მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი XI)
font-large font-small
მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი XI)
(ნაწილი XI)

- დღეს რა­ღაც, ძა­ლი­ან ჩუ­მად ხარ, - თქვა ბი­ბიმ, რო­ცა კორ­პუ­სის­კენ შე­უხ­ვია, - მთე­ლი გზა ხმა არ ამო­გი­ღია.
- ვფიქ­რობ, - მი­ვუ­გე და გულ­ში გა­მე­ცი­ნა: ნე­ტავ იცო­დეს, რა­ზეც ვფიქ­რობ... - იგი­ვე შე­მიძ­ლია, შენ­ზე ვთქვა.
- ბიზ­ნე­სის საქ­მე­ე­ბი თა­ვი­დან არ ამომ­დის. შენ­თ­ვის ეს უცხო არ უნ­და იყოს.
- ჰო, ნაც­ნო­ბია, - ვუ­პა­სუ­ხე, არა­და, ბო­ლო დროს ისე ხში­რად არ ვფიქ­რობ­დი სამ­სა­ხურ­ზე, რო­გორც ად­რე.
- არ გინ­და, რომ...
- მე უნ­და...
ორი­ვემ ერ­თ­დ­რო­უ­ლად ვთქვით, ამი­ტომ გაგ­ვე­ცი­ნა. ბი­ბიმ ხე­ლი ამიქ­ნია.
- კარ­გი, ჯერ შენ და­ამ­თავ­რე სათ­ქ­მე­ლი.
- მინ­დო­და მე­კითხა, ხომ არ შე­მოხ­ვი­დო­დი? სა­დი­ლი მზად მაქვს, ერ­თი ბოთ­ლი ღვი­ნოც მო­მე­ძე­ვე­ბა, ცო­ტა­თი გან­ვიტ­ვირ­თოთ.
ღი­მი­ლი უცებ ჩა­უქ­რა. პირ­ვე­ლად შე­მომ­ხე­და და­და­რა­ჯე­ბუ­ლი მზე­რით.
- მად­ლო­ბა, მაგ­რამ არ შე­მიძ­ლია, ბევ­რი საქ­მე მაქვს.
- გა­სა­გე­ბია, - ნა­ძა­ლა­დე­ვად გა­ვუ­ღი­მე, თან ვკიცხავ­დი ჩემს თავს, ასე რომ ვიჩ­ქა­რე. რად­გან უარი ვუთხა­რი სე­რი­ო­ზულ ურ­თი­ერ­თო­ბა­ზე, შე­დეგ­მაც არ და­ა­ყოვ­ნა, - მან ზედ­მე­ტი სე­რი­ო­ზუ­ლო­ბით მი­ი­ღო ჩე­მი უარი.
- იქ­ნებ სხვა დრო­ის­თ­ვის გა­დავ­დოთ? - ჩამ­ქ­რა­ლი ხმით ვი­კითხე.
თით­ქოს არ ჩქა­რობ­და პა­სუ­ხის გა­ცე­მას, სათ­ქ­მე­ლი გა­წე­ლა.
- თენ­გომ და­ვა­ლე­ბა მომ­ცა. მი­სი კომ­პა­ნი­ის რეკ­ლა­მა­ზე უნ­და ვი­მუ­შაო.
- ვი­ცი, იქ არ ვი­ყა­ვი?! კი­დევ ერ­თხელ გი­ლო­ცავ. მი­ხა­რია.
- რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე უნ­და და­ვიწყო ეს საქ­მე. მომ­გე­ბი­ა­ნი სვლა უნ­და გა­ვა­კე­თო, ეს კი დროს მო­ითხოვს. არა­და, სულ ერ­თი თვე მაქვს.
- ეჭ­ვი არ მე­პა­რე­ბა, რომ გა­მო­გი­ვა, - გა­ვამ­ხ­ნე­ვე. მი­სი დო­სიე შეს­წავ­ლი­ლი მქონ­და. ბრწყინ­ვა­ლე კა­რი­ე­რა გა­უ­კე­თე­ბია ამე­რი­კა­ში. არ­სა­ი­დან მო­სულ­მა, მთე­ლი ქა­ლა­ქი, რომ იტყ­ვი­ან, შტურ­მით აიღო. სა­ინ­ტე­რე­სოა, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში რის­თ­ვის დაბ­რუნ­და? ვერ დარ­ჩა იქ? აქ რა კა­რი­ე­რა უნ­და გა­ი­კე­თოს? ყვე­ლა­ფე­რი ჩამ­ყა­ყე­ბუ­ლია. თუმ­ცა, რა­ტო­მაც არა? მე თუ შევ­ძე­ლი, სრუ­ლი­ად მარ­ტოს ამეწყო ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა, ის რა­ტომ ვერ მო­ა­ხერ­ხებს? ჩემ­ზე მე­ტი პერ­ს­პექ­ტი­ვა აქვს. საკ­მა­რი­სია, ვინ­მემ მი­სი `სი­ვი~ წა­ი­კითხოს და - მორ­ჩა, წარ­მა­ტე­ბა გა­რან­ტი­რე­ბუ­ლი აქვს. აი, თუნ­დაც თენ­გოს წი­ნა­და­დე­ბა. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, ბრწყინ­ვა­ლედ გა­არ­თ­მევს თავს და კი­დევ ერთ ქუ­ლას ჩა­ი­წერს თა­ვის პრო­ფე­სი­ულ ან­კე­ტა­ში, თა­ნაც - მსუ­ყე ქუ­ლას. სა­ინ­ტე­რე­სოა, რად­გან თა­ვი­სას მი­აღ­წია და თენ­გოს და­უ­ახ­ლოვ­და, მო­ი­სურ­ვებს ჩემ­თან თა­მა­შის გაგ­რ­ძე­ლე­ბას?
არა­და, მომ­წონს მი­სი სპონ­ტა­ნუ­რი ხა­სი­ა­თი. და­მა­ინ­ტ­რი­გე­ბე­ლია. მას შე­უძ­ლია ერთ მო­მენ­ტ­ში მკაც­რი და სე­რი­ო­ზუ­ლი იყოს, მე­ო­რე წუთს კი - მხი­ა­რუ­ლი და თავ­ბ­რუ­დამ­ხ­ვე­ვი. სწო­რედ ამით მო­ი­ნა­დი­რა ჩე­მი მე­გობ­რე­ბის გუ­ლი, თან - უად­ვი­ლე­სად, თით­ქოს სა­უ­კუ­ნეა, მათ იც­ნობს. ასეთ შე­დეგს არ ვე­ლო­დი, ეფექ­ტ­მა ყო­ველ­გ­ვარ მო­ლო­დინს გა­და­ა­ჭარ­ბა.
- იმ კვი­რა­ში კოქ­ტე­ი­ლის სა­ღა­მოს აწყო­ბენ. წა­მომ­ყ­ვე­ბი? - სევ­და გა­მე­რია ხმა­ში.
ყოყ­მა­ნით და­მიქ­ნია თა­ვი, რა­მაც უფ­რო გა­ამ­ყა­რა ჩე­მი ში­ში.
- იმა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, მა­ნამ­დე რო­გორ ვი­მუ­შა­ვებ. თუ მო­ვა­ხერ­ხე პრე­ზენ­ტა­ცი­ის­თ­ვის კონ­ცეფ­ცი­ის დრო­ზე შე­მუ­შა­ვე­ბა, წა­მო­ვალ, თუ არა და, მო­მი­წევს გა­მო­ტო­ვე­ბა. - ამ სიტყ­ვე­ბით მა­ჯის სა­ათ­ზე და­ი­ხე­და, თით­ქოს შე­მახ­სე­ნა, ძვირ­ფას დროს მარ­თ­მე­ვო.
ჩან­თა იღ­ლი­ა­ში ამო­ვი­ჩა­რე და მან­ქა­ნის კა­რი გა­ვა­ღე.
- გმად­ლობ, რომ დღეს ჩემ გვერ­დით იყა­ვი.
- ჩემ­თ­ვის ეს სა­სი­ა­მოვ­ნო იყო, - გა­მი­ღი­მა.
- და­გი­რე­კავ მა­ინც... იქ­ნებ მო­ი­ცა­ლო, - ხვეწ­ნა­სა­ვით გა­მო­მი­ვი­და, რის გა­მოც სა­კუ­თა­რი თა­ვი შე­მე­ზიზღა.
- ჰო, აბა, რა. ქორ­წი­ლის თა­რი­ღი რო­დის უნ­და და­ნიშ­ნონ?
- ჯერ არ ვი­ცი. თენ­გოს ბა­ბუა ჩა­ვარ­დ­ნი­ლა ლო­გი­ნად. ამ­ბო­ბენ, დიდ­ხანს ვერ გა­ა­ტან­სო, ამი­ტომ ალ­ბათ გა­და­დე­ბენ ქორ­წილს. ხე­ლი ხომ არ შე­გეშ­ლე­ბა, ეს დრო თუ გა­ი­წე­ლა?
- არა, რა თქმა უნ­და. არ იქ­ნე­ბა პრობ­ლე­მა.
ნაღ­ვე­ლი შე­მო­მაწ­ვა. სწო­რედ ასეთ ხა­სი­ათ­ზე დავ­დე­ქი იმ სა­ღა­მოს, ურ­თი­ერ­თო­ბა­ზე უარი რომ ვუთხა­რი. არა, ეს გა­ცი­ლე­ბით ძლი­ე­რი უხა­სი­ა­თო­ბა იყო. მთე­ლი გეგ­მა ჩა­მე­შა­ლა. თვი­თო­ნაც რო­გორ მექ­ცე­ვა? ფაქ­ტია, აღარ ვა­ინ­ტე­რე­სებ. მი­სი სა­უბ­რის ტო­ნი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, ამის მიხ­ვედ­რა ძნე­ლი არ იყო. ამ­ჯე­რად ჩვენ შო­რის `სა­ხუ­მა­რო დუ­ე­ლი~ აღარ გა­ი­მარ­თა, რო­გორც აქამ­დე ხდე­ბო­და ხოლ­მე.
- აბა, კარ­გად, - ისე ვჩქა­რობ­დი მან­ქა­ნი­დან გად­მოს­ვ­ლას, კი­ნა­ღამ გად­მოვ­ვარ­დი.
- ელ! - და­მი­ძა­ხა.
მის­კენ შევ­ბ­რუნ­დი, თან გამ­წა­რე­ბუ­ლი, ქვე­და ტუჩს ვიკ­ვ­ნეტ­დი.
- დი­დი მად­ლო­ბა.
- რის­თ­ვის?
შე­ღა­მე­ბუ­ლი იყო და მის სა­ხეს კარ­გად ვერ ვხე­დავ­დი, მაგ­რამ მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ თვი­თო­ნაც მო­იწყი­ნა, თუმ­ცა, მთლად დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლიც არ ვი­ყა­ვი.
- იმის­თ­ვის, რომ გა­გე­ბით მო­ე­კი­დე ჩემს სი­ტუ­ა­ცი­ას.
ოფი­ცი­ა­ლუ­რად გა­ვი­ღი­მე, ქუს­ლებ­ზე შევ­ტ­რი­ალ­დი და აჩ­ქა­რე­ბუ­ლი ნა­ბი­ჯე­ბით გა­ვე­მარ­თე სა­დარ­ბა­ზოს­კენ.

ხუ­თი დღე მოშ­ხა­მუ­ლი დავ­დი­ო­დი. არ ვი­ცი, საქ­მეს რო­გორ ვა­კე­თებ­დი, წა­რა­მა­რა ბი­ბი­ზე ვფიქ­რობ­დი. რა­ტომ­ღაც, შე­უ­რაცხ­ყო­ფი­ლად ვგრძნობ­დი თავს. ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა მქონ­და, თით­ქოს გა­მო­მი­ყე­ნეს და მი­მა­ტო­ვეს. იმ სა­ღა­მოს შემ­დეგ ერ­თხე­ლაც არ და­უ­რე­კავს, არ შე­მომ­ხ­მი­ა­ნე­ბია.
პა­რას­კევს გო­გო­ე­ბი ჩემ­თან მო­ვიდ­ნენ. ამან ცო­ტა გა­მამ­ხი­ა­რუ­ლა. მა­შინ­ვე დავ­ტ­რი­ალ­დი და სამ­ზა­რე­უ­ლო ნა­ირ-ნა­ი­რი სურ­ნე­ლით გა­ვავ­სე.
- შენ­თან ყოფ­ნა ერ­თი სი­ა­მოვ­ნე­ბაა, - თქვა მე­გიმ, - მიყ­ვარს, რომ ტრი­ა­ლებ და არ გე­ზა­რე­ბა.
- თქვენ გა­მო უფ­რო დიდ მსხვერ­პ­ლ­საც გა­ვი­ღებ, - გა­ვე­ხუმ­რე.
- მო­გიხ­და სიყ­ვა­რუ­ლი, ძა­ლი­ან ენაწყ­ლი­ა­ნი გახ­დი, გა­მო­ცოცხ­ლ­დი.
- რა­ტომ არ გა­მო­ცოცხ­ლ­დე­ბო­და, გე­ნაც­ვა­ლე, ისე­თი ბი­ჭი ჩა­იგ­დო ხელ­ში, - აჰ­ყ­ვა მე­გის კა­ტო და ვაშ­ლი ჩაკ­ბი­ჩა.
- შეგ­შურ­დეთ ახ­ლა, ჰო! - სი­ცი­ლი ამიტყ­და.
- არაჩ­ვე­უ­ლებ­რ­ვი ბი­ჭია. რომ მო­დის, თვალს ვერ ვა­შო­რებ. თან ლა­მა­ზია, თან - ძა­ლი­ან მა­მა­კა­ცუ­რი, - გა­აგ­რ­ძე­ლა ბი­ბის ქე­ბა ლი­ლიმ.
- რა გჭირთ? - და­ნი­ა­ნი ხე­ლი ჰა­ერ­ში გა­ვიქ­ნიე. - გულ­ზე სკდე­ბით, რომ ჩე­მი კა­ცი თქვენ­სას სჯო­ბია თუ რა?
- ოჰ, მთლად მა­სეც არაა საქ­მე, - იწყი­ნა ლი­ლიმ, - შენ­მა კაც­მა ჯერ მი­აღ­წი­ოს იმ­დენს, რამ­დენ­საც ჩვე­ნებ­მა მი­აღ­წი­ეს და მე­რე შეგ­ვე­ჯიბ­რე, თუ მა­გა­რი ხარ.
- მი­აღ­წევს, თან - უფ­რო ნაკ­ლებ დრო­ში, ვიდ­რე თქვე­ნებ­მა.
- ვი­თომ რა­ტომ? რა უპი­რა­ტე­სო­ბა აქვს შენს ბი­ბის ასე­თი? - მოკ­ბე­ჩი­ლი ვაშ­ლი ვა­ზა­ში ჩა­დო კა­ტომ.
- ამე­რი­კა­ში აქვს პრაქ­ტი­კა გავ­ლი­ლი. იცი, რო­გო­რი მოთხოვ­ნა იყო ნიუ-იორ­კ­ში მას­ზე?! გა­გიჟ­დე­ბი, მი­სი დო­სიე რომ ნა­ხო.
- თუ ასე­თი მა­გა­რი ბრძან­დე­ბო­და, აქ რის­თ­ვის ჩა­მო­ვი­და? - არ და­ი­ჯე­რა მე­გიმ.
- ჩემ გა­მო, - ისე სხარ­ტად ვიც­რუე, ლა­მის მეც და­ვი­ჯე­რე.
- შენ გა­მო? - მე­გი წინ გად­მო­ი­ხა­რა. - მო­ი­ცა-მო­ი­ცა... თქვენ რა, იც­ნობ­დით ერ­თ­მა­ნეთს?
მის­მა შე­კითხ­ვამ დაბ­რა­წუ­ლი გო­ჭი­ვით გა­მა­წით­ლა. გო­გო­ებს თვა­ლი ავა­რი­დე და ჩა­ვი­დუდღუ­ნე:
- `ფე­ის­ბუ­კით~ ვიც­ნობ­დი, მე­რე `სკა­ი­პით~ გა­ვაგ­რ­ძე­ლეთ კონ­ტაქ­ტი. მთლად უც­ნო­ბე­ბიც არ ვი­ყა­ვით, - ტყუ­ილს ტყუ­ილ­ზე `ვაცხობ­დი~.
- რო­გორ არ მწამს ვირ­ტუ­ა­ლურ სივ­რ­ცე­ში დაწყე­ბუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბის!.. - უკ­მა­ყო­ფი­ლოდ გა­და­აქ­ნია თა­ვი კა­ტომ. - ასე ხომ ვე­რას­დ­როს გა­ი­გებ ადა­მი­ა­ნის ნაკ­ლ­სა და უარ­ყო­ფით მხა­რე­ებს. ყვე­ლას შე­უძ­ლია, ან­გე­ლო­ზად მო­გაჩ­ვე­ნოს თა­ვი.
- ყვე­ლა ვერ მო­გაჩ­ვე­ნებს. უნ­და იცო­დე, ვის რო­გორ მი­უდ­გე.
- ოჰ! გა­მო­მიჩ­ნ­და ბრძენ­თაბ­რ­ძე­ნი! - აკის­კის­და ლი­ლი. - თუმ­ცა, უნ­და ვა­ღი­ა­რო, რომ გა­გი­მარ­თ­ლა.
- მე თუ იმას?
- შენ, შენ. ის მა­მა­კა­ცია და ნე­ბის­მი­ერს მო­ჩან­გ­ლავს. შენ კი­დევ, ამ­დე­ნი წე­ლია, ერ­თი ვერ და­ით­რიე.
- გე­ყო­ფათ ახ­ლა! მთლად სა­სო­წარ­კ­ვე­თილ დი­ა­სახ­ლი­სებს ნუ და­ემ­ს­გავ­სე­ბით, - მა­თი შე­ჩე­რე­ბა ვცა­დე. არ მსი­ა­მოვ­ნებ­და, წა­რა­მა­რა ბი­ბის რომ მიხ­სე­ნებ­დ­ნენ, ისე­დაც გა­ხეთ­ქ­ვა­ზე მქონ­და გუ­ლი.
სა­მი­ვეს გა­ე­ცი­ნა. სწო­რედ ამ დროს მო­ბი­ლურ­ზე ნა­ნატ­რი ზა­რი გა­ის­მა. ის იყო. და­ნა მა­გი­და­ზე მი­ვაგ­დე, ხე­ლე­ბი წინ­სა­ფარ­ზე შე­ვიწ­მინ­დე და სა­ძი­ნე­ბელ­ში გავ­ვარ­დი. და­ქა­ლე­ბის სი­ცილ­მა და შე­ძა­ხი­ლებ­მა გა­მო­მა­ცი­ლა სამ­ზა­რე­უ­ლო­დან.
- ნა­ხე, რა მე­ლო­დია და­უ­ყე­ნე­ბია თა­ვი­სი კა­ცის­თ­ვის, - კის­კი­სებ­და მე­გი.
- მი­დი, მი­დი, უპა­სუ­ხე, არ გა­გი­თი­შოს! - მომ­ძა­ხო­და ლი­ლი.
მა­თი თა­ვი არ მქონ­და. კა­მოდ­ზე და­დე­ბულ ტე­ლე­ფონს ვე­ცი და მწვა­ნე ღი­ლაკს აცახ­ცა­ხე­ბუ­ლი თი­თი და­ვა­ჭი­რე.
- ხომ არ მო­იწყი­ნა ჩემ­მა პარ­ტ­ნი­ორ­მა? - დაღ­ლი­ლი მო­მეჩ­ვე­ნა მი­სი ხმა.
- რო­გორ ხარ? - სულ­მო­უთ­ქ­მე­ლად ვკითხე.
- არა მი­შავს. ვმუ­შა­ობ და ვარ, დღე და ღა­მეს ვას­წო­რებ მუ­შა­ო­ბა­ში.
- და რო­გორ მი­დის საქ­მე?
- გცა­ლია, ცო­ტა ხანს რომ გე­ლა­პა­რა­კო?
- რა თქმა უნ­და.
- ჩემს უფ­როსს ვუთხა­რი თენ­გოს კომ­პა­ნი­ის შე­სა­ხებ და გა­გიჟ­და, ისე გა­უ­ხარ­და. მათ­თან კონ­ტ­რაქ­ტი თუ გა­მოგ­ვი­ვი­და, სა­ხელს უფ­რო გა­ვით­ქ­ვამ­თო. ახ­ლა ერ­თი სუ­ლი აქვს, სა­ბო­ლოო ვა­რი­ანტს რო­დის შე­ვუ­ტან. არა­ვინ ელო­და, ამ­დე­ნი თუ შე­მეძ­ლო. არა­და, ფუტ­კა­რი­ვით მუ­შა ვარ, მა­გის დე­და ვა­ტი­რე! ამათ რა იცი­ან, მე რა შე­მიძ­ლია. ეკო­ნო­მის­ტის დიპ­ლო­მი ისე კი არ მი­მი­ღია, ჰა­ერ­ში. შე­მა­ქო დი­რექ­ტორ­მა, მა­გა­რი საქ­მეაო. თუ ეს კონ­ტ­რაქ­ტი გა­მო­გი­ვა, ფას­და­უ­დე­ბე­ლი თა­ნამ­შ­რო­მე­ლი გახ­დე­ბიო. მე­რე ყვე­ლა გა­აფ­რ­თხი­ლა, ბი­ბის უნ­და და­ეხ­მა­რო­თო. არ იცი, რო­გორ გა­უტყ­დათ. ერ­თი გა­და­მე­კი­და, რო­გორ და­ი­თან­ხ­მე `ტენ­გოლ­კომ­პა­ნი­ა~ თა­ნამ­შ­რომ­ლო­ბა­ზე? ერ­თი წე­ლია, დავ­დევ და არა­ფე­რი გა­მო­მი­ვი­დაო. მე ვუთხა­რი, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად, შევ­ხ­ვ­დი და ვე­ლა­პა­რა­კე-მეთ­ქი. არა­და, ყვე­ლა­ფე­რი შე­ნი დამ­სა­ხუ­რე­ბაა, ელი. შენ რომ არა, რა გა­მო­მი­ვი­დო­და? მე კი რი­თი გა­და­გი­ხა­დე? სულ და­გი­ვიწყე. მთე­ლი ძა­ლით ამ პრო­ექ­ტ­ში გა­და­ვეშ­ვი. რა ვქნა, სხვა გზა არ მაქვს. მინ­და, კარ­გი გა­მო­მი­ვი­დეს. უნ­და გა­ვი­მარ­ჯ­ვო. არა­და, მე­ნატ­რე­ბი, ოღონდ - მარ­თ­ლა. რო­დი­საა კოქ­ტე­ი­ლის სა­ღა­მო?
- ზეგ.
- ჰო­და, მოვ­დი­ვარ, მთლად ეგე­თი უსინ­დი­სოც კი არ ვარ. გა­სა­გე­ბია?
გუ­ლი შე­მიფ­რ­თხი­ალ­და ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე. სი­ხა­რუ­ლით ფეხ­ზე ძლივს ვი­დე­ქი.
- კარ­გია, თუ გცა­ლია. მა­შინ და­გი­რე­კავ ზეგ დი­ლით და შევ­თან­ხ­მ­დეთ, სად და რო­მელ სა­ათ­ზე შევ­ხ­ვ­დეთ ერ­თ­მა­ნეთს.
- შენს ზარს მო­უთ­მენ­ლად და­ვე­ლო­დე­ბი.
ტე­ლე­ფო­ნი გავ­თი­შე და მუხ­ლ­მოკ­ვე­თი­ლი, სა­წოლ­ზე ჩა­მოვ­ჯე­ქი. რო­გორც ჩანს, არ დავ­ვიწყე­ბი­ვარ. ესე იგი, ჯერ კი­დევ არ არის ყვე­ლა­ფე­რი და­კარ­გუ­ლი. ცო­ტა აზ­რ­ზე რომ მო­ვე­დი, გო­გო­ებს მი­ვა­შუ­რე...

- მე­გო­ნა, ძა­ლი­ან და­კა­ვე­ბუ­ლი იყა­ვი და ჩემ­თ­ვის ვე­ღარ მო­იც­ლი­დი, - ვუთხა­რი ბი­ბის, რო­ცა ლან­ჩ­მა ჩა­ი­ა­რა და დე­რე­ფან­ში გა­ვე­დით.
ბი­ბიმ კოქ­ტე­ი­ლის ჭი­ქა მო­მა­წო­და.
- ერ­კ­ვე­ვი კოქ­ტე­ი­ლებ­ში?
- ისე რა, - დარ­ცხ­ვე­ნილ­მა გა­ვუ­ღი­მე.
- მე კი­დევ, ყვე­ლა­ნა­ი­რი მაქვს გა­სინ­ჯუ­ლი. ამე­რი­კა მა­ინც ამე­რი­კაა.
დი­დი ყლუ­პი მოვ­ს­ვი და ყუ­რადღე­ბით შე­ვათ­ვა­ლი­ე­რე `ჩე­მი კა­ცი~. სა­ო­ცა­რი თვა­ლე­ბი ჰქონ­და, სწო­რედ ისე­თი ფე­რის, რო­გო­რიც მე მიყ­ვარ­და. ჩემ­სას კი არ ჰგავს, ყვე­ლა­ზე გავ­რ­ცე­ლე­ბუ­ლი, თაფ­ლის­ფე­რი თვა­ლე­ბი რომ მაქვს.
- ხში­რად გეც­ვ­ლე­ბა თვა­ლის ფე­რი? - მკითხა სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად.
გაკ­ვირ­ვე­ბულ­მა ავ­ხე­დე.
- მეც­ვ­ლე­ბა?
- ჰო, ახ­ლა ყა­ვის­ფე­რი გა­გიხ­და, არა­და, მგო­ნი, ჩა­ლის­ფე­რი უნ­და გქონ­დეს.
სი­ცი­ლი წამ­ს­კ­და.
- თვა­ლებ­ზე ჩა­ლის­ფერს არ იტყ­ვი­ან. ეგ თმა­ზე ით­ქ­მის.
- კარ­გი, ჰო, მა­შინ, თაფ­ლის­ფე­რი იყოს. ქარ­თ­ვე­ლებს ასე უფ­რო მოგ­წონთ. აი, ამე­რი­კა­ში კი...
- ეს ამე­რი­კა არაა.
- ვი­ცი, ვი­ცი, - გა­ნაწყე­ნე­ბუ­ლი ტო­ნით შე­მაწყ­ვე­ტი­ნა, თით­ქოს `გა­უტყ­და~, შე­ნიშ­ვ­ნა რომ მი­ვე­ცი.
- ესე იგი, დღეს იმი­ტომ გა­მომ­ყე­ვი, რომ დრო­ე­ბით სა­მუ­შა­ოს მოწყ­ვე­ტო­დი? - სხვა თე­მა­ზე გა­და­ვი­ტა­ნე სა­უ­ბა­რი, რა­თა ნაწყე­ნი არ დამ­რ­ჩე­ნო­და.
- ჰო, ასეა.
გა­მე­ღი­მა. რო­გო­რი ტყუ­ი­ლიც უნ­და ეთ­ქ­ვა, ზუს­ტად ვხვდე­ბო­დი, რომ ჩემ გა­მო მო­ვი­და და სა­მუ­შაო არა­ფერ შუ­ა­ში იყო. იმი­ტომ, რომ ჩე­მი ნახ­ვა უნ­დო­და, ჩემ გვერ­დით ყოფ­ნა, ჩემ­თან სა­უ­ბა­რი.
- აი, მა­გა­ლი­თად, ამ პლა­კატს რა სა­თა­ურს მო­უ­ძებ­ნი­დი? - მო­ბი­ლუ­რის ეკ­რა­ნი მო­მიშ­ვი­რა, რო­მელ­ზეც წყვი­ლი `ბო­ტა­სი~ მო­ჩან­და.
- რა ვი­ცი, აბა! მა­გა­ლი­თად, `სპორ­ტუ­ლი ფორ­მის შე­სა­ნარ­ჩუ­ნებ­ლად სა­უ­კე­თე­სო სა­შუ­ა­ლე­ბა­ა~.
გუ­ლი­ა­ნად გა­ე­ცი­ნა.
- ეგ წარ­წე­რა ბო­შე­ბის ბაზ­რო­ბას უფ­რო მო­უხ­დე­ბო­და. მე კი­დევ, ასე­თი რამ მო­ვი­ფიქ­რე: `ბო­ტა­სე­ბი~ კუნ­თე­ბის გა­სა­ვარ­ჯი­შებ­ლად - და­მით­მეთ გზა!~
- მა­გა­რია! სუფ­თა ამე­რი­კუ­ლი ვა­რი­ან­ტია! - აღ­ტა­ცე­ბა ვერ დავ­მა­ლე, მის­კენ გა­და­ვი­წიე და მხრით შე­ვე­ხე.
ჟრუ­ან­ტელ­მა და­მი­ა­რა. რო­გო­რი სა­სი­ა­მოვ­ნო იყო ეს შე­ხე­ბა!
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად იდაყ­ვ­ში მტა­ცა ხე­ლი, მჭიდ­როდ მი­მიკ­რა და მკითხა:
- რა გე­მარ­თე­ბა დღეს?
გავ­წით­ლ­დი და თვა­ლი ავა­რი­დე.
- არ ვი­ცი, რა­ზე მე­ლა­პა­რა­კე­ბი.
ნი­კაპ­ქ­ვეშ ამომ­დო საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი და თა­ვი ამი­წია, რომ ჩე­მი თვა­ლე­ბი და­ე­ნა­ხა, თან ხმა­დაბ­ლა წარ­მოთ­ქ­ვა:
- მე მგო­ნი, იცი.
თვა­ლე­ბი და­ვა­ხამ­ხა­მე, რა­თა შეც­ბუ­ნე­ბა და­მე­მა­ლა.
- დღეს სხვა ელე­ნე ხარ: უფ­რო ცოცხა­ლი, უფ­რო მხი­ა­რუ­ლი, მო­ტი­ტი­ნე, უფ­რო გულ­ღია... - ჩე­მი ხე­ლი აიღო, ტუ­ჩებ­თან მი­ი­ტა­ნა და ხე­ლის­გულ­ზე მა­კო­ცა. - ეს პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვა იყო, რო­დე­საც შენ შე­მე­ხე და არა - მე, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ფი­ზი­კუ­რი კონ­ტაქ­ტის პრო­ვო­ცი­რე­ბას არას­დ­როს ცდი­ლობ. კითხ­ვას გა­გი­მე­ო­რებ: დღეს რა გე­მარ­თე­ბა? არ გე­გო­ნოს, წი­ნა­აღ­მ­დე­გი ვი­ყო. პი­რი­ქით, ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სოა. ნუ­თუ მარ­თა­ლია, რო­ცა ამ­ბო­ბენ, გან­შო­რე­ბა გრძნო­ბებს ამ­ძაფ­რებ­სო?
- დამ­ცი­ნი, არა? - წა­ვი­ჩურ­ჩუ­ლე. - თუ ამის გა­გე­ბა გინ­და, აი, პა­სუ­ხიც: ჩვე­ნი გან­შო­რე­ბა ზუს­ტად შვი­დი დღე, ხუ­თი სა­ა­თი და ჩვიდ­მე­ტი წუ­თი გაგ­რ­ძელ­და. მგო­ნი, საკ­მა­რი­სი დროა, რომ მო­იწყი­ნო.
გაბ­რ­წყი­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით შევ­ც­ქე­რო­დი, ის კი გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი მომ­ჩე­რე­ბო­და, არ ელო­და ჩემ­გან ასეთ გუ­ლახ­დი­ლო­ბას.
- ვერ ვი­ჯე­რებ... მე­ღა­და­ვე­ბი?
წამ­წა­მე­ბი და­ვა­ხამ­ხა­მე და სათ­ნო ღი­მი­ლი გა­მო­ვი­სა­ხე ტუ­ჩებ­ზე, თით­ქოს ჩემ­ზე უბი­წო მე­ო­რე არ და­დი­ო­და ამ­ქ­ვეყ­ნად.
- ნუ­თუ მოქ­მე­დებს? - კეკ­ლუ­ცად გა­დავ­ხა­რე თა­ვი მარ­ჯ­ვ­ნივ.
- მე­რე­და, რო­გორ!
და სა­ნამ იმა­ზე დავ­ფიქ­რ­დე­ბო­დი, რამ­დე­ნად სწო­რად მო­ვი­ქე­ცი, უეც­რად მო­მეჭ­რა, კე­დელს ამაკ­რა და ტუ­ჩებ­ზე და­მაკ­ვ­და. შე­მა­კან­კა­ლა. თურ­მე რო­გორ მომ­ნატ­რე­ბია! რო­გო­რი მოწყე­ნი­ლი ვყო­ფილ­ვარ მი­სი სი­ცი­ლის, სით­ბოს, ხიბ­ლის გა­რე­შე!.. კვნე­სა აღ­მომ­ხ­და. მხრებ­ში ძლი­ე­რად წა­მავ­ლო ხე­ლი და უფ­რო ბნელ ად­გი­ლას გა­და­მიყ­ვა­ნა. თა­ვი ვე­ღარ შე­ვი­კა­ვე და მეც მოვ­ხ­ვიე ხე­ლე­ბი. ამ სი­გი­ჟის შე­ჩე­რე­ბა ჩემს ძა­ლებს აღე­მა­ტე­ბო­და. და­უ­ფიქ­რებ­ლად გა­და­ვეშ­ვი თავ­და­ვიწყე­ბა­ში. არ მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, დაგ­ვი­ნა­ხავ­და თუ არა ვინ­მე სტუ­მარ­თა­გა­ნი, გა­ი­ცი­ნებ­დ­ნენ თუ გა­იკ­ვირ­ვებ­დ­ნენ. ირ­გ­ვ­ლივ ყვე­ლა და ყვე­ლა­ფე­რი გაქ­რა, ჩვენ გარ­და. ისე ვკოც­ნი­დით ერ­თ­მა­ნეთს, თით­ქოს გვე­ში­ნო­და, რომ ხვა­ლინ­დე­ლი დღე აღარ გა­თენ­დე­ბო­და და მე­ტად ვე­ღა­რას­დ­როს ვნა­ხავ­დით ერ­თ­მა­ნეთს...
არა­და, ხვა­ლინ­დე­ლი დღე გარ­და­უ­ვა­ლია, შემ­დეგ დად­გე­ბა ზე­გინ­დე­ლი, შემ­დეგ - კი­დევ ერ­თი... და ყვე­ლა ეს დღე მან სა­მუ­შა­ოს უნ­და და­უთ­მოს, უჩე­მოდ, მარ­ტო.
არა, უნ­და შევ­ჩერ­დე, თო­რემ ბი­ბის მა­ლე ცი­ვი შხა­პიც ვერ უშ­ვე­ლის.
- აშ­კა­რაა, კოც­ნა­ო­ბა ჩვე­ვად გვექ­ცა, რო­გორც დი­ლა­ო­ბით - ყა­ვის და­ლე­ვა ან სი­გა­რე­ტის მო­წე­ვა, - ვთქვი და დარ­ცხ­ვე­ნილ­მა ჩა­ვახ­ვე­ლე.
- ვი­ღაც-ვი­ღა­ცებს ამა­ზე უარს ვერ ეტყ­ვი, გვარს არ და­ვა­სა­ხე­ლებ და... - გა­ი­ხუმ­რა ბი­ბიმ და აცახ­ცა­ხე­ბუ­ლი ხე­ლი თმა­ზე გა­და­მის­ვა. - შენ ჩემ­თ­ვის სწო­რედ ასეთ ჩვე­ვად იქე­ცი.
სი­ა­მოვ­ნე­ბის ღი­მილ­მა გა­მი­ნა­თა სა­ხე.
- მაგ­რამ, - გა­აგ­რ­ძე­ლა და სა­ხე მო­ე­ღუ­შა, - დი­დი ხა­ნია, სა­კუ­თარ თავ­თან შე­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბა ვის­წავ­ლე. კარგ და ცუდ ჩვე­ვებს ად­ვი­ლად ვი­შო­რებ თა­ვი­დან.
გუ­ლი შე­მე­კუმ­შა.
- გინ­და მითხ­რა, რომ შენ­ზე ცუდ ზე­გავ­ლე­ნას ვახ­დენ?
- უბ­რა­ლოდ, სა­შუ­ა­ლე­ბას არ მაძ­ლევ, სა­მუ­შა­ო­ზე კონ­ცენ­ტ­რა­ცია მო­ვახ­დი­ნო. ხომ არ და­გა­ვიწყ­და, რომ ჩემ­თ­ვის ახ­ლა მთა­ვა­რი - სა­მუ­შაოა?
- ეს არის ერ­თა­დერ­თი მი­ზე­ზი? - მინ­დო­და, ზედ­მი­წევ­ნით ზუს­ტად გა­მო­მეც­ნო, მარ­თ­ლა ასე ფიქ­რობ­და თუ არა. - რო­ცა თა­ვი ლო­გი­კუ­რად აზ­როვ­ნებს, ეს, - თი­თი ტუ­ჩებ­ზე გა­და­ვუს­ვი, - მორ­ჩი­ლე­ბის სურ­ვილს კარ­გავს.
ჩე­მი თი­თის შე­ხე­ბა­ზე თვა­ლე­ბი და­ხუ­ჭა. ვიგ­რ­ძე­ნი, რო­გორ შე­ა­კან­კა­ლა.
- ასე­თი გარ­დაქ­მ­ნა ჯერ არ მი­ნა­ხავს, - ხმა­დაბ­ლა მითხ­რა, - რო­გო­რი მაც­დუ­რი გახ­დი უცებ! იცი, რა?.. მე ახ­ლა ძვე­ლი ელე მჭირ­დე­ბა, მშვი­დი და მო­რი­დე­ბუ­ლი. ამი­ტომ - შემ­პირ­დი, რომ კოც­ნა მეტ­ჯერ აღარ იქ­ნე­ბა.
- ინა­ნებ, იცო­დე! - უკა­ნას­კ­ნე­ლად ვეს­რო­ლე მზე­რა მის ტუ­ჩებს, გავ­ტ­რი­ალ­დი და წა­ვე­დი, ის კი სა­კუ­თარ თავ­თან მარ­ტო დავ­ტო­ვე, რომ ერ­თხელ და სა­მუ­და­მოდ და­ეწყევ­ლა ის დღე, რო­ცა ამ სუ­ლე­ლურ სა­სიყ­ვა­რუ­ლო თა­მაშ­ში ჩა­ვა­ბი...

ეჭ­ვიც არ მე­პა­რე­ბო­და, რომ უკან გა­მომ­ყ­ვე­ბო­და. ასე­თი იყო ამ ადა­მი­ა­ნის ხა­სი­ა­თი - ის ყო­ველ­თ­ვის იღებ­და გა­მოწ­ვე­ვას. რო­გორ დამ­თავ­რ­დე­ბო­და ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა, ვე­რა­ვინ გან­საზღ­ვ­რავ­და. ფი­ნა­ლი ამო­უც­ნო­ბი ჩან­და. ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად იყო, რო­ცა მის მკლა­ვებ­ში მო­ვექ­ცე­ო­დი, რად­გან გან­ს­ჯის უნარს ვკარ­გავ­დი, მაგ­რამ სხვა საქ­მეა ინ­ტ­რი­გე­ბის ხლარ­თ­ვა, რომ­ლის ნი­ჭიც არ გა­მაჩ­ნია. ამის­თ­ვის არ არის საკ­მა­რი­სი მხო­ლოდ ფლირ­ტა­ო­ბის იმი­ტა­ცია და გა­მომ­წ­ვე­ვი მზე­რე­ბის სრო­ლა. ამ მხრივ მა­მა­ცი სუ­ლაც არ ვი­ყა­ვი.
არა, დღე­ვან­დე­ლი სა­ღა­მო გა­დამ­წყ­ვე­ტი უნ­და აღ­მოჩ­ნ­დეს. მინ­დო­და, იმის დე­მონ­ს­ტ­რი­რე­ბა მო­მეხ­დი­ნა, რომ ჩე­მი გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა შევ­ც­ვა­ლე და მზად ვი­ყა­ვი, მთა­ვა­რი პი­რო­ბა - მხო­ლოდ პლა­ტო­ნუ­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა - და­მერ­ღ­ვია.
რა მითხ­რა წი­ნა კვი­რას მან­ქა­ნა­ში? რა­ღაც ამ­დაგ­ვა­რი: `პი­რა­დი ცხოვ­რე­ბის­თ­ვის დრო არ მრჩე­ბა, ახ­ლა ამის უფ­ლე­ბას თავს ვერ მივ­ცემ~. სი­სუ­ლე­ლეა! მე არა­თუ შევ­ც­ვა­ლე ჩე­მი გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა, არა­მედ სა­ბო­ლო­ოდ დავ­კარ­გე თა­ვი. ტყუ­ი­ლად კი არ ჩა­ვიც­ვი დღეს ასე გა­მომ­წ­ვე­ვად. ცხოვ­რე­ბა­ში არ მცმია ასე­თი ღრმა დე­კოლ­ტე და ალ­ბათ არც მო­მა­ვალ­ში ჩა­ვიც­ვამ. ეს მხო­ლოდ დღე­ვან­დე­ლი სა­ღა­მოს­თ­ვის იყო გან­კუთ­ვ­ნი­ლი, მხო­ლოდ იმის­თ­ვის, რომ მინ­დო­და, ჩემ­ში სხვა ქა­ლი და­ე­ნა­ხა...
უნ­და ვუთხ­რა, უნ­და ვუთხ­რა... რად­გან აქამ­დე ვე­რა­ფერს მიხ­ვ­და, ვერც მე­რე მიხ­ვ­დე­ბა. აი, რო­გორც კი მო­მი­ახ­ლოვ­დე­ბა, მა­შინ­ვე ვეტყ­ვი.
- ელ, მო­ი­ცა! - იდაყ­ვ­ში ხე­ლი მტა­ცა და ისე გა­მაჟ­რი­ა­ლა, თით­ქოს შიშ­ველ ელექ­ტ­რო­სა­დენ­ზე მო­მიხ­ვ­და ხე­ლი. - იცი, რა?.. შენ ძლი­ე­რი ხარ, მაგ­რამ არა­ფე­რი გა­მო­გი­ვა...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
19.04.2016
ეს ბიბი ხან კალი მეგონა ხან კაცი. იდუმალების გარესჰე წერა არ სჰეიდზლება?
ლილი
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი