ჯეინ ეარი (თა­ვი XII)
font-large font-small
ჯეინ ეარი (თა­ვი XII)
თა­ვი მეთ­ორმე­ტე

დე­ზის პირ­ვე­ლი შემ­ოკვ­რისთა­ნა­ვე ცხე­ნი ყალ­ყზე შედ­გა და გას­წია. ძა­ღლიც მათ ნა­კ­ვა­ლევს გაჰ­ყვა და მა­ლე სამ­ივე თვალს მიე­ფა­რა.
რო­გორც ტრა­მალ­ზე და უდაბ­ნო­ში.
მძაფ­რი ქა­რები სწრა­ფად მიქ­რი­ან...
ხელ­სათბური ავ­იღე და გზა გან­ვაგ­რძე. ეს ამ­ბავი ჩემ­თ­ვის ასე დამ­თავ­რდა და წარ­სულს ჩა­ბარ­და. ეს უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო შემ­თხვე­ვა ყო­ველ­გვარ რო­მან­ტიზმსა და ინ­ტე­რესს მოკ­ლებული იყო, მაგ­რამ მან ერ­თი სა­ათით მა­ინც შეც­ვა­ლა ჩე­მი ერ­თფერ­ოვანი ცხოვ­რე­ბა. ჩე­მი დახ­მა­რე­ბა დას­ჭირდათ, მთხო­ვეს და თა­ვი არ დამ­იზოგავს. ნას­იამ­ოვნებიც დავ­რ­ჩი, რომ ცო­ტაო­დენი დახ­მა­რე­ბა მა­ინც შევ­ძელი. თუმ­ცა, რაც გა­ვა­კ­ე­თე, მე­ტად უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო და შემ­თხვევით ამ­ბად მი­მაჩ­ნდა, მაგ­რამ მან საშ­უა­ლე­ბა მომ­ცა, მემ­ოქმე­და. მე ხომ ძალ­იან დამ­ქან­ცა ასეთ­მა უმოქ­მედ­ობამ და ერ­თფერ­ოვან­მა ცხოვ­რე­ბამ. ამ უც­ნო­ბი ადამ­იანის სა­ხით კი­დევ ერ­თი სუ­რა­თი შე­ე­მა­ტა იმ სუ­რათ­თა გა­ლე­რე­ას, რო­მელ­თაც ჩე­მი მეხ­სიე­რე­ბა ინა­ხავ­და. ის სრუ­ლი­ად გან­სხვავ­დებ­ოდა გო­ნე­ბაში გა­და­ნახული ყვე­ლა სხვა სახ­ისგან. ერ­თი მხრივ, იმი­ტომ, რომ ეს იყო მა­მა­კ­აცის სა­ხე, მეო­რე მხრივ კი იმი­ტომ, რომ ის გახ­ლდათ შავ­გვრე­მანი, ძლი­ე­რი და მბრძა­ნებლური ხას­იათის ადამ­იანი. და, აი, ეს სა­ხე გო­ნებ­იდან არ მშორ­დებ­ოდა, სა­ნამ ჰე­ის მი­ვა­ღ­წევდი და ფოს­ტის ყუთ­ში სწრა­ფად ჩავ­უშვებდი წე­რილს. მაშ­ინაც კი, რო­დე­საც გო­რა­კი­დან სწრა­ფად ვეშ­ვებოდი და სახ­ლისკ­ენ მი­ვეშ­ურებოდი, თვალ­წინ სულ ის სა­ხე მედ­გა. რო­დე­საც გა­და­საბიჯს მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი, ერ­თი წუ­თით შევ­ჩერდი, გარ­შემო მი­მო­ვი­ხე­დე და სმე­ნად ვი­ქე­ცი იმ იმე­დით, რომ იქ­ნებ ლა­ბა­დაში გახ­ვეული მხედ­რისა და გიტ­რე­შის მსგავ­სი ნი­უ­ფაუ­ნდლენდური ძა­ღლისთვის თვა­ლი მო­მე­კ­რა. მაგ­რამ ჩემ წინ მხო­ლოდ ღო­ბე და მა­ღ­ლა ამარ­თუ­ლი, კე­ლაპ­ტარივით სწო­რი, გას­ხლეტილი ტი­რი­ფის ხე შე­ვამ­ჩნიე, რო­მე­ლიც თით­ქოს მთვა­რის სხი­ვე­ბის შე­სახ­ვედ­რად მი­ის­წ­რაფ­ოდა. ჩე­მამ­დე ოდ­ნა­ვღა აღ­წევ­და მძაფ­რი ქა­რის შხუ­ი­ლი, რო­მე­ლიც აქე­დან ერ­თი მი­ლის დაშ­ორებით, თორ­ნ­ფილ­დის გარ­შემო, ხე­თა შო­რის და­თა­რეშ­ობდა. რო­დე­საც დაბ­ლა გა­დავ­იხე­დე, საი­და­ნაც ეს ხმა მო­დი­ო­და, შევ­ნიშნე, შე­ნო­ბის წი­ნა ხე­დის მხო­ლოდ ერ­თი სა­რკმ­ლიდან გამ­ოკრ­თოდა სი­ნათ­ლე, ამ სი­ნათ­ლემ გა­მახ­სე­ნა, რომ უკ­ვე გვი­ა­ნი იყო და ნა­ბიჯს ავ­უჩქა­რე.
თორ­ნ­ფილ­დ­ში მის­ვ­ლა აღ­არ მინ­დო­და, ჩემ­თ­ვის მის ზღუ­რბლზე ფე­ხის გა­დად­გმა ნიშ­ნავ­და დავ­ბრუნებოდი უმოქ­მე­დო ცხოვ­რე­ბას, კვ­ლავ გა­მევლო მდუ­მა­რებით მო­ცუ­ლი დე­რე­ფანი, ავ­ყო­ლო­დი ჩაბ­ნე­ლებულ კი­ბეს, მო­მე­ნა­ხა ჩე­მი პა­ტა­რა, გან­მარ­ტოებული ოთა­ხი, მეხ­ილა წყნა­რი, მუ­დამ აუღ­ელ­ვე­ბელი მი­სის ფე­იერ­ფექსი და მხო­ლოდ მას­თან ერ­თად გა­მე­ტა­რებ­ინა ზამ­თ­რის გრძე­ლი სა­ღ­ამ­ოები. ამ ფიქ­რ­მა ჩა­მიხ­შო ოდ­ნა­ვი გან­ცდებიც კი, რო­მე­ლიც ამ გა­სეი­რნებით მი­ვიღ­ე. აი, იმა­ვე ერ­თფერ­ოვანი და მეტ­ისმე­ტად უმოქ­მე­დო ცხოვ­რე­ბის უხი­ლა­ვი ბორ­კი­ლებით უნ­და შე­მე­ზღუ­და ჩე­მი შე­საძ­ლებ­ლობანი. მე უკ­ვე აღ­არ შე­მეძლო მშვი­დი და უშ­ფოთ­ვე­ლი ცხოვ­რე­ბის და­ფა­სე­ბა. რა კარ­გი იქ­ნებ­ოდა, სწო­რედ ამ დროს მოვ­ხ­ვედ­რილიყავი ბო­ბო­ქა­რი ცხოვ­რე­ბის ქარც­ეცხლში. მწა­რე და მკ­აცრი ცხოვ­რე­ბის გამ­ოცდილე­ბას ეს­წავ­ლებ­ინა და სა­ნატ­რე­ლად გა­ე­ხა­და ის მშვი­დი და წყნა­რი ცხოვ­რე­ბა, რო­მელ­ზე­დაც ახ­ლა ასე ვბუზღუ­ნებდი. დი­ახ, ეს ისე­ვე სა­სარ­გებლო იქ­ნებ­ოდა ჩემ­თ­ვის, რო­გორც სა­ვარ­ძელში ჯდო­მით გა­და­ღლილი ადამ­იანისთვის ფე­ხის გა­მარ­თვა და გა­სეი­რნე­ბა.
ალა­ყაფის კარ­თან შევ­ჩერდი, მე­რე დიდ­ხანს ვი­დე­ქი მოლ­ზე ერთ ად­გილას. შემ­დეგ ქვა­ფენ­ილზე ნელ­-ნე­ლა მი­მოვ­დი­ო­დი. მი­ნის კა­რების და­რა­ბები და­ხუ­რუ­ლი იყო და იმის იქით ვე­ღ­ა­რა­ფერს ვხე­დავდი. ჩე­მი ფიქ­რი და სუ­ლი გან­შორებ­ოდა ამ მო­ღუ­შულ, პა­ტარ­-პა­ტა­რა, უსი­ნათ­ლო სა­კნის მსგავ­სი ოთა­ხებით სავ­სე რუხ შენ­ობას, რო­გორც ის მა­შინ წარ­მომედ­გინა, და მი­ის­წ­რაფ­ოდა ჩემ წინ უსა­ზღვროდ გა­დაშლილი ლა­ჟ­ვარ­დოვანი, ზღ­ვა­სავით მო­ლივ­ლი­ვე უღ­რუბ­ლო ცისკ­ენ. მთვა­რე კი ამა­ყად მი­ი­წევ­და სულ უფ­რო მა­ღ­ლა და მა­ღ­ლა. ახ­ლა ის ზემ­ოდან გად­მოჰყურებ­და მთის მწვერ­ვა­ლებს, საი­და­ნაც სულ რამ­დენ­იმე ხნის წინ ამ­ოვიდა, თან­და­თანობით შორს, დაბ­ლა ტო­ვებ­და მათ, თვი­თონ კი უკუ­ნეთი შუა­ღ­ამის გან­უზომელ და უძი­რო სივ­რ­ცე­ში ზენ­იტისკ­ენ მი­ილ­ტ­ვო­და. უამ­რავი მო­ციმ­ცი­მე ვარ­სკვ­ლავი კი მის გზას დას­დევ­ნებ­ოდა. მათ და­ნახ­ვა­ზე გუ­ლი სი­ა­მით ამ­ითრთოლდა, სის­ხ­ლი ამ­იჩქეფ­და, მაგ­რამ სულ პა­ტა­რა რა­მეც კი სა­კ­მარ­ისია, რომ მი­წი­ერ ცხოვ­რე­ბას დავ­უბრუნდეთ. დარ­ბაზში სა­ათ­მა და­რეკა და ეს სრუ­ლი­ად სა­კ­მარისი აღმ­ოჩნდა. მაშ­ინვე თა­ვი ვა­ნე­ბე მთვა­რე­სა და ვარ­სკვ­ლა­ვებს, გა­ნის კა­რი გა­ვაღე და შიგ­ნით შე­ვედი.
დე­რე­ფანში არ ბნელ­ოდა, მაგ­რამ არც ძალ­იან იყო გა­ნა­თებული. იქაუ­რობას მხო­ლოდ ჭერ­ში და­კი­დებული ბრინ­ჯა­ოს ლამ­პა ანა­თებ­და. ეს სას­იამოვნო შუ­ქი დაჰ­ფენ­ოდა მუ­ხის კი­ბის ქვე­და სა­ფეხ­ურებ­საც. მო­წი­თა­ლო შუ­ქი გამ­ოდიოდა დი­დი სა­სადილო ოთახ­იდან, რომ­ლის ორი­ვე კა­რი ღია იყო. მო­ჩან­და ბუ­ხარ­ში მხი­არ­ულად მო­გიზ­გი­ზე ცეცხ­ლი, რომ­ლის შუ­ქი მარ­მარილოთი მო­პირკ­ე­თებულ, ბუხ­რის თით­ბ­რის კარს ანა­თებ­და და მე­წამულ ფარ­დებ­სა და კრ­ია­ლა ავეჯს მე­ტად სას­იამოვნო ფერს აძ­ლევ­და. იგი­ვე შუ­ქი ეფ­ინებ­ოდა ბუხ­რის წინ მსხდომ­თაც. ის იყო თვა­ლი მოვკ­არი მათ და მხი­ა­რუ­ლი, ერ­თმა­ნეთში არე­უ­ლი ხმე­ბი შემ­ომეს­მა. ადე­ლის ხმა ვი­ცა­ნი და კა­რიც მო­ხუ­რეს.
მი­სის ფეი­რფექსის ოთახ­ისკ­ენ გა­ვეშ­ურე. ცეცხ­ლი იქაც გიზ­გი­ზებ­და ბუ­ხარ­ში, მაგ­რამ არც სან­თლები აენ­თოთ და არც თვით მი­სის ფე­იერ­ფექსი დამ­ხვდა იქ. მხო­ლოდ დი­დი, შა­ვი და თეთ­რი ბეწ­ვით და­ფარული ძა­ღლი წამ­ომჯდარიყო მარ­ტოდმარტოდ, ბუხ­რის წინ, ნოხ­ზე. მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი და წამ­ოვიძა­ხე:
- პა­ი­ლოტ!
ისიც ად­გა, ჩემ­თან მო­ვი­და და დამ­ყნოსა. მე მო­ვე­ფე­რე. ის გრძელ კუდს აქ­იცინებ­და, მაგ­რამ ისევ იმ შე­მაძ­რწუნე­ბელ არ­სე­ბას ჰგავ­და და მას­თან ახ­ლოს ყოფ­ნა ძალ­იან მი­ჭირ­და. არც ის ვი­ცო­დი, საი­დან მო­ვი­და აქ. ზა­რი დავ­რე­კ­ე. მინ­დო­და სან­თლები აენ­თოთ. ისიც მინ­დო­და გა­მეგო, საი­დან გაჩ­ნდა ის. შემ­ოვიდა ლი.
- ეს ძა­ღლი აქ საი­დან გაჩ­ნდა?
- თა­ვის პატ­რონს მოჰ­ყ­ვა.
- ვის?
- თა­ვის პატ­რონს, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს, იგი ეს­-ე­საა ჩამ­ოვიდა.
- მარ­თლა! მი­სის ფე­იერ­ფექსი მას­თან არის?
- დი­ახ, მის ადე­ლიც; ისი­ნი სა­სადილო ოთახ­ში არ­იან ახ­ლა. ჯო­ნი კი მკუ­რნალის მო­საყ­ვა­ნად გაგ­ზავ­ნეს, რად­გან მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს გზად რა­ღ­აც უბედ­ურე­ბა შემ­თხვევ­ია. და­ცემ­ულა და ფე­ხი უღრ­ძია.
- სად წაქ­ცეუ­ლა ცხე­ნი? ჰე­ის შა­რა­ზე?
- დი­ახ, გო­რა­კ­თან, დაბ­ლა რომ ჩამ­ოდიოდა, ცხენს ფე­ხი ყი­ნულ­ზე დას­ცურებ­ია.
- ჰმ, თუ შეი­ძლე­ბა სან­თელი შემ­ოიტა­ნეთ, ლი!
ლიმ სან­თელი შემ­ოიტა­ნა. მას მი­სის ფე­იერ­ფექსი შემ­ოჰყვა, რო­მელ­მაც ახა­ლი ამ­ბავი კვ­ლავ გაი­მეო­რა. ისიც დაუ­მა­ტა, რომ ქი­რურ­გი მის­ტერ კარ­ტერი მო­სუ­ლი­ყო და მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­თან იყო. შემ­დეგ ის სას­წრაფოდ გავ­იდა, რა­თა გა­ნკ­არ­გულე­ბა გა­ე­ცა, ჩაი გა­ემ­ზა­დებ­ინათ, მე კი ზე­და სარ­თულზე პალ­ტოს გა­სახ­დე­ლად ავე­დი.


თა­ვი მე­ცა­მე­ტე

მკუ­რნალის მოთხოვ­ნით მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი იმ ღა­მეს ად­რე დაწ­ვა. დი­ლით გვი­ან ად­გა, ქვე­და სარ­თულზე ჩამ­ოვიდა და მაშ­ინვე თა­ვი­სი საქ­მე­ების მოგ­ვა­რე­ბას შეუ­დგა. მო­უ­რა­ვი და რამ­დენ­იმე მო­ი­ჯა­რე კი უკ­ვე კარ­გა ხან­ია მო­სა­ლა­პა­რა­კ­ებ­ლად უც­დიდ­ნენ.
მე და ადელს ბიბ­ლი­ო­თე­კა უნ­და გაგ­ვე­თავ­ისუფლებ­ინა, ამ ოთახს ახ­ლა უცხო პირ­თა მი­სა­ღ­ებ ოთა­ხად იყე­ნებ­დნენ. ზე­და სარ­თუ­ლის ერ­თ-ერთ ოთახ­ში ბუ­ხარ­ში ცეცხ­ლი და­ან­თეს. ჩვე­ნი წიგ­ნე­ბი იქ გა­დავ­იტა­ნე და სა­მე­ცადინო ოთა­ხად მო­ვაწ­ყვე. იმა­ვე დი­ლით შე­ვამ­ჩნიე, რომ თორ­ნ­ფილ­დი მთლად გამ­ოცვლილა. სახ­ლ­ში უკ­ვე აღ­არ იყო გა­მე­ფებული ეკ­ლეს­იისებური მყუდ­როე­ბა. ყო­ველ ერთ ან ორ სა­ათში კარ­ზე აკ­ა­კუ­ნებ­დნენ. დე­რეფ­ნიდან მო­ის­მო­და ზა­რის წკრ­იალი, გახ­შირებული ფე­ხის ხმა და უცხო ადამ­იან­თა სხვა­დას­ხვა­ნაირი ხმე­ბი. გა­რე სამ­ყარ­ოდან თორ­ნ­ფილ­დ­ში თით­ქოს მჩქე­ფა­რე ნა­კ­ადული შემ­ოიჭრა და მეც ახ­ლა უფ­რო მომ­წონ­და ის.
იმ დღ­ეს ადელ­თან მე­ცად­ინეო­ბა არც ისე ად­ვი­ლი იყო. მი­სი ყუ­რა­დღ­ე­ბა ვე­რაფრით მი­ვიქ­ციე. ხში­რად მი­ირ­ბენ­და ხოლ­მე კარ­თან და კი­ბის მო­აჯ­ირიდან დაბ­ლა იყუ­რებ­ოდა. უნ­დო­და მის­ტერ რო­ჩეს­ტერისთვის თვა­ლი მოე­კ­რა. ათას რა­მეს იგო­ნებ­და ქვე­და სარ­თულზე ჩა­სას­ვლე­ლად. ვი­ცო­დი, ამას იმი­ტომ აკ­ე­თებ­და, რომ რო­გორ­მე ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში შე­სუ­ლი­ყო, სა­დაც, დარ­წმუნებული ვი­ყა­ვი, ასეთ დროს მი­სი გამ­ოჩე­ნა სრუ­ლი­ად ზედ­მეტი იქ­ნებ­ოდა. ბო­ლოს, რო­დე­საც გუ­ლი მო­მი­ვი­და და ვაი­ძულე, წყნა­რად მჯდა­რი­ყო, ის მა­ინც გა­ნაგ­რძობდა ტიკტ­იკს დაუ­სრულებ­ლად თა­ვის მეგ­ობარ Mონსიეურ Eდოუარდ Fაირფახ დე ღოც­ჰეს­ტერ, - ახ­ლა ის ასე იხ­სენ­იებ­და მას (მე კი ჯერ კი­დევ არავ­ისგან მსმენ­ოდა მი­სი ნათ­ლო­ბის სა­ხელი). გო­გო­ნა წი­ნას­წარ ცდი­ლობ­და გამ­ოეცნო, თუ რა საჩ­უქრები ჩამ­ოუტა­ნა მას მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა. რო­გორც ჩანს, მან წი­ნა სა­ღ­ამოს უთხ­რა გო­გო­ნას, რომ, რო­დე­საც მილ­კო­ტიდან ბარგს მი­იღ­ებ­დნენ, მას­ში ის აღმ­ოა­ჩენ­და მის­თ­ვის საი­ნტე­რესო ნივ­თე­ბით სავ­სე პა­ტა­რა ყუთს.
- Eტ ცე­ლა დო­იტ სიგ­ნი­ფი­ერ, - მითხ­რა მან - ქუ"ილ ყ აურა ლა დე­დანს უნ ცა­დეაუ პო­ურ მოი, ეტ პე­უტ-êტრე პო­ურ ვო­უს აუს­სი, Mადემოისელლე. Mონსიეურ ა პარლé დე ვო­უს: ილ მ"ა დე­მან­დე ლე ნომ დე მა გო­უ­ვერ­ნან­ტე, ეტ სი ელ­ლე ნ"éტაიტ პას უნე პე­ტი­ტე პერ­სონ­ნე, ას­სეზ მინ­ცე ეტ უნ პეუ პâლე. ჟ"აი დიტ ქუ­"ოუი: ცარ ც"ესტ ვრაი, ნ"ესტ-ცე პას, Mადემოისელლე?
მე და ჩემ­მა მო­წა­ფემ იმ დღ­ეს, ჩვეუ­ლებრივ, მი­სის ფე­იერ­ფექსის ოთახ­ში ვი­სად­ილეთ. ნაშ­უა­დღ­ევს ძალ­იან აც­ივდა და თოვ­ლი წამ­ოვიდა. ეს დრო სა­კ­ლასო ოთახ­ში გა­ვა­ტა­რეთ. რო­ცა დაბ­ინდდა, ადელს ნე­ბა დავ­რთე წიგ­ნე­ბი თა­ვის ად­გილას და­ეწყო, სამ­უშაო შე­ე­ნა­ხა და ქვე­და სარ­თულზე ჩა­სუ­ლი­ყო. დაბ­ლა უკ­ვე ყვე­ლა­ფერი შე­და­რებით მიწყ­ნარ­და. შეწ­ყდა მომ­ს­ვ­ლელ­თა ხმა და ზა­რის წკრ­იალი. მივ­ხ­ვ­დი, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერიც ახ­ლა თავ­ისუფალი იქ­ნებ­ოდა. მარ­ტო დავ­რ­ჩი. სა­რკ­მელ­თან მი­ვე­დი, მაგ­რამ გა­რეთ უკ­ვე ვე­ღ­ა­რა­ფერს ვარ­ჩევდი. გა­რემო თოვ­ლის ფან­ტე­ლებ­სა და ბინდს და­ებ­ურა. მოლ­ზე ბუჩ­ქე­ბიც კი აღ­არ მო­ჩან­და. ფარ­და ჩა­მო­ვუშ­ვი და ისევ ბუხ­რისკ­ენ გა­მოვ­ბ­რუნ­დი. ჩა­ფერფლილი, მაგ­რამ ჯერ კი­დევ მოკ­ია­ფე ნა­კ­ვერ­ჩხლების შუქ­ზე მინ­დო­და წარ­მომედ­გინა პეი­ზა­ჟი, რო­მე­ლიც, თუ მეხ­სიე­რე­ბა არ მღ­ა­ლატობს, ჰაი­დელ­ბერგის კო­შკის სუ­რათს ჰგავ­და რაი­ნზე, რომ ამ დროს ოთახ­ში მი­სის ფე­იერ­ფექსი შემ­ოვიდა. მი­სი შე­მოს­ვ­ლით გაქ­რა კი­დეც ალ­ისფერი ნა­კ­ვერ­ჩხლებ­ისგან ჩემს გო­ნე­ბაში წარ­მოდგენით შექ­მ­ნი­ლი მო­ზა­იკური ფიქ­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც მარ­ტო­ო­ბის გა­მო ის იყო ჩემს სულ­ში მოზღ­ვა­ვე­ბას აპ­ირებ­დნენ.
- მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი მო­ხა­რუ­ლი იქ­ნე­ბა, თუ თქვენ და თქვე­ნი მო­წა­ფე ამ სა­ღ­ამოს ჩა­ის მას­თან ერ­თად და­ლევთ, - მითხ­რა მან. - მთელ დღ­ეს იმ­დე­ნად მო­უც­ლე­ლად იყო, არ შე­ეძლო უფ­რო ად­რე ენა­ხეთ.
- რო­მელ სა­ათ­ზე სვამს ჩა­ის? - ვი­კი­თხე მე.
- ექვს სა­ათ­ზე. სო­ფელ­ში ის სამ­უშაოს ად­რე ამ­თავ­რებს და ად­რე წვე­ბა. ახ­ლა კი უმ­ჯო­ბეს­ია, ტან­საც­მელი გამ­ოიცვალოთ. მეც თქვენ­თან ერ­თად წამ­ოვალ და მო­გეშ­ვე­ლებით. აი, სან­თელიც.
- კა­ბის გამ­ოცვლა აუ­ცილე­ბელ­ია?
- დი­ახ, უმ­ჯო­ბეს­ია ასე მო­იქ­ცეთ. სა­ღ­ამო ხანს მე ყო­ველ­თ­ვის ვიც­ვ­ლი ტან­საც­მელს, რო­ცა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი აქ არის.
ასე­თი და­მა­ტებითი წეს­-ჩვეუ­ლე­ბები ამ სახ­ლის დი­დებ­ულე­ბას ადას­ტურებ­და. ოთახ­ში შევ­ბ­რუნ­დი. მი­სის ფე­იერ­ფექსის დახ­მა­რებით შა­ვი შა­ლის კა­ბა გავ­იხა­დე და შა­ვი აბ­რეშუმის კა­ბა ჩა­ვიც­ვი, რო­მე­ლიც, ჯერ კი­დევ ლო­ვუდ­ში მიღ­ებული გემ­ოვნების მი­ხედ­ვით, იმ­დე­ნად ლა­მაზ კა­ბად მი­მაჩ­ნდა, რომ მხო­ლოდ გან­სა­კუ­თრებულ შემ­თხვე­ვებში, დღ­ე­სას­წაუ­ლების დროს ვიც­ვამ­დი ხოლ­მე.
- გუ­ლის ქინ­ძის­თა­ვიც გა­იკ­ე­თეთ, - მითხ­რა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა.
მე მქონ­და ერ­თი პა­ტა­რა მარ­გალიტის გუ­ლის ქინ­ძის­თა­ვი, რო­მე­ლიც გან­შორების ჟამს მის ტემ­პლმა მაჩ­უქა. ის გავ­იკ­ე­თე და ქვე­და სარ­თულზე ჩა­ვედით. მიჩ­ვე­უ­ლი არ ვი­ყა­ვი უცხო ადამ­ია­ნებ­თან შეხ­ვედ­რას და მე­ტად მიძ­ნელ­დებ­ოდა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის წი­ნა­შე წარ­დგომა, გან­სა­კუ­თრებით, ასე­თი ოფი­ცი­ა­ლუ­რი გამ­ოძა­ხების შემ­დეგ. ეს ჩემ­თ­ვის გამ­ოცდა იყო. შე­ვე­ცა­დე, მი­სის ფე­იერ­ფექსი პირ­ვე­ლი შე­სუ­ლი­ყო სა­სადილო ოთახ­ში. მე უკ­ან მივ­ყ­ვე­ბო­დი და მას ვე­ფა­რებოდი. ასე გავ­ია­რეთ ეს ოთა­ხი. გავ­ც­დით თუ არა ფარ­და­ჩამ­ოფა­რებულ თა­ღს, ერთ მე­ტად ლა­მაზ ოთახ­ში შე­ვედით.
მაგ­იდა­ზე ორი ცვი­ლის სან­თელი ენ­თო, ორიც - ბუხ­რის თავ­ზე; ცეცხ­ლი მხი­არ­ულად გიზ­გი­ზებ­და. ბუხ­რის წინ პა­ი­ლო­ტი იწ­ვა და, ეტ­ყობოდა, მი­სი შუ­ქი­თა და სით­ბო­თი ტკ­ბებ­ოდა. ადე­ლი ძა­ღლის ახ­ლოს ჩა­ცუც­ქუ­ლი­ყო, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი კი ნა­ხევ­რად იყო მი­წო­ლი­ლი ტახ­ტზე, ფე­ხი ბალ­იშზე და­ეყრდნო და ძა­ღლ­სა და ადელს შეჰ­ყურებ­და. ცეცხ­ლის ალი მის სა­ხეს ახ­ლა მთლია­ნად ანა­თებ­და. მას­ში ჩე­მი ნაც­ნო­ბი მოგ­ზა­უ­რი ვი­ცა­ნი კუპ­რი­ვით შა­ვი სქე­ლი წარ­ბებ­ითა და ფარ­თო შუბ­ლით, რო­მელ­საც გვერ­დზე გა­და­ვარცხნილი შა­ვი თმა ოთხ­კუ­თხედის ფორ­მას აძ­ლევ­და. ვი­ცა­ნი, აგ­რეთ­ვე, მკ­ვეთ­რად გამ­ოკ­ვეთილი ცხვი­რი­თაც, რო­მე­ლიც ხას­იათის სიმ­ტ­კი­ცე­ზე უფ­რო მეტ­ყვე­ლებ­და, ვიდ­რე სი­ლა­მა­ზე­ზე. ცხვი­რის და­ბერილი ნეს­ტოები პატ­რო­ნის გულ­ფიცხო­ბა­ზე მი­უ­თი­თებ­და, ხო­ლო სა­ხის სა­მი ნა­კვთი - კუშ­ტი ბა­გენი, ნიკ­აპი და ქვე­და ყბა - ეჭ­ვმიუტან­ლად ადას­ტურებ­და მის პირ­ქუ­შო­ბას. რაც შე­ე­ხე­ბა მის ტა­ნად­ობას, მას ახ­ლა გა­რკ­ვევით ვხე­დავდი. ლა­ბა­და გახ­დი­ლი ჰქონ­და და ნათ­ლად ჩან­და, რომ მი­სი სხე­უ­ლის ფორ­მე­ბი მის სა­ხეს ჰარ­მონიულად შე­ე­ფე­რებ­ოდა. ეს იყო სა­უკ­ე­თესო აღ­ნაგობის მა­მა­კ­აცი. ფარ­თო მკ­ერ­დთან შე­და­რებით წე­ლი ვიწ­რო უჩან­და, თუმ­ცა ისიც უნ­და ვა­ღ­იარო, რომ არც ძალ­იან მა­ღ­ალი იყო და არც ძალ­იან მოხ­დე­ნი­ლი.
მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა, ალ­ბათ, შენ­იშნა ჩვე­ნი შეს­ვლა ოთახ­ში, მაგ­რამ, რო­გორც ჩან­და, სრუ­ლია­დაც არ იყო გან­წყო­ბი­ლი, ჩვენ­თ­ვის ყუ­რა­დღ­ე­ბა მო­ექ­ცია. თა­ვიც კი არ აუ­წევ­ია მა­ღ­ლა, რო­დე­საც მი­ვუ­ახ­ლოვ­დით.
- მის ეარი გე­ახ­ლათ, სერ, - ჩვე­უ­ლი სიმ­შ­ვი­დით წარ­მოთქვა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა. მან თა­ვი დაგ­ვიკ­რა, მაგ­რამ ისე, რომ თვა­ლი არ მო­უ­შო­რებ­ია ბავ­შვისა და ძა­ღლისთვის.
- მის ეარს შეუ­ძლია დაჯ­დეს, - თქვა მან. ამ ნა­ძა­ლა­დევ თა­ვის და­კვ­რაში, ამ მო­უთ­მე­ნელ, თუმ­ცა თა­ვაზ­იან კი­ლო­ში იყო რა­ღ­აც უც­ნა­უ­რი, რო­მე­ლიც თით­ქოს შემ­დეგს გუ­ლის­ხ­მობ­და: - რა მე­კი­თხე­ბა, მის ეარი აქ იქ­ნე­ბა თუ არა, ამჟ­ა­მად მას­თან სა­ლა­პა­რა­კოდ სრუ­ლია­დაც არა ვარ გან­წყო­ბი­ლიო.
დავ­ჯექი. მღ­ელ­ვა­რე­ბამ გამ­ია­რა. მეტ­ისმე­ტად თა­ვაზ­იან მიღ­ე­ბას, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, და­ვებ­ნიე კი­დეც. ასეთ მი­სალ­მე­ბა­ზე მე თვი­თონ ასე­ვე თა­ვაზ­ია­ნად და მოხ­დენ­ილად ვერ ვუ­პას­უხებდი. რო­ჩეს­ტერის უხეშ­ობამ მის მი­მართ ყო­ველ­გვარი მო­ვა­ლეო­ბისგან გა­მა­თავ­ისუფლა. პი­რი­ქით, მი­სი უჩ­ვე­უ­ლო საქ­ციელის ფონ­ზე ჩე­მი სიმ­შ­ვი­დე და თავ­და­ჭერ­ილობა გა­რკ­ვეულ უპი­რა­ტეს­ობა­საც კი მან­იჭებ­და. თუმ­ცა, მი­სი ეს უც­ნა­უ­რი საქ­ციელი ამა­ღ­ელ­ვე­ბელიც იყო. მაი­ნტე­რე­სებ­და, რო­გორ­ღა მო­იქ­ცეო­და შემ­დეგ.
ქან­და­კ­ე­ბა­სავით გა­შეშ­და. არც ლა­პა­რა­კო­ბდა და არც ინ­ძ­რეო­და. მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა სა­ჭი­როდ მი­იჩ­ნია, რომ რო­მელ­იმე ჩვენ­განს მე­ტი თა­ვაზ­იან­ობა გამ­ოეჩ­ინა, და თვი­თონ და­იწყო საუ­ბარი. ის ჩვეუ­ლებრივ, ტკბ­ილად ლა­პა­რა­კო­ბდა და ახ­ლაც, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, მი­სი სა­უბ­რის თე­მა ყო­ველ­დღიურ ამ­ბებს შე­ე­ხებ­ოდა. წუხ­და, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ნა­ღრძობი ფე­ხი აწ­უხებ­და, ამას­თა­ნა­ვე, იმ­დე­ნი საქ­მე გამ­ოუჩნდა, რომ მთე­ლი დღე არ ეცა­ლა. ისიც დას­ძინა, რომ მე­ტი სიმ­ტ­კი­ცე და მოთ­მი­ნე­ბა უნ­და გამ­ოეჩ­ინა, რა­თა მა­ლე გამ­ომჯობინებულიყო.
- მა­დამ, კარ­გი იქ­ნებ­ოდა, თუ ერთ ფინ­ჯან ჩა­ის შემ­ოიტანდით, - აი, ერ­თა­დერთი პა­სუ­ხი, რო­მე­ლიც მან მი­ი­ღო. მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა მაშ­ინვე და­რეკა და, რო­დე­საც ლან­გარი შემ­ოიტა­ნეს, სწრა­ფად და გულ­მოდ­გი­ნედ შეუ­დგა მაგ­იდა­ზე კო­ვზებ­ისა და ფინ­ჯ­ნე­ბის და­ლა­გე­ბას. მე და ადე­ლი მაგ­იდას შემ­ოვუსხედით. ჩვე­ნი პატ­რო­ნი კი ტახ­ტიდან არ ამ­დგა­რა.
- თუ შეი­ძლე­ბა, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს მი­აწ­ოდეთ ეს ფინ­ჯა­ნი, - მითხ­რა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა, - ადელ­მა შეი­ძლე­ბა და­ღ­ვაროს.
მეც ისე მო­ვი­ქე­ცი, რო­გორც მითხ­რეს. მან ფინ­ჯა­ნი გამ­ომარ­თვა. ადელ­მაც სწო­რედ ეს წუ­თე­ბი მი­იჩ­ნია შე­სა­ფერ­ისად, რაი­მე ეთ­ქვა ჩემ შე­სა­ხებ და წამ­ოიძა­ხა N"ესტ-ცე პას, Mონსიეურ, ქუ­"ილ ყ â უნ ცა­დეაუ პო­ურ Mადემოისელლე Eყრე, დანს ვოტ­რე პე­ტიტ ცოფ­ფ­რე?
- ვინ ლა­პა­რა­კობს საჩ­უქრებ­ზე? - თქვა მან მკ­აც­რად. - გა­ნა, თქვენ საჩ­უქარს ელო­დით, მის ეარ? გიყ­ვართ საჩ­უქრების მიღ­ე­ბა? - და მან და­კვ­ირვებით მო­მაპყ­რო შა­ვი თვა­ლები, რომ­ლებ­იდა­ნაც მრის­ხა­ნე­ბა და გამ­ჭო­ლი მზე­რა გამ­ოკრ­თოდა.
- მარ­თალი მო­გახ­სენოთ, არ ვი­ცი, სერ. ამ საქ­მეში მე­ტად მცი­რე გამ­ოცდილე­ბა მაქვს. რო­გორც ამ­ბობენ, საჩ­უქრების მიღ­ე­ბა ძალ­იან სას­იამოვნო უნ­და იყოს.
- სა­ერთოდ, ასე ფიქ­რო­ბენ, არა? თქვენ რო­გორ გგო­ნი­ათ?
- მო­მე­ცით დრო, სა­ნამ თქვენს სა­კ­ადრის პა­სუხს მო­გახ­სე­ნებ­დეთ, სერ. საჩ­უქარი მრა­ვალ­ნაი­რია. ადამ­იან­მა წი­ნას­წარ უნ­და გაი­თვალისწინოს, სა­ნამ თა­ვის სა­კუ­თარ აზრს იტყო­დეს მის რაო­ბა­ზე.
- მის ეარ, თქვენ ისეთ­ივე გუ­ლუბ­რ­ყ­ვი­ლო არ ყო­ფილ­ხართ, რო­გო­რიც ადელ­ია. ის ჩე­მი და­ნახ­ვისთა­ნა­ვე და­ჟი­ნებით მო­ითხოვს საჩ­უქარს, თქვენ კი ფრთხი­ლად მოქ­მე­დებთ.
- იმი­ტომ, რომ მე ნა­კ­ლე­ბად ვარ დარ­წმუნებული, ვიდ­რე ადე­ლი, სერ, რად­გან საჩ­უქარი არაფ­რით დამ­იმსახ­ურებ­ია. მას კი თქვე­ნი ძვე­ლი ნაც­ნობობა მე­ტის მოთხოვ­ნის უფ­ლე­ბას ან­იჭებს, ამას­თა­ნა­ვე - ჩვეუ­ლე­ბაც. რო­გორც ის მარ­წმუნებს, თქვენ მას ყო­ველ­თ­ვის ასაჩ­უქრებდით სა­თა­მაშ­ოებით. თქვენ რომ ჩემ­თ­ვის რაი­მე საჩ­უქარი შემ­ოგე­თა­ვა­ზებ­ინათ, ეს ამ­ბავი გა­მაო­ცებ­და კი­დეც. მე ხომ ჯერ სრუ­ლი­ად უცხო ვარ და არც არა­ფერი გამ­იკ­ე­თებ­ია, რომ მად­ლობა და­მემ­სახ­ურებ­ინა.
- ოჰ, ნუ იჩენთ გა­და­ჭარ­ბებულ მოკრ­ძა­ლებ­ულობას. ადე­ლი შე­ვამ­ოწმე და დავ­რ­წ­მუნ­დი, დი­დი შრო­მა გაგ­იწევ­იათ. ის ხომ სწრა­ფად ვერ ით­ვი­სებს, არც მაი­ნცდა­მაინც ნი­ჭით გამ­ოირჩე­ვა. ამ ცო­ტა ხან­ში კი ბევ­რი რამ შეუ­სწავ­ლია.
- სერ, აი, სწო­რედ ეს გახ­ლავთ ჩე­მი საჩ­უქარი. ეს სწო­რედ ისა­ა, რა­საც ყო­ვე­ლი მას­წავ­ლე­ბელი ეს­წრაფვის. გან­უსა­ზღვ­რელ სი­ამ­ოვნე­ბას მხო­ლოდ ის ან­იჭებთ, თუ მათ მოს­წავ­ლე­ებს აქე­ბენ.
- ჰმ! - ჩაი­ლა­პა­რაკა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა და ჩუ­მად გა­ნაგრძო ჩა­ის სმა.
- ცეც­ხლთან მო­დით, - მითხ­რა მან, რო­დე­საც ლან­გარი გაი­ტა­ნეს. მი­სის ფე­იერ­ფექსი ერ­თ-ერთ კუ­თხეში დაჯ­და თა­ვი­სი ხელ­საქმით, ხო­ლო ადელს ხელ­ჩა­კი­დებული დავ­ყავდი ოთახ­ში და მაჩ­ვე­ნებ­და შე­სან­იშნავ წიგ­ნებ­სა და სხვა­დას­ხვა­ნაირ მორ­თუ­ლო­ბას კო­ნსოლებ­სა და კა­რა­დებ­ზე. ჩვენც და­ვემ­ორჩილეთ. ვალ­დებულნიც ვი­ყა­ვით, ასე მოვ­ქ­ცეუ­ლიყავით. ადელს უნ­დო­და, ჩემს მუხ­ლებ­ზე მოკ­ა­ლა­თებულიყო, მაგ­რამ უბ­რ­ძა­ნეს, ძა­ღლ­თან თა­მაშით გა­ერთო თა­ვი.
- სა­მი თვე­ა, არა, რაც ჩემს სახ­ლ­ში ცხოვ­რობთ?
- დი­ახ, სერ.
- თქვენ ჩამ­ოხვედით...
- ლო­ვუ­დის სას­წავ­ლებ­ლიდან, შა­ი­რის საგ­რაფ­ოდან.
- აჰ! საქ­ველ­მოქმედო სას­წავ­ლებ­ლიდან. რამ­დენ ხანს იყა­ვით იქ?
- რვა წე­ლი.
- რვა წე­ლი! მაშ, ძალ­იან სი­ცოცხ­ლი­სუ­ნარ­იანი ყო­ფილ­ხართ. იმ დრო­ის ნა­ხე­ვარიც კი, რაც თქვენ ლო­ვუდ­ში გაგ­იტა­რებ­იათ, სხვას რომ გა­ე­ტა­რებ­ინა, ჯან­მრთელ­ობას მთლია­ნად და­კ­არ­გავ­და. იმი­ტო­მაც აღ­არ არის სა­კვ­ირველი, რომ საი­ქიოდან მო­სულს ჰგავ­ხართ. ძალ­იან მაო­ცებ­და, რა­ტომ გქონ­დათ ასე­თი სა­ხე. გა­სულ ღა­მეს, რო­დე­საც ჰეი­ლეინში შემ­ხ­ვ­დით, ჩემ­და უნებ­ურად, გა­მახ­სენ­და ზღ­ა­პარი ფერ­იებ­ზე და გო­ნე­ბაში იმ აზ­რმაც კი გამ­იელ­ვა, რომ თქვენ მოა­ჯად­ოვეთ ჩე­მი ცხე­ნი. ამა­ში ჯერ კი­დევ კარ­გად არა ვარ დარ­წმუნებული. ვინ არ­იან თქვე­ნი მშობ­ლე­ბი?
- მშობ­ლე­ბი არ მყავს.
- ვფიქ­რობ, არც არას­ოდეს გეყ­ოლებ­ოდათ. გახ­სოვთ თუ არა ისი­ნი?
- არა.
- მეც ასე ვფიქ­რობ­დი. მაშ, გა­და­საბ­იჯზე მჯდა­რი თქვენს ნა­თე­სა­ვებს უც­დი­დით, არა?
- ვის, სერ?
- მწვა­ნე­სამ­ოსია­ნებს, სწო­რედ შე­სა­ფერისი მთვარ­იანი სა­ღ­ამო იყო მათ­თ­ვის. ერ­თ-ერთ თქვენს თი­ლის­მურ წრე­ში ხომ არ შევ­იჭერი, შა­რაგ­ზა­ზე ის დაწ­ყევლილი ყი­ნუ­ლი ასე რომ იყო მო­ჯად­ოებული.
თა­ვი გავ­იქნიე.
- ერთ სა­უკუ­ნე­ზე მეტ­ია, რაც მწვა­ნე­სამ­ოსიან­მა ადამ­ია­ნებ­მა ინ­გ­ლი­სი დატ­ოვეს, - ვუთხა­რი და ისე­თი სე­რი­ო­ზუ­ლი ტო­ნით გან­ვაგ­რძე საუ­ბარი, რო­გორც თვი­თონ მე­ლა­პა­რა­კ­ებ­ოდა: - ახ­ლა ვე­ღ­არც ჰეი­ლეი­ნსა და ვერც მის ახ­ლომახლო მი­დამ­ოებში აღმ­ოა­ჩენთ მათ კვალ­საც კი. ვფიქ­რობ, ვერც ზაფხუ­ლის, ვერც შემ­ოდგომისა და ვერც ზამ­თ­რის მთვა­რის მა­ნათ­ობელი სხი­ვე­ბი ამ­იერ­იდან ვერ მოჰ­ფე­ნენ ნა­თელს მათ ნად­იმებს.
მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა ქსო­ვას თა­ვი მია­ნე­ბა და წარ­ბები აზ­იდა, ჩან­და, ძალ­იან გა­უკვ­ირდა სა­უბ­რის ში­ნა­არსი.
- კე­თი­ლი, - და­ა­სკვ­ნა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა, - თუ მშობ­ლე­ბი არ გყავთ, ნა­თე­სა­ვები მა­ინც გეყ­ოლე­ბათ: ბი­ძე­ბი ან დეი­დები.
- არა, არც ერ­თი მათ­განი არას­ოდეს მი­ნა­ხავს.
- სახ­ლი გაქვთ?
- არა.
- მაშ, სად ცხოვ­რო­ბენ თქვე­ნი დე­ბი და ძმე­ბი?
- არც დე­ბი მყავს და არც ძმე­ბი.
- ვინ გირ­ჩი­ათ, რომ აქ მო­სუ­ლი­ყა­ვით?
- გა­ზეთში გამ­ოვაც­ხა­დე და მი­სის ფე­იერ­ფექსი გამ­ოეხ­მაუ­რა ჩემს გან­ცხა­დე­ბას.
- დი­ახ, - ჩა­ურ­თო კეთ­ილმა ქალ­მა, რო­მე­ლიც მხო­ლოდ ახ­ლა მიხ­ვ­და, თუ რა­ზე ვსა­უბ­რობ­დით. - ყო­ველ­დღე მად­ლობას ვწი­რავ გან­გე­ბას, რომ ასე­თი არ­ჩე­ვანი მარ­გუნა წი­ლად. მის ეარი ფას­დაუ­დე­ბელი მეგ­ობარ­ია ჩემ­თ­ვის. ამას­თა­ნა­ვე, მე­ტად კე­თი­ლი და და­კვ­ირვებული აღმ­ზრდელი ადე­ლის­თ­ვის.
- მი­სი და­ხას­ია­თებისთვის ნუ შეწ­უხდებით, - მი­უბ­რუნ­და მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი. - ეს ქე­ბა-­დიდე­ბა ჩემ­ზე არ მოქ­მე­დებს, ხოტ­ბით ვერ მომ­ხიბ­ლავთ, მე თვი­თონ შე­ვამ­ოწმებ. მის ეარ­მა ჩე­მი ცხე­ნის წაქ­ცევით და­იწყო.
- სერ! - წამ­ოიძა­ხა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა გან­ცვიფრებით.
- ფე­ხი რომ ვიღრ­ძე, მას უნ­და ვუ­მად­ლოდე.
ქვრი­ვი გან­ცვიფრებული გამ­ოიყურებ­ოდა.
- მის ეარ, გიცხოვ­რი­ათ ოდეს­მე ქა­ლაქში?
- არა, სერ.
- გიხ­დებ­ოდათ საზ­ოგად­ოე­ბაში ყოფ­ნა?
- არა, მხო­ლოდ ლო­ვუ­დის მას­წავ­ლე­ბელ­თა და მოს­წავ­ლე­თა წრე­ში. ახ­ლა კი აქა ვარ, თორ­ნ­ფილ­დის მცხოვ­რებ­თა შო­რის.
- ბევ­რი წაგ­იკი­თხავთ?
- მხო­ლოდ ის წიგ­ნე­ბი, რო­მე­ლიც კი ხელ­ში ჩამ­ვარ­დნია, არ­ც­თუ ისე ბევ­რი და მეც­ნიერული.
- მო­ნაზ­ვ­ნუ­რი ცხოვ­რე­ბა გქო­ნი­ათ. ეჭ­ვი არ არის, კარ­გად იქ­ნე­ბით გაწ­ვ­რ­თ­ნი­ლი რე­ლი­გი­ურ წეს­-ჩვეუ­ლე­ბებში. რამ­დე­ნა­დაც ვი­ცი, ბროკ­ლე­ჰერსტი, ლო­ვუ­დის მმარ­თველი, მღვ­დელ­ია, არა?
- დი­ახ, სერ.
- თქვენც, ალ­ბათ, გო­გო­ნე­ბი, აღ­მერ­თებდით მას, რო­გორც ქალ­თა მო­ნას­ტ­რის მხევ­ლები აღ­მერ­თე­ბენ თავ­იანთ წი­ნამ­ძღ­ვარს.
- ოჰ, არა.
- ძალ­იან ცუ­დად მსჯე­ლობთ! აბა, იფიქ­რეთ, რას ნიშ­ნავს ეს! ადამ­იანი იზ­რ­დებ­ოდეს რო­გორც მორ­წ­მუ­ნე, და არ აღ­მერ­თებ­დეს თა­ვის მოძღ­ვარს, ეს ღვთის გმო­ბა­ა!
- მე მძულს მის­ტერ ბროკ­ლე­ჰერსტი, მაგ­რამ ეს გრძნო­ბა მარ­ტო მე არ მეუ­ფლე­ბა. ის ძალ­იან ყოყ­ლო­ჩი­ნა და გულ­ქ­ვა ადამ­იან­ია, ყვე­ლას საქ­მეში და­უკი­თხა­ვად ერე­ვა. თმა ყვე­ლას შეგ­ვჭრა, მომ­ჭირ­ნე­ო­ბის გა­მო კი ისეთ ცუდ ძაფ­სა და ნემ­სებს ყი­დუ­ლობ­და, რომ ძლივს ვა­ხერ­ხებდით კერ­ვას.
- ეს ძალ­იან ცუ­დი მომ­ჭირ­ნეო­ბა­ა, - შენ­იშნა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა, რო­მელ­მაც კვ­ლავ აუღო ალ­ღო ჩვენს საუ­ბარს.
- ეს არის მი­სი შეც­ოდების თა­ვი და ბო­ლო? - იკი­თხა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა.
- სა­ნამ მარ­ტო მის ხელთ იყო სურ­სათ­-სან­ოვაგის გა­ნაწ­ილების საქ­მე და კო­მიტეტში ახალ წევ­რებს აი­რჩევ­დნენ, შიმ­ში­ლით სულს გვარ­თმევ­და. კვ­ირაში ერ­თხელ თავს გვა­ბეზ­რებ­და დაუ­სრულე­ბელი ლექ­ციებით, სა­ღ­ამოობით კი თავ­ისივე წიგ­ნე­ბის კითხ­ვით, სა­დაც მოთხ­რო­ბი­ლი იყო მო­უ­ლოდ­ნელ სიკვ­დილსა და ღმერ­თის მი­ერ დად­გენილ სას­ჯელ­თა შე­სა­ხებ, რაც ისე გვაშ­ინებ­და, რომ ვე­ღ­არც კი ვი­ძი­ნებ­დით.
- რამ­დენი წლი­სა მიხ­ვე­დით ლო­ვუდ­ში?
- და­ახ­ლოებით ათის.
- იქ დარ­ჩით რვა წე­ლი. მაშ, თვრა­მეტი წლი­სა ყო­ფილ­ხართ.
მე და­ვე­თან­ხმე.
- რო­გორც ხე­დავთ, არ­ითმეტ­იკა ძალ­იან სა­ჭი­რო ყო­ფი­ლა; მი­სი დახ­მა­რების გა­რე­შე ვერ მივ­ხ­ვ­დე­ბო­დი, რამ­დენი წლი­სა ხართ. ამის დად­გე­ნა ძალ­იან ძნელ­ია, რად­გან თქვე­ნი სა­ხე და გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა არ შე­ე­სა­ბა­მე­ბა ერ­თმა­ნეთს. ახ­ლა კი მითხა­რით, რა ის­წავ­ლეთ ლო­ვუდ­ში? უკ­რავთ?
- არც მაი­ნცდა­მაინც კარ­გად.
- რა­სა­კვ­ირველ­ია, ყო­ველ­თ­ვის ასე პას­უხობენ. შე­დით ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში, - მე, რა­სა­კვ­ირველ­ია, ვგუ­ლის­ხ­მობ, თუ შეი­ძლე­ბა (მა­პატ­იეთ ჩე­მი სა­უბ­რის მბრძა­ნებლური ტო­ნი, მიჩ­ვე­უ­ლი ვარ ასე ლა­პა­რა­კს. ვიტყ­ვი: გა­ა­კ­ე­თეთ ეს! და ყვე­ლა­ფერი კეთ­დე­ბა. ჩემს ჩვეუ­ლე­ბას ვერ გა­მო­ვიც­ვ­ლი ერ­თი ახა­ლი მო­ბი­ნად­რის გა­მო), - მაშ, წა­დით ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში, სან­თელი თან წა­იღ­ეთ, კა­რი ღია დატ­ოვეთ, და­ჯექით რო­ი­ალ­თან და რა­მე და­უკ­არით.
მის ბრძა­ნე­ბას და­ვემ­ორჩილე და წა­ვედი.
- სა­კ­მარ­ისია! - დაი­ძა­ხა მან რამ­დენ­იმე წუ­თის შემ­დეგ. - რო­გორც ვხე­დავ, თქვენ მარ­თლაც ვერ უკ­რავთ ძალ­იან კარ­გად, რო­გორც ყვე­ლა სხვა ინ­გ­ლი­სე­ლი მოს­წავ­ლე გო­გო­ნა. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ცო­ტა უფ­რო უკ­ე­თე­სად, მაგ­რამ მთლად კარ­გად არა.
რო­ი­ა­ლი დავ­ხურე და გა­მოვ­ბ­რუნ­დი. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა კი გა­ნაგრძო:
- ადელ­მა მიჩ­ვე­ნა რამ­დენ­იმე ჩა­ნა­ხატი ამ დი­ლით, რო­მე­ლიც თქვე­ნი ხე­ლით ყო­ფი­ლა შეს­რულებული. ნუ­თუ ისი­ნი მარ­თლა მარ­ტო თქვენ გე­კუთვნით? ალ­ბათ, მას­წავ­ლე­ბელ­მა წა­გახ­მა­რათ ხე­ლი.
- არა, ნამ­დვილად არა, - წამ­ოვიძა­ხე მე.
- აჰ, ეს თავ­მოყვა­რეო­ბა­ზე მოქ­მე­დებს? კე­თი­ლი, მო­მი­ტა­ნეთ თქვე­ნი სუ­რა­თების შე­სა­ნახი ყდა. შეგ­იძლიათ ითავ­დებოთ, რომ ისი­ნი მხო­ლოდ თქვე­ნი სა­კუ­თარი ხელ­ითაა შეს­რულებული? ნუ­რა­ფერს იტყ­ვით, თუ დარ­წმუნებული არა ხართ. მე მაშ­ინვე შე­ვამ­ჩნევ, თუ სხვებ­ისგან გად­მოგიღ­იათ.
- მა­შინ მე არა­ფერს ვიტყ­ვი. თქვენ თვი­თონ გან­სა­ჯეთ, სერ.
ბიბ­ლი­ო­თე­კი­დან სუ­რა­თები გამ­ოვიტა­ნე.
- მაგ­იდა ჩე­მკ­ენ მოს­წი­ეთ! - მითხ­რა მან. მაგ­იდა მის ტახ­ტთან ახ­ლოს მი­ვი­ტა­ნე სუ­რა­თების და­სათ­ვალ­იე­რებ­ლად. მი­სის ფე­იერ­ფექსი და ადე­ლიც ახ­ლოს მო­ვიდ­ნენ.
- აქ ნუ შეჯ­გუფდებით, - თქვა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა, - სუ­რა­თები გამ­ომართვით, რო­დე­საც მე და­ვათ­ვალ­იე­რებ, ასე ახ­ლოს ნუ მოხ­ვალთ.
აუ­ჩქა­რებ­ლად აკვ­ირდებ­ოდა თი­თო­ე­ულ ეს­კი­ზსა და ჩა­ნა­ხატს. სა­მი სუ­რა­თი გვერ­დზე გა­დადო, ხო­ლო და­ნარ­ჩენი, დათ­ვალ­იე­რების შემ­დეგ, მათ გა­დას­ცა. - მი­სის ფე­იერ­ფექს, მეო­რე მაგ­იდა­ზე გა­და­აწ­ყვეთ ისი­ნი და ადელ­თან ერ­თად იქ და­ათ­ვალ­იე­რეთ. თქვენ კი (მე შემ­ომხე­და), თქვენს ად­გილას და­ჯექით და კი­თხვებ­ზე მი­პას­უხეთ. ახ­ლა კი ვხე­დავ, რომ ეს სუ­რა­თები ერთ ხელს შეუ­ქმნია. ეს თქვე­ნი ხელ­ია?
- დი­ახ.
- რო­დის პო­უ­ლობ­დით დროს მათ შე­საქ­მნე­ლად? ამას დი­დი დრო და ფიქ­რი დას­ჭირდებ­ოდა.
- ისი­ნი ორი უკ­ა­ნა­სკ­ნელი არ­და­დე­გების დროს დავ­ხა­ტე ლო­ვუდ­ში, რო­დე­საც სხვა საქ­მე აღ­ა­რა­ფერი მქონ­და.
- საი­დან აიღ­ეთ ამ სუ­რა­თების სი­უჟ­ე­ტები?
- თვი­თონ მო­ვი­ფიქ­რე.
- ეს ყვე­ლა­ფერი იმ თავ­მა მო­ი­ფიქ­რა, რო­მელ­საც მე თქვენს მხრებ­ზე ვხე­დავ?
- დი­ახ, სერ.
- კი­დევ არის მას­ში სხვა ასეთ­ივე ჩა­ნაფიქრი?
- შე­საძ­ლე­ბელ­ია, იყოს. იმე­დი მაქვს, უკ­ე­თესიც.
მან სუ­რა­თები გა­შა­ლა და რიგ­რი­გო­ბით ათ­ვალ­იე­რებ­და.
მკი­თხველო, სა­ნამ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ამ საქ­მიან­ობითაა გარ­თუ­ლი, მინ­და მო­გითხ­როთ, რას წარ­მოად­გენ­და თი­თო­ე­უ­ლი სუ­რა­თის სი­უჟ­ეტი. პირ­ველ ყოვ­ლი­სა, წი­ნას­წარ უნ­და გა­გაფრთხილოთ, რომ მათ­ში არა­ფერ­ია გან­საც­ვიფრე­ბელი. ეს სი­უჟ­ე­ტები ჩემს ოც­ნე­ბაში ცოცხ­ლად ინა­ხებ­ოდა, ვიდ­რე მათ გო­ნე­ბის თვა­ლით ვუმ­ზერ­დი და ჯერ კი­დევ არ გა­და­მე­ტა­ნა ქა­ღ­ალ­დზე. ხე­ლი კი ყო­ველ­თ­ვის ვერ გად­მოსცემ­და ფან­ტაზიით შექ­მ­ნილ სუ­რა­თებს და ოდ­ნა­ვღა ემ­სგავ­სებ­ოდა ოც­ნე­ბით წარ­მოდგენილს.
სუ­რა­თები აკ­ვა­რელით იყო შეს­რულებული. პირ­ვე­ლი სუ­რა­თი წარ­მოად­გენ­და აბ­ობოქრებულ ზღ­ვას, რომ­ლის ზე­მოთ დაბ­ლა ჩა­მო­წო­ლი­ლი რუ­ხი იის­ფე­რი ღრ­უბლები მი­ცუ­რავ­დნენ. მთე­ლი სივ­რ­ცე სიბ­ნე­ლეს შთა­ენ­თქა. დე­დამ­იწა არ­სად ჩან­და. ოდ­ნავ თუ შენ­იშნავდით სიბ­ნე­ლით მო­ცულ წი­ნა ხედს და უფ­რო კი უახ­ლოეს აზ­ვირთებულ ტა­ლღ­ებს. სი­ნათ­ლის სხი­ვი გე­მის ნა­ხევ­რად ჩა­ძი­რულ ან­ძას ეცემ­ოდა, რო­მელ­ზეც უზარ­მა­ზარი შა­ვი ჩვა­მა შემ­ომჯდარიყო. მი­სი ფრთე­ბი ზღვის ქაფს და­ეწ­ინწკ­ლა. ფრინ­ველს ნისკ­არტით ძვირ­ფა­სი ქვე­ბით მო­ჭე­დი­ლი ოქ­როს სა­მაჯური ეჭ­ირა. შე­ვე­ცა­დე, ეს შე­სან­იშნავი ფე­რები და მა­თი მკ­ვეთრი ბრწყინ­ვა გად­მომე­ცა, რამ­დე­ნა­დაც ეს ჩემს კა­ლამ­სა და სა­ღ­ე­ბა­ვებს შე­ეძლოთ. ან­ძისა და მას­ზე ჩამ­ომჯდარი ფრინ­ვე­ლის ქვე­მოთ, მომ­წ­ვა­ნო ტა­ლღ­ებში, შე­ამ­ჩნევდით დამ­ხრჩვალი ადამ­იანის გვამს, რო­მე­ლიც თან­და­თან იძი­რებ­ოდა. ტა­ლღ­ებში გა­რკ­ვევით მხო­ლოდ მი­სი მშვენ­იერი მკ­ლავ­იღა მო­ჩან­და, რომ­ლის­თ­ვი­საც ტა­ლღ­ას სა­მაჯური, არ ვი­ცი, წა­ე­რეც­ხა თუ წა­ეგ­ლიჯა.
მეო­რე სუ­რა­თის წი­ნა ხედ­ზე ბუ­რუს­ში გახ­ვეული მთის მწვერ­ვალი მო­ჩან­და. ფერ­დობზე ბა­ლახი და ფოთ­ლე­ბი მსუ­ბუქ ნი­ავს თით­ქოს ერთ მხა­რეს გა­და­ეზ­ნიქა. შორს, მა­ღ­ლა, უსა­ზღვრო, მუ­ქი ლა­ჟ­ვარ­დოვანი ცა გა­დაშლილიყო, ისე­თი, რო­გო­რიც დაი­სმა იცის. ცის უსა­ზღვრო ეთერ­ში წე­ლამ­დე მო­ჩან­და ქა­ლის სხე­უ­ლი. მის და­სა­ხა­ტად შე­ვე­ცა­დე, რამ­დე­ნა­დაც შე­მეძლო, ყვე­ლა­ზე ნა­ზი და მკრ­თალი ბინ­დის­ფე­რი შე­მერ­ჩია. მქრქალ შუბლს გვირ­გ­ვი­ნად ვარ­სკვ­ლავი ედ­გა, ხო­ლო სა­ხე­ზე ღია მე­წამული ნის­ლი გა­დაჰ­ფენ­ოდა. თვა­ლები შა­ვად, უჩ­ვე­უ­ლო ძა­ლით უბ­რ­წყი­ნავ­და. მი­სი გაშ­ლი­ლი შა­ვი თმა ელ­ვითა და ქა­რიშ­ხ­ლით მოგ­ლე­ჯილ მუქ ღრ­უბელს ჰგავ­და. კი­სერ­ზე მთვა­რის ნა­თელივით მკრ­თალი სხი­ვი დას­ციმციმებ­და. ამ სხი­ვის შუ­ქი ანა­თებ­და გამ­ჭვირვა­ლე ღრ­უბლებს, საი­და­ნაც მწუხ­რის ვარ­სკვ­ლავის ჩვე­ნე­ბა წამ­ომდგარიყო და თავს გვიკ­რავ­და.
მე­სა­მე სუ­რათ­ზე და­ხატული პო­ლა­რუ­ლი ზამ­თ­რის ცის კი­დემ­დე აღ­მართულიყო აი­სბერგი, ცა­დაწ­ვდენილ წვე­ტებ­იან კო­შკს რომ მო­გაგ­ონებ­დათ. ჩრდი­ლო­ე­თის ნა­თების უხ­ვი, მიჯ­რით მიწყო­ბი­ლი, შუ­ბე­ბი­ვით ცა­დატყორცნილი სხი­ვე­ბი ჰო­რი­ზონ­ტ­ზე კი­აფ­ობდნენ. მაგ­რამ ეს ყვე­ლა­ფერი სუ­რა­თის უკ­ა­ნა ხედ­ზე მო­ჩან­და, წი­ნა­ზე კი გა­რკ­ვევით იყო გამ­ოკ­ვეთილი უზარ­მა­ზარი თა­ვი, რო­მე­ლიც აი­სბერ­გისკ­ენ გა­დახრილიყო და მას­ზე მიყ­რ­დ­ნო­ბი­ლი ის­ვე­ნებ­და. ორი ჩონ­ჩხად ქცე­უ­ლი ხე­ლი შუბ­ლ­თან ერ­თმა­ნეთ­ზე გა­და­ეჯ­ვა­რედ­ინებ­ინა და ზედ დაყ­რდნობოდა. ისი­ნი ქვე­და ნა­კვ­თებს ისე მა­ლავ­დნენ, თით­ქოს სა­ხე­ზე პირ­ბა­დე ჩამ­ოე­ფა­რებ­ინათ. სის­ხ­ლის­გან მთლად დაწ­რეტილ, ძვა­ლი­ვით თეთრ შუბ­ლ­ზე და ერთ წერ­ტილს მიშ­ტე­რებულ, ღრ­მად ჩაც­ვენილ, უაზ­რო თვა­ლებში მხო­ლოდ გან­წირულობა იხა­ტებ­ოდა. სა­ფეთ­ქლების მა­ღ­ლა ღრ­უბელივით მქრქა­ლი, შა­ვი, გამ­ჭვირვა­ლე ქსო­ვი­ლის ჩალ­მის ნა­კ­ე­ცებს შუა ძვირ­ფა­სი თვლე­ბი­ვით სხვა­დას­ხვაფ­რად მოკ­ია­ფე ნა­თელი ედ­გა. ეს ფერ­მიხ­დი­ლი, ნა­ხე­ვარ­მთვარ­ისებური რკ­ალი მო­გაგ­ონებ­დათ მე­ფე­თა გვირ­გ­ვინს, რო­მე­ლიც ამ უს­ხე­უ­ლო და უფორ­მო ლანდს ამ­შვე­ნებ­და.
- ბედ­ნიერი იყა­ვით, რო­დე­საც ამ სუ­რა­თებს ხა­ტავდით? - მკი­თხა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა უეც­რად.
- მხო­ლოდ მათ­ზე მუ­შა­ო­ბით ვი­ყა­ვი გა­ტა­ცებული, სერ. დი­ახ, რა­სა­კვ­ირველ­ია, ბედ­ნიერიც ვი­ყა­ვი. ერ­თი სიტყ­ვით, რო­დე­საც მათ ვხა­ტავდი, გან­ვიც­დი­დი უდი­დეს სი­ამ­ოვნე­ბას, რაც კი ოდეს­მე მიგ­რ­ძ­ნია ცხოვ­რე­ბაში.
- ეს მაი­ნცდა­მაინც ბევ­რის მთქმე­ლი არ არის. რო­გორც თქვენ მითხა­რით, ძალ­იან ცო­ტა რამ გქო­ნი­ათ ცხოვ­რე­ბაში სას­იამოვნო. ვფიქ­რობ, თქვენ ხელ­ოვანის მი­ერ ოც­ნე­ბით წარ­მოდგენილ სამ­ყაროში ცხოვ­რობ­დით, ალ­ბათ, რო­დე­საც ამ უც­ნა­ურ ფე­რებს ერ­თმა­ნეთს უხა­მებდით. ყო­ველ­დღე მუ­შა­ობ­დით მათ­ზე და დიდ დროს ან­დომებდით?
- სხვა არა­ფერი საქ­მე მქონ­და არ­და­დე­გების დროს და მთელ დროს დი­ლი­დან სა­ღ­ამ­ომდე მათ ვან­დომებდი. ზაფხუ­ლის გრძე­ლი დღ­ე­ებიც ხელს მიწყობ­და ჩემს საქ­მიან­ობაში.
- გა­კ­მაყ­ოფილებ­დათ თქვე­ნი თავ­და­დებული შრო­მის შე­დეგი?
- სრუ­ლია­დაც არა. მა­წა­მებ­და სხვაო­ბა ჩა­ნაფ­იქრსა და და­ხატულ სუ­რათს შო­რის. ვატყობ­დი, უძ­ლუ­რი ვი­ყა­ვი, გად­მომე­ცა ის, რაც ოც­ნე­ბით მქონ­და წარ­მოდგენილი.
- არც ასეა საქ­მე: მარ­თალ­ია, სრულ­ყო­ფი­ლად ვე­რა, მაგ­რამ თქვენ მა­ინც შე­ძელით, გად­მოგე­ცათ თქვე­ნი ჩა­ნაფიქრი, თუმ­ცა, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, მე­ტი არა­ფერი. ამ მიზ­ნის მი­სა­ღ­წე­ვად, რა თქმა უნ­და, ხელ­ოვანის ოს­ტატ­ობა და ცოდ­ნა გჭირ­დებ­ოდათ, მაგ­რამ მოს­წავ­ლე გო­გო­ნას­თ­ვის ასე­თი სუ­რა­თები მა­ინც უჩ­ვეუ­ლოა. ხო­ლო, რაც შე­ე­ხე­ბა ჩა­ნაფიქრს, ის მეტ­ისმე­ტად ფან­ტას­ტიკუ­რია. ალ­ბათ, სიზ­მ­რად თუ ნა­ხეთ "მწუხ­რის ვარ­სკვ­ლავის~ თვა­ლები. რო­გორ შე­ძელით და­გე­ხა­ტათ ასე­თი ნა­თელი თვა­ლები, რო­ცა ისი­ნი სრუ­ლე­ბით არ ბრწყი­ნა­ვენ, ხო­ლო ვარ­სკვ­ლავის შუ­ქი კი იმ თვალ­თა­გან გამ­ომკრ­თალ სხი­ვებს ელ­ვა­რე­ბას უკ­არ­გავს? რა აზ­რი იმა­ლე­ბა ამ მშვი­დად გამ­ომზირალ თვალ­თა სიღრ­მეში? ან ვინ გას­წავ­ლათ ქა­რის ხატ­ვა? ეს ხომ ქარ­იშხალ­ია ცა­ზე და ამ მთის მწვერ­ვალ­ზე. სად ნა­ხეთ ლატ­მო­სის მთა? ეს ხომ ლატ­მოსია? ახ­ლა კი აიღ­ეთ თქვე­ნი ნა­ხა­ტები.
ძლივს მო­ვას­წარი, შე­მე­კ­რა სუ­რა­თების ჩა­საწყობი ყდის ზონ­რე­ბი, რო­ცა მან სა­ათს და­ხე­და და უეც­რად მითხ­რა:
- უკ­ვე ცხრა სა­ათ­ია. რას ფიქ­რობთ, მის ეარ, ადელს ნე­ბას აძ­ლევთ ამ­დენ ხანს აქ იჯ­დეს? წაი­ყვა­ნეთ და­საძ­ინებ­ლად.
ადე­ლი გა­ე­მარ­თა, რომ დამ­შვიდობებ­ოდა და ეკო­ცნა მის­თ­ვის, სა­ნამ ოთახ­იდან გა­ვი­დო­დით. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა მოთ­მი­ნე­ბით აი­ტა­ნა ეს ალერ­სი, მაგ­რამ ჩან­და, ამ საქ­ციელს მას­ში დი­დი სი­ამ­ოვნე­ბა არ გამ­ოუწვევ­ია. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, პა­ი­ლოტს უფ­რო სი­ამ­ოვნებ­და ბავ­შ­ვის ასე­თი ალერ­სი.
- ახ­ლა კი ყვე­ლას ტკბილ ძილს გი­სურ­ვებთ, - გვითხ­რა მან, თით­ქოს ამით გვან­იშნა, რომ ჩვენ­თან ყოფ­ნით გა­და­იღ­ა­ლა და სურ­და, მა­ლე გა­ვეს­ტუმრებ­ინეთ. მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა და­კ­ე­ცა, რა­საც ქსოვ­და, მე ჩე­მი სუ­რა­თების შე­სა­ნახი ყდა ავ­იღე და რე­ვე­რანსით და­ვემ­შვიდობეთ. პას­უხად მან თა­ვი ცი­ვად დაგ­ვიკ­რა და ასე დავ­ტოვეთ ოთა­ხი.
- თქვენ მითხა­რით, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს არა აქვს ისე­თი უც­ნა­უ­რი რამ ხას­იათში, რაც თვალ­ში გე­ცე­მათ, არა, მი­სის ფე­იერ­ფექს? - ვუთხა­რი მე, რო­დე­საც შე­ვედით მის ოთახ­ში და ადე­ლი ლო­გინ­ში ჩა­ვაწ­ვინეთ.
- კე­თი­ლი, მაგ­რამ რა არის ასე­თი?
- მე ვფიქ­რობ, ის ძალ­იან ცვა­ლე­ბადი ხას­იათ­ისაა და ამას­თან, ფიცხიც.
- მარ­თალ­ია, ეჭ­ვიც არ მე­პა­რე­ბა, რომ ასე ეჩ­ვე­ნე­ბა უცხოს, მაგ­რამ მის ასეთ საქ­ციელს ისე მი­ვეჩ­ვიე, აღ­არც კი ვფიქ­რობ ამა­ზე. თუ რაი­მე უც­ნაუ­რობა ახას­ია­თებს, ჩვენ უნ­და ვა­პატიოთ.
- რა­ტომ?
- ნა­წი­ლობ­რივ იმი­ტომ, რომ მას ასე­თი ხას­იათი აქვს. ვერც ერ­თი ჩვენ­განი კი სა­კუ­თარ თავ­თან ვე­რა­ფერს გა­აწყობს. ნა­წი­ლობ­რივ კი მას მოს­ვე­ნე­ბას უკ­არ­გავს მძი­მე ფიქ­რე­ბი. ეჭ­ვი არ არის, ისი­ნი უფო­რია­ქე­ბენ გულს და გუ­ნე­ბას უც­ვ­ლი­ან.
- რა აწ­უხებს?
- ერ­თი მხრივ, ოჯა­ხუ­რი უსი­ამ­ოვნე­ბა.
- მას ხომ არა აქვს ოჯა­ხი?
- ახ­ლა არა, მაგ­რამ ხომ ჰქონ­და. ხომ ჰყავ­და ახ­ლობლები? სულ რამ­დენ­იმე წელ­ია, რაც უფ­რო­სი ძმა და­კ­არ­გა.
- უფ­რო­სი ძმა?
- დი­ახ, ახ­ლან­დელი ჩვე­ნი პატ­რო­ნი, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი, დი­დი ხა­ნი არ არის, რაც აქა­უ­რო­ბის მფლო­ბე­ლი შეი­ქნა. ასე, და­ახ­ლოებით, ცხრა წე­ლი იქ­ნე­ბა.
- ცხრა წე­ლი კარ­გა დი­დი დროა. ისე ძალ­იან უყ­ვარ­და ძმა, რომ ჯერ კი­დევ ასე მწვა­ვედ გა­ნიც­დის მის და­კ­არ­გვას?
- არა, არც ასე­ა. ვი­ცი, რა­ღ­აც უსი­ამ­ოვნე­ბა იყო მათ შო­რის. მის­ტერ რო­უ­ლენდ რო­ჩეს­ტერი ხში­რად არ იყო მარ­თალი მის­ტერ ედ­ვარდ რო­ჩეს­ტერის წი­ნა­შე და, ალ­ბათ, ის ამ­ხედ­რებ­და მა­მა­საც სა­კუ­თარი შვი­ლის წი­ნა­ა­ღმ­დეგ. მო­ხუ­ცი ჯენ­ტლმენი ფუ­ლის დი­დი მოყ­ვა­რუ­ლი იყო და ზრუ­ნავ­და, რა­თა თა­ვი­სი სამ­ფლობელოს მთლი­ან­ობა შე­ე­ნარ­ჩუნებ­ინა. მას არ სურ­და და­ექ­უცმა­ცებ­ინა თა­ვი­სი სამ­ფლობელო, მაგ­რამ, ამას­თა­ნა­ვე, იმა­ზეც ზრუ­ნავ­და, რომ მის­ტერ ედ­ვარ­დსაც ჰქო­ნო­და სიმ­დიდ­რე და მა­თი წო­დებ­რი­ვი ღი­რსე­ბა შე­ე­ნარ­ჩუნებ­ინა. რო­გორც კი ის სრულ­წ­ლო­ვა­ნი გახ­და, მო­ხუც­მა სა­კ­მაოდ არა­სა­კ­ადრისი ნა­ბი­ჯი გა­დად­გა, რა­საც თან დი­დი უბედ­ურე­ბა მოჰ­ყ­ვა. მო­ხუც­მა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა და რო­უ­ლენ­დმა, თავ­იანთი გამ­დიდრების მიზ­ნით, საქ­მე ისე მო­აწ­ყვეს, რომ მის­ტერ ედ­ვარდი მეტ­ისმე­ტად მძი­მე მდგო­მა­რეო­ბაში აღმ­ოჩნდა. კარ­გად არ ვი­ცი, რა მოხ­და, მაგ­რამ მის­მა სულ­მა ვერ გა­დაი­ტა­ნა ის, რა ტან­ჯვა-­წა­მების ატა­ნა­საც ავალ­დებ­ულებ­დნენ. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი არ­ც­თუ იოლად აპატ­იებს ვინ­მეს რა­მეს, ამ­იტომაც ყო­ველ­გვარი ურ­თი­ერ­თობა გაწ­ყვიტა ოჯახ­თან და რამ­დენ­იმე წელ­ია მო­ხეტ­ია­ლე ცხოვ­რე­ბას ეწე­ვა. არ მახ­სოვს, თორ­ნ­ფილ­დ­ში ზედ­იზედ ორი კვ­ირაც კი გა­ე­ტა­რებინოს მას შემ­დეგ, რაც ძმა გარ­და­ეც­ვა­ლა და მი­სი ან­დერძის გა­რე­შე ამ ად­გილ-მა­მუ­ლის მფლო­ბე­ლი გახ­და და, მარ­თლაც, რა გა­სა­კვ­ირია, რომ თავს არ­იდებ­დეს ძველ სახ­ლ-კ­არს.
- რა­ტომ უნ­და არ­იდებ­დეს თავს?
- შე­საძ­ლე­ბელ­ია იმი­ტომ, რომ აქაუ­რობა მო­საწ­ყე­ნად მი­აჩ­ნია.
ეს ორ­ჭო­ფუ­ლი პა­სუ­ხი არ მა­კ­მაყ­ოფილებ­და. მინ­დო­და, უფ­რო გა­რკ­ვეული პა­სუ­ხი მი­მე­ღო, მაგ­რამ მი­სის ფე­იერ­ფექსს ან არ შე­ეძლო, ან არ სურ­და ეამ­ბნა ჩემ­თ­ვის ის უსი­ა­მოვ­ნო ამ­ბები, რომ­ლე­ბიც მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს თავს გა­დახ­დომოდა. ის მიმ­ტ­კი­ცებ­და, რომ მის­თ­ვი­საც ეს ამ­ბავი საი­დუმლოებით იყო მო­ცუ­ლი და რაც იცო­და, იმა­საც გუ­მა­ნით ხვდებ­ოდა. ცხა­დი იყო, სურ­და, ამ სა­კი­თხზე საუ­ბარი შე­მეწ­ყვიტა. მეც, რა­სა­კვ­ირველ­ია, ასე მო­ვი­ქე­ცი და საუ­ბარი შევ­წყვიტეთ.


თა­ვი მეთ­ოთხმე­ტე


მომ­დევ­ნო რამ­დენ­იმე დღის გან­მავ­ლობაში იშ­ვია­თა­დღა ვხე­დავდი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს. დი­ლა­ო­ბით ის თა­ვი­სი საქ­მით იყო გარ­თუ­ლი. ნაშ­უა­დღ­ევს ხან მილ­კო­ტიდან და ხან მეზ­ობელი საგ­რაფ­ოებ­იდან ნაც­ნო­ბი ჯენ­ტლმე­ნები აკი­თხავ­დნენ და ზოგ­ჯერ მას­თან სად­ილა­დაც რჩებ­ოდნენ. რო­დე­საც ნა­ღრძობი ფე­ხი იმ­დე­ნად მო­ურ­ჩა, რომ ცხენ­ზე ჯდო­მა შე­ეძლო, თვი­თო­ნაც ბევრს დად­იოდა და შინ, ჩვეუ­ლებრივ, შუა­ღ­ამ­ისას ბრუნ­დებ­ოდა. რო­გორც ჩანს, ისიც უნ­და წა­სუ­ლი­ყო იმ ადამ­ია­ნების სა­ნა­ხა­ვად, რომ­ლე­ბიც მას­თან სტუმ­რად მო­დი­ოდ­ნენ.
ამ დღ­ე­ებში ის ადელ­საც იშ­ვია­თად იხ­მობ­და ხოლ­მე თავ­ისთან, ხო­ლო ჩვე­ნი ნაც­ნობობა იმა­ში გამ­ოიხა­ტებ­ოდა, რომ სრუ­ლი­ად შემ­თხვევით თუ ვხვდე­ბო­დით ერ­თმა­ნეთს დარ­ბაზში, კი­ბე­ზე თუ დე­რე­ფანში. ამ შეხ­ვედ­რების დროს ხან თავს ოდ­ნავ დამ­იკ­რავ­და და გულ­გ­რი­ლად გად­მომხე­დავ­და, ხან კი გამ­იღი­მებ­და და გულ­თ­ბი­ლად მო­მე­სალ­მებ­ოდა, რო­გორც ეს მა­ღ­ალი წრის ჯენ­ტლმე­ნებს სჩვევ­იათ. ამით ვი­გებ­დი, რომ შეუ­მჩნე­ველი არ ვრჩე­ბო­დი. მი­სი ხას­იათის ეს ცვლი­ლე­ბანი არავ­ითარ შეუ­რაც­ხყოფას არ მა­ყე­ნებ­და, რად­გან ვგრძნობ­დი, ასეთ ცვა­ლე­ბად­ობას ჩემ­თან არავ­ითარი სა­ერთო არ ჰქონ­და. მი­სი ცუ­დი და კარ­გი გუ­ნე­ბა და­კ­ავ­შირებული იყო სრუ­ლი­ად სხვა მი­ზე­ზებ­თან, რომ­ლე­ბიც მე არ მე­ხებ­ოდა.
ერთ დღ­ეს მას სად­ილად სტუმ­რე­ბი ჰყავ­და. ეტ­ყობა, უნ­დო­და, ჩე­მი სუ­რა­თები მათ­თ­ვის ეჩ­ვე­ნებ­ინა და ვიღ­აც გამ­ოგზავ­ნა მათ წა­სა­ღ­ე­ბად. რო­გორც შემ­დეგ მი­სის ფე­იერ­ფექ­სისგან შევ­იტყვე, ჯენ­ტლმე­ნები ად­რე წას­ულიყვე­ნენ მილ­კოტ­ში სა­ჯარო კრე­ბა­ზე და­სას­წრე­ბად, ხო­ლო, რად­გან სა­ღ­ამო ცი­ვი და წვი­მი­ა­ნი იყო, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი მათ არ გაჰ­ყოლია.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი