცემს - ქართველი "კანონიერი ქურდების" "შავი დღე" ევროპაში
საერთაშორისო სააგენტო Associated Press-ის ინფორმაციით, საბერძნეთის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, განახორციელოს ცნობილი ქართველი ავტორიტეტის ლაშა შუშანაშვილის საფრანგეთში ექსტრადიცია.
0 კომენტარი
"მწყემსმა თავად აჩვენა მაშველებს ის ადგილი, სადაც ბავშვის ცხედარი ჰქონდა გადამალული" - ვინ არის ხადას ხეობაში მოკლული ამერიკელი ცოლ-ქმარი
6 ივლისს მარნეულის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ამერიკელი ცოლ-ქმარი რაიან და ლორა სმიტები, 4 წლის ვაჟთან ერთად, დუშეთის რაიონის ხადას ხეობაში გაუჩინარდნენ.
1 კომენტარი
"მკვლელმა ლუკას დანა რამდენჯერმე დაარტყა და გაიქცა" - მესტიაში მომხდარი მკვლელობის დეტალები
მესტიაში ურთიერთშელაპარაკების შემდეგად 25 წლის ლუკა ფალიანი მოკლეს.
0 კომენტარი
"12 წლის ბიჭების ცხედრები წყალში ხელჩაჭიდებული იპოვეს"
SOS - ბოლო ორ თვეში 27 ადამიანი დაიხრჩო
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ფულის შოვნის "თანამედროვე მეთოდები"
უმუშევრობის ფონზე ყველა თავისებურად ცდილობს ფულის შოვნასა და თავის გატანას, - გზები მრავალფეროვანია, გააჩნია, ვის როგორი ფანტაზია აქვს.
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
თანამედროვე მზევინარი და მთაში ნაპოვნი სილაღე...
რა პრობლემებს აწყდებიან რეგიონში ტურისტებთან ურთიერთობისას
4 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ბავშვებად დარჩენილი მსახიობები
1946 წელს ქუთაისელმა ბავშვებმა დაუვიწყარი საჩუქარი მიიღეს - გაიხსნა თოჯინების თეატრი ღვინის ყოფილ სარდაფში.
0 კომენტარი
ნატუკა გულისაშვილის პროტესტი
"მეუბნებიან ხოლმე, მანქანას კაცივით ატარებო"
1 კომენტარი
"მამა "ჩარეცხილების" სიაშიც კი მოხვდა და პანთეონში მისი დაკრძალვა არც უფიქრიათ"
რამაზ ჩხიკვაძის შვილის გულახდილი ინტერვიუ
12 კომენტარი