მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი XIV)
font-large font-small
მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი XIV)
მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი XIV)

ბო­ლო დროს უქ­მე დღე­ე­ბი მა­ცო­ფებს. გულს ვე­რა­ფერს ვუ­დებ. ად­რე მი­ხა­რო­და შა­ბათ-კვი­რა, ხან სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში ვტრი­ა­ლებ­დი, ხან წიგნს ვკითხუ­ლობ­დი ან ფილმს ვუ­ყუ­რებ­დი ინ­ტერ­ნეტ­ში. ახ­ლა კი ყვე­ლაფ­რის ხა­ლი­სი წა­მერ­თ­ვა. ისე მოვ­დუნ­დი, აღა­რა­ფე­რი მა­ინ­ტე­რე­სებ­და. თვალ­წინ მხო­ლოდ ბი­ბი მედ­გა და გა­მუდ­მე­ბით მას­ზე ვფიქ­რობ­დი.
დღე­საც, ერთ ჩვე­უ­ლებ­რივ შა­ბათს, ავი­ღე წიგ­ნი და ვე­რან­და­ზე გა­ვე­დი, ჩემს ყვა­ვი­ლებ­თან, სა­ვარ­ძელ­ში მო­ვ­კა­ლა­თდი და გა­დავ­წყ­ვი­ტე, კითხ­ვით შე­მექ­ცია თა­ვი, რა­თა ბი­ბი დრო­ე­ბით მა­ინც და­მე­ვიწყე­ბი­ნა. სპე­ცი­ა­ლუ­რად შე­ვარ­ჩიე დე­ტექ­ტი­ვი, ჩა­მით­რევს-მეთ­ქი. ბო­ლო დრო­ის მოვ­ლე­ნე­ბის გახ­სე­ნე­ბა აღარ მინ­დო­და, გან­სა­კუთ­რე­ბით - ჩე­მი დრო­ე­ბი­თი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლის, რო­მელ­მაც გუ­შინ და­მი­რე­კა და მითხ­რა, სა­ღა­მოს სამ­სა­ხუ­რის შემ­დეგ შე­მო­გივ­ლი, შენ­თან სა­ლა­პა­რა­კო მაქ­ვ­სო. მეც დე­ბი­ლი­ვით ვი­ჯე­ქი და ვე­ლო­დი.
და­ახ­ლო­ე­ბით შუ­ა­ღა­მე იყო, რო­ცა და­მი­რე­კა იმის სათ­ქ­მე­ლად, რომ თა­ვი ვერ გა­ი­თა­ვი­სუფ­ლა და აღარ დავ­ლო­დე­ბო­დი. წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, წყე­ნის ნაც­ვ­ლად, შვე­ბა ვიგ­რ­ძე­ნი. არ მინ­დო­და მი­სი ნახ­ვა, ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, უახ­ლო­ეს ხა­ნებ­ში. ჩვე­ნი გა­რი­გე­ბის ვა­და ამო­ი­წუ­რა. მან პა­ტი­ოს­ნად შე­ას­რუ­ლა თა­ვი­სი რო­ლი, მე კი შტე­რუ­ლად მო­ვი­ქე­ცი და იმის მა­გივ­რად, რომ თვი­თო­ნაც მე­თა­მა­შა, მარ­თ­ლა შე­მიყ­ვარ­და.
გო­გო­ებ­მა მირ­ჩი­ეს, და­ე­ლა­პა­რა­კეო, მე კი პი­რი­ქით ვა­პი­რებ - უნ­და შე­ვე­ცა­დო, რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე და­ვი­ვიწყო ის სა­ში­ნე­ლი ორი თვე.
ალ­ბათ ჭკუ­ა­ზე არ ვი­ყა­ვი, რო­ცა ეს სი­ყალ­ბე წა­მო­ვიწყე, მაგ­რამ მე­დალს ხომ ორი მხა­რე აქვს. მე­ო­რე მხრივ, პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვა იყო, რო­ცა წი­ნა­სა­ქორ­წი­ნო ქე­ი­ფებ­ზე მარ­ტო არ ვი­ყა­ვი, ამას­თან, მსი­ა­მოვ­ნებ­და ბი­ბის ყუ­რადღე­ბა, რა­ღაც-რა­ღა­ცე­ბის უფ­ლე­ბას ვაძ­ლევ­დი და... შე­მიყ­ვარ­და კი­დეც.
უსი­ა­მოვ­ნო ფიქ­რე­ბის­გან გუ­ლი შე­მე­კუმ­შა. თა­ვი გა­ვაქ­ნიე და შე­ვე­ცა­დე, მთე­ლი ყუ­რადღე­ბა წიგ­ნ­ზე გა­და­მე­ტა­ნა. კარ­გი არა­ფე­რი მე­ლის, თუ თავს და­ვი­ტან­ჯავ. ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბა მკარ­ნა­ხობს, რომ წარ­მა­ტე­ბის მი­საღ­წე­ვად აუცი­ლე­ბე­ლია პო­ზი­ტი­უ­რი გან­წყო­ბა და სა­სი­ა­მოვ­ნო რა­მე­ებ­ზე ფიქ­რი. ბუ­ნე­ბით ოპ­ტი­მის­ტი ვარ და ამი­ტომ `გრძელ­ვა­დი­ა­ნი~ წუ­ხი­ლი არ მჩვე­ვია, ჩე­მი სტი­ლი არ არის. ნამ­დ­ვი­ლად ვი­ცი - რად­გან ჩემ­თან ლა­პა­რა­კი გა­დაწყ­ვი­ტა, დღეს იქ­ნე­ბა თუ ხვალ, მო­ვა და ჩვენს ურ­თი­ერ­თო­ბა­ზე `ლექ­ცი­ას ჩა­მი­ტა­რებს~.
`და­ი­ვიწყე! ნუ ფიქ­რობ მას­ზე!~ - ჩამ­ძა­ხო­და გო­ნე­ბის ხმა, მაგ­რამ ჯი­უ­ტად ვე­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბო­დი. არ ვი­ცი, რი­სი იმე­დი მქონ­და... ალ­ბათ სას­წა­უ­ლის...
წიგ­ნი თვა­ლებ­თან ახ­ლოს მი­ვი­ტა­ნე და სა­ვარ­ძ­ლის რბილ ზურგს მო­ხერ­ხე­ბუ­ლად მი­ვეყ­რ­დე­ნი. მიყ­ვარ­და თბილ დღე­ებ­ში აქ ჯდო­მა. მარ­თა­ლია, ჯერ ისე არ ცხე­ლო­და, რო­გორც ზაფხულ­ში იცის, მაგ­რამ ისე­თი მზი­ა­ნი დღე იყო, აპ­რილს რომ არ ახა­სი­ა­თებს. დი­ახ, აპ­რი­ლი და­იწყო. აი, ასე სწრა­ფად გარ­ბის დრო, რო­გორც კი გა­ზაფხუ­ლი დად­გე­ბა. ზამ­თა­რი იწე­ლე­ბა ხოლ­მე ძა­ლი­ან, თო­რემ გა­ზაფხუ­ლი­დან შე­მოდ­გო­მამ­დე თვა­ლის და­ხამ­ხა­მე­ბა­ში ილე­ვა დღე­ე­ბი და კვი­რე­ბი. მიყ­ვარს აპ­რი­ლი, არც ძა­ლი­ან ცი­ვა და არც ძა­ლი­ან ცხე­ლა. არც მარ­ტი­ვით არე­უ­ლი ამინ­დი იცის, მა­ინ­ც­და­მა­ინც. ასე თუ ისე, `მო­წეს­რი­გე­ბუ­ლი~ თვეა, ნამ­დ­ვი­ლი გა­ზაფხუ­ლის თვე. აპ­რი­ლის მზე მათ­ბობს - თბი­ლი ნი­ა­ვი ისე­დაც აბურ­დულ თმას უფ­რო რომ მი­წე­წავს. მე თუ მკითხავთ, ეს უფ­რო სა­ი­მე­დოა, ვიდ­რე `მკვირ­ცხ­ლი კა­რი­ე­რის­ტის~ ყუ­რადღე­ბის ძებ­ნა, რო­მე­ლიც მზა­დაა, გა­მო­ი­ყე­ნოს ჩემ­ნა­ი­რი ქა­ლი, რა­თა სა­სურ­ველ კონ­ტ­რაქტს გა­მოჰ­კ­რას ხე­ლი.
წყე­ნამ ისევ წა­მო­მი­ა­რა და შე­ვე­ცა­დე, კითხ­ვა გა­მეგ­რ­ძე­ლე­ბი­ნა. მაგ­რამ აღ­მო­ვა­ჩი­ნე, რომ ერ­თ­სა და იმა­ვე აბ­ზაცს უკ­ვე მე­სა­მე­ჯერ ვკითხუ­ლობ­დი.
ტე­ლე­ფო­ნი მა­ინც გა­მო­მე­ტა­ნა, იქ­ნებ მი­რე­კავს და ვერ მა­გო­ნებს? - მა­ინც მას გა­დას­წ­ვ­და ჩე­მი ფიქ­რი. სა­ძი­ნე­ბელ­ში დავ­ტო­ვე, თა­ნაც - ჩან­თა­ში და მგო­ნი, შეგ­ნე­ბუ­ლად მო­ვი­ქე­ცი ასე, რომ ზა­რის ხმა არ მომ­წ­ვ­დე­ნო­და. ახ­ლა ნამ­დ­ვი­ლად არ მინ­და მას­თან სა­უ­ბა­რი და მით უმე­ტეს - შეხ­ვედ­რა. თან, რა სა­ში­ნელ ფორ­მა­ში ვარ - აბურ­დუ­ლი თმით, ცხვირ­ზე და­კო­სე­ბუ­ლი სათ­ვა­ლით და ბი­უს­ტ­ჰალ­ტე­რის გა­რე­შე. არა­და, ეს აწე­წი­ლი თმა, მგო­ნი, გან­სა­კუთ­რე­ბულ სექ­სუ­ა­ლურ იერს მა­ნი­ჭებს. რას ვი­ცი­ნებ, უცებ თავ­ზე რომ წა­მო­მად­გეს!..
ამ ფიქ­რებ­ში გარ­თულს უეც­რად ჩახ­ვე­ლე­ბის ხმა შე­მო­მეს­მა. ჩემს გა­ო­ცე­ბას საზღ­ვა­რი არ ჰქონ­და, რო­ცა წიგ­ნი ჩა­მოვ­წიე და ჩემ წინ უხერ­ხუ­ლად მო­ღი­მა­რი ბი­ბი და­ვი­ნა­ხე. გი­ჟი­ვით წა­მოვ­ხ­ტი.
- აქ რას აკე­თებ? - ისე­თი გან­წი­რუ­ლი ხმით ვიყ­ვი­რე, თით­ქოს სა­ში­ნე­ლე­ბა და­მე­ნა­ხოს. - რო­გორ შე­მოხ­ვე­დი?
- კა­რი ღია იყო. გი­რე­კავ­დი და არ მი­პა­სუ­ხე. მე­რე მე­სი­ჯი გა­მო­გიგ­ზავ­ნე... არ გი­ნა­ხავს?
- რომ მე­ნა­ხა, რო­გორ გგო­ნია, ასეთ ფორ­მა­ში დაგ­ხ­ვ­დე­ბო­დი? - ცა­ლი ხე­ლით გა­ფუ­ე­ბულ თმას ვის­წო­რებ­დი, მე­ო­რით კი პლედს ვი­ფა­რებ­დი შიშ­ველ ფე­ხებ­ზე. რა­ღა დღეს მო­მინ­და ამ მოკ­ლე შორ­ტის ჩაც­მა!
- ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი ხარ, - დაბ­ნე­ულ­მა მითხ­რა.
- არა, შენ ასე­თი არ უნ­და გე­ნა­ხე! - კვლავ ვაგ­რ­ძე­ლებ­დი ყვი­რილს. - კა­რი რა­ტომ იყო ღია? რა­ღა­ცას მატყუ­ებ!
- მე რა ვი­ცი, რა­ტომ იყო? აბა, სა­ი­დან შე­მო­ვი­დო­დი? გა­სა­ღე­ბი არ მაქვს... ზა­რიც კი არ და­მი­რე­კავს, კა­რი შე­ღე­ბუ­ლი დამ­ხ­ვ­და და მეც ეგ­რე­ვე შე­მო­ვე­დი. რა­მე და­ვა­შა­ვე?
- შენ გა­უფ­რ­თხი­ლებ­ლად მოხ­ვე­დი.
- მე­რე რა მოხ­და? ამას რა­მე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს? უცხო­ე­ბი ხომ არ ვართ!
წყე­ნა ვერ დავ­ფა­რე.
- მე არ შე­მიძ­ლია ახ­ლა შე­ნი მი­ღე­ბა.
- რა კლი­ენ­ტი­ვით მე­ლა­პა­რა­კე­ბი, ელ? რას ნიშ­ნავს, ჩე­მი მი­ღე­ბა არ შე­გიძ­ლია? მო­ეშ­ვი ამ სი­სუ­ლე­ლე­ებს. უბ­რა­ლოდ, იმი­ტომ მო­ვე­დი, რომ ბო­დი­ში მო­მე­ხა­და, წუ­ხელ რომ და­გა­ღა­ლა­ტე.
- მხო­ლოდ ამი­ტომ? - ჩემ­და უნე­ბუ­რად წა­მომ­ც­და.
- არა, მხო­ლოდ ამი­ტომ არა. კი­დევ იმი­ტომ მო­ვე­დი, რომ შენ­თან სა­ლა­პა­რა­კო მაქვს.
მის უკან ისე გა­ვი­ხე­დე, თით­ქოს გა­საქ­ცევ გზას ვე­ძებ­დი.
- იცო­დე, არ წა­ვალ, სა­ნამ არ ვი­ლა­პა­რა­კებთ.
ფრთხი­ლი მზე­რით დავ­ზ­ვე­რე, სათ­ვა­ლე თი­თით მაღ­ლა ავ­წიე და ხე­ლე­ბი მკერ­დ­ზე გა­და­ვიჯ­ვა­რე­დი­ნე.
- მგო­ნი, გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი სა­ლა­პა­რა­კო არა­ფე­რი გვაქვს. შე­ნი მი­სია დამ­თავ­რე­ბუ­ლია, შე­გიძ­ლია, მთე­ლი დრო შენს ახალ პრო­ექტს მი­უძღ­ვ­ნა, ამი­ტომ...
- ვი­ცი, რომ ცუ­დად მო­გე­ქე­ცი და ჩემ­მა ბო­ლოდ­რო­ინ­დელ­მა საქ­ცი­ელ­მა და­გაბ­ნია. ამი­ტომ რა­ღა­ცე­ბი უნ­და აგიხ­ს­ნა. რა­ტომ არ გინ­და, მო­მის­მი­ნო? - მუ­და­რით სავ­სე ტო­ნით მითხ­რა, ერ­თი ნა­ბი­ჯი გად­მოდ­გა ჩემ­კენ და იდაყ­ვ­ში წა­მავ­ლო ხე­ლი.
და­ვი­ძა­ბე, რაც მას შე­უმ­ჩ­ნე­ვე­ლი არ დარ­ჩე­ნია.
- ჩვენ უნ­და ვი­ლა­პა­რა­კოთ ჩვენს ხვა­ლინ­დელ დღე­ზე... მითხა­რი რა­მე, ნუ ხარ ჩუ­მად, გთხოვ!
წა­მით მოვ­ლ­ბი, სუ­ლი გა­მით­ბო მის­მა მუ­და­რით სავ­სე სიტყ­ვებ­მა, მის­მა უსუ­სურ­მა გა­მო­ხედ­ვამ, მაგ­რამ მა­ლე­ვე ავიყ­ვა­ნე თა­ვი ხელ­ში. თმა უკან ისე­თი ამა­ყი ჟეს­ტით გა­და­ვი­ყა­რე, თით­ქოს სა­გულ­და­გუ­ლოდ მქო­ნო­დეს და­ვარ­ცხ­ნი­ლი და არა - ჩი­ტის ბუ­დე­სა­ვით აბურ­დუ­ლი.
- მე­ტად აღარ შე­ე­ცა­დო ჩემს მო­ხიბ­ვ­ლას, - რაც შე­მეძ­ლო, მოვ­კუ­მე ტუ­ჩე­ბი, რომ არ ამ­კან­კა­ლე­ბო­და და ხე­ლი გა­მო­ვი­თა­ვი­სუფ­ლე მი­სი თი­თე­ბის­გან, - ვერ ხე­დავ, რას ვგა­ვარ? უმა­კი­ა­ჟოდ, თმა­გა­წე­წი­ლი, სათ­ვა­ლით, ძვე­ლი ტან­საც­მ­ლით... აი, ასე­თი ვარ სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში, - სა­სო­წარ­კ­ვე­თილ­მა მხრე­ბი ავი­წუ­რე, - ყუ­რადღე­ბით და­მაკ­ვირ­დი! ხე­დავ? არც ძვირ­ფა­სად მაც­ვია, არც თმა მაქვს და­ვარ­ცხ­ნი­ლი, კონ­ტაქ­ტუ­რი ლინ­ზე­ბიც არ მი­კე­თია. ისევ ის უბ­რა­ლო ელე­ნე ვარ, რო­მელ­საც ერთ დროს იც­ნობ­დი. შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას არ ახ­დენს, ხომ მარ­თა­ლია?
- ელ, შენ მო­მა­ჯა­დო­ებ­ლად ლა­მა­ზი ხარ.
ღმერ­თო, ვერც მიხ­ვ­და, რამ­ხე­ლა შეც­დო­მა და­უშ­ვა ამ სიტყ­ვე­ბის თქმით. მგო­ნი, დამ­ცი­ნის. რა ნა­ხა ჩემ­ში მო­მა­ჯა­დო­ე­ბე­ლი, რო­ცა გუ­ლის ამ­რე­ვად გა­მო­ვი­ყუ­რე­ბი?
- ბი­ბი, შენ მი­ი­ღე, რაც გინ­დო­და. ასე არ არის? გზა გაკ­ვა­ლუ­ლია, ამი­ტომ აწი აღარ არის სა­ჭი­რო, უაზ­რო კომ­პ­ლი­მენ­ტე­ბი მაფ­რ­ქ­ვიო. ნუ მაჩ­ვე­ნებ თავს, თით­ქოს აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბუ­ლი ხარ ჩე­მი სი­ლა­მა­ზით.
- თავს სუ­ლაც არ გაჩ­ვე­ნებ... ვამ­ბობ იმას, რა­საც ვხე­დავ. აქ იმი­ტომ ვარ, რომ მომ­წონ­ხარ. მომ­წონ­ხარ შენ და არა - შე­ნი ტან­საც­მე­ლი ან ვარ­ცხ­ნი­ლო­ბა. მგო­ნი, უნ­და იცო­დე ეს!
ცი­ვი მზე­რით გავ­ხე­დე.
- სა­ი­დან უნ­და ვი­ცო­დე?
რა­ღა­ცის თქმა და­ა­პი­რა, მაგ­რამ ხე­ლის აწე­ვით შე­ვა­ჩე­რე და გა­ვაგ­რ­ძე­ლე:
- იყო დრო, რო­ცა ასე­თი სიტყ­ვე­ბის მოს­მე­ნის­თ­ვის ყვე­ლა­ფერს გა­ვი­ღებ­დი, მაგ­რამ ახ­ლა - აღარ.
- რა­ტომ?
- შე­ნი უპირ­ვე­ლე­სი სიყ­ვა­რუ­ლის­თ­ვის კონ­კუ­რენ­ცი­ის გა­წე­ვა არ შე­მიძ­ლია.
ისე­თი შეც­ბუ­ნე­ბა და­ეტყო სა­ხე­ზე, რომ მსწრაფლ და­ვა­ყო­ლე გან­მარ­ტე­ბა:
- შენს სამ­სა­ხურს ვგუ­ლის­ხ­მობ. ის ყო­ველ­თ­ვის მთა­ვა­რი იქ­ნე­ბა შენ­თ­ვის. - ისევ და­ა­ღო პი­რი შე­სა­პა­სუ­ხებ­ლად, მაგ­რამ თა­ვის მარ­თ­ლე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა არ მი­ვე­ცი: - მა­ცა­დე, და­მამ­თავ­რე­ბი­ნე!.. აჯო­ბებს, არ შე­მე­კა­მა­თო. ბო­ლო თვე­ში ყო­ველ ჯერ­ზე, რო­ცა რა­ღაც მო­მენ­ტ­ში ძა­ლი­ან ახ­ლოს მოვ­დი­ო­დით ერ­თ­მა­ნეთ­თ­თან, შენს ძვირ­ფას კა­რი­ე­რას აყე­ნებ­დი ყვე­ლა­ფერ­ზე წინ, კე­დე­ლი­ვით აღ­მარ­თავ­დი ჩვენ შო­რის. არ გა­ინ­ტე­რე­სებ­და, რო­გორ­მე გაღ­რ­მა­ვე­ბუ­ლი­ყო ჩვე­ნი სი­ახ­ლო­ვე. ვერ ხვდე­ბი, რომ ჩვენ სრუ­ლი­ად გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლე­ბი ვართ? შენ­თ­ვის უპირ­ვე­ლე­სი - სამ­სა­ხუ­რია, ჩემ­თ­ვის - ეს ად­გი­ლი, ეს სახ­ლი, სა­დაც ვის­ვე­ნებ მუ­შა­ო­ბის შემ­დეგ, ვტრი­ა­ლებ სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში და სა­დი­ლებს ვამ­ზა­დებ. შენ­თ­ვის ეს ყო­ვე­ლი­ვე მუ­დამ ცო­ტა იქ­ნე­ბა, არას­დ­როს და­გაკ­მა­ყო­ფი­ლებს. - თა­ვი ამა­ყად ავ­წიე და ჯი­ქურ გა­ვუს­წო­რე თვა­ლი. - მითხა­რი, რომ არ ვარ მარ­თა­ლი.
- არ ვი­ცი, რა გი­პა­სუ­ხო... - მხრე­ბი აიჩე­ჩა ბი­ბიმ. - მე მომ­წონს ბიზ­ნე­სი, მი­სი ატ­მოს­ფე­რო, თა­ნამ­შ­რომ­ლო­ბა და საქ­მი­ან წრე­ში ტრი­ა­ლი, მი­ღე­ბე­ბი და კოქ­ტე­ი­ლის სა­ღა­მო­ე­ბი, სა­ინ­ტე­რე­სო შეხ­ვედ­რე­ბი. თუნ­დაც გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლე­ბი ვი­ყოთ, მე­რე რა? მე­გო­ნა, ეს ჩვენს ურ­თი­ერ­თო­ბას ხელს არ შე­უშ­ლი­და და ყვე­ლა­ფე­რი გა­მოგ­ვი­ვი­დო­და.
- გა­მოგ­ვი­ვი­დო­და? რო­დის? რო­ცა უკ­ვე ყვე­ლა­ფე­რი დამ­თავ­რ­და? რაც თენ­გოს პრო­ექ­ტ­ზე და­იწყე მუ­შა­ო­ბა, ერ­თი ნა­ბი­ჯი მა­ინც გად­მო­გიდ­გამს ჩემ­კენ? - წო­ნას­წო­რო­ბა დავ­კარ­გე.
- ვა­ღი­ა­რებ, რომ დამ­ნა­შა­ვე ვარ და მთლი­ა­ნად საქ­მე­ზე გა­და­ვერ­თე. იმა­საც ვა­ღი­ა­რებ, რომ სხვა­დასხ­ვა­ნა­ი­რე­ბი ვართ, მაგ­რამ ამით არა­ფე­რი შავ­დე­ბა. გა­ნა არ იცი, რომ პლუ­სი და მი­ნუ­სი ერ­თ­მა­ნეთს იზი­დავს?
გა­წიწ­მა­ტე­ბულ­მა თა­ვი გა­და­ვაქ­ნიე.
- მითხა­რი, თა­ვი­სუ­ფალ დროს რი­თი ერ­თო­ბი?
და­იბ­ნა. ერ­თხანს გა­მომ­ც­დე­ლად მო­მაშ­ტე­რა თვა­ლე­ბი, მე­რე კი წყნა­რი ხმით მი­პა­სუ­ხა:
- რა ვი­ცი... რაც სა­ქარ­თ­ველ­ში ჩა­მო­ვე­დი, თა­ვი­სუ­ფა­ლი დრო თით­ქ­მის არ მაქვს. ამე­რი­კა­ში კი გოლფს ვთა­მა­შობ­დი, ჩოგ­ბურ­თ­ზე დავ­დი­ო­დი, ვცი­გუ­რა­ობ­დი...
- ისევ ეს შე­ნი ამე­რი­კა! ნუ, კარ­გი, გა­სა­გე­ბია. და ამ ყვე­ლა­ფერს მარ­ტო აკე­თებ­დი?
- რა­ტომ მარ­ტო? მე­გობ­რებ­თან ერ­თად.
- ჰო­და, არ გა­ინ­ტე­რე­სებს, მე რას ვა­კე­თებ, რო­ცა თა­ვი­სუ­ფა­ლი დრო გა­მო­მიჩ­ნ­დე­ბა? შინ ვზი­ვარ და ნამ­ცხ­ვ­რებს ვაცხობ. ცხვირს არ ვყოფ გა­რეთ, არ­სად გა­სარ­თო­ბად არ დავ­დი­ვარ. მგო­ნი, საკ­მა­რი­სია შენ­თ­ვის, რომ გე­ზიზღე­ბო­დე. ხომ ასეა?
ბი­ბიმ ხე­ლი ას­წია, თით­ქოს ჩემს დამ­შ­ვი­დე­ბას ცდი­ლობ­და.
- ამას არა აქვს მნი­შვ­ნე­ლო­ბა, ელ! რო­გო­რიც ვართ, ისე­თე­ბი ვართ და სუ­ლაც არ არის აუცი­ლე­ბე­ლი, შე­ვიც­ვა­ლოთ. ბო­ლოს და ბო­ლოს, შე­იძ­ლე­ბა, ისე მა­ინც შევ­ხ­ვ­დეთ ერ­თ­მა­ნეთს.
რო­გო­რი იმედ­გაც­რუ­ე­ბა გა­მო­მე­ხა­ტა სა­ხე­ზე!.. მან ისევ ისე­თი რა­ღაც თქვა, რაც არ უნ­და ეთ­ქ­ვა.
- ელი, საყ­ვა­რე­ლო! - ძა­ლი­ან თბი­ლად მითხ­რა. - ერ­თად მო­ვი­ფიქ­როთ, რო­გორ გა­დავ­ჭ­რათ ეს პრობ­ლე­მა, კარ­გი?
ამ დროს მის­მა მო­ბი­ლურ­მა და­რე­კა. ბი­ბიმ გემ­რი­ე­ლად შე­ი­გი­ნა, ალ­ბათ იმით გა­გუ­ლი­სე­ბულ­მა, რომ აპა­რა­ტი გა­მორ­თუ­ლი არ ჰქონ­და. მე­ტიც არ მინ­დო­და - საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი მი­სი ჯი­ბის­კენ გა­ვიშ­ვი­რე, სა­ი­და­ნაც ზა­რის ხმა მო­ის­მო­და.
- იქ­ნებ უპა­სუ­ხო? - ნიშ­ნის მო­გე­ბით შევ­ხე­დე. - ალ­ბათ მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი კლი­ენ­ტი გი­რე­კავს. კი­დევ ერ­თი სა­ინ­ტე­რე­სო წი­ნა­და­დე­ბა გე­ლო­დე­ბა!
ბი­ბი იდ­გა და ვერ გა­და­ეწყ­ვი­ტა, ეპა­სუ­ხა ზა­რის­თ­ვის თუ ჩემ­თან კა­მა­თი გა­ეგ­რ­ძე­ლე­ბი­ნა. ყოყ­მა­ნი რამ­დე­ნი­მე წამს გაგ­რ­ძელ­და, რა­მაც სა­ბო­ლო­ოდ დამაკარგვინა წო­ნას­წო­რო­ბა.
- იცი, რა? მე­ცო­დე­ბი! აი, ახ­ლაც კი, ამ­წუ­თას, რო­ცა ვსა­უბ­რობთ, შენ მხო­ლოდ სამ­სა­ხურ­ზე ფიქ­რობ.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად გა­ფით­რ­და. ისე­თი თვა­ლე­ბით შე­მომ­ხე­და, თით­ქოს დე­და მე­გი­ნე­ბი­ნოს. ბო­ლოს დახ­შუ­ლი ხმით ამოთ­ქ­ვა:
- შე­ნი ნათ­ქ­ვა­მი­დან მხო­ლოდ ერ­თი სიტყ­ვა გა­ვი­გონე: მე­ცო­დე­ბი. აქამ­დე არას­დ­როს არა­ვის უთ­ქ­ვამს ჩემ­თ­ვის მსგავ­სი რამ. ბავ­შ­ვო­ბა­შიც კი არ მახ­სენ­დე­ბა ამ­დაგ­ვა­რი რა­მე. შე­იძ­ლე­ბა, ვინ­მეს მარ­თ­ლა ვე­ცო­დე­ბო­დე, მაგ­რამ შე­ცო­დე­ბას ვერ ავი­ტან ქა­ლის­გან, რო­მე­ლიც.... - მან სათ­ქ­მე­ლი არ და­ამ­თავ­რა და ამი­ტომ ვერ მივ­ხ­ვ­დი, რა იგუ­ლის­ხ­მა.
- რო­მე­ლიც რა? - და­კონ­კ­რე­ტე­ბა მოვ­თხო­ვე.
და­ნის­ლუ­ლი თვა­ლე­ბით შე­მომ­ხე­და და ძა­ლი­ან ხმა­დაბ­ლა, გაბ­ზა­რუ­ლი ხმით მითხ­რა:
- მა­ინ­ც­და­მა­ინც იმ მო­მენ­ტ­ში მივ­ხ­ვ­დი რა­ღა­ცას, რო­ცა წას­ვ­ლის გარ­და, აღა­რა­ფე­რი დამ­რ­ჩე­ნია... - მან ხე­ლი ჯი­ბე­ში ჩა­ი­ყო და ტე­ლე­ფო­ნი იმა­ვე წამს და­დუმ­და. - შენ მარ­თა­ლი ხარ, ელ. ნახ­ვამ­დის, - თქვა და გატ­რი­ალ­და.
არას­დ­როს და­მა­ვიწყ­დე­ბა მი­სი ტკი­ვი­ლით სავ­სე თვა­ლე­ბი, სა­ნამ ზურგს შე­მაქ­ცევ­და...
რას მიხ­ვ­და? რა­ტომ არ მითხ­რა, რა იყო ის `რა­ღაც~? ან რა იგუ­ლის­ხ­მა, რო­ცა თქვა, ვერ ავი­ტან ქა­ლის­გან, რო­მე­ლიც... რა უნ­და ეთ­ქ­ვა? რო­მე­ლიც მძულ­სო? რო­მე­ლიც ძვირ­ფა­სია ჩემ­თ­ვი­სო? იქ­ნებ უნ­და ეთ­ქ­ვა, რო­მე­ლიც მიყ­ვარ­სო?..
ყვე­ლა­ფე­რი ამე­რია თავ­ში.
ბი­ბი წა­ვი­და და კვლავ მარ­ტო დავ­რ­ჩი. ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა მქონ­და, თით­ქოს ჩე­მი გუ­ლი დავ­დე ფსო­ნად ბან­ქოს თა­მა­ში­სას და წა­ვა­გე...
რო­გორც კი გა­ვი­და, ფან­ჯა­რას მივ­ვარ­დი და ეზო­ში გა­და­ვი­ხე­დე. ვხე­დავ­დი, რო­გორ გა­დი­ო­და ქუ­ჩა­ში. თით­ქოს გუ­ლი გას­კ­და და ათას წვრილ ნამ­ს­ხ­ვ­რე­ვად მი­მო­ი­ფან­ტა ჩემს სხე­ულ­ში. გა­ვა­კე­თე ის, რაც მინ­დო­და - სა­თა­და­რი­გო­თა სკამ­ზე გა­დავ­ს­ვი ჩემ­თ­ვის ყვე­ლა­ზე სა­სურ­ვე­ლი ადა­მი­ა­ნი. წე­სით, კმა­ყო­ფი­ლი უნ­და დავ­რ­ჩე­ნი­ლი­ყა­ვი, მაგ­რამ ვერ ვი­ვიწყებ­დი მი­სი ტკი­ვი­ლით სავ­სე თვა­ლებს. მკვდა­რი­ვით გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და, თით­ქოს სა­ბო­ლო­ოდ გა­ა­ნად­გუ­რა ჩემ­მა ერ­თ­მა სიტყ­ვამ. ნუ­თუ ამ­ხე­ლა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა ჰქონ­და მის­თ­ვის ჩემს ნათ­ქ­ვამს?! ძლივს შე­ვი­კა­ვე თა­ვი, ბო­დი­შის მო­სახ­დე­ლად არ გავ­კი­დე­ბო­დი.
მუხ­ლებ­ზე და­ვეშ­ვი და თა­ვი ხე­ლებ­ში ჩავ­რ­გე. ასეთ ფორ­მა­ში ჯერ ჩემს და­ქა­ლებ­საც არ ვუ­ნა­ხავ­ვარ. ბი­ბის ხომ - მით უმე­ტეს, ცოცხა­ლი თა­ვით არ და­ვე­ნახ­ვე­ბო­დი ასე. არა­და, თა­ვი­დან ფე­ხე­ბამ­დე შე­მათ­ვა­ლი­ე­რა და გა­ო­ცე­ბა ვერ შე­ვატყ­ვე, თუმ­ცა, ვერც იმას და­ვი­ჯე­რებ, რომ სა­ში­ნაო ტან­საც­მელ­სა და სათ­ვა­ლის მიღ­მა მიმ­ზიდ­ვე­ლი ქა­ლი და­ი­ნა­ხა.
მითხ­რა, ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი ხა­რო. თვა­ლე­ბი მაგ­რად დავ­ხუ­ჭე, რა­თა მეხ­სი­ე­რე­ბი­დან ამო­მე­შა­ლა ის ნა­ზი გა­მო­ხედ­ვა, ამ სიტყ­ვე­ბის წარ­მოთ­ქ­მი­სას რომ ჰქონ­და. რა და­ე­მარ­თა, დაბ­რ­მავ­და? ეშ­მაკ­მა უწყის, რას ვგა­ვარ, ის კი კომ­პ­ლი­მენ­ტე­ბით მავ­სებს. ეს და­ცინ­ვა არ არის?.. მაგ­რამ თუ­კი სი­მარ­თ­ლეს ამ­ბობ­და? ნუ­თუ წარ­სუ­ლის ში­ში ისე მაქვს გამ­ჯ­და­რი სულ­ში, რომ დღემ­დე მომ­დევს? იქ­ნებ ამ ში­შის გა­მო სა­მუ­და­მოდ დავ­კარ­გე ბედ­ნი­ე­რე­ბის შან­სი? ნუ­თუ ხე­ლი­დან გა­ვუშ­ვი ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის სიყ­ვა­რუ­ლი?
ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის სიყ­ვა­რუ­ლი! თით­ქოს აღ­მო­ჩე­ნა გა­ვა­კე­თე! მხო­ლოდ ახ­ლა მივ­ხ­ვ­დი, რომ ბი­ბი ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის სიყ­ვა­რუ­ლი ყო­ფი­ლა!
ფეხ­ზე წა­მოვ­ხ­ტი და კვლავ ფან­ჯა­რას ვე­ცი. სწო­რედ ამ დროს ბი­ბის მან­ქა­ნა მო­სახ­ვევ­ში მი­ი­მა­ლა. რა ვქნა, ხომ არ და­ვუ­რე­კო და მო­ვაბ­რუ­ნო? ავ­წ­რი­ალ­დი. კარ­გა ხანს ვებ­რ­ძო­დი ჩემს თავს, არ მინ­დო­და ნაჩ­ქა­რე­ვი ნა­ბი­ჯის გა­დად­გ­მა... ბო­ლოს გა­და­ვი­ფიქ­რე და­რეკ­ვა: აჯო­ბებს, ორი­ვე­ნი დავ­მ­შ­ვიდ­დეთ, კი­დევ ერ­თხელ გა­ვი­აზ­როთ ყვე­ლა­ფე­რი და ცი­ვი გო­ნე­ბით გა­დავ­წყ­ვი­ტოთ, რო­გორ ჯო­ბია.
ერთ რა­მე­ში ნამ­დ­ვი­ლად ვი­ყა­ვი დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი - ჩვე­ნი მო­მა­ვა­ლი სა­უ­ბა­რი ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი იქ­ნე­ბო­და ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში...

სა­მი დღის შემ­დეგ ისე­თი ამ­ბა­ვი გა­ვი­გე, თავ­ზა­რი და­მე­ცა. მე­გიმ და­მი­რე­კა და მო­კითხ­ვის შემ­დეგ თავ­ზარ­დამ­ცე­მი ინ­ფორ­მა­ცია `მა­ხა­რა~:
- იცი, ბი­ბი კი­ევ­ში რომ გა­ემ­გ­ზავ­რა?
ცხე­ლი ტა­ფა, რო­მე­ლიც ხელ­ში მე­ჭი­რა, ლა­მის გა­მი­ვარ­და. ტა­ფა კი და­ვი­ჭი­რე, მაგ­რამ ხა­ჭა­პუ­რი უშ­ნოდ და­ე­პერ­ტყა მა­გი­და­ზე და შუ­ა­ზე გა­დას­კ­და.
- რო­დის წა­ვი­და? - სუნ­თ­ქ­ვა­შეკ­რულ­მა ძლივს ამოვ­თ­ქ­ვი.
- წუ­ხელ. თენ­გოს კომ­პა­ნი­ის სა­რეკ­ლა­მო რგო­ლე­ბი იქ უნ­და და­ამ­ზა­დონ.
- და რამ­დე­ნი ხნით?
- თვის ბო­ლოს ჩა­მო­ვა. არ გი­ლა­პა­რა­კია მას­თან, ხომ?
- არა, - ყრუდ მი­ვუ­გე და მუხ­ლებ­მოკ­ვე­თი­ლი, სკამ­ზე ჩა­მოვ­ჯე­ქი.
- დე­ბი­ლი ხარ. ტყუ­ი­ლად გე­ჩი­ჩი­ნეთ მაგ­დე­ნი? რო­გო­რი გა­უ­გო­ნა­რი ხარ ხან­და­ხან, რა! ფუჰ... არა­ვის არ უს­მენ. ასე­თი კა­ცის ხე­ლი­დან გაშ­ვე­ბა იქ­ნე­ბა, გო­გო?! ძა­ლი­ან გა­მაბ­რა­ზე, შენ­თან ლა­პა­რა­კიც არ მინ­და! - გამ­თათხა და­ქალ­მა და ტე­ლე­ფო­ნი გა­მი­თი­შა.
გონს ვერ მოვ­დი­ო­დი. არ მინ­დო­და იმის და­ჯე­რე­ბა, რაც მო­ვის­მი­ნე. ეს რო­გორ გა­ა­კე­თა? ასე უბ­რა­ლოდ, ად­გა და წა­ვი­და. არც კი გა­ვახ­სენ­დი - დამ­ტო­ვა დამ­ს­ხ­ვ­რე­უ­ლი გუ­ლით და სრულ სი­მარ­ტო­ვე­ში!
დეპ­რე­სია და­მეწყო. არა­ვის ნახ­ვა არ მინ­დო­და, ვერც მუ­შა­ო­ბას ვუ­დებ­დი გულს. ყვე­ლა­ზე დი­დი სა­ში­ნე­ლე­ბა ის იყო, რომ სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში ტრი­ა­ლიც არ მსი­ა­მოვ­ნებ­და. ად­რე სტრესს სწო­რედ ეს მიხ­ს­ნი­და, ახ­ლა კი პი­რი­ქით, იქით გა­ხედ­ვაც არ მინ­დო­და.

ასე გა­ვი­და ორი კვი­რა. ბო­ლოს ვე­ღარ მო­ვით­მი­ნე და ბი­ბის სამ­სა­ხურს მი­ვა­დე­ქი. იქ ვი­ღაც და­თო გა­ვი­ცა­ნი, მი­სი თა­ნამ­შ­რო­მე­ლი, რო­მელ­მაც, ჩემ­და სა­ბედ­ნი­ე­როდ, ძა­ლი­ან გულ­ღი­ად მი­მი­ღო და ბი­ბის სა­მუ­შაო კა­ბი­ნეტ­ში შე­მა­ცი­ლა. ვი­ფიქ­რე, წე­რილს და­ვუ­ტო­ვებ მა­გი­და­ზე და რომ ჩა­მო­ვა, ნა­ხავს-მეთ­ქი. მინ­დო­და, ისე­თი რა­მე და­მე­წე­რა, რაც აიძუ­ლებ­და, ჩა­მოს­ვ­ლის­თა­ნა­ვე და­ე­რე­კა ჩემ­თ­ვის. მა­გი­და აკუ­რა­ტუ­ლად იყო მი­ლა­გე­ბუ­ლი. იქ­ვე რამ­დე­ნი­მე ბლოკ­ნო­ტი იდო. ორი მათ­გა­ნი რა­ღაც შე­ნიშ­ვ­ნე­ბით აღ­მოჩ­ნ­და გა­ძეძ­გი­ლი, მე­სა­მე - ცა­რი­ე­ლი. სწო­რედ ეს ბლოკ­ნო­ტი და­ვი­დე წინ და კა­ლა­მი მო­ვი­მარ­ჯ­ვე. ჩემ­და გა­სა­ოც­რად, სიტყ­ვებს თა­ვი ვერ მო­ვუ­ყა­რე. არ ვი­ცო­დი, რო­გორ და­მეწყო წე­რი­ლის წე­რა და, სა­ერ­თოდ, რა და­მე­წე­რა. რამ­დე­ნი­მე ფურ­ცე­ლი გა­ვა­ფუ­ჭე, ამოვ­ხიე, დავ­კუ­ჭე და ჩან­თა­ში ჩა­ვი­დე, რომ იქ არ და­მე­ტო­ვე­ბი­ნა.
ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, თა­ვი მო­ვა­ბი და და­ვიწყე: `ბი­ბი, გა­მარ­ჯო­ბა!~ მარ­თ­ლა არ ვი­ცო­დი, რა უნ­და და­მე­წე­რა, მაგ­რამ სიტყ­ვე­ბი თით­ქოს თა­ვის­თა­ვად და­ლაგ­და ფურ­ცელ­ზე. წე­რი­ლის ში­ნა­არ­სი იმა­ში მდგო­მა­რე­ობ­და, რომ ვი­ნა­ნი­ებ­დი მას­თან უხე­შად სა­უ­ბარს ჩვე­ნი ბო­ლო შეხ­ვედ­რის დროს, ბო­დიშს ვუხ­დი­დი და მის­გან ახ­ს­ნა-გან­მარ­ტე­ბას მო­ვითხოვ­დი, რა­ტომ მო­მექ­ცა ასე. თუ სა­თა­ნა­დოდ არ და­აკ­მა­ყო­ფი­ლებ­და ჩემს მოთხოვ­ნას, `ვე­მუქ­რე­ბო­დი~, რომ კა­რავს დავ­ცემ­დი მი­სი ოფი­სის წინ და შიმ­ში­ლო­ბას გა­მო­ვაცხა­დებ­დი, სა­ნამ პა­სუხს გამ­ცემ­და. მე კი მთე­ლი ქვეყ­ნის გა­სა­გო­ნად ვიყ­ვი­რებ­დი, რა­საც მას­ზე ვფიქ­რობ­დი. `ბო­ლოს ისე წა­მოხ­ვე­დი ჩემ­გან, რომ არა­ფე­რი ამიხ­სე­ნი. ამ­ჯე­რად არ მოგ­ცემ უფ­ლე­ბას, იგი­ვე გა­ი­მე­ო­რო. გე­ლო­დე­ბი~.
წე­რი­ლი ასე მთავ­რ­დე­ბო­და.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (3)
15.05.2016
მუხლეზე დაგიდგეთ რომ გაგრძელება დადოთ? .გავდა ხუთშაბათი!!!დღეს კვირაა უკვე...
ეკა
15.05.2016
გაგრძელება დაიკარგა? დადეთ რა.
მაკა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი