ჯეინ ეარი - თა­ვი მეთ­ოთხმე­ტე
font-large font-small
ჯეინ ეარი - თა­ვი მეთ­ოთხმე­ტე
(თა­ვი მეთ­ოთხმე­ტე)

სტუმ­რე­ბის წას­ვ­ლის შემ­დეგ დიდ ხანს არ გაუ­ვლია, მან ზა­რი და­რეკა და შეგ­ვატ­ყობინეს, რომ მე და ადე­ლი დაბ­ლა უნ­და ჩავ­სულიყავით. ადელს თმა დავ­ვარც­ხნე და სუფ­თად გამ­ოვაწ­ყვე. მე, ჩვეუ­ლებრივ, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, კვა­კ­ერივით ვი­ყა­ვი ჩაც­მუ­ლი უბ­რა­ლოდ და წეს­იე­რად მეც­ვა, თმაც ასე­ვე მქონ­და დაწ­ნუ­ლი და მო­წეს­რიგებული, ასე რომ, აღ­ა­რა­ფერი დამ­რჩენ­ოდა და დაბ­ლა ჩა­ვედით. ადელს აი­ნტე­რე­სებ­და, ბო­ლოს და ბო­ლოს, მი­იღ­ეს თუ არა მი­სი პე­ტიტ ცოფ­ფ­რე, რომ­ლის გად­მოგზავ­ნა, რა­ღ­აც მი­ზე­ზების გა­მო, აქამ­დე ყოვ­ნ­დებ­ოდა. ამ­ჯე­რად იმე­დი გაუ­მარ­თლდა. სა­სადილო ოთახ­ში შე­ვედით თუ არა, მაგ­იდა­ზე შევ­ნიშნეთ პა­ტა­რა მუ­ყა­ოს ყუ­თი. ადელ­მა ინ­ს­ტინ­ქ­ტუ­რად იგ­რ­ძ­ნო, რომ ეს ის ყუ­თი იყო.
- Ma boîte! ma boîte!! - წამ­ოიძა­ხა და მისკ­ენ გა­ქან­და.
- დი­ახ, აი, ესეც შე­ნი ბოიტე, ბო­ლოს და ბო­ლოს, წა­იღ­ე. და­ჯექი სად­მე კუ­თხეში, შე მარ­თლაც ნამ­დ­ვი­ლო პარ­იზელო, და გა­ერ­თე მი­სი თვალ­იე­რებით, - გაი­სმა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის და­ბალი და სა­კ­მაოდ დამ­ცინავი ხმა. ის ამ დროს ცეცხ­ლის პი­რას მდგარ უზარ­მა­ზარ სა­ვარ­ძელში იჯ­და.
- და იცო­დე, - გა­ნაგრძო მან, - არ შე­მაწუხო და დაწ­ვრილებით არ გამ­ომკითხო, რა არის შიგ და რო­გორ გა­ა­კ­ე­თეს ესა თუ ის ნივ­თი. ყვე­ლა­ფერი ეს ჩუ­მად უნ­და გა­ა­კ­ეთო. თი­ენს-ტოი ტრან­ქუ­ილ­ლე, ენ­ფანტ ცომ­პ­რენდს-ტუ?..
რო­გორც ჩანს, ადელს ეს გაფ­რთხილე­ბა არ სჭირ­დებ­ოდა. ის თა­ვი­სი გან­ძით დი­ვან­ზე გან­მარ­ტოვდა და თას­მის გამ­ოხსნას შეუ­დგა, რომ­ლი­თაც ყუ­თის სახ­ურავი იყო და­მაგ­რებული. მო­აც­ილა თუ არა თას­მები და სახ­ურავი, პა­პი­რო­სის ქა­ღ­ალდივით სიფ­რი­ფა­ნა სა­ფარი გა­დას­წია და მხო­ლოდ ეს წამ­ოძა­ხა: Oჰ ცი­ელ! Qუე ც"ესტ ბეაუ! - და კარ­გა ხანს აღ­ტა­ცებით უმ­ზერ­და მას.
- მის ეარი აქ არის? - იკი­თხა მბრძა­ნებ­ლურად მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა, სა­ვარ­ძლიდან ოდ­ნავ წამ­ოიწია და მო­ი­ხე­და კარ­ისკ­ენ, რომ­ლის სი­ახ­ლოვე­საც ვი­დე­ქი.
- აი, თურ­მე აქ ყო­ფილ­ხართ! მო­დით, აქ და­ჯექით, - და სკ­ამი თა­ვი­სი სა­ვარ­ძლისკ­ენ მის­წია. - არ მიყ­ვარს ბავ­შვების ტი­ტი­ნი, - გა­ნაგ­რძობდა ის. - რად­გან ამ­დენი ხნის უცოლ­შ­ვი­ლო კა­ცი ვარ, არავ­ითარი სას­იამოვნო მო­გო­ნე­ბანი არ მა­კ­ავ­შირებს ბავ­შ­ვურ ტიკტ­იკ­თან. ჩემ­თ­ვის აუ­ტა­ნელი იქ­ნებ­ოდა მთე­ლი სა­ღ­ამო ტêტე-ა-ტêტე ბავ­შვებ­თან გა­მე­ტა­რებ­ინა. ნუ სწევთ სკ­ამს იქით, მის ეარ, და­ჯექით სწო­რედ იქ, სა­დაც მე და­გიდ­გით! ანუ მინდოდა მეთქვა - გთხოვთ, თუ შეი­ძლე­ბა. ეშ­მა­კ­მა და­ლახვროს ზრდი­ლო­ბის ეს წე­სები, მე ისი­ნი ყო­ველ­თ­ვის მავ­იწყდე­ბა. ასე­ვე კარ­გად ვერ ვგრძნობ თავს გუ­ლუბ­რ­ყ­ვი­ლო მო­ხუც მან­დილოსნებ­თან, მაგ­რამ ჩემ­იანი ხომ უნ­და ავ­იტანო: სულ უყუ­რა­დღ­ებოდ ხომ ვერ დავ­ტოვებ; ის ქა­ლი ფე­იერ­ფექსის გვარს ატა­რებს. ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, ფე­იერ­ფექსის მე­უღ­ლე იყო და, რო­გორც იტყ­ვი­ან, სის­ხ­ლით ნა­თე­საო­ბა სულ სხვა რამ არის.
მან ზა­რი და­რეკა და მი­სის ფე­იერ­ფექსის და­სა­ძა­ხებ­ლად მსა­ხუ­რი გაგ­ზავ­ნა. მი­სის ფე­იერ­ფექსიც, ხელ­საქმის კა­ლათით ხელ­ში, უმალ­ვე გამ­ოჩნდა.
- მე დაგ­იძა­ხეთ ერ­თი მე­ტად მად­ლიანი საქ­მის გა­სა­კ­ე­თებ­ლად. ადელს ავ­უკრ­ძა­ლე თა­ვის საჩ­უქრებ­ზე ჩემ­თან ლა­პა­რა­კი. მას კი დი­დი სურ­ვი­ლი აქვს ვინ­მეს გა­დაუ­შალოს სავ­სე გუ­ლი. გამ­ოიჩინეთ გულ­მოწყა­ლე­ბა, მო­უს­მი­ნეთ და ესაუ­ბრეთ კი­დეც. ეს ნამ­დ­ვი­ლი სიკ­ე­თე იქ­ნე­ბა თქვენ­გან.
მარ­თლაც ადელ­მა, დაი­ნა­ხა თუ არა მი­სის ფე­იერ­ფექსი, მაშ­ინვე თა­ვის დი­ვან­თან მი­იყ­ვა­ნა და სწრა­ფად აუვ­სო კალ­თა თა­ვი­სი "ბოîტე"-დან ამ­ოლა­გებული ფა­ი­ფუ­რის, სპი­ლოს ძვლი­სა და სან­თლისგან გა­კ­ე­თებული სა­თა­მაშ­ოებით. თან ენად­გა­კ­რეფილი, დამ­ტვრეული ინ­გ­ლი­სუ­რით უხ­ს­ნი­და და გამ­ოთქვამ­და თა­ვის აღ­ტა­ცე­ბას.
- ახ­ლა მე ყუ­რა­დღ­ებ­იანი მას­პინ­ძ­ლის ვა­ლი მო­ვი­ხა­დე, - გა­ნაგრძო მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა, - ჩემს სტუმ­რებს შეუ­ძლიათ ერ­თმა­ნეთი გა­ართონ. მინ­და თავ­ისუფალი ვი­ყო, რომ ჩემს სა­კუ­თარ სი­ამ­ოვნე­ბა­ზე ვი­ფიქ­რო. მის ეარ, თქვე­ნი სკ­ამი უფ­რო წინ წამ­ოსწიეთ, ძალ­იან უკ­ან ზი­ხართ. მე კი ამ მო­ხერ­ხებულ სა­ვარ­ძელში ისე კარ­გად ვზი­ვარ, რომ გან­ძრე­ვაც არა მაქვს გან­ზრახული.
ისე მო­ვი­ქე­ცი, რო­გორც მიბ­რ­ძა­ნეს, თუმ­ცა მო­ფა­რებულში ჯდო­მა მერ­ჩივნა. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა ისე­თი პირ­და­პი­რი ბრძა­ნე­ბა იცო­და, რომ ყვე­ლა, თავ­ისდა უნებ­ურად, მაშ­ინვე უნ­და დამ­ორჩილებ­ოდა.
ჩვენ, რო­გორც უკ­ვე მო­გახ­სე­ნეთ, სა­სადილო ოთახ­ში ვის­ხე­დით. ჭა­ღი სა­დი­ლო­ბის­თ­ვის აენ­თოთ და იქაუ­რობას სა­დღ­ე­სას­წაულო იერს აძ­ლევ­და. ბუ­ხარ­ში დი­დი ცეცხ­ლი გიზ­გი­ზებ­და. მა­ღ­ალი სა­რკმ­ლისა და მას­ზე კი­დევ უფ­რო მა­ღ­ალი თა­ღი­დან მდიდ­რუ­ლი მე­წამული და გან­იერი ფარ­დები ეშ­ვებ­ოდა. ირ­გ­ვ­ლივ სი­ჩუ­მე იყო. ადე­ლიც კი ხმა­დაბ­ლა ტი­ტი­ნებ­და (ის ვერ ბე­დავ­და ხმა­მა­ღ­ლა ლა­პა­რა­კს). მხო­ლოდ ხან­გამ­ოშვებით გვეს­მოდა, რო­გორ შხაპ­უნობდა წვი­მა ფან­ჯ­რის მი­ნებ­ზე.
ახ­ლა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი აბ­რეშ­უმგა­და­კრულ სა­ვარ­ძელში იჯ­და და სულ სხვა­ნაი­რად გამ­ოიყურებ­ოდა, ვიდ­რე წი­ნათ. ის აღ­არ იყო პირ­ქუ­ში და მკ­აცრი, ბა­გე­ზე ღი­მი­ლი დას­თა­მა­შებ­და და თვა­ლები უბ­რ­წყი­ნავ­და. თუმ­ცა, არ შემ­იძლია დარ­წმუნებით ვთქვა, ღვ­ინისგან იყო ეს თუ არა. ვფიქ­რობ, უფ­რო - ღვ­ინისგან. ერ­თი სიტყ­ვით, ნა­სად­ილევს ის, ჩვეუ­ლებრივ, ასეთ გუ­ნე­ბა­ზე გახ­ლდათ ხოლ­მე: უფ­რო გულღ­ია, ალერ­სიანი და კე­თი­ლი. დი­ლა­ო­ბით კი უფ­რო ცი­ვი და სას­ტიკი ხას­იათის მეჩ­ვე­ნებ­ოდა. ახ­ლაც სა­ხე­ზე ჯერ კი­დევ მთლად არ გაჰ­ქრობოდა პირ­ქუ­ში გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა. დი­დი თა­ვი სა­ვარძლის რბილ ბალ­იშზე მი­ეყ­რ­დ­ნო, ცეცხ­ლის ალი თით­ქოს გრან­იტისგან გამ­ოკ­ვეთილ მის სა­ხის ნა­კვ­თებს დას­თა­მა­შებ­და და დიდ შავ თვა­ლებში კი­აფ­ობდა. მას ხომ მარ­თლაც ძალ­იან დიდ­რო­ნი, შა­ვი და მე­ტად მშვენ­იერი თვა­ლები ჰქონ­და. თუ კარ­გად და­ა­კვ­ირდებოდით, მის თვალ­თა სიღრ­მეში დრო­დად­რო ცვლი­ლე­ბებ­საც შე­ამ­ჩნევდით. თუ მის თვა­ლებში ხან­და­ხან ლმო­ბიე­რე­ბა არ იხა­ტებ­ოდა, ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, ამ გრძნო­ბის მსგავ­სი რა­ღ­აც მა­ინც ჩან­და.
ორი­ო­დე წუთს ის ცეცხლს შეჰ­ყურებ­და და ამ ხნის გან­მავ­ლობაში მე მის სა­ხეს ვა­კვ­ირდებოდი. უცებ ის შემ­ოტრიალ­და და ჩე­მი მზე­რა დაი­ჭირა.
- თქვენ მე მათ­ვალ­იე­რებთ, მის ეარ, - მითხ­რა მან. - რო­გორ ფიქ­რობთ, ლა­მაზი ვარ?
დრო რომ მქო­ნო­და და წი­ნას­წარ მო­მეფ­იქრებ­ინა, ამ კი­თხვას შე­სა­ფერის მო­რი­დე­ბულ და ზრდი­ლო­ბი­ან პა­სუხს გავ­ცემდი, ახ­ლა კი, ჩემ­და უნებ­ურად, წამ­ომცდა: - არა, სერ.
- ოჰ, მარ­თალი გითხ­რათ, თქვენ­ში რა­ღ­აც არის თავ­ისებური, - მითხ­რა მან. - თქვენ ახ­ლა პა­ტა­რა მო­ნა­ზონ ქალს გამ­სგავ­სებთ, ისე უც­ნაუ­რად, მშვი­დად, სერ­იოზულად და მოკრ­ძა­ლებ­ულად ზი­ხართ. ხე­ლები მუხ­ლებ­ზე დაგ­იწყვიათ და, ჩვეუ­ლებრივ, თვალ­დახრილი ნოხს დას­ჩე­რებ­იხართ (მხო­ლოდ იმ წუ­თე­ბის გარ­და, რო­დე­საც თქვე­ნი მზე­რა და­ჟი­ნებით ჩე­მკ­ე­ნაა მო­მარ­თუ­ლი, მა­გალ­ითად, რო­გორც, აი, ახ­ლა). რო­ცა რა­მეს გე­კი­თხებ­იან ან შენ­იშვნას გაძ­ლე­ვენ და თქვენ კი იძუ­ლე­ბუ­ლი ხართ, უპა­სუ­ხოთ, ისე ენამ­წა­რედ წამ­ოიძა­ხებთ რა­ღ­ა­ცას, რომ, ის პა­სუ­ხი უკ­მეხი თუ არა, ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, მა­ინც მეტ­ისმე­ტად მო­უ­რი­დე­ბელ­ია. რა გსურთ ამით?
- მეტ­ისმეტი წინ­დაუ­ხე­დაო­ბა გამ­ოვიჩინე, სერ, მო­მი­ტე­ვეთ. უნ­და მეთ­ქვა, რომ ად­ვი­ლი არ არის ასეთ შე­კი­თხვა­ზე პა­სუ­ხის გა­ცე­მა, გან­სა­კუ­თრებით, მა­შინ, რო­დე­საც საქ­მე გა­რეგ­ნობას ეხე­ბა; ადამ­იან­თა გემ­ოვნე­ბა ხომ სხვა­დას­ხვა­ნაი­რია; სი­ლა­მა­ზეს ძალ­იან ცო­ტა მნიშ­ვ­ნელ­ობა აქვს, ან სხვა რაი­მე ამის მსგავ­სი მა­ინც მეთ­ქვა.
- თქვენ ასე­თი პა­სუ­ხი არ უნ­და მო­გე­ცათ. სი­ლა­მა­ზეს, მარ­თლაც, ძალ­იან ცო­ტა მნიშ­ვ­ნელ­ობა აქვს! იმ მიზ­ნით, რომ შე­არბილოთ თქვე­ნი პირ­ვან­დელი შეუ­რაც­ხყოფა, და­მაწ­ყნაროთ და და­მამშვიდოთ, კი­დევ უფ­რო მო­ხერ­ხებ­ულად მირ­ტყამთ გულ­ში და­ნას. გა­ნაგ­რძეთ, გთხოვთ, მითხა­რით, კი­დევ რა ნა­კლი მაქვს. ვფიქ­რობ, სა­ხის ნა­კვ­თები და სხე­უ­ლის ყვე­ლა სხვა ნა­წი­ლი ისეთ­ივე მაქვს, რო­გო­რიც სხვა ადამ­ია­ნებს!
- მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ, ნე­ბა მო­მე­ცით, უკ­ან წავ­იღო ჩე­მი სიტყ­ვე­ბი, სრუ­ლებ­ითაც არ მსურ­და ასე­თი პა­სუ­ხი გა­მე­ცა. შეც­დო­მით წამ­ომცდა.
- სწო­რედ ასე­ა. მეც ასე ვფიქ­რობ, პა­სუ­ხი უნ­და აგოთ. მაშ, შე­მა­ფა­სეთ კრ­იტიკული თვა­ლით, შე­მა­ფა­სეთ. არ მოგ­წონთ ჩე­მი შუბ­ლი? - მან გა­დაი­წია წარ­ბებს ზე­მოთ სიგ­რ­ძე­ზე ტა­ლღი­სებ­ურად ჩა­მოშ­ლი­ლი შა­ვი თმა და მა­ღ­ალი, ფარ­თო და ჭკვ­იანი შუბ­ლი გამ­ოაჩ­ინა, თუმ­ცა მას­ზე თა­ვაზ­იან­ობისა და ლმო­ბიე­რების ვე­რავ­ითარ ნი­შანს ვერ შენ­იშნავდით.
- ახ­ლა, ქალ­ბატონო, სუ­ლე­ლიც ხომ არ გგო­ნი­ვართ?
- სრუ­ლებ­ითაც არა, სერ. თქვენ, ალ­ბათ, უხეშ­ობად ჩამ­ომარ­თმევთ, ამის პას­უხად რომ გკითხოთ: თვლით თუ არა თქვენს თავს კაც­თმოყვა­რე ადამ­ია­ნად?
- აი, ისევ, იმის მაგ­იერ, რომ რა­მე სას­იამოვნო გეთ­ქვათ, კვ­ლავ მწა­რე სიტყ­ვებს მეუ­ბნებით. ალ­ბათ, ეს იმი­ტომ, რომ გითხა­რით, ბავ­შვებ­თან და მო­ხუ­ცებ­თან ყოფ­ნა არ მიყ­ვარ­ს-მეთ­ქი (თუმ­ცა, ეს ჩუ­მად უნ­და მეთ­ქვა). არა, ახალ­გაზ­რდა ლე­დი, სა­ერთოდ, კაც­თმოყვა­რე არა ვარ, მაგ­რამ ადამ­იანური სინ­დი­სი კი გა­მაჩ­ნია. - აქ მან თა­ვი­სი შუბ­ლის წინ წამ­ოწეულ ნაწ­ილზე მი­მი­თი­თა, რო­მე­ლიც, რო­გორც ამ­ბობენ, აშკ­ა­რად მეტ­ყვე­ლებს ადამ­ია­ნებში ასე­თი გრძნო­ბის არ­სებ­ობა­ზე. სა­ბედ­ნიეროდ, ეს ნი­შა­ნი აქ სა­კ­მაოდ შე­სამ­ჩნევი გახ­ლდათ და მის შუბლს უფ­რო გო­ნი­ერ გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას მა­ტებ­და. - ერთ დროს მეც გა­მაჩ­ნდა ნა­ზი გრძნო­ბე­ბი, მაგ­რამ ყო­ველ­ივე ამას უხე­შად ვავ­ლენდი. თქვენს ასა­კში სა­კ­მაოდ მგრძნო­ბია­რე ახალ­გაზ­რდა ვი­ყა­ვი და მებ­რა­ლებ­ოდა უსუ­სუ­რი, უპატ­რო­ნო და უბე­დუ­რი ადამ­ია­ნები. ბედ­მა მი­მუხ­თ­ლა, ცხოვ­რე­ბამ თა­ვი­სი და­ღი და­მას­ვა, დამ­წიხლა და ახ­ლა სი­ამ­ოვნე­ბას ის­ღა მან­იჭებს, რომ ისე­თი ჯი­უ­ტი და უდ­რე­კი ვარ, რო­გორც ინ­დუ­რი კაუ­ჩუკის ბურ­თი. თუმ­ცა ერ­თსა და ორ ად­გილას ამ გარ­სის შიგ­ნით შეი­ძლე­ბა შე­ღ­წე­ვა და მის შუ­ა­გულ­ში მგრძნო­ბია­რე წერ­ტი­ლის მიგ­ნე­ბა. ასე რომ, შეი­ძლე­ბა, იმე­დი მქონ­დეს?
- რის იმე­დი, სერ?
- რომ, სა­ბო­ლო­ოდ, ინ­დუ­რი კაუ­ჩუკი­დან ხორ­ც­შეს­ხ­მულ ადამ­ია­ნად გარ­დავ­იქმნები.
"ნამ­დვილად ზო­მა­ზე მე­ტი ღვი­ნო დაუ­ლევ­ია~, - გავ­იფიქრე და არ ვი­ცო­დი, მის უც­ნა­ურ შე­კი­თხვა­ზე რა მე­პას­უხა. საი­დან ვი­ცო­დი, შეძ­ლებ­და თუ არა ის ასეთ გარ­დაქ­მნას?
- თქვენ ძალ­იან შეფ­იქრიანდით, მის ეარ. ისე­ვე რო­გორც მე, არც თქვენ ხართ ლა­მაზი, მაგ­რამ საგ­ონე­ბელში ჩა­ვარ­დნა კი ძალ­იან გშვე­ნით. გარ­და ამ­ისა, ეს ჩვენ­თ­ვის ხელ­საყ­რელ­ია, რად­გან მე აღ­ა­რა ვარ თქვე­ნი და­კვ­ირვების სა­განი და გარ­თუ­ლი ხართ ნოხ­ზე ამ­ოქარგული ყვავ­ილების თვალ­იე­რებით. გა­ნაგ­რძეთ ფიქ­რი, ახალ­გაზ­რდა ლე­დი, ამ სა­ღ­ამოს გან­წყო­ბი­ლი ვარ სა­საუბროდ და მინ­და, გუ­ლახ­დი­ლი ვი­ყო.
ამ სიტყ­ვე­ბით ის სა­ვარ­ძლიდან წამ­ოდგა და ხე­ლით მარ­მარილოს ბუხ­რის თავს და­ეყრდნო. ამ მდგო­მა­რეო­ბაში მი­სი სხე­უ­ლი ისე ნათ­ლად ჩან­და, რო­გორც მი­სი სა­ხე. სხე­უ­ლის სი­მა­ღ­ლეს­თან შე­და­რებით, მკ­ერდი სა­კ­მაოდ გან­იერი ჰქონ­და. დარ­წმუნებული ვარ, ბევ­რი მას ულა­მაზო მა­მა­კ­ა­ცად ჩათ­ვლიდა, მაგ­რამ მის საქ­ციელში იმ­დე­ნი ქვეც­ნობიერი სია­მა­ყე ჩან­და, თა­ვი ისე თავ­ისუფლად ეჭ­ირა, მის გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბაში სა­კუ­თარი გა­რეგ­ნობისადმი ისეთ გულ­გ­რი­ლო­ბას ამ­ოიკი­თხავდით, ხო­ლო თა­ვის სხვა სა­უკ­ე­თესო თვი­სე­ბა­თა სიძ­ლიე­რეში ისე იყო დარ­წმუნებული და ისეთ ქედ­მა­ღლ­ობას ამჟ­ღ­ავ­ნებ­და, მი­სი შემ­ხედ­ვა­რე ადამ­იანი უეჭ­ვე­ლად გაი­ზია­რებ­და მის ასეთ გულ­გ­რი­ლო­ბას და ბრმად იწა­მებ­და იმ აზ­რსაც, რო­მელ­შიც თვი­თონ იყო დარ­წმუნებული.
- ამ სა­ღ­ამოს სა­საუბროდ ვარ გან­წყო­ბი­ლი და მინ­და, გუ­ლახ­დი­ლი ვი­ყო, - გაი­მეო­რა მან. - ამ­იტომაც გის­მენთ. მარ­ტო ბუხ­რის ცეცხ­ლი, სან­თლების შუ­ქი და პა­ი­ლო­ტი, რა­სა­კვ­ირველ­ია, სა­კ­მარისი არ იქ­ნებ­ოდა ჩემ­თ­ვის. მათ ხომ საუ­ბარი არ შეუ­ძლიათ. ადე­ლი მათ­ზე უკ­ე­თეს­ია, მაგ­რამ ამ საქ­მის­თ­ვის არც ის გამ­ოდგე­ბა. ასეთ­ივეა მი­სის ფე­იერ­ფექსი. თქვენ კი, დარ­წმუნებული ვარ, თუ მო­ინ­დო­მებთ, კარგ მო­საუ­ბრედ გამ­ომად­გებით. თქვენ მე იმ სა­ღ­ამ­ოსვე ჩა­მაფ­იქრეთ, რო­დე­საც პირ­ვე­ლად გიხ­მეთ. მას შემ­დეგ თით­ქ­მის გა­და­მავიწყდით, სხვა ფიქ­რე­ბით ვი­ყა­ვი გარ­თუ­ლი. მაგ­რამ ახ­ლა გა­დაწ­ყვეტილი მაქვს, ეს სა­ღ­ამო მშვი­დად გა­ვა­ტარო, თავ­იდან ავი­რი­დო მო­მა­ბეზ­რე­ბელი აზ­რები და მხო­ლოდ სი­ამ­ოვნე­ბა­ზე ვი­ფიქ­რო. ძალ­იან ნას­იამ­ოვნები დავ­რჩები, თუ საუ­ბარში ჩა­გა­ბამთ და მე­ტი მეც­ოდინე­ბა თქვენ­ზე. ამ­იტომაც ილა­პა­რა­კ­ეთ.
იმის ნაც­ვლად, რომ ლა­პა­რა­კი და­მეწყო, გავ­იღი­მე. ეს არ იყო არც მოწყა­ლე და არც მორ­ჩი­ლე­ბის გამ­ომხატ­ველი ღი­მი­ლი.
- ილა­პა­რა­კ­ეთ! - და­ჟი­ნებით მო­ითხოვ­და ის.
- რის შე­სა­ხებ, სერ?
- რის შე­სა­ხე­ბაც გსურთ. ორი­ვეს თქვენ მო­გან­დობთ: სა­უბ­რის თე­მა­საც და მის წარ­მარ­თვა­საც.
პას­უხად ვი­ჯე­ქი და ვდუმ­დი. "თუ ის მო­ე­ლის, რომ ვე­საუ­ბრები მხო­ლოდ საუ­ბრისათვის და თა­ვის გამ­ოსა­ჩე­ნად, მა­ლე დარ­წმუნდე­ბა, რომ ტყუ­ი­ლად მომ­მარ­თა~, - ვფიქ­რობ­დი ჩემ­თ­ვის.
- რო­გორც ვატყობ, და­მუნ­ჯ­დით, მის ეარ.
კვ­ლავ ვდუმ­დი. თა­ვი ოდ­ნავ ჩე­მკ­ენ გად­მოხა­რა და თვა­ლის ერ­თი გა­დავ­ლე­ბაც კი სა­კ­მარისი აღმ­ოჩნდა, ღრ­მად ჩა­მე­ხე­და მის თვა­ლებში.
- ჯი­უ­ტობთ? - მითხ­რა მან. - ნაწ­ყენი ხართ? ეს გა­სა­გებ­ია. თით­ქ­მის შეუ­რაც­ხყოფა მო­გა­ყე­ნეთ, რად­გა­ნაც ასე მოგ­მარ­თეთ. ბო­დიშს ვიხ­დი, მის ეარ. საქ­მე ის არის, რომ მე ერ­თხელ და სამ­უდამოდ გთხოვთ, იცო­დეთ, არ მსურს გეპ­ყრობოდეთ, რო­გორც ჩემ­ზე დაბ­ლა მდგომ ადამ­იანს. ეს იმას ნიშ­ნავს (შე­ას­წორა მან), მხო­ლოდ იმ უპი­რა­ტეს­ობას ვუს­ვამ ხაზს, რო­მელ­საც ჩვე­ნი ოცი წლის ასა­კობრივი სხვაო­ბა და ცხოვ­რე­ბის გამ­ოცდილე­ბა მან­იჭებს. ეს სწო­რია, ეტ ჯ"ყ ტი­ენს, რო­გორც ადე­ლი იტყო­და. ახ­ლა, მხო­ლოდ ამ უპი­რა­ტესობის გა­მო, გთხოვთ, მოწყა­ლე­ბა მო­ი­ღოთ და მე­საუბროთ. გა­ფან­ტეთ ჩე­მი ფიქ­რი, რო­მელ­საც ჩემ­ში დაუ­სად­გურებ­ია და ჭია­სავით მღ­რღნის.
მან კე­თი­ლი ინე­ბა ახ­სნა-­გან­მარ­ტე­ბა მოე­ცა და თით­ქ­მის ბო­დი­შიც კი მო­ი­ხა­და. მეც ამ სიტყ­ვებ­ისადმი გულ­გ­რი­ლი არ დავ­რჩენ­ილვარ და არც მინ­დო­და და­მე­ფა­რა ეს მის­თ­ვის.
- ძალ­იან მინ­და გა­გართოთ, თუ შევ­ძელი, სერ, ძალ­იან მინ­და, მაგ­რამ არ შემ­იძლია შემ­ოგთა­ვაზოთ სა­უბ­რის თე­მა. ან საი­დან უნ­და ვი­ცო­დე, რა გაი­ნტე­რე­სებთ? შე­მე­კი­თხეთ და მე კი ყვე­ლა­ნაი­რად ვეც­დები, გი­პა­სუ­ხოთ.
- მა­შინ, უპირ­ვე­ლე­სად, მითხა­რით, თა­ნახ­მა ხართ თუ არა, რომ მომ­თხოვ­ნი და ხან­და­ხან მკ­აცრიც ვი­ყო, ზოგ­ჯერ მეტ­ისმე­ტა­დაც, ყვე­ლა იმ მი­ზე­ზის გა­მო, რო­მელ­საც დაგ­ისა­ხე­ლებთ: სა­ხელდობრ, იმის გა­მო, რომ თქვენ­ზე ამ­დე­ნად უფ­რო­სი ვარ, მა­მად შე­გე­ფე­რებით, მრა­ვალი ერ­ოვნების ადამ­იანს შევ­ხვედ­რივარ და ცხოვ­რე­ბამ ყველ­ნაი­რად გამ­ომაწრთო. თით­ქ­მის მსოფ­ლი­ოს ნა­ხე­ვარი შემ­ოვია­რე, მა­შინ, რო­დე­საც თქვენ მშვი­დად ცხოვ­რობ­დით ერ­თსა და იმა­ვე სახ­ლ­ში ერ­თსა და იმა­ვე ადამ­ია­ნებ­თან.
- ისე მო­ი­ქე­ცით, რო­გორც გეს­იამ­ოვნე­ბათ, სერ.
- ეს პა­სუ­ხი არ არის. ასე­თი ორაზ­როვანი პა­სუ­ხი მე­ტად გა­მა­ღი­ზია­ნე­ბელ­ია. მი­პას­უხეთ უფ­რო გა­რკ­ვევით.
- ვფიქ­რობ, უფ­ლე­ბა არ გაქვთ, მიბ­რ­ძა­ნოთ მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ უფ­რო­სი ხართ ან იმი­ტომ, რომ ამ­ქვეყ­ნად მე­ტი რამ გი­ნა­ხავთ. თქვე­ნი უპი­რა­ტეს­ობა იმა­ზეა დამ­ოკი­დებული, თუ რო­გორ გამ­ოიყე­ნეთ ეს ცხოვ­რე­ბა და გამ­ოცდილე­ბა.
- ჰმ! მოს­წ­რებ­ულად არის ნათ­ქვამი, მაგ­რამ ვერ და­გე­თან­ხმებით. ამ შემ­თხვე­ვაში ეს არ გამ­ოდგე­ბა. ჩემ­თ­ვის ყვე­ლა­ფერი სუ­ლერ­თია. არც ჩემს ასა­კ­სა და არც ჩემს გამ­ოცდილე­ბას ჩემ­თ­ვის კარ­გი არა­ფერი მო­უ­ტან­ია. მო­დი, თა­ვი და­ვა­ნებოთ ამ უპი­რა­ტეს­ობა­ზე ლა­პა­რა­კს, მაგ­რამ ერთ რა­მეში უნ­და და­მე­თანხმოთ. ხან­და­ხან უნ­და და­ემორჩილოთ ჩემს ბრძა­ნე­ბას, ბრძა­ნების ტონ­მა არც უნ­და გა­გა­ჯავროთ და არც უნ­და გეწყი­ნოთ. თა­ნახ­მა ხართ?
გავ­იღი­მე და გავ­იფიქრე, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი თავ­ისებური ადამ­იან­ია-­მეთქი. რო­გორც ჩანს, ავ­იწყდე­ბა, რომ წელ­იწადში ოც­და­ათ გირ­ვან­ქას მიხ­დის.
- ასე­თი ღი­მი­ლი მომ­წონს, - მითხ­რა მან და მაშ­ინვე შენ­იშნა ჩე­მი სა­ხის გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა, - მაგ­რამ ილა­პა­რა­კ­ეთ კი­დეც.
- ახ­ლა მე იმა­ზე ვფიქ­რობ, სერ, რომ ამ­ქვეყ­ნად ძალ­იან ცო­ტა­ნი კი­თხულობენ და იწუ­ხე­ბენ თავს იმა­ზე ფიქ­რით, მათ მი­ერ დაქ­ირა­ვებულ ხელ­ქვეითთ ხომ არა­ფერს ვნებს ან რაი­მე ზი­ანს ხომ არ აყე­ნებს მა­თი ბრძა­ნე­ბა.
- დაქ­ირა­ვებული ხელ­ქვეითნი?.. თქვენ ხართ ჩე­მი დაქ­ირა­ვებული ხელ­ქვეითი? ოჰ, მარ­თლა, სულ გა­და­მავ­იწყდა, მე ხომ ჯა­მაგირს გიხ­დით! მაშ, ასე­თი ურ­თი­ერ­თო­ბის გა­მო ნე­ბას მომ­ცემთ ხან­და­ხან გა­გა­ჯავროთ ხოლ­მე?
- არა, სერ, ამი­ტომ არა. მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ თქვენ მარ­თლაც და­გავ­იწყდათ, რომ ფულს მიხ­დით. თქვე­ნი საზ­რუნავი და საფ­იქრალი მხო­ლოდ ის არის, იცო­დეთ, თქვე­ნი ხელ­ქვეითნი კარ­გად გრძნო­ბენ თავს თუ ცუ­დად. ამ­იტომაც გუ­ლით გე­თან­ხმებით.
- თა­ნახ­მა ხართ, გვერ­დი ავ­უარო საზ­ოგად­ოების მი­ერ და­კ­ან­ონებულ მრა­ვალ­ნაირ წეს­სა და მა­ღ­ალ­ფარ­დოვან ფრა­ზებს, მხო­ლოდ იმ პი­რო­ბით, თუ ასეთ საქ­ციელს კად­ნიე­რე­ბად არ ჩა­მით­ვ­ლით?
- დარ­წმუნებული ვარ, სერ, რომ საზ­ოგად­ოების მი­ერ და­კ­ან­ონებული წე­სებ­ისა და მა­ღ­ალ­ფარ­დოვანი ფრა­ზების გა­რე­შე საუ­ბარს კად­ნიე­რე­ბად არ მი­ვიჩ­ნევ. პირ­ვე­ლი მომ­წონს, მაგ­რამ მეო­რეს, თუნ­დაც ჯა­მაგირის გუ­ლის­თ­ვის, ვერ აი­ტანს და­ბა­დებ­იდან­ვე თავ­ისუფლე­ბას ჩვე­უ­ლი ადამ­იანი.
- სი­სუ­ლე­ლე­ა! და­ბა­დებ­იდან­ვე თავ­ისუფლე­ბას ჩვეუ­ლთა უმ­რავ­ლეს­ობა ფუ­ლის გუ­ლის­თ­ვის, რა­საც გინ­დათ, აი­ტანს. ამი­ტომ მხო­ლოდ თქვენს თავ­ზე ილა­პა­რა­კ­ეთ და სხვებ­ზე ნუ­რა­ფერს იტყ­ვით ისეთს, რა­შიც სრუ­ლი­ად გაუ­რკ­ვე­ველი ხართ. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ თქვენ ჩემს კი­თხვას პირ­და­პირ არ უპას­უხეთ, გო­ნე­ბით მა­ინც მი­ვე­სალ­მები მას. მე მომ­წონს არა მარ­ტო არ­სი ამ პას­უხისა, არა­მედ ისიც, თუ რო­გორ მი­პას­უხეთ, რად­გან თქვე­ნი პა­სუ­ხი გუ­ლახ­დი­ლი და წრფე­ლი იყო. ადამ­ია­ნები ყო­ველ­თ­ვის ასე არ იქ­ცევ­იან. პი­რი­ქით, ჩვეუ­ლებრივ, ფარ­ისევლობით, გულ­ცი­ვო­ბით, სი­სუ­ლელ­ითა და ბრიყ­ვუ­ლი გაუ­გებრობით უპას­უხე­ბენ ადამ­იანის გულ­წ­რ­ფელ­ობას. სა­მი ათა­სი ახალ­გაზ­რდა, გამ­ოუცდელი აღმ­ზრდელი ქალ­იდან სა­მიც კი არ აღმ­ოჩნდებ­ოდა, რო­მე­ლიც ისე მი­პას­უხებ­და, რო­გორც თქვენ მი­პას­უხეთ. არ იფიქ­როთ ვმლიქ­ვ­ნელ­ობდე, მაგ­რამ, თუ თქვენ უმ­რავ­ლეს­ობისგან გან­სხვა­ვებული ხართ, ეს თქვე­ნი დამ­სახ­ურე­ბა არ არის, ბუ­ნე­ბამ გა­გაჩ­ინათ ასე­თი. და მე­რე, მე ძალ­იან ვჩქა­რობ, რო­დე­საც ასე­თი და­სკვ­ნები გამ­ომაქვს. ჯერ­ჯერობით რაც მე თქვენ შე­სა­ხებ ვი­ცი, ნე­ბას არ მაძ­ლევს, სხვებ­ზე უკ­ე­თე­სად წარ­მო­გიდ­გი­ნოთ. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, სა­უკ­ე­თესო თვი­სე­ბებ­თან ერ­თად რა­მე აუ­ტა­ნელი ნა­კლიც გქონ­დეთ.
"შე­საძ­ლე­ბელ­ია, თქვენც ასეთ­ივე იყოთ", - გავ­იფიქრე ჩემ­თ­ვის. რო­გორც კი ამ აზ­რმა გამ­იელ­ვა, ჩვე­ნი თვა­ლები ერ­თმა­ნეთს შეხ­ვდნენ. ჩან­და, მან წა­იკი­თხა ჩე­მი ფიქ­რე­ბი და ისე მი­პას­უხა, თით­ქოს ჩე­მი აზ­რი ხმა­მა­ღ­ლა გამ­ომეთ­ქვას.
- დი­ახ, დი­ახ, თქვენ მარ­თალი ხართ, - თქვა მან. - მეც უამ­რავი ნა­კლი მაქვს. მე ეს ვი­ცი და გარ­წმუნებთ, არც ვცდი­ლობ მათ და­ფარ­ვას. ღმერ­თმა იცის, არ მჭირ­დე­ბა მეტ­ისმეტი სიმკ­აცრის გამ­ოჩე­ნა სხვე­ბის მი­მართ. წარ­სულ­ში მეც ბევ­რი რამ ჩამ­იდენ­ია. რო­დე­საც გო­ნე­ბის თვა­ლით გა­დავ­ხე­დავ, ვგრძნობ, მთე­ლი ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა ისეთ­ია, რომ დაც­ინვა­ცა და გა­კი­ცხვაც, რო­მელ­თაც მე ჩემ გარ­შემო მყოფ ადამ­იან­თათვის არ დავ­იშურებდი, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ჩემ მი­მართ უფ­რო სა­მარ­თლიანი ყო­ფი­ლი­ყო. ოც­და­ერთი წლის ასა­კში მცდარ გზას და­ვა­დექი. უფ­რო სწო­რად რომ ვთქვათ, და­მა­ყე­ნეს ამ გზა­ზე (რო­გორც ყვე­ლა გზა­საც­დენილ ადამ­იანს, მეც მსურს, ჩე­მი და­ნა­შაულის ნა­ხე­ვარი მუხ­თალ ბედ­სა და ცხოვ­რე­ბის არა­ხელ­საყ­რელ პი­რო­ბებს გა­და­ვაბ­რალო). ამის შემ­დეგ ცხოვ­რე­ბის სწორ გზას ჯერ კი­დევ არ დავ­ბრუნებ­ივარ. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, სრუ­ლი­ად სხვა ადამ­იანი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ისეთ­ივე კარ­გი, რო­გო­რიც თქვენ ხართ ახ­ლა, უფ­რო ჭკვ­იანი და თით­ქ­მის თქვენ­სავით უმ­წიკ­ვ­ლო. მშურს თქვე­ნი სიმ­შ­ვი­დე. ეს სუფ­თა და შეუ­ბღ­ა­ლავი მო­გო­ნე­ბანი რა ძვირ­ფა­სი გან­ძი უნ­და იყოს? ის ადამ­იანის სა­სი­ცოცხ­ლო ძა­ლის უშ­რე­ტი წყარ­ოა. ასე არ არის?
- რო­გო­რია თქვე­ნი მო­გო­ნე­ბანი, რო­დე­საც თვრა­მეტი წლი­სა იყა­ვით, სერ?
- მა­შინ ყვე­ლა­ფერი რიგ­ზე იყო. მაშ­ინდელი მო­გო­ნე­ბანი წმინ­და და შეუ­ბღ­ა­ლავ­ია. ვე­რავ­ითარი ნია­ღ­ვარი ანკ­ა­რა წყა­როს ამ­ყა­ყებულ გუ­ბედ ვერ გა­და­აქ­ცევს. თვრა­მეტი წლის ასა­კში მეც თქვენ­ნაირი ვი­ყა­ვი. ბუ­ნე­ბამ კარგ ადამ­ია­ნად დამ­ბა­და. მე ერ­თ-ერ­თი იმათ­განი ვი­ყა­ვი, ვინც ღი­რსეუ­ლთა შო­რის პირ­ველ­ნი არ­იან. რო­გორც ხე­დავთ, ახ­ლა ასე­თი არა ვარ. ალ­ბათ, მეტყ­ვით, ვერ ვხე­დავო, მაგ­რამ თავს ვი­ი­მე­დებ, რად­გან ამას თქვენს თვა­ლებში ვკითხუ­ლობ. სხვა­თა შო­რის, გაფ­რ­თხილ­დით, თქვენს თვა­ლებში ნათ­ლად ჩანს და მე ძალ­იან სწრა­ფად ვხვდე­ბი, რა­საც ფიქ­რობთ. ერ­წმუნეთ ჩემს სიტყ­ვას, არამ­ზა­და არა ვარ. თქვენ არც უნ­და იფიქ­როთ ეს და არც ასე­თი რამ მო­მა­წეროთ. ღრ­მად მწამს, რომ მხო­ლოდ გა­რემო პი­რო­ბე­ბის - და არა სა­კუ­თარი ბუ­ნებ­რი­ვი თვი­სე­ბების - გა­მო ვარ სრუ­ლი­ად ჩვეუ­ლებრივი ცოდ­ვი­ლი, ჩაბ­მუ­ლი ყვე­ლა იმ ფუქ­სა­ვატურ გარ­თობაში, რომ­ლი­თაც მდი­და­რი და უმაქ­ნი­სი ადამ­ია­ნები თავ­იანთი ცხოვ­რე­ბის შე­ლა­მა­ზე­ბას ცდი­ლო­ბენ. ალ­ბათ, გაო­ცებთ ჩე­მი აღ­სა­რე­ბა. მაგ­რამ, იცო­დეთ, მო­მა­ვალში, თქვენ­და უნებ­ურად, ხში­რად გაი­გებთ თქვენს ნაც­ნობ ადამ­იან­თა საი­დუმლოე­ბას. ისე, რო­გორც მე, ადამ­ია­ნები ალ­ღო­თი იგ­რ­ძ­ნო­ბენ, რომ თქვენ სა­კუ­თარ თავ­ზე ლა­პა­რა­კი კი არ გჩვევ­იათ, არა­მედ შეგ­იძლიათ უს­მი­ნოთ სხვე­ბის საუ­ბარს. ისი­ნი იმა­საც იგ­რ­ძ­ნო­ბენ, რომ მათ ქედ­მა­ღლურ საუ­ბარს მტრუ­ლად და დამ­ცინა­ვად კი არ უს­მენთ, არა­მედ თით­ქ­მის თა­ნაუგრძნობთ კი­დეც. ამით თქვენ ამ­ხნე­ვებთ და ამ­შვიდებთ მათ, რაც მე­ტად აუ­ცილე­ბელ­ია აღ­სა­რების დროს.
- საი­დან იცით, რო­გორ გაი­გეთ ყო­ველ­ივე ეს, სერ?
- ეს მე კარ­გად ვი­ცი; ამ­იტომაც ყო­ველ­თ­ვის ისე თავ­ისუფლად ვამ­ბობ, თით­ქოს დღი­ურ­ში ვწერ­დე ჩემს სა­კუ­თარ ფიქ­რებს. თქვენ, ალ­ბათ, მეტყო­დით, რომ მე უნ­და ავ­მა­ღ­ლებ­ულიყავი გა­რემ­ოსთან შე­და­რებით. დი­ახ, ასე უნ­და მოვ­ქ­ცეუ­ლიყავი, სწო­რედ ასე. მაგ­რამ, რო­გორც ხე­დავთ, ასე არ მოხ­და და, რო­დე­საც ბედ­მა მი­მუხ­თ­ლა, იმ­დე­ნი სიბ­რ­ძ­ნეც კი ვერ გამ­ოვიჩინე, რომ გულ­გ­რი­ლი დავ­რჩენ­ილიყავი. სას­ოწა­რკ­ვეთ­ილე­ბამ შე­მიპყ­რო. აი, სწო­რედ აქე­დან იწყე­ბა ჩე­მი გა­დაგ­ვა­რე­ბა და ახ­ლა, რო­დე­საც რო­მელ­იმე ზნეო­ბას მოკ­ლებული დოყ­ლაპ­ია თა­ვი­სი უბად­რუკი საქ­ციელით ზიზღს იწ­ვევს ჩემ­ში, არ შემ­იძლია თა­ვი იმით ვი­ნუ­გე­შო, რომ მას­ზე უკ­ე­თესი ვარ. იძუ­ლე­ბუ­ლი ვარ, ჩემს თავს გამ­ოვუტყდე, რომ ორი­ვე ერ­თნაირი ვართ და მის­გან არაფ­რით გან­ვსხვავ­დები. ოჰ, რო­გორ მსურ­და, რომ ძლი­ე­რი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი! ღმერ­თმა იცის, რო­გორ ვნა­ნობ. გეშ­ინოდეთ სინ­დი­სის ქენ­ჯნისა. თუ ცდუ­ნე­ბა დაგ­ძლევთ და შეც­დომას ჩაი­დენთ, მის ეარ, სინ­დი­სის ქენ­ჯნა ცხოვ­რე­ბას მო­გი­წამ­ლავთ.
- ამ­ბობენ, მო­ნან­იე­ბა არი­სო მკუ­რნალი, სერ.
- არა, ეს არ არის მი­სი მკუ­რნალი. ადამ­იანი მთლად უნ­და გარ­დაი­ქმნას. მე ეს შემ­იძლია, ძა­ლაც შემ­წევს, თუ­კი... მაგ­რამ რა აზ­რი აქვს ამა­ზე ფიქრს ისე­თი გზა­საც­დენილი, ცოდ­ვე­ბით დამ­ძიმებული და დაწ­ყევლილი ადამ­იანისთვის, რო­გო­რიც მე ვარ. მას შემ­დეგ, რაც ბედ­ნიე­რე­ბამ ზურ­გი მაქ­ცია, უფ­ლე­ბა მაქვს ვე­ძიო სი­ამ­ოვნე­ბა ამ ცხოვ­რე­ბაში. მსურს ის და მი­ვიღ­ებ კი­დეც, რა­დაც უნ­და დამ­იჯდეს.
- ეს თქვენ კი­დევ უფ­რო მე­ტად გა­და­გაგ­ვა­რებთ, სერ.
- შე­საძ­ლე­ბელ­ია, მაგ­რამ რი­სი გუ­ლის­თ­ვის უნ­და უარ­ვ­ყო, თუ­კი შე­მეძ­ლე­ბა ცხოვ­რებ­ისგან მი­ვი­ღო ტკბი­ლი და ახალ­-ა­ხალი გან­ცდები? და მი­ვიღ­ებ კი­დეც. ეს ისეთ­ივე სა­ამო და ხელ­შეუ­ხე­ბელი იქ­ნე­ბა, რო­გო­რიც გა­რეული თაფ­ლი, რო­მელ­საც ფუტკ­რები აგ­როვე­ბენ ხოლ­მე მა­ნა­ნებ­იდან.
- ფუტკ­არი ნეს­ტარს ჩა­გასობთ, გა­რეულ თაფლს კი მწა­რე გე­მო აქვს.
- საი­დან იცით? თქვენ ხომ არას­ოდეს გი­გემ­იათ. რო­გო­რი სე­რი­ო­ზუ­ლი და დაფ­იქრებული ჩან­ხართ. თქვენ ისე­ვე ვერ ერკ­ვევით ამ საქ­მეში, რო­გორც აი, ეს კა­მე­ა, - და ამ სიტყ­ვე­ბით მან ის ბუხ­რი­დან აიღო. - თქვენ უფ­ლე­ბა არ გაქვთ, ჭკ­უა მას­წავლოთ, თქვენ ხომ ახ­ლა იწყებთ ცხოვ­რე­ბას. ჯერ ნა­ბი­ჯიც კი არ გა­დაგ­იდგამთ ამ გზა­ზე და სრუ­ლი­ად არ იც­ნობთ მის საი­დუმლოე­ბას.
- მე მხო­ლოდ თქვენს სა­კუ­თარ სიტყ­ვებს მო­გაგ­ონებთ, სერ. თქვენ თქვით, შეც­დომას სინ­დი­სის ქენ­ჯნა მოჰ­ყ­ვე­ბაო, და, ამას­თა­ნა­ვე, დას­ძინეთ, ის ადამ­იანს ცხოვ­რე­ბას უწამ­ლავსო.
- ვინ ლა­პა­რა­კობს შეც­დომებ­ზე ახ­ლა? სრუ­ლებ­ითაც არ ვფიქ­რობ, რომ აზ­რი, რო­მელ­მაც თავ­ში გამ­იელ­ვა, შეც­დომა იყო. დარ­წმუნებული ვარ, ეს უფ­რო ზეშ­თაგ­ონე­ბა იყო, ვიდ­რე ცდუ­ნე­ბა, ამას­თა­ნა­ვე, ძალ­იან სა­ამო და სიმ­შ­ვი­დის მომ­გ­ვ­რე­ლი. ეს კარ­გად ვი­ცი, აი, ისიც. კვ­ლავ გარ­წმუნებთ, ეს ეშ­მა­კი არ არის. ის რომ ეშ­მა­კი ყო­ფი­ლი­ყო, მა­შინ სი­ნათ­ლის ან­გელოზის სამ­ოსელში გა­ეხ­ვეო­და. ვფიქ­რობ, ამ მშვენ­იერ სტუ­მარს ად­გი­ლი უნ­და და­ვუთ­მო ჩემს გულ­ში, თუ­კი იქ და­ვა­ნე­ბას მომ­თხოვს.
- ნუ ენ­დო­ბით მას, სერ. ის ნამ­დ­ვი­ლი ან­გელოზი არ არის.
- ერ­თხელ კი­დევ გე­კი­თხებით, საი­დან იცით ეს ყო­ველ­ივე? რით ას­ხვა­ვებთ უფ­ს­კ­რულ­ში მყო­ფი სე­რაფიმის სა­მა­რადისო სას­უფე­ველს მაც­ნეს­გან, ნამ­დ­ვილ მეგ­ზურს - მაც­დუნებ­ლისგან?
- ეს თქვე­ნი სა­ხის გამ­ომეტ­ყვე­ლებით შევ­იტყვე, სერ. ძალ­იან წუხ­დით, რო­დე­საც ეს აზ­რი კვ­ლავ და­გე­ბა­დათ თავ­ში. დარ­წმუნებული ვარ, თუ თქვენ მას მო­უს­მენთ, ის მეტ უბედ­ურე­ბას მო­გახ­ვევთ თავს.
- სრუ­ლებ­ითაც არა. ამ­ქვეყ­ნად ის ყვე­ლა­ზე კარ­გი ამ­ბების მაუ­წყე­ბელ­ია. ხო­ლო, რაც შე­ე­ხე­ბა და­ნარ­ჩენს, თქვენ ჩე­მი სინ­დი­სის დამ­ცველი არ ხართ. ამი­ტომ თავს ნუ შეი­წუხებთ. ახ­ლა კი მო­მი­ახ­ლოვ­დით, მშვენ­იერო მოგ­ზა­უ­რო!
მან ისე წარ­მოთქვა ეს სიტყ­ვე­ბი, თით­ქოს ყვე­ლა თვა­ლის­თ­ვის უჩი­ნარ, მხო­ლოდ მი­სი თვა­ლის­თ­ვის ხი­ლულ მოჩ­ვე­ნე­ბას ესაუ­ბრებ­ოდა. შემ­დეგ წინ გა­მოწ­ვ­დი­ლი ხე­ლები გულ­თან მი­ი­ტა­ნა, თით­ქოს ამ უხი­ლავ არ­სე­ბას გულ­ში იკ­რავ­და.
- ახ­ლა, - გა­ნაგრძო მან და კვ­ლავ მე მომ­მარ­თა, - მი­ვი­ღე ჩე­მი მოგ­ზა­უ­რი და ვი­ცი, ის შენ­იღბული ღვ­თა­ე­ბა­ა. ნამ­დვილად მჯე­რა, მან სიკ­ე­თე უკ­ვე მო­მი­ტა­ნა. ჩე­მი გუ­ლი აქამ­დე საფ­ლა­ვად იყო ქცე­უ­ლი, ახ­ლა კი წმინ­და ად­გილად იქ­ცა.
- მარ­თალი გითხ­რათ, სერ, მე თქვენ სრუ­ლე­ბით ვერ გაგ­იგეთ. აღ­არ შემ­იძლია გან­ვაგრძო თქვენ­თან საუ­ბარი, რად­გან ძნელ­ია თქვე­ნი გა­გე­ბა. მხო­ლოდ ერ­თი რამ ვი­ცი, თქვენ თვი­თონ თქვით, რომ არა ხართ ისე­თი კარ­გი ადამ­იანი, რო­გო­რიც გსურ­დათ, ყო­ფი­ლი­ყა­ვით, და ამ ნა­კლის გა­მო დიდ სი­ნან­ულსაც გა­ნიც­დით. გარ­და ამ­ისა, თქვენ ისიც აღნ­იშნეთ, რომ შე­ბღ­ალული სინ­დი­სი და მი­სი მო­გო­ნე­ბა ადამ­იანს გამ­უდმებით უწამ­ლავს ცხოვ­რე­ბასო. ვფიქ­რობ, თუ გულ­მოდ­გი­ნედ შე­ეც­დებით, დრო­თა გან­მავ­ლობაში შე­საძ­ლე­ბელი გახ­დე­ბა გარ­დაი­ქმნათ ისეთ ადამ­ია­ნად, რო­გო­რიც გსურ­დათ ყო­ფი­ლი­ყა­ვით. თუ თქვენ დღ­ეი­დან­ვე დაი­წყებთ სრუ­ლი­ად ახ­ლებ­ურად აზ­როვნე­ბას და საქ­მიან­ობა­საც შე­იც­ვ­ლით, რამ­დენ­იმე წლის შემ­დეგ თქვენც გექ­ნე­ბათ უამ­რავი ახა­ლი და უბი­წო მო­გო­ნე­ბანი, რო­მელ­თა გახ­სე­ნე­ბა სი­ამ­ოვნე­ბას მო­გან­იჭებთ.
- სწო­რი აზ­რია. კარ­გად არის ნათ­ქვამი, მის ეარ. ამ­იერ­იდან კე­თი­ლი სურ­ვი­ლე­ბით ვთრგუ­ნავ ჯო­ჯო­ხეთს.
- სერ?
- ჩემ­ში კეთ­ილმა სურ­ვი­ლებ­მა უფ­რო მე­ტად იჩი­ნა თა­ვი. მწამს, ისი­ნი კა­ჟივით გამ­ძლე­ა. ამ­იერ­იდან ადამ­იან­თა მი­მართ ჩე­მი დამ­ოკი­დებ­ულე­ბა­ცა და საქ­მიან­ობაც სრუ­ლი­ად სხვა იქ­ნე­ბა, ვიდ­რე აქამ­დე იყო.
- და უკ­ე­თესიც?
- და უკ­ე­თესიც, იმ­დე­ნად უკ­ე­თესი, რამ­დე­ნა­დაც წმინ­და ლი­თო­ნი ბინ­ძურ ხენ­ჯთან შე­და­რებით. რო­გორც ჩანს, ჩემ­ში ეჭ­ვი გე­პა­რე­ბათ. თა­ვად მე კი არას ვეჭ­ვობ. ვი­ცი, რა მი­ზან­იცა მაქვს და რაც მამ­ოძრა­ვებს. კა­ნო­ნი, რომ­ლი­თაც ამ­იერ­იდან უნ­და ვი­ხელ­მძღ­ვა­ნელო, მი­დი­ელ­თა და ირა­ნელ­თა კა­ნო­ნი­ვით მტკი­ცე და უც­ვ­ლელ­ია, და ორი­ვე ეს კი სწო­რია.
- ეს შეუ­ძლე­ბელ­ია, სერ, თუ მათ გან­სახ­ორციე­ლებ­ლად კი­დევ ახა­ლი კან­ონია სა­ჭი­რო.
- ეს ასე­ა, მის ეარ, თუმ­ცა ისი­ნი სრუ­ლი­ად ახალ კა­ნონს მო­ითხო­ვენ. უჩ­ვე­უ­ლო გა­რემ­ოე­ბები უჩ­ვე­უ­ლო კან­ონებს მო­ითხო­ვენ.
- ეს აფო­რიზ­მი მეტ­ისმე­ტად საშ­იშად ჟღ­ერს, სერ. ყვე­ლას შეუ­ძლია მი­სი ბო­რო­ტად გამ­ოყე­ნე­ბა.
- ჭკუ­ის სას­წავ­ლე­ბელი სიბ­რ­ძ­ნე­ა! სწო­რედ ასე­ა. მაგ­რამ ვფი­ცავ ჩე­მი ოჯა­ხის მფარ­ველ ყვე­ლა წმინ­და ან­გელოზს, ბო­რო­ტად არ გამ­ოვიყე­ნებ ამას.
- თქვენ ადამ­იანი ხართ და ამის გა­მო ცოდ­ვი­ლიც.
- დი­ახ, ვარ. ასე­ვე, თქვენც - მაგ­რამ რა?
- ადამ­ია­ნები და ცოდ­ვილ­ნი არ უნ­და მი­ის­წ­რაფ­ოდნენ ისე­თი ძალ­ისკ­ენ, რო­მე­ლიც მხო­ლოდ ღვ­თიურთა და უცოდ­ველთ აქვთ მი­ნი­ჭე­ბუ­ლი.
- რა ძა­ლა?
- რო­გორც ამ­ბობენ, ეს არის ადამ­ია­ნებისთვის რა­ღ­აც უც­ნო­ბი, ჯერ კი­დევ და­უკ­ან­ონე­ბელი სამ­ოქმედო გზა. და­ე, ის ჭეშ­მარ­იტე­ბა იყოს.
- და­ე, ჭეშ­მარ­იტე­ბა იყოს! სწო­რედ ასეა და თქვენ თქვით ეს!
- შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ეს მარ­თალიც იყოს, - ვთქვი და წამ­ოვდექი.
ჩე­მი აზ­რით, ასე­თი გაუ­რკ­ვე­ველი სა­უბ­რის გაგ­რძე­ლე­ბა უსარ­გებლო იყო. ამას­თა­ნა­ვე, ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ ჩე­მი მო­სა­უბ­რის ფიქ­რებს ვერ ჩავ­წვდებოდი - გან­სა­კუ­თრებით, ახ­ლა; ვგრძნობ­დი რა ამ გაუ­რკ­ვევ­ლობას, ბუნ­დო­ვან შიშ­საც გან­ვიც­დი­დი, რაც თან სდევს ხოლ­მე უცო­დი­ნარ­ობას.
- სად მი­დი­ხართ?
- ადე­ლის და­საძ­ინებ­ლად. უკ­ვე დი­დი ხან­ია მი­სი ძი­ლის დროა.
- თქვენ ჩე­მი გეშ­ინიათ, ალ­ბათ, იმი­ტომ, რომ სფინ­ქ­სი­ვით ვლა­პა­რა­კობ.
- თქვე­ნი საუ­ბარი ძალ­იან ძნე­ლი გა­სა­გებ­ია ჩემ­თ­ვის და, თუმ­ცა გაო­ცებული ვარ, რა თქმა უნ­და, ში­შით მა­ინც არ მეშ­ინია.
- თქვენ გეშ­ინიათ თავ­მოყვა­რეობის გა­მო, ფრთხი­ლობთ, სუ­ლე­ლუ­რი შეც­დომა არ დაუ­შვათ.
- ამ მხრივ მარ­თლაც მეშ­ინია, არავ­ითარი სურ­ვი­ლი არ მაქვს, სი­სუ­ლე­ლე გე­ლა­პა­რა­კოთ.
- ასეც რომ ყო­ფი­ლი­ყო, თქვენ ყო­ველ­ივეს ისე მშვი­დად და სერ­იოზულად იტყო­დით, რომ მე მათ მა­ინც ჭკვ­იანურ აზ­რე­ბად მი­ვიჩ­ნევ­დი. ნუ­თუ არას­ოდეს იცი­ნით, მის ეარ. თავს ნუ შეი­წუხებთ პა­სუ­ხის გა­სა­ცე­მად. ვხე­დავ, იშ­ვია­თად იცი­ნით. მაგ­რამ ვამ­ჩნევ, ძალ­იან მხი­ა­რუ­ლი სი­ცი­ლიც შეგ­იძლიათ. მერ­წმუნეთ, ბუ­ნე­ბით თქვენ ისე­ვე არა ხართ მკ­აცრი, რო­გორც მე - ბი­წი­ე­რი. ლო­ვუ­დი გაი­ძულებთ, ჯერ კი­დევ მი­სი გავ­ლენის ქვეშ იყოთ. ამ გავ­ლენის წყალ­ობითაა სწო­რედ, რომ თვალ­ყურს ადევ­ნებთ სა­კუ­თარი სა­ხის გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას, მე­ტად ხმა­დაბ­ლა ლა­პა­რა­კობთ და თავს თავ­ისუფლად ვერ გრძნობთ. მა­მა­კ­აცის თან­დას­წრებით კი, სუ­ლერ­თია, ის ძმა არის, მა­მა თუ პატ­რო­ნი, ან, რაც გსურთ, ის უწო­დეთ მას, გეშ­ინიათ გა­იღიმოთ, ილა­პა­რა­კოთ მხი­არ­ულად, თავ­ისუფლად და იმოძ­რა­ოთ სწრა­ფად. ვფიქ­რობ, დრო­თა გან­მავ­ლობაში თქვენ მი­ეჩ­ვევით სრუ­ლი­ად ბუ­ნებ­რივად მო­იქ­ცეთ ჩემ­თან, რად­გან სხვა­ნაი­რად შეუ­ძლე­ბელი იქ­ნე­ბა. მეც მინ­და ასე­ვე ბუ­ნებ­რი­ვი ვი­ყო თქვენ მი­მართ. მა­შინ რო­გორც თქვე­ნი გამ­ოხედ­ვა, ისე მოძ­რაო­ბაც სულ სხვა­ნაირი იქ­ნე­ბა და მე­ტი სი­ხალ­ისე მო­გე­მა­ტე­ბათ, ვიდ­რე ახ­ლა ამჟ­ღ­ავ­ნებთ. ხან­გამ­ოშვებით მე საგ­ულდაგულოდ ჩა­კ­ეტილ გალ­იაში მო­თავ­სებული ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე ფრინ­ვე­ლის გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას ვხე­დავ თქვენს თვა­ლებში. ის სი­ცოცხ­ლით სავ­სე, მო­უს­ვე­ნარი და გა­ბედული ტყვე­ა. თავ­ისუფალი რომ იყოს, ღრ­უბლებს ზე­მოთ ინა­ვარ­დებ­და. თქვენ კვ­ლავ ფიქ­რობთ წას­ვლას?
- სა­ათ­მა უკ­ვე ცხრა­ჯერ და­რე­კ­ა, სერ.
- არა­ფერ­ია, კი­დევ ერ­თი წუ­თი მო­ით­მი­ნეთ. ადე­ლი და­საძ­ინებ­ლად ჯერ მზად არ არის. ცეც­ხლისკ­ენ ზურ­გ­შექ­ცეული, სა­ხით თქვე­ნკ­ენ, კარ­გად ვდგა­ვარ, რომ თვალ­ყუ­რი ვა­დევნო. თქვენ­თან საუ­ბრისას, დრო­დად­რო ადელ­საც ვუ­ყუ­რებ­დი (რა­სა­კვ­ირველ­ია, მი­ზე­ზიც მაქვს ასე­თი ფიქ­რი­სა და და­კვ­ირვების საგ­ნად ვაქ­ციო ეს ბავ­შ­ვი). ეს ამ­ბავი, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ოდეს­მე თქვენც გაგ­იზიაროთ. და­ახ­ლოებით ათი წუ­თის წინ მან თა­ვი­სი ყუ­თი­დან ვარ­დისფერი აბ­რეშუმის კა­ბა ამ­ოიღო. რო­დე­საც კა­ბა გა­შა­ლა, სა­ხე გაუ­ბრწყინდა. კო­პწიაო­ბა შთამ­ომავლობით გად­მოე­ცა, ის გო­ნე­ბას ურევს და ძვალ-რბილ­ში აქვს გამ­ჯდარი. JIl fa­ut que je l’es­saie!! - წამ­ოიძა­ხა მან, - et á l’in­s­tant même, და ოთახ­იდან გაი­ქცა. ახ­ლა ის სო­ფის­თან არის და იც­ვამს, რამ­დენ­იმე წუთ­ში კვ­ლავ შემ­ოვა და ვი­ცი, ვი­საც ვი­ხი­ლავთ: პა­ტა­რა სე­ლინ ვა­რენსს, რო­გორც ის გამ­ოჩნდებ­ოდა ხოლ­მე სცე­ნა­ზე, ფარ­დის ახ­დის შემ­დეგ. მაგ­რამ ეს არა­ფერ­ია. ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, ჩე­მი უნა­ზესი გრძნო­ბე­ბი ამ ელ­და­საც გაუ­ძლებს. ასეთ­ია ჩე­მი წი­ნათ­გრძნობა. დარ­ჩით და ნა­ხეთ, ას­რულდე­ბა თუ არა, რაც გითხა­რით.
მა­ლე ადე­ლის პა­წაწ­ინა ფე­ხის ჩქა­რი ნაბ­იჯების ხმაც გაი­სმა დე­რე­ფანში. ის შემ­ოვიდა ახა­ლი ტან­საც­მლისგან მთლად გა­მოც­ვ­ლი­ლი, რო­გორც მის­მა მეუ­რვემ იწი­ნას­წარ­მეტ­ყვე­ლა. ყავ­ისფერი კა­ბის მაგ­იერ ატ­ლასის, ძალ­იან მოკ­ლე, წელს ქვე­მოთ ნაო­ჭებ­იანი, ვარ­დისფერი კა­ბა ეც­ვა. შუბლს კო­კო­რი ვარ­დების გვირ­გ­ვი­ნი უმ­შ­ვე­ნებ­და. ფეხთ აბ­რეშუმის მა­ღ­ალ­ყელ­იანი წინ­დე­ბი და პა­წაწ­ინა თეთ­რი ატ­ლასის ფეხ­საც­მელი ეც­ვა.
-Est-ce que ma ro­be va bi­en? - წამ­ოიძა­ხა მან და ჩვე­ნკ­ენ წამ­ოვიდა. -et mes so­u­li­ers? et mes bas? Te­nez, je cro­is que je va­is dan­ser
კა­ბა გა­შა­ლა და ცე­კ­ვა და­იწყო ოთახ­ში, ასე ცე­კვით მო­უ­ახ­ლოვდა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს, ფე­ხის წვე­რებ­ზე მსუ­ბუ­ქად შემ­ოტრიალ­და, ერთ მუხ­ლ­ზე დაი­ჩოქა და წამ­ოიძა­ხა:
- Monsieur, je vo­us re­mer­cie mil­le fo­is de vot­re bon­te,, - შემ­დეგ წამ­ოდგა და დაუ­მა­ტა: -C’est com­me ce­la que ma­man fa­i­sa­it, n’est-ce pas, mon­si­e­ur?
- სწო­რედ! - გაი­სმა პას­უხად. - და "ცომ­მე ცე­ლა" ად­ვილად ახერ­ხებ­და ინ­გ­ლი­სუ­რი ოქ­როს ამ­ოცლას ჩე­მი ბრი­ტა­ნუ­ლი შარ­ვ­ლის ჯი­ბი­დან. მეც სრუ­ლი­ად გამ­ოუცდელი ყმაწ­ვი­ლი ვი­ყა­ვი, მის ეარ. დი­ახ, ბა­ლღივით გამ­ოუცდელი. სწო­რედ ისეთ­ივე, რო­გო­რიც ახ­ლა თქვენ ხართ, აი, ამ წუთ­ში. ასეა თუ ისე, ჩე­მი გა­ზაფხული დამ­თავ­რდა, მაგ­რამ მან ხელ­ში შე­მატ­ოვა, აი, ეს ფრან­გუ­ლი ყვა­ვი­ლი. ზოგ­ჯერ ისეთ გუ­ნე­ბა­ზე ვარ, რომ სი­ამ­ოვნებით მო­ვი­შო­რებ­დი მას თავ­იდან. მე აღ­ა­რაფ­რად მი­მაჩ­ნია ის ფეს­ვი, რო­მელ­ზე­დაც ის აღმ­ოცენ­და. კარ­გად ვი­ცი, რომ ისიც იმ მოდ­გ­მას ეკუთ­ვ­ნის, რო­მელ­თაც, ოქ­როს გარ­და, ვე­რა­ფერი აკ­მაყ­ოფილებთ. ეს კი ამ ყვა­ვი­ლის სიყ­ვა­რულს მი­ნა­ხევ­რებს, გან­სა­კუ­თრებით მა­შინ, რო­დე­საც ის ისე­თი ხელ­ოვნურია, რო­გო­რიც, აი, ახ­ლა. მე ვი­ნა­ხავ და ვზრდი მას, რად­გან რო­მა­უ­ლი კათ­ოლიკური პრინ­ცი­პი აღ­ია­რებს, რომ ერთ კე­თილ საქ­მეს შეუ­ძლია გა­მო­ის­ყი­დოს მრა­ვალი ცოდ­ვა, რო­გორც დი­დი, ისე პა­ტა­რა. ოდეს­მე ყვე­ლა­ფერს აგიხ­ს­ნით, ახ­ლა კი ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა.


თა­ვი მეთ­ხუთმე­ტე

მა­ლე მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა მარ­თლაც მი­ამ­ბო ყვე­ლა­ფერი. ერ­თხელ, ნაშ­უა­დღ­ევს, შემ­თხვევით შეგ­ვხვდა მე და ადელს ბა­ღში; ვიდ­რე ადე­ლი პა­ი­ლოტს ეთა­მა­შებ­ოდა და ვო­ლა­ნით ერ­თობოდა, მან მთხო­ვა, წიფ­ლის გრძელ ხეი­ვანში გაგ­ვე­სეი­რნა და თან ადელ­ისთვისაც თვალ­ყუ­რი გვე­დევ­ნებ­ინა.
სწო­რედ იმ დღ­ეს მი­ამ­ბო, რომ ადე­ლი ფრან­გი მო­ცე­კ­ვა­ვე ქა­ლის სე­ლინ ვა­რენსის ქა­ლიშ­ვი­ლი იყო, რო­მე­ლიც მას ოდე­სღ­აც იმ გრძნო­ბით უყ­ვარ­და, გრან­დე პას­სი­ონ-ს რომ უწო­დებ­და თვი­თონ. ამ სიყ­ვა­რულს სელ­ინა თით­ქოს უფ­რო დი­დი სიყ­ვა­რუ­ლით პას­უხობდა. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ფიქ­რით, სელ­ინა მას აღ­მერ­თებ­და კი­დეც, თუმ­ცა ლა­მაზი არ იყო და მას მი­სი ტა­ილ­ლე დ"ატჰლèტე უფ­რო ხიბ­ლავ­და, ვიდ­რე აპო­ლონ ბელ­ვე­დე­რელის მოხ­დენ­ილობა.
- და იცით, მის ეარ, იმ­დე­ნად მო­ვი­ხიბ­ლე იმით, რომ გალ­იელი სილ­ფი­და ამ ინ­გ­ლი­სელ გნომს ყვე­ლა მა­მა­კ­აცის წი­ნა­შე უპი­რა­ტეს­ობას მან­იჭებ­და, რომ მაშ­ინვე სას­ტუმ­რო­ში და­ვაბ­ინა­ვე, ვა­ნებ­ივრე მო­სამ­სახ­ურე­ებით, ეკი­პა­ჟით, შა­ლის ქსო­ვი­ლე­ბით, ბრი­ლი­ან­ტებით, მაქ­მა­ნებ­ითა და ა.შ. ერ­თი სიტყ­ვით, რო­გორც ყო­ველ­მა ბრმად შეყ­ვა­რებ­ულმა ადამ­იან­მა, დავ­იწყე ჩე­მი ქო­ნე­ბის გან­ია­ვე­ბა. რო­გორც ჩანს, ვერ შევ­ძელი სირ­ცხ­ვი­ლი­სა და გა­ნად­გურებ­ისკ­ენ სხვა, ახა­ლი გზა ამ­ომერ­ჩია; სუ­ლე­ლუ­რი ერ­თგულებით მივ­ყ­ვე­ბო­დი ძველ ბი­ლიკს და ერ­თი გო­ჯი­თაც არ გა­დამ­იხვევ­ია ამ გა­ტკ­ეპნილი გზი­დან. ამი­ტომ, სრუ­ლი­ად დამ­სახ­ურებ­ულად, მეც სხვა ბრმად შეყ­ვა­რებულ დოყ­ლაპ­ია­თა ბე­დი მეწ­ვია. ერთ სა­ღ­ამოს, რო­დე­საც სელ­ინა არ მელ­ოდა, მას­თან მი­ვე­დი. შინ არ დამ­ხვდა. თბი­ლი სა­ღ­ამო იყო. პა­რი­ზის ქუ­ჩებ­ში ხეტ­იალით და­ღლილი, შე­ვედი მის ბუ­დუ­არ­ში და გა­დავ­წყვიტე, იქ დავ­ლოდებოდი. ვიგ­რ­ძე­ნი, ახ­ლა­ხან წა­სუ­ლი­ყო სახ­ლიდან. მი­სი ყოფ­ნით გან­წმენდილ ჰა­ერს ვი­სუნ­თ­ქავ­დი და თავს ბედ­ნიე­რად ვგრძნობ­დი. არ ვაზ­ვია­დებ. არც მი­ფიქ­რია, რომ სელ­ინას ოდეს­მე ჰქო­ნო­და გან­წმენდის ღვთი­უ­რი ნი­ჭი. ოთახ­ში უფ­რო თამ­ბაქოს, მუშ­კი­სა და ამ­ბ­რის სუ­ნი იდ­გა, ვიდ­რე წმინ­და სა­კ­მევ­ლისა. ამას თან სათ­ბუ­რის ყვავ­ილების სურ­ნე­ლი ერ­თვოდა და სუ­ლი მეხ­უთებ­ოდა. გა­დავ­წყვიტე, მი­ნის კა­რი გა­მე­ღო და აი­ვან­ზე გავ­სულიყავი. მთვა­რის შუ­ქი იყო და ქუ­ჩის ფარ­ნებ­ისაც. ირ­გ­ვ­ლივ სიმ­შ­ვი­დე და სიმ­ყუდ­რო­ვე იყო. აი­ვან­ზე რამ­დენ­იმე სა­ვარ­ძელი იდ­გა. ერ­თ-ერ­თ­ში ჩავ­ჯექი და სი­გა­რა ამ­ოვიღ­ე...
ახ­ლაც მოვ­წევ, თუ ნე­ბას მომ­ცემთ.
ჩამ­ოვარ­და სი­ჩუ­მე. მან სი­გა­რა ამ­ოიღო, მო­უ­კი­და და გა­აბ­ოლა. სუს­ხი­ან უმ­ზეო ჰა­ერში ჰა­ვანური სი­გა­რის ნა­ფაზი რგო­ლე­ბად ამ­ოუშვა და გა­ნაგრძო:
- მა­შინ, მის ეარ, კან­ფე­ტებიც მიყ­ვარ­და. ხრა­მუ­ნით შე­ვექ­ცეოდი (მა­პატ­იეთ ბარ­ბარიზმი), დი­ახ, ხრა­მუ­ნით შე­ვექ­ცეოდი კან­ფე­ტებს, თან ვაბ­ოლებდი, დრო­გამ­ოშვებით კი ვათ­ვალ­იე­რებდი ეკი­პა­ჟ­ებს, რომ­ლე­ბიც მდიდ­რულ ქუ­ჩებ­ში მის­რია­ლებ­დნენ იქ­ვე ახ­ლოს, ოპერ­ისკ­ენ. ამ დროს გამ­ოჩნდა კო­ხტა კა­რე­ტა ორი მშვენ­იერი ინ­გ­ლი­სუ­რი ცხე­ნით. გაჩ­ირა­ღდ­ნებულ ქუ­ჩა­ში გა­რკ­ვევით დავ­ინა­ხე და ვი­ცა­ნი ვო­ი­ტუ­რე (კ­ა­რე­ტა), რო­მე­ლიც სელ­ინას ვაჩ­უქე. სელ­ინა შინ ბრუნ­დებ­ოდა. რა­სა­კვ­ირველ­ია, ჩემს გულს ბა­გაბუგი გაჰ­ქონდა რკი­ნის მო­აჯ­ირზე, რო­მელ­საც ვეყ­რ­დ­ნო­ბო­დი. რო­გორც ვვა­რაუდობდი, კა­რე­ტა, მარ­თლაც, სას­ტუმ­როს კარ­თან გა­ჩერ­და; ჩე­მი ცეცხ­ლის წა­მკი­დე­ბელი (რად­გან მხო­ლოდ ეს სა­ხელი თუ შე­ე­ფე­რე­ბა ოპე­რის მო­ცე­კ­ვა­ვე მიჯ­ნურს) მსუ­ბუ­ქად გად­მოხტა კა­რეტ­იდან. ივ­ნი­სის თბი­ლი სა­ღ­ამო იყო, მაგ­რამ მას მა­ინც მო­სას­ხამი ეხ­ურა. მყის ვი­ცა­ნი პა­ტა­რა ფე­ხი, რო­მე­ლიც ეტ­ლიდან ჩამ­ოსვლისას კა­ბის ბო­ლო­დან გამ­ოუჩნდა. აი­ვნიდან გა­დავ­იხა­რე და შეყ­ვა­რებულის იდუ­მა­ლი ხმით ის იყო უნ­და დამ­ცდენ­ოდა მონ ან­გე, რომ კა­რეტ­იდან სელ­ინას ვიღ­აც გად­მოჰყვა, ისიც მო­სას­ხამში, მაგ­რამ ამ­ჯე­რად დე­ზების წკ­არუნი ქვა­ფენ­ილზე გაი­სმა და სას­ტუმ­როს პორ­ტე-ცოცჰèრე-ს თა­ღ­ებ­ქვეშ მა­მა­კ­აცის ცი­ლინ­დ­რ­მა გა­იელ­ვა.
- თქვენ, ალ­ბათ, არას­ოდეს გამ­ოგიცდიათ ეჭ­ვიანობის გრძნო­ბა, არა, მის ეარ? რა­სა­კვ­ირველ­ია, არა. არც უნ­და მე­კი­თხა, რად­გან არა­ვინ გყვა­რებ­იათ. მო­გი­წევთ ორი­ვე ამ გრძნო­ბის გამ­ოცდა. თქვე­ნი სუ­ლი ჯერ მი­ძი­ნებ­ულია. საჭ­იროა ბიძ­გი და გამ­ოიღვ­იძებს. თქვენ გგო­ნი­ათ, რომ თქვე­ნი ცხოვ­რე­ბის დი­ნე­ბა ისე­ვე წყნა­რი და აუ­მღვ­რე­ველი იქ­ნე­ბა, რო­გორც ბავ­შვობაში? გაჰ­ყვებით ამ დი­ნე­ბას თვალ­დახუჭული, სმე­ნა­დახშული; ვერც დი­ნე­ბის და­საწყისში აღ­მართულ მრის­ხა­ნე კლ­დე­ებს შენ­იშნავთ და ვერც ამ კლ­დე­ების გარ­შემო აბ­ობოქრებული და აქა­ფებული ტა­ლღ­ების ხმა­უ­რი მოგ­წ­ვ­დე­ბათ. მაგ­რამ მე გეუ­ბნებით და დაი­ხსომეთ ჩე­მი სიტყ­ვე­ბი: ოდეს­მე თქვენ მი­ად­გებით კლ­დოვან გა­სას­ვლელს, სა­დაც თქვე­ნი ცხოვ­რე­ბის ნა­კ­ადული აბ­ობოქრებულ, აღ­ელ­ვებულ, ქაფ­მორეულ და მგრგვი­ნავ მო­რე­ვად გა­დაი­ქცე­ვა. მა­შინ ან მთლად დაი­მსხვრევით ამ კლდის წვეტ­იან ლო­დებ­ზე, ან რო­მელ­იმე მხსნე­ლი ტა­ლღა აგ­იტა­ცებთ და ჩემ­სავით წაგ­იყვანთ უფ­რო წყნა­რი დი­ნებ­ისკ­ენ. მე მიყ­ვარს ეს დღ­ე; მიყ­ვარს ეს ტყვი­ის­ფე­რი ცა; ყინ­ვის­გან დად­უმებული და გა­თო­ში­ლი არე­მა­რე; მიყ­ვარს თორ­ნ­ფილ­დი; მი­სი წელ­თა სიმ­რავ­ლე; სი­მარ­ტოვე; ყვა­ვის ბუ­დე­ებით სავ­სე მი­სი ხე­ები და ეკ­ლით და­ფარული ბუჩ­ქ­ნა­რი; მი­სი ნაც­რისფერი ხე­დი; წყვდი­ა­დით მო­ცულ ფან­ჯრებში არე­კლილი ტყვი­ის­ფე­რი ცა და, მი­უ­ხე­და­ვად ამ­ისა, რამ­დენი ხან­ია მი­სი გახ­სე­ნე­ბაც კი მზა­რავს. გა­ვურ­ბი, რო­გორც კეთ­როვან სახლს, გა­ვურ­ბი დღ­ემ­დე.
მან კბ­ილები გა­ა­ღრ­ჭია­ლა და გაჩ­უმდა. გა­ჩერ­და და ფე­ხი ყინ­ვის­გან გაქ­ვა­ვებულ მი­წას და­ჰკ­რა. რო­გორც ჩანს, მის­თ­ვის რა­ღ­აც საძ­ულველ­მა ფიქ­რ­მა გამ­სჭვა­ლა და ისე შე­იპყ­რო, რომ ნა­ბი­ჯის გა­დად­გმაც კი ვე­ღ­არ შეძ­ლო.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი