მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი IX)
font-large font-small
მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი IX)
ნაწარმოებზე თქვენი შთაბეჭდილება შეგიძლიათ გაგვიზიაროთ ელფოსტით
http://svet­nov.wor­dpress.com/
gza.fantazia@gmail.com

ერ­თი სა­ა­თიც არ გა­სუ­ლა, შინ რომ მო­ვე­დი და ტე­ლე­ფონ­მა და­რე­კა. მივ­ხ­ვ­დი, ბი­ბი იქ­ნე­ბო­და. ვი­ცო­დი, საყ­ვე­დუ­რე­ბით ამავ­სებ­და, მაგ­რამ ამის­თ­ვის წი­ნას­წარ მო­ვემ­ზა­დე. გზად ში­ნის­კენ მხო­ლოდ ამა­ზე ვფიქ­რობ­დი. ალ­ბათ ისიც მიხ­ვ­და, რომ შე­მე­შინ­და. ძნე­ლი იყო, ცდუ­ნე­ბის­თ­ვის გა­მეძ­ლო, მით უფ­რო, მას­თან სახ­ლ­ში, მყუდ­რო, ლა­მაზ ბი­ნა­ში.
- გის­მენ, ბი­ბი, - უდარ­დე­ლი ხმით ვუ­პა­სუ­ხე მის ზარს, თით­ქოს სა­ერ­თოდ არ მა­ღელ­ვებ­და, რაც გა­ვა­კე­თე.
- "ბი­ბი, მა­პა­ტიე, რომ ვერ და­გე­ლო­დე. სას­წ­რა­ფოდ გა­მო­მი­ძა­ხეს სამ­სა­ხურ­ში. ვფიქ­რობ, გა­მი­გებ, ასე­თი სი­ტუ­ა­ცია შე­ნი პრო­ფე­სი­ის ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის უცხო არ უნ­და იყოს", - ის ჩე­მი წე­რი­ლის ტექსტს კითხუ­ლობ­და.
კი­ნა­ღამ სი­ცი­ლი ამიტყ­და, ისე­თი გა­გუ­ლი­სე­ბა იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და მის ხმა­ში.
- ელენ, რას ნიშ­ნავს შე­ნი ბა­რა­თი?
- ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი წე­რი­ლია, გა­უ­გე­ბა­რი რა არის? - მშვი­დად მი­ვუ­გე. - იმი­ტომ კითხუ­ლობ ასე გამ­წა­რე­ბუ­ლი, რომ რა­მე გა­უ­გე­ბა­რი იყო? - თავს ვი­კა­ვებ­დი, რომ არ ავ­ხარ­ხა­რე­ბუ­ლი­ყა­ვი. მომ­წონ­და, რომ ბრაზ­დე­ბო­და.
- ვერ და­მი­რე­კე, თუ წას­ვ­ლას აპი­რებ­დი? გი­ჟი­ვით გა­მოვ­ვარ­დი სამ­სა­ხუ­რი­დან, დიდ­ხანს არ ვა­ლო­დი­ნო-მეთ­ქი.
- მარ­თ­ლა? ეგ არ მი­ფიქ­რია, მა­პა­ტიე. უბ­რა­ლოდ, დაც­და არ შე­მეძ­ლო.
- ერ­თი სუ­ლი მქონ­და, ბი­ნის კარს რო­დის შე­მო­ვა­ღებ­დი. მე­გო­ნა, ყვე­ლა­ზე და­მა­ინ­ტ­რი­გე­ბე­ლი ქა­ლი ოთახ­ში დამ­ხ­ვ­დე­ბო­და, ფან­ჯა­რა­ში მომ­ზი­რა­ლი, შენ კი მთე­ლი იდი­ლია წყალ­ში ჩა­მი­ყა­რე.
- ნუ მსაყ­ვე­დუ­რობ, რაც იყო, იყო. ვეც­დე­ბი, გა­მო­ვას­წო­რო ჩე­მი შეც­დო­მა, ოკეი?
- თა­ნაც - ახ­ლა­ვე. მი­დი, ლა­მა­ზად ჩა­იც­ვი და წა­მო­დი.
- სად, შენ­თან? - ლა­მის მუხ­ლე­ბი მო­მეკ­ვე­თა.
- არა, ჩემ­თან არა. ვი­ცი, რომ აქ მოს­ვ­ლის და ჩემ­თან მარ­ტო დარ­ჩე­ნის გე­ში­ნია, გგო­ნია, ვერ ვხვდე­ბი?
- სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე?! - მარ­თალს ამ­ბობ­და, მაგ­რამ მა­ინც არ გავ­ტყ­დი.
- გგო­ნია, და­ვი­ჯე­რე, რომ სამ­სა­ხურ­ში გა­მო­გი­ძა­ხეს? მა­შინ, სახ­ლ­ში რა­ტომ ხარ? შენ მხო­ლოდ სა­ბა­ბი გინ­დო­და, რომ არ შემ­ხ­ვედ­რო­დი სწო­რედ აქ, გან­მარ­ტო­ე­ბუ­ლად, ჩემს ბი­ნა­ში. არა­და, რო­ცა მითხა­რი, შევ­ხ­ვ­დეთ და ჩვე­ნი წარ­მა­ტე­ბე­ბი ერ­თად აღ­ვ­ნიშ­ნო­თო, იცი, რამ­დე­ნი სი­ხა­რუ­ლი იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და შენს ხმა­ში?! ჩემს თავ­ზე გა­მო­მიც­დია: რო­ცა რა­ღაც კარ­გი ხდე­ბა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში, მინ­და, მთე­ლი სამ­ყა­როს გა­სა­გო­ნად ვიყ­ვი­რო. გუ­ლახ­დი­ლად რომ გითხ­რა, გა­მაკ­ვირ­ვე. გა­მოტყ­დი, რომ შე­გე­შინ­და.
- ნუ სუ­ლე­ლობ, სუ­ლაც არ შემ­ში­ნე­ბია, უბ­რა­ლოდ, მარ­ტო ყოფ­ნა მომ­ბეზ­რ­და და წა­მო­ვე­დი. ლო­დი­ნი არ მიყ­ვარს და რა ვქნა?
- კარ­გი, ეგ­რე იყოს. ახ­ლა კი ჩა­იც­ვი და და­მე­ლო­დე. ნა­ხე­ვარ სა­ათ­ში გა­მო­გივ­ლი.
- სად მივ­დი­ვართ?
- ჩემს საყ­ვა­რელ რეს­ტო­რან­ში. ისე­თი კა­ბა ჩა­იც­ვი, რომ თვა­ლი ყვე­ლას შენ­ზე დარ­ჩეს, გა­სა­გე­ბია? გა­მომ­წ­ვე­ვი.
ახ­ლა კი გუ­ლი­ა­ნად გა­ვი­ცი­ნე.
- კარ­გი, და­გი­ჯე­რებ.
- ჰო­და, მოვ­დი­ვარ. და­მე­ლო­დე.
ამ სიტყ­ვე­ბით ტე­ლე­ფო­ნი გა­თი­შა. რა­ღა უნ­და მექ­ნა? უარს ვე­ღარ ვეტყო­დი. მი­სი გაბ­რა­ზე­ბა არ მაწყობ­და, შე­იძ­ლე­ბო­და, მთე­ლი გეგ­მე­ბი ჩამ­შ­ლო­და. გარ­დე­რო­ბი გა­მო­ვა­ღე და კა­ბის შერ­ჩე­ვას შე­ვუ­დე­ქი.

- კმა­ყო­ფი­ლი ხარ? - ბი­ბის ტუ­ჩე­ბი ჩემს ყურ­თან მო­ე­ტა­ნა და მე­ჩურ­ჩუ­ლე­ბო­და.
წა­მით გავ­ქ­ვავ­დი, გა­მი­ჭირ­და მის­კენ შებ­რუ­ნე­ბა, რად­გან ვიგ­რ­ძე­ნი, მი­სი სი­ახ­ლო­ვით მუხ­ლე­ბი მეკ­ვე­თე­ბო­და.
რო­გორც იქ­ნა, მოვ­ტ­რი­ალ­დი.
- რა თქმა უნ­და, შე­სა­ნიშ­ნა­ვი სა­ღა­მოა. აქ არ მი­წევს თა­მა­ში, არა­ვინ გვიც­ნობს და ბუ­ნებ­რი­ვად ვიქ­ცე­ვით.
- არა­და, თა­მა­შიც კარ­გად გე­ხერ­ხე­ბა, - ირო­ნი­უ­ლად ჩა­ი­ცი­ნა, - ისე კარ­გად გა­მოგ­დის შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ქა­ლის რო­ლის შეს­რუ­ლე­ბა, ჰო­ლი­ვუ­დის მსა­ხი­ო­ბებ­საც კი შე­შურ­დე­ბო­დათ.
- რა სი­სუ­ლე­ლეა, ეგ რო­ლი ჯერ არ გა­მი­თა­ვი­სე­ბია, - გავ­წით­ლ­დი, - ასეთ რა­მე­ებ­ში ძა­ლი­ან უნი­ჭო ვარ.
- რას მე­ლა­პა­რა­კე­ბი! პა­ტა­რა მატყუ­ა­რა! ხომ ხე­დავ, ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა უფ­რო და უფ­რო მჭიდ­რო ხდე­ბა. ჩემ­თან უფ­რო ლა­ღად რომ არ გრძნობ­დე თავს, მე არ ამირ­ჩევ­დი დღე­ვან­დე­ლი სა­ღა­მოს­თ­ვის თა­ნამ­გ­ზავ­რად. წარ­მა­ტე­ბებს ძა­ლი­ან ახ­ლო მე­გობ­რე­ბი აღ­ნიშ­ნა­ვენ ხოლ­მე ერ­თად. შენ კი მე და­მი­რე­კე. თუ ამას და­ვა­მა­ტებთ შენს უც­ნა­ურ ფა­რულ მზე­რებ­საც, რო­მელ­საც გა­მო­ა­პა­რებ ხოლ­მე ჩემ­კენ და რო­მელ­საც ყო­ველ­თ­ვის ვამ­ჩ­ნევ, კი­დევ - შენს რე­აქ­ცი­ას ჩემს კოც­ნა­ზე, მა­შინ უნ­და ჩავ­თ­ვა­ლო, რომ სი­ხა­რუ­ლის მი­ზე­ზი მაქვს.
- სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე ეს ყვე­ლა­ფე­რი? - გველ­ნაკ­ბე­ნი­ვით გა­ვე­რი­დე, მივ­ხ­ვ­დი, რომ ჩემს ყვე­ლა ფიქრს კითხუ­ლობ­და.
- თუ ასე არ არის და ვცდე­ბი, მა­შინ ვიტყ­ვი, რომ იმედ­გაც­რუ­ე­ბუ­ლი ვარ და ახ­ლა­ვე მო­ვიწყენ. ძა­ლი­ან გინ­და, მოწყე­ნი­ლი მა­მა­კა­ცის გვერ­დით გა­ა­ტა­რო სა­ღა­მო? ვი­ცი, რომ შემ­თან რო­მან­ტი­კუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბის უფ­ლე­ბა არ მაქვს, მაგ­რამ იმა­საც ვგრძნობ, რა­ღაც სხვა რომ ხდე­ბა ჩვენ შო­რის. ისე­თი რამ, რა­საც თა­ვი­დან არც ერ­თი არ ვგეგ­მავ­დით.
ვე­რა­ფე­რი ვუ­პა­სუ­ხე. თვა­ლე­ბი დავ­ხა­რე და იატაკს ჩა­ვა­ჩერ­დი.
- რა­ტომ მო­ი­ღუ­შე? არ მოგ­წონს აქ ყოფ­ნა?
თა­ვი ავ­წიე და შევ­ხე­დე.
- რო­გორ არა, მომ­წონს. კარ­გია აქ, კმა­ყო­ფი­ლი ვარ.
- მა­შინ, რა გჭირს? ჩემ­მა ნათ­ქ­ვამ­მა შე­გიც­ვა­ლა ხა­სი­ა­თი?
მან ხე­ლი შუბ­ლ­ზე შე­მა­ხო. ისე ნა­ზად მის­ვამ­და თი­თებს, თით­ქოს ნა­ო­ჭებს ას­წო­რებ­სო. მე კი მის შე­ხე­ბა­ზე ჩე­მი მე­მარ­თე­ბო­და. ერ­თი­ა­ნად დამ­სუს­ხა, სი­ა­მოვ­ნე­ბის­გან მკლა­ვებ­ზე კა­ნი ამე­ხორ­კ­ლა. ნუ­თუ არ შე­მიძ­ლია, გულ­გ­რი­ლო­ბის ნი­ღა­ბი ავი­ფა­რო? აბა, რას ვა­კე­თებ­დი მთე­ლი ეს წლე­ბი, რას ვას­წავ­ლი­დი ჩემს თავს?
რო­ცა ბი­ბიმ ხე­ლი ჩა­მო­ი­ღო, შვე­ბით ამო­ვი­სუნ­თ­ქე და მტკი­ცედ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, და­ძა­ბუ­ლო­ბის­გან გავ­თა­ვი­სუფ­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვი.
- ხომ არ გა­ვიწყ­დე­ბა ჩე­მი პრო­ფე­სია? მინ­და თუ არ მინ­და, ყვე­ლა­ფერს ვაკ­ვირ­დე­ბი, რა რო­გორ არის მოწყო­ბი­ლი, ინ­ტე­რი­ე­რი რამ­დე­ნად სა­­სია­მოვ­ნოა, მიმ­ტა­ნე­ბი რო­გორ ემ­სა­ხუ­რე­ბი­ან კლი­ენ­ტებს, რო­გორ არ­თ­მე­ვენ თავს რთულ და­ვა­ლე­ბებს. ჰო­და, რო­ცა ამ კუთხით გა­და­ვერ­თ­ვე­ბი, მა­ვიწყ­დე­ბა, ვის­თან ვარ და რა­ტომ.
- და ისიც გა­ვიწყ­დე­ბა, რომ მო­ილ­ხი­ნო?
- ნუ, მთლად ასე არ არის, მაგ­რამ გარ­კ­ვე­ულ­წი­ლად, ალ­ბათ ჰო.
მის­მა უნ­დო გა­მო­ხედ­ვამ მი­კარ­ნა­ხა, რომ ერ­თი სიტყ­ვაც არ და­ი­ჯე­რა, მაგ­რამ აღარ ჩამ­ძი­ე­ბია.
- ამ რეს­ტო­რან­ში იცი, რა ქორ­წი­ლე­ბი იმარ­თე­ბა? შენს და­ქალს ვურ­ჩევ­დი, აქ გა­და­ე­ხა­და სა­ქორ­წი­ნო სუფ­რა.
- ეს მი­სი გა­და­საწყ­ვე­ტია, თუმ­ცა, მარ­თ­ლა კარ­გი ად­გი­ლია. სა­კონ­ცერ­ტო პროგ­რა­მაც გე­მოვ­ნე­ბი­თაა შერ­ჩე­უ­ლი. ორი წლის წინ მეც მო­ვაწყ­ვე აქ კოქ­ტე­ი­ლის სა­ღა­მო ჩე­მი ერ­თი კლი­ენ­ტის დაკ­ვე­თით.
- შენ რო­გორ ქორ­წილ­ზე ოც­ნე­ბობ?
- მე? - და­ვი­ბე­ნი. - მე გათხო­ვე­ბას არ ვა­პი­რებ.
- მო­ი­ცა, რა. გათხო­ვე­ბას ყვე­ლა ქა­ლი აპი­რებს, ორ­ჯერ და სამ­ჯე­რაც კი.
ისევ გავ­წით­ლ­დი.
- მე არ ვა­პი­რებ-მეთ­ქი, გა­სა­გე­ბად ვთქვი, - ცი­ვად გა­ვუ­მე­ო­რე.
- მა­ინც, მა­ინც? ისე, იდე­ა­ში რო­გორ წარ­მო­გიდ­გე­ნია შე­ნი ქორ­წი­ლი?
უცებ გი­ჟურ­მა აზ­რ­მა გა­მი­ელ­ვა და არც ვი­ცი, რა­ტომ, მე­ოც­ნე­ბე­სა­ვით ამოვ­თ­ქ­ვი:
- მე მინ­და ისე­თი გა­რე­მო, სა­დაც კედ­ლე­ბის მა­გივ­რო­ბას აკ­ვა­რი­უ­მი გას­წევს. აბა, წარ­მო­იდ­გი­ნე, იჯ­დე სუფ­რას­თან, ირ­გ­ვ­ლივ კი, ოთხი­ვე კე­დე­ლი დი­დი აკ­ვა­რი­უ­მი იყოს, შიგ ზვი­გე­ნე­ბი და ფე­რად-ფე­რა­დი თევ­ზე­ბი და­ცუ­რავ­დ­ნენ. არ არის რო­მან­ტი­კუ­ლი?
გა­ო­ცე­ბულ­მა გა­მომ­ხე­და და მხო­ლოდ ეს მითხ­რა:
- "და­ცენ­ტ­რი­ლი" ხარ.
- კარ­გი, კარ­გი, სულ და­მა­ვიწყ­და, შენ რომ ზღვა არ გიყ­ვარს.
კი­დევ უფ­რო გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი სა­ხე მი­ი­ღო და ყრუდ მკითხა:
- ვინ გითხ­რა ეს?
- მგო­ნი, ტე­ტემ. მახ­სოვს, ზღვა­ზე რომ მი­დი­ო­და ბი­ჭებ­თან ერ­თად, სულ გაბ­რა­ზე­ბუ­ლი იყო, ბი­ბი არ მო­დი­სო. ცურ­ვა არ იცის და წყლის ეში­ნიაო.
მე­გო­ნა, გა­ი­ცი­ნებ­და ჩემს ნათ­ქ­ვამ­ზე, მას კი, პი­რი­ქით, სა­ხე მო­ე­ქუფ­რა.
- გა­მო­ი­ცა­ნი, - საკ­მა­ოდ ცი­ვად მო­მი­გო.
არ ვი­ცო­დი, რო­გორ გა­მო­მეს­წო­რე­ბი­ნა სი­ტუ­ა­ცია. ვერ მივ­ხ­ვ­დი, რა ეწყი­ნა. ჩემ­და სა­ბედ­ნი­ე­როდ, ამ დროს მე­ლო­დია აჟ­ღერ­და და ვალ­სის სა­ცეკ­ვაო ჰან­გე­ბი და­იღ­ვა­რა დარ­ბაზ­ში.
- წა­მო, ჯო­ბია, ვი­ცეკ­ვოთ, - იმა­ვე ტო­ნით მითხ­რა.
რო­გორ შე­მეძ­ლო, უარი მეთ­ქ­ვა, რო­ცა მა­ჯა­ზე მე­ქა­ჩე­ბო­და და სა­ცეკ­ვაო მო­ედ­ნის­კენ მივ­ყავ­დი. თავ­ბ­რუ მეხ­ვე­ო­და, აზ­რე­ბი ამე­რია, გო­ნე­ბა­ში ერ­თი ჭკვი­ა­ნუ­რი მი­ზე­ზიც კი ვერ მო­ვი­ფიქ­რე, მას­თან ცეკ­ვა­ზე უარი რომ მეთ­ქ­ვა. ერ­თი წუ­თიც და უკ­ვე გვი­ა­ნი იყო - ფე­ხე­ბი თა­ვის­თა­ვად აჰ­ყ­ვა მუ­სი­კის ტაქტს. ბი­ბიმ ხე­ლე­ბი წელ­ზე შე­მო­მაჭ­დო, მე კი მხრებ­ზე და­ვუ­ლა­გე ჩე­მი მკლა­ვე­ბი და დავ­ტ­რი­ა­ლით. ნე­ლა ვმოძ­რა­ობ­დით, ძა­ლი­ან ნე­ლა. ბი­ბი თან­და­თან უფ­რო მი­ზი­დავ­და თა­ვის­კენ, უფ­რო და უფ­რო ძლი­ე­რად მხვევ­და წელ­ზე ხელს, სა­ნამ ჩვე­ნი სხე­უ­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს მჭიდ­როდ არ მი­ეკ­რა - ჩე­მი მკერ­დი მი­სას ეხე­ბო­და, მი­სი თე­ძო­ე­ბი - ჩემ­სას.
- ასე უკე­თე­სია, - ჩამ­ჩურ­ჩუ­ლა და მსუ­ბუ­ქად და­მატ­რი­ა­ლა.
ჩე­მი სა­მი­ვე და­ქა­ლის ქმრე­ბი (მე­გიც, ფაქ­ტობ­რი­ვად, უკ­ვე გათხო­ვი­ლი იყო) შორს იდ­გ­ნენ ცეკ­ვის­გან. არც ერთ მათ­განს ამის ნი­ჭი არ გა­აჩ­ნ­და. არ მახ­სოვს, რო­მე­ლი­მე მათ­განს ოდეს­მე ეცეკ­ვოს. მეცხ­რე სარ­თუ­ლი­დან გა­დახ­ტო­მას უფ­რო სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­თან­ხ­მ­დე­ბოდ­ნენ ალ­ბათ, ვიდ­რე ქალ­თან ცეკ­ვას. ლი­ლი­სა და კა­ტოს ქორ­წილ­შიც კი არ უცეკ­ვი­ათ სი­ძე­ებს და თავს იმით იმარ­თ­ლებ­დ­ნენ, დი­დი გო­ი­მო­ბაა სი­ძე-პა­ტარ­ძ­ლის ტრა­დი­ცი­უ­ლი ცეკ­ვაო. მე ასე არ ვფიქ­რობ­დი და ამი­ტომ მა­ღი­ზი­ა­ნებ­და მა­თი შე­ხე­დუ­ლე­ბა. აი, ბი­ბის­თან სულ სხვაგ­ვა­რად იყო საქ­მე. ის არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად ცეკ­ვავ­და და წარ­მო­ვიდ­გი­ნე, რას იზამ­და თა­ვის ქორ­წილ­ში. ნამ­დ­ვი­ლად არ გა­მო­ი­დებ­და თავ­პა­ტიჟს, მოჰ­კი­დებ­და ხელს თა­ვის პა­ტარ­ძალს და და­უვ­ლი­და. ამ სცე­ნის წარ­მოდ­გე­ნამ ოც­ნე­ბა­ში გა­და­მის­რო­ლა. თა­ვი პა­ტარ­ძ­ლის ად­გი­ლას წარ­მო­ვიდ­გი­ნე და... მე­სი­ა­მოვ­ნა.
კი­დევ კარ­გი, მივ­ხ­ვ­დი, რომ წარ­სუ­ლის გახ­სე­ნე­ბა სიმ­შ­ვი­დეს უკარ­გავს. ნე­ტავ, რა­ტომ? არც მე ვიხ­სე­ნებ სი­ხა­რუ­ლით გან­ვ­ლილ წლებს, მაგ­რამ მი­სი რე­აქ­ცია რა­ტომ­ღაც, ცო­ტა­თი უჩ­ვე­უ­ლოდ მო­მეჩ­ვე­ნა. არა მხო­ლოდ უჩ­ვე­უ­ლოდ, არა­მედ უც­ნა­უ­რა­დაც კი. იქ­ნებ სწო­რედ წარ­სულ­ში იმა­ლე­ბა მი­სი გა­მა­ოგ­ნე­ბე­ლი საქ­ცი­ე­ლის ახ­ს­ნა? ტე­ტეს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე მკვეთ­რად გა­ხა­ტუ­ლი ყუ­რადღე­ბა ჩემ მი­მართ, მე­რე სრუ­ლი გარ­დაქ­მ­ნა და ხე­ლის კვრა, ამას და­მა­ტე­ბუ­ლი და­ცინ­ვა და შე­უ­რაცხ­ყო­ფა ნაც­ნობ-მე­გობ­რე­ბის თვალ­წინ, და აი, კვლავ ღი­ად გა­მო­ხა­ტუ­ლი მო­წო­ნე­ბა. არა მგო­ნია, თა­მა­შობ­დეს. ერ­თხელ მა­ინც მივ­ხ­ვ­დე­ბო­დი სი­ყალ­ბეს. მი­სი ჩემ­და­მი სიმ­პა­თია მარ­თ­ლა გულ­წ­რ­ფე­ლი ჩანს, ამა­ში აქამ­დეც არ შემ­პარ­ვია ეჭ­ვი.
- მო­დუნ­დი, ნუ ხარ ასე და­ძა­ბუ­ლი, - მითხ­რა და წელ­ზე მოხ­ვე­უ­ლი მარ­ჯ­ვე­ნა ზე­მოთ, მხრე­ბის­კენ დაძ­რა. მუ­სი­კის ტაქტს აყო­ლე­ბუ­ლი მი­სი თი­თე­ბი თით­ქოს ვალ­სის სვლე­ბით მი­მო­დი­ოდ­ნენ ჩემს ზურ­გ­ზე. ამ შე­ხე­ბის­გან გა­ნა შე­მეძ­ლო მშვი­დად ყოფ­ნა? და­ძა­ბუ­ლი ხა­რო! ვიქ­ნე­ბი, აბა, რა! ქვე­და ტუ­ჩი ლა­მის მო­ვიკ­ვ­ნი­ტე, რო­ცა ბი­ბის სუნ­თ­ქ­ვა ყელ­თან მო­მე­ლა­მუ­ნა. სუნ­თ­ქ­ვა შე­ვი­კა­რი. გა­მაბ­რუ­ე­ბე­ლი მა­მა­კა­ცუ­რი სურ­ნე­ლი, ნუ­შის არო­მატ­თან შე­ზა­ვე­ბუ­ლი, თა­ვი­სუფ­ლე­ბას მიზღუ­დავ­და, მძა­ბავ­და და მაბ­ნევ­და. მე­გო­ნა, დავ­ღო­ღი­ა­ლებ­დი პარ­კეტ­ზე, კი არ ვცეკ­ვავ­დი.
- უდი­დეს სი­ა­მოვ­ნე­ბას მა­ნი­ჭებს შენ გვერ­დით ყოფ­ნა, - მითხ­რა, რო­ცა და­მატ­რი­ა­ლა და კვლავ მკერ­დ­ზე მი­მიკ­რა. ისე ჩამ­ბ­ღუ­ჯა, კი­ნა­ღამ გუ­ლი გა­მი­ჩერ­და. მინ­დო­და, ცეკ­ვა არას­დ­როს დამ­თავ­რე­ბუ­ლი­ყო.
- რა ჰა­ე­რო­ვა­ნი პი­რუ­ე­ტე­ბი გა­მოგ­დის! - ღი­მი­ლით შე­მა­ქო.
- ჩემ­თან ცეკ­ვა გა­ნი­ჭებს სი­ა­მოვ­ნე­ბას? - კეკ­ლუ­ცად ავ­ხე­დე.
- შენ­თან ჩა­ხუ­ტე­ბა, - და­ა­ზუს­ტა მან და მო­შიშ­ვ­ლე­ბულ მხარ­ზე ოდ­ნავ შე­მა­ხო ტუ­ჩე­ბი.
ენით აუწე­რელ ნე­ტა­რე­ბას გან­ვიც­დი­დი მის მკლა­ვებ­ში მოქ­ცე­უ­ლი. თვა­ლე­ბი დავ­ხუ­ჭე, თა­ვი მკერ­დ­ზე მი­ვა­დე და რიტ­მუ­ლად დავ­ტ­რი­ალ­დი მას­თან ერ­თად. ამ­ქ­ვეყ­ნად ყვე­ლა და ყვე­ლა­ფე­რი გა­და­მა­ვიწყ­და, მხო­ლოდ ამ სა­ო­ცა­რი წუ­თე­ბით ვტკბე­ბო­დი. რა უნ­და იყოს ასეთ წა­მებ­ზე უკე­თე­სი?! ნამ­დ­ვი­ლად არა­ფე­რი. ოჰ, ბი­ბი, ბი­ბი... ნამ­დ­ვი­ლი სრულ­ყო­ფი­ლე­ბა ხარ!
ღმერ­თო, რა­ზე ვფიქ­რობ? ნუ­თუ და­მა­ვიწყ­და, რომ ამ­ქ­ვეყ­ნად სრულ­ყო­ფი­ლი არა­ვი­ნაა? თვა­ლე­ბი გა­ვა­ხი­ლე და ირ­გ­ვ­ლივ მი­მო­ვი­ხე­დე, რომ ნე­ტა­რე­ბის ეს წუ­თე­ბი სა­მუ­და­მოდ აღ­მე­ბეჭ­და მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში. ამ ძვირ­ფას სა­ღა­მოს ბევ­რ­ჯერ და­ვატ­რი­ა­ლებ გო­ნე­ბა­ში, გან­სა­კუთ­რე­ბით - ზამ­თ­რის სა­ღა­მო­ებ­ში, რო­ცა მარ­ტო ვიქ­ნე­ბი ჩემს პა­ტა­რა ბუ­ნაგ­ში და მას­ზე ვი­ფიქ­რებ უმა­კი­ა­ჟოდ, ხა­ლათ­ში ჩა­ფუთ­ნი­ლი და ცხვირ­ზე სათ­ვა­ლე­და­კო­სე­ბუ­ლი.
- რა კარ­გი იქ­ნე­ბო­და, მე­ლო­დია არას­დ­როს მთავ­რ­დე­ბო­დეს, - თქვა ბი­ბიმ და შუბ­ლი­დან თმა სა­თუ­თად გა­და­მი­წია.
მის სა­ხეს შევ­ხე­დე. სურ­ვი­ლით ან­თე­ბო­და ლურ­ჯი თვა­ლე­ბი, მკვეთ­რად მო­ხა­ზუ­ლი ლა­მა­ზი ტუ­ჩე­ბი და ფიქ­რებ­ში ჩემს თავს შე­ვუ­ძა­ხე: "ნუ ოც­ნე­ბობ მას­ზე".
- ოდეს­ღაც ყვე­ლა­ფე­რი მთავ­რ­დე­ბა, - ნაღ­ვ­ლი­ა­ნად შევ­ნიშ­ნე და მი­სი მკლა­ვე­ბი­დან თა­ვი გა­ვი­თა­ვი­სუფ­ლე.
მსუ­ბუ­ქად შე­იჭ­მუ­ხ­ნა შუბ­ლი და ყუ­რადღე­ბით და­მაც­ქერ­და.
- წა­მო­დი, რა­მე ტკბი­ლი შევ­ჭა­მოთ.
შე­ვე­ცა­დე, ღი­მი­ლი გა­მო­მე­ხა­ტა და ქუს­ლე­ბის პა­კა­კუ­პით ჩვე­ნი მა­გი­დის­კენ გა­ვე­მარ­თე. ჩემს თავს ვერ ვპა­ტი­ობ­დი, რომ ბავ­შ­ვო­ბის გა­ტა­ცე­ბას წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში სე­რი­ო­ზუ­ლად არ შე­ვებ­რ­ძო­ლე - ბი­ბი­სად­მი ჩე­მი სიყ­ვა­რუ­ლი უფ­რო და უფ­რო ღრმავ­დე­ბო­და...

ბი­ბიმ მან­ქა­ნა ჩე­მი სახ­ლის წინ გა­ა­ჩე­რა და ძრა­ვა გა­მორ­თო. ვი­ცო­დი, ელო­დე­ბო­და, რო­დის შე­მო­ვი­პა­ტი­ჟებ­დი შინ, ფინ­ჯა­ნი ყა­ვის და­ლე­ვის სა­ბა­ბით. არც იყო გა­საკ­ვი­რი. ორი­ვე ვგრძნობ­დით, რომ ჩვენ შო­რის რა­ღაც ხდე­ბო­და, მაგ­რამ მე ამის აღი­ა­რე­ბას გა­ვურ­ბო­დი. ამი­ტომ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, დავ­მ­შ­ვი­დო­ბე­ბო­დი და კი­დევ ერ­თი სა­რის­კო ნა­ბი­ჯი არ გა­და­მედ­გა. დამ­ფ­რ­თხა­ლი თვა­ლე­ბი მი­ვაპყა­რი და ხმა­დაბ­ლა ამოვ­თ­ქ­ვი:
- დი­დი მად­ლო­ბა, მშვე­ნი­ე­რი დრო გა­ვა­ტა­რე. - თა­ვა­ზი­ა­ნი, არაფ­რის მთქმე­ლი ფრა­ზა იყო, რო­მე­ლიც მი­ლი­ონ­ჯერ მით­ქ­ვამს სხვა ადა­მი­ა­ნე­ბის­თ­ვის.
- მე კი ვე­ლო­დი, რომ სხვა რა­მეს მო­ვის­მენ­დი.
- სხვა რა­მეს? რას გუ­ლის­ხ­მობ? - ჩემს ხე­ლოვ­ნურ მი­ა­მი­ტო­ბას საზღ­ვა­რი არ ჰქონ­და.
- სხვა სიტყ­ვებს - გულ­წ­რ­ფელს, თბილს... იმის აღი­ა­რე­ბას, რომ ერ­თ­მა­ნე­თის­კენ ძა­ლა­უ­ნე­ბუ­რად მი­ვი­წევთ, რომ პლა­ტო­ნუ­რი არ გა­მოგ­ვ­დის და ერ­თი მა­გის დე­დაც... რო­ცა ასეთ რა­მე­ებს მო­ვის­მენ­დი, გი­პა­სუ­ხებ­დი, მეც ასე­ვე-მეთ­ქი და კი­დევ ერ­თხელ რა­მე კარ­გი მოხ­დე­ბო­და. მაგ­რამ მე უკან და­ხე­ვა არ მჩვე­ვია, ამი­ტომ ამ თა­მაშს არ ვი­თა­მა­შებ, ელი.
იგი გა­მუდ­მე­ბით სხვა­დას­ხ­ვა ვა­რი­ა­ცი­ას უძებ­ნი­და ჩემს სა­ხელს და ხან ელის მე­ძახ­და, ხან - ელენს, ხა­ნაც - ელს ან ელე­ნი­კოს. მე კი მსი­ა­მოვ­ნებ­და, რად­გან ერ­თა­დერ­თი მა­მა­კა­ცი იყო ამ­ქ­ვეყ­ნად, ვი­საც ამის უფ­ლე­ბა ჰქონ­და.
მის­მა ნათ­ქ­ვამ­მა ისე შე­მა­ში­ნა, ეგ­რე­ვე შე­მეტყო, მზე­რა და­მიფ­რ­თხა და ტუ­ჩე­ბი ამით­რ­თოლ­და.
- რო­მელ თა­მაშს? - ძლივს გა­სა­გო­ნად შე­ვე­კითხე.
- რომ­ლის გარ­შე­მოც მე და შენ ვტრი­ა­ლებთ და ერთ ად­გილს ვტკეპ­ნით. ეს არ არის კო­ცონ­ზე გა­დახ­ტო­მა, ელ, რო­მე­ლი უფ­რო მაღ­ლა ახ­ტე­ბა, რომ არ და­იწ­ვას. აქ გრძნო­ბე­ბით გვი­წევს მოქ­მე­დე­ბა და არა - სპორ­ტუ­ლი ხერ­ხე­ბის გა­მო­ყე­ნე­ბით. ორი­ვე­ნი ამო­ფა­რე­ბუ­ლი ვართ ჩვენს შე­თან­ხ­მე­ბას და არ გვინ­და გა­მოვ­ტყ­დეთ, რომ ორი­ვეს უფ­რო მე­ტი გვსურს ერ­თ­მა­ნე­თის­გან.
იმ­წამ­ს­ვე მო­ვა­რი­დე მზე­რა და ცა­რი­ელ ქუ­ჩას გავ­ხე­დე. თი­თე­ბით ნერ­ვი­უ­ლად ვჭმუჭ­ნი­დი ჩე­მი პალ­ტოს კალ­თას და არ ვი­ცო­დი, რა მე­პა­სუ­ხა.
- ცდე­ბი, ბი­ბი, - რო­გორც იქ­ნა, ამოვ­ღერ­ღე ყვე­ლა­ზე დი­დი სიც­რუე.
- პა­ტა­რა მატყუ­რა, - და­ი­ჩურ­ჩუ­ლა, ჩემ­კენ გად­მო­ი­ხა­რა და შე­ე­ცა­და, თვა­ლებ­ში ჩა­ე­ხე­და.
შე­მეძ­ლო, რაც მო­მე­სურ­ვე­ბო­და, ის მეთ­ქ­ვა, მაგ­რამ თვა­ლე­ბი?.. თვა­ლე­ბის­თ­ვის რა მო­მე­ხერ­ხე­ბი­ნა? სწო­რედ მათ არ შე­ეძ­ლოთ ტყუ­ი­ლის თქმა. იყო დრო, რო­ცა ჩემს თვა­ლებს სათ­ვა­ლის მი­ნებ­ში ვმა­ლავ­დი, მაგ­რამ ახ­ლა "ჯავ­შ­ნის" გა­რე­შე და გუ­ლახ­დი­ლად შე­ხე­დავ­დ­ნენ ბი­ბის - ჩე­მი შა­ვი, ბრი­ა­ლა თვა­ლე­ბი, გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბის უსაზღ­ვ­რო ტბა, რო­გორც მე­გის უყ­ვარს თქმა. ჩა­მაც­ქერ­დე­ბო­და ბი­ბი ახ­ლა ამ თვა­ლებ­ში და ვი­ცო­დი, რა­საც და­ი­ნა­ხავ­და მას­ში - რომ პირ­ვე­ლი შეხ­ვედ­რის­თა­ნა­ვე მსურ­და მის გვერ­დით ყოფ­ნა, პირ­ვე­ლი კოც­ნის­თა­ნა­ვე და ახ­ლაც, პირ­ვე­ლი ვნე­ბი­ა­ნი ცეკ­ვის შემ­დე­გაც.
ის ელო­დე­ბო­და, რო­დის შევ­ხე­დავ­დი. გაქ­ვა­ვე­ბუ­ლი­ვით იჯ­და, ოდ­ნა­ვა­დაც არ გარ­ხე­უ­ლა. ნე­ლა ავ­წიე თა­ვი, თით­ქოს არ მსურ­და ამის გა­კე­თე­ბა და შევ­ხე­დე. ჩვე­ნი მზე­რა ერ­თ­მა­ნეთს შეხ­ვ­და: მი­სი - მტკი­ცე და შემ­ფა­სებ­ლუ­რი, ჩე­მი - შეც­ბუ­ნე­ბუ­ლი და უხერ­ხუ­ლი. წა­მიც და ჩემს თვა­ლებ­შიც აბ­რი­ალ­და სურ­ვი­ლის ცეცხ­ლი.
ბი­ბის მე­ტიც რა უნ­დო­და! ეგ­რე­ვე თა­ვის­კენ მი­მი­ზი­და და ტუ­ჩებ­ზე და­მაკ­ვ­და...
თუ­კი ჩვე­ნი პირ­ვე­ლი კოც­ნა დაზ­ვერ­ვით ხა­სი­ათს ატა­რებ­და, სა­ნამ ორი­ვემ დავ­კარ­გეთ კონ­ტ­რო­ლი ჩვენს თავ­ზე, ეს კოც­ნა სრუ­ლი­ად გან­ს­ხ­ვავ­დე­ბო­და წი­ნას­გან. იგი მომ­თხოვ­ნი იყო და მგრძნო­ბი­ა­რე, ყვე­ლა ბა­რი­ე­რის გა­დამ­ლა­ხა­ვი, ვნე­ბით გა­ჯე­რე­ბუ­ლი და სურ­ვი­ლით გა­დავ­სე­ბუ­ლი. ჩუ­მი კვნე­სა აღ­მომ­ხ­და, რო­ცა ბი­ბის ტუ­ჩე­ბი შე­მე­ხო. თი­თე­ბით მი­სი პი­ჯა­კის კი­დე­ებს ჩა­ვე­ჭი­დე და მა­მა­კა­ცი ჩემ­კენ დავ­ქა­ჩე, თით­ქოს მის სხე­ულ­თან შერ­წყ­მა მწად­და. არ მაკ­მა­ყო­ფი­ლებ­და ეს სი­ახ­ლო­ვე, უფ­რო ახ­ლოს მსურ­და მას­თან ყოფ­ნა, მას­ში მინ­დო­და ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ერთ სხე­უ­ლად გარ­დავ­ქ­მ­ნი­ლი­ყა­ვით, ერთ დიდ ვნე­ბად...
ბი­ბის გულ­წ­რ­ფე­ლი პა­სუ­ხი უნ­დო­და ჩემ­გან - მან ის მი­ი­ღო. კოც­ნას თავ­და­ვიწყე­ბუ­ლი კოც­ნით­ვე ვპა­სუ­ხობ­დი, აღ­გ­ზ­ნე­ბუ­ლი, ათ­რ­თო­ლე­ბუ­ლი, ტოლს არ ვუ­დებ­დი ალერ­ს­ში, სრუ­ლი­ად დავ­კარ­გე სირ­ცხ­ვი­ლის შეგ­რ­ძ­ნე­ბა, სის­ხ­ლი უფ­რო და უფ­რო დუღ­დე­ბო­და ჩემს სხე­ულ­ში, ტკი­ვი­ლამ­დე ცხელ­დე­ბო­და და ფეთ­ქავ­და არ­ტე­რი­ებ­ში. გა­ჩე­რე­ბა არ მინ­დო­და. არც მას სურ­და გა­ჩე­რე­ბა. არც შე­ეძ­ლო. ყვე­ლა­ზე თა­მამ­მა ფან­ტა­ზი­ებ­მაც კი შე­ის­ხა ფრთე­ბი. ხე­ლებ­საც არ ვა­ჩე­რებ­დი, ვე­ფე­რე­ბო­დი მის მკერდს, ყელს, კი­სერს, თმას...
- ელე... - მო­მეს­მა ჩურ­ჩუ­ლი.
- მმმ... - პა­სუ­ხის გა­ცე­მის თა­ვი არ მქონ­და.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად კოც­ნა შეწყ­ვი­ტა, სა­ზურ­გე­ზე მი­სა­ვა­თე­ბუ­ლი გა­დაწ­ვა და მკითხა:
- ახ­ლა მა­ინც დარ­წ­მუნ­დი, რომ არ ვთა­მა­შობ?
იმ­დე­ნად უად­გი­ლო იყო მი­სი შე­კითხ­ვა, გა­მოფხიზ­ლე­ბა ვერ მო­ვას­წა­რი და უაზ­როდ და­ვე­კითხე:
- რა­ზე მე­ლა­პა­რა­კე­ბი? - ამის თქმა და ეგ­რე­ვე გონს მო­ვე­გე. გაკ­ვირ­ვე­ბა კი გა­მო­ვი­ხა­ტე სა­ხე­ზე, მაგ­რამ რო­გორც ჩანს, უნი­ჭო იმი­ტა­ცია გა­მო­მი­ვი­და, რად­გან ბი­ბის ეშ­მა­კუ­რად გა­ე­ღი­მა. მან ჩე­მი სა­ხე ხე­ლის­გუ­ლებ­ში მო­იქ­ცია და თვა­ლებ­ში ჩამ­ხე­და.
- არ ვი­ცი, და­მე­თან­ხ­მე­ბი თუ არა, მაგ­რამ რა­ღაც მო­მენ­ტ­ში შე­ნი გეგ­მა, გა­მო­გო­ნილ სა­სიყ­ვა­რუ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბა­ზე, კონ­ტ­რო­ლი­დან გა­მო­ვი­და. ახ­ლა რა უნ­და მო­ვუ­ხერ­ხოთ ამას?
გა­მომ­ც­დე­ლი მზე­რა მი­ვაპყა­რი, თით­ქოს იმის გა­გე­ბა მინ­დო­და, შე­იძ­ლე­ბო­და თუ არა მი­სი გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბის და­ჯე­რე­ბა.
გაგრძელება ჟურნალის შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (3)
06.04.2016
გამარჯობა, მკითხველო ჩვენს საიტზე განთავსებულ რომენებთან დაკავშირებით კომენტარებში ხშირად გვეკითხებიან რატომ არ ქვეყნდება რომანის მომდევნო თავები. -მინდა გითხრათ, რომ საიტზე ვაქვეყნებთ ყველა რომანს, რომელიც ჟურნალში იბეჭდება, შესაბამისად, ყოველი მომდევნო თავიც გამოქვეყნდება ჟურნალის ახალი ნომრის გამოსვლის შემდეგ. (ჟურნალი გამოდის ყოველი კვირის ხუთშაბათ დღეს) საიტის ადმინისტრაცია მადლობას გიხდით დაინტერესებისთვის და აქტიურობისთვის
მკითხველებს
04.04.2016
შენთვის შეინახე შენი კომენტარები და საერთოდაც რას ჩააცივდი ამ "სოფლუშკა ელენეს"? მიდი დოსტოევსკი წაიკითხე..... რა ვიცი ეგება დაა კი გაიგო რამე....
ანას
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი