ჯეინ ეარი (თა­ვი მეთ­ხუთმე­ტე)
font-large font-small
ჯეინ ეარი (თა­ვი მეთ­ხუთმე­ტე)
(თა­ვი მეთ­ხუთმე­ტე)

ეს მოხ­და ხეი­ვანში, აღ­მარ­თზე. ჩვენ წინ იყო სა­სახ­ლე. მან შე­ხე­და მის ქონ­გუ­რებს. ეს მზე­რა ისე­თი იყო, რო­გო­რიც არც მა­ნამ­დე და არც შემ­დ­გომ არ მი­ნა­ხავს. თით­ქოს შა­ვი წარ­ბების ქვე­მოთ მის ბავ­შვურად ფარ­თოდ გა­ხელილ თვა­ლებში ერთ წუთს გამ­ძაფ­რებით შე­ებ­ნენ ერ­თმა­ნეთს ტკი­ვი­ლი, სირ­ცხ­ვი­ლი, მრის­ხა­ნე­ბა, მო­უთ­მენ­ლობა, სი­ძულ­ვი­ლი და საშ­ინელი ზიზღი. ბრძო­ლა იყო ცხა­რე და დაუ­ნდობელი. მაგ­რამ, აი, მა­ლე თა­ვი იჩი­ნა და გაი­მარ­ჯვა კი­დეც მეო­რე გრძნო­ბამ: სიძ­ლი­ე­რის, და­ცინ­ვის, ნე­ბის­ყო­ფის, სიმ­ტ­კი­ცისა და გამ­ბე­დაობის გრძნო­ბამ. მან მღ­ელ­­ვა­რე­ბა დაი­ოკ­ა, კვ­ლავ მშვი­დი გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა მი­ი­ღო და გა­ნაგრძო.
-რამ­დენ­იმე წუთს ვდუმ­დი, მის ეარ, რად­გა­ნაც ჩემს ბედ­თან ვკ­ა­მათობდი. ის იდ­გა, აი, იქ, იმ წიფ­ლის ხის კუ­ნძთან და ერ­თ-ერთ კუ­დიან დე­და­ბერს ჰგავ­და, მა­კ­ბეტს რომ მო­ევ­ლინა ფო­რე­სის ტრი­ალ მინ­დორ­ში.

"მოგ­წონს თორ­ნ­ფილ­დი?" -თქვა კუ­დიან­მა, თი­თი ას­წია და ჰა­ერში შემ­ზა­რავი იერ­ოგლიფები შემ­ოხა­ზა, რომ­ლე­ბიც ზე­და და ქვე­და ფან­ჯრებს შო­რის მთელ კე­დელს აე­კ­რა: "მოგ­წონ­დეს, თუ შეგ­იძლია, გიყ­ვარ­დეს, თუ გა­ბე­დავ!..~

-დია­ხაც, მეყ­ვა­რე­ბა, -წარ­მოვ­თ­ქ­ვი მე.
-გავ­ბე­დავ კი­დეც მის სიყ­ვა­რულს და... (სევ­დია­ნად დაუ­მა­ტა) და შე­ვას­რულებ ჩემს სიტყ­ვას, გა­დავ­ლა­ხავ ყვე­ლა დაბ­რკო­ლე­ბას ბედ­ნიე­რებ­ისკ­ენ, კე­თი­ლი საქ­მისკ­ენ, დი­ახ, კე­თი­ლი საქ­მისკ­ენ მი­მა­ვალ გზა­ზე; მსურს, უფ­რო კარ­გი ადამ­იანი გავ­ხდე, ვიდ­რე ვი­ყა­ვი, ვიდ­რე ვარ. ლევიათანმა იობის შუბი და ისარი დაამსხვრია და რთულ, ფოლადივით მტკიცე ცხოვრებისეულ წინააღმდეგობებს მეც დამპალ ხესავით გავსრეს.
ამ დროს მას­თან ადელ­მა მი­ირ­ბი­ნა ვო­ლა­ნით. "შორს" -დაუ­ყვირა მან მკ­აც­რად, -შორს, ჩემ­გან, ბავ­შ­ვო, ან სო­ფის­თან შე­დი!.." უხ­მოდ მივ­ყ­ვე­ბო­დი მას და ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, გავ­ბე­დე შე­მეხ­სე­ნებ­ინა ის ად­გი­ლი, სა­დაც მან ასე უეც­რად შეწ­ყვიტა თხრო­ბა.
-დარ­ჩით აი­ვან­ზე, სერ, -ვკი­თხე მე, -რო­დე­საც მად­მუა­ზელ ვა­რენსი შემ­ოვიდა ოთახ­ში?
ჩემს უად­გი­ლო კი­თხვა­ზე მის­გან უკ­მეხ პა­სუხს ვე­ლო­დი, მაგ­რამ, პი­რი­ქით, ის შა­ვი ფიქ­რის­გან გამ­ოე­რკ­ვა, შემ­დეგ მო­მიბ­რუნ­და, მო­ღუ­შუ­ლი შუბ­ლი გა­ეხ­სნა და სა­ხე გაუ­ნათ­და.
-ოჰ, სელ­ინა, სულ და­მავ­იწყდა! მაშ, ვაგ­რძე­ლებ. რო­დე­საც დავ­ინა­ხე, თუ რო­გორ შემ­ოვიდა ჩე­მი მო­მა­ჯად­ოე­ბელი კა­ვალრის თან­ხლებით, თით­ქოს სი­სი­ნიც შემ­ომეს­მა და ეჭ­ვიანობის მწვა­ნეთ­ვა­ლე­ბა და­გორ­გ­ლი­ლი გვე­ლი კლა­კნით წამ­ოიმარ­თა მთვა­რით გა­ნა­თებულ აი­ვან­ზე, ჩე­მი ჟი­ლეტის ქვეშ შეს­რიალ­და და ორ წუთ­ში გეს­ლ­ვით გზა გა­იკვ­ლია ჩე­მი გუ­ლის სიღრ­მეში. რა საო­ცარ­ია! -წამ­ოიძა­ხა მან, და უცებ კვ­ლავ გა­დაუ­ხვია სა­უბ­რის თე­მას. -უც­ნაუ­რია, რომ სწო­რედ თქვენ უნ­და ამერ­ჩიეთ ჩემს მე­საი­დუმლედ. მით უფ­რო უც­ნაუ­რია, რომ თქვენ ისე მშვი­დად მის­მენთ, თით­ქოს სრუ­ლი­ად ჩვეუ­ლებრივი რამ იყოს ჩემ­თ­ვის, ასე უც­ნაუ­რსა და გამ­ოუცდელ გო­გო­ნას გიყ­ვებ­ოდეთ ჩემს სიყ­ვარ­ულზე ოპე­რის მო­ცე­კ­ვა­ვე ქა­ლის მი­მართ. მაგ­რამ თქვე­ნი გამ­ოუცდელ­ობა ამარ­თლებს ჩემს გუ­ლახ­დილობას. რო­გორც ეს ერ­თხელ უკ­ვე გითხა­რით, თქვე­ნი სე­რი­ო­ზუ­ლო­ბით, წინ­და­ხედულობით და თავ­და­ჭერილობით სხვა­თა მე­საი­დუმლედ ხართ და­ბა­დებული. გარ­და ამ­ისა, ისიც ვი­ცი, რო­გორ ადამ­იან­თან ვსა­უბ­რობ. ვი­ცი, არ შეი­ძლე­ბა მქონ­დეს მას­ზე ცუ­დი გავ­ლე­ნა, ვი­ცი, რომ ის სრუ­ლი­ად თავ­ისებური ადამ­იან­ია. ერ­თა­დერ­თია. სა­ბედ­ნიეროდ, არც მინ­და ცუ­დად ვი­მოქ­მე­დო მას­ზე, რომ მე­ცა­და კი­დეც, ვე­რა­ფერს და­ვა­კ­ლებდი. რაც მეტს ვი­საუ­ბრებთ, მით უკ­ე­თეს­ია ჩვენ­თ­ვის, რად­გან ჩე­მი გავ­ლენ­ისგან და­ზღ­ვეული ხართ და თქვენ კი შეგ­იძლიათ სრუ­ლი­ად სხვა ადამ­ია­ნად მაქ­ცი­ოთ, -სა­უბ­რის თემ­იდან ასე­თი გა­დახ­ვევის შემ­დეგ მან გა­ნაგრძო:
-დავ­რ­ჩი აი­ვან­ზე. უდავ­ოა, ისი­ნი მის ბუ­დუ­არ­ში შევ­ლენ! -ვფიქ­რობ­დი. "მო­დი, მე მათ მა­ხეს დავ­უგებ!..~ გა­ღ­ებულ ფან­ჯა­რაში ხე­ლი გა­დავ­ყავი, მივ­წ­ვ­დი ფარ­დას, გამ­ოვწიე და მხო­ლოდ პა­ტა­რა ად­გი­ლი დავ­ტოვე, რომ თვა­ლი მე­დევ­ნებ­ინა მათ­თ­ვის. შემ­დეგ და­რა­ბაც ისე მივ­ხუ­რე, რომ შეყ­ვა­რებ­ულთა ჩურ­ჩუ­ლით წარ­მოთ­ქ­მუ­ლი ფი­ცი მო­მეს­მინა და უკ­ან გავ­იპა­რე, ჩე­მი სა­ვარ­ძლისკ­ენ. ის იყო ჩემს ად­გილს და­ვუბ­რუნ­დი, რომ ოთახ­ში წყვი­ლიც შემ­ოვიდა. მაშ­ინვე ჭუჭ­რუ­ტა­ნას­თან გავ­ჩ­ნ­დი. სელ­ინას პი­რის­ფა­რეში შემ­ოვიდა, ლამ­პა აან­თო, მაგ­იდა­ზე დად­გა და გავ­იდა. ახ­ლა ორი­ვეს გა­რკ­ვევით ვხე­დავდი: ორი­ვემ მო­ი­ხა­და მო­სას­ხამი და, აი, დავ­ინა­ხე ოპე­რის პრი­მად­ონა ვა­რენსი ძვირ­ფას ფარ­ჩის კა­ბა­სა და სა­მკ­აულში. ყო­ველ­ივე ეს, რა­სა­კვ­ირველ­ია, ჩე­მი ნაჩ­უქარი გახ­ლდათ. იქ­ვე იდ­გა მი­სი საყ­ვა­რელი, ოფიც­რის ტან­ისამოსში გა­მოწყო­ბი­ლი. ვი­ცა­ნი. ეს გახ­ლდათ ახალ­გაზ­რდა, თა­ვაშ­ვებული ვი­კონ­ტი, უჭ­კუო და ზნე­და­ცემული ყმაწ­ვი­ლი, რო­მელ­საც მე ზოგ­ჯერ ვხვდე­ბო­დი ხოლ­მე მა­ღ­ალ საზ­ოგად­ოე­ბაში. აზ­რა­დაც არ მომ­ს­ვ­ლია მი­სი სი­ძულ­ვი­ლი, რად­გა­ნაც სი­ძულ­ვი­ლის ღი­რსა­დაც არ ვთვლი­დი. რო­გორც კი ვი­ცა­ნი, ეჭ­ვიანობის გველს მაშ­ინვე გა­დაუ­ტყდა ხერ­ხე­მალი, რად­გა­ნაც იმა­ვე წუთს სელ­ინა­სადმი ჩე­მი სიყ­ვა­რუ­ლი ჩაქ­რა და ჩაი­ფერ­ფლა. ქა­ლი, რო­მელ­საც შე­ეძლო გა­ვეც­ვა­ლე ასეთ ადამ­იან­ზე, არ შეი­ძლებ­ოდა ჩე­მი ყუ­რა­დღ­ების ღირ­სი ყო­ფი­ლი­ყო. ის მხო­ლოდ ზიზღს იმ­სახ­ურებ­და, თუმ­ცა ჩემ­თან შე­და­რებით -ნა­კ­ლებს. მე უფ­რო მეტ ზიზღს ვიმ­სახ­ურებდი, რად­გან ასე­თი ადამ­იან­ისგან ვი­ყა­ვი მოტყუ­ე­ბუ­ლი.
საუ­ბარი დაი­წყეს. იმ­დე­ნად უაზ­რო იყო მა­თი საუ­ბარი, უგუ­ლო, თა­ვაშ­ვებული და ქა­რაფშუტული, რომ მაშ­ინვე დავ­მ­შ­ვიდ­დი; და­ღ­ლა უფ­რო შეი­ძლებ­ოდა ამ­ისგან, ვიდ­რე გაბ­რა­ზე­ბა. ჩე­მი სა­დარ­ბაზო ბა­რათი მაგ­იდა­ზე იდო. ბა­რათ­მა ჩე­მი თა­ვი გა­ახ­სე­ნა და სა­კ­ა­მათო ობი­ექ­ტად ვი­ქე­ცი. არც ერთს არ აღმ­ოაჩ­ნდა იმ­დე­ნი გამ­ბე­დაო­ბა და ჭკ­უა, რომ გო­ნივ­რუ­ლად გა­ვე­ლან­ძღ­ე. უხე­შად შეუ­რაც­ხმყვეს, რამ­დე­ნა­დაც ამის უნა­რი შეს­წევ­დათ, გან­სა­კუ­თრებით, სელ­ინამ, რო­მე­ლიც ჩემს გა­რეგნულ ნა­კლ­ოვა­ნე­ბებს მო­ხერ­ხებ­ულად აზ­ვია­დებ­და და დას­ცინოდა -"სი­მახ­ინჯეს" უწო­დებ­და. წი­ნათ კი ჩვეუ­ლებრივ ის აღ­ტა­ცებით ლა­პა­რა­კო­ბდა ხოლ­მე ჩემს "ბე­ა­უტé მáლე" (მა­მა­კ­აცურ სი­ლა­მა­ზე­ზე). ამა­ში თქვენ სრუ­ლი­ად გან­სხვავ­დებით მის­გან. ჩვე­ნი მეო­რე შეხ­ვედ­რისას თქვენ პირ­და­პირ მითხა­რით, რომ არ მთვლით ლა­მაზ მა­მა­კ­ა­ცად. ამ გან­სხვა­ვე­ბამ მაშ­ინვე გა­მაო­ცა და...
ამ დროს ადელ­მა კვ­ლავ მო­ირ­ბი­ნა.
-მუ­სიე, ეს­-ეს არის ჯო­ნი იყო და თქვა, რომ თქვე­ნი საქ­მე­ების მწარ­მოე­ბელი მო­სუ­ლა და თქვე­ნი ნახ­ვა სურს.
-ოჰ, ამ შემ­თხვე­ვაში ჩე­მი ამ­ბავი უნ­და შე­ვამ­ოკლო. მაშ, ასე: კა­რი გა­ვა­ღ­ე, ოთახ­ში შე­ვედი და თავ­ზე და­ვა­დექი. ვუთხა­რი, რომ სელ­ინა ამ­იერ­იდან ჩემ­გან თავ­ისუფალ­ია, და გა­ვაფ­რთხილე, და­ეტ­ოვებ­ინა სას­ტუმ­რო. სა­ჭი­რო ხარ­ჯებისთვის მი­ვე­ცი ფუ­ლით სავ­სე ქი­სა. ყუ­რა­დღ­ე­ბა არ მი­ვაქ­ციე მის ტი­რილს, ის­ტერ­იკ­ას, თხოვ­ნას, გუ­ლის წას­ვლას. ვი­კონ­ტი დუ­ელ­ში გამ­ოვიწვიე; უნ­და შევ­ხვედროდით ბუ­ლო­ნის პა­რკში. მეო­რე დღ­ეს ბედ­ნიე­რე­ბა მქონ­და, ის და­ნიშ­ნულ ად­გილზე მე­ნა­ხა. იმ საც­ოდავს, გამ­ხდარ წი­წი­ლას ფრთა­სავით უძ­ლურ მკ­ლავში ტყვია მო­ვარ­ტყი და ვი­ფიქ­რე, ამ­იერ­იდან მათ არ­სად შევ­ხვდები და არც არა­ფერს გავ­იგებ მათ­ზე-­მეთქი. მაგ­რამ, საუ­ბედუროდ, ვა­რენ­სმა ექ­ვ­სი თვის წინ მი­ბო­ძა ეს პა­ტა­რა გო­გო­ნა ადე­ლი, რო­მე­ლიც, მი­სი მტკი­ცებით, ჩე­მი შვი­ლი იყო. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ეს ასე­ა, თუმ­ცა ამ გო­გო­ნა­ში ვე­რავ­ითარ მსგავ­სე­ბას ვერ ვხე­დავ. ვირ­წ­მუ­ნე ეს სამ­წუხარო ამ­ბავი, რომ მე მი­სი მშო­ბე­ლი ვარ, თუმ­ცა პა­ი­ლო­ტი უფ­რო მე­ტად მგავს, ვიდ­რე ადე­ლი. ჩვე­ნი დაშ­ორებ­იდან რამ­დენ­იმე წელ­საც არ გა­ევლო, რომ მან ბავ­შ­ვი მი­ატ­ოვა და ვიღ­აც მუ­სი­კო­სსა თუ მომღ­ე­რალს გაჰ­ყვა იტალ­იაში. რო­გორც მა­შინ, არც ახ­ლა ვთვლი თავს ვალ­დებ­ულად, აღვზარდო ეს ბავ­შ­ვი. მე ხომ მი­სი მშო­ბე­ლი არა ვარ. მაგ­რამ, რო­გორც კი გავ­იგე, ბავ­შ­ვი საშ­ინელ გაჭ­ირვე­ბას გა­ნიც­დი­სო, მო­ვაც­ილე ის პა­რი­ზის სი­ბინ­ძუ­რე­სა და ჭუჭყს და აქ მო­ვიყ­ვა­ნე, რა­თა ინ­გ­ლი­სუ­რი სოფ­ლის ბა­ღის სუფ­თა, ჯან­საღ მი­წა­ზე აღვ­ზარდო. მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა მის აღ­საზ­რდე­ლად თქვენ მო­გიწ­ვი­ათ. ახ­ლა თქვენ იცით, რომ ბავ­შ­ვი ფრან­გი მო­ცე­კ­ვა­ვე ქა­ლის უკ­ანონო შვი­ლია. ალ­ბათ, სულ სხვა თვა­ლით შე­ხე­დავთ თქვენს აქ ყოფ­ნას და თქვენს აღ­საზ­რდელს. ერთ დღ­ეს, ალ­ბათ, მოხ­ვალთ ჩემ­თან, მეტყ­ვით, რომ თქვენ უკ­ვე მო­ძებ­ნეთ ახა­ლი ად­გი­ლი, მთხოვთ, სხვა აღმ­ზრდელი მოვ­ძებ­ნო მის­თ­ვის ან რა­მეს ამის მსგავსს; ხომ ასე­ა?
-არა, ადე­ლი არც თა­ვის დე­დის და არც თქვენს და­ნა­შაუ­ლზე პა­სუხს არ აგებს. ბავშვს მი­ვეჩ­ვიე და ახ­ლა უფ­რო მე­ტად დავ­უახ­ლოვდები, რად­გან ვი­ცი, თუ რას წარ­მოად­გენს ის, ე. ი. რომ არც დე­და ჰყავს და არც მა­მა; ის ხომ დე­დამ მი­ატ­ოვა, ხო­ლო თქვენ უარს ამ­ბობთ მას­ზე. რო­გორ შემ­იძლია უპი­რა­ტეს­ობა მი­ვა­ნი­ჭო მდი­და­რი ოჯა­ხის გა­თა­მა­მებულ ნებ­იერს, რო­მელ­საც თა­ვი­სი აღმ­ზრდელი სძულს და არაფ­რად აგ­დებს მას, უპატ­რო­ნო, პა­ტა­რა ობოლ­თან შე­და­რებით; ის ხომ თა­ვის აღმ­ზრდელში მეგ­ობარს ეძებს და მისკ­ენ ის­წ­რაფ­ვის.
-ოჰ, აი, თურ­მე რო­გორ უყუ­რებთ ამ სა­კითხს! აბა, ახ­ლა კი უნ­და შევ­იდე შინ და თქვენც, ასე­ვე, უკ­ვე ბნელ­დე­ბა.
მაგ­რამ მე რამ­დენ­იმე ხანს კი­დევ დავ­რ­ჩი ეზო­ში ადელ­სა და პაი­ლოტთან. მე და ადელ­მა ერ­თად ვირ­ბი­ნეთ და ვო­ლა­ნი ვი­თა­მა­შეთ. ბო­ლოს სახ­ლ­ში შე­ვედით. გო­გო­ნას გავ­ხა­დე პალ­ტო, ქუ­დი, მუხ­ლ­ზე და­ვის­ვი და ასე მთე­ლი სა­ათი კალ­თაში მეჯ­და; ნე­ბა დავ­რთე, ეტ­იკტ­იკ­ა, რა­ზე­დაც სურ­და; არც იმ თავ­ისუფალი და თა­მამი საქ­ციელისთვის დამ­იტუქსავს, ზედ­მეტი ყუ­რა­დღ­ების დროს რომ ამჟ­ღ­ავ­ნებ­და ხოლ­მე. ეს თვი­სე­ბა მი­სი ხას­იათის ფუქ­სა­ვატ­ობას ავ­ლენ­და და, ალ­ბათ, დედ­ისგან ჰქონ­და მე­მკვ­იდრეობით გა­მო­ყო­ლი­ლი, რად­გან ინ­გ­ლი­სელს ასე­თი რამ იშ­ვია­თად თუ ახას­ია­თებს. მაგ­რამ ადელს კარ­გი თვი­სე­ბებიც ჰქონ­და. რაც კარ­გი იყო ამ გო­გო­ნა­ში, მინ­დო­და და­მე­ნა­ხა და და­მე­ფა­სებ­ინა. ვცდი­ლობ­დი, მის გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა­სა და სა­ხის ნა­კვ­თებში აღმ­ომეჩ­ინა რაი­მე მსგავ­სე­ბა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­თან, მაგ­რამ ამა­ოდ. არც ერ­თი ნა­კვთი, სა­ხის არც ერ­თი გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა არ ადას­ტურებ­და მათ ნა­თე­საო­ბას. რო­გორ მწყინ­და! ადელს რომ შეს­ძლებ­ოდა და ოდ­ნავ მა­ინც დამ­სგავ­სებ­ოდა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს, ეს უკ­ა­ნა­სკ­ნელი უფ­რო მეტ ყუ­რა­დღ­ე­ბას მი­აქ­ცევ­და.
რო­დე­საც ჩემს ოთახ­ში და­საძ­ინებ­ლად წა­ვედი, ხელ­მეო­რედ და­ვუბ­რუნ­დი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ნა­ამბობს და კვ­ლავ დაწ­ვრილებით გავ­იხსე­ნე ყვე­ლა­ფერი. რო­გორც თვი­თონ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა თქვა, არა­ფერი უჩ­ვე­უ­ლო არ იყო ამ ამ­ბავში. მდი­და­რი ინ­გ­ლი­სე­ლის გა­ტა­ცე­ბა ფრან­გი მო­ცე­კ­ვა­ვე ქა­ლით და ქა­ლის ღა­ლატი. ეჭ­ვგა­რე­შე­ა, საზ­ოგად­ოე­ბაში ეს სრუ­ლი­ად ჩვეუ­ლებრივ ამ­ბავს წარ­მოად­გენ­და. მაგ­რამ, უდა­ვოდ, ერ­თი რამ იყო უჩ­ვე­უ­ლო. მან მღ­ელ­ვა­რებით გა­ნაც­ხა­და, რომ კმაყ­ოფილია თა­ვი­სი გა­დაწ­ყვეტ­ილებით, რომ კვ­ლავ უხარ­ია თა­ვის მხა­რეში და თა­ვის ძველ სა­სახ­ლეში დაბ­რუნე­ბა. გაო­ცებული ვფიქ­რობ­დი ამ ამ­ბავ­ზე. მაგ­რამ ჩემ­თ­ვის ყვე­ლა­ფერი გაუ­გე­ბარი იყო. მა­შინ ჩე­მი პატ­რო­ნის ჩემ­დამი დამ­ოკი­დებ­ულე­ბა მაი­ნტე­რე­სებ­და. მომ­დევ­ნო რამ­დენ­იმე კვი­რის გან­მავ­ლობაში მი­სი დამ­ოკი­დებ­ულე­ბა ჩემ­დამი შეი­ცვა­ლა, უფ­რო თბი­ლი გახ­და, ვიდ­რე ეს და­საწყისში იყო. არაფ­რით ვუშ­ლი­დი ხელს. თუ მო­უ­ლოდ­ნე­ლად შევ­ხვდებოდი, უკ­ვე ისე ცი­ვად და ქედ­მა­ღლ­ურად აღ­არ მე­სალ­მებ­ოდა. ასე­თი უე­ცარი შეხ­ვედ­რა თით­ქოს სი­ამ­ოვნებ­და. ყო­ველ­თ­ვის მზად ჰქონ­და ჩემ­თ­ვის რა­მე სათ­ქმელი და ზოგ­ჯერ გამ­იღი­მებ­და კი­დეც. ხან კი თავ­ისთან მიხ­მობ­და. რო­გორც ჩანს, ფიქ­რობ­და, რომ გულღ­იად შეხ­ვედრის ღირ­სი ვი­ყა­ვი. ამით ვგრძნობ­დი, რომ ჩე­მი პატ­რო­ნის­თ­ვის თან­და­თან საი­ნტე­რესო გავ­ხ­დი. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ეს­წრაფ­ოდა ასეთ შეხ­ვედ­რებს, რად­გან ეს საუ­ბარი სა­ღ­ამოობით მა­საც ისე სი­ამ­ოვნებ­და, რო­გორც მე.
მე, რა­სა­კვ­ირველ­ია ცო­ტას ვლა­პა­რა­კობდი. სა­მაგ­იეროდ, გა­ტა­ცებით ვუგ­დებ­დი ყურს მის საუ­ბარს. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ბუ­ნე­ბით ტკბ­ილმოუბარი გახ­ლდათ. უყ­ვარ­და გამ­ოუცდელი ადამ­იანისთვის ეჩ­ვე­ნებ­ინა ამ ცხოვ­რე­ბის ყვე­ლა კუნ­ჭუ­ლი და გზე­ბი (მხედ­ველ­ობაში მაქვს ცხოვ­რე­ბის არა გარ­ყ­ვ­ნი­ლი მხა­რე­ები და სი­ბო­რო­ტით აღ­სავ­სე ჩვე­ვები, არა­მედ ის, რო­მე­ლიც სრუ­ლი­ად სხვა, დიდ სამ­ყაროს ასა­ხავს და რო­მელ­საც სრუ­ლი­ად სხვა მის­წ­რა­ფე­ბანი და უჩ­ვე­უ­ლო სი­ახ­ლე ახას­ია­თებს). ყუ­რად ვიღ­ებდი ჩე­მი პატ­რო­ნის ახალ აზ­რებს; გო­ნე­ბის თვა­ლით ვუ­ყუ­რებ­დი მის მი­ერ და­ხატულ სუ­რა­თებს; ფიქ­რით კი მივ­ყ­ვე­ბო­დი მას იმ ახალ სამ­ყაროში, რო­მელ­საც თან­და­თან ფარ­დას ხდი­და. დი­დად მსი­ამ­ოვნებ­და ყო­ველ­ივე ეს. არას­ოდეს, ერ­თი უად­გი­ლოდ ნათ­ქვამი სიტყ­ვი­თაც კი არ შეუ­შფოთებ­ია ან შეუ­შინებ­ია ჩე­მი სუ­ლი. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ბუ­ნებ­რიობა მძი­მე ბორ­კი­ლებს მხსნი­და და თავს თავ­ისუფლად ვგრძნობ­დი. ამ მეგ­ობრულმა გუ­ლახ­დილობამ, გულ­წ­რ­ფელ­ობამ და გულ­თ­ბილ­მა დამ­ოკი­დებ­ულე­ბამ მას­თან მე­ტად და­მა­ახ­ლოვა. ზოგ­ჯერ მეგ­ონა, თით­ქოს ის ჩე­მი სის­ხ­ლი და ხორ­ცი იყო და არა ჩე­მი პატ­რო­ნი. თუმ­ცა, ხან­და­ხან მა­ინც თავს იჩენ­და ხოლ­მე მი­სი მბრძა­ნებლური ხას­იათი, მაგ­რამ ამას ყუ­რა­დღ­ე­ბას აღ­არ ვაქ­ცევდი. ვგრძნობ­დი, ეს მას ძვალ-რბილ­ში ჰქონ­და გამ­ჯდარი. ჩემს არ­სე­ბაში შემ­ოჭრილმა ცხოვ­რე­ბის ამ ახალ­მა ინ­ტე­რეს­მა იმ­დე­ნად გა­მა­ბედ­ნიე­რა, ბედს აღ­არ ვუ­ჩი­ო­დი და აღ­არც უთ­ვის­ტო­მო­ბას ვნა­ღვლობდი. ბედ­ისწერ­ისა და ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის მი­ლე­უ­ლი მთვა­რე თით­ქოს გაი­ზარ­და და გაი­ბად­რა. სუ­ლი­ე­რი სი­ცარ­იე­ლე გაქ­რა, ახა­ლი ინ­ტე­რე­სები გამ­იჩნდა, ფი­ზი­კუ­რად მოვ­მ­ჯო­ბინ­დი, მო­ვიკ­ე­თე და ძა­ლაც მო­მე­მა­ტა.
რო­გორ გგო­ნი­ათ, კი­დევ ულა­მაზო იყო ჩემ­თ­ვის მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი? სრუ­ლებ­ითაც არა, მკი­თხველო. მად­ლიე­რე­ბამ, მეგ­ობრულმა სით­ბომ და სხვა უამ­რავ­მა სა­ამო გრძნო­ბამ ის ჩემ­თ­ვის ამ­ქვეყ­ნად ყვე­ლა­ზე სას­ურველ ადამ­ია­ნად აქ­ცია. ბუ­ხარ­ში მო­გიზ­გი­ზე ცეც­ხლზე მე­ტად მათ­ბობდა და სიმ­ხ­ნე­ვეს მმა­ტებ­და მი­სი ყოფ­ნა ოთახ­ში და მა­ინც არ მავ­იწყდებ­ოდა მი­სი უარ­ყო­ფი­თი მხა­რე­ებიც. არც შეი­ძლებ­ოდა დამ­ვიწყებ­ოდა, რად­გან ის მათ ჩემ­თან ხში­რად ავ­ლენ­და. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი გახ­ლდათ ამა­ყი, დამ­ცინავი, მკ­აცრი ყო­ვე­ლი მას­ზე დაბ­ლა მდგო­მი ადამ­იანის მი­მართ. გუ­ლის სიღრ­მეში ვგრძნობ­დი, რომ ჩემ­დამი ასე­თი თბი­ლი დამ­ოკი­დებ­ულე­ბა სრუ­ლია­დაც არ უშ­ლი­და ხელს, ზოგ­ჯერ უსა­მართლოდ და მკ­აც­რად მოპყ­რო­ბო­და სხვებს. ძალ­იან ხში­რად ეც­ვლებ­ოდა გან­წყობილე­ბა და, ამას­თა­ნა­ვე, უმი­ზე­ზოდ. ხში­რად მო­მიხ­მობ­და ხოლ­მე, რომ რა­მე წა­მე­კი­თხა მის­თ­ვის და, რო­ცა მივ­სულ­ვარ, მი­ნა­ხავს ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში მარ­ტო მჯდა­რი, თავ­ჩაქინდრული და გულ­ხელ­და­კ­რეფილი; თავს რომ ას­წევ­და, ვხე­დავდი, რო­გორ ჩა­შა­ვებ­ოდა სა­ხე მრის­ხა­ნე, პირ­ქუ­ში გამ­ომეტ­ყვე­ლებ­ისგან. ახ­ლა მწამს, რომ მი­სი ხას­იათის ცვა­ლე­ბად­ობა, სიმკ­აც­რე და ძვე­ლი ცოდ­ვე­ბი (ვამ­ბობ ძველ­ი-მეთ­ქი, რად­გა­ნაც ახ­ლა ის თით­ქოს გამ­ოსწორდა) მი­სი ბე­დის უკ­უღ­მართობით იყო გამ­ოწვეული. ისიც მწამ­და, რომ ბუ­ნე­ბით მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი უფ­რო კარ­გი მის­წ­რა­ფე­ბების, მა­ღ­ალი იდე­ების, ფა­ქი­ზი გემ­ოვნების ადამ­იანი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო, რომ არა გა­რემო პი­რო­ბე­ბი, გა­ნათ­ლე­ბა და მი­სი ბე­დის უკ­უღ­მარ­თობა. ჩე­მი აზ­რით, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს შე­სან­იშნავი საწ­ყისები ჰქონ­და ბუ­ნე­ბაში, მაგ­რამ ამჟ­ა­მად -ერ­თმა­ნეთში არე­უ­ლი და გა­დაგ­ვა­რების გზა­ზე დამ­დგარი. არ უარ­ვ­ყოფ, რომ მი­სი ვა­რამი, რო­გო­რიც უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო ის, ჩე­მი ვა­რამი იყო; არც იმას უარ­ვ­ყოფ, რომ ყვე­ლა­ფერს გავ­იღ­ებდი, რომ მის­თ­ვის დარ­დი გა­მე­ქარ­ვებ­ინა.
სან­თელი ჩა­ვაქ­რე; სა­წოლ­ში ჩავ­წექი, მაგ­რამ ძი­ლი არ მე­კ­ა­რებ­ოდა. არ მავ­იწყდებ­ოდა ის გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა, ხეი­ვანში რომ შე­ჩერ­და, მო­მიბ­რუნ­და და მითხ­რა, თუ რო­გორ გამ­ოეც­ხა­და თა­ვი­სი ბე­დი და აუკრ­ძა­ლა მას ბედ­ნიერი ყო­ფი­ლი­ყო თორ­ნ­ფილ­დ­ში.
`კი მაგ­რამ, რა­ტომ? -ვე­კი­თხებოდი ჩემს თავს. -რა აი­ძულებს მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს, თა­ვის სახლს გა­ნერიდოს? ნე­ტავ, კვ­ლავ მა­ლე დატ­ოვებს აქაუ­რობას? რო­გორც მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა მითხ­რა, ის ორ კვ­ირა­ზე მეტ ხანს არას­ოდეს რჩე­ბა აქ. ახ­ლა კი, აი, უკ­ვე რვა კვ­ირა­ა, რაც აქ არის. მარ­თლა რომ წავ­იდეს, აუ­ტან­ლად შეი­ცვლე­ბა ყვე­ლა­ფერი. ვთქვათ, მთე­ლი გა­ზაფხული, ზაფხუ­ლი და შემ­ოდგომა არ ჩამ­ოვიდა, რო­გორ უხა­ლი­სოდ ჩაი­ვლიან მშვენ­იერი მზი­ა­ნი დღ­ე­ები~.
ვერ გეტყ­ვით, ასე­თი ფიქ­რე­ბის შემ­დეგ ჩა­მეძ­ინა თუ არა, მაგ­რამ, ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, უეც­რად გამ­ომა­ღვ­იძა რა­ღ­აც გაუ­რკ­ვე­ველ­მა, უც­ნაუ­რმა და ავის მო­მას­წა­ვე­ბელ­მა ლუღლ­უღ­მა, რო­მე­ლიც, ჩე­მი აზ­რით, სწო­რედ ჩე­მი ოთა­ხის ზე­ვით გაი­სმა. ვი­ნა­ნე, ნე­ტა, სან­თელი არ ჩა­მექ­რო-მეთ­ქი. უკუ­ნი ღა­მე გა­მე­ფებულიყო ირ­გ­ვ­ლივ და ჩემს სულ­საც მოს­ვე­ნე­ბა და­ე­კ­არ­გა. წამ­ოვიწიე და ლო­გინ­ში წამ­ოვჯექი. სმე­ნა დავ­ძა­ბე. ხმა მიწყ­და. კვ­ლავ ვცა­დე, და­მეძ­ინა. მღ­ელ­ვა­რებ­ისგან გულს ბა­გაბუგი გაჰ­ქონდა. სუ­ლი­ე­რი სიმ­შ­ვი­დე გაქ­რა. შორს, ქვე­ვით, დარ­ბაზში, სა­ათ­მა ორ­ჯერ და­რე­კ­ა. სწო­რედ ამ დროს მო­მეჩ­ვე­ნა, თით­ქოს ვიღ­აც ხე­ლის ცე­ცებით გზას იკვ­ლევ­და ბნელ დე­რე­ფანში და ხე­ლებით ჩემს კა­რამ­დე მო­ვი­და. "ვინ არის?" -ვი­კი­თხე. პა­სუ­ხი არ იყო. ში­შის ჟრ­უან­ტელ­მა დამ­ია­რა.
უცებ გა­მახ­სენ­და, რომ, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ეს პა­ი­ლო­ტი ყო­ფი­ლი­ყო. ძა­ღლი, რო­დე­საც სამ­ზა­რეულოს კა­რი შემ­თხვევით ღია დარ­ჩებ­ოდათ, ხში­რად მი­ი­პა­რებ­ოდა ხოლ­მე მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ოთახ­ისკ­ენ. მე თვი­თონ მი­ნა­ხავს ის კარ­თან გა­წო­ლი­ლი დი­ლით. ამ აზ­რმა ოდ­ნავ და­მამ­შვიდა. დავ­წექი. სიწყ­ნა­რე ადამ­იანს მა­ლამოდ ეფ­ინე­ბა და, რო­დე­საც სახ­ლ­ში კვ­ლავ სი­ჩუ­მე გა­მეფ­და, ვიგ­რ­ძე­ნი, თვა­ლები ისევ მეხ­უჭებ­ოდა. მაგ­რამ იმ ღა­მით, რო­გორც ჩანს, გან­გე­ბამ ასე არ ისურ­ვა. ის იყო ძი­ლის ან­გელოზი მო­უ­ახ­ლოვდა ჩემს სას­თუმალს, რომ შემ­ზა­რავ­მა ხმამ და­აფრთხო და შეშ­ინებული შორს გაფ­რინდა.
დე­მო­ნუ­რი სი­ცი­ლი -ხმა­და­ბალი, შეგ­უბებული და ყრუ -თით­ქოს კა­რის გა­სა­ღ­ების ჭუჭ­რუ­ტა­ნაში გაი­სმა. ჩე­მი სა­წო­ლი ისე იდ­გა, რომ თა­ვი ახ­ლოს მე­დო კარ­თან და პირ­ვე­ლად ისიც ვი­ფიქ­რე, ეს დემ­ონურად მო­ხარ­ხა­რე ბო­რო­ტი სუ­ლი აქ­ვე, ჩემს სას­თუმალ­თან დგას და სწო­რედ ჩემს ბალ­იშებს ებღ­აუ­ჭე­ბა-­მეთქი. წამ­ოვიწიე; მი­მო­ვი­ხე­დე; მაგ­რამ ვე­რა­ფერი დავ­ინა­ხე. ვიდ­რე მე იქაუ­რობას ვათ­ვალ­იე­რებდი, ეს ზებ­უნებრივი ხმა გან­მეო­რდა. ახ­ლა აშკ­ა­რა იყო, ის ჩე­მი ოთა­ხის კა­რის იქი­დან მო­დი­ო­და. პირ­ვე­ლად და­ვაპ­ირე, წამ­ოვმდგარ­იყავი და კა­რი კარ­გად ჩა­მე­კ­ე­ტა, მაგ­რამ ეს გან­ზრახ­ვა მეო­რე აზ­რმა შეც­ვა­ლა: "ვინ არის?" -დავ­იძა­ხე.
რა­ღ­აც დუ­დუ­ნი­სა და კვ­ნესის ხმა შემ­ომეს­მა. მა­ლე ამას მოჰ­ყ­ვა ნაბ­იჯების ხმაც. ვიღ­აც მო­დი­ო­და დე­რე­ფანში კი­ბისკ­ენ. ამ კი­ბეს, რო­მელ­საც მე­სა­მე სარ­თულზე ავ­ყავდით, დი­დი ხა­ნი არ იყო, რაც კა­რი გა­უკ­ე­თეს და კე­ტავ­დნენ. გავ­იგონე ამ კა­რის გა­ღ­ებ­ისა და და­ხურ­ვის ხმა. შემ­დეგ ყვე­ლა­ფერი მი­ჩუმ­და.
`ნე­ტა, გრე­ის პუ­ლი იყო? ეშ­მა­კი ხომ არ დაუ­ფლებ­ია?~ -ვფიქ­რობ­დი ჩემ­თ­ვის. აღ­არ შე­მეძლო ოთახ­ში დარ­ჩე­ნა. მი­სის ფე­იერ­ფექ­სთან უნ­და წავ­სულიყავი. სას­წრაფოდ გა­დავიცვი კა­ბა და შა­ლი მო­ვის­ხი; აცახ­ცა­ხებული ხე­ლით ურ­დუ­ლი გამ­ოვწიე და კა­რი გა­ვა­ღ­ე. გა­რეთ, დე­რე­ფანში, ია­ტა­კ­ზე გა­ფენილ ფარ­დაგ­ზე, ან­თებული სან­თელი და­ეტ­ოვებ­ინათ. ამ ამ­ბავ­მა გა­მაო­ცა. მაგ­რამ უფ­რო გამ­იკვ­ირდა, რო­დე­საც ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ იქაუ­რობა ბუ­რუსს მო­ეც­ვა და თით­ქოს ბო­ლით იყო სავ­სე. ვიდ­რე აქეთ-იქით ვი­ყუ­რე­ბო­დი, რა­თა გა­მეგო, საი­დან გამ­ოდიოდა ეს ლურ­ჯი რგო­ლე­ბი, ძლი­ე­რი დამ­წ­ვ­რის სუ­ნი ვიგ­რ­ძე­ნი.
რა­ღ­ა­ცამ დაი­ჭრია­ლა. კა­რი გა­იღო. ეს მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ოთა­ხის კა­რი იყო. იქი­დან გამ­ოვარ­დნილმა კვამ­ლის ღრ­უბელ­მა იქაუ­რობა და­ფა­რა. მი­სის ფე­იერ­ფექსი სულ გა­და­მავ­იწყდა. აღ­არც გრე­ის პუ­ლი და მი­სი სი­ცი­ლი გამ­ხსე­ნებ­ია. თვა­ლის და­ხამ­ხა­მების უმალ ოთახ­ში გავ­ჩ­ნ­დი. ცეცხ­ლის ალი გარს ევ­ლებ­ოდა სა­წოლს. ფარ­დებს ცეცხ­ლი მოს­დებ­ოდა. ცეცხ­ლის ალ­სა და ბოლ­ში გახ­ვეული მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი გაუ­ნძრევ­ლად იწ­ვა საწ­ოლზე; მკვ­დარივით ეძ­ინა.
-გა­იღვ­იძეთ! გა­იღვ­იძეთ! -ვიყ­ვი­რე და ნჯღ­რე­ვა დავ­უწყე. მაგ­რამ მან რა­ღ­აც ჩაი­ლუღლ­უღა და გვერ­დი იბ­რუ­ნა. ბოლ­მა გო­ნე­ბა წა­არ­თვა. არც ერ­თი წუ­თის და­კ­არ­გვა არ შეი­ძლებ­ოდა. ცეცხ­ლი უკ­ვე ზე­წარს მოს­დებ­ოდა. იქ­ვე მდგომ ტაშ­ტსა და დოქს მივ­ვარ­დი. სა­ბედ­ნიეროდ, ერ­თი სა­კ­მაოდ დი­დი აღმ­ოჩნდა და მეო­რე -ღრ­მა, და ორი­ვე -წყლით სავ­სე. ხე­ლი და­ვავ­ლე მათ და წყა­ლი საწ­ოლსა და მას­ზე მძი­ნა­რეს და­ვასხი. შემ­დეგ ჩემს ოთახ­ში შევ­ირბინე, სა­კუ­თარი წყლის დო­ქი მო­ვარ­ბენ­ინე, ისიც სა­წოლს და­ვასხი და, ღვთის შე­წევნით, რო­გორც იქ­ნა, ჩა­ვაქ­რე ხან­ძარი, რო­მე­ლიც იქაუ­რობას გა­ნად­გურე­ბას უქად­და.
ცეცხ­ლის ჩაქ­რო­ბით გამ­ოწვეუ­ლმა შხუ­ილ­მა, დო­ქის მტვრე­ვის ხმამ, რო­მე­ლიც დაც­ლის უმალ გვერ­დზე ვის­რო­ლე, და ყვე­ლა­ზე მე­ტად გუ­ლუხ­ვ­მა წყლის აბა­ზა­ნამ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი, რო­გორც იქ­ნა, გამ­ოაფ­ხიზლა. თუმ­ცა ბნელ­ოდა, მი­სი უც­ნა­უ­რი ბურ­ტყუ­ნით მივ­ხ­ვ­დი, რომ ეღვ­იძა. ბუზღუ­ნებ­და, ასეთ გუ­ბე­ში რომ აღმ­ოჩნდა.
-წყალ­დიდობა­ა? -დაი­ყვირა მან.
-არა, სერ, -ვუ­პას­უხე, -მაგ­რამ აქ ხან­ძარი იყო. გემ­უდა­რებით, ადე­ქით, ალ­ბათ, გაი­ყინეთ. სან­თელს მო­გი­ტანთ.
-საქ­რისტიანოს ყვე­ლა ფერ­იას გაფ­იცებთ, მითხა­რით, მარ­თლა ჯე­ინ ეარი ხართ? -მიბ­რ­ძა­ნა მან. -ეს რა გამ­იკ­ე­თე, ჯად­ოსანო, გრძნე­უ­ლო ადამ­იანო? ვინ არის კი­დევ ოთახ­ში, თქვენ გარ­და? ჩე­მი დახ­რჩობა გქონ­დათ გან­ზრახული?
-სან­თელს მო­გი­ტანთ, სერ, და, ღვთის გუ­ლის­ათ­ვის, ადე­ქით. რო­გორც ჩანს, რა­ღ­აც გან­უზრა­ხავთ. იქ­ნებ, თქვენც მა­ლე ვერ გა­ი­გოთ, ვინ იყო ის ან რა ჰქონ­და გან­ზრახული.
-კარ­გი, აი, უკ­ვე ავ­დექი. ოღონდ ერ­თხელ კი­დევ გამ­ოიჩინეთ სი­მა­მა­ცე და სან­თელი მო­ი­ტა­ნეთ. მაგ­რამ მო­ი­ცა­დეთ ერ­თი წუ­თი, ვიდ­რე მშრალ ჩა­საც­მელს მოვ­ნა­ხავ­დე, თუ­კი სად­მე­ა. ჰო, აი, აგე­რაა ჩე­მი ხა­ლათი. ახ­ლა გაი­ქეცით.
მარ­თლაც, გავ­იქეცი. დე­რე­ფანში რომ იდ­გა, ის სან­თელი მო­ვი­ტა­ნე. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა გამ­ომარ­თვა, მა­ღ­ლა ას­წია და და­ათ­ვალ­იე­რა ცეც­ხლისგან მთლად გა­მუ­რუ­ლი და შეტ­რუ­სუ­ლი სა­წო­ლი, გა­წუ­წუ­ლი ზეწ­რები და შენ­იშნა, რომ ხალ­იჩა წყლის გუ­ბე­ში ცუ­რავ­და.
-რა არის ეს? ვინ ჩაი­დინა? -იკი­თხა მან.
მოკ­ლედ ვუ­ამ­ბე, რაც მოხ­და. ვუ­ამ­ბე იმ უც­ნა­ურ სი­ცილ­ზე, რო­მე­ლიც დე­რე­ფანში მო­მეს­მა. ვუთხა­რი, რო­გორ გავ­იგონე მე­სა­მე სარ­თულისკ­ენ მი­მა­ვალი ვიღ­აცის ნაბ­იჯების ხმა; რო­გორ ვიგ­რ­ძე­ნი ბო­ლი და დამ­წ­ვ­რის სუ­ნი, რო­მელ­მაც მის ოთახ­ში ამ­ომაყ­ოფინა თა­ვი; რო­გორ მდგო­მა­რეო­ბაში დამ­ხვდა ის და რო­გორ გა­და­ვასხი წყა­ლი ყვე­ლა ჭურ­ჭ­ლი­დან, რო­მელ­ზეც კი ხე­ლი მი­მიწ­ვ­დებ­ოდა.
შუბ­ლ­შე­კრული მის­მენ­და. რო­ცა ვუყ­ვე­ბო­დი, მი­სი სა­ხე მწუ­ხა­რე­ბას უფ­რო გამ­ოხა­ტავ­და, ვიდ­რე გაო­ცე­ბას. ამ­ბავი და­ვამ­თავ­რე. ის კარ­გა ხანს დუმ­და.
-დავ­უძახო მი­სის ფე­იერ­ფექსს? -ვი­კი­თხე მე.
-მი­სის ფე­იერ­ფექსს? არა, რა ეშ­მა­კ­ად უნ­და დაუ­ძახოთ? დე­ე, ეძი­ნოს მშვი­დად.
-მაშ, ლის დავ­უძა­ხებ, ან ჯონს გა­ვა­ღვ­იძებ, ან მის მე­უღ­ლეს.
-არა, არც ერ­თი არაა სა­ჭი­რო. მხო­ლოდ წყნა­რად იყა­ვით. შა­ლი ხომ გახ­ვევ­იათ? თუ გცი­ვათ, აი, იქ ჩე­მი წამ­ოსას­ხამ­ია და შეგ­იძლიათ აიღოთ. გა­ეხ­ვიეთ შიგ და და­ჯექით სა­ვარ­ძელში. მე თვი­თონ მო­გახ­ურავთ. ახ­ლა კი, ფე­ხები არ დაგ­ისველ­დეთ, ამ პა­ტა­რა სკ­ამ­ზე და­აწ­ყვეთ. აქ იყა­ვით, ვიდ­რე დავ­ბრუნდები. თაგ­ვი­ვით გაი­ტრუნეთ. მეო­რე სარ­თუ­ლი უნ­და და­ვათ­ვალ­იერო. გახ­სოვდეთ, ად­გილიდან ფე­ხი არ მო­იც­ვა­ლოთ და არც არა­ვის დაუ­ძახოთ.
წავ­იდა. ვხე­დავდი, თუ რო­გორ თან­და­თან მი­ი­წევ­და წინ სი­ნათ­ლე. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა ჩუ­მად გა­ია­რა დე­რე­ფანი, რაც შეი­ძლე­ბა უხ­მა­უ­როდ გა­ა­ღო კი­ბე­ზე კა­რი, თა­ვის უკ­ან მი­ი­ხუ­რა და სან­თ­ლის უკ­ა­ნა­სკ­ნელი სხი­ვიც გაქ­რა. დავ­რ­ჩი უკუ­ნეთ წყვდი­ად­ში, ამა­ოდ ვი­ქე­ცი სმე­ნად. არავ­ითარი ხმა­უ­რი არ ის­მო­და. დიდ­მა დრომ გა­ია­რა. დავ­იღ­ა­ლე, მარ­თალ­ია, წამ­ოსას­ხამში ვი­ყა­ვი გახ­ვეული, მაგ­რამ სი­ცი­ვემ ამ­იტა­ნა. გარ­და ამ­ისა, არ მეს­მოდა, რა სა­ჭი­რო იყო ჩე­მი იქ ყოფ­ნა, თუ­კი არა­ვინ უნ­და გა­მე­ღვ­იძებ­ინა. ის იყო ვაპ­ირებდი, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ბრძა­ნე­ბა და­მე­რღვ­ია და ამით, ვი­ცო­დი, გა­ვაბ­რა­ზებდი მას, რომ დე­რეფნის კე­დელ­ზე სან­თ­ლის სხი­ვი აც­იმციმდა და მი­სი ნაბ­იჯების ხმა მო­მეს­მა. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ჩუ­მად მო­დი­ო­და დე­რე­ფანში გა­ფენილ ხალ­იჩა­ზე.
"იმედ­ია, ის არის, -გავ­იფიქრე, -და არა ვინ­მე სხვა".
მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი დაბ­რუნდა, გაფ­ითრებული და ნა­ღვ­ლიანი.
-ყვე­ლა­ფერი გა­ვა­რკვ­იე, -თქვა მან. სან­თელი პირ­სა­ბან­ზე დად­გა. -ყვე­ლა­ფერი ისე­ა, რო­გორც ვფიქ­რობ­დი.
-რო­გორ, სერ?
არა­ფერი მი­პას­უხა. გულ­ზე ხელ­და­კ­რეფილი იდ­გა და ია­ტა­კს დას­ცქერ­ოდა. რამ­დენ­იმე წუ­თის შემ­დეგ მო­მიბ­რუნ­და და სა­კ­მაოდ უც­ნა­უ­რი ხმით მკი­თხა:
-და­მავ­იწყდა. თქვენ მითხა­რით, რომ ვიღ­აც ნა­ხეთ, რო­დე­საც თქვე­ნი ოთა­ხის კა­რი გა­ა­ღ­ეთ?
-არა, სერ. მხო­ლოდ ეს სა­სან­თლე ვნა­ხე ია­ტა­კ­ზე.
-მაგ­რამ თქვენ გაი­გონეთ უც­ნა­უ­რი სი­ცი­ლი? ვგო­ნებ, ეს სი­ცი­ლი ან რაი­მე ამის მსგავ­სი თქვენ წი­ნა­თაც გსმენ­იათ?
-დი­ახ, სერ. აქ ცხოვ­რობს მკ­ე­რავი ქა­ლი -გრე­ის პუ­ლი. ასე ის იცი­ნის ხოლ­მე. უც­ნა­უ­რი ადამ­იან­ია.
-სწო­რედ ასე­ა. ეს გრე­ის პუ­ლია. თქვენ გამ­ოიცანით. ის ქა­ლი, რო­გორც თქვენ თქვით, უც­ნა­უ­რი ადამ­იან­ია, მე­ტად უც­ნა­უ­რი. ვი­ფიქ­რებ ამ ამ­ბავ­ზე. ახ­ლა კი ძალ­იან მი­ხარ­ია, რომ თქვენ ერ­თა­დერთი ადამ­იანი ხართ, ჩემ გარ­და, რო­მელ­მაც დაწ­ვრილებით იცის ამ ღა­მეს მომ­ხ­და­რი ამ­ბავი. თქვენ ხომ ყბე­დი არ ხართ; ნუ­რა­ფერს იტყ­ვით. თვი­თონ ავუხ­ს­ნი მათ, რაც მოხ­და (მი­მი­თი­თა საწ­ოლზე). ახ­ლა შეგ­იძლიათ, დაბ­რუნდეთ თქვენს ოთახ­ში. ვიდ­რე გა­თენ­დე­ბა, ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აშიც კარ­გად დავ­იძინებ, დი­ვან­ზე. უკ­ვე თით­ქ­მის ოთხი სრულ­დე­ბა. ორ სა­ათში მო­სამ­სახ­ურე­ებიც გა­იღვ­იძე­ბენ და ად­გებ­იან.
-მაშ, ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, სერ, -ვთქვი და წა­სას­ვლე­ლად ავ­დექი.
გაო­ცე­ბა შე­ვამ­ჩნიე და უჩ­ვე­უ­ლოდ მეჩ­ვე­ნა. მან ხომ თვი­თონ მითხ­რა, წავ­სულიყავი.
-რო­გორ? -წამ­ოიძა­ხა მან. -უკ­ვე მი­დი­ხართ და თა­ნაც ასე?
-თქვენ ხომ მითხა­რით, სერ, რომ შემ­იძლია წავ­იდე.
-ოღონდ არა გამ­ოუმშვიდობებ­ლად, არა ასე უმოწყა­ლოდ, ასე უსიტყ­ვოდ. ერ­თი სიტყ­ვით, არა ასე უცებ და ცი­ვად. თქვენ ხომ გა­და­მარ­ჩინეთ. საშ­ინელი, წა­მებით სიკვ­დილისგან მიხ­სე­ნით. ახ­ლა კი ისე მი­დი­ხართ, თით­ქოს სრუ­ლი­ად უც­ნო­ბე­ბი ვი­ყოთ. ხე­ლი მა­ინც ჩამ­ომართვით.
ხე­ლი გამ­ომიწოდა. მეც გავ­უწოდე. მან ჯერ ერ­თი ხე­ლით ჩამ­ომარ­თვა ხე­ლი, მე­რე -ორი­ვე­თი.
-თქვენ მე გა­და­მარ­ჩინეთ. მსი­ამ­ოვნებს, რომ თქვენ­გან ვარ ასე და­ვა­ლებული. მეტს ვე­რა­ფერს გეტყ­ვით. ვერ ავ­იტანდი, რომ რო­მელ­იმე სხვა ადამ­იან­ისგან ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი ასე და­ვა­ლებული. მაგ­რამ თქვენ! თქვენ სულ სხვა ხართ. თქვე­ნი სიკ­ე­თე ტვირ­თად არ მა­წევს, ჯე­ინ.
შე­ჩერ­და. და­მა­კვ­ირდა. ტუ­ჩებ­ზე აშკ­ა­რად თრთოდ­ნენ რა­ღ­აც სიტყ­ვე­ბი, მაგ­რამ ხმა ჩაუ­წყდა.
-კვ­ლავ ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, სერ, არავ­ითარ ვალ­ზე, სიკ­ე­თე­ზე ან ტვირ­თ­ზე არ შეი­ძლე­ბა ასეთ შემ­თხვე­ვაში ლა­პა­რა­კი.
-ვი­ცო­დი, -გა­ნაგრძო მან, -ოდეს­მე რა­ღ­აც კარგს რომ გამ­იკ­ე­თებდით. ამა­ზე მეტ­ყვე­ლებ­დნენ თქვე­ნი თვა­ლები, რო­დე­საც პირ­ვე­ლად გნა­ხეთ. ამ თვა­ლების გამ­ოხედ­ვამ და ღი­მილმა ტყუ­ი­ლად კი არ... (აქ ის კვ­ლავ შე­ჩერ­და) ტყუ­ი­ლად კი არ (გა­ნაგრძო მან სწრა­ფად) მომ­გ­ვა­რა შვე­ბა და გამ­ინა­თა გუ­ლის ყვე­ლა­ზე მიყ­რუ­ე­ბუ­ლი კუნ­ჭუ­ლი. ამ­ბობენ, არ­სებობსო თან­დაყოლილი სიკ­ე­თე; მფარ­ველ ან­გელ­ოზზეც მსმენ­ია; თურ­მე ყვე­ლა­ზე აშკ­ა­რა ზღ­ა­პარშიც კი არის სი­მარ­თ­ლის მარც­ვლები. ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, ჩე­მო სან­უკ­ვარო მხსნე­ლო.
უც­ნა­უ­რი ძა­ლა ჰქონ­და მის ხმას და მის გამ­ოხედ­ვას -საო­ცარი ცეცხ­ლი.
-რო­გორ მი­ხარ­ია, რომ არ მეძ­ინა, -ვთქვი და წას­ვლა და­ვაპ­ირე.
-რო­გორ? წას­ვლა გინ­დათ?
-მცი­ვა, სერ.
-გცი­ვათ? ჰო, თქვენ ხომ გუ­ბე­ში დგა­ხართ. კარ­გი, წა­დით, ჯე­ინ, წა­დით! -მაგ­რამ ჩე­მი ხე­ლი კვ­ლავ ხელ­ში ეჭ­ირა და არ მიშ­ვებ­და. მა­შინ ეშ­მა­კო­ბას მივ­მარ­თე.
-ვგო­ნებ, მი­სის ფე­იერ­ფექსის ხმა მეს­მის, სერ, -ვთქვი მე.
-კარ­გი, დამ­ტოვეთ, -ხე­ლი გამ­იშვა და წა­ვედი.
კვ­ლავ დავ­წექი ჩემს სა­წოლ­ში, მაგ­რამ ძილ­ზე არც მი­ფიქ­რია. რიჟ­რა­ჟ­ამ­დე მო­ნა­ნა­ვე მღ­ელ­ვა­რე ზღ­ვაში ვცუ­რავ­დი. მშფოთ­ვა­რე ტა­ლღ­ებს ბედ­ნიე­რების ტა­ლღ­ები ენაც­ვლებ­ოდა. ზოგ­ჯერ მეჩ­ვე­ნებ­ოდა, თით­ქოს ამ აბ­ობოქრებულ ტა­ლღ­ებს იქით მო­ჩან­და ნა­პი­რი მშვი­დი, მშვენ­იერი, სამ­ოთხისებური. ხო­ლო დრო­დად­რო მაც­ოცხლე­ბელი ნი­ა­ვი, იმე­დით ფრთა­შესხმული და გა­მარ­ჯვებული, ჩემს სულს იმ ნაპ­ირისკ­ენ მი­აფ­რენ­და; მაგ­რამ ოც­ნე­ბაშიც კი ვერ ვა­ღ­წევდი იმ ნა­პირს. იქი­დან სა­პი­რის­პი­რო სიო ქრო­და და კვ­ლავ უკ­ან მაბ­რუნებ­და. ჭკ­უა წი­ნა­ა­ღმ­დეგ­ობას უწევ­და ოც­ნე­ბას, გო­ნე­ბა ფრთხი­ლობ­და და იმორ­ჩი­ლებ­და ვნე­ბა­თა­ღ­ელ­ვას. იმ­დე­ნად აფ­ორია­ქებული ვი­ყა­ვი, რომ ვერ მო­ვის­ვე­ნე და, რო­გორც კი ირიჟ­რა­ჟ­ა, ავ­დექი.


თა­ვი მე­თექ­ვსმე­ტე


მეო­რე დღ­ეს, მთე­ლი ღა­მის უძი­ლო­ბის შემ­დეგ, ვნატ­რობ­დი შევ­ხვედროდი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს და თან მეშ­ინოდა კი­დეც. მინ­დო­და, მი­სი ხმა კვ­ლავ გა­მეგ­ონა, მაგ­რამ მა­კრ­თობდა მას­თან პი­რის­პირ შეხ­ვედ­რა. დი­ლით ად­რე ყო­ველ წუთს ვე­ლო­დი მის გამ­ოჩე­ნას. მარ­თალ­ია, ის ჩვე­ნი არ­ც­თუ ისე ხში­რი სტუ­მა­რი იყო, მაგ­რამ ხან­და­ხან რამ­დენ­იმე წუ­თით მა­ინც დაგ­ვათ­ვალ­იე­რებ­და ხოლ­მე სა­მე­ცადინო ოთახ­ში. იმ დღ­ეს, რატ­ომღ­აც, ვფიქ­რობ­დი, აუ­ცილებ­ლად შემ­ოვა-­მეთქი.
დი­ლამ ჩვეუ­ლებ­რივად ჩა­ია­რა. არა­ფერი მომ­ხ­და­რა ისე­თი, რა­საც შე­ეძლო და­ე­რღვ­ია სიმ­შ­ვი­დე ადე­ლის მე­ცად­ინეობის დროს. მხო­ლოდ სა­უზ­მის შემ­დეგ შემ­ომეს­მა რა­ღ­აც ხმა­უ­რი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის საძ­ინებლის გვერ­დი­თი ოთახ­იდან. რო­გორც გა­ვარ­ჩიე, ეს მი­სის ფე­იერ­ფექსის, ლის -ჯო­ნის მე­უღლ­ისა და მზა­რეულ ჯო­ნის უხე­ში ხმა იყო. გა­რკ­ვევით გავ­იგონე წამ­ოძახ­ილები: "მად­ლობა ღმერთს, რომ ბა­ტო­ნი არ დაი­წვა თა­ვის სა­წოლ­ში!" "ყო­ველ­თ­ვის საშ­იშია ან­თებული სან­თ­ლის დატ­ოვე­ბა ოთახ­ში ღა­მით!" "სა­ბედ­ნიეროდ, გა­ახ­სენ­და წყლით სავ­სე დო­ქი!" "მიკ­ვირს, არა­ვინ გა­ა­ღვ­იძა! ნე­ტავ, ხომ არ გაც­ივდა ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში, სა­დაც მას დი­ვან­ზე ეძ­ინა ხან­ძ­რის შემ­დეგ!..~
სა­უბ­რის დროს ხმა­უ­რი ის­მო­და. ოთახს ალა­გებ­დნენ და წმენ­დდნენ. რო­დე­საც პირ­ვე­ლი სარ­თულისკ­ენ მივ­დი­ო­დი სა­სადილოდ, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ოთახს ჩავ­უა­რე, გა­ღ­ებული კარ­იდან დავ­ინა­ხე, რომ ყვე­ლა­ფერი უკ­ვე და­ე­ლა­გებ­ინათ და სრუ­ლი წეს­რი­გი და­ემ­ყა­რებ­ინათ. მხო­ლოდ სა­წო­ლის­თ­ვის ჩამ­ოეხ­სნათ ფარ­დები. ლი ფან­ჯ­რის რა­ფა­ზე იდ­გა და ბო­ლის­გან გა­მუ­რულ შუ­შებს წმენ­დდა. და­ვაპ­ირე, გამ­ოვლა­პა­რა­კ­ებოდი, რად­გან მინ­დო­და გა­მეგო, თუ რო­გორ აუ­ხსნა მათ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა წი­ნა ღა­მით მომ­ხ­და­რი ამ­ბავი. რამ­დენ­იმე ნა­ბი­ჯიც გა­დავდგი, მაგ­რამ ამ დროს ოთახ­ში მეო­რე ადამ­იანიც შევ­ნიშნე. ცეცხ­ლის პი­რას, სა­ვარ­ძელში, ვიღ­აც ქა­ლი იჯ­და და ახალ ფარ­დებს რგო­ლებს აკ­ე­რებ­და. ეს ქა­ლი სხვა არა­ვინ იყო, თუ არა გრე­ის პუ­ლი.
რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, ის ახ­ლაც მშვი­დად იჯ­და და ხმას არ იღ­ებ­და. ეც­ვა ყავ­ისფერი შა­ლის კა­ბა, კუ­ბოკრული წინ­სა­ფარი, თეთ­რი მო­სახ­ვევი და თავ­ზე ჩა­ჩი ეხ­ურა. იმ­დე­ნად გარ­თუ­ლი იყო საქ­მეში, რომ გეგ­ონებ­ოდათ, თა­ვი­სი სამ­უშაოს მეტს ვე­რა­ფერს ხე­დავსო. მის ჯი­უტ შუბ­ლ­სა და ჩვეუ­ლებრივ ნა­კვ­თებს არც სი­ფერ­მკრ­თა­ლე ეტ­ყობოდა და არც ის სას­ოწა­რკ­ვე­თა, რაც ხში­რად ეტ­ყობა ხოლ­მე კა­ცის მკვ­ლელს. არც ის იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და, რომ მის მი­ერ და­საწ­ვა­ვად გან­წირულმა კაც­მა ბუ­ნა­გამ­დე მის­დია მას და ფარ­და ახა­და მის ბო­როტ­მოქ­მე­დე­ბას. გამ­იკვ­ირდა. ჩემს გაო­ცე­ბას სა­ზღ­ვარი არ ჰქონ­და. და იმ დროს, რო­დე­საც ასე გაშ­ტე­რებული შევ­ცქეროდი, მან თა­ვი ას­წია და შემ­ომხე­და; არც შე­მკრ­თა­ლა, არც სა­ხის ფე­რი შეს­ცვლია. მღ­ელ­ვა­რე­ბა არაფ­რით გაუ­მჟ­ღ­ავ­ნებ­ია; არც ის, რომ გრძნობ­და თა­ვის და­ნა­შაულს და ეშ­ინოდა, არ გამ­ოა­შკ­ა­რა­ვებულიყო ყვე­ლა­ფერი. ჩვეუ­ლებ­რივად, უხა­ლი­სოდ და მოკ­ლედ მო­მე­სალ­მა: "დი­ლა მშვი­დო­ბი­სა, მის!" აიღო რგო­ლი, ხვეუ­ლა და კერ­ვა გა­ნაგრძო.
"მო­დი, აბა გა­მოვ­ც­დი, -გავ­იფიქრე, -არ მეს­მის, რო­გორ შეი­ძლე­ბა ასე შენ­იღბ­ვა~.
-დი­ლა მშვი­დო­ბი­სა, გრე­ის, -მი­ვე­სალ­მე, -რა მოხ­და აქ? ვგო­ნებ, რა­ღ­აც ლა­პა­რა­კი მო­მეს­მა მსახ­ურებ­ისგან აქ სულ ცო­ტა ხნის წინ.
-არა­ფერი. მხო­ლოდ ჩვე­ნი პატ­რო­ნი ღა­მით, დაძ­ინე­ბამ­დე, წიგნს ლო­გინ­ში კი­თხულობდა თურ­მე, ჩას­ძინებ­ია და სან­თელი ან­თებული დარ­ჩენ­ია. ცეცხ­ლი ფარ­დებს მოს­დებ­ია. ვიდ­რე სა­წო­ლი და ზეწ­რები ცეცხ­ლ­ში გა­ეხ­ვეო­და, სა­ბედ­ნიეროდ, პატ­რონს გა­ჰღვ­იძებ­ია და დოქ­ში მდგა­რი წყლით მო­უ­ხერ­ხებ­ია ხან­ძ­რის ჩაქ­რობა.
-რა უც­ნა­უ­რი ამ­ბავ­ია, -ჩავ­ილა­პა­რაკე ხმა­დაბ­ლა. შემ­დეგ სა­ხეში ჩა­ვაც­ქერდი და ვუთხა­რი, -მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა გა­ა­ღვ­იძა ვინ­მე? არც არა­ვის გაუ­გია მი­სი ამ­ბავი?
მან კვ­ლავ ას­წია თა­ვი და შემ­ომხე­და. ამ­ჯე­რად მი­სი თვა­ლები თით­ქოს რა­ღ­აცის გა­რკ­ვე­ვას ცდი­ლობ­დ­ნენ, რო­გორც ჩანს. ფრთხი­ლად მათ­ვალ­იე­რებ­და. შემ­დეგ მი­პას­უხა:
-თქვენც ხომ იცით, მის მო­სამ­სახ­ურე­ებს მის­გან ისე შორს სძი­ნავთ, ალ­ბათ, ვე­რა­ფერი გაი­გეს. მი­სის ფე­იერ­ფექ­სისა და თქვე­ნი ოთა­ხებ­ია მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ოთახ­თან ყვე­ლა­ზე ახ­ლოს; თუმ­ცა მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა თქვა, არა­ფერი მსმენ­იაო. რო­დე­საც ადამ­იანი ხან­ში შე­დის, მას ღრ­მად სძი­ნავს ხოლ­მე. -აქ შე­ჩერ­და და შემ­დეგ, ვი­თომ გულ­გ­რი­ლად, მაგ­რამ მრავ­ლის მეტ­ყველი ხმით, ხაზ­გასმით დაუ­მა­ტა, -მაგ­რამ თქვენ ახალ­გაზ­რდა ხართ, მის და, მე ვიტყო­დი, ალ­ბათ, ფხი­ზე­ლი ძი­ლიც იცით. თქვენ, ალ­ბათ, გაი­გონებდით ხმა­ურს?
-დი­ახ, გავ­იგონე, -ვთქვი და ხმას დავ­უწიე ისე, რომ ლის, რო­მე­ლიც ჯერ კი­დევ ფან­ჯ­რის შუ­შებს წმენ­დდა, არ გა­ეგ­ონა, -და პირ­ვე­ლად ვი­ფიქ­რე, პაი­ლოტია-­მეთქი, მაგ­რამ პა­ი­ლოტს სი­ცი­ლი არ შეუ­ძლია. მე კი ნამ­დვილად შემ­ომეს­მა სი­ცი­ლი და სა­კ­მაოდ უც­ნა­უ­რიც.
მან სა­ჭი­რო რაო­დენობის ძა­ფი აიღო, გულ­მოდ­გი­ნედ გა­სან­თლა, მტკი­ცე ხე­ლით ნემ­ს­ში გაუ­ყა­რა და შემ­დეგ, სრუ­ლი­ად დამ­შვიდებ­ულმა, გა­ნაგრძო:
-ვფიქ­რობ, მის, ძნე­ლი და­სა­ჯე­რე­ბელ­ია, პატ­რონს გას­ცინებ­ოდა, რო­დე­საც ის ასეთ გან­საც­დელში იყო ჩა­ვარდნილი. თქვენ, ალ­ბათ, სიზ­მარ­ში მო­გეჩ­ვე­ნათ.
-არ მომ­ჩ­ვე­ნებ­ია, -ვუთხა­რი აღ­ელ­ვებ­ულმა, რად­გა­ნაც მის­მა უსირ­ცხ­ვი­ლო გულ­გ­რი­ლო­ბამ ამან­თო. გრეი­სმა კვ­ლავ შემ­ომხე­და და­კვ­ირვებით და თით­ქოს სულ­ში ჩამ­წ­ვ­დო­მი თვა­ლები მო­მაპყ­რო.
-პატ­რონს უთხა­რით, რომ სი­ცი­ლი შემ­ოგეს­მათ? -იკი­თხა მან.
-ამ დი­ლით შემ­თხვე­ვა არ მო­მე­ცა, მას დავ­ლა­პა­რა­კ­ებოდი.
-არც კა­რის გა­ღ­ე­ბა გი­ფიქ­რი­ათ ან ტა­ლანში გა­ხედ­ვა? -იკი­თხა შემ­დეგ.
ისე გამ­ოვიდა, რომ აქეთ მაძ­ლევ­და შე­კი­თხვებს და ცდი­ლობ­და, და­ეც­დენ­ინებ­ინა ის, რაც თვი­თონ არ იცო­და. უცებ თავ­ში ერ­თმა აზ­რმა გამ­იელ­ვა: თუ გაი­გებს, რომ მე ვი­ცი ან ეჭ­ვი მაქვს მას­ზე, უდა­ვოდ, თა­ვის საშ­ინელ ოინს არც ჩემ­თ­ვის დაი­ნა­ნებ­ს-მეთ­ქი. ვარ­ჩიე, გავ­ფრთხილებ­ულიყავი.
-პი­რი­ქით, -წარ­მოვ­თ­ქ­ვი, -კა­რი ჩავ­რა­ზე.
-მაშ, თქვენ კარს ურ­დუ­ლით არ კე­ტავთ, რო­ცა იძი­ნებთ?
"ეშ­მა­კის კერ­ძი! სურს, ჩე­მი ჩვე­ვები გა­ი­გოს და თა­ვი­სი გეგ­მებიც ამის შე­სა­ფერ­ისად და­აწყოს~. აღშ­ფოთე­ბამ კვ­ლავ სძლია სიფ­რ­თხი­ლეს და უკ­მე­ხად ვუ­პას­უხე:
-აქამ­დე კარს ურ­დუ­ლით არ ვკ­ე­ტავდი ხოლ­მე, ვფიქ­რობ­დი, არ იყო სა­ჭი­რო. არ ვი­ცო­დი, რომ თორ­ნ­ფილ­დ­ში ადამ­იანს რაი­მე საფ­რთხე ან უსი­ამ­ოვნე­ბა ემ­უქრებ­ოდა, მაგ­რამ მო­მა­ვალში (და მე გან­სა­კუ­თრებით ხა­ზი გა­ვუს­ვი ამ სიტყ­ვებს) დაძ­ინე­ბამ­დე გულ­და­გულ შე­ვამ­ოწმებ, ყვე­ლა­ფერი კარ­გად მაქვს თუ არა და­კ­ეტილი, რა­თა არაფ­რის მეშ­ინოდეს.
-ჭკვ­იანური აზ­რია, -გავ­იგონე პას­უხად. -ისე კი, მე ვი­ცი, რომ ამ არე­მა­რეში ისეთ­ივე სიწყ­ნა­რე­ა, რო­გორც ყველ­გან. რაც ეს სახ­ლი აშენ­და, არა­ვის უც­დია მი­სი გაქ­ურდვა. თუმ­ცა, ყვე­ლამ იცის, რომ მის საჭ­ურჭლე­ებში ასო­ბით გირ­ვან­ქად ღი­რებული უამ­რავი ძვირ­ფა­სი ვერ­ცხ­ლის ჭურ­ჭელ­ია. გარ­და ამ­ისა, თქვენც ხე­დავთ, რომ ამ­ისთა­ნა დიდ სახლს ძალ­იან ცო­ტა მო­სამ­სახ­ურე ჰყავს. მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, ჩვე­ნი პატ­რო­ნი დიდ­ხანს არ რჩე­ბა ხოლ­მე აქ და, რო­დე­საც ჩამ­ოვა, რო­გორც უცო­ლოს, ძალ­იან ცო­ტა რამ სჭირ­დე­ბა. ჩე­მი აზ­რით, გა­და­ჭარ­ბებული სიფ­რ­თხი­ლე სჯო­ბია მეტ­ისმე­ტად გაუ­ფრთხილებ­ლობას. უმ­ჯო­ბეს­ია კა­რი მაშ­ინვე ჩა­კ­ეტოთ, რად­გა­ნაც, ვინ იცის, რა უბედ­ურე­ბა შეი­ძლე­ბა გეწ­ვი­ოთ, მის. ხალ­ხის უმ­რავ­ლეს­ობას ბედ­ისწერის სწამს, ჩე­მი აზ­რით კი, ბედ­ისწე­რა მხო­ლოდ მა­შინ გვწყა­ლობს, რო­დე­საც სწო­რად წარ­ვმარ­თავთ ჩვენს საქ­მე­ებს.
საუ­ბარი ამით და­ამ­თავ­რა. ისე­დაც ამ­დენი ლა­პა­რა­კი მის­თ­ვის უჩ­ვე­უ­ლო ამ­ბავი იყო. ლა­პა­რა­კო­ბდა კვა­კ­ერისთვის და­მა­ხას­ია­თე­ბელი თავ­შე­კ­ა­ვებ­ულობითა და სე­რი­ო­ზუ­ლო­ბით.
მე კვ­ლავ ფეხ­ზე ვი­დე­ქი უზო­მოდ გაო­ცებული და გაო­გნებული მი­სი სას­წაუ­ლებრივი თავ­და­ჭერ­ითა და უკი­დურესი ფარ­ისევლობით. სწო­რედ ამ დროს ოთახ­ში მზა­რეულიც შემ­ოვიდა.
-მი­სის პულ, -მი­მარ­თა მან, -სა­დი­ლი მსახ­ურებისთვის მა­ლე მზად იქ­ნე­ბა. ხომ არ ჩამ­ოხვალთ დაბ­ლა?
-არა, ჩე­მი კუთ­ვ­ნი­ლი ლუ­დი და პუ­დინ­გის ნა­ჭერი და­დეთ სინ­ზე და მე თვი­თონ ამ­ოვიტან მა­ღ­ლა.
-ხორ­ცი არ გნე­ბავთ?
-მხო­ლოდ პა­ტა­რა ნა­ჭერი და ცო­ტა ყვე­ლიც, მე­ტი არა­ფერი.
-სა­გო?
-ჯერ არა. მე თვი­თონ ჩამ­ოვალ საუ­ზმემ­დე და მო­ვიმ­ზა­დებ.
მზა­რეული ახ­ლა მე მო­მიბ­რუნ­და, მითხ­რა, მი­სის ფე­იერ­ფექსი გიც­დი­თო და მეც იქით გა­ვეშ­ურე.
სად­ილობისას მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა ამ ღა­მეს მომ­ხ­და­რი ხან­ძ­რის ამ­ბავი მი­ამ­ბო. მაგ­რამ ჩე­მამ­დე ვერ აღ­წევ­დნენ მი­სი სიტყ­ვე­ბი. მე გრე­ის პულ­ზე ვფიქ­რობ­დი და მაო­ცებ­და მი­სი გამ­ოცა­ნად ქცე­უ­ლი საქ­ციელი. ვერც ის გა­მე­რკვ­ია, თუ რა ად­გი­ლი ეკ­ა­ვა ამ ქალს თორ­ნ­ფილ­დ­ში. ჩემს თავს ვე­კი­თხებოდი, იმა­ვე დი­ლით რა­ტომ არ გაგ­ზავ­ნეს საპ­ყრობილეში? ან, ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, რა­ტომ არ დაი­თხოვეს სახ­ლიდან­-მეთ­ქი. გა­ნა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა თვი­თონ არ თქვა, რომ დამ­ნა­შა­ვე ეს ქა­ლი იყო? რა იდუ­მა­ლი მი­ზე­ზი აბ­რკო­ლებ­და მას, რომ არ ამ­ხელ­და მის და­ნა­შაულს? რა­ტომ მიბ­რ­ძა­ნა, მეც სა­ი­დუმ­ლოდ შე­მე­ნა­ხა ყო­ველ­ივე? უც­ნა­უ­რი იყო. ეს მა­მაცი, ქედ­მა­ღ­ალი ადამ­იანი, რო­მე­ლიც ჯავრს არა­ვის შე­არ­ჩენ­და, რო­გორც ჩანს, მი­სი ერ­თ-ერ­თი ყვე­ლა­ზე უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო ხელ­ქვეითის გავ­ლენის ქვეშ იყო. თა­ნაც იმ­დე­ნად გან­იცდიდა მის გავ­ლე­ნას, რომ არამ­ც­თუ არ ცდი­ლა სა­ჯაროდ ემ­ხილებ­ინა მი­სი და­ნა­შაული, არა­მედ არც კი და­სა­ჯა, თუმ­ცა ამ ქალ­მა ხე­ლი აღ­მარ­თა მის გა­სა­ნად­გურებ­ლად.
გრე­ი­სი რომ ახალ­გაზ­რდა და ლა­მაზი ყო­ფი­ლი­ყო, ალ­ბათ, ცდუ­ნე­ბა დამ­ძლევ­და და ვი­ფიქ­რებ­დი, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ამ ქა­ლის მი­მართ ნა­ზი გრძნო­ბე­ბი უფ­რო ამ­ოძრა­ვებს, ვიდ­რე სიფ­რ­თხი­ლე ან ში­ში-მეთ­ქი. მაგ­რამ შეუ­ხე­დავი მსა­ხუ­რი დე­და­კ­აცის მი­მართ ეს აზ­რი ძა­ლას კარ­გავ­და.
"თუმ­ცა, -გან­ვაგრძობდი ფიქრს, -ერთ დროს ისიც ახალ­გაზ­რდა იყო და, შე­საძ­ლოა, სწო­რედ იმ დროს, რო­დე­საც ჩვე­ნი პატ­რო­ნიც ჭაბ­უკი იყო. მი­სის ფე­იერ­ფექ­სმა ხომ მითხ­რა ერ­თხელ, გრე­ი­სი აქ უკ­ვე მრა­ვალი წელ­ია ცხოვ­რობ­სო. ჩე­მი აზ­რით, შეუ­ძლე­ბელ­ია, ის ოდეს­მე ლა­მაზი ყო­ფი­ლი­ყო. რამ­დე­ნა­დაც ვი­ცი, შეი­ძლე­ბა მას თავ­ისებური და მტკი­ცე ხას­იათი ჰქო­ნო­და და ამით ფა­რავ­და გა­რეგნულ ნა­კლს. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ხომ იზი­დავს მტკი­ცე და თავ­ისებური ბუ­ნე­ბის ადამ­ია­ნები. გრე­ი­სი კი, ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, სა­კ­მაოდ თავ­ისებური და უც­ნაუ­რია. ნე­ტა, წი­ნათ ჩა­დენილი ერ­თ-ერ­თი ახ­ირებული საქ­ციელის გა­მო ხომ არ მო­ექ­ცა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ამ ქა­ლის გავ­ლენის ქვეშ (ეს ახ­ირებ­ულობა კი სრუ­ლი­ად ბუ­ნებ­რივია ასე­თი სულ­ს­წ­რა­ფი და თავ­ნე­ბა ადამ­იანისთვის)? ნე­ტა, ეს თა­ვი­სი წინ­დაუ­ხე­დავი ამ­ბავი ხომ არ ზღუ­დავს მას და უქ­ვემ­დე­ბა­რებს თა­ვის საქ­ციელს. ახ­ლა ეს ქა­ლი ვე­ღ­არ მო­უ­ცი­ლებ­ია თავ­იდან და არც შეუ­ძლია, ან­გარიში არ გა­უ­წი­ოს". აი, ამ დროს ისე ნათ­ლად წარ­მომიდგა მი­სის პუ­ლის კვად­რატული და უხე­ში სა­ხე, რომ გავ­იფიქრე: "ა­რა, ეს შეუ­ძლე­ბელ­ია! შეუ­ძლე­ბელ­ია, ჩე­მი ვა­რაუდი მარ­თალი იყოს. თუმ­ცა, -თა­ვი წა­მო­ყო იდუ­მალ­მა ხმამ, რო­მელ­საც ყვე­ლას გულ­ში აქვს და­დებული ბი­ნა, -შენც არა ხარ ლა­მაზი და თით­ქოს მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს მოს­წონ­ხარ. ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, უკ­ვე რამ­დენ­ჯერ იგ­რ­ძე­ნი, რომ ეს ასე­ა. გაი­ხსე­ნე წი­ნა ღა­მე და მი­სი სიტყ­ვე­ბი, მი­სი მზე­რა, მი­სი ხმა!.."
შე­სან­იშნა­ვად მახ­სოვდა სიტყ­ვე­ბიც, მი­სი შემ­ოხედ­ვაც და ხმაც. ეს ყვე­ლა­ფერი კვ­ლავ გაც­ოცხლდა ჩემ­ში. ახ­ლა მე სა­მე­ცადინო ოთახ­ში ვი­ყა­ვი. ადე­ლი ხა­ტავ­და, დავ­იხა­რე, რომ დავ­ხმა­რებოდი, ფან­ქარი სწო­რად და­ეჭ­ირა. მან შეშ­ფოთებით ამ­ომხე­და.
-Qu’avez-vo­us, ma­de­mo­i­sel­le?, -თქვა მან, -Vos do­igts trem­b­lent com­me la fe­u­il­le, et vos jo­u­es sont ro­u­ges: ma­is, ro­u­ges com­me des ce­ri­ses!
-არა­ფერი, რო­დე­საც დავ­იხა­რე, სის­ხ­ლი მო­მაწ­ვა სა­ხეში და დამ­ცხა!
ადელ­მა ხატ­ვა გა­ნაგრძო, მე კი -ფიქ­რი.
ვცა­დე, გრე­ის პულ­თან და­კ­ავ­შირებული ფიქ­რე­ბი სას­წრაფოდ მო­მეც­ილებ­ინა თავ­იდან. ეს ფიქ­რე­ბი მზა­რავ­და. გო­ნე­ბაში ის ქა­ლი და სა­კუ­თარი თა­ვი ერ­თმა­ნეთს შე­ვა­და­რე, დავ­რ­წ­მუნ­დი, რომ სრუ­ლი­ად გან­ვსხვავ­დებოდით ერ­თმა­ნეთ­ისგან. გა­ნა, ბე­სი ლი­ვენ­მა არ მითხ­რა, მთლად ლე­დის დამ­სგავ­სებ­იხარო, და ის მარ­თალი იყო. მე მარ­თლაც ლე­დი ვი­ყა­ვი. თუმ­ცა, ახ­ლა გაც­ილებით უკ­ე­თე­სად გამ­ოვიყურებოდი, ვიდ­რე მა­შინ, ბე­სიმ რომ მნა­ხა. ფე­რი მო­მე­მა­ტა და მო­ვიკ­ე­თე, ნა­თელ­მა იმე­დებ­მა, სას­იამოვნო ცვლი­ლე­ბებ­მა ცხოვ­რე­ბის ხა­ლი­სი შემ­მა­ტა.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი