ჯეინ ეარი (თა­ვი X)
font-large font-small
ჯეინ ეარი (თა­ვი X)
თავი მეათე
ეს საბ­უთები და­ახ­ლოებით ერთ კვ­ირაში მი­ვიღ­ე. ას­ლი მი­სის ფე­იერ­ფექსს გა­და­ეგ­ზავ­ნა. მან სა­პასუხო წე­რი­ლით შე­მატ­ყობინა, რომ მიღ­ებული ცნო­ბე­ბით კმა­ყო­ფი­ლი იყო და მთა­ვაზ­ობდა, და­მე­კ­ა­ვებ­ინა აღმ­ზრდელის ად­გი­ლი მას­თან სახ­ლ­ში იმ დღი­დან ორი კვი­რის შემ­დეგ.
სამ­ზადისს შევ­უდექი. ორ­მა კვ­ირამ სწრა­ფად გა­ია­რა. ჩე­მი ჩაც­მულობა არ­ც­თუ ისე მდიდ­რუ­ლი იყო, მაგ­რამ სრუ­ლად აკ­მაყ­ოფილებ­და ჩემს მოთხოვ­ნი­ლე­ბებს. ბარ­გი ჩემ­ოდანში ჩა­ვა­ლა­გე. ეს სწო­რედ ის ჩემ­ოდანი იყო, რო­მე­ლიც ამ რვა წლის წინ გეი­ტსჰედ-ჰო­ლი­დან ჩამ­ოვიტა­ნე. ჩემ­ოდანს თას­მები გა­დაუ­ჭირეს და მუ­ყა­ოს ნა­ჭერი მია­კ­რეს წარ­წერით. ნა­ხე­ვარ სა­ათში ტვირ­თის მზი­და­ვი უნ­და გამ­ოე­ძა­ხათ, რომ ის ლო­უ­ტონ­ში წა­ე­ღოთ. მე კი გა­დავ­წყვიტე, მეო­რე დი­ლით ფე­ხით ჩავ­სულიყავი იქ ეტ­ლის შე­სახ­ვედ­რად. გავ­წმინდე ჩე­მი შა­ვი შა­ლის სამ­გზავრო კა­ბა, მო­ვიმ­ზა­დე ქუ­დი, ხელ­თათ­მანი და ხელ­სათბური; გა­და­ვათ­ვალ­იე­რე ყვე­ლა უჯ­რა, რომ არა­ფერი დამ­რჩენ­ოდა. ბო­ლოს, რო­ცა საქ­მიან­ობას მოვ­რ­ჩი, ცო­ტა ხანს და­სას­ვე­ნებ­ლად ჩამ­ოვჯექი. მაგ­რამ ესეც ვერ შევ­ძელი; მთე­ლი დღის მღ­ელ­ვა­რე­ბამ და ფეხ­ზე ტრი­ალ­მა საშ­ინლად დამ­ქან­ცა. ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ერ­თი ხა­ნა იმ დღ­ეს წარ­სულს უნ­და ჩაჰ­ბა­რებ­ოდა, მეო­რე დღი­დან კი ახა­ლი იწყებ­ოდა. ამ შუა­ლედში ძი­ლი შეუ­ძლე­ბელი იყო და მღ­ელ­ვა­რებით ვა­დევ­ნებდი თვალს იმ ცვლი­ლე­ბებს, რომ­ლებ­მაც თა­ვი იჩი­ნეს.
- მის, - მითხ­რა მსახ­ურმა, რო­მე­ლიც შემ­ხვდა დე­რე­ფანში, სა­დაც შეშ­ფოთებული აჩ­რ­დი­ლი­ვით და­ვე­ხე­ტებოდი, - ქვე­მოთ ვიღ­ა­ცას თქვე­ნი ნახ­ვა სურს.
- უთუ­ოდ ტვირ­თის მზი­და­ვი იქ­ნე­ბა, - გავ­იფიქრე და არა­ფერი მი­კი­თხავს, ისე გა­ვეშ­ურე ქვე­და სარ­თულისკ­ენ. ჩავ­უა­რე სას­ტუმ­რო ოთახ­სა და სა­მას­წავ­ლებლოს, რომ­ლის კა­რიც ნა­ხევ­რად ღია დამ­ხვდა და, ის იყო, სამ­ზა­რეუ­ლოსკ­ენ გა­ვე­მარ­თე, რომ ვიღ­აც ჩე­მკ­ენ გამ­ოიქცა.
- ის არის, ის, ნამ­დვილად, ვი­ცა­ნი! მე მას ყველ­გან ვიც­ნობ, - წამ­ოიძა­ხა უც­ნობ­მა ქალ­მა, ხე­ლი მომ­კი­და და შე­მა­ჩე­რა. შევ­ხე­დე. დავ­ინა­ხე ახალ­გაზ­რდა ქა­ლი, რო­მე­ლიც კარ­გად ჩაც­მულ მო­სამ­სახ­ურე ქალს უფ­რო წა­ა­გავ­და. მი­უ­ხე­და­ვად ახალ­გაზ­რდობისა, ის უკ­ვე დას­რულებულიყო. მის მშვენ­იერ სა­ხეს ცოცხა­ლი და ნა­თელი გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა, შა­ვი თმა და შა­ვი თვა­ლები ამ­შვე­ნებ­და.
- აბა, გამ­ოიცანით, ვი­ნა ვარ? - მკი­თხა მან ისე­თი ხმი­თა და ღი­მი­ლით, რო­მე­ლიც მაშ­ინვე მეც­ნო. - დარ­წმუნებული ვარ, თქვენ მთლად არ და­გავიწყდით, მის ჯე­ინ.
თვა­ლის და­ხამ­ხა­მე­ბაც ვერ მო­ვას­წარი, რომ უკ­ვე ვი­ცა­ნი. აღ­ტა­ცებული გა­და­ვეხ­ვიე და კო­ცნა დავ­უწყე.
- ბე­სი! ბე­სი! ბე­სი! - მხო­ლოდ ამის თქმა­ღა მო­ვა­ხერ­ხე. ის თან იცი­ნო­და და თან ტი­რო­და. შემ­დეგ ორი­ვე­ნი სას­ტუმ­რო ოთახ­ში შე­ვედით. ცეცხ­ლის პი­რას ასე სამ­იოდე წლის პა­ტა­რა ბი­ჭუ­ნა იდ­გა შოტ­ლან­დი­უ­რი კუ­ბოკრული ქსო­ვი­ლის შარ­ვალ­-ხა­ლათში.
- ეს ჩე­მი პა­ტა­რა ბი­ჭია, - მაშ­ინვე მითხ­რა ბე­სიმ.
- მაშ, შენ უკ­ვე შე­ნი ოჯა­ხი გქო­ნია, ბე­სი?
- დი­ახ, და­ახ­ლოებით ხუ­თი წე­ლი იქ­ნე­ბა, რაც მე­ეტ­ლე რო­ბერტ ლი­ვენ­ზე დავ­იწე­რე ჯვა­რი. პა­ტა­რა ბო­ბის გარ­და, გო­გო­ნაც მყავს, რო­მელ­საც სა­ხე­ლად ჯე­ი­ნი და­ვარქვი.
- მაშ, გეი­ტსჰედ-ჰოლ­ში აღ­არ ცხოვ­რობ?
- მე ახ­ლა მე­კ­არის მი­ერ მი­ტო­ვე­ბულ სა­ყა­რაულო ქოხ­ში ვცხოვ­რობ.
- მი­ამ­ბე, რო­გორ არ­იან ისი­ნი? ყვე­ლა­ფერი დაწ­ვრილებით მი­ამ­ბე, ბე­სი. მაგ­რამ ჯერ და­ჯექი. ბო­ბი, მო­დი ჩემ­თან, კალ­თაში ჩაგ­ისვამ. მოხ­ვალ? - ბო­ბიმ ირ­ჩია დე­დას მიკვ­როდა.
- ძალ­იან მა­ღ­ალი არ გაზ­რდილხართ, მის ჯე­ინ. არც სრუ­ლი ხართ, - გა­ნაგ­რძობდა მი­სის ლი­ვე­ნი. - რო­გორც ჩანს, არც ისე კარ­გად გი­ნა­ხა­ვენ სას­წავ­ლე­ბელში. მის რი­დი თქვენ­ზე გაც­ილებით მა­ღ­ალი და სრუ­ლია, ხო­ლო, რაც შე­ე­ხე­ბა მის ჯორ­ჯია­ნას, თქვენ ორი გამ­ოიჭრებით მას­ში.
- ალ­ბათ, ჯორ­ჯია­ნა ძალ­იან ლა­მაზ­ია, არა, ბე­სი?
- ძალ­იან. გა­სულ ზამ­თარს დე­დას­თან ერ­თად ლონ­დონს წავ­იდა და იქ მის­მა სი­ლა­მა­ზემ ყვე­ლა აღ­ტა­ცე­ბაში მო­იყ­ვა­ნა. ერთ ახალ­გაზ­რდა ლორდს შეუ­ყვარ­და, მი­სი ცო­ლად შერ­თვაც გა­დაწ­ყვიტა, მაგ­რამ მი­სი მშობ­ლე­ბი წინ აღუ­დგნენ მათ ქორ­წი­ნე­ბას და იცით, რა მოხ­და? მან და ჯორ­ჯია­ნამ გა­დაწ­ყვიტეს, გაქ­ცეუ­ლიყვნენ და ასეც მო­იქ­ც­ნენ; მაგ­რამ მა­ლე იპო­ვეს და გზაშ­ივე და­ა­კ­ა­ვეს. ისი­ნი სა­კუ­თარ­მა დამ, მის რიდ­მა გას­ცა. დარ­წმუნებული ვარ, მას შუ­რი უფ­რო ამ­ოქმე­დებ­და. ახ­ლა დე­ბი რო­გორც ძა­ღლი და კა­ტა, ისე არ­იან ერ­თმა­ნეთში. მუ­დამ ჩხუ­ბო­ბენ.
- ჯონ რი­დი რო­გორღ­ა­ა?
- ოჰ, მი­სი საქ­მე არც ისე კარ­გად არის, რო­გორც მის დე­დას სურ­და. ის ხომ კო­ლეჯში სწავ­ლობდა, მაგ­რამ, მგო­ნია, გამ­ორიცხეს. შემ­დეგ მის­მა ბი­ძებ­მა გა­დაწ­ყვიტეს, ვე­ქი­ლი გა­მო­სუ­ლი­ყო და კან­ონმდებ­ლობა შე­ეს­წავ­ლა, მაგ­რამ ისე­თი თავ­გზა­აბ­ნეული ახალ­გაზ­რდა­ა, მის­გან დი­დი არა­ფერი გამ­ოვა.
- გა­რეგნობით რო­გო­რია?
- ძალ­იან მა­ღ­ალ­ია. ზო­გი­ერ­თები მას მოხ­დე­ნი­ლი გა­რეგნობის ყმაწ­ვილკ­ა­ცად თვლი­ან, მაგ­რამ მე ასე არ მგო­ნია. ჯონს ძალ­იან სქე­ლი ტუ­ჩე­ბი აქვს.
- მი­სის რიდ­ზე რა­ღ­ას მეტყ­ვი?
- მეტ­ისმე­ტად გას­უქდა. თუმ­ცა სი­ლა­მა­ზე შეი­ნარ­ჩუნა, მაგ­რამ სუ­ლიე­რად არ უნ­და იყოს დამ­შვიდებული. ვა­ჟიშვილის საქ­ციელი არ მოს­წონს. ჯო­ნი ძალ­იან ბევრ ფულს ფლან­გავს.
- მი­სის რიდ­მა გამ­ოგგზავ­ნა, ბე­სი?
- ოჰ, არა. დი­დი ხან­ია მინ­დო­და თქვე­ნი ნახ­ვა და, რო­დე­საც თქვე­ნი წერ­ილიდან შევ­იტყვე, რომ სა­დღ­აც შორს მი­ემ­გზავ­რებით, გა­დავ­წყვიტე, გამ­გზავ­რების წინ, ვიდ­რე ახ­ლოს იმ­ყო­ფე­ბო­დით და შე­მეძლო თქვე­ნამ­დე მოღ­წე­ვა, მე­ნა­ხეთ.
- ვში­შობ, იმე­დი გაგ­იცრუე, რო­გორ­საც ელო­დი, ისე­თი არ აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი, არა, ბე­სი? - ვუთხა­რი სი­ცი­ლით. შევ­ნიშნე, რომ ბე­სის გამ­ოხედ­ვა, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ღრ­მა პატ­ივისცემის გრძნო­ბით იყო გამ­სჭვალული, აღ­ტა­ცე­ბას სრუ­ლე­ბით არ გამ­ოხა­ტავ­და.
- არა, მის ჯე­ინ, სრუ­ლებ­ითაც არა, თქვენ სა­კ­მაოდ მშვენ­იერი ხართ. ნამ­დ­ვილ ლე­დის დამ­სგავ­სებ­იხართ. ამა­ზე მეტს არც მო­ვე­ლო­დი. ბავ­შვობაშიც არ ყო­ფილ­ხართ ლა­მაზი.
გა­მე­ღი­მა ბე­სის გუ­ლახ­დილ პას­უხზე. ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ ის მარ­თალი იყო. აქ­ვე უნ­და გამ­ოგიტყდეთ, რომ მი­სი პა­სუ­ხი მთლად გულ­გ­რი­ლად არ მო­მის­მენ­ია. თვრა­მეტი წლის ასა­კში ყვე­ლა ადამ­იანს სურს, რომ ის მოს­წონ­დეთ და თუ ვინ­მე მას და­არ­წმუნებს, რომ მი­სი გა­რეგ­ნობა არც ისე მომ­ხიბ­ვ­ლელ­ია, რო­გორც სხვე­ბის, არ შეი­ძლე­ბა ამან სი­ამ­ოვნე­ბა მი­ა­ნი­ჭოს.
- ვფიქ­რობ, თქვენ ძალ­იან ჭკვ­იანი იქ­ნე­ბით, - გა­ნაგრძო ბე­სიმ, რომ და­ვემ­შვიდებ­ინე, - რა ის­წავ­ლეთ? და­კვ­რა თუ შეგ­იძლიათ?
- დი­ახ, ვუკ­რავ ცო­ტას.
ოთახ­ში, მარ­თლაც, იდ­გა ფორ­ტეპ­იანო. ბე­სი მი­უ­ახ­ლოვდა მას, ახა­და და მთხო­ვა, რაი­მე შე­მეს­რულებ­ინა. მეც ერ­თი თუ ორი ვალ­სი დავ­უკ­არი და ისიც აღ­ტა­ცებული დარ­ჩა.
- მის რი­დე­ბი ვერ უკ­რა­ვენ ასე კარ­გად! - გა­ნაც­ხა­და აღფ­რთოვა­ნებ­ულმა, - ყო­ველ­თ­ვის ვამ­ბობ­დი, რომ თქვენ აჯ­ობებდით მათ სწავ­ლაში. ხა­ტავთ კი­დეც?
- აი, ბუ­ხარ­თან, კე­დელ­ზე სუ­რათს რომ ხე­დავ, ჩე­მი და­ხატ­ულია.
ეს იყო წყლის სა­ღ­ე­ბა­ვებით შეს­რულებული პეი­ზა­ჟი. ის სას­წავ­ლებლის მმარ­თველს ვაჩ­უქე მად­ლო­ბის ნიშ­ნად იმ სამ­სახურისთვის, რო­მე­ლიც მან კო­მიტეტის წევ­რების წი­ნა­შე გამ­იწია. მან სუ­რა­თი ჩარ­ჩო­ში ჩას­ვა და კე­დელ­ზე ჩამ­ოკი­და.
- ძალ­იან ლა­მაზ­ია, მის ჯე­ინ! ეს სუ­რა­თი არაფ­რით ჩამ­ოუვარ­დე­ბა მის რი­დე­ბის ხატ­ვის მას­წავ­ლებლის მი­ერ შეს­რულებულ სუ­რა­თებს, მაგ­რამ მის რი­დე­ბი ხომ ამის მსგავ­სსაც ვე­რა­ფერს და­ხა­ტავ­დნენ. ფრან­გუ­ლი ენაც შეი­სწავ­ლეთ?
- დი­ახ, ბე­სი, ვკითხუ­ლობ და ვლა­პა­რა­კობ ფრან­გულად.
- ქარ­გვაც და კერ­ვაც იცი?
- დი­ახ, ვი­ცი.
- ოჰ, მთლად ლე­დი გამ­ხდარ­ხართ, მის ჯე­ინ! ყო­ველ­თ­ვის მჯერ­ოდა, რომ ეს ასეც იქ­ნებ­ოდა. ასე რომ, ცხოვ­რე­ბაში თქვენ ად­ვილად გა­იკ­ა­ფავთ გზას ნა­თე­სა­ვების დაუ­ხმა­რებ­ლა­დაც. ჰო, მარ­თლა, მინ­დო­და ერ­თიც მე­კი­თხა: გსმენ­იათ რა­მე მა­მათ­ქვენის ნა­თე­სა­ვებ­ზე, ეა­რების გვა­რის შე­სა­ხებ?
- არას­ოდეს არა­ფერი მსმენ­ია ჩემს სი­ცოცხ­ლე­ში.
- თქვენც ხომ იცით, მი­სის რი­დი ყო­ველ­თ­ვის ამ­ბობდა, ისი­ნი ღარ­იბები და უბ­რა­ლო წრი­დან გა­მო­სუ­ლი ადამ­ია­ნები არ­იანო. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, მარ­თლაც ღარ­იბები არ­იან, მაგ­რამ სარ­წმუნოა, რომ ისე­ვე, რო­გორც რი­დე­ბი, კეთ­ილშობილთა გვარს ეკუ­თვნიან. ერთ დღ­ეს, და­ახ­ლოებით შვი­დი წლის წინ, ვინ­მე მის­ტერ ეარი მო­ვი­და გეი­ტსჰედ-ჰოლში და თქვე­ნი ნახ­ვა სურ­და. ქალ­ბატ­ონმა უთხ­რა, რომ თქვენ გეი­სტჰედში აღ­არ ცხოვ­რობთ და სას­წავ­ლე­ბელში ხართ, რო­მე­ლიც ორ­მოც­და­ათი მი­ლით იყო დაშ­ორებული ჩვენ­გან. რო­გორც ჩანს, მას ეს ძალ­იან ეწ­ყინა; დიდ­ხანს დარ­ჩე­ნა არ შე­ეძლო; რო­მელ­იღ­აც უცხო ქვე­ყა­ნაში მი­ემ­გზავ­რებ­ოდა; ჩქარ­ობდა, რად­გან გე­მი ლონ­დო­ნი­დან ერ­თსა თუ ორ დღ­ეში გად­იოდა. ის ნამ­დ­ვილ ჯენ­ტლმენს ჰგავ­და და დარ­წმუნებული ვარ, მა­მათ­ქვენის ძმა უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო.
- რო­მელ ქვე­ყა­ნაში მი­დი­ო­და, ბე­სი?
- რო­მელ­იღ­აც შო­რე­ულ კუ­ნძულზე, ათა­სი მი­ლის დაშ­ორებით, სა­დაც ღვ­ინოებს აყე­ნე­ბენ, ჩვენ­მა მო­უ­რავ­მა მითხ­რა ასე.
- მა­დეი­რა­ზე? - ვკი­თხე მე.
- დი­ახ, სწო­რედ იქ. სწო­რედ მაგ სიტყ­ვას ამ­ბობდნენ.
- მაშ, გა­ემ­გზავ­რა?
- დი­ახ, რამ­დენ­იმე წუ­თიც არ დაყ­ოვნებ­ულა ჩვენ­თან. მი­სის რიდს საუ­ბარში ძალ­იან ამა­ყად ეჭ­ირა თა­ვი, ხო­ლო მი­სი წას­ვ­ლის შემ­დეგ "უსა­ხელო ვაჭ­რუკ­ა­ნას~ უწო­დებ­და. ჩე­მი მე­უღ­ლე, რო­ბერ­ტი ფიქ­რობს, რომ ის ღვი­ნით მო­ვაჭ­რე უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო.
- დი­ახ, ად­ვილად შე­საძ­ლე­ბელ­ია, - ვუ­პას­უხე მე. - ან, იქ­ნებ, რო­მელ­იმე ღვი­ნით მო­ვაჭ­რის მო­ხე­ლე.
მე და ბე­სი ვი­გო­ნებ­დით წარ­სულს და და­ახ­ლოებით ერ­თი სა­ათი ვსა­უბ­რობ­დით. შემ­დეგ კი იძუ­ლე­ბუ­ლი გახ­და, და­ვეტ­ოვებ­ინე, რად­გან მე­ტი დრო არ ჰქონ­და. მეო­რე დი­ლით ის კვ­ლავ ლო­უ­ტონ­ში ვნა­ხე რამ­დენ­იმე წუ­თით, რო­დე­საც ეტლს ველ­ოდებოდი. ერ­თმა­ნეთს სას­ტუმ­რო "ბრო კ­ლე­ჰერსტის" კარ­თან დავ­შორ­დით.
თი­თო­ე­უ­ლი ჩვენ­განი თა­ვი­სი გზით წავ­იდა. ის გაუ­დგა გზას ლო­ვუ­დის მთებ­ისკ­ენ, რომ იქ გეი­ტსჰედ-­ჰოლისკ­ენ მი­მა­ვალ დაქ­ირა­ვებულ ეტლს შეხ­ვედ­როდა. მე კი ჩავ­ჯექი მილ­კო­ტისკ­ენ მი­მა­ვალ დი­ლიჟ­ანსში, რო­მელ­საც უნ­და მი­ვეყ­ვა­ნე თორ­ნ­ფილ­დ­ში, სა­დაც სრუ­ლი­ად ახა­ლი ცხოვ­რე­ბა, ახა­ლი მო­ვა­ლეო­ბა და უც­ნო­ბი გა­რემო მელ­ოდა.


თა­ვი მე­თერ­თმე­ტე

რო­მა­ნის ყო­ვე­ლი ახა­ლი თა­ვი წარ­მოდგენის ახალ მოქ­მე­დე­ბას წა­ა­გავს. და ახ­ლა, მკი­თხველო, რო­დე­საც თქვენ წინ ფარ­და აი­ხდე­ბა, წარ­მოიდგინეთ ოთა­ხი მილ­კო­ტის სას­ტუმ­რო "ჯორ­ჯ­ში", რომ­ლის კედ­ლებ­ზე ისე­თი ულა­ზათო, დიდ-დი­დი სუ­რა­თებით მო­ხა­ტუ­ლი შპა­ლერ­ია გა­კრული, რო­გორ­საც, ჩვეუ­ლებრივ, სას­ტუმროებში იყე­ნე­ბენ ხოლ­მე. ასეთ­ივეა ფეხ­ქვეშ და­სა­გები ხალ­იჩა, ავე­ჯი, სხვა­დას­ხვა­ნაირი მორ­თუ­ლო­ბა და გრავ­იურები ბუხ­რის თავ­ზე; კედ­ლებ­ზე ჯორჯ მე­სამ­ისა და უელ­სის პრინ­ცის პორ­ტ­რე­ტებ­ია. მე­სა­მე სუ­რათ­ზე ასახ­ულია გე­ნე­რალ ვოლ­ფის სიკ­ვ­დი­ლი. ყო­ველ­ივე ეს ჭე­რის შუ­ა­გულ­ში ჩამ­ოკი­დებული ნავ­თის სა­ნათურის შუქ­სა და ბუ­ხარ­ში მო­გიზ­გი­ზე ცეცხ­ლის ალ­ზე მო­ჩანს. ჩე­მი ხელ­სათბური და ქოლ­გა მაგ­იდა­ზე აწ­ყვია, მე კი ჯერ ისევ წამ­ოსას­ხამ­ითა და ქუ­დით ბუ­ხარ­თან ვზი­ვარ და თექ­ვსმეტი სა­ათის მგზავ­რობისა და ოქ­ტომ­ბ­რის ცი­ვი ამ­ინდისგან გა­თო­შილ და და­ხუ­თულ ხელ­-ფეხს ვით­ბობ. ლო­უ­ტო­ნი­დან დი­ლის ოთხ სა­ათ­ზე გამ­ოვედით და ქა­ლაქის ზარ­მა ეს­-ეს არის რვა­ჯერ და­რე­კ­ა.
მკი­თხველო, ალ­ბათ, ფიქ­რობთ, რომ კარ­გად მო­ვეწ­ყვე, მაგ­რამ თავ­ში ათას­ნაირი ფიქ­რი ირე­ვა; დამ­შვიდებული არა ვარ. რო­ცა ჩვე­ნი ეტ­ლი სას­ტუმროსთან გა­ჩერ­და, მეგ­ონა, ვინ­მე დამ­ხვდებ­ოდა. სას­ტუმ­როს მო­სამ­სახ­ურემ ხის სამ­ფე­ხა კი­ბე მო­ად­გა დი­ლიჟ­ანსს, რომ უფ­რო ად­ვილად ჩამ­ოვსულიყავი. ვე­ლო­დი, გავ­იგონებდი ჩემს გვარს და დავ­ინა­ხავდი ჩემ­თ­ვის გამ­ზა­დებულ სრუ­ლი­ად გან­სხვა­ვებულ ეტლს, რო­მელ­საც თორ­ნ­ფილ­დ­ში უნ­და წა­ვეყ­ვა­ნე. ირ­გ­ვ­ლივ ასე­თი არა­ფერი ჩან­და. რო­დე­საც მსა­ხურს ვკი­თხე, იკი­თხა თუ არა ვინ­მემ მის ეარი, უარ­ყო­ფი­თი პა­სუ­ხი მი­ვიღ­ე. აღ­ა­რა­ფერი დამ­რჩენ­ოდა, გარ­და იმი­სა, რომ სას­ტუმ­რო­ში ცა­ლკე ოთა­ხი მო­მეთ­ხოვა. აი, ახ­ლა აქ ვიც­დი და ათას­ნაირი ეჭ­ვი და ში­ში აწა­მებს ჩემს გო­ნე­ბას.
ახალ­გაზ­რდა, გამ­ოუცდელი ადამ­იანისთვის მე­ტად მძი­მეა იმის შეგ­რძნე­ბა, რომ ამ­ქვეყ­ნად სულ მარ­ტოა - ყვე­ლაფ­რისგან მოწყ­ვე­ტი­ლი და ბე­დის ანა­ბა­რა მი­ტო­ვე­ბუ­ლი. ის ხომ დარ­წმუნებულიც არ არის, მია­ღ­წევს თუ არა იმ ნავ­საყ­უდელს, რო­მელ­საც ეს­წრაფვის. მრა­ვალ­ნაირი დაბ­რკო­ლების გა­მო, უკ­ან დაბ­რუნე­ბაც აღ­არ შეუ­ძლია. მაგ­რამ ამ გრძნო­ბას მე­ტად მიმ­ზიდ­ველს ხდის სა­თავ­გა­და­სავლო ამ­ბების მომ­ხიბ­ვ­ლელ­ობა. სია­მაყის გრძნო­ბა კი უფ­რო და უფ­რო აც­ხოვე­ლებს მას. თუმ­ცა ბო­ლოს ში­ში აქ­რობს ყო­ველ­ივეს. მეც ასე­ვე შე­მიპყ­რო შიშ­მა, რო­ცა ნა­ხე­ვარი სა­ათი გავ­იდა და კვ­ლავ მარ­ტოდმარტო ვი­ყა­ვი. ის­ღა მო­ვი­ფიქ­რე, ზა­რი და­მე­რე­კ­ა.
- არის თუ არა ამ მი­დამ­ოებში მა­მუ­ლი, რო­მელ­საც თორ­ნ­ფილდს უწო­დე­ბენ? - ვკი­თხე მსა­ხურს, რო­მე­ლიც გამ­ოძა­ხებ­ისთა­ნა­ვე შემ­ოვიდა.
- თორ­ნ­ფილ­დი? არ ვი­ცი, ქალ­ბატონო. ვი­კი­თხავ სა­სადილო ოთახ­ში. - ის იმ წამ­სვე გაქ­რა, მაგ­რამ მა­ლე­ვე შემ­ობრუნდა.
- თქვე­ნი გვა­რი ეარ­ია, მის?
- დი­ახ.
- ვიღ­აც გიც­დით გა­რეთ.
წა­მოვ­ხ­ტი. ჩემს ხელ­სათ­ბურსა და ქოლ­გას ხე­ლი წამ­ოვავ­ლე და აჩ­ქა­რებული ნაბ­იჯებით სას­ტუმ­როს დე­რეფ­ნისკ­ენ გა­ვეშ­ურე. ღია კარ­თან ვიღ­აც მა­მა­კ­აცი იდ­გა. ქუ­ჩა­ში ფარ­ნის შუქ­ზე ბუნ­დოვ­ნად მო­ჩან­და ერ­თცხენ­იანი ეტ­ლი.
- ეს, ალ­ბათ, თქვე­ნი ბარ­გია, - სა­კ­მაოდ უკ­მე­ხად მითხ­რა მან, რო­გორც კი დამ­ინა­ხა, და მი­მი­თი­თა ჩემს ჩემ­ოდან­ზე, რო­მე­ლიც დე­რე­ფანში და­ედ­გათ.
- დი­ახ, - ვუ­პას­უხე. მან ჩემ­ოდანი ეტ­ლზე და­დო. ჩავ­ჯექი ეტ­ლ­ში, რო­მე­ლიც დი­ლიჟ­ანსს უფ­რო წა­ა­გავ­და, და სა­ნამ კარს მო­მი­ხუ­რავ­და, ვკი­თხე, და­ახ­ლოებით რა მან­ძი­ლი იყო თორ­ნ­ფილ­დამ­დე.
- თით­ქ­მის ექ­ვ­სი მი­ლი.
- რამ­დენ ხან­ში ვიქ­ნე­ბით ად­გილზე?
- და­ახ­ლოებით სა­ათ­-ნა­ხე­ვარში.
მან კა­რი მო­ხუ­რა, კო­ფოზე ავ­იდა და გზას გავ­უდექით. ნე­ლა მივ­დი­ო­დით და ფიქ­რის­თ­ვის ბევ­რი დრო მქონ­და. მი­ხარ­ოდა, რომ, ბო­ლოს და ბო­ლოს, ჩე­მი მოგ­ზა­უ­რო­ბის და­სასრული ახ­ლოვდებ­ოდა. მი­ვეყ­რდნე ამ კე­თილ­შო­ბი­ლი, თუმ­ცა გა­რეგ­ნულად არც ისე დი­დე­ბუ­ლი ეტ­ლის საზ­ურგეს და თავ­ისუფლად დავ­იწყე ფიქ­რი.
"თუ მსახ­ურისა და ეტ­ლის უბ­რალ­ოების მი­ხედ­ვით ვიმ­ს­ჯე­ლებთ, - ვფიქ­რობ­დი, - მი­სის ფე­იერ­ფექსი არ­ც­თუ ისე მა­ღ­ალ წრეს უნ­და ეკუ­თვნოდეს. მით უკ­ე­თესი. ბავ­შ­ვო­ბის გარ­და, მე ხომ არას­ოდეს მიცხოვ­რია დი­დებ­ულთა საზ­ოგად­ოე­ბაში და მაშ­ინაც ძალ­იან უბედ­ურად ვგრძნობ­დი თავს; ნე­ტავ, მარ­ტოდმარტო ცხოვ­რობს მი­სის ფე­იერ­ფექსი და იმ პა­ტა­რა გო­გო­ნას მე­ტი არა­ვინ ჰყავს? თუ ეს ასეა და ოდ­ნავ მა­ინც თა­ვაზ­იანი ადამ­იან­ია, უსა­თუ­ოდ კარ­გად შე­ვეგ­უები მას. ამას­თა­ნა­ვე, შე­ვეც­დები, რაც შეი­ძლე­ბა კარ­გად მო­ვიქ­ცე. სამ­წუხარ­ოა, რო­დე­საც ადამ­იანი ცდი­ლობს, ყვე­ლას კარ­გი გა­უკ­ეთოს, მაგ­რამ მის ასეთ ცდას შე­სა­ბამ­ისად არ უპას­უხე­ბენ. ლო­ვუდ­ში მი­ვი­ღე ეს გა­დაწ­ყვეტ­ილე­ბა, ასეც ვიქ­ცე­ო­დი და, მარ­თლაც, ყვე­ლა ნას­იამ­ოვნები იყო. კარ­გად მახ­სოვს, მი­სის რი­დის ოჯახ­ში ჩემს კარგ საქ­ციელს ზიზღით ზურგს აქ­ცევ­დნენ. ღმერთს ვთხოვ, მი­სის ფე­იერ­ფექსი მეო­რე მი­სის რი­დი არ გამ­ოდგეს! თუ ის მი­სის რი­დი­ვით მო­მექ­ცე­ვა, მე ხომ ვალ­დებული არ ვარ, მას­თან დავ­რჩე. თუ ამა­ზე მე­ტი საშ­ინე­ლე­ბა მო­მე­ლის, მა­შინ კვ­ლავ გავ­გზავნი გან­ცხა­დე­ბას. ნე­ტავ, შორ­სა ვართ კი­დევ?~
სა­რკ­მელი ჩა­მო­ვუშ­ვი. ირ­გ­ვ­ლივ მი­მო­ვი­ხე­დე. მილ­კო­ტი უკ­ან დაგ­ვრჩა. შორს, ცი­ცი­ნა­თე­ლებივით, უამ­რავი სი­ნათ­ლის სხი­ვი კი­აფ­ობდა. ამით მივ­ხ­ვ­დი, მილ­კო­ტი ლო­უ­ტონ­ზე ბევ­რად დი­დი ქა­ლაქი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. ახ­ლა ჩვე­ნი გზა სა­ერთო საძ­ოვრებ­ზე გად­იოდა. მთელ ამ მი­და­მო­ში მხო­ლოდ აქა-იქ მი­მო­ფან­ტუ­ლი საც­ხოვრე­ბელი სახ­ლები მო­ჩან­და. ვიგ­რ­ძე­ნი, ლო­ვუ­დის­გან სრუ­ლი­ად გან­სხვა­ვებულ, უფ­რო მჭიდ­როდ და­სახ­ლებულ, სი­ცოცხ­ლი­თა და ხმა­უ­რით სავ­სე, თუმ­ცა არც ისე თვალ­წარ­მტაც და ნა­კ­ლე­ბად რო­მან­ტიკულ მხა­რეში მოვ­ხ­ვ­დი.
ცუ­დი გზებ­ისა და ბუ­რუ­სი­ა­ნი ღა­მის გა­მო, მე­ეტ­ლეს ცხე­ნი ტა­ატით მიჰ­ყავ­და. დარ­წმუნებული ვარ, სა­ათ­-ნა­ხევრის სა­ვალს თით­ქ­მის ორ სა­ათს მო­ვუნ­დით. ბო­ლოს, მე­ეტ­ლე მო­მიბ­რუნ­და და მითხ­რა:
- ახ­ლა უკ­ვე შორს აღ­არ ვართ თორ­ნ­ფილ­დი­დან.
კვ­ლავ გავ­იხე­დე სა­რკ­მელში. ეკ­ლეს­იას გვერ­დით ჩავ­უა­რეთ. შევ­ნიშნე მი­სი ფარ­თო, ცად აზი­დუ­ლი გუმ­ბა­თი. სწო­რედ ამ დროს სამ­რე­კლ­ოზე ზა­რის ხმა გაი­სმა. ეს ხმა სა­ათის მეო­თხედს აღნ­იშნავ­და. გო­რა­კის მახ­ლობლად მკრ­თა­ლად მბჟუ­ტავი სან­თ­ლის შუ­ქი მო­ჩან­და. მივ­ხ­ვ­დი, იქ სო­ფე­ლი ან და­სახ­ლებული ად­გი­ლი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. ასე, და­ახ­ლოებით ათი წუ­თის შემ­დეგ მე­ეტ­ლე კო­ფოდან ჩამ­ოვიდა, ალა­ყაფის ორი­ვე კა­რი გა­ა­ღო და შიგ­ნით შე­ვედით. ჩვენ უკ­ან კა­რი ჭრი­ა­ლით დაი­ხურა. ხეი­ვანს ნელ­-ნე­ლა მი­ვუყ­ვე­ბო­დით და ბო­ლოს დი­დი შე­ნო­ბის წინ აღ­მოვ­ჩ­ნ­დით. არც ერთ ფან­ჯა­რაში შუ­ქი არ მო­ჩან­და. მხო­ლოდ ერ­თი, ფარ­დებჩ­ამ­ოფა­რებული სა­რკმ­ლიდან გამ­ოკრ­თოდა სი­ნათ­ლე. ეტ­ლი სა­დარ­ბაზო შე­სას­ვლელ­თან შე­ჩერ­და. კა­რი მსახ­ურმა ქალ­მა გაგ­ვიღო. ეტ­ლიდან ჩამ­ოვედი და შიგ­ნით შე­ვედი.
- გთხოვთ, აქეთ წამ­ობრძან­დეთ, ქალ­ბატონო, - მითხ­რა მსახ­ურმა გო­გო­ნამ და დი­დი, ოთხ­კუ­თხა დარ­ბაზ­იდან, რო­მელ­საც ირ­გ­ვ­ლივ მა­ღ­ალი კა­რი ჰქონ­და, რო­მელ­იღ­აც ოთახ­ში გამ­იყვა­ნა. ოთა­ხი გა­ნა­თებული იყო მო­ციმ­ცი­მე სან­თ­ლის შუ­ქი­თა და ბუ­ხარ­ში მო­გიზ­გი­ზე ცეცხ­ლის ალით. გზა­ში, ორი სა­ათის გან­მავ­ლობაში, სიბ­ნე­ლეს იმ­დე­ნად შე­ვეჩ­ვიე, რომ ოთახ­ში შეს­ვლისთა­ნა­ვე შუქ­მა თვა­ლი მომ­ჭ­რა. რო­გორც კი საგ­ნების გარ­ჩე­ვა შევ­ძელი, ჩემ წინ მე­ტად სას­იამოვნო სუ­რა­თი გა­დაი­შა­ლა.
წარ­მოიდგინეთ პა­ტა­რა და ლა­მაზი ოთა­ხი, მხი­ა­რუ­ლი ცეცხ­ლის პი­რას მრგვა­ლი მაგ­იდა; ძვე­ლებურ, მა­ღ­ალ­ზურგიან სა­ვარ­ძელში პა­ტა­რა, მე­ტად კო­პწიად ჩაც­მუ­ლი მან­დილოსანი შა­ვი აბ­რეშუმის კა­ბით, თოვ­ლი­ვით თეთ­რი მარ­მაშის წინ­საფ­რითა და თავ­ზე ქვრი­ვის თავ­საბ­ურავით. სწო­რედ ისეთ­ია მი­სის ფე­იერ­ფექსი, რო­გო­რიც წარ­მოვიდგინე, მხო­ლოდ ერ­თი გან­სხვა­ვებით: უფ­რო ნა­კ­ლე­ბად წარ­მოსა­დეგი და უფ­რო კე­თი­ლი გამ­ომეტ­ყვე­ლების. ის ქსოვ­და. მის ფერ­ხ­თით კი დი­დი კა­ტა გან­ცხ­რო­მით მოკ­ა­ლა­თებულიყო. ერ­თი სიტყ­ვით, ამ მყუდ­რო ოჯა­ხის იდი­ლი­ას არა­ფერი არღ­ვევ­და. ახალ­მო­სუ­ლი აღმ­ზრდელი ამა­ზე კარგ შეხ­ვედ­რას ვერც ინატ­რებ­და. თქვენ აქ ვერც თვა­ლის მომ­ჭ­რე­ლი ბრწყინ­ვა­ლე­ბა შე­გა­კრ­თობდათ და ვერც ვინ­მეს მედ­იდურობა შე­გაშ­ფოთებ­დათ. შე­ვედი თუ არა, ხან­ში შე­სუ­ლი მან­დილოსანი წამ­ოდგა და კე­თი­ლი ღი­მი­ლით იმ­წამ­სვე ჩემს შე­სახ­ვედ­რად გამ­ოე­მარ­თა.
- გა­მარ­ჯობა, ჩე­მო კარ­გო. ალ­ბათ, გზა­ში დაი­ქან­ცეთ; ჯონს ძალ­იან ნე­ლა დაჰ­ყავს ეტ­ლი. ვინ იცის, შეგ­ცივდათ კი­დეც. მო­დით ახ­ლოს, ბუ­ხარ­თან.
- თქვენ, ალ­ბათ, ქალ­ბატონი ფე­იერ­ფექსი ბრძან­დებით, - ვთქვი მე.
- დი­ახ, სწო­რად გამ­ოიცანით, დაბ­რძანდით, გე­თაყ­ვა.
მან თა­ვის სა­ვარ­ძელ­თან მი­მიყ­ვა­ნა, შა­ლი მომ­ხა­და და შე­ე­ცა­და, ჩე­მი ქუ­დის ბაფ­თები გამ­ოეხ­სნა. ვთხო­ვე, არ შეწ­უხებულიყო.
- ოჰ, ეს რა შეწ­უხე­ბა­ა. ხე­ლები მთლად გაგ­ყინვიათ სი­ცი­ვის­გან. ლი, სას­წრაფოდ შე­ამ­ზა­დეთ ცხე­ლი გრო­გი და ერ­თი-ორი ბუ­ტერ­ბ­რო­დი. აი, სა­კუ­ჭნაოს გა­სა­ღ­ებიც.
მან ჯი­ბი­დან ამ­ოიღო გა­სა­ღ­ე­ბების შე­კვ­რა, რო­გორც ეს დია­სახ­ლისებს სჩვევ­იათ, და მო­სამ­სახ­ურეს გა­დას­ცა.
- ახ­ლა კი ცეც­ხლთან უფ­რო ახ­ლოს მო­ი­წი­ეთ, - გა­ნაგრძო მან. - ალ­ბათ, ბარ­გი თან გაქვთ, არა, ჩე­მო ძვირ­ფა­სო?
- დი­ახ, ქალ­ბატონო.
- ახ­ლა­ვე ვუბ­რ­ძა­ნებ, თქვენს ოთახ­ში შეი­ტანონ, - თქვა ეს და აჩ­ქა­რებით გავ­იდა ოთახ­იდან.
"ისე მექ­ცე­ვა, თით­ქოს სტუმ­რად ვი­ყო მო­სუ­ლი, - გავ­იფიქრე, - სრუ­ლე­ბით არ მეგ­ონა, თუ ასე მი­მიღ­ებ­დნენ. მე ხომ მხო­ლოდ ცივ­სა და ქედ­მა­ღლურ შეხ­ვედ­რას ვე­ლო­დი. აღმ­ზრდე­ლებს ხომ ასე არ ხვდებ­იან. მაგ­რამ სი­ხა­რუ­ლი ჯერ ნა­ად­რევ­ია, ვნა­ხოთ".
მი­სის ფე­იერ­ფექსი მა­ლე დაბ­რუნდა. სა­კუ­თარი ხე­ლით აა­ლა­გა მაგ­იდიდან საქ­სო­ვი, რამ­დენ­იმე წიგ­ნი და გა­ა­თავ­ისუფლა ად­გი­ლი ლან­გ­რის­თ­ვის, რო­მე­ლიც ის იყო ლიმ შემ­ოიტა­ნა. მე­რე თა­ვი­სი ხე­ლით მო­მაწ­ოდა სას­მელი და ბუ­ტერ­ბ­რო­დიც. თავს უხერ­ხულად ვგრძნობ­დი, რად­გან აქამ­დე ჩემ­დამი ასე­თი ყუ­რა­დღ­ე­ბა არა­ვის გამ­ოუჩენ­ია. ახ­ლა კი ჩე­მი პატ­რო­ნი და ჩემ­ზე ბევ­რად მა­ღ­ლა მდგო­მი ადამ­იანი დი­დი მზრუნ­ვე­ლო­ბით მექ­ცეო­და. ნათ­ლად ჩან­და, ისეთს არა­ფერს აკ­ე­თებ­და, რაც მის ღი­რსე­ბას და­ამ­ცირებ­და. მეც გა­დავ­წყვიტე, მის თა­ვაზ­იან­ობას მშვი­დად შევ­ხვედროდი.
- ალ­ბათ, ამ სა­ღ­ამ­ოსვე შე­მეძ­ლე­ბა მის ფე­იერ­ფექსის გაც­ნობა? - ვი­კი­თხე და­ნაყ­რების შემ­დეგ.
- რა თქვით, ჩე­მო კარ­გო? ცო­ტა ყურს მა­კლ­ია, - მკი­თხა კეთ­ილმა ქალ­მა და ყუ­რი ჩემს ტუ­ჩებ­თან სულ ახ­ლოს მო­ი­ტა­ნა.
მე უფ­რო გა­რკ­ვევით გავ­იმეო­რე ჩე­მი შე­კი­თხვა.
- მის ფე­იერ­ფექსი? ოჰ! თქვენ, ალ­ბათ, მის ვა­რენსს კითხუ­ლობთ? თქვე­ნი მო­მა­ვალი მო­წა­ფის გვა­რი ვა­რენ­სია.
- მარ­თლა? მაშ, ის თქვე­ნი ქა­ლიშ­ვი­ლი არ არის?
- არა, მე სა­კუ­თარი ოჯა­ხი არა მაქვს.
მაი­ნტე­რე­სებ­და, რა ნა­თე­საო­ბა აკ­ავ­შირებ­დათ მა­სა და მის ვა­რენსს, მაგ­რამ მაშ­ინვე გა­მახ­სენ­და, ამ­დენი შე­კითხვის ერ­თბა­შად მი­ცე­მა უზ­რ­დელ­ობა იქ­ნებ­ოდა. გარ­და ამ­ისა, დარ­წმუნებული ვი­ყა­ვი, ყვე­ლა­ფერს თა­ვის დრო­ზე შე­ვიტყობ­დი.
- ძალ­იან მი­ხარ­ია, - გა­ნაგრძო მან, რო­გორც კი ჩემს მო­პირ­დაპ­ირედ მდგარ სა­ვარ­ძელში ჩაჯ­და და კა­ტა მუხ­ლებ­ზე დაი­სვა. - ძალ­იან მი­ხარ­ია თქვე­ნი მოს­ვ­ლა. ახ­ლა ამ სახ­ლ­ში თქვენ­თან ერ­თად ყოფ­ნა მე­ტად სას­იამოვნო იქ­ნე­ბა. გარ­წმუნებთ, აქ ცხოვ­რე­ბას თა­ვი­სი სი­ლა­მა­ზე აქვს, რა დროც არ უნ­და იყოს. თორ­ნ­ფილ­დი მშვენ­იერი, ძვე­ლებური სა­სახ­ლე­ა. ამ ბო­ლო ხანს, მარ­თალ­ია, უპატ­რო­ნოდ მი­ატ­ოვეს, მაგ­რამ მა­ინც დი­დე­ბუ­ლი ად­გილია. ზამ­თ­რო­ბით მის ყვე­ლა­ზე მდიდ­რუ­ლად მოწყო­ბილ ოთა­ხებშიც კი მარ­ტოდმარტო შთე­ნი­ლი ადამ­იანის გულს საშ­ინელი სევ­და ეუ­ფლე­ბა. თუმ­ცა ლი მე­ტად კარ­გი გო­გო­ნა­ა, ჯო­ნი და მი­სი მე­უღ­ლეც მე­ტად თა­ვაზ­იანი ადამ­ია­ნები არ­იან, მაგ­რამ მათ, რო­გორც თა­ნასწორთ, ვე­რას­ოდეს ესაუ­ბრები. ხომ იცით, ისი­ნი მხო­ლოდ და მხო­ლოდ მო­სამ­სახ­ურე­ები არ­იან. მან­ძი­ლი ჩვენ­სა და მათ შო­რის მუ­დამ უნ­და გვახ­სოვდეს. თუ ასე არ მო­ვიქ­ცე­ვით, პატ­ივისცე­მა­სა და გავ­ლე­ნას და­ვკ­არ­გავთ. გა­სულ ზამ­თარს, ასე, ნო­ემ­ბრიდან თე­ბერ­ვლამ­დე (არ ვი­ცი, გახ­სოვთ თუ არა, მე­ტად მკ­აცრი ამ­ინდები დაი­ჭირა; ხან თოვ­და, ხან წვიმ­და, ხან ქა­რი ქრო­და), გარ­და ყას­ბისა და ფოს­ტალ­იონისა, ამ სახლს ადამ­იანის შვი­ლი არ გა­ჰკ­ა­რებ­ია. ზამ­თ­რის ასეთ გრძელ ღა­მე­ებში სი­მარ­ტოვისგან ჩემს გულს სევ­და იპყ­რობ­და. დრო­დად­რო ლის მო­ვუხ­მობ­დი ხოლ­მე, რა­მე წა­ე­კი­თხა. ვფიქ­რობ, საბ­რალო გო­გო­ნას ეს საქ­მიან­ობა მაი­ნცდა­მაინც არ სი­ამ­ოვნებ­და, მაგ­რამ თავს ძა­ლას ატან­და. გა­ზაფ­ხულსა და ზაფხულ­ში გაც­ილებით უკ­ე­თე­სად გრძნობს ადამ­იანი თავს. მზე ანა­თებს, დღე დიდ­დე­ბა და სრუ­ლი­ად სხვა ელ­ფერი ეძ­ლე­ვა აქაუ­რობას. ამ შე­მოდ­გო­მის დამ­დეგს პა­ტა­რა ადელ ვა­რენსი და მი­სი ძი­ძა გვეწ­ვივნენ. ბავ­შ­ვი ხომ მაშ­ინვე გამ­ოაც­ოცხლებს ხოლ­მე სახლს! ახ­ლა კი თქვენც ჩამ­ოხვედით და უფ­რო მხი­არ­ულად ვიქ­ნე­ბით.
გუ­ლი გა­მით­ბო ამ პატ­ივსა­ცემი მან­დი­ლოს­ნის სიტყ­ვებ­მა. სა­ვარ­ძელი უფ­რო ახ­ლოს მივ­წიე, სუ­ლი­თა და გუ­ლით მინ­დო­და, მი­სი იმე­დები გა­მე­მარ­თლებ­ინა და ამ ოჯახ­ში ჩემს შეს­ვლას მარ­თლაც ისე­თი სი­ამ­ოვნე­ბა მი­ენ­იჭებ­ინა მის­თ­ვის, რო­გორ­საც ელ­ოდა.
- ამა­ღ­ამ დიდ­ხანს აღ­არ და­გაყ­ოვნებთ, - მითხ­რა მან, - უკ­ვე თორ­მე­ტი სრულ­დე­ბა, თქვენ კი მთე­ლი დღის ნამ­გზავრი ხართ. და­ღლილი იქ­ნე­ბით. თუ ფე­ხები უკ­ვე გაგ­ითბათ, თქვენს სა­წოლ ოთა­ხამ­დე მი­გაც­ილებთ. მო­სამ­სახ­ურეს ვუბ­რ­ძა­ნე, თქვე­ნი ოთა­ხი ჩე­მი საძ­ინე­ბელი ოთა­ხის გვერ­დით მო­ემ­ზა­დებ­ინა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ეს ოთა­ხი პა­ტა­რა­ა, იმე­დი მაქვს, შე­ნო­ბის წი­ნა ნა­წილ­ში მდე­ბა­რე ოთა­ხებ­თან შე­და­რებით, ეს უფ­რო მო­გეწ­ონე­ბათ. მარ­თალ­ია, ავე­ჯი იქ უფ­რო დი­დი გემ­ოვნებ­ითაა შერ­ჩეული, მაგ­რამ ისე­თი გან­მარ­ტოებული და მდუ­მა­რებით მო­ცუ­ლია, რომ იქ არას­ოდეს ვი­ძი­ნებ.
მად­ლობა მო­ვახ­სე­ნე ასე­თი მზრუნ­ვე­ლო­ბის­თ­ვის. ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვი მგზავ­რო­ბის შემ­დეგ და­ღლ­ილობას ვგრძნობ­დი და მზად ვი­ყა­ვი, მაშ­ინვე წავ­სულიყავი და­საძ­ინებ­ლად. ქალ­ბატ­ონმა ფე­იერ­ფექ­სმა სან­თელი აიღო და მეც უკ­ან გავ­ყევი. პირ­ველ ყოვ­ლი­სა, სა­დარ­ბაზო კა­რი შე­ამ­ოწმა - ჩა­კ­ეტილი იყო თუ არა. სა­კ­ეტ­იდან გა­სა­ღ­ები გამ­ოიღო და მე­რე ზე­და სარ­თულისკ­ენ გა­ვე­მარ­თეთ. კი­ბის სა­ფეხ­ურები და მო­ა­ჯი­რი მუ­ხის ხის­გან იყო ნა­კ­ე­თები. კი­ბის თავ­ზე მა­ღ­ალი, ჩარ­ჩოებით პა­ტარ-­პა­ტა­რად და­ყო­ფი­ლი სა­რკმ­ლები და­ე­ტა­ნებ­ინათ. ეს სა­რკმ­ლები და გრძე­ლი დე­რე­ფანი, სა­დაც სა­წო­ლი ოთა­ხების კა­რები გამ­ოდიოდა, ეკ­ლეს­იას უფ­რო ჰგავ­და, ვიდ­რე საც­ხოვრე­ბელ სახლს. კი­ბე­ებ­სა და დე­რე­ფანში ისე­თი სი­ცი­ვე გა­მე­ფებულიყო, რო­გო­რიც სარ­და­ფებში იცის ხოლ­მე. ირ­გ­ვ­ლივ უსი­ხა­რუ­ლო გან­წყობილე­ბა, სი­ცარ­იე­ლე და გან­მარ­ტოებ­ულობა სუ­ფევ­და, ამ­იტომაც ძალ­იან გამ­იხარ­და, რო­დე­საც სა­ბო­ლო­ოდ ჩემს პა­ტა­რა, მაგ­რამ მთლად ახალ ყაი­და­ზე მოწყო­ბილ ოთახ­ში აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი.
მი­სის ფე­იერ­ფექსი გულ­თ­ბი­ლად და­მემ­შვიდობა, ძი­ლი ნებ­ისა მი­სურ­ვა და მეც ჩე­მი ოთა­ხის კა­რი ჩავ­რა­ზე. ოთა­ხი და­კვ­ირვებით და­ვათ­ვალ­იე­რე. საშ­ინელი შთა­ბეჭ­დილე­ბა, რო­მე­ლიც ჩემ­ზე დიდ­მა დარ­ბაზ­მა, ჩაბ­ნე­ლებ­ულმა ფარ­თო კი­ბემ და ცივ­მა, გრძელ­მა დე­რე­ფან­მა მო­ახ­დინა, ჩემ­მა პა­ტა­რა და მყუდ­რო ოთახ­მა გა­ფან­ტა. ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ მთე­ლი დღის ფი­ზი­კუ­რი გა­და­ღლ­ისა და სუ­ლი­ე­რი მღ­ელ­ვა­რების შემ­დეგ საი­მედო თავ­შე­სა­ფარში ვიმ­ყო­ფე­ბო­დი. გუ­ლი მად­ლიე­რების გრძნო­ბით ამევ­სო. ჩე­მი სა­წო­ლის წინ მუხ­ლი მო­ვი­ყა­რე და მად­ლობა შევ­წირე მას, ვი­საც ის იმჟ­ა­მად ჩემ­გან ეკუ­თვნოდა. არ დამ­ვიწყებ­ია, სა­ნამ წამ­ოვდგებოდი, მას­ვე შევ­ვედ­რებოდი, რომ მო­მა­ვალშიც დამ­ხმა­რებ­ოდა ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის გზა­ზე; მოე­ცა ძა­ლა და ენერ­გია, ღი­რსეუ­ლად მე­პას­უხა იმ გულ­წ­რ­ფე­ლად გა­ღ­ებული სიკ­ეთისთვის, რო­მე­ლიც ჯერ არ და­მემ­სახ­ურებ­ინა. მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ იმ ღა­მეს უკ­ვე ეკ­ლებ­ზე აღ­არ მეძ­ინა. ჩემს გან­მარ­ტოებულ ოთახს ში­ში არ ეკ­ა­რებ­ოდა. და­ღლ­ილსა და კმა­ყო­ფილს, ღრ­მად ჩა­მეძ­ინა. რო­დე­საც გავ­იღვ­იძე, უკ­ვე კარ­გად გა­ნა­თებულიყო.
ჩემს თვალს პა­ტა­რა, ნა­თელი ოთა­ხი წარ­მოუდგა. ლურ­ჯი ჩი­თის ფარ­დებში მზის სხი­ვე­ბი მხი­არ­ულად იჭ­ვ­რი­ტებ­ოდნენ და მის შუქ­ზე გა­რკ­ვევით ვხე­დავდი შპა­ლერით და­ფარულ კედ­ლებ­სა და ია­ტა­კ­ზე და­ფენილ ნოხს. აღ­ტა­ცებით შევ­ცქეროდი ირ­გ­ვ­ლივ ყვე­ლა­ფერს და ვფიქ­რობ­დი, რო­გორ გან­სხვავ­დებ­ოდა ყო­ველ­ივე ეს ლო­ვუ­დის შე­ლეს­ილ-შე­ღ­ებილი კედ­ლებ­ისა და მთლად შიშ­ვე­ლი ია­ტა­კი­სგან. ახალ­გაზ­რდა­ზე გა­რეგნულ სი­ლა­მა­ზეს მუ­დამ დი­დი შთა­ბეჭ­დილების მოხ­დე­ნა შეუ­ძლია. ვიგ­რ­ძე­ნი, ახა­ლი ზღ­აპრული ხა­ნა იწყებ­ოდა ჩემს ცხოვ­რე­ბაში; ის ამ­იერ­იდან არა მარ­ტო უსი­ამ­ოვნე­ბა­სა და მძი­მე შრო­მას მი­ქად­და, არა­მედ ბედ­ნიე­რე­ბა­სა და სი­ხარ­ულსაც. ცხოვ­რე­ბის პი­რო­ბე­ბის ცვლი­ლე­ბას­თან ერ­თად, ვიგ­რ­ძე­ნი, ძა­ლა და უნა­რი მე­მა­ტებ­ოდა. ახალ­მა გა­რემომ იმე­დი ჩამ­ისა­ხა და გამ­ომაც­ოცხლა. არ ვი­ცი, რას მიმ­ზა­დებ­და ის, მაგ­რამ მა­ინც რა­ღ­აც იდუ­მა­ლი სი­ამ­ოვნებით ავ­სებ­და ჩემს გულს. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ეს არ მომ­ხ­და­რი­ყო დღ­ეს ან ხვალ, თუნ­დაც ერ­თი თვის შემ­დეგ, მაგ­რამ ოდეს­მე, მო­მა­ვალში, ხომ მოხ­დებ­ოდა.
ავ­დექი, საგ­ულდაგულოდ გამ­ოვეწ­ყვე. იძუ­ლე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, სა­დად ჩა­მეც­ვა, რად­გან ჩე­მი სა­მო­სი მუ­დამ გან­სა­კუ­თრებული უბ­რალ­ოებით გამ­ოირჩეო­და. ბუ­ნე­ბით კი ლა­ზათ­ია­ნად ჩაც­მა-­დახურვის მოყ­ვა­რუ­ლი ვი­ყა­ვი. არც იმ შთა­ბეჭ­დილებ­ისადმი ვრჩე­ბო­დი გულ­გ­რი­ლი, რო­მელ­საც მე თვით ვახ­დენდი საზ­ოგად­ოე­ბაში. პი­რი­ქით, რად­გან სი­ლა­მა­ზე ხელს არ მიწყობ­და, მუ­დამ მინ­დო­და, მიმ­ზიდ­ვე­ლი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი და კარ­გი შთა­ბეჭ­დილე­ბაც მო­მეხ­დინა მნახ­ველ­ზე. ხან­და­ხან გუ­ლის­ტ­კი­ვილსაც კი გან­ვიც­დი­დი, რომ ბუ­ნე­ბამ უფ­რო მე­ტი სი­ლა­მაზით არ და­მაჯ­ილდოვა; ვნატ­რობ­დი, მქო­ნო­და ვარ­დისფერი ლო­ყე­ბი, სწო­რი და თლი­ლი ცხვი­რი, პა­წაწ­ინა, ალ­უბლისფერი ტუ­ჩე­ბი, მა­ღ­ალი, წერ­წე­ტა ტა­ნი და სხე­უ­ლის ჩა­მოს­ხ­მუ­ლი ფორ­მე­ბი. ჩე­მი პა­ტა­რა ტა­ნად­ობა, სი­ფერ­მკრ­თა­ლე, არას­წო­რი და მკ­ვეთრი სა­ხის ნა­კვ­თები ამ­ქვეყ­ნად ყვე­ლა­ზე დიდ უბედ­ურე­ბად მი­მაჩ­ნდა. რა­ტომ მქონ­და ასე­თი მის­წ­რა­ფე­ბანი ან რა­ტომ გან­ვიც­დი­დი სი­ნა­ნულს? ჩე­მი თავ­ისთვისაც ვერ ამეხ­სნა. თუმ­ცა, ვინ იცის, იქ­ნებ მი­ზე­ზიც მქონ­და, სრუ­ლი­ად ბუ­ნებ­რი­ვი და ლო­გი­კუ­რი. თმა საგ­ულდაგულოდ დავ­ივარც­ხნე, შა­ვი კა­ბის ჩაც­მა ვარ­ჩიე. კა­ბა სულ უბ­რა­ლოდ იყო შე­კ­ერილი. მას მხო­ლოდ თოვ­ლი­ვით თეთ­რი გუ­ლის­პი­რი ამ­შვე­ნებ­და და ძალ­ია­ნაც მიხ­დებ­ოდა. ვი­ფიქ­რე, სა­კ­მაოდ დარ­ბაისლური შე­სა­ხე­დაობით წარ­ვმდგარ­იყავი მი­სის ფე­იერ­ფექსის წი­ნა­შე. ვცდი­ლობ­დი, ჩემს მოს­წავ­ლე­ზე კარ­გი შთა­ბეჭ­დილე­ბა მო­მეხ­დინა და პირ­ვე­ლი შეხ­ვედ­რისთა­ნა­ვე მოვ­წო­ნე­ბო­დი. სა­რკ­მელი გამ­ოვა­ღ­ე, თვა­ლი მო­ვავ­ლე ჩემს მაგ­იდას, მინ­დო­და დავ­რწმუნებ­ულიყავი, რომ ყვე­ლა­ფერს რიგ­ზე ვტო­ვებ­დი და ოთახ­იდან გა­ვედი.
გავ­ია­რე გრძე­ლი და მო­ფარ­და­გებული დე­რე­ფანი; და­ვეშვი გაპ­რია­ლებული მუ­ხის კი­ბის სა­ფეხ­ურებ­ზე; დარ­ბაზში შე­ვედი; იქ ერ­თი წუ­თით შევ­ჩერდი და კედ­ლებ­ზე სუ­რა­თებს ვათ­ვალ­იე­რებდი (ერ­თზე, რამ­დე­ნა­დაც მახ­სოვს, გამ­ოსახული იყო ბეგ­თარში ჩამ­ჯდარი პირ­ქუ­ში მა­მა­კ­აცი, მეო­რე­ზე კი - ქალ­ბატონი, შე­პუდ­რუ­ლი თმი­თა და მარ­გალიტის ყელ­სა­ბამით). შევ­ყურებდი დიდ, ოქ­როს­ფერ, მბრჭყვი­ნავ ლამ­პას, რო­მე­ლიც ჭე­რის შუ­ა­გულ­ში ეკი­და, კედ­ლის უზარ­მა­ზარ, შავ სა­ათს, რომ­ლის მუ­ხის ხის ჩარ­ჩო ჟამ­თა სვლა­სა და წმენ­დას ბა­ნო­ზის ხე­სავით ჩა­ემ­უქებ­ინა. ჩემს თვალ­ში ყვე­ლა­ფერი გან­სა­კუ­თრებული და დი­დე­ბუ­ლი ელ­ფერით ბრწყი­ნავ­და. ასეთ თვალ­ისმომჭრელ სიმ­დიდ­რეს მიჩ­ვე­უ­ლი არ ვი­ყა­ვი. ნა­ხევ­რამ­დე მი­ნის კა­რი ღია დამ­ხვდა. კა­რის ზღურბლს გა­და­ვაბ­იჯე და გა­რეთ გა­ვედი. შე­მოდ­გო­მის მშვენ­იერი დი­ლა იყო. ად­რეული მზის სხი­ვე­ბი სა­ამ­ურად ბრწყი­ნავ­და სხვა­დას­ხვაფ­რად შე­ფოთ­ლილ ხეი­ვნებ­სა და ჯერ კი­დევ მწვა­ნედ მო­ბი­ბი­ნე მინ­დ­ვ­რებ­ზე. მწვა­ნე მოლს გავ­ყევი და შე­ნო­ბის წი­ნა მხა­რის თვალ­იე­რე­ბა დავ­იწყე. ეს სამ­სარ­თულიანი შენ­ობა, სი­მა­ღ­ლეს­თან შე­და­რებით, არც ისე ფარ­თო მო­გეჩ­ვე­ნებ­ოდათ, მაგ­რამ, უნ­და ით­ქ­ვას, სა­კ­მაოდ დიდ სა­სახ­ლეს ჰგავ­და. ეს ხომ ჯენ­ტლმენის კე­თილ­მოწყო­ბი­ლი საც­ხოვრე­ბელი ბი­ნა იყო და არა რო­მელ­იმე წარ­ჩინებული პი­რის სახ­ლ-კ­არი. სახ­ურავის გარ­შემო ქონ­გუ­რე­ბი შენ­ობას თვალ­წარ­მტაც იერს მა­ტებ­და. სა­სახლის ნაც­რისფერი წი­ნა ნა­წი­ლი მკ­ვეთ­რად გამ­ოირჩეო­და უკ­ა­ნა ხედ­ისგან, სა­დაც უამ­რავი ჭილ­ყ­ვა­ვი ბუ­დობ­და. ისი­ნი ყვა-­ყვას ჩხა­ვი­ლით თავს დას­ტრია­ლებ­დნენ მწვა­ნედ აბ­იბინებულ ეზოს; უფ­რო შორ­საც მიფ­რი­ნავ­დნენ, თვალ­უწვდე­ნელი მინ­დ­ვ­რებ­ისკ­ენ, რომ­ლე­ბიც ეზ­ოსგან სა­კ­მაოდ მოძ­ვე­ლებული და და­რღ­ვეული ღო­ბით იყო გა­მო­ყო­ფი­ლი. ეზოს გა­და­ღ­მა უამ­რავი ძველ­თაძ­ველი, ფეს­ვმა­გარი, კუ­ნძებით დახ­ორკლილი და ბერ­მუხებივით ფარ­თოდ გაშ­ლი­ლი ეკ­ლის ხე­ები ჩამ­წკრ­ივებულიყო. ეს გა­რემ­ოე­ბა მაშ­ინვე გატ­ყობინებ­დათ, თუ რა­ტომ შერ­ქმეო­და ამ კარ­-მი­და­მოს თორ­ნ­ფილ­დი. უფ­რო მო­შო­რე­ბით გო­რა­კ­ები მო­ჩან­და, არც ისე­თი მა­ღ­ალი და ცი­ცა­ბო, რო­გო­რიც ლო­ვუდ­ში მე­ნა­ხა. ეს მა­ღ­ალი ბორ­ც­ვე­ბი მო­გაგ­ონებ­დათ იმ გამ­ყოფ ბარ­იერს, რო­მე­ლიც აღ­მართულიყო მა­სა და სი­ცოცხ­ლით მჩქე­ფა­რე გა­რე სამ­ყაროს შო­რის. მაგ­რამ ეს მდუ­მა­რებით მო­ცუ­ლი და უკ­აც­რიელი გო­რა­კ­ები, რომ­ლე­ბიც გარს ეკვ­რნენ თორ­ნ­ფილდს, მას გან­მარ­ტოებულ სა­ვა­ნედ ხდიდ­ნენ. სრუ­ლე­ბით არ მო­ვე­ლო­დი, რომ მილ­კო­ტის, ამ აუ­რზაურით სავ­სე ქა­ლაქის ახ­ლოს ასეთ მყუდ­რო ად­გილებს ვი­ხი­ლავ­დი. ერ­თ-ერ­თი გო­რა­კის ფერ­დობზე პა­ტა­რა სო­ფე­ლი შე­ფენილიყო. მო­ჩან­და აქა-იქ მი­მო­ფან­ტუ­ლი სახ­ლების სახ­ურა­ვები, რომ­ლებ­საც მა­ღ­ალი ხე­ები ფა­რავ­და. სოფ­ლის ეკ­ლეს­ია თორ­ნ­ფილ­დ­თან უფ­რო ახ­ლოს იყო. ამ ეკ­ლესიის ძვე­ლი გუმ­ბა­თი სახ­ლსა და ჭიშკ­არს შო­რის აღ­მართულ ბორცვს გად­მოჰყურებ­და.
ჯერ ისევ სი­ამ­ოვნებით შევ­ყურებდი მყუდ­რო­ე­ბით მო­ცულ არე­მა­რეს, ვტკ­ბებოდი დი­ლის მაც­ოცხლე­ბელი სუფ­თა ჰა­ერით, ყურს ვუგ­დებ­დი ჭილ­ყ­ვავ­თა ჩხა­ვილს, და­კვ­ირვებით ვათ­ვალ­იე­რებდი შე­ნო­ბის ფარ­თო ძვე­ლებურ წი­ნა­ხედს და ვფიქ­რობ­დი იმა­ზე, რამ­დე­ნად დი­დი იყო ეს სა­სახ­ლე ისე­თი მარ­ტოხე­ლა ქა­ლის­თ­ვის, რო­გო­რიც მი­სის ფე­იერ­ფექსი გახ­ლდათ, რომ სწო­რედ ამ დროს კარ­ში ეს მან­დილოსანიც გამ­ოჩნდა.
- უკ­ვე ამ­დგარ­ხართ? - მკი­თხა მან, - რო­გორც ვხე­დავ, ად­რე ად­გომა გყვა­რებ­იათ.
მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი. ის ალერ­სია­ნად მო­მე­სალ­მა, გულ­თ­ბი­ლად ჩამ­ომარ­თვა ხე­ლი და მა­კო­ცა.
- რო­გორ მო­გეწ­ონათ თორ­ნ­ფილ­დი? - მკი­თხა მან. ვუ­პას­უხე, ძალ­იან მომ­წონს-მეთ­ქი.
- დი­ახ, - თქვა მან, - ეს მარ­თლაც მშვენ­იერი ად­გილია; მაგ­რამ ვში­შობ, ყვე­ლა­ფერი აი­რ-დაი­რე­ვა, თუ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი არ გა­დაწ­ყვეტს, უფ­რო ხში­რად გვეს­ტუმ­როს ან მუდ­მი­ვად აქ და­სახ­ლდეს საც­ხოვრებ­ლად. ასე­თი დი­დი სა­სახ­ლე და მა­მუ­ლი მფლო­ბე­ლის მუდ­მივ მეთ­ვალ­ყურეო­ბას მო­ითხოვს.
- ვინ არის მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი? - წამ­ოვიძა­ხე მე.
- თორ­ნ­ფილ­დის პატ­რო­ნი, - მი­პას­უხა მან მშვი­დად. - არ იცით, გა­ნა, რომ მი­სი გვა­რი რო­ჩეს­ტერ­ია?
რა­სა­კვ­ირველ­ია, არ ვი­ცო­დი. არა­ფერი მსმენ­ოდა მას­ზე. ჩან­და, ეს ხან­ში შე­სუ­ლი ქალ­ბატონი ფიქ­რობ­და, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ამ­ქვეყ­ნად ყვე­ლას უნ­და ცნო­ბო­და, ან ალ­ღო­თი მა­ინც უნ­და მიმ­ხ­ვ­და­რი­ყო, ვინ იყო იგი.
- მეგ­ონა, - გან­ვაგ­რძე მე, - თორ­ნ­ფილ­დი თქვენ გე­კუ­თვნოდათ.
- მე? ღმერ­თი იყოს თქვე­ნი მფარ­ველი, ჩე­მო ბავ­შ­ვო, ეს რამ გაფ­იქრებ­ინათ? მე მხო­ლოდ მა­ბარ­ია ეს სახ­ლ-კ­არი. რო­ჩეს­ტე­რებს დე­დის მხრი­დან ვე­ნა­თე­სა­ვები, უფ­რო სწო­რად, ჩე­მი მე­უღ­ლე ენა­თე­სა­ვებ­ოდა. ის მღვ­დელი იყო და, აი, იმ პა­ტა­რა სო­ფელ ჰე­ის ეკ­ლეს­იაში წი­რავ­და, გო­რა­კ­ზე რომ მო­ჩანს. ჩვენს ჭიშკ­არ­თან ახ­ლოს მდე­ბა­რე ეკ­ლეს­იაც მას ეკუ­თვნოდა. ჩვე­ნი პატ­რო­ნის, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის დე­და გვა­რად ფე­იერ­ფექსი იყო და ჩემს მე­უღ­ლეს გა­რე ბი­ძაშ­ვილად ერ­გებ­ოდა. ამ ნა­თე­საობით მე არას­ოდეს ვსარ­გებლობ. სი­ნამ­დვილეში, ეს არც არა­ფერს ნიშ­ნავს ჩემ­თ­ვის. მე მხო­ლოდ ამ სახ­ლის მოვ­ლა-­პატ­რონობა მა­ვალ­ია. ჩე­მი პატ­რო­ნი ყო­ველ­თ­ვის პატ­ივისცემით მეპ­ყრობა და მეც მეტს არა­ფერს ვითხოვ.
- მაშ, ეს პა­ტა­რა გო­გო­ნა, ჩე­მი მო­წა­ფე, ვინ არის?
- მას მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი უწევს მეუ­რვეო­ბას. მან­ვე და­მა­ვა­ლა, ბავ­შ­ვის­თ­ვის აღმ­ზრდელი მეშ­ოვა. რო­გორც ჩანს, სურს, გო­გო­ნა აქ აღი­ზარდოს. აი, ისიც აქეთ მო­დის თა­ვის ბონ­ნე-სთან ერ­თად, რო­გორც ის თა­ვის ძი­ძას ეძა­ხის.
გამ­ოცა­ნა ამ­ოიხსნა. ეს გულ­თ­ბი­ლი და კე­თი­ლი პა­ტა­რა ქვრი­ვი არ იყო ის დი­დე­ბუ­ლი ქალ­ბატონი, რო­გორც მე წარ­მოვიდგინე. ისიც ჩემ­სავით სხვა­ზე დამ­ოკი­დებული ადამ­იანი აღმ­ოჩნდა. ამის გა­მო მას ჩემს თვალ­ში ფა­სი არ და­უკ­არ­გავს. პი­რი­ქით, ვგრძნობ­დი, უფ­რო მე­ტად ნას­იამ­ოვნები დავ­რ­ჩი, რომ სი­ნამ­დვილეში ჩვენ უფ­ლებ­რივად თა­ნასწორნი აღ­მოვ­ჩ­ნ­დით და მი­სი ჩემ­დამი დამ­ოკი­დებ­ულე­ბა თავ­მდაბლობით არ აი­ხსნებ­ოდა; მით უკ­ე­თესი. ამ­იერ­იდან მე უფ­რო თავ­ისუფლად შე­მეძლო მეგ­რ­ძ­ნო თა­ვი.
ჯერ კი­დევ ამ ფიქ­რე­ბით ვი­ყა­ვი გარ­თუ­ლი, რომ ეზო­ში, მწვა­ნე მოლ­ზე გამ­ოჩნდა პა­ტა­რა გო­გო­ნა ძი­ძის თან­ხლებით. ის სირ­ბი­ლით მოგ­ვი­ახ­ლოვდა. და­კვ­ირვებით შევ­ხე­დე ჩემს მო­წა­ფეს, რო­მელ­მაც პირ­ვე­ლად, რო­გორც ჩანს, ვერც შემ­ნიშნა. ის ჯერ კი­დევ სულ პა­ტა­რა იყო, ასე შვი­დი-რვა წლი­სა, გამ­ხდარი, ფერ­მკრ­თალი, სა­ხის პა­წაწ­ინა ნა­კვ­თებით, მეტ­ისმე­ტად ხში­რი თმით, რო­მე­ლიც კუ­ლულე­ბად ეფ­ინებ­ოდა წე­ლამ­დე.
- დი­ლა მშვი­დო­ბი­სა, მის ადელ, - მიე­სალ­მა მი­სის ფე­იერ­ფექსი, - მო­დი ჩვენ­თან. აი, შე­ნი მას­წავ­ლე­ბელი. მი­სი წყა­ლო­ბით ლე­დი გახ­დები.
გო­გო­ნა მოგ­ვი­ახ­ლოვდა.
- ც"ესტ ელ­ლე მა გო­უ­ვერ­ნან­ტე? - ჰკი­თხა მან ფრან­გულად თა­ვის გამ­დელს და ჩემ­ზე მი­უ­თი­თა.
- მა­ის ოუი, ცერ­ტა­ი­ნე­მენტ, - უპას­უხა მან.
- უცხოე­ლები არ­იან? - ვკი­თხე გან­ცვიფრებ­ულმა, რო­დე­საც მა­თი ფრან­გულ ენა­ზე საუ­ბარი მო­ვის­მი­ნე.
- ძი­ძა ფრან­გია. ადე­ლი კო­ნტინენ­ტზე დაი­ბა­და. დარ­წმუნებული ვარ, იქი­დან ფე­ხი არ­სად გაუ­დგამს და მხო­ლოდ ამ ექ­ვ­სი თვის წინ ჩამ­ოვიდა აქ. პირ­ვე­ლად ინ­გ­ლი­სუ­რად ერ­თი სიტყ­ვის თქმაც არ შე­ეძლო. ახ­ლა ასე თუ ისე ახერ­ხებს საუ­ბარს, მაგ­რამ მას მა­ინც ვერ ვუ­გებ, ინ­გ­ლი­სურ­სა და ფრან­გულს ერ­თმა­ნეთში ურევს. იმე­დი მაქვს, თქვენ მა­ინც გაუ­გებთ კარ­გად.
სა­ბედ­ნიეროდ, ფრან­გუ­ლი ენა ჯერ კი­დევ ლო­ვუდ­ში, ფრან­გი ქა­ლის, მა­დამ პი­ერ­ოსგან შევ­ისწავ­ლე. დროს გამ­ოვნა­ხავდი თუ არა, შემ­თხვე­ვას ხელ­იდან არ ვუშ­ვებ­დი და მას­თან ვსა­უბ­რობ­დი. გარ­და ამ­ისა, ბო­ლო შვი­დი წლის გან­მავ­ლობაში ყო­ველ­დღე ზეპ­ირად ვსწავ­ლობ­დი ნაწ­ყვე­ტებს ფრან­გუ­ლი ლი­ტე­რატ­ურიდან. დი­დი შრო­მა და წვა­ლე­ბა დამ­ჭირდა იმის­თ­ვის, რომ სწო­რად მე­ლა­პა­რა­კ­ა, ვბა­ძავდი ჩე­მი მას­წავ­ლებლის მეტ­ყვე­ლე­ბას. იმე­დი მქონ­და, მად­მუა­ზელ ადელ­თან საუ­ბარი არ გამ­იძნელ­დებ­ოდა. გო­გო­ნამ გაი­გონა თუ არა, რომ მი­სი აღმ­ზრდელი ვი­ყა­ვი, მო­მი­ახ­ლოვდა და ხე­ლი ჩამ­ომარ­თვა. რო­ცა ის სა­საუზმოდ შინ შევ­იყვა­ნე, გზა­ზე მშობ­ლი­ურ ენა­ზე გამ­ოვე­ლა­პა­რა­კ­ე. თავ­დაპ­ირვე­ლად ძალ­იან მოკ­ლედ და უხა­ლი­სოდ მპას­უხობდა. მაგ­იდას შემ­ოვუსხედით. ის დიდ­ხანს მა­კვ­ირდებ­ოდა თა­ვი­სი დი­დი და მუ­ქი თაფ­ლისფერი თვა­ლებით. არ ვი­ცი, რა მოხ­და, მაგ­რამ ბავ­შვმა გუ­ნე­ბა გამ­ოიცვა­ლა და ჩემ­თან თავ­ისუფლად და­იწყო ტი­ტი­ნი.
- ოჰ, - წამ­ოიძა­ხა მან ისევ ფრან­გულად, - თქვენ ჩემს მშობ­ლი­ურ ენა­ზე ისე­ვე კარ­გად ლა­პა­რა­კობთ, რო­გორც მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი. მე ახ­ლა თქვენ­თან ისე­ვე შემ­იძლია საუ­ბარი, რო­გორც მას­თან და სო­ფის­თან. გან­სა­კუ­თრებით, ეს სო­ფის­თ­ვის იქ­ნე­ბა სას­იამოვნო. ის აქ ვე­რავის ელა­პა­რა­კ­ე­ბა. მა­დამ ფე­იერ­ფექსი მხო­ლოდ ინ­გ­ლი­სურ ენა­ზე ლა­პა­რა­კობს. იცით, სო­ფი ჩე­მი ძი­ძა­ა. ის ჩემ­თან ერ­თად ჩამ­ოვიდა აქ დი­დი გე­მით. ამ გე­მის სა­კ­ვამ­ლე მი­ლი იცით, რო­გორ ბო­ლავ­და! ოჰ, რო­გორ ბო­ლავ­და! მე და სო­ფის გემ­ზე გუ­ლი გვე­რეო­და და სი­სუს­ტეს ვგრძნობ­დით. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერიც ჩვენს დღ­ეში ჩა­ვარ­და. ის დი­ვან­ზე იწ­ვა ერთ ლა­მაზ ოთახ­ში, რო­მელ­საც სა­ლონს ეძახ­დნენ. მე და სო­ფის კი სხვა ოთახ­ში გვქონ­და პა­ტა­რა საწ­ოლები. კი­ნა­ღ­ამ გად­მოვვარდი ჩე­მი საწ­ოლიდან. ის უფ­რო თა­როს წა­ა­გავ­და და, მად­მუა­ზელ, რა გვა­რი ხართ?
- ეარი, ჯე­ინ ეარი.
- აირი? ოჰ, რა ძნელ­ია თქვე­ნი გვა­რის სწო­რად გამ­ოთქმა. დი­ახ, იმას მო­გახ­სე­ნებდით, ჩვე­ნი გე­მი უთენ­ია გა­ჩერ­და ერთ დიდ ქა­ლაქში. ეს იყო თვალ­უწვდე­ნელი ქა­ლაქი, ბნე­ლი სახ­ლებ­ითა და მხრჩო­ლა­ვი სა­კ­ვამ­ურებით. ოჰ, ის სრუ­ლე­ბით არ ჰგავ­და იმ სუფ­თა და ლა­მაზ ქა­ლაქს, საი­და­ნაც წამ­ომიყვა­ნეს. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა ხელ­ში ამ­იყვა­ნა, სა­ნამ ნა­პირს მი­ვა­ღ­წევდით. სო­ფი ჩვენ უკ­ან მო­დი­ო­და. მე­რე ყვე­ლანი ეტ­ლ­ში ჩავ­სხედით. ეტ­ლმა კი მშვენ­იერ დიდ სა­სახ­ლეს­თან მოგ­ვიყ­ვა­ნა. ის გაც­ილებით დი­დი და ლა­მაზ­ია ამ სახ­ლთან შე­და­რებით. მას, მგო­ნი, სას­ტუმ­როს უწო­დე­ბენ. იქ ჩვენ და­ახ­ლოებით ერთ კვ­ირას დავ­რ­ჩით. მე და სო­ფი ყო­ველ­დღე დავ­სეირნობდით ბა­ღში, რო­მე­ლიც სავ­სე იყო უზარ­მა­ზარი მწვა­ნე ხე­ებით და მას პა­რკს ეძახ­დნენ. ჩემ გარ­და იქ უამ­რავი ბავ­შ­ვი ირეო­და. ხე­ლოვ­ნუ­რი ტბა სავ­სე იყო ლა­მაზი ფრინ­ვე­ლებით, რო­მელ­თაც მე ნამ­ცე­ცებით ვკ­ვე­ბავდი.
- ნუ­თუ გეს­მით მი­სი, ასე სწრა­ფად რომ ტიკტ­იკ­ებს, - მკი­თხა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა.
მშვენ­ივრად მეს­მოდა, რად­გან შეჩ­ვეული ვი­ყა­ვი მა­დამ პი­ე­როს სწრაფ საუ­ბარს.
- მინ­დო­და, - გა­ნაგრძო კეთ­ილმა ქალ­მა, - გე­კი­თხათ რაი­მე მშობ­ლე­ბის შე­სა­ხებ. ნე­ტავ, თუ ახ­სოვს ისი­ნი?
- ადელ, - ვკი­თხე მე, - ვის­თან ერ­თად ცხოვ­რობ­დი იმ სუფ­თა და მშვენ­იერ ქა­ლაქში, რომ­ლის შე­სა­ხებ ახ­ლა მე­ლა­პა­რა­კ­ებოდი?
- ვიდ­რე დე­და წმინ­და მარ­იამ­თან წავ­იდოდა, მას­თან ერ­თად ვცხოვ­რობ­დი. ის ცე­კ­ვას, სიმღ­ე­რა­სა და ლექ­სების კი­თხვას მას­წავ­ლიდა. დე­დას­თან უამ­რავი სტუ­მა­რი დად­იოდა. მათ წი­ნა­შე ვცე­კ­ვავდი, ხან კი მუხ­ლებ­ზე დამ­ისვამ­დნენ და მა­მღ­ე­რებ­დნენ. ოჰ, რო­გორ მიყ­ვარ­და ასე­თი სა­ღ­ამ­ოები. გინ­დათ, გიმღ­ეროთ ახ­ლა?
ამას­ობაში საუ­ზმე დამ­თავ­რდა და ნე­ბა დავ­რთე, გამ­ოე­მჟ­ღ­ავ­ნებ­ინა თა­ვი­სი ცოდ­ნა. ის ჩამ­ოვიდა სკ­ამ­იდან, მო­მი­ახ­ლოვდა და ჩემს მუხ­ლებ­ზე მო­იკ­ა­ლა­თა. შემ­დეგ სე­რი­ო­ზუ­ლი გამ­ომეტ­ყვე­ლებით ხე­ლები ერ­თმა­ნეთს გა­და­აჭდო, კუ­ლულები შე­არ­ხია, უკ­ან გა­დაი­ყა­რა, თვა­ლები ჭერს მი­აპყ­რო და სიმღ­ე­რა და­იწყო. ის მღ­ერ­ოდა არ­იას რო­მელ­იღ­აც ოპერ­იდან. ამ არ­იაში მი­ტო­ვე­ბუ­ლი ქა­ლი დას­ტი­რის სატ­რ­ფოს ვე­რაგულ საქ­ციელს და ნუ­გე­შად სია­მა­ყეს მო­უხ­მობს. უბ­რ­ძა­ნებს მო­ახ­ლეს, გამ­ოაწყოს ის ყვე­ლა­ზე მდიდ­რულ სა­მოს­ში, შე­ა­მკოს უმ­შ­ვენ­იე­რესი სა­მკ­აუ­ლებით; სურს, ბალ­ზე შეხ­ვდეს მუ­ხა­ნათ სატ­რ­ფოს და დაუ­მტკიცოს, რომ სრუ­ლე­ბით არ მოქ­მე­დებს მას­ზე მი­სი ცბიე­რე­ბა.
სიმღ­ერის თე­მა ძალ­იან ცუ­დად შე­ერ­ჩიათ პა­ტა­რა მომღ­ერლისთვის. მაგ­რამ, ვფიქ­რობ, ამ სიმღ­ერის მი­ზა­ნი სწო­რედ ის იყო, რომ ეჭ­ვიან­ობისა და სიყ­ვა­რუ­ლის გამ­ომსახ­ველი მელ­ოდია ამ მტრე­დი­ვით მოღ­უღუ­ნე უმა­ნკო ბავ­შვისგან მო­ეს­მიანთ. ჩე­მი აზ­რით, ეს მა­თი და­ბალი გემ­ოვნების და­მა­დას­ტურე­ბელი ნი­შა­ნი გახ­ლდათ.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
05.08.2016
ვაა რა ძალიან მაგარია, აქამდე ამის შესახებ რატო არ ვიცოდი.
მარიამი
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი