მთა­ვა­რი რო­ლი - (ნაწილი X)
font-large font-small
მთა­ვა­რი რო­ლი - (ნაწილი X)
(ნაწილი X)

არა­და, თა­ვი­დან ბი­ბი სუ­ლაც არ აპი­რებ­და ურ­თი­ერ­თო­ბის გარ­თუ­ლე­ბას. იგი ყო­ველ­თ­ვის გა­ურ­ბო­და გო­გო­ებ­თან ღრმად და­ახ­ლო­ე­ბას, რა­თა არ მიჩ­ვე­ო­და მათ და სიყ­ვა­რულ­ზე და­მო­კი­დე­ბუ­ლი არ გამ­ხ­და­რი­ყო. ვი­ცო­დი, რომ ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ზე მე­ტად თა­ვი­სუფ­ლე­ბას აფა­სებ­და. რა თქმა უნ­და, მოგ­ვი­ა­ნე­ბით მეც მივ­ხ­ვ­დი, რომ სიყ­ვა­რუ­ლი უდი­დეს ძა­ლის­ხ­მე­ვას მო­ითხოვს, უფ­რო მე­ტიც, გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბას. ის კი არას­დ­როს და­უშ­ვებ­და, რომ ქა­ლი მის სა­ი­დუმ­ლოს ჩას­წ­ვ­დო­მო­და. იმ ღა­მეს, ტე­ტეს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე, მიხ­ვ­და, რომ ძა­ლი­ან ახ­ლოს მი­ვე­დი მას­თან, მის სულს ჩავ­წ­ვ­დი და ამი­ტო­მაც გახ­და იძუ­ლე­ბუ­ლი, სა­მარ­ცხ­ვი­ნოდ გაქ­ცე­უ­ლი­ყო. ახ­ლა რას აკე­თებს? რას აღ­წევს იმის აღი­ა­რე­ბით, რომ მი­სი ჩემ­და­მი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა თა­მა­ში არ არის? ამ­დე­ნი წლის შემ­დეგ კარ­გად ვხვდე­ბი, რა­ტო­მაც მაქ­ცია მა­შინ ზურ­გი, რად­გან ამ ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში დავ­ჭ­კ­ვი­ან­დი და ბევრ რა­მე­ზე ამე­ხი­ლა თვა­ლი. მე ხომ ბევ­რი რამ ვის­წავ­ლე და თან ვი­მუ­შა­ვე ჩემს თავ­ზე? ამი­ტომ ად­ვი­ლი მი­სახ­ვედ­რია, ახ­ლა რაც ემარ­თე­ბა. მას უკ­ვე აღარ ძა­ლუძს აკონ­ტ­რო­ლოს თა­ვი­სი გრძნო­ბე­ბი. რად­გან ამ გზას და­ად­გა, მზად არის, ბო­ლომ­დე მიჰ­ყ­ვეს მას. გა­ჩე­რე­ბა და­მარ­ცხე­ბის აღი­ა­რე­ბას ნიშ­ნავს. ალ­ბათ ამ­ჩ­ნევს, ჩემს თვა­ლებ­ში რო­გორ მომ­რავ­ლ­და ვნე­ბის ნა­პერ­წ­კ­ლე­ბი, მაგ­რამ ღირს კი ამის აღი­ა­რე­ბა? ისევ რომ ზურ­გი მაქ­ცი­ოს, მე­რე რა ვქნა?
- არ მინ­და, ასე ღრმად შევ­ტო­პო, - ხმა­დაბ­ლა, მაგ­რამ აკან­კა­ლე­ბუ­ლი ხმით ვთქვი და მი­ვახ­ვედ­რე, რომ ჩემს აღი­ა­რე­ბას ვერ ეღირ­სე­ბო­და.
- ყვე­ლა­ფე­რი ისე იქ­ნე­ბა, რო­გორც შენ გინ­და, - ბი­ბიმ ხე­ლე­ბი ჩა­მო­უშ­ვა, რად­გან მიხ­ვ­და, რომ შანსს ხე­ლი­დან უშ­ვებ­და. - მაგ­რამ მინ­და იცო­დე, რომ არ ვთა­მა­შობ, არ ვცდი­ლობ, ხელ­საყ­რე­ლი შემ­თხ­ვე­ვით ვი­სარ­გებ­ლო. მარ­თ­ლა არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად ვგრძნობ შენ­თან თავს.
- მად­ლო­ბა გუ­ლახ­დი­ლო­ბის­თ­ვის, - ხელ­ზე ხე­ლი მო­ვუ­ჭი­რე, მაგ­რამ გუ­ლი სა­გუ­ლე­ში აღარ მე­ტე­ო­და, - მეც კარ­გად ვგრძნობ შენ­თან თავს, მაგ­რამ არ მინ­და გარ­თუ­ლე­ბე­ბი.
- რო­მელ გარ­თუ­ლე­ბებ­ზე ლა­პა­რა­კობ? - შუბ­ლი შე­იჭ­მუხ­ნა.
- პი­რა­დი ცხოვ­რე­ბის­თ­ვის დრო არ მაქვს, ბი­ბი, ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ამ ეტაპ­ზე. ვა­ღი­ა­რებ, რომ ჩვენ შო­რის რა­ღაც ნა­პერ­წ­კა­ლი გაკ­რ­თა, მაგ­რამ ვფიქ­რობ, უნ­და გავ­ჩერ­დეთ.
- ნა­პერ­წ­კა­ლი? შენ ამას ნა­პერ­წ­კალს ეძა­ხი? წე­ღან ლა­მის ტან­საც­მე­ლი შე­მო­ვა­ხი­ეთ ერ­თ­მა­ნეთს.
- სი­სუს­ტის მო­მენ­ტი ყვე­ლა ადა­მი­ანს აქვს, მაგ­რამ ეს არ ნიშ­ნავს, რომ ერ­თ­მა­ნეთ­ზე ყუ­რე­ბამ­დე ვართ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი. ასე არ არის?
თით­ქოს შე­ნე­ლე­ბუ­ლი კად­რე­ბით გა­და­უ­ლა­გეს სა­ხის ნაკ­ვ­თე­ბი. და­ძა­ბუ­ლი, იდუ­მა­ლი მო­ლო­დი­ნით სავ­სე გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა სადღაც გაქ­რა და მი­სი ად­გი­ლი შე­უ­რაცხ­ყო­ფილ­მა იმედ­გაც­რუ­ე­ბამ და­ი­კა­ვა.
- ესე იგი, ძვე­ლი გეგ­მით გა­ვაგ­რ­ძე­ლოთ? თვის ბო­ლომ­დე შევ­ხ­ვ­დეთ ერ­თ­მა­ნეთს და ამით და­ვამ­თავ­როთ? - დახ­შუ­ლი ხმით მკითხა.
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე ისე­თი ში­ში და­მე­უფ­ლა, თით­ქოს ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ზე ძვირ­ფასს ვკარ­გავ­დი. მან ეს შე­ამ­ჩ­ნია, თვა­ლებ­მა გამ­ცა.
- რამ შე­გა­ში­ნა?
- შე­მა­ში­ნა? არა­ფერ­მა, - მხრე­ბი ავი­ჩე­ჩე და უაზ­როდ გა­ვი­ღი­მე.
- თვა­ლებ­ში შე­გატყ­ვე, რა­ღა­ცას მი­მა­ლავ. ეს რა, კომ­პ­ლექ­სია? გე­ში­ნია, შუა გზა­ზე არ მი­გა­ტო­ვო?
- ცდე­ბი, არაფ­რის არ მე­ში­ნია. უბ­რა­ლოდ, არ მინ­და, ვინ­მე­ზე და­მო­კი­დე­ბუ­ლი ვი­ყო.
- მა­შა­სა­და­მე, ისევ ძვე­ლე­ბუ­რად, არა? - სა­ბო­ლო­ოდ და­ყა­რა ფარ-ხმა­ლი და თა­ვი ჩაჰ­კი­და, არც კი შე­მომ­ხე­და.
- შევ­თან­ხ­მ­დით.
ბი­ბიმ ჩა­ი­ღი­მა.
- ახ­ლა იცი, რა მინ­და? მო­გეხ­ვიო, მკერ­დ­ზე მი­გიკ­რა და და­გამ­შ­ვი­დო, მაგ­რამ ვერ ვბე­დავ, ვა­ი­თუ, სხვა­ნა­ი­რად გა­მი­გო. ამის მა­გივ­რად, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, პა­ტა­რას წა­ვი­ხუმ­რებ, რა­თა ჩე­მი გულ­წ­რ­ფე­ლი გრძნო­ბე­ბი დავ­მა­ლო: ნე­ბა მი­ბო­ძეთ, ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი კა­რამ­დე მი­ვა­ცი­ლო, სა­ნამ ეს მან­ქა­ნა გოგ­რად გა­დაქ­ცე­უ­ლა, მე კი - ბა­ყა­ყად.
შვე­ბით ამო­ვი­სუნ­თ­ქე და გა­ვუ­ღი­მე, რომ ვნე­ბა­თა­ღელ­ვის სა­გან­გა­შო შე­მო­ტე­ვას სას­წა­უ­ლით ამა­რი­და.
- შენ მარ­თა­ლი ხარ, ელ, აჯო­ბებს, ძვე­ლი ვა­რი­ან­ტით ვი­მოქ­მე­დოთ. სხვა ვა­რი­ან­ტე­ბის გან­ხილ­ვა ნამ­დ­ვი­ლი სი­გი­ჟე იქ­ნე­ბო­და, - თით­ქოს თა­ვი­სი თა­ვი და­ამ­შ­ვი­და ამ სიტყ­ვე­ბით და არა მე.

ჩე­მი და­ქა­ლე­ბი რომ და­ვი­ნა­ხე, მტკი­ცე გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბით გა­ვე­მარ­თე მათ­კენ, თან ფრთხი­ლად ვუვ­ლი­დი გვერდს პიკ­ნი­კის­თ­ვის გაშ­ლილ პა­ტა­რა მა­გი­დებს. `შე­ტე­ვის~ მო­სა­გე­რი­ებ­ლად მზად ვი­ყა­ვი. მეს­მო­და, რომ მა­თი მოთ­მი­ნე­ბის ფი­ა­ლა აივ­სო, რად­გან ბო­ლო დროს სულ ბი­ბის გვერ­დით ვტრი­ა­ლებ­დი და გა­ვურ­ბო­დი მათ­თან გუ­ლახ­დილ სა­უ­ბარს.
ჩე­მი გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა დრო­უ­ლიც იყო და ირო­ნი­ით გა­ჯე­რე­ბუ­ლიც. წუ­ხან­დე­ლი ღა­მის შემ­დეგ აუცი­ლე­ბე­ლი გახ­და, მოვ­რი­დე­ბო­დი ბი­ბის გვერ­დით ყოფ­ნას. მან­ქა­ნა­ში კოც­ნამ სა­ბო­ლო­ოდ გა­მო­მა­ცა­ლა ფეხ­ქ­ვეშ ნი­ა­და­გი. რა თქმა უნ­და, თა­ვად კოც­ნა ჯა­დოს­ნუ­რი და და­უ­ვიწყა­რი იყო, მაგ­რამ რაც მას მოჰ­ყ­ვა, ან კი­დევ უარე­სი - რაც შე­იძ­ლე­ბო­და მოჰ­ყო­ლო­და, ახ­ლაც კი ჟრუ­ან­ტელს მგვრი­და. არ ვი­ცი, რო­მე­ლი გზა იქ­ნე­ბო­და უკე­თე­სი - ავ­ყო­ლო­დი ცდუ­ნე­ბას და დავ­ნე­ბე­ბო­დი, თუ ყვე­ლა­ფე­რი ისე და­მემ­თავ­რე­ბი­ნა, რო­გორც დამ­თავ­რ­და? ერ­თა­დერ­თი, რა­საც მწა­რედ ვნა­ნობ­დი, საერთოდ, ამ ინ­ტ­რი­გის წა­მოწყე­ბა იყო. რა­ში მჭირ­დე­ბო­და სა­კუ­თარ მე­გობ­რებ­თან მარ­კის აწე­ვა? ერ­თი-ორ­ჯერ მი­საყ­ვე­დუ­რებ­დ­ნენ და ამით დამ­თავ­რ­დე­ბო­და მა­თი შე­მო­ტე­ვა, მე კი ყვე­ლა­ფე­რი ავ­ბურ­დე და გა­ვარ­თუ­ლე.
პირ­ველ­მა კოც­ნამ მხო­ლოდ შოკ­ში ჩა­მაგ­დო, წუ­ხან­დელ­მა კი თავ­დაც­ვის კედ­ლე­ბი გა­ან­გ­რია, ის კედ­ლე­ბი, რო­მე­ლიც უდი­დე­სი სიფ­რ­თხი­ლით შე­მო­ვი­შე­ნე. ერთ წუთ­ში და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი და წარ­მა­ტე­ბუ­ლი საქ­მი­ა­ნი ქა­ლი­დან რო­მან­ტი­კულ მე­ოც­ნე­ბედ ვი­ქე­ცი, რო­მე­ლიც ყუ­რე­ბამ­დეა შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი მის­თ­ვის სრუ­ლი­ად შე­უ­ფე­რე­ბელ მა­მა­კაც­ზე.
მინ­დო­და, ჩე­მი თა­ვი და­მერ­წ­მუ­ნე­ბი­ნა, რომ პირ­ვე­ლი კოც­ნა მხო­ლოდ იმის­თ­ვის იყო გან­კუთ­ვ­ნი­ლი, რომ `სა­ქორ­წი­ნო ფა­ნა­ტე­ბი~ თუ `ჩარ­ლის გო­გო­ნე­ბი~ და­მებ­ნია, მაგ­რამ მე­ო­რე კოც­ნას, რო­მე­ლიც პუბ­ლი­კის და­უს­წ­რებ­ლად მოხ­და, მსგავს ახ­ს­ნას ვერ მო­ვუძ­ებ­ნი­დი - მა­შინ ხომ სრუ­ლი­ად მარ­ტო­ნი ვი­ყა­ვით. ამ კოც­ნის გახ­სე­ნე­ბა­ზე ისევ და ისევ სი­ა­მოვ­ნე­ბის ჟრუ­ან­ტელ­მა და­მირ­ბი­ნა სხე­ულ­ში და რო­ცა გო­გო­ნებს მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი, შე­ვე­ცა­დე, ტუ­ჩებ­ზე მო­თა­მა­შე კმა­ყო­ფი­ლე­ბის ღი­მი­ლი გა­მექ­რო.
- ერ­თი ამას შე­ხე­დეთ! - მე­გიმ შამ­პა­ნუ­რით სავ­სე ბო­კა­ლი ხე­ლა­წე­ულ­მა ჩემ­კენ გა­მო­იშ­ვი­რა, - რო­გორც ჩანს, ზო­მა­ზე მე­ტა­დაა კმა­ყო­ფი­ლი. რაც უფ­რო მეტ­ხანს ვაკ­ვირ­დე­ბი შენს კაცს, მით უფ­რო მეს­მის, რა­ტომ არ და­დი­ო­დი აქამ­დე პა­ემ­ნებ­ზე.
- პრინცს ელო­დე­ბო­და, - თა­ვი და­უქ­ნია კა­ტომ და ზე­თის­ხი­ლი პი­რის­კენ გა­ა­ქა­ნა. - ერ­თუჯ­რე­დი­ა­ნებ­ზე დრო არ და­კარ­გა.
- არც თქვენ გა­გიშ­ვი­ათ ხე­ლი­დან თქვე­ნი შან­სი, გო­გო­ე­ბო, - გა­ვი­ცი­ნე და ხე­ლი კა­ცე­ბის­კენ გა­ვიშ­ვი­რე, რომ­ლე­ბიც ლუ­დის სმით იყ­ვ­ნენ გარ­თულ­ნი.
- რო­გორც ჩანს, ყვე­ლამ ჯეკ­პო­ტი მოვ­ხ­სე­ნით, - მე­ოც­ნე­ბე სა­ხით დას­ვა დი­აგ­ნო­ზი ლი­ლიმ.
სინ­დი­სის ქენ­ჯ­ნამ შე­მიპყ­რო, მა­თი მოტყუ­ე­ბა რომ მიხ­დე­ბო­და, მაგ­რამ ვი­ცო­დი, რომ ახ­ლა სი­ნა­ნუ­ლის დრო არ იყო. მე­გი ეიფო­რი­ა­ში იმყო­ფე­ბო­და, ხო­ლო თენ­გომ, ან­ტონ­მა და დუ­დუმ, რო­გორც ჩან­და, ბი­ბი თა­ვი­ანთ კომ­პა­ნი­ა­ში უკ­ვე მი­ი­ღეს. არ უნ­და და­ვუშ­ვა, რომ ბი­ჭებ­მა მას ზურ­გი აქ­ცი­ონ. ბო­ლოს და ბო­ლოს, მე ვუ­ბიძ­გე მას ამ ნა­ბი­ჯის­კენ და ყვე­ლა­ფერს გა­ვა­კე­თებ მის და­სა­ცა­ვად.
რას იფიქ­რე­ბენ ჩე­მი და­ქა­ლე­ბი, სი­მარ­თ­ლე რომ შე­იტყონ? ან უარე­სი: მა­თი ქმრე­ბი რას იტყ­ვი­ან, რო­ცა გა­ი­გე­ბენ, რომ ისი­ნი სატყუ­ა­რად გა­მო­ვი­ყე­ნე? ბი­ბის ხომ სე­რი­ო­ზუ­ლი კონ­ტაქ­ტე­ბი სჭირ­დე­ბა მა­თი სა­ხით. პირ­ვე­ლად გა­მი­ელ­ვა თავ­ში ამ სა­ში­ნე­ლი გა­რი­გე­ბის შე­საძ­ლო ფი­ნალ­მა და გუ­ლი შე­მე­კუმ­შა. ჩე­მი მე­გობ­რე­ბის ქმრე­ბი­დან თი­თო­ე­ულს შე­ეძ­ლო, ბი­ბის­თ­ვის ისე გა­ე­ფუ­ჭე­ბი­ნა რე­პუ­ტა­ცია, რომ თა­ვი ვე­ღარ გა­მო­ე­ყო სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში და ვე­რას­დ­როს ეშო­ვა სამ­სა­ხუ­რი. არა, ამა­ზე არას­დ­როს კრინტს არ დავ­ძ­რავ, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, მო­მინ­დე­ბა თუ არა ოდეს­მე სი­მარ­თ­ლის თქმა. რა მოხ­და, წყვი­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს არ და­შო­რე­ბი­ან თუ რა? მა­ინ­ც­და­მა­ინც ჩვენ რა­ტომ უნ­და ვი­ყოთ გა­მო­ნაკ­ლი­სე­ბი? ვი­თომ ვერ გა­ვუ­გეთ ერ­თ­მა­ნეთს და მორ­ჩა, მარ­ტი­ვი გა­მო­სა­ვა­ლია.
მაგ­რამ რო­მელ სი­მარ­თ­ლე­ზე ვლა­პა­რა­კობ? აი, ვუ­ყუ­რებ, რო­გორ იცი­ნის ბი­ბი და ვხვდე­ბი, რომ სი­გი­ჟემ­დე მიყ­ვარს. სი­მარ­თ­ლე მხო­ლოდ ეს არის.
- ეი, რა მოხ­და? - მე­გიმ იდაყ­ვ­ზე წა­მავ­ლო ხე­ლი და თა­ვის­კენ შე­მო­მაბ­რუ­ნა.
- შე­იძ­ლე­ბა, რა­ღაც გკითხოთ? - შე­ფიქ­რი­ა­ნე­ბუ­ლად შევ­ხე­დე მათ.
- რაც გინ­და, გვკითხე, ჩვენ მზად ვა­ა­ა­ართ! - თით­ქ­მის ერ­თ­დ­რო­უ­ლად შეს­ძა­ხა სა­მი­ვემ.
შეგ­ნე­ბუ­ლად მივ­დი­ო­დი რის­კ­ზე. მე ხომ ისე­თი რამ უნ­და მე­კითხა, რაც ჩემს ქვეც­ნო­ბი­ერ შიშს ნა­თელს მოჰ­ფენ­და და სა­კუ­თარ სი­სუს­ტეს გა­მო­ა­აშ­კა­რა­ვებ­და? ეს სი­გი­ჟე იყო. არა­და, რამ­დე­ნი წე­ლია, მიც­ნო­ბენ და ჰგო­ნი­ათ, რომ ჩემ­ნა­ი­რი ძლი­ე­რი და თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი ქა­ლი მე­ო­რე არ და­დის თბი­ლის­ში. ჰგო­ნი­ათ, სწო­რედ ამით მი­ვაღ­წიე წარ­მა­ტე­ბის მწვერ­ვალს. ჩვენ ხში­რად ვიკ­რი­ბე­ბო­დით, ხან ყა­ვას ვსვამ­დით, ხან კა­ფე­ში მივ­დი­ო­დით აჭა­რუ­ლი ან მეგ­რუ­ლი ხა­ჭა­პუ­რის და­სა­გე­მოვ­ნებ­ლად და თან ვჭო­რა­ობ­დით, გარ­და ამი­სა, დავ­დი­ო­დით სპექ­ტაკ­ლებ­ზე და ლა­თი­ნურ ცეკ­ვებ­საც ერ­თად ვსწავ­ლობ­დით. ყვე­ლა­ზე ხში­რად მა­ინც ჩემ­თან ვიკ­რი­ბე­ბო­დით, რა­თა ჩე­მი მომ­ზა­დე­ბუ­ლი ახა­ლი კერ­ძი დაგ­ვე­გე­მოვ­ნე­ბი­ნა. მათ შო­რის ყვე­ლა­ზე `გემ­რი­ელ­ხე­ლე­ბა~ დი­ა­სახ­ლი­სი მე ვი­ყა­ვი. მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, მათ­თან არას­დ­როს მიხ­სე­ნე­ბია ის მორ­ცხ­ვი და უგერ­გი­ლო გო­გო­ნა ჩე­მი წარ­სუ­ლი­დან, რო­მელ­მაც კა­რი­ე­რა არ­ჩია ოჯა­ხურ სიმ­ყუდ­რო­ვეს და მა­მა­კა­ცე­ბი გა­რი­ყა. მათ არ იცოდ­ნენ, ზუს­ტად რვა წლის წინ, საყ­ვა­რელ ადა­მი­ან­თან ერ­თ­მა რამ­დე­ნი­მე­სა­ა­თი­ან­მა შეხ­ვედ­რამ რო­გორ შეც­ვა­ლა ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა და მა­ი­ძუ­ლა, ახა­ლი იმი­ჯი შე­მექ­მ­ნა, რომ­ლი­თაც დღეს ძა­ლი­ან ვა­მა­ყობ­დი. თუმ­ცა, მი­უ­ხე­და­ვად ამისა, სუ­ლის სიღ­რ­მე­ში ისევ ისე­თი დავ­რ­ჩი, რო­გო­რიც ვი­ყა­ვი.
- რო­გორც ჩანს, საქ­მე სე­რი­ო­ზუ­ლა­დაა, - ლი­ლიმ მხარ­ზე ხე­ლი მომ­ხ­ვია, - გა­ინ­ტე­რე­სებს, სა­ი­დან ჩნდე­ბი­ან ბავ­შ­ვე­ბი?
ყვე­ლამ გა­ი­ცი­ნა, მე კი მად­ლი­ე­რი მზე­რით გა­დავ­ხე­დე და­ქალს, რო­მელ­მაც თა­ვი­სი ხუმ­რო­ბით და­ძა­ბუ­ლო­ბა მო­მიხ­ს­ნა.
- შე­კითხ­ვა შე­იძ­ლე­ბა უც­ნა­უ­რად მო­გეჩ­ვე­ნოთ, მაგ­რამ მა­ინ­ტე­რე­სებს, რო­დის და­ე­ნახ­ვეთ თქვენს შეყ­ვა­რე­ბუ­ლებს ნამ­დ­ვი­ლი სა­ხით?
- ნამ­დ­ვი­ლი სა­ხით? - სა­მი­ვემ გა­იკ­ვირ­ვა, ვერ ჩასწ­ვ­დ­ნენ ჩე­მი შე­კითხ­ვის არსს.
- ანუ, რო­დის გნა­ხეს პირ­ვე­ლად უმა­კი­ა­ჟოდ, ოჯა­ხურ ატ­მოს­ფე­რო­ში, ხა­ლა­თით, გა­წე­წი­ლი თმით და ასე შემ­დეგ. ერ­თი სიტყ­ვით, არა ქალ­ღ­მერ­თე­ბი­ვით, რო­გორც ჩვე­უ­ლებ­რივ გა­მო­ი­ყუ­რე­ბით ხოლ­მე, არა­მედ უბ­რა­ლოდ, ბუ­ნებ­რი­ვად, რო­გორც ახალ­გაღ­ვი­ძე­ბუ­ლი ქა­ლე­ბი.
- აი, თურ­მე რას გუ­ლის­ხ­მობ, - შუბ­ლი შეკ­რა კა­ტომ და ხე­ლი თა­ვის მოკ­ლე, მაგ­რამ სა­გულ­და­გუ­ლოდ და­ვარ­ცხ­ნილ თმა­ზე გა­და­ის­ვა. ალ­ბათ ამ ვარ­ცხ­ნი­ლო­ბის გა­კე­თე­ბას სა­ლონ­ში მი­ნი­მუმ, ერ­თი სა­ა­თი მა­ინც მო­ან­დო­მა.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად სი­ჩუ­მემ და­ი­სად­გუ­რა. გო­გო­ნე­ბი ჩემს შე­კითხ­ვას ჩა­უ­ფიქ­რ­დ­ნენ, მე კი გულ­ში მე­ცი­ნე­ბო­და, ნუ­თუ ასე ძნე­ლია ამა­ზე პა­სუ­ხის გა­ცე­მა?
- აბა? რას მეტყ­ვით? - ნიშ­ნის მო­გე­ბით ჩა­ვე­ძიე.
- მო­ი­ცა, გა­ვიხ­სე­ნო... - ლი­ლიმ ვარ­დის­ფე­რი პო­მა­დით შე­ღე­ბილ ტუჩ­ზე ამა­ვე ფე­რის ლა­ქი­ა­ნი საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თის გრძე­ლი ფრჩხი­ლი მი­ი­დო, - მე მგო­ნი, გაც­ნო­ბი­დან და­ახ­ლო­ე­ბით ერ­თი თვის შემ­დეგ მნა­ხა ასეთ ფორ­მა­ში, ჩემ­თან, სახ­ლ­ში. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად და­მად­გა თავს და ვერც ვი­ფიქ­რე, ის თუ იქ­ნე­ბო­და, ისე გა­ვუ­ღე კა­რი.
შე­მე­შინ­და. ასეთ მოკ­ლე ხან­ში ვე­რაფ­რით გავ­ბე­დავ­დი არა­თუ ბი­ბის, ნე­ბის­მი­ერ თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მელს ვჩვე­ნე­ბო­დი სა­ში­ნაო ფორ­მა­ში. ბე­დის ირო­ნი­ით სწო­რედ ამ­დე­ნი დრო გვქონ­და, ერ­თ­მა­ნე­თის გვერ­დით ვყო­ფი­ლი­ყა­ვით.
- ასე მა­ლე? - მე­გიმ იდე­ა­ლუ­რად აქ­ნი­ლი წარ­ბე­ბი აზი­და, - მე კი­დევ ნიშ­ნო­ბამ­დე არ ვუ­ნა­ხავ­ვარ ჩემს ბიჭს უმა­კი­ა­ჟოდ.
- მარ­თ­ლა? - გა­მო­ცოცხ­ლ­და კა­ტო, - მგო­ნი, ყვე­ლას გა­ჯო­ბეთ! დუ­დუს ჯე­რაც არ მო­უკ­რავს თვა­ლი ნა­ტუ­რა­ლუ­რი კა­ტოს­თ­ვის.
- ხუმ­რობ! - უნი­სონ­ში გა­ის­მა ჩე­მი და­ქა­ლე­ბის შეყ­ვი­რე­ბა, თან ზედ­მი­წევ­ნით შე­ათ­ვა­ლი­ე­რეს იდე­ა­ლუ­რად `და­მა­კი­ა­ჟე­ბუ­ლი~ მზე­თუ­ნა­ხა­ვი, თით­ქოს პირ­ვე­ლად ხე­დავ­დ­ნენ ასეთს.
კა­ტომ მხრე­ბი აიჩე­ჩა.
- ქა­ლი ყო­ველ­თ­ვის კარ­გად უნ­და გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­დეს და ქმა­რიც არას­დ­როს და­კარ­გავს ინ­ტე­რესს მის მი­მართ. ყო­ველ დი­ლით მას­ზე ად­რე ვდგე­ბი და სა­ნამ გა­იღ­ვი­ძებს, უკ­ვე ფორ­მა­ში ვარ. ასე რომ, ეგ პრობ­ლე­მა მოხ­ს­ნი­ლი მაქვს დღის წეს­რი­გი­დან.
მე­გიმ თა­ვი გა­და­აქ­ნია.
- დუ­დუ გაღ­მერ­თებს. ყვე­ლა­ნა­ირ ფორ­მა­ში ეყ­ვა­რე­ბი, ასე­თი სიფ­რ­თხი­ლე რა სა­ჭი­როა, არ მეს­მის.
- თუმ­ცა ეს სუ­ლაც არ უშ­ლის ქალს ხელს, ყო­ველ­თ­ვის ლა­მა­ზად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­დეს. იდე­ა­ლურ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში უნ­და მი­არ­თ­ვა შე­ნი თა­ვი ქმარს, აბა, რა გგო­ნი­ათ?
- მაგ­რამ ღა­მით? მა­კი­აჟს არ იშო­რებ და­წო­ლის წინ? - ვერ მო­ვით­მი­ნე.
- რო­გორ არა, მაგ­რამ ოთახ­ში შეს­ვ­ლი­სას შუქს ვაქ­რობ, რომ არ და­მი­ნა­ხოს.
- გა­დამ­რევს ეს გო­გო! - გა­ღი­ზი­ან­და ლი­ლი, - და­ვი­ჯე­რო, შუქ­ზე სექ­სი არას­დ­როს გქო­ნი­ათ?
- რა­ტომ უნ­და გვქო­ნო­და? - უდარ­დე­ლად მი­უ­გო კა­ტომ, - სექ­სი ინ­ტი­მუ­რი აქ­ტია და სიბ­ნე­ლე უხ­დე­ბა.
ყვე­ლას სი­ცი­ლი წაგ­ვ­ს­კ­და.
- ელე­ნე, ნუ გე­ში­ნია, აშ­კა­რად ეტყო­ბა, რომ ამ ბიჭს უყ­ვარ­ხარ, ასე რომ, სა­ნერ­ვი­უ­ლო არა­ფე­რი გაქვს.
სულ­ში იმე­დის თბი­ლი ნა­პერ­წ­კა­ლი გაკ­რ­თა. იქ­ნებ მარ­თ­ლა აქვს გრძნო­ბა ჩემ მი­მართ და ტყუ­ი­ლად მღრღნის ეჭ­ვე­ბი? წუ­ხელ სრუ­ლი­ად და­მა­ჯე­რებ­ლად ჟღერ­და მი­სი სიტყ­ვე­ბი, თა­ნაც მოწ­მე­ე­ბის გა­რე­შე ვი­ყა­ვით.
- რო­ცა შენ გვერ­დი­თაა, სა­ხე­ზე გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა უჩ­ნ­დე­ბა, - შე­ნიშ­ნა მე­გიმ და გა­ი­ცი­ნა, - მი­სი სა­ხე ამ­ბობს: `მე დაჭ­რი­ლი ვარ და ამას არა­ფე­რი ეშ­ვე­ლე­ბა~.
ბი­ბის ხსე­ნე­ბა­ზე მის­კენ მი­ვი­ხე­დე. ბი­ბიმ თვა­ლი შე­მას­წ­რო და ღი­მი­ლით და­მიქ­ნია ხე­ლი.
- დარ­წ­მუნ­დი? ის დაჭ­რი­ლია, - და­ას­კ­ვ­ნა მე­გიმ, - ახ­ლა დამ­შ­ვიდ­დი და და­მი­ჯე­რე, ის შე­ნია და თვალ­საც არ და­ა­ხამ­ხა­მებს, სულ რომ ძონ­ძებ­ში ჩაც­მუ­ლი და­გი­ნა­ხოს.
კვლავ და­მიბ­რუნ­და თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლო­ბა. შე­იძ­ლე­ბა, წარ­სუ­ლის გახ­სე­ნე­ბა მიშ­ლის ხელს, გა­ვი­თა­ვი­სო სი­ნამ­დ­ვი­ლე? იქ­ნებ უღ­რუბ­ლო ბედ­ნი­ე­რე­ბა მე­ლის წინ, თუ­კი ამ ეჭ­ვე­ბი­სა და კომ­პ­ლექ­სე­ბის­გან გავ­თა­ვი­სუფ­ლ­დე­ბი?
- მად­ლო­ბა, გო­გო­ე­ბო, - მორ­ცხ­ვად ვთქვი და სა­მი­ვეს სა­თი­თა­ოდ გა­და­ვეხ­ვიე.
მორ­ჩა, გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა მი­ღე­ბუ­ლია. ვეტყ­ვი ბი­ბის, რომ თა­ნახ­მა ვარ მას­თან რე­ა­ლურ ურ­თი­ერ­თო­ბა­ზე. რაც იქ­ნე­ბა, იქ­ნე­ბა. ვინც რის­კავს, შამ­პა­ნურ­საც ის სვამს.
დაე, ასე იყოს... დაე, იყოს ასე!

ამა­სო­ბა­ში მა­მა­კა­ცებს მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი და ბი­ბის მხარ­ზე ჩა­მოვ­დე ხე­ლი.
- გა­ვი­გე, თა­ვარ­თ­ქი­ლა­ძეს­თან მუ­შა­ობ სა­რეკ­ლა­მო სა­ა­გენ­ტო­ში. ეს მარ­თა­ლია? - შე­ე­კითხა ამ დროს თენ­გო ბი­ბის.
- ჰო, და ვფიქ­რობ, კარ­გი პერ­ს­პექ­ტი­ვე­ბი მე­ჩი­თე­ბა სა­მო­მავ­ლოდ, - თა­ვი და­უქ­ნია ბი­ბიმ და ხელ­ზე ხე­ლი თბი­ლად და­მა­დო.
- წი­ნა­და­დე­ბა მაქვს შენ­თან. ჩე­მი ფირ­მა ჯგუფს ეძებს ახა­ლი სა­რეკ­ლა­მო კამ­პა­ნი­ის­თ­ვის. ად­რე არას­დ­როს გვი­თა­ნამ­შ­რომ­ლია მე და შენსს ბოსს, მაგ­რამ ვი­ცი, რომ საქ­მის კა­ცია. არ გინ­და, მო­სინ­ჯო შე­ნი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი? მას­თა­ნაც ქუ­ლებს და­ი­წერ.
ბი­ბი ისე შე­იშ­მუშ­ნა, მივ­ხ­ვ­დი, სი­ხა­რუ­ლით აღარ იყო.
- კარ­გი იქ­ნე­ბო­და. მად­ლო­ბა, ძმაო, - თავ­შე­კა­ვე­ბუ­ლად გა­ის­მა მი­სი პა­სუ­ხი.
თით­ქოს პრო­ფე­სი­უ­ლი ღირ­სე­ბით უპა­სუ­ხა, მაგ­რამ თენ­გომ კი არა, მეც შევ­ნიშ­ნე მის ხმა­ში მღელ­ვა­რე­ბა, რაც თენ­გოს სიტყ­ვებ­მაც და­ა­დას­ტუ­რა.
- ყვე­ლა­ფე­რი რიგ­ზეა, ნუ გე­ში­ნია. და­უ­რე­კე ხვალ ჩემს მო­ად­გი­ლეს და შეხ­ვედ­რა­ზე შე­თან­ხ­მ­დით. მე გა­ვაფ­რ­თხი­ლებ. მინ­და, წი­ნას­წარ გა­ით­ვა­ლის­წი­ნო, რომ ახ­ლა ტენ­დერს ვა­ტა­რებთ სა­მი კომ­პა­ნი­ის­თ­ვის. პა­სუხს იმ თვე­ში ვე­ლო­დე­ბით. ძა­ლი­ან ცო­ტა დრო ხომ არ იქ­ნე­ბა შენ­თ­ვის?
- არ არის პრობ­ლე­მა, მომ­წონს კი­დე­ვაც მი­წუ­რულ­ში მუ­შა­ო­ბა, - ნაჩ­ქა­რე­ვად მი­უ­გო.
- ძა­ლი­ა­ნაც კარ­გი. მო­უთ­მენ­ლად და­ვე­ლო­დე­ბი, რას შე­მომ­თა­ვა­ზებ, - მი­უ­გო თენ­გომ და ლუ­დი მოს­ვა, მე­რე კი ჩემ­კენ გა­მო­ი­ხე­და, - ოღონდ არ გე­გო­ნოს, რომ ეს შე­მო­თა­ვა­ზე­ბა ელე­ნეს­თა­ნაა დაკავ­შირ­ებული. მას ჩემ­თ­ვის არას­დ­როს არა­ფე­რი უთხო­ვია. მე ერ­თ­მა­ნეთ­ში არას­დ­როს ვუ­რევ პი­რად ცხოვ­რე­ბა­სა და ბიზ­ნესს. უბ­რა­ლოდ, რა­ღაც ცნო­ბე­ბი შევ­კ­რი­ბე... ჩვენ ხომ პირ­ვე­ლად არ ვხვდე­ბით ერ­თ­მა­ნეთს. პირ­ველ რიგ­ში ის მომ­წონს, რომ ამე­რი­კა­ში გაქვს პრაქ­ტი­კა გავ­ლი­ლი. - მან მხრე­ბი აიჩე­ჩა, - სა­ინ­ტე­რე­სოა, რო­გორ მუ­შა­ობ. სულ ეს არის.
ამ დროს თენ­გოს მე­გიმ და­უ­ძა­ხა. მან ბო­დი­ში მოგ­ვი­ხა­და და გაგ­ვე­ცა­ლა.
ბი­ბიმ თვა­ლე­ბით გა­ა­ცი­ლა მი­მა­ვა­ლი და შე­მომ­ხე­და. გა­მი­ღი­მა. მი­სი ღი­მი­ლი რა­ღაც­ნა­ი­რად ორაზ­რო­ვა­ნი მეჩ­ვე­ნა.
- რა იყო? - შე­ვე­კითხე.
- იცი, რა? წე­ღან თვალს გა­დევ­ნებ­დით შენ და `ჩარ­ლის ან­გე­ლო­ზებს~. პეპ­ლე­ბი­ვით ირე­ო­დით ოთხი­ვე­ნი, თი­თო­ე­უ­ლი თა­ვი­სე­ბუ­რად ლა­მა­ზი ხართ, მაგ­რამ შენ ვერც ერ­თი ვერ შე­გედ­რე­ბა - ყვე­ლა­ზე თავ­შე­კა­ვე­ბუ­ლი, ელე­გან­ტუ­რი და მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლი ხარ. თან ჩე­მი ქა­ლი გქვია. ჩე­მი სურ­ვი­ლი უფ­რო და უფ­რო მომ­თხოვ­ნი ხდე­ბა და, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ პლა­ტო­ნურ ურ­თი­ერ­თო­ბას მა­ი­ძუ­ლებ, ვერ გა­მა­ჩე­რებ. მე სულ სხვა გეგ­მე­ბი მაქვს. სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, ის ერ­თი თვე, რო­მე­ლიც ჩვენ დავ­თ­ქ­ვით, ჩემ­თ­ვის ძა­ლი­ან ნაც­ნო­ბი ვა­დაა. ამა­ზე მეტ­ხანს არც ერთ ქალ­თან არ გა­მიგ­რ­ძე­ლე­ბია რო­მა­ნი. არც შენ იქ­ნე­ბი გა­მო­ნაკ­ლი­სი, გუ­ლის ხმას თუ არ ავ­ყ­ვე­ბი. ერ­თი თვის შემ­დეგ, რო­ცა ეს მას­კა­რა­დი დამ­თავ­რ­დე­ბა, შენ ალ­ბათ მო­გე­ბუ­ლი დარ­ჩე­ბი, მე კი... მე არ ვი­ცი. რა­ტომ­ღაც, და­მარ­ცხე­ბუ­ლის როლ­ში აქე­დან­ვე მო­ვი­აზ­რებ ჩემს თავს. ხომ გა­ი­გო­ნე, რა შე­მომ­თა­ვა­ზა შე­ნი და­ქა­ლის საქ­მ­რომ? თუ ამო­ცა­ნას თა­ვი წარ­მა­ტე­ბით გა­ვარ­თ­ვი და მი­ზანს მი­ვაღ­წიე, ვე­რა­ვინ და­მიშ­ლის, შენ­თან ბუ­ნებ­რი­ვად გა­ვაგ­რ­ძე­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბა, ყო­ველ­გ­ვა­რი თა­მა­შის გა­რე­შე. ერ­თი საქ­მეა, შენ­თან თვის ბო­ლომ­დე თა­მაშ-თა­მა­შით დავ­რ­ჩე და ჩემს მი­ზანს მა­ინც მი­ვაღ­წიო, ანუ დრო­ე­ბით ჩე­მი გაგ­ხა­დო და მე­რე ისევ გა­ვიქ­ცე. მე­ო­რე - ვი­პო­ვო ქა­ლი, ვის­თან ურ­თი­ერ­თო­ბი­თაც ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ერთ ოც­ნე­ბას მა­ინც შე­ვას­ხამ ფრთებს. გუ­ლის ჩუ­მი ხმა მე­უბ­ნე­ბა, რომ არა­ფე­რი გა­მო­მი­ვა, მაგ­რამ სა­კუ­თა­რი ამ­ბი­ცი­ე­ბი მი­ბიძ­გებს და ბო­ლო ხმა­ზე ჩამ­ყ­ვი­რის - ვალ­დე­ბუ­ლი ხარ, შე­ნი შან­სი გა­მო­ი­ყე­ნოო. - იგი გა­ჩუმ­და, ღრმად ამო­იხ­ვ­ნე­შა და სევ­და­ჩამ­დ­გა­რი თვა­ლე­ბით და­ამ­თავ­რა მო­ნო­ლო­გი, - ჰო­და, ვეც­დე­ბი, გა­მო­ვი­ყე­ნო.

ერ­თი სუ­ლი მქონ­და, რო­დის მი­მიყ­ვან­და სახ­ლამ­დე. არა და არ დამ­თავ­რ­და გზა პიკ­ნი­კის ად­გი­ლი­დან ჩემს ბი­ნამ­დე. იდეა მქონ­და. შე­მო­ვი­პა­ტი­ჟებ­დი ბი­ბის, უცებ გემ­რი­ელ ვახ­შამს მო­ვამ­ზა­დებ­დი, მე­რე კი... მე­რე ვაგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნებ­დი, რომ აზ­რი შე­ვიც­ვა­ლე.
გო­ნე­ბა­ში უკ­ვე დავ­ხა­ტე სუ­რა­თი, რო­გორ გან­ვი­თარ­დე­ბო­და მოვ­ლე­ნე­ბი. სუნ­თ­ქ­ვა შე­მეკ­რა, რო­ცა კვლავ მო­მა­გონ­და მი­სი კოც­ნა და ნე­ტარ­მა მო­გო­ნე­ბებ­მა ერ­თი­ა­ნად გამ­თან­გა. არა, გა­და­დე­ბა აღარ შე­მიძ­ლია. მოხ­დეს, რაც მო­სახ­დე­ნია, ასე გაგ­რ­ძე­ლე­ბა ჩემს ძა­ლებს აღე­მა­ტე­ბა, მას­თან მინ­და და ეს ამ სა­ღა­მოს უნ­და მოხ­დეს...

გაგრძელება შაბათს, 16 აპრილს

ინგა ჯაყელი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი