ჯეინ ეარი (თავი XI)
font-large font-small
ჯეინ ეარი (თავი XI)
თა­ვი მე­თერ­თმე­ტე

ადელ­მა სიმღ­ე­რა მე­ლო­დი­უ­რო­ბის თვალ­საზრისით სა­კ­მაოდ სწო­რად შე­ას­რულა და, მის ასა­კ­თან შე­ფარ­დებით, ბა­ლღური გულ­წ­რ­ფელ­ობითაც. და­ამ­თავ­რა თუ არა, ჩე­მი მუხ­ლებ­იდან ჩამ­ოხტა და გან­მიცხა­და.
- ახ­ლა კი, მად­მუა­ზელ, რო­მელ­იმე ლექსს წაგ­იკი­თხავთ.
კვ­ლავ ახა­ლი პო­ზა მი­ი­ღო და და­იწყო: - Lა Lიგუე დეს ღატს: ფაბ­ლე დე ლა Fონტაინე.
უჩ­ვე­უ­ლოდ მეჩ­ვე­ნებ­ოდა, რომ ასეთ პა­ტა­რას შე­ეძლო იგავ­-ა­რა­კის ნაწ­ყვეტის კი­თხვა ასე­თი ჟეს­ტიკუ­ლაციით, ხმის მოქ­ნი­ლო­ბით, პუნ­ქ­ტუ­აც­იისა და მახ­ვი­ლის ზუს­ტი დაც­ვით. ამას­თა­ნა­ვე, ჩან­და, რომ ეს ყვე­ლა­ფერი მას­ში მე­ტად ფრთხი­ლი და და­კვ­ირვებული წვრთნის შე­დე­გად გამ­ოემ­უშა­ვებ­ინათ.
- ასე­თი კი­თხვა დე­დამ გას­წავ­ლა? - ვკი­თხე მე.
- დი­ახ. მას სწო­რედ ასე უყ­ვარ­და წარ­მოთქმა: Qუ"ავეზ-ვო­უს დონც? ლუი დიტ უნ დე ცეს რატს; პარ­ლეზ! ის მაი­ძულებ­და ამეწ­ია ხე­ლი, აი, ასე, რომ შე­კითხვის დროს ხმის ამა­ღ­ლე­ბა არ დამ­ვიწყებ­ოდა, ახ­ლა კი, ნე­ბა მო­მე­ცით, ვი­ცე­კვო.
- არა, ჯერ­ჯერობით ესეც სა­კ­მარ­ისია. ახ­ლა ის მითხა­რი, ვის­თან ერ­თად ცხოვ­რობ­დი მას შემ­დეგ, რაც დე­და წმინ­და მარ­იამ­თან გა­ემ­გზავ­რა.
- მა­დამ ფრე­დერ­იკ­სა და მის მე­უღ­ლეს­თან. ის მივ­ლი­და, თუმ­ცა ჩე­მი ნა­თე­სავი არ ყო­ფი­ლა. ჩე­მი აზ­რით, ის ძალ­იან ღა­რი­ბი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო, რად­გან მას ისე­თი დი­დე­ბუ­ლი ბი­ნა არ ჰქონ­და, რო­გო­რიც დე­დას. მათ­თან დიდ­ხანს არ დავ­რჩენ­ილვარ. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა მკი­თხა, მსურ­და თუ არა წა­მოვ­ყო­ლო­დი და მას­თან ერ­თად მეც­ხოვრა ინ­გ­ლის­ში. რა თქმა უნ­და, დავ­თანხმდი; მას ხომ მა­დამ ფრე­დერ­იკ­ზე უფ­რო ად­რე ვიც­ნობ­დი. ძალ­იან კე­თი­ლი იყო ჩემ­დამი; ყო­ველ­თ­ვის ლა­მაზი კა­ბებ­ითა და სა­თა­მაშ­ოებით მა­საჩ­უქრებ­და. მაგ­რამ, რო­გორც ხე­დავთ, მან თა­ვი­სი დაპ­ირე­ბა არ შე­ას­რულა; ჩამ­ომიყვა­ნა ინ­გ­ლის­ში და თვი­თონ უკ­ან გა­ემ­გზავ­რა; ამის შემ­დეგ თვა­ლიც არ მო­მიკ­რავს.
სა­უზ­მის შემ­დეგ მე და ადე­ლი ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში დავ­ბ­რუნ­დით. რო­გორც ჩან­და, ეს ოთა­ხი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის მი­თი­თე­ბით სა­კ­ლასო ოთა­ხად უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო გამ­ოყე­ნებული. წიგ­ნე­ბის უმე­ტეს­ობა ჩა­კ­ეტილი ჰქონ­და მი­ნისკ­ა­რებ­იან კა­რა­დებში. ერ­თი კა­რა­და ღია და­ეტ­ოვებ­ინათ. იქ ნა­ხავდით ყვე­ლა სა­ხელ­მძღ­ვა­ნელოს, რაც სა­ჭი­რო იყო დაწ­ყებითი გა­ნათ­ლებისთვის. იოლად სა­კი­თხავი წიგ­ნე­ბი, პო­ეზ­ია, ბი­ოგ­რა­ფი­უ­ლი ცნო­ბა­რი, მოგ­ზაუ­რობანი და სხვა რამ­დენ­იმე რო­მა­ნი. ვფიქ­რობ, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ვა­რაუ­დობდა, ყვე­ლა­ფერი ეს სა­კ­მარისი იქ­ნებ­ოდა აღმ­ზრდელისთვის. მარ­თლაც, იმჟ­ა­მად ისი­ნი სა­კ­მაოდ დიდ მა­სა­ლას შეი­ცავ­დნენ ჩემ­თ­ვის ლო­ვუ­დის ღა­რი­ბულ წიგ­ნის ფონ­დ­თან შე­და­რებით, რომ­ლის­თ­ვი­საც თვა­ლის გა­დავ­ლების საშ­უა­ლე­ბა იქ დრო­დად­რო მეძ­ლეო­და. გა­დათ­ვალ­იე­რების შემ­დეგ მივ­ხ­ვ­დი, რომ ეს წიგ­ნე­ბი სრუ­ლი­ად სა­კ­მარისი იყო იმის­თ­ვის, რომ გავ­რთულიყავი და დი­დი ცოდ­ნაც შე­მეძ­ინა. ამ ოთახ­შივე იდ­გა სა­უკ­ე­თესო ხა­რის­ხის სრუ­ლი­ად ახა­ლი რო­ი­ა­ლი, მოლ­ბერ­ტი და ორი გლო­ბუ­სი.
ჩე­მი მო­წა­ფე მორ­ჩი­ლი ბავ­შ­ვი აღმ­ოჩნდა, თუმ­ცა უხა­ლი­სო. ის ნამ­დ­ვილ, წეს­იერ მუ­შაო­ბას მიჩ­ვე­უ­ლი არ იყო. ხო­ლო ჩე­მი მხრი­დან უგუ­ნუ­რე­ბად მი­მაჩ­ნდა, პირ­ველ­ივე დღი­დან დი­დად შე­მე­ზღუ­და. რო­დე­საც სა­კ­მაოდ დიდ­ხანს ვე­საუ­ბრე და ცო­ტა რა­მეც შე­ვას­წავ­ლე, უკ­ვე მო­შუა­დღ­ევ­და. მე­რე კი ნე­ბა დავ­რთე, თა­ვის ძი­ძას­თან წა­სუ­ლი­ყო. მე კი გა­დავ­წყვიტე, სად­ილობამ­დე რამ­დენ­იმე სუ­რა­თის ეს­კი­ზი შე­მეს­რულებ­ინა, რომ­ლე­ბიც ჩემს პა­ტა­რა მო­წა­ფეს­თან შემ­დეგი მე­ცად­ინეობის დროს გამ­ომად­გებ­ოდა.

ის იყო ზე­და სარ­თულისკ­ენ გა­ვეშ­ურე სა­ხა­ტავი ფან­ქრებ­ისა და სუ­რა­თების შე­სა­ნახი ყდის ჩამ­ოსა­ტა­ნად, რომ მი­სის ფე­იერ­ფექსის ხმა შემ­ომეს­მა:
- თქვენ, რო­გორც ჩანს, დი­ლის მე­ცად­ინეო­ბა დაგ­იმთავ­რებ­იათ, - მითხ­რა მან. ის ორკ­არ­იანი ოთა­ხის შე­სას­ვლელში იდ­გა. მისკ­ენ გა­ვეშ­ურე. შიგ­ნით შე­ვედი და დიდ­სა და მდიდ­რუ­ლად მორ­თულ ოთახ­ში აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი. მო­წი­თა­ლო სა­ვარ­ძელ­მა, ასეთ­ივე ფე­რის ფარ­დებ­მა, ია­ტა­კ­ზე და­ფენ­ილმა თურ­ქულ­მა ნოხ­მა და კა­კლის ხით ნა­ხევ­რად და­ფარ­ულმა კედ­ლებ­მა თვა­ლი მომ­ტა­ცა. ოთახს სი­ლა­მა­ზეს მა­ტებ­და უზარ­მა­ზარი ფე­რად­მინიანი სა­რკ­მელი და მა­ღ­ალი, ლა­მა­ზად ნა­ძერწი ჭე­რი. მი­სის ფე­იერ­ფექსი სერ­ვან­ტზე დაწყო­ბილ მე­წამული ფე­რის მინ­დ­ვ­რის შპა­ტის ლარ­ნა­კ­ებს მტვერს სწმენ­დდა.
- რა მშვენ­იერი ოთახ­ია, - წამ­ოვიძა­ხე, რო­დე­საც ირ­გ­ვ­ლივ მი­მო­ვი­ხე­დე. ასე მდიდ­რუ­ლად მოწყო­ბი­ლი ოთა­ხი ჩემს სი­ცოცხ­ლე­ში არ მე­ნა­ხა.
- დი­ახ, ეს სა­სადილო ოთახ­ია. ეს­-ეს არის სა­რკ­მელი გა­ვა­ღ­ე, რომ ჰა­ერი გა­იწ­მინ­დოს და მზის სხი­ვე­ბი შემ­ოვიდეს. რო­ცა ბი­ნა­ში დიდ­ხანს არ ცხოვ­რო­ბენ, ყვე­ლა­ფერი ძალ­იან ად­ვილად ნეს­ტიან­დე­ბა. აი, გვერ­დით, სას­ტუმ­რო ოთა­ხიც თით­ქ­მის სარ­დაფს და­ემ­სგავ­სა.
მან მი­მი­თი­თა ფარ­თო თა­ღ­ზე, რო­მე­ლიც ფან­ჯ­რის სტილ­ზე იყო გა­მოჭ­რი­ლი და რო­მე­ლიც ისეთ­ივე მუ­ქი იის­ფე­რი აღმ­ოსავლური ფარ­დებით შე­ე­მკოთ. ეს ფარ­დები ახ­ლა მო­ხუც ქალს ყულ­ფი­ვით გამ­ოე­კ­ვან­ძა. ორი ფარ­თო სა­ფეხური ავ­ია­რე კი­ბე­ზე და შიგ­ნით შევ­იხე­დე. მო­მეჩ­ვე­ნა, თით­ქოს ზღ­აპრული სი­ლა­მაზის სა­მეფოში მოვ­ხ­ვ­დი, ეს ბრწყინ­ვა­ლე­ბა ჩე­მი გამ­ოუცდელი თვა­ლის­თ­ვის სრუ­ლი­ად ახა­ლი იყო. სი­ნამ­დვილეში კი ის ლა­მა­ზად მოწყო­ბილ სას­ტუმ­რო ოთახს წარ­მოად­გენ­და თა­ვი­სი ბუ­დუ­ა­რით. ორი­ვე ოთახ­ში თეთ­რი ნო­ხე­ბი და­ეფ­ინათ. თვალს იტა­ცებ­და მათ­ზე ამოქ­სო­ვი­ლი უმ­შ­ვენ­იე­რესი ყვავ­ილწნულები. ორი­ვე ოთა­ხის თოვ­ლი­ვით მო­ქათ­ქა­თე ჭერ­ზე კი ვა­ზის ფოთ­ლე­ბი და მტევ­ნები ამ­ოე­ძერ­წათ. ამ მო­ელ­ვა­რე თეთრ ფონ­ზე მკ­ვეთ­რად გამ­ოირჩეო­და თურ­ქუ­ლი მუ­ქი წი­თე­ლი ტახ­ტები და დივ­ნე­ბი. მკრ­თალი ფე­რის ბერ­ძ­ნუ­ლი მარ­მარილოთი მო­პირკ­ე­თებულ ბუ­ხარ­ზე მბრწყი­ნა­ვი, ბო­ჰე­მუ­რი, მუ­ქი ლალ­ისფერი მი­ნის ლარ­ნა­კ­ები იდ­გა. სა­რკმ­ლებს შუა უზარ­მა­ზარ სა­რკ­ე­ებში თეთ­რისა და ალ­ისფერის თვალ­ისმომჭრელი ბრწყინ­ვა­ლე­ბა ირე­კ­ლებ­ოდა.
- რო­გორ კარ­გად გაქვთ ოთა­ხები მოვ­ლი­ლი, მი­სის ფე­იერ­ფექს, - ვუთხა­რი მე: - არც მტვერ­ია, არც ტი­ლოს შალ­ითები. ჰა­ერში რომ ოდ­ნავ ნეს­ტის სუ­ნი არ იდ­გეს, კა­ცი იფიქ­რებ­და, რომ ამ ოთა­ხებში მუდ­მი­ვად ცხოვ­რო­ბენ.
- იცით, მის ეარ, მარ­თალ­ია, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი იშ­ვია­თად გვი­ნახ­ულებს ხოლ­მე, მაგ­რამ მი­სი ჩამ­ოსვლა ყო­ველ­თ­ვის უცა­ბედი და მო­უ­ლოდ­ნელ­ია. და­კვ­ირვებული ვარ, არ უყ­ვარს, რო­ცა ავე­ჯი შალ­ითებში ხვდე­ბა და მი­სი ჩა­მოს­ვ­ლის შემ­დეგ იწყე­ბა ფუს­ფუ­სი და ოთა­ხების და­ლა­გე­ბა. ამ­იტომაც მირ­ჩევ­ნია, ყო­ველ­თ­ვის ყვე­ლა ოთა­ხი მზად მქონ­დეს მის და­სახ­ვედ­რად.
- მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ასე­თი მომ­თხოვ­ნი და მკ­აც­რია?
- არა, არ­ც­თუ ისე ძალ­იან. მაგ­რამ ბატ­ონკ­აცური ჩვე­ვებ­ისა და არ­ისტოკ­რატული გემ­ოვნების გა­მო მო­ე­ლის, ყვე­ლა­ფერი მათ შე­სა­ბამ­ისად კეთ­დებ­ოდეს.
- თქვენ თუ მოგ­წონთ? ან, სა­ერთოდ, ხალხს თუ უყ­ვარს ბ-ნი რო­ჩეს­ტერი?
- ოჰ, რა­სა­კვ­ირველ­ია. მათ ოჯახს მუ­დამ დი­დი პატ­ივისცემით ეპ­ყრობიან. თით­ქ­მის მთე­ლი ეს მი­და­მო, რა­ზე­დაც თვა­ლი მი­გიწ­ვ­დე­ბათ, ჯერ კი­დევ უხ­სო­ვა­რი დრო­ი­დან რო­ჩეს­ტერ­თა გვარს ეკუ­თვნოდა.
- კე­თი­ლი. მის ად­გილ-მამ­ულსა და სიმ­დიდ­რეს რომ თა­ვი და­ვა­ნებოთ, მოგ­წონთ ის, რო­გორც ადამ­იანი? ან ხალ­ხის სიყ­ვარ­ულსა და პატ­ივისცე­მას თუ იმ­სახ­ურებს?
- პი­რა­დად არავ­ითარი სა­ბაბი არა მაქვს, არ მიყ­ვარ­დეს. ვფიქ­რობ, მას მო­ი­ჯა­რე­ებიც გულ­მოწყა­ლე და სა­მარ­თლიან მე­მამ­ულედ თვლი­ან, თუმ­ცა მათ შო­რის დიდ­ხანს არას­ოდეს უცხოვ­რია.
- გა­ნა, რაი­მე თავ­ისებ­ურებით არ გამ­ოირჩე­ვა? რო­გო­რი ხას­იათი აქვს?
- ჩე­მი აზ­რით, ის უნა­კლ­ოა, თუმ­ცა, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ხან­და­ხან სა­კ­მაოდ თავ­ისებურიც. მან ძალ­იან ბევ­რი იმოგ­ზაუ­რა და ბევ­რი ნა­ხა ამ­ქვეყ­ნად. ეტ­ყობა, მე­ტად ჭკვ­იან­იცა­ა, თუმ­ცა მე თვი­თონ დიდ­ხანს არას­ოდეს მი­საუ­ბრია მას­თან.
- მა­ინც რა­ში გამ­ოიხა­ტე­ბა მი­სი ხას­იათის თავ­ისებ­ურე­ბანი?
- ვე­რა­ფერს გეტყ­ვით, ად­ვი­ლი არ არის ამის თქმა. ისე­თი გა­საო­ცარი არა­ფერ­ია, მაგ­რამ ეს თავ­ისებ­ურე­ბა მას­თან საუ­ბარში მჟ­ღ­ავ­ნდე­ბა. ვე­რას­ოდეს გაი­გებს ადამ­იანი, რო­დის ხუმ­რობს და რო­დის გე­საუ­ბრე­ბათ სერ­იოზულად, რა სწყინს, რა ეს­იამ­ოვნე­ბა... მის საუ­ბარს მთლია­ნად ვე­რას­ოდეს გაი­გებთ. ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, მე ვერ ვუ­გებ. მაგ­რამ ამას რა მნიშ­ვ­ნელ­ობა აქვს? ის ძალ­იან კარ­გი პატ­რონია.
აი, ყვე­ლა­ფერი, რაც მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის შე­სა­ხებ შევ­იტყვე მი­სის ფე­იერ­ფექ­სისგან. არ­იან ადამ­ია­ნები, რო­მელ­თაც არ ძა­ლუძთ და­ა­ხას­იათონ სხვები, და­ა­კვ­ირდნენ სა­განს ან პი­როვ­ნე­ბას და აღ­წერონ ის ნი­შან­-თვი­სე­ბანი, რი­თაც ისი­ნი გამ­ოირჩევ­იან. ეს კე­თი­ლი მან­დილოსანი უთუ­ოდ ასეთ ადამ­იან­თა ჯგუფს ეკუ­თვნოდა. ჩემ­მა კი­თხვებ­მა ის დი­დად გა­აო­ცა, თუმ­ცა საგ­ონე­ბელში არ ჩაუ­გდია. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი მის თვალ­ში მხო­ლოდ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი იყო, ჯენ­ტლმენი და მი­წის მფლო­ბე­ლი მე­მამ­ულე. ის მეტს არც კი­თხულობდა და არც ეძებ­და. რო­გორც ჩან­და, აც­ვიფრებ­და კი­დეც ჩე­მი სურ­ვი­ლი მას­ზე ყვე­ლა­ფერი დაწ­ვრილებით მცოდ­ნო­და.

სა­სადილო ოთახ­იდან გამ­ოვედით თუ არა, მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა შემ­ომთა­ვა­ზა მთე­ლი შენ­ობა და­მეთ­ვალ­იე­რებ­ინა. აღ­ტა­ცებული დავ­რ­ჩი. ყვე­ლა­ფერი ლა­მაზი იყო და კარ­გად მოწყო­ბი­ლი. შე­ნო­ბის წი­ნა ნა­წილ­ში გან­ლა­გებული დი­დი ოთა­ხები გრან­დი­ო­ზულ შთა­ბეჭ­დილე­ბას ახ­დენ­და. ზო­გი­ერ­თი ოთა­ხი მე­სა­მე სარ­თულზე, თუმ­ცა და­ბალ­ჭერ­იანი და ბნე­ლი, მა­ინც მე­ტად საი­ნტე­რესო იყო თა­ვი­სი კლას­იკური მოწყო­ბი­ლო­ბით. ეს ავე­ჯი, რო­მე­ლიც ერთ დროს დაბ­ლა, სა­დარ­ბაზო ოთა­ხებში იდ­გა, დრო­ი­სა და გემ­ოვნების ცვლი­ლე­ბას­თან ერ­თად, ეტ­ყობოდა, თან­და­თანობით ზე­და სარ­თულზე გა­დაჰ­ქონდათ. ვიწ­რო სა­რკმ­ლებ­იდან შე­მო­სუ­ლი მკრ­თალი სი­ნათ­ლის შუქ­ზე კარ­გად გა­ვარ­ჩიე ხის საწ­ოლები, რომ­ლე­ბიც და­ახ­ლოებით ერ­თი სა­უკუნის წი­ნათ იხ­მა­რებ­ოდა. მუ­ხი­სა და კა­კლის ხის სკი­ვრებ­ზე პალ­მის რტო­ე­ბი და ქერ­უბიმთა თა­ვები ამ­ოეჩ­უქურთმებ­ინათ. თი­თო­ე­უ­ლი ეს სკივ­რი სი­დი­დით ძველ ებ­რაულ მცნე­ბა­თა შე­სა­ნახ კი­დობანს ჰგავ­და. აქ­ვე ნა­ხავდით სა­მეფო სკ­ა­მებივით მა­ღ­ალ­ზურგიან, ოდ­ნავ ვიწ­რო სა­ვარ­ძლების გრძელ მწკრივს, ჟამ­გა­დასულ რბილ სკ­ა­მებს, რო­მელ­თა ბალ­იშებ­ზე ზემ­ოდან ჯერ კი­დევ ნათ­ლად ჩან­და ნა­ხევ­რად გაც­ვეთილი ნა­ქარგის ნა­კ­ვა­ლევი, იმ ადამ­იან­თა თი­თე­ბით შეს­რულებული, რომ­ლე­ბიც ორი თა­ო­ბის წინ ფერ­ფლად ექ­ცია ბუ­ნე­ბას. ყვე­ლა ამ ძველ­ისძველი ნაშ­თის წყა­ლო­ბით თორ­ნ­ფილ­დის სა­სახლის მე­სა­მე სარ­თულს გარ­დასული სა­უკუნის და­ღი აჩ­ნდა და უკ­ვე მო­გო­ნე­ბა­თა სა­ვა­ნედ ქცე­უ­ლი­ყო. დღი­სით მომ­წონ­და კი­დეც ეს მყუდ­რო და სიბ­ნე­ლით მო­ცუ­ლი სიძ­ვე­ლის უც­ნა­უ­რი თავ­შე­სა­ფარი, მაგ­რამ ღა­მით არავ­ითარ შემ­თხვე­ვაში არ შე­მეძლო და­მეძ­ინა ამ ვე­ე­ბა საწ­ოლებ­ზე, რომ­ლე­ბიც ოთახ­იდან გა­მო­ყო­ფი­ლი იყო ზო­გი მუ­ხის კა­რით და ზო­გიც ძვე­ლებური ინ­გ­ლი­სუ­რი გო­ბე­ლე­ნებით. ამ გო­ბე­ლე­ნებ­ზე მო­ხა­ტუ­ლი იყო ჩე­მი თვა­ლის­თ­ვის უცხო, მე­ტად უც­ნა­უ­რი ყვავ­ილები, ფრინ­ვე­ლები და ადამ­იან­თა გამ­ოსახ­ულე­ბანი. მთვა­რის მკრ­თალ შუქ­ზე ყვე­ლა­ფერი ეს კი­დევ უფ­რო ფან­ტას­ტიკურ და სა­შიშ იერს იღ­ებ­და.
- ამ ოთა­ხებში, - ვკი­თხე მე, - მო­სამ­სახ­ურე­ებს სძი­ნავთ?
- არა, მათ უკ­ავ­იათ უფ­რო პა­ტა­რა ოთა­ხების ერ­თი მწკრი­ვი შე­ნო­ბის უკ­ა­ნა ნა­წილ­ში. აქ არა­ვის სძი­ნავს. თორ­ნ­ფილ­დ­ში რომ რაი­მე მოჩ­ვე­ნე­ბა ყო­ფი­ლი­ყო, ის უთუ­ოდ ამ ოთა­ხებში დაი­დებ­და ბი­ნას.
- მეც ასე ვფიქ­რობ. მაშ, აქ მოჩ­ვე­ნე­ბები არ არის?
- არა და არც მსმენ­ია რაი­მე მათ შე­სა­ხებ, - ღი­მი­ლით მი­პას­უხა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა.
- ნუ­თუ არას­ოდეს არა­ფერი გსმენ­იათ, ან ლე­გენ­დები, ან თქმუ­ლე­ბები, ან რაი­მე ამ­ბავი მოჩ­ვე­ნე­ბების შე­სა­ხებ?
- სრუ­ლე­ბით არა­ფერი. თუმ­ცა რო­ჩეს­ტე­რებ­ზე ამ­ბობენ, რომ ისი­ნი ბუ­ნე­ბით უფ­რო ფიცხი ადამ­ია­ნები ყო­ფი­ლან, ვიდ­რე - მშვი­დი. ალ­ბათ, ამ­იტომაც ასე მშვი­დად გან­ისვე­ნე­ბენ ახ­ლა თავ­იანთ საფ­ლა­ვებში.
- დი­ახ. "ა­სეთი ბო­ბო­ქა­რი ცხოვ­რე­ბის შემ­დეგ უშ­ფოთ­ვე­ლი ძი­ლი დაუ­ფლებ­იათ~, - ჩავ­იბუტბუტე ჩემ­თ­ვის. - ახ­ლა სა­ით მიბ­რ­ძან­დებით, მი­სის ფე­იერ­ფექს? - ვი­კი­თხე, რად­გან შევ­ნიშნე, ისევ აპ­ირებ­და წას­ვლას.
- ამ გზით ზე­ვით ავალთ. არ გინ­დათ, მა­ღ­ლა ამ­ოხვიდეთ? იქი­დან მთელ მი­და­მოს გა­და­ხე­დავთ. - კვ­ლავ გავ­ყევი; სხვენ­ისკ­ენ მი­მა­ვალ ვიწ­რო კი­ბე­ზე ავე­დით; მე­რე კი­დევ რო­მელ­იღ­აც კი­ბე ავ­ია­რეთ; ჭერ­ში და­ტა­ნებული კა­რი გა­ვა­ღ­ეთ და სხვენ­ში ავე­დით. ახ­ლა ყვა­ვების ად­გილსამყოფლის პირ­და­პირ აღ­მოვ­ჩ­ნ­დით და შე­მეძლო მათ ბუ­დე­ებში ჩა­ხედ­ვა. წინ გა­დავ­იხა­რე, ქონ­გუ­რებს და­ვეყ­რდნე და გავ­ცქეროდი შორს, დაბ­ლა, ხე­ლის­გუ­ლი­ვით გა­დაშლილ პა­რკს. შე­ნო­ბის რუხ კედ­ლებს გარს ხა­ვერდივით ხას­ხა­სა მწვა­ნე მო­ლი ერ­ტყა. მინ­დორ­ზე, რო­მე­ლიც თვალ­უწვდე­ნელი პა­რკივით გა­დაჭიმულიყო, უამ­რავი ძველ­თაძ­ველი ხე მო­ჩან­და. ტყე­ში ფოთ­ლებს ჭკნ­ობა შეჰ­პარ­ვოდათ, ყავ­ისფერი დას­დებ­ოდათ და გაც­რეც­ილიყვნენ. ბი­ლიკს, რო­მელ­საც ხავ­სი მოს­დებ­ოდა, ფოთ­ლებ­ზე მე­ტად შე­ე­ნარ­ჩუნებ­ინა მწვა­ნე ფე­რი და ტყეს ორად ყოფ­და.
ჭიშკ­არ­თან ეკ­ლეს­ია იდ­გა, მის იქით გზა მო­ჩან­და, შემ­დეგ კი მდუ­მა­რე გო­რა­კ­ები. თით­ქოს ყვე­ლა­ფერი თვლემ­და შე­მოდ­გო­მის მზის სხი­ვებ­ზე. ჰო­რი­ზონ­ტის და­სასრულს მარ­გალიტივით თეთ­რი ღრუბ­ლის ქუ­ლე­ბით და­ფარულ ლა­ჟ­ვარ­დოვან ცას ვხე­დავდი. ბუ­ნე­ბის ამ სი­ლა­მა­ზეში გან­საც­ვიფრე­ბელი არა­ფერი იყო, მაგ­რამ ყვე­ლა­ფერი ეს გულს სი­ამ­ოვნებით ავ­სებ­და. უკ­ან გა­მოვ­ბ­რუნ­დი; ჩა­საშ­ვებ კარ­თან მი­ვე­დი. ძლივს ვიკვ­ლევდი გზას კი­ბე­ზე. სხვენ­ში ისე ბნელ­ოდა, მეგ­ონა, სარ­დაფში მოვ­ხ­ვ­დი, რად­გან რამ­დენ­იმე წა­მის წინ გავ­ყურებდი ლა­ჟ­ვარ­დოვანი ცის თა­ღს, მზის შუ­ქით გაბ­რწყინებულ ხეი­ვანს, საძ­ოვრებს, მწვა­ნე გო­რა­კ­ებს, რო­მელ­თა შუ­ა­გულ­ში თორ­ნ­ფილ­დის სა­სახ­ლე აღ­მართულიყო. ოჰ, რა დი­დი სი­ამ­ოვნებით გა­დავ­ცქეროდი ყო­ველ­ივე ამას!
მი­სის ფე­იერ­ფექსი ჩა­საშ­ვები კა­რის და­სა­კ­ე­ტად ცო­ტა ხანს შე­ჩერ­და. ხე­ლების ფა­თუ­რით ვი­პო­ვე გამ­ოსას­ვლელი სხვენ­იდან და ვიწ­რო კი­ბით ჩა­ვედი. გრძელ დე­რე­ფანში შევ­ჩერდი, რო­მე­ლიც წი­ნა და უკ­ა­ნა ნა­წილ­ში მო­თავ­სებულ ოთა­ხებს ერ­თმა­ნეთ­ისგან ყოფ­და. დე­რე­ფანი ვიწ­რო, და­ბალი და ბნე­ლი იყო. ბო­ლო­ში, სა­დღ­აც შორს პა­წაწ­ინა სა­რკ­მელი მო­ჩან­და. დე­რე­ფანში ორი­ვე მხა­რეს გამ­ომა­ვალი კა­რები და­კ­ეტილი იყო. ეს დე­რე­ფანი ლურ­ჯ­წ­ვე­რას ცი­ხე­-კო­შკის დე­რე­ფანს წა­ა­გავ­და.
წყნა­რად მივ­დი­ო­დი. უცებ ხმა შემ­ომეს­მა, რომ­ლის გაგ­ონე­ბა­საც ნა­კ­ლე­ბად მო­ვე­ლო­დი ამ მდუ­მა­რებით მო­ცულ ად­გილას. გა­რკ­ვევით გავ­იგონე სი­ცი­ლი: უც­ნა­უ­რი, უსი­ხა­რუ­ლო და ნა­ძა­ლა­დევი. შევ­ჩერდი. სი­ცი­ლი შეწ­ყდა, მაგ­რამ მხო­ლოდ ერ­თი წა­მით და კვ­ლავ უფ­რო ხმა­მა­ღ­ლა გაი­სმა. პირ­ვე­ლად ვიღ­აც ხმა­დაბ­ლა იცი­ნო­და, მაგ­რამ მა­ინც გა­რკ­ვევით ის­მო­და. შემ­დეგ ის შეწ­ყდა და ახ­ლა ყვე­ლა გან­მარ­ტოებული ოთა­ხი უკ­ვე ხმა­მა­ღ­ალი სი­ცი­ლის ექოს გამ­ოსცემ­და. ვიღ­აც ერ­თ-ერთ ოთახ­ში იცი­ნო­და, მაგ­რამ გა­რკ­ვევით შე­მეძლო მეთ­ქვა, თუ სა­ხელდობრ რო­მელ ოთახ­ში ის­მო­და ეს სი­ცი­ლი პირ­ველად.
- მი­სის ფე­იერ­ფექს, - დავ­უძა­ხე, რად­გა­ნაც ამ წუთს მი­სი ფე­ხის ხმა მო­მეს­მა; ის კი­ბე­ზე ჩამ­ოდიოდა. - გაი­გონეთ ეს ხმა­მა­ღ­ალი სი­ცი­ლი? ვინ არის?
- ვინ­მე მსა­ხუ­რი იქ­ნე­ბა უთუ­ოდ, - მი­პას­უხა, - ან, შეი­ძლე­ბა, გრე­ის პუ­ლი.
- გაი­გონეთ ეს ხმა? - კვ­ლავ ვი­კი­თხე.
- დი­ახ, სრუ­ლი­ად გა­რკ­ვევით. ხში­რად მეს­მის მი­სი ხმა. ის ერ­თ-ერთ ამ ოთახ­შია და კე­რავს. ზოგ­ჯერ ლი არის მას­თან. ისი­ნი ხში­რად იცი­ნი­ან ასე.
სი­ცი­ლი გან­მეო­რდა და­ბალი ხმით და ბო­ლოს უც­ნა­უ­რი ჩურ­ჩუ­ლი გაი­სმა.
- გრე­ის, - წამ­ოიძა­ხა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა.
არ ვე­ლო­დი, თუ ვიღ­აც გრე­ი­სი უპას­უხებ­და, რად­გან სი­ცი­ლი ისე­თი არაბ­უნებრივი იყო, რო­გო­რიც არას­ოდეს მსმენ­ოდა. ეს ამ­ბავი დღი­სით რომ არ მომ­ხ­და­რი­ყო და ის ის­ტე­რი­უ­ლი სი­ცი­ლი რაი­მე მოჩ­ვე­ნე­ბებ­თან და­მე­კ­ავ­შირებ­ინა, აუ­ცილებ­ლად ში­ში შემ­იპყრობდა; მაგ­რამ ისე­თი დრო იყო, სა­ბაბი არ მქონ­და შემ­შინებ­ოდა და ცრუ­მორ­წ­მუ­ნეო­ბას ავ­ყო­ლო­დი. მა­ლე გა­რემ­ოე­ბამ და­მარ­წმუნა, რომ ჩე­მი მხრი­დან ისიც კი სი­სუ­ლე­ლე იყო, ასე რომ გა­ვოც­დი.
ჩემ ახ­ლოს კა­რი გა­იღო და და­ახ­ლოებით ოც­და­ათი-ორ­მო­ცი წლის მსა­ხუ­რი ქა­ლი გამ­ოვიდა. ეს იყო მკვრი­ვი აგებ­ულების ქა­ლი, რო­მელ­საც წი­თე­ლი თმა და უხე­ში, უბ­რა­ლო სა­ხის ნა­კვ­თები ჰქონ­და. ძალ­იან ძნელ­ია წარ­მო­იდ­გი­ნოთ ამა­ზე ნა­კ­ლე­ბად რო­მან­ტიკული ან მოჩ­ვე­ნებ­ისგან ამ­დე­ნად გან­სხვა­ვებული ადამ­იანი.
- ძალ­იან დი­დი ხმაუ­რია, - თქვა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა. - ბრძა­ნე­ბა გახ­სოვდეს. - გრეი­სმა მდაბ­ლად და­უკ­რა თა­ვი, ხმა არ ამ­ოუღ­ია და ისევ ოთახ­ში შევ­იდა.
- ეს ჩვე­ნი მკ­ე­რავი ქალ­ია და ლი­საც ეხ­მა­რე­ბა საო­ჯახო საქ­მე­ებში, - გა­ნაგრძო ქვრივ­მა. - ზო­გი­ერთ რა­მეში ურ­ჩო­ბას იჩენს, მაგ­რამ თა­ვის საქ­მეს თავს კარ­გად არ­თმევს. სხვა­თა შო­რის, რო­გორ მი­დის ადე­ლის მე­ცად­ინეობის საქ­მე?
ამ­გვა­რად, საუ­ბარი ადელ­ზე გა­დავ­იტა­ნეთ და ლა­პა­რა­კით ჩა­ვედით შე­ნო­ბის გა­ნა­თებულ და მხი­ა­რულ ნა­წილ­ში. დარ­ბაზში ადე­ლი სირ­ბი­ლით შემ­ოგვე­გე­ბა.
- Mესდამეს, ვო­უს êტეს სერ­ვი­ეს! - და დაუ­მა­ტა - ჟ"აი ბი­ენ ფა­იმ!
მი­სის ფე­იერ­ფექსის ოთახ­ში სუფ­რა გა­ე­შა­ლათ, სა­დი­ლი მარ­თლაც უკ­ვე შემ­ოე­ტა­ნათ და ჩვენ გვიც­დიდ­ნენ.


თა­ვი მეთ­ორმე­ტე

იმე­დი, რო­მე­ლიც თორ­ნ­ფილ­დ­ში მის­ვ­ლის პირ­ვე­ლი დღი­დან­ვე ჩა­მე­სა­ხა, რომ ამ­იერ­იდან ბედ­ნიე­რად წარ­იმარ­თებ­ოდა ჩე­მი მო­მა­ვალი ცხოვ­რე­ბა, თან­და­თან უფ­რო გან­მიმტკი­ცდა ამ ად­გილისა და მის ბი­ნა­დარ­თა უკ­ეთ გაც­ნო­ბის მე­რე. მი­სის ფე­იერ­ფექსი სწო­რედ ისე­თი ადამ­იანი აღმ­ოჩნდა, რო­გორ­საც ვე­ლო­დი - მშვი­დი ხას­იათის, კე­თი­ლი ბუ­ნე­ბის, სა­კ­მაოდ გა­ნათ­ლებული და ჭკვ­იანი. ჩე­მი მო­წა­ფე ადე­ლი კი ცოცხა­ლი ბუ­ნე­ბის გო­გო­ნა იყო, სა­კ­მაოდ თავ­ისებური, გა­თა­მა­მებული და ხან­და­ხან თავ­ნე­ბაც. ამ ბავ­შ­ვის აღზ­რდა მთლია­ნად ჩემ­ზე იყო მონ­დო­ბი­ლი. არა­ვინ მი­წევ­და წი­ნა­ა­ღმ­დეგ­ობას, აღ­მე­ზარ­და და გამ­ომეს­წორებ­ინა ის ისე, რო­გორც მე მი­მაჩ­ნდა მი­ზან­შეწ­ონილად. ბავ­შ­ვი მა­ლე გა­და­ეჩ­ვია წვრილ­მან ჭირ­ვეუ­ლობა­თა გამ­ომჟ­ღ­ავ­ნე­ბას, გახ­და მორ­ჩი­ლი და ად­ვილა­დაც ით­ვი­სებ­და ყვე­ლა­ფერს, რა­საც ვას­წავლიდი. ის გან­სა­კუ­თრებული და შე­სამ­ჩნე­ვად გამ­ოკ­ვეთილი ხას­იათით არ გამ­ოირჩეო­და, არც გემ­ოვნე­ბა და გრძნო­ბე­ბი ჰქონ­და იმ­დე­ნად გან­ვითა­რებული, რომ თა­ნატ­ოლების ჩვეუ­ლებრივი გან­ვითა­რების დო­ნეს­თან შე­და­რებით ოდ­ნავ მა­ღ­ლა მდგა­რი­ყო. თუმ­ცა, არც ისე­თი ნა­კლ­ოვა­ნე­ბები და მა­ნკ­იერი თვი­სე­ბები ჰქონ­და, რომ­ლე­ბიც მათ­თან შე­და­რებით და­ამ­დაბ­ლებ­და. მის­მა გულ­მოდ­გი­ნე მე­ცად­ინეო­ბამ კარ­გი შე­დეგი გამ­ოიღო. გო­გო­ნა არც მაი­ნცდა­მაინც ღრ­მას, მაგ­რამ თავ­ისებურ სიყ­ვა­რულს იჩენ­და ჩემ­დამი. მი­სი ბავ­შ­ვუ­რი უბ­რალ­ოე­ბა, მხი­ა­რუ­ლი ტი­ტი­ნი და კი­დევ უფ­რო ის, რომ ცდი­ლობ­და ყო­ველ­თ­ვის ეს­იამ­ოვნებ­ინა, ძალ­იან მხიბ­ლავ­და. მეც, რაც შე­მეძლო, ვცდი­ლობ­დი, ჩვე­ნი ერ­თად ყოფ­ნა ორი­ვეს­თ­ვის მუ­დამ სას­იამოვნო ყო­ფი­ლი­ყო.

სხვა­თა შო­რის, ბავ­შვებ­ისადმი ასე­თი დამ­ოკი­დებ­ულე­ბა შეი­ძლე­ბა გულ­გ­რილ მსჯელ­ობად მი­იჩ­ნი­ოს ზო­გი­ერ­თმა, ვინც მხარს უჭერს გა­მე­ფებულ მოძღვ­რე­ბას, რომ ბავ­შვებს მხო­ლოდ ან­გელოზური ბუ­ნე­ბა აქვთ და აღმ­ზრდელ­თა ვალ­ია, აღ­საზ­რდელ­თა მი­მართ გან­სა­კუ­თრებული თაყ­ვან­ისცე­მა და თავ­გან­წირვა გა­მო­ი­ჩი­ნონ. ამას იმი­ტომ კი არ ვწერ, რომ გან­დიდებით შეპყ­რო­ბილ მშო­ბელ­თა წი­ნა­შე ვი­ფარ­ისევლო, ვიმ­ლიქ­ვ­ნე­ლო და სიც­რუ­ეს და­ვუ­ჭი­რო მხა­რი, არა­მედ, უბ­რა­ლოდ, სი­მარ­თლეს ვა­ღ­ია­რებ. მე კეთ­ილსინდისიე­რად ვზრუ­ნავ­დი ადე­ლის აღზ­რდა-­გან­ვითა­რებ­ისა და წარ­მა­ტებისთვის, კარ­გა­დაც შე­ვეწ­ყვე ამ პა­წაწ­ინა გო­გო­ნას. ასეთ­ივე დი­დი მად­ლიე­რების გრძნო­ბით ვი­ყა­ვი გამ­სჭვალული მი­სის ფე­იერ­ფექ­სისადმი, რად­გან ის მუ­დამ კეთ­ილად მეპ­ყრობოდა. ძალ­იან მსი­ამ­ოვნებ­და მას­თან სი­ახ­ლოვე, მი­სი მშვი­დი დამ­ოკი­დებ­ულე­ბა ჩემ­დამი და, გან­სა­კუ­თრებით კი, მი­სი სი­დარ­ბაი­სლე და თავ­და­ჭერ­ილობა.
და­ე, ვი­საც სურს გა­მკიცხოს, თუ მე შემ­დ­გომ­ში იმა­საც დავ­უმა­ტებ, რომ ხან­და­ხან სრუ­ლი­ად მარ­ტოდმარტო დავ­სეირნობდი ბა­ღში. მიყ­ვარ­და ჭიშკ­არ­თან მის­ვ­ლა და იქი­დან ძალ­იან დიდ­ხანს გავ­ყურებდი ხოლ­მე გზას. ხან­და­ხან კი, რო­დე­საც ადე­ლი ძი­ძას ეთა­მა­შებ­ოდა, ხო­ლო მი­სის ფე­იერ­ფექსი სა­კუ­ჭნაოში მუ­რა­ბებს აკ­ე­თებ­და, დროს ვპო­უ­ლობ­დი, ავივ­ლი­დი ხოლ­მე სა­მი სარ­თუ­ლის კი­ბეს, ვა­ღ­ებდი ჩა­საშ­ვებ კარს, იქი­დან კი ავ­დი­ო­დი სხვენ­ზე და გა­დავ­ცქეროდი გან­მარ­ტოებულ მინ­დორს, გო­რა­კ­სა და ცის და­ბინ­დულ ჰო­რი­ზონტს. ვნატ­რობ­დი, და­მე­ნა­ხა ამ ჩარ­ჩოების იქით მდე­ბა­რე საქ­მიანი სამ­ყარო, ის ქა­ლა­ქები და ად­გილები, სა­დაც დუღ­და და გად­მოდიოდა ცხოვ­რე­ბა, რო­მელ­ზე­დაც ბევ­რი რამ გა­მეგ­ონა, მაგ­რამ არას­ოდეს მე­ნა­ხა. ძალ­იან მინ­დო­და, მქო­ნო­და მე­ტი გამ­ოცდილე­ბა ცხოვ­რე­ბაში, უფ­რო მე­ტი ურ­თი­ერ­თობა და ნაც­ნობობა სხვა­დას­ხვა ხას­იათის ადამ­ია­ნებ­თან, ვიდ­რე მქონ­და. ვა­ფა­სებდი კი­დეც, რაც კარ­გი თვი­სე­ბები ჰქონ­დათ მი­სის ფე­იერ­ფექ­სსა და ადელს, მაგ­რამ მჯერ­ოდა, რომ არ­სებ­ობდა რა­ღ­აც სხვა, უფ­რო მე­ტი სიკ­ე­თე, და რა­შიც დარ­წმუნებული ვი­ყა­ვი, მინ­დო­და თვალ­ითაც მე­ნა­ხა.
ვინ მა­და­ნა­შაუ­ლებ­და? უეჭ­ველ­ია, ბევ­რი. ალ­ბათ, უმად­ურსაც კი მი­წო­დებ­დნენ, მაგ­რამ რა უნ­და მექ­ნა? მე ხომ ბუ­ნე­ბით დაუ­დგრომელი ვი­ყა­ვი და ხან­და­ხან ტკი­ვილსაც კი ვგრძნობ­დი მეტ­ისმეტი მღ­ელ­ვა­რებ­ისგან. მა­შინ ერ­თა­დერთ ნუ­გეშს მხო­ლოდ იმაშ­იღა ვპო­უ­ლობ­დი, რომ ბოლ­თას ვცემ­დი მე­სა­მე სარ­თუ­ლის დე­რე­ფანში და თა­ვის დახ­სნას იქ გა­მე­ფებულ მდუ­მა­რე­ბა­სა და გან­მარ­ტოე­ბაში ვე­ძებდი. ამ დროს ოც­ნე­ბით წარ­მოვიდგენდი ხოლ­მე უამ­რავ ნა­თელ სუ­რათს, რომ­ლე­ბიც ბრწყი­ნავ­დნენ ჩემ გარ­შემო. მინ­დო­და, ჩე­მი გუ­ლი აჰ­ყოლოდა ამ ბო­ბო­ქარ მოძ­რაო­ბას და, ტან­ჯვა-­წა­მე­ბას­თან ერ­თად, ნამ­დ­ვი­ლი ცხოვ­რე­ბაც გა­ნე­ცა­და. ყვე­ლა­ზე უკ­ე­თესი კი ის იყო, მეს­მინა იმ დაუ­მთავ­რე­ბელი ამ­ბის­თ­ვის, ჩე­მი ოც­ნე­ბა რომ ქმნი­და და ვიღ­აც დაუ­სრულებ­ლად ჰყვებ­ოდა ჩემს სულ­ში. მას ცხო­ველ­მყოფლობას მა­ტებ­და ის შემ­თხვე­ვები, თვით ცხოვ­რე­ბა, ცეცხ­ლი და გრძნო­ბე­ბი, რომ­ლებ­ისკ­ე­ნაც ასე მი­ვის­წ­რა­ფო­დი და სი­ნამ­დვილეში არ გა­მაჩ­ნდა.
მარ­თალი არ იქ­ნე­ბა, თუ ვინ­მე შე­ეც­დე­ბა იმის მტკი­ცე­ბას, რომ ადამ­იანი მშვი­დი ცხოვ­რე­ბით უნ­და და­კ­მაყ­ოფილდეს. ადამ­იანისთვის აუ­ცილე­ბელ­ია მოქ­მე­დე­ბა და, თუ ეს არა აქვს, სუ­ლერ­თია, ის მა­ინც შე­იქ­მ­ნის საქ­მიანობით აღ­სავ­სე ცხოვ­რე­ბას. მი­ლი­ო­ნო­ბით ადამ­იანს მის­ჯი­ლი აქვს მეტ­ისმე­ტად ერ­თფერ­ოვანი არ­სებ­ობა, ვიდ­რე თუნ­დაც მე მო­მა­კუ­თვნა ბედ­ისწე­რამ. მი­ლი­ო­ნო­ბით­ვე ადამ­იანი უსიტყ­ვოდ უჯან­ყდე­ბა ასეთ ვი­თა­რე­ბას. არა­ვინ უწყის ამ­ქვეყ­ნად, პო­ლი­ტი­კურ მე­ამ­ბოხე­თა გვერ­დით რამ­დენი მე­ამ­ბოხე სუ­ლია. იგუ­ლის­ხ­მე­ბა, რომ ქა­ლები, სა­ერთოდ მე­ტად მშვი­დად უნ­და ატა­რებ­დნენ ცხოვ­რე­ბას, მაგ­რამ ისი­ნი ხომ იმას­ვე გრძნო­ბენ და გან­იცდიან, რა­საც მა­მა­კ­ა­ცები. მა­თაც ხომ სწო­რედ ისე­ვე სჭირ­დე­ბათ გამ­ოავლინონ თავ­იანთი ნი­ჭი, უნა­რი და შექ­მნან სამ­ოღ­ვა­წეო ას­პა­რეზი, რო­გორც მათ ძმებს. ისი­ნიც ხომ სწო­რედ ისე­ვე იტან­ჯებ­იან სას­ტიკი ტრა­დი­ცი­უ­ლი თავ­და­ჭერ­ილობითა და ცხოვ­რე­ბის შე­ზღუდული პი­რო­ბე­ბით, რო­გორც მათ ად­გილზე დაი­ტან­ჯებ­ოდნენ მა­მა­კ­ა­ცები. მრა­ვალი უპი­რა­ტესობის მფლო­ბე­ლი სქე­სის გო­ნე­ბა­შე­ზღუ­დულობას უნ­და მიე­წეროს, რო­დე­საც გვარ­წმუნე­ბენ, რომ ქა­ლები ისე უნ­და შევ­ზღუდოთ, მხო­ლოდ პუ­დინ­გი მო­ამ­ზადონ, წინ­დე­ბი ქსო­ვონ, ის­წავ­ლონ ფორ­ტეპ­იან­ოზე და­კვ­რა და ჩან­თები ქარ­გო­ნო. უფ­რო დი­დი სიმ­დაბ­ლეა მა­თი გა­კი­ცხვა და დაც­ინვა, რო­დე­საც ისი­ნი ეძე­ბენ მეტ საქ­მე­სა და მეტ ცოდ­ნას ცხოვ­რე­ბაში, ვიდ­რე ჩვეუ­ლებ­რივად არის და­კ­ან­ონებული მა­თი სქე­სის­თ­ვის.
ხში­რად დე­რე­ფანში მარ­ტო დარ­ჩენილს მეს­მოდა გრე­ის პუ­ლის სი­ცი­ლი. ეს კვ­ლავ ისეთ­ივე ნაწ­ყვეტ­ნაწ­ყვეტი, ხმა­და­ბალი ჰა-­ჰა-­ჰა იყო, რო­მელ­მაც ჟრ­უან­ტელივით დამ­ია­რა მთელ სხე­ულ­ში, რო­დე­საც პირ­ვე­ლად მო­ვის­მი­ნე. ხან­და­ხან ამ სი­ცილ­ზე უფ­რო უც­ნა­უ­რი ბუტ­ბუ­ტიც მეს­მოდა. იყო დღ­ე­ები, რო­დე­საც ის სრუ­ლი­ად დუმ­და. მე კი ვცდი­ლობ­დი და ვერ გა­მე­რკვ­ია, მა­ინც რა ხმე­ბი იყო ეს. ზოგ­ჯერ ამ ქალს თეფ­შითა და ლან­გ­რით სამ­ზა­რეუ­ლოსკ­ენ მი­მა­ვალს ვხვდე­ბო­დი, საი­და­ნაც, ჩვეუ­ლებრივ, მა­ლე­ვე ბრუნ­დებ­ოდა უკ­ან. ხში­რად მის ხელ­ში შა­ვი ლუ­დით სავ­სე ტოლ­ჩა­საც ვამ­ჩნევდი (ოჰ, მა­პატ­იეთ, რო­მან­ტიკულო მკი­თხველო, რომ ასე გად­მოგცემთ ამ ტლანქ სი­ნამ­დვილეს!). გრე­ის პუ­ლის და­ნახ­ვისთა­ნა­ვე მი­სი­ვე უც­ნა­უ­რი სი­ცი­ლით გამ­ოწვეული ჩე­მი ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბა სწრა­ფად ქრებ­ოდა, რად­გან მის მშვიდ საქ­ციელ­სა და სა­ხის უხეშ ნა­კვ­თებ­ზე ვერ შენ­იშნავდით ვე­რა­ფერს ისეთს, რა­საც შეი­ძლებ­ოდა ინ­ტე­რესი გამ­ოეწ­ვია. რამ­დენ­ჯერ ვცა­დე გამ­ოვლა­პა­რა­კ­ებოდი, მაგ­რამ, ჩან­და, ლა­პა­რა­კი არ უყ­ვარ­და, მოკ­ლე პა­სუხს მაძ­ლევ­და და ყო­ვე­ლი ჩე­მი ცდა უშე­დეგო რჩებ­ოდა.
ამ სახ­ლის სხვა ბი­ნა­დარნი: ჯო­ნი და მი­სი ცო­ლი, ხელ­ზე მო­სამ­სახ­ურე ლი და ფრან­გი აღმ­ზრდელი სო­ფი - ჩვეუ­ლებრივი ადამ­ია­ნები იყ­ვ­ნენ. მათ არა­ფერი ჰქონ­დათ ისე­თი, რომ სხვებ­ისგან გამ­ოსარ­ჩევნი და გან­სხვა­ვებულნი ყო­ფი­ლიყ­ვ­ნენ. სო­ფის­თან ხში­რად ვსა­უბ­რობ­დი ფრან­გულად, ვე­კი­თხებოდი მის მშობ­ლი­ურ მხა­რე­ზე, მაგ­რამ მას არც აღ­წერის ნი­ჭი გა­აჩ­ნდა და არც მო­ყო­ლის. მუ­დამ ისეთ უში­ნა­არსო და გაუ­რკ­ვე­ველ პა­სუხს მაძ­ლევ­და, სურ­ვი­ლი მე­კ­არ­გებ­ოდა, არა­თუ გამ­ომეწ­ვია სა­საუბროდ, არა­მედ კი­დევ მე­კი­თხა რა­მე.
ასე გავ­იდა სა­მი თვე: ოქ­ტომ­ბე­რი, ნო­ემ­ბერი და დე­კ­ემ­ბერი. იან­ვ­რის ერთ სა­ღ­ამოს, რად­გან ადე­ლი გაც­იებული იყო, მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა მთხო­ვა, მე­ცად­ინეო­ბა გა­დაგ­ვედო. ადელ­საც აღფ­რთოვა­ნე­ბა შე­ვამ­ჩნიე - ის კვერს უკ­რავ­და მი­სის ფე­იერ­ფექსის თხოვ­ნას. ამ ამ­ბავ­მა ჩე­მი ბავ­შვობა გა­მახ­სე­ნა. რა­რიგ მი­ხარ­ოდა მეც მე­ცად­ინეობის გა­და­დე­ბა და შემ­თხვევითი თავ­ისუფლე­ბა. და­ვე­თან­ხმე, რად­გან ვი­ფიქ­რე, რომ დათ­მობა ამ შემ­თხვე­ვაში სა­ჭი­რო იყო. მოწ­მენ­დი­ლი და წყნა­რი დღე ჩან­და, თუმ­ცა სუს­ხი­ა­ნი. დი­ლით კარ­გა ხანს ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში ვი­ჯე­ქი მარ­ტოდმარტო და დავ­იღ­ა­ლე. ამ ხნის გან­მავ­ლობაში მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა წე­რი­ლის წე­რა და­ამ­თავ­რა და გა­საგ­ზავ­ნად გა­ამ­ზა­და. ქუ­დი დავ­იხურე, პალ­ტო ჩა­ვიც­ვი და შევ­თა­ვა­ზე, წე­რი­ლი ჩემ­თ­ვის გა­ე­ტა­ნებ­ინა ჰე­ი­ში. ჰეი ჩვენ­გან ასე ორი მი­ლით იქ­ნებ­ოდა დაშ­ორებული. ამ მან­ძი­ლის გავ­ლა კი ზამ­თ­რის ასეთ წყნარ ამინ­დ­ში სას­იამოვნოდ მეჩ­ვე­ნებ­ოდა. ადე­ლი თა­ვის პა­ტა­რა სა­ვარ­ძელში, მი­სის ფე­იერ­ფექსის სას­ტუმ­რო ოთახ­ში, მის გვერ­დითვე დავ­ტოვე ცეცხ­ლის პი­რას. სა­თა­მაშოდ ყვე­ლა­ზე ლა­მაზი სან­თ­ლის დედ­ოფა­ლა მი­ვე­ცი (ამ დედ­ოფა­ლას მე, ჩვეუ­ლებრივ, ვერც­ხლისფერ ტყვი­ის ქა­ღ­ალდში გახ­ვეულს, უჯ­რა­ში ვი­ნა­ხავდი). მოთხ­რო­ბე­ბის წიგ­ნიც დავ­უტოვე, რომ ერ­თი და იმა­ვე ნივ­თე­ბით გარ­თობა არ მოს­წყენ­ოდა და ადე­ლის ამ სიტყ­ვებს: "ღე­ვე­ნეზ ბი­ენ­ტოტ, მა ბონ­ნე ამიე, მა ცჰèრე მა­დე­მო­ი­სელ­ლე, Gეანნეტტე", კოც­ნით ვუ­პას­უხე და გა­ვეშ­ურე.
დე­დამ­იწა გა­ყი­ნუ­ლი იყო, ამინ­დი წყნა­რი და გზა უკ­აც­რიელი. სწრა­ფი ნა­ბი­ჯით მივ­დი­ო­დი, რომ გავ­მთბარ­იყავი. რამ­დენ­იმე ხნის შემ­დეგ კი ნა­ბი­ჯი შე­ვა­ნე­ლე, მინ­დო­და დავ­მტკ­ბარ­იყავი იმ გან­უსა­ზღვ­რელი სი­ამ­ოვნებით, რო­მე­ლიც ჩემს სულ­ში დრო­ი­სა და ად­გი­ლის მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლო­ბით იღვ­რებ­ოდა. სამ­რე­კლოს რომ ჩავ­უა­რე, ეკ­ლესიის ზარ­მა და­რე­კ­ა. უკ­ვე სა­მი სა­ათი იყო. ბინ­დ­ბუნ­დ­ში ჩა­მა­ვალი მზის გაც­რეცილი სხი­ვე­ბი მომ­ხიბ­ვ­ლელ­ობას მა­ტებ­დნენ ამ წუ­თებს. თორ­ნ­ფილდს ერ­თი მი­ლით დავ­შორ­დი. ვიწ­რო სა­სოფ­ლო გზით მივ­დი­ო­დი, რო­მე­ლიც ზაფხუ­ლო­ბით ვე­ლუ­რი ვარ­დებით იყო გან­თ­ქ­მუ­ლი, ხო­ლო შე­მოდ­გო­მით - მაყ­ვლისა და კა­კლის უხ­ვი მო­სავ­ლით. ჯერ კი­დევ აქა-იქ ახ­ლაც შენ­იშნავდით რტო­ებს შო­რის შემ­ორჩენილ მარ­ჯნისფერი ას­კი­ლისა და კუ­ნელის ნა­ყოფს. ზამ­თ­რო­ბით ამ გზის მთელ სი­ლა­მა­ზეს მი­სი სრუ­ლი უდაბ­ურობა და უკ­აც­რიელ­ობა წარ­მოად­გენ­და. მთელ ამ არე­მა­რეში არ­სად ჩან­და მა­რად­მწვა­ნე ხე­ები და დე­კ­ა, რომ სი­ოს აეშ­რია­ლებ­ინა და ოდ­ნა­ვი ხმა­უ­რი მა­ინც გამ­ოეწ­ვია. იყო მხო­ლოდ შიშ­ვე­ლი კუ­ნელ­ისა და თხილ­ნა­რის ბუჩ­ქე­ბი, ისეთ­ივე მდუ­მა­რებით მო­ცულ­ნი, რო­გო­რიც შა­რაგ­ზა­ზე მო­ფე­ნი­ლი თეთ­რი გა­და­ხეხილი ქვე­ბი. გზის ორი­ვე მხა­რეს მო­ჩან­და ფარ­თოდ გა­დაჭიმული დი­დი მინ­დ­ვ­რე­ბი, სა­დაც ვერც ერ­თი ში­ნა­უ­რი პი­რუტყ­ვი საჭ­მე­ლად ვე­რა­ფერს იპო­ვი­და. პა­წაწ­ინა, ყავ­ისფერ­ბუმბულიანი ჩი­ტე­ბი დრო­გამ­ოშვებით შეი­ფრთხია­ლებ­დნენ ხოლ­მე ღო­ბეში და იმ დამ­ჭკ­ნარ ფოთ­ლებს წა­ა­გავ­დნენ, რომ­ლე­ბიც ჯერ კი­დევ ბუჩ­ქებს შერ­ჩენ­ოდნენ და დაც­ვე­ნა დავ­იწყებ­ოდათ.
ჰეი­სკ­ენ მი­მა­ვალი ბი­ლი­კი გო­რა­კ­ებ­ზე მი­იკ­ლა­კ­ნებ­ოდა. შუა გზას მი­ვა­ღწ­იე თუ არა, გა­და­საბ­იჯზე ჩამ­ოვჯექი, რომ­ლის იქით მინ­დ­ვ­რე­ბი იწყებ­ოდა. წამ­ოსას­ხამი მაგ­რად შემ­ოვიხვიე, ხე­ლები ხელ­სათბურში შევ­მა­ლე და სი­ცი­ვეს ვე­ღ­არ ვგრძნობ­დი. ძალ­იან ყი­ნავ­და. ამას იმი­თაც ვამ­ჩნევდი, რომ შა­რაგ­ზას ყი­ნუ­ლის სქე­ლი ფე­ნა გა­და­ჰკვ­როდა და ამ რამ­დენ­იმე დღის წინ უე­ცარი სით­ბოს გავ­ლენით გა­ჩენილი პა­ტა­რა ნა­კ­ადული, რო­მელ­საც ნა­პი­რი გად­მოე­ლა­ხა და გზა­ზე მოჩხ­რია­ლებ­და, ახ­ლა გა­ყი­ნუ­ლი­ყო. ვი­ჯე­ქი და გა­დავ­ცქეროდი დაბ­ლა გაშ­ლილ ველ­ზე აღ­მართულ თორ­ნ­ფილ­დის რუხ, ქონ­გუ­რებ­იან შენ­ობას. მის და­სავ­ლეთით ვხე­დავდი ტყე­სა და და­ბუ­რულ ხეი­ვანს, სა­დაც უამ­რავი ჭილ­ყ­ვა­ვი ბი­ნად­რობდა. ასე ვი­ჯე­ქი, სა­ნამ ალ­ისფერი, კა­შკ­ა­შა მზე ხე­ებს შო­რის ჩავ­იდოდა და თვალს მოე­ფა­რებ­ოდა. მე­რე კი მივ­ტ­რი­ალ­დი და აღმ­ოსავ­ლეთ­ისკ­ენ დავ­იწყე ყუ­რე­ბა.
გო­რა­კის წვერ­ზე, ჩემ მა­ღ­ლა, ამ­ომა­ვალი მთვა­რე შევ­ნიშნე. ის ჯერ კი­დევ ღრ­უბელივით ფერ­მკრ­თალი იყო, მაგ­რამ, რაც უფ­რო ამ­ოდიოდა, მით უფ­რო ემა­ტებ­ოდა სი­ნათ­ლე. ის ნა­ხევ­რად ხე­ებით და­ფარულ სო­ფელ ჰე­ის გა­დაჰ­ყურებ­და. რამ­დენ­იმე სახ­ლის სა­კ­ვამ­ურიდან ცის­ფე­რი ბო­ლი ამ­ოდიოდა და ცისკ­ენ მი­იკ­ლა­კ­ნებ­ოდა. სულ ერ­თი მი­ლით­ღა ვი­ყა­ვი დაშ­ორებული ჰე­ის, მაგ­რამ ამ ღრ­მა დუ­მილ­შიც მი­სი თვით ოდ­ნა­ვი სა­სი­ცოცხ­ლო მაჯ­ისცე­მაც კი გა­რკ­ვევით მეს­მოდა. ჩემს ყურ­თას­მე­ნას ატკბ­ობდა ნა­კ­ად­ულების რა­კ­რა­კი, მაგ­რამ ის კი ვერ გა­მე­რკვ­ია, თუ რო­მელ ხეო­ბებ­სა და ხე­ვებში მო­ჩუხ­ჩუ­ხებ­დნენ ისი­ნი. ჰე­ის იქით უამ­რავი გო­რა­კი მო­ჩან­და და, უეჭ­ველ­ია, ეს ნა­კ­ად­ულებიც იქი­დან მოჩ­ქეფ­დნენ. ისე­თი წყნა­რი სა­ღ­ამო იყო, რომ გა­რკ­ვევით მეს­მოდა არა მხო­ლოდ ჩემ ახ­ლოს მო­ჩუხ­ჩუ­ხე ნა­კ­ად­ულების ხმა, არა­მედ ყვე­ლა­ზე შო­რეუ­ლთა რა­კ­რა­კიც.
რა­ღ­აც მეტ­ისმე­ტად უხეშ­მა ხმამ და­ა­რღვ­ია ნა­კ­ად­ულების ჩუ­მი ჩურ­ჩუ­ლი და მხი­ა­რუ­ლი რა­კ­რა­კი. ის ძალ­იან შო­რი­დან, მაგ­რამ მე­ტად გა­რკ­ვევით მო­ის­მო­და. ეს იყო ცხე­ნის ფე­ხის ხმა, ნა­ლებით და­ჭედილი ფლოქ­ვე­ბის თქა­რათქური, რო­მე­ლიც მთლია­ნად ფა­რავ­და ნა­კ­ად­ულების სა­ამო დუ­დუნს, ისე­ვე, რო­გორც სუ­რა­თის წი­ნა­ხედ­ზე და­ხატული კლ­დე ან ფარ­თოდ ტო­ტებ­გაშლილი მუ­ხა ფა­რავს ხოლ­მე ლა­ჟ­ვარ­დოვან ცას, იის­ფერ მწვერ­ვა­ლებს, მზით გა­ნა­თებულ ჰო­რი­ზონტს და ღრ­უბლებს, სა­დაც თვალ­წარ­მტაცი ფე­რები დაუ­სრულებ­ლად გა­დად­იან ერ­თიდან მეო­რეში.
ხმა­უ­რი შა­რაგ­ზიდან მო­ის­მო­და. ეტ­ყობოდა, ვიღ­აც ცხე­ნით მო­დი­ო­და. გზა იმ­დე­ნად კლა­კნილი იყო, რომ მგზავ­რი ჯერ კი­დევ არ ჩან­და, მაგ­რამ მეს­მოდა, რო­გორ მი­ახ­ლოვდებ­ოდა. ად­გომა და­ვაპ­ირე, მაგ­რამ გზის სი­ვიწ­რო­ვის გა­მო მა­ლე­ვე გა­დავ­იფიქრე. გა­დავ­წყვიტე იქ­ვე გაუ­ნძრევ­ლად ვმჯდარ­იყავი, რომ ცხენს გა­ევლო. მა­შინ მე ხომ ახალ­გაზ­რდა ვი­ყა­ვი და ყო­ველ­ნაირი ოც­ნე­ბა, ხან ნა­თელი და ხან მე­ტად ბუნ­დო­ვა­ნი, სხვა სი­სუ­ლე­ლე­ებ­თან ერ­თად სწრა­ფად ჩნდებ­ოდა ჩემს გო­ნე­ბაში. ჯერ კი­დევ ცოცხ­ლობ­და შო­რე­უ­ლი მო­გო­ნე­ბანი და ბავ­შვობაში გა­გო­ნი­ლი ამ­ბები. რო­დე­საც ეს მო­გო­ნე­ბანი კვ­ლავ გამ­იახ­ლდებ­ოდა ხოლ­მე, ახალ­გაზრდული ასა­კი მა­ტებ­და მას ისეთ ძა­ლა­სა და სიცხა­დეს, რო­მე­ლიც ბავ­შვობამ არ იცის. ცხე­ნის გამ­ოჩე­ნამ და ჩემ მი­ერ ბინ­დ­ბუნ­დ­ში მის­მა თვალ­თვალ­მა გა­მახ­სე­ნა ბე­სის მი­ერ მო­ყო­ლი­ლი ერ­თ-ერ­თი ზღ­ა­პარი, რო­მელ­შიც ადამ­ია­ნებს, ჩრდი­ლო­ეთ ინ­გ­ლი­სის მკვიდრთ, რა­ღ­აც სუ­ლი, სა­ხე­ლად გიტ­რე­ში, მო­ევ­ლინებ­ოდათ ხოლ­მე. ის ცხე­ნის, ჯო­რის ან დი­დი ძა­ღლის სა­ხით და­ე­ხე­ტებ­ოდა უკ­აც­რიელ გზებ­ზე და ხან­და­ხან დაგ­ვია­ნებულ მგზავ­რებს წინ უხ­ვ­დებ­ოდა.
ცხე­ნი სულ ახ­ლოს იყო, მაგ­რამ ჯერ კი­დევ არ ჩან­და. ფლოქ­ვე­ბის თქა­რუნს ისიც და­ე­მა­ტა, რომ ღო­ბის ქვეშ რა­ღ­აც ხმა­უ­რი ატ­ყდა. სულ ახ­ლოს, თხილ­ნა­რის ბუჩ­ქებ­იდან, დი­დი ძა­ღლი გამ­ოძვრა. ცხა­დად დავ­ინა­ხე, ბეწ­ვი შა­ვად და თეთ­რად უბ­ზი­ნავ­და. ეს ბე­სის მო­ნა­ყო­ლი ნამ­დ­ვი­ლი სა­ხე­შეცვლილი გიტ­რე­ში იყო: ლო­მის მსგავ­სი, რა­ღ­აც უც­ნა­უ­რი ცხო­ვე­ლი, გრძელ­ბეწ­ვიანი და დიდ­თა­ვა. მან სრუ­ლი­ად მშვი­დად ჩამ­ია­რა, არც კი შე­ჩე­რებ­ულა, რომ თა­ვი­სი უც­ნა­უ­რი მეტ­ყველი, ძა­ღლური თვა­ლებით შემ­ოე­ხე­და, თუმ­ცა დარ­წმუნებული ვი­ყა­ვი, რომ შეუ­მჩნე­ველი არ დავ­რჩებოდი. მას უკ­ან მე­ტად მა­ღ­ალი, ჯი­ში­ა­ნი ცხე­ნი მოს­დევ­და. ცხენ­ზე მხე­დარი იჯ­და. ადამ­იანის, ცოცხა­ლი არ­სების გამ­ოჩე­ნამ სწრა­ფად გა­აქრო ჯა­დოს­ნუ­რი ქსე­ლი. ჯერ ხომ არა­ვის უმ­გ­ზავ­რია გიტ­რე­შით. ის მარ­ტოდმარტო დად­იოდა მუ­დამ. ბო­რო­ტი სუ­ლე­ბი, ჩე­მი აზ­რით, პი­რუტყ­ვის სა­ხეს კი იღ­ებ­დნენ, მაგ­რამ იშ­ვია­თად თუ მო­ევ­ლინებ­ოდნენ ვინ­მეს ადამ­იანის სა­ხით. არა, ეს არ იყო გიტ­რე­ში. ეს იყო მგზავ­რი, რო­მე­ლიც მოკ­ლე გზით მილ­კო­ტისკ­ენ მი­იჩ­ქარ­ოდა. მან ჩამ­ია­რა და მეც გზა გან­ვაგ­რძე. გა­დავდგი თუ არა რამ­დენ­იმე ნა­ბი­ჯი, უკ­ან მო­ვი­ხე­დე, რად­გან ყი­ნულ­ზე რა­ღ­აც დაც­ურდა და წამ­ოძახილიც შემ­ომეს­მა:
- რა ვქნა ახ­ლა? - ამას მოჰ­ყ­ვა ცხე­ნის და­ცემის ხმა. კა­ცი და ცხე­ნი ორი­ვე წაქ­ცეულიყო. ეტ­ყობოდა, ისი­ნი ყი­ნულ­ზე დაც­ურდნენ, რო­მე­ლიც შა­რაგ­ზა­ზე ლაპ­ლა­პებ­და. ძა­ღლი გა­დახ­ტა და თვა­ლის და­ხამ­ხა­მე­ბაში მათ­თან გაჩ­ნდა. შე­ამ­ჩნია თუ არა, რომ პატ­რო­ნი გა­საჭირში ჩა­ვარ­და და ცხე­ნის გმინ­ვაც გა­ი­გო, ყე­ფა ატე­ხა. ისე­თი ძა­ლით და ისე ხმა­მა­ღ­ლა ყეფ­და, ვიდ­რე ბინ­დ­ბუნ­დ­ში მთვლე­მა­რე გო­რა­კ­ებ­მა ასეთ­ივე ექო არ გამ­ოსცა. მან წაქ­ცეუ­ლები დაყ­ნოსა და მხო­ლოდ ის­ღა მოა­ხერ­ხა, რომ მე­რე ჩემ­თან მო­ირ­ბი­ნა, ჩემს მე­ტი იქ არა­ვინ ჩან­და, რომ დახ­მა­რებ­ოდა. პი­რუტყვს და­ვემ­ორჩილე და გა­ვე­მარ­თე მგზავ­რისკ­ენ, რო­მე­ლიც უზან­გიდან ფე­ხის გა­თავ­ისუფლე­ბას ცდი­ლობ­და. ის არ­ც­თუ მძი­მედ უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო და­შა­ვებული, ისე­თი ძა­ლით ცდი­ლობ­და გა­ე­თავ­ისუფლებ­ინა თა­ვი. მი­უ­ხე­და­ვად ამ­ისა, მა­ინც ვკი­თხე:
- იტ­კი­ნეთ რა­მე, სერ?
მგო­ნი, ამ დროს ის ილან­ძღ­ებ­ოდა, მაგ­რამ ამა­ში ახ­ლაც არ ვარ დარ­წმუნებული. ასე იყო თუ ისე, ის რა­ღ­ა­ცას ბუტ­ბუ­ტებ­და და სწო­რედ ამან შეუ­შა­ლა ხე­ლი მაშ­ინვე პა­სუ­ხის გა­ცე­მაში.
- შემ­იძლია რა­მეში და­გეხ­მაროთ? - კვ­ლავ ვკი­თხე მე.
- გან­ზე გა­დექით, - მი­პას­უხა მან და პირ­ვე­ლად მუხ­ლებ­ზე წამ­ოიწია, შემ­დეგ კი ფეხ­ზე წამ­ოდგა. ჩამ­ოვე­ცა­ლე, რად­გან დავ­ინა­ხე, რომ ცხე­ნი ფეხ­ზე წამ­ოსად­გომად მძი­მედ ურ­ტყამ­და ფლოქ­ვებს ყი­ნულ­ზე. ძა­ღლიც გან­უწყვეტლივ ყეფ­და. ყო­ველ­ივე ამან მაი­ძულა, რამ­დენ­იმე იარ­დით და­მეხ­ია უკ­ან, მაგ­რამ წას­ვლა არ მინ­დო­და, სა­ნამ არ ვნა­ხავდი, რით დამ­თავ­რდებ­ოდა ეს ამ­ბავი. ბო­ლოს, მათ ბედ­მა გა­უღი­მა. ცხე­ნი წამ­ოდგა და ძა­ღლიც პატ­რო­ნის შე­ძახ­ილზე: - და­წექი, პა­ი­ლოტ! - გაჩ­უმდა. მგზავ­რი დაი­ხა­რა და ფეხს ისინ­ჯავ­და, ალ­ბათ, იმის გა­გე­ბა სურ­და, ხომ არა­ფერი დამ­იშავ­დაო. ნათ­ლად ჩან­და, ტკი­ვილები აწ­უხებ­და. ის კოჭ­ლო­ბით მი­ვი­და გა­და­საბ­იჯთან, საი­და­ნაც ის იყო ავ­დექი, და მას­ზე ჩამ­ოჯდა.
მინ­დო­და, მეგ­ობრულად შე­მე­თა­ვა­ზებ­ინა ხე­ლი, დავ­ხმა­რებოდი და ამი­ტომ ვკი­თხე:
- თუ თქვენ მძი­მედ და­შავდით, სერ, და დახ­მა­რე­ბა გჭირ­დე­ბათ, შემ­იძლია თორ­ნ­ფილ­დი­დან ან ჰეი­დან მო­გიყ­ვა­ნოთ ვინ­მე.
- გმად­ლობთ, მე თვი­თონ მო­ვუვ­ლი თავს. ძვლე­ბი არა მაქვს დამ­ტვრეული, მხო­ლოდ ფე­ხი ვიღრ­ძე. - ის კვ­ლავ წამ­ოდგა, შე­ე­ცა­და, ფეხ­ზე დამ­დგარიყო, მაგ­რამ ტკი­ვი­ლის გა­მო უნებ­ურად შეჰ­ყვირა.
ჯერ კი­დევ დღის ნა­თელი არ გამ­ქრალიყო. პირ­ბად­რი მთვა­რე ანა­თებ­და და ახ­ლა სრუ­ლი­ად გა­რკ­ვევით ვხე­დავდი მხე­დარს ბეწ­ვისსა­ყელ­ოიან საც­ხენოსნო წამ­ოსას­ხამში, რო­მე­ლიც ფო­ლა­დის შე­სა­კ­რა­ვებით იკვ­რებ­ოდა. კარ­გად ვერ და­ვა­კვირდი, თუ რო­გორ გამ­ოიყურებ­ოდა, მაგ­რამ შევ­ნიშნე, რომ საშ­უალო სი­მა­ღლის იყო, გაშ­ლილმკ­ერ­დიანი, შავ­გვრე­მანი, ფარ­თო შუბ­ლი­თა და სა­ხის მკ­აცრი ნა­კვ­თებით. ახ­ლა, შე­ერ­თებული წარ­ბები მრის­ხა­ნედ შე­ე­კ­რა და თვა­ლებშიც სი­ჯი­უ­ტე უკრ­თოდა. ახალ­გაზრდულ ასა­კს გა­დაც­ილებული ჩან­და, მაგ­რამ არც შუ­ახ­ნის იყო. ასე, და­ახ­ლოებით, ოც­დათ­ხუთმეტი წლი­სა თუ იქ­ნებ­ოდა. მის და­ნახ­ვა­ზე არ შემ­შინებ­ია, მაგ­რამ ოდ­ნავ შემ­რცხვა. ის რომ უფ­რო ლა­მაზი, წარ­მოსა­დეგი და ოც­ნე­ბით წარ­მოდგენილი გმი­რი ყო­ფი­ლი­ყო, მა­შინ მი­ახ­ლოე­ბას და ამ­დენი კითხ­ვის დას­მას ვერ გავ­ბე­დავდი, ვერც სამ­სახურს შევ­თა­ვა­ზებდი, რად­გან ვატყობ­დი, არ სი­ამ­ოვნებ­და. არას­ოდეს მე­ნა­ხა ახალ­გაზ­რდა, ლა­მაზი მა­მა­კ­აცი. ჩემს სი­ცოცხ­ლე­ში ჯერ კი­დევ არც ერთ მათ­განს არ დავ­ლა­პა­რა­კ­ებოდი. წარ­მოდგენით ვე­თაყ­ვა­ნებოდი და მო­წი­წე­ბას ვგრძნობ­დი სი­ლა­მაზის, მოხ­დე­ნი­ლო­ბის, სი­მა­მაც­ისა და მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლო­ბის მი­მართ. ყვე­ლა ამ თვი­სე­ბით დაჯ­ილდოებული ახალ­გაზ­რდა ყმაწ­ვილკ­ა­ცები კი­დეც რომ შემ­ხვედ­როდნენ, ალ­ღო­თიც ვიგ­რ­ძ­ნობ­დი, რომ მათ არა­ფერი მო­ეწ­ონებ­ოდათ ჩე­მი. მეც თავს ისე ავარ­იდებდი, რო­გორც მო­გიზ­გი­ზე ცეცხლს, ელ­ვას ან რაი­მე ისეთ ნივთს, რა­საც ბრწყინ­ვა­ლე­ბა არ აკლ­ია, მაგ­რამ მა­ინც საძ­ულველ­ია.
ამ უც­ნობ მგზავ­რსაც რომ გა­ე­ღი­მა, კარ­გად მომ­ქ­ცეო­და, მად­ლობა გა­და­ე­ხა­და ან თა­ვაზ­ია­ნად ეთ­ქვა უარი და არ მიე­ღო ჩე­მი დახ­მა­რე­ბა, რო­მე­ლიც შევ­თა­ვა­ზე, ჩე­მი გზით წა­ვი­დო­დი და სა­ჭი­როდ არ ჩავ­თ­ვ­ლი­დი, გა­მე­მეო­რებ­ინა მის­თ­ვის შე­კი­თხვები, მაგ­რამ მის­მა მო­ღუ­შულმა სა­ხემ და უხეშ­ობამ გამ­ბე­დაო­ბა შემ­მა­ტა. რო­დე­საც მან­იშნა, წავ­სულიყავი, არც კი გავ­ნძრეუ­ლვარ და გან­ვუცხა­დე:
- ვერ დაგ­ტოვებთ, სერ, ასე გვი­ან აქ, ამ უკ­აც­რიელ შა­რაგ­ზა­ზე მა­ნამ­დე მა­ინც, სა­ნამ ცხენ­ზე შეჯ­დომას არ შეძ­ლებთ.
ვთქვი თუ არა ეს, მან შემ­ომხე­და, აქამ­დე კი, მგო­ნი, ერ­თხე­ლაც არ შემ­ოე­ხე­და ჩემ­თ­ვის.
- ვფიქ­რობ, ასეთ დროს თქვენ თვი­თონ შინ უნ­და იჯ­დეთ, თუ სახ­ლი აქ სად­მე ახ­ლომახ­ლოსა გაქვთ. საი­დან მო­დი­ხართ?
- ქვემ­ოდან. სრუ­ლია­დაც არ მეშ­ინია ასე გვი­ან გა­რეთ ყოფ­ნა, თუ მთვარ­იანი ღა­მე­ა. თუ გნე­ბავთ, სი­ამ­ოვნებით გა­გეგ­ზავ­ნებით ჰე­ი­ში, მა­ინც იქით მივ­დი­ვარ წე­რი­ლის გა­საგ­ზავ­ნად.
- თქვენ, აი, იქ, დაბ­ლა ცხოვ­რობთ? იმ ქონ­გუ­რებ­იან სახ­ლ­ში? - და მან თორ­ნ­ფილ­დ­ზე მი­მი­თი­თა, რო­მელ­საც მთვა­რე უხ­ვად აფ­რქვევ­და ვერც­ხლისფერ სხი­ვებს და უფ­რო გა­რკ­ვევით მო­ჩან­და ტყის ფონ­ზე, რო­მე­ლიც გა­ნა­თებული ცის და­სავ­ლეთ­თან შე­და­რებით უზარ­მა­ზარი ჩრდი­ლი­ვით გა­წო­ლი­ლი­ყო.
- დი­ახ, სერ.
- ვი­სია ეს სახ­ლი?
- მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის.
- იც­ნობთ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს?
- არა, არას­ოდეს მი­ნა­ხავს.
- მაშ, ის იქ არ ცხოვ­რობს?
- არა.
- იცით თუ არა, სად არის ახ­ლა?
- არა, არ ვი­ცი.
- თქვენ, რა­სა­კვ­ირველ­ია, მო­სამ­სახ­ურე არ იქ­ნე­ბით, ალ­ბათ, თქვენ იქ... - ის შე­ჩერ­და, თვა­ლი შე­ავლო ჩემს ჩაც­მულობას, რო­მე­ლიც, ჩვეუ­ლებრივ, მე­ტად უბ­რა­ლო იყო: შა­ვი მე­რი­ნო­სის მო­სას­ხამი, ასეთ­ივე ფე­რის წა­ვის ბეწ­ვის ქუ­დი. არც ერ­თსა და არც მეო­რეს მდი­და­რი ქალ­ბატონის პი­რის­ფა­რეშიც კი არ იკ­ად­რებ­და. რო­გორც ჩან­და, ძალ­იან უჭირ­და გა­ეგო, რა საქ­მიან­ობა მე­ვა­ლებ­ოდა იქ. მე და­ვეხ­მა­რე და ვუთხა­რი:
- აღმ­ზრდელი გახ­ლა­ვართ, სერ.
- ოჰ, აღმ­ზრდელი? - გაი­მეო­რა მან. - ეშ­მა­კ­მა და­ლახვროს, სულ და­მავ­იწყდა აღმ­ზრდელი! - და მან კვ­ლავ და­კვ­ირვებით აათ­ვალ­იერ­-ჩა­ათ­ვალ­იე­რა ჩე­მი ჩაც­მულობა. ასე, ორი წუ­თის შემ­დეგ გა­და­საბ­იჯიდან ის კვ­ლავ წამ­ოდგა, მაგ­რამ, შე­ე­ცა­და თუ არა, ფე­ხი გა­და­ედ­გა, სა­ხე­ზე საშ­ინელი ტკი­ვი­ლის კვა­ლი აღ­ე­ბეჭ­და.
- რა თქმა უნ­და, ვინ­მეს მოყ­ვა­ნას ვერ და­გა­ვა­ლებთ, - მითხ­რა მან, - მაგ­რამ შეგ­იძლიათ, თვი­თონ და­მეხ­მაროთ, თუ ასე­თი გულკ­ეთილი ხართ.
- სი­ამ­ოვნებით, სერ.
- ქოლ­გა რომ გქონ­დეთ, საბ­ჯენი ჯო­ხის მაგ­იერ გამ­ოვიყე­ნებდი.
- ქოლ­გა არა მაქვს, სერ.
- მა­შინ სცა­დეთ, ჩემს ცხენს აღ­ვირ­ში ხე­ლი მოჰ­კი­დოთ და აქ მო­მიყ­ვა­ნოთ. ხომ არ გეშ­ინიათ?
რა­სა­კვ­ირველ­ია, მარ­ტო რომ ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ცხე­ნის შე­მეშ­ინდებ­ოდა, მაგ­რამ, რო­დე­საც მთხო­ვეს, მეც და­ვემ­ორჩილე. ხელ­სათბური გა­და­საბ­იჯზე დავ­დე და მა­ღ­ალ­ფე­ხებ­იან, ჯი­ში­ან ცხენს მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი. შე­ვე­ცა­დე აღ­ვირ­ში წა­მევლო ხე­ლი, მაგ­რამ ცხე­ნი მე­ტად ფიცხი აღმ­ოჩნდა და ახ­ლოს არ მი­მიშ­ვა. ბევ­რი ვე­ცა­დე, მაგ­რამ ამა­ოდ. თა­ნაც სიკვ­დილზე მე­ტად მაფ­რთხობდა მი­სი ტო­რე­ბის დაუ­სრულე­ბელი ცე­მა მი­წა­ზე. მხე­დარი რამ­დენ­იმე ხნის გან­მავ­ლობაში იც­დი­და, მით­ვალ­თვა­ლებ­და, ბო­ლოს გაი­ცინა და წარ­მოთქვა: - ვხე­დავ, მთას ვერ მი­ი­ტანთ მუ­ჰა­მედ­თან, მა­შინ ერ­თი გამ­ოსა­ვალ­იღა დაგ­რჩათ: და­ეხ­მაროთ მუ­ჰა­მედს, თვი­თონ მი­ვი­დეს მთას­თან. გთხოვთ, მო­მი­ახ­ლოვდეთ.
მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი.
- მა­პატ­იეთ, - გა­ნაგრძო მან, - აუ­ცილებ­ლობა მაი­ძულებს, თქვე­ნი დახ­მა­რებით ვი­სარ­გებლო.
თა­ვი­სი ვა­ჟ­კ­აცური მძი­მე ხე­ლი მხარ­ზე და­მადო, ზედ და­ეყრდნო და ასე, კოჭ­ლო­ბით, მი­ვი­და ცხენ­თან. მოჰ­კი­და თუ არა ხე­ლი ცხე­ნის აღ­ვირს, მაშ­ინვე დაი­მორჩილა ის და უნა­გირს მო­ახ­ტა. სა­ხე ემან­ჭებ­ოდა, რად­გან თავს ძა­ლას ატან­და და ნა­ღრძობი ფე­ხიც, ალ­ბათ, უფ­რო და უფ­რო აწ­უხებ­და.
- ახ­ლა, - მითხ­რა მან მას შემ­დეგ, რაც გა­მე­ტებით იკბ­ინა ქვე­და ტუჩ­ზე, - ჩე­მი მათ­რახი მო­მაწ­ოდეთ. აი, იქ, ღო­ბის ძი­რას გდია.
მოვ­ძებ­ნე და ჩქა­რაც ვი­პო­ვე.
- გმად­ლობთ, ახ­ლა კი იჩ­ქა­რეთ, წა­იღ­ეთ წე­რი­ლი ჰე­ი­ში და რაც შეი­ძლე­ბა მა­ლე დაბ­რუნ­დით.
გაგრძელება შაბათს, 16 აპრილს
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი