მთა­ვა­რი რო­ლი (თავი XV)
font-large font-small
მთა­ვა­რი რო­ლი (თავი XV)
გაგრძელება

ის იყო, ღუ­მე­ლი გა­მო­ვა­ღე და შო­კო­ლა­დის ნამ­ცხ­ვა­რი უნ­და გა­მო­მე­ღო, რომ ტე­ლე­ფონ­მა და­რე­კა. მე­გო­ნა, ჩე­მი გო­გო­ე­ბი მი­რე­კავ­დ­ნენ, ამი­ტომ არ ვიჩ­ქა­რე. ნამ­ცხ­ვა­რი ლან­გარ­ზე გა­და­ვი­ღე და მხო­ლოდ ამის შემ­დეგ ავი­ღე ყურ­მი­ლი.
- ელ, გა­მარ­ჯო­ბა!
გუ­ლი ისე შე­მიფ­რ­თხი­ალ­და, თით­ქოს სა­გუ­ლე­დან ამოფ­რინ­დაო. იმ­დე­ნად იმოქ­მე­და მის­მა ზარ­მა, მა­გი­დის კი­დეს ჩა­ვებღა­უ­ჭე, არ წა­ვიქ­ცე-მეთ­ქი. სი­ხა­რუ­ლის­გან მუხ­ლე­ბი ამი­კან­კალ­და.
- გა­გი­მარ­ჯოს. რო­გორ ხარ?
- ამ­წუ­თას ჩა­მოვ­ფ­რინ­დი, კი­ევ­ში ვი­ყა­ვი.
- ვი­ცი.
- შე­ნი წე­რი­ლი ვნა­ხე და და­გი­რე­კე.
- აკი, ამ­წუ­თას ჩა­მოვ­ფ­რინ­დიო?
- მინ­დო­და მეთ­ქ­ვა, ამ­წუ­თას შე­მო­ვე­დი კა­ბი­ნეტ­ში-მეთ­ქი.
- გა­სა­გე­ბია.
- შე­ნი ნახ­ვა მინ­და... - ყოყ­მა­ნის მსგავ­სი პა­უ­ზა გა­ა­კე­თა, სა­ნამ გა­აგ­რ­ძე­ლებ­და. - იმი­ტომ გი­რე­კავ, რომ წი­ნას­წარ გა­გაფ­რ­თხი­ლო.
ხმა­ში აშ­კა­რად და­ეტყო შე­ფა­რუ­ლი ირო­ნია, რა­მაც გა­მა­ცი­ნა.
- ვხე­დავ, შეც­დო­მებ­ზე სწავ­ლობ. მეც მინ­და შე­ნი ნახ­ვა. თუ ძა­ლი­ან არ ხარ დაღ­ლი­ლი, იქ­ნებ შე­მო­მი­ა­რო? შო­კო­ლა­დის `ტორ­წი­კი~ გა­მო­ვაცხ­ვე. - `ტორ­წი­კი~ ხაზ­გას­მით წარ­მოვ­თ­ქ­ვი.
- მაც­დუ­ნე­ბე­ლია.
- კი­დევ, ვაშ­ლის `პე­რო­გი~ მაქვს, ქა­დე­ბი, კრუ­ა­სა­ნე­ბი და ათა­სი `წვრი­ლე­უ­ლი~. - გა­ვი­ხუმ­რე.
- მა­გა­რია! სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, თვით­მ­ფ­რი­ნავ­ში არ მი­ჭა­მია, ამი­ტომ სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­გეწ­ვე­ვი. თხუთ­მეტ წუთ­ში შენ­თან ვარ.
ბევ­რი რამ მინ­დო­და მეთ­ქ­ვა. უნ­და და­მეწყო პა­ტი­ე­ბის თხოვ­ნით და `მე შენ მიყ­ვარ­ხარ~-ით და­მემ­თავ­რე­ბი­ნა, მაგ­რამ თა­ვი შე­ვი­კა­ვე და მხო­ლოდ ეს ვუთხა­რი:
- მო­უთ­მენ­ლად გე­ლი.
- უკ­ვე მოვ­რ­ბი­ვარ! - სი­ხა­რუ­ლით სავ­სე ხმით შეს­ძა­ხა და გა­მი­თი­შა.
ყურ­მი­ლი მკერ­დ­ზე მი­ვი­დე და ისე ჩა­ვი­ხუ­ტე, თით­ქოს მინ­დო­და, მი­სი სიტყ­ვე­ბი პირ­და­პირ გულ­ში ჩა­სუ­ლი­ყო და გა­ვეთ­ბე.
თხუთ­მე­ტი წუ­თი...
უამ­რა­ვი დრო მქონ­და, თა­ვი მო­მე­წეს­რი­გე­ბი­ნა. სა­ძი­ნე­ბელ­ში შევ­ვარ­დი და სარ­კის წინ დავ­ჯე­ქი. ჯერ თმა ჩა­მო­ვი­შა­ლე, რომ ფე­ნით და­მე­ვარ­ცხ­ნა, მე­რე კი მა­კი­ა­ჟის­თ­ვის მი­მე­ხე­და, მაგ­რამ უეც­რად შევ­ჩერ­დი. მე ხომ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, ბო­ლომ­დე მარ­თა­ლი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი და ბი­ბი არ მო­მეტყუ­ე­ბი­ნა? გა­ნა, და­ტო­ნი­კე­ბუ­ლი სა­ხე, ფე­ნით გას­წო­რე­ბუ­ლი თმა და სა­გან­გე­ბოდ ჩაც­მულ-და­ხუ­რუ­ლი, ბუ­ნებ­რი­ვი ელე­ნე ვიქ­ნე­ბო­დი? მან ისე­თი უნ­და მი­ხი­ლოს, რო­გო­რიც სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში ვარ. ჩე­მი აღი­ა­რე­ბა ამ­ჯე­რად ბევ­რად გულ­წ­რ­ფე­ლი იქ­ნე­ბა. დად­გა დრო, გა­მო­ვემ­შ­ვი­დო­ბო ძველ ში­შებ­სა და სი­სუს­ტე­ებს.
ამას წი­ნათ, რო­ცა უდ­როო დროს წა­მო­მად­გა თავ­ზე და ფორ­მა­ში არ ვი­ყა­ვი, ისე ავ­ნერ­ვი­ულ­დი, თა­ვი ხელ­ში ვერ ავიყ­ვა­ნე, რად­გან მე­გო­ნა, ჩემს და­ნახ­ვა­ზე მა­შინ­ვე გატ­რი­ალ­დე­ბო­და და უკან­მო­უ­ხე­და­ვად გა­იქ­ცე­ო­და, რო­გორც წლე­ბის წინ. მაგ­რამ ასე არ მო­იქ­ცა. ის მო­დის, ესე იგი, ბრუნ­დე­ბა. შე­საძ­ლოა, იმი­ტომ მო­დის, რომ მითხ­რას, გი­ჟი ხა­რო. მე­რე რა? მითხ­რას, მშვი­დად მო­ვუს­მენ. ნე­ბის­მი­ერ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ეს არის შან­სი ჩემ­თ­ვის და იგი ხე­ლი­დან არ უნ­და გა­ვუშ­ვა.
უკა­ნას­კ­ნე­ლად გავ­ხე­დე ჩე­მი კოს­მე­ტი­კის `ყუ­ლა­ბას~, მო­დუ­რი ტან­საც­მ­ლით სავ­სე კა­რა­დას და დე­მონ­ს­ტ­რა­ცი­უ­ლად გა­მო­ვე­დი ოთა­ხი­დან. კვლავ სამ­ზა­რე­უ­ლოს მი­ვა­შუ­რე და სუფ­რის გაშ­ლას შე­ვუ­დე­ქი. ისე ვღე­ლავ­დი, ყვე­ლა­ფე­რი ხე­ლი­დან მი­ვარ­დე­ბო­და. მე­ში­ნო­და, ჩემს და­ნახ­ვა­ზე სა­ხე არ შესც­ვ­ლო­და და უკან გაბ­რუ­ნე­ბა არ მო­ე­სურ­ვე­ბი­ნა.

თით­ქოს გულ­მა მიგ­რ­ძ­ნო, რომ მო­ვი­და. კა­რი გა­მო­ვა­ღე და ად­გილ­ზე გავ­შეშ­დი. ბი­ბი­საც ჰა­ერ­ში დარ­ჩა აწე­უ­ლი ხე­ლი, ზა­რის და­სა­რე­კად რომ შე­ე­მარ­თა. გა­ო­ცე­ბუ­ლი მომ­ჩე­რე­ბო­და.
- ვი­ფიქ­რე, კარს ღი­ას დავ­ტო­ვებ-მეთ­ქი, - გავ­წით­ლ­დი და ისე შემ­რ­ცხ­ვა, რომ ტყუ­ი­ლი ვთქვი.
ბი­ბი ხმას არ იღებ­და. ცა­ლი ხე­ლი კვლავ აწე­უ­ლი ეჭი­რა, მე­ო­რეს კი ზურგს უკან მა­ლავ­და.
- რა­მე მოხ­და? - მეც გა­ო­ცე­ბუ­ლი მი­ვა­ჩერ­დი.
- მოხ­და.
- რა? - სუნ­თ­ქ­ვა შე­მეკ­რა. ვი­ფიქ­რე, სა­შინ­ლად არ მო­ვე­წო­ნე და მი­ზეზს ეძებს უკან გა­საბ­რუ­ნებ­ლად-მეთ­ქი.
- რა და... მინ­დო­და, ზა­რი და­მე­რე­კა, ამ დროს კა­რი თა­ვი­სით გა­ი­ღო და ზღურ­ბ­ლ­ზე ულა­მა­ზე­სი ქა­ლი გა­მოჩ­ნ­და, რო­მელ­საც ცხვირ­ზე ფქვი­ლის კვა­ლი დარ­ჩე­ნია, ლო­ყა­ზე კი - შო­კო­ლა­დის.
ან­გა­რიშ­მი­უ­ცემ­ლად მო­ვის­ვი ხე­ლი ჯერ ცხვირ­ზე, მე­რე - ლო­ყა­ზე.
- ეს შენ, - სა­ზე­ი­მო ხმით წარ­მო­თ­ქ­ვა და ზურგს უკან და­მა­ლუ­ლი ჭრე­ლი იების კო­ნა გა­მო­მი­წო­და. - მარ­თა­ლია, ამას `ა­ნი­უ­ტას თვა­ლებს~ ეძა­ხი­ან, მაგ­რამ მე `ე­ლის თვა­ლე­ბი~ შე­ვარ­ქ­ვი.
სი­ცი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე.
- ეგ რო­დის მოხ­და?
- წე­ღან, გზა­ში, - თვი­თო­ნაც გა­ე­ცი­ნა.
- მად­ლო­ბა, ბი­ბი, ძა­ლი­ან ლა­მა­ზია, - თა­ი­გუ­ლი ცხვირ­თან მი­ვი­ტა­ნე და დავ­ყ­ნო­სე, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ვი­ცო­დი, ამ იებს სურ­ნე­ლი არ ჰქონ­და.
- იცი, რო­გორ გიხ­დე­ბა თმა ასე?!. - შე­მომ­ღი­მა.
- რო­გორ, ასე?
- გა­ფუმ­ფუ­ლე­ბუ­ლი. გას­წო­რე­ბუ­ლი რო­ცა გაქვს, პა­რი­კი­ვით ჩანს, ახ­ლა კი იმ­დე­ნად ბუ­ნებ­რი­ვია, მინ­და, შე­ვე­ხო.
მის­მა სიტყ­ვებ­მა გუ­ლი გა­მით­ბო. აჭარ­ხ­ლე­ბუ­ლი, გან­ზე გავ­დე­ქი და შე­მო­ვი­პა­ტი­ჟე:
- შე­მო. იმ­დე­ნი ნამ­ცხ­ვა­რი გა­მო­ვაცხ­ვე, ერთ სა­კონ­დიტ­როს ეყო­ფა.
- გინ­და, გა­მა­სუ­ქო? ისე­დაც მო­ვი­მა­ტე წო­ნა­ში ამ დღე­ებ­ში. კი­ევ­ში სულ ჭა­მას მა­ძა­ლებ­დ­ნენ. ეგო­ნათ, რად­გან სტუმ­რად ვი­ყა­ვი, მე­რი­დე­ბო­და და მში­ე­რი ვკვდე­ბო­დი... აუჰ, რო­გო­რი სურ­ნე­ლი ტრი­ა­ლებს ჰა­ერ­ში! ვაშ­ლის, ვა­ნი­ლის და კა­კა­ო­სი.
- მგო­ნი, გეგ­მას გა­და­ვა­ჭარ­ბე, - წა­მო­ვი­ძა­ხე სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში შე­სულ­მა, ხე­ლი მა­გი­დის­კენ გა­ვიქ­ნიე, რო­მე­ლიც ისე იყო გა­დავ­სე­ბუ­ლი, ნემ­სი არ ჩა­ვარ­დე­ბო­და.
- მა­გას რა ჯო­ბია? რა არის ცუ­დი იმა­ში, რომ ცხო­ბა გიყ­ვარს?
- მა­შინ ვაცხობ, რო­ცა ვნერ­ვი­უ­ლობ, - გა­მო­ვუტყ­დი და შევ­ხე­დე.
გა­ო­ცე­ბამ გა­და­ურ­ბი­ნა სა­ხე­ზე: რო­გორც ჩანს, ჩემს თვა­ლებ­ში ში­ში გაკ­რ­თა და შე­ამ­ჩ­ნია. თუმ­ცა, არც თვი­თონ იყო ჩემ­ზე ნაკ­ლე­ბად შე­ში­ნე­ბუ­ლი. დაბ­ნე­უ­ლო­ბა რომ გა­ნე­მუხ­ტა, ლო­ყა­ზე თი­თი ჩა­მო­მის­ვა და შო­კო­ლა­დის ლა­ქა მო­მა­ცი­ლა.
- ფქვი­ლიც დაგ­რ­ჩე­ნია ცხვირ­ზე. წე­ღან ხე­ლი კი მო­ის­ვი, მაგ­რამ - სხვა ად­გი­ლას, - გუ­ლი­ა­ნად გა­ი­ცი­ნა.
მეც გა­მე­ცი­ნა.
- მითხა­რი, ორი­ვე რა­ტომ ვნერ­ვი­უ­ლობთ? - ვე­ღარ მო­ით­მი­ნა და მკითხა.
- ორ­მი­ლი­ო­ნი­ა­ნი შე­კითხ­ვაა, - მი­ვუ­გე პა­სუ­ხად და შევ­ბ­რუნ­დი, რა­თა კა­რა­დის თავ­ზე შე­მო­დე­ბუ­ლი ლარ­ნა­კე­ბი­დან იების­თ­ვის სა­თა­ნა­დო ზო­მის შე­მერ­ჩია. თან სა­შუ­ა­ლე­ბა მი­ვე­ცი ბი­ბის, კარ­გად შე­ვეთ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნე და­უ­ხა­ტა­ვი, უმა­კი­ა­ჟო და სა­ში­ნაო ტან­საც­მელ­ში.
იმ დრა­მა­ტუ­ლი დღის გარ­და, თავ­ზე გა­უფ­რ­თხი­ლებ­ლად რომ წა­მო­მად­გა და შოკ­ში ჩა­მაგ­დო, არას­დ­როს ვუ­ნა­ხავ­ვარ სა­ში­ნაო ფორ­მა­ში. და­ხე­უ­ლი ჯინ­სის შარ­ვა­ლი მეც­ვა, მოკ­ლე, დათ­ბი­ლუ­ლი მა­ი­სუ­რი და ბეწ­ვის ჩუს­ტე­ბი.
- ჩემს კითხ­ვას არ უპა­სუ­ხე, - შეც­ვ­ლი­ლი ხმით მითხ­რა.
ღი­მი­ლით შე­მოვ­ბ­რუნ­დი მის­კენ.
- რამ­დე­ნი გაქვს დრო? ცო­ტა ხანს მა­ინც დარ­ჩე­ბი? - სიტყ­ვა ბან­ზე ავუგ­დე.
- არ­სად არ მეჩ­ქა­რე­ბა. - ამ სიტყ­ვე­ბით სკა­მი გა­მოს­წია და მა­გი­დას მი­უჯ­და. - რაც უფ­რო მა­ლე გა­ვარ­კ­ვევთ ყვე­ლა­ფერს, მით უფ­რო გემ­რი­ე­ლად მი­ვირ­თ­მევ შენს კუ­ლი­ნა­რი­ულ შე­დევ­რებს. დღეს უნ­და გითხ­რა, რა­ტომ გაქ­ციე ზურ­გი რვა წლის წინ და რი­სი კომ­პ­ლექ­სიც მა­წუ­ხებ­და.
ჩე­მი ნერ­ვი­უ­ლი ჩა­ცი­ნე­ბა, იებით ხელ­ში აქეთ-იქით ბო­რი­ა­ლი და აშ­კა­რა დაბ­ნე­უ­ლო­ბა იმა­ზე მი­ა­ნიშ­ნებ­და, რომ ვფო­რი­ა­ქობ­დი. მას ჩე­მი აღელ­ვე­ბა არ გა­მოჰ­პარ­ვია.
- მარ­თა­ლი ხარ, - ვთქვი ამო­ოხ­ვ­რით, ლარ­ნა­კი წყლით გა­ვავ­სე და იები ჩავ­დე, - არ ვი­ცი, სა­ი­დან და­ვიწყო.
- ოღონდ არ მითხ­რა, რომ შენც სა­ში­ნე­ლი სა­ი­დუმ­ლოს გამ­ხე­ლას აპი­რებ, - ვი­თომ გა­ი­ხუმ­რა, მაგ­რამ ისე და­ვი­ძა­ბე, შევ­კ­რ­თი. ისე ავ­კან­კალ­დი, ლა­მის მო­ვიკ­ვ­ნი­ტე ქვე­და ტუ­ჩი და რად­გან იები ფან­ჯ­რის რა­ფა­ზე შე­მოვ­დ­გი, ხე­ლე­ბი სად წა­მე­ღო, არ ვი­ცო­დი. სა­კუ­თარ თმას წა­ვე­ტა­ნე და თით­ზე და­ვიხ­ვიე.
- შენ ხომ აპი­რებ სა­ი­დუმ­ლოს გამ­ხე­ლას? - და­ვა­ზუს­ტე. - ჰო­და, შენ­ვე და­იწყე, - ძლივს ამოვ­ღერ­ღე სათ­ქ­მე­ლი.
- კარ­გი, და­ვიწყებ, ოღონდ და­ჯე­ქი.
- ნუ­თუ ასე სე­რი­ო­ზუ­ლა­დაა საქ­მე? - შუბ­ლი შე­ვიჭ­მუხ­ნე და ცხვირ­ზე წა­მო­კო­სე­ბუ­ლი სათ­ვა­ლე თი­თით ავი­წიე. მან თვა­ლი გა­ა­ყო­ლა ჩემს თითს და ისე შე­მომ­ხე­და, მივ­ხ­ვ­დი, მხო­ლოდ ახ­ლა­ღა შე­ამ­ჩ­ნია, რომ სათ­ვა­ლე მე­კე­თა.
- ძა­ლი­ან მო­დუ­რი სათ­ვა­ლეა, მაგ­რამ მა­ინც სკო­ლის დრო­ინ­დელ ელე­ნეს მა­გო­ნებ.
- წა­მო, სას­ტუმ­რო ოთახ­ში გა­და­ვი­დეთ, უფ­რო მყუდ­როდ ვიქ­ნე­ბით. და­ლევ რა­მეს? - დროს ვა­ჭი­ა­ნუ­რებ­დი, რომ დავ­მ­შ­ვი­დე­ბუ­ლი­ყა­ვი.
- სი­ა­მოვ­ნე­ბით, მაგ­რამ ახ­ლა არა. მირ­ჩევ­ნია, ჯერ ჩე­მი სათ­ქ­მე­ლი მო­ვამ­თავ­რო.
- არც ნამ­ცხ­ვ­რე­ბი წა­მო­ვი­ღოთ?
- არა. მე­რე ისევ დავ­ბ­რუნ­დეთ... თუ ამის ხა­სი­ათ­ზე ვიქ­ნე­ბით.
კა­ნი ამე­ხორ­კ­ლა მის სიტყ­ვებ­ზე. გა­ნა, რა უნ­და ეთ­ქ­ვა ისე­თი, რომ მი­სი სა­ი­დუმ­ლოს გა­გე­ბის შემ­დეგ მას­თან ვახ­შ­მო­ბის სურ­ვი­ლი გამ­ნე­ლე­ბო­და? უსი­ა­მოვ­ნო წი­ნათ­გ­რ­ძ­ნო­ბამ დამ­რია ხე­ლი.
სას­ტუმ­რო ოთახ­ში გა­ვე­დი და დი­ვან­ზე დავ­ჯე­ქი. ბი­ბი გვერ­დით მო­მიჯ­და. მხრით ვე­ხე­ბო­დით ერ­თ­მა­ნეთს. ამ­ჯე­რად აღარ გა­ვი­წიე, თუმ­ცა დამ­ფ­რ­თხა­ლი ვი­ყუ­რე­ბო­დი. ბი­ბი რა­ღაც­ნა­ი­რად შე­ირ­ხა, მე­რე ხე­ლი ჯი­ბე­ში ჩა­ი­ყო და იქი­დან ოთხად გა­კე­ცი­ლი თა­ბა­ხის ფურ­ცე­ლი ამო­ი­ღო. მე­რე მო­მუ­ჭუ­ლი ხე­ლი პირ­თან მი­ი­ტა­ნა და ჩა­ახ­ვე­ლა. მივ­ხ­ვ­დი, სა­ჭი­რო სიტყ­ვებს ეძებ­და `აღ­სა­რე­ბის~ და­საწყე­ბად.
- შენ­თ­ვის იმ სა­ღა­მოს მინ­დო­და სი­მარ­თ­ლის თქმა, სამ­სა­ხუ­რი­დან რომ და­გი­რე­კე და მოს­ვ­ლას შეგ­პირ­დი, მაგ­რამ პრობ­ლე­მე­ბის გა­მო ვე­ღარ შევ­ძე­ლი თა­ვის გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბა და ვერ მო­ვაღ­წიე აქამ­დე. შემ­დეგ უდ­როო დროს მო­ვე­დი, გა­უფ­რ­თხი­ლებ­ლად და ისეთ ფორ­მა­ში გნა­ხე, შენ რომ არ ისურ­ვებ­დი. დღეს შენ ყვე­ლა­ფერს გა­ი­გებ, მაგ­რამ იმის­თ­ვის, რომ მიხ­ვედ­რა გა­გი­ად­ვილ­დეს, ჯერ ეს ნა­ხე, - მან თი­თებ­ში შე­ა­თა­მა­შა ფურ­ცე­ლი და გა­მო­მი­წო­და.
ფურ­ცე­ლი გა­მო­ვარ­თ­ვი, გავ­შა­ლე და დავ­ხე­დე... რა­ღაც ნა­წე­რი იყო, მაგ­რამ ისე­თი აბ­და­უბ­და, თა­ვი და ბო­ლო ვერ გა­ვუ­გე. უში­ნა­არ­სო­ბას კი­დევ აიტან­და კა­ცი, მაგ­რამ ჩაყ­ლა­პუ­ლი ასო­ე­ბი სრუ­ლი­ად უაზ­როს ხდი­და თი­თო­ე­ულ წი­ნა­და­დე­ბას. გარ­და ამი­სა, ერთ სწორ სტრი­ქონ­ზე კი არ იყო სიტყ­ვე­ბი გან­ლა­გე­ბუ­ლი, არა­მედ - ზიგ­ზა­გე­ბად.
- ეს რა არის? ვი­სი ნა­წე­რია? მე­ო­რეკ­ლა­სე­ლი ბავ­შ­ვის? - გა­ო­ცე­ბა ვერ დავ­მა­ლე.
- არა, ეს მე­ა­თეკ­ლა­სე­ლი ბი­ჭის ნა­წე­რია. წე­სით, თა­ვი­სუ­ფა­ლი თე­მაა, სა­თა­უ­რით: `ვინ უნ­და გა­მო­ვი­დე~.
- მაგ­რამ... - სა­შინ­ლად და­ვი­ბე­ნი. - მაგ­რამ ეს მე­ა­თეკ­ლა­სე­ლის ნა­წერს არ ჰგავს... დამ­ცი­ნი?
- არ დაგ­ცი­ნი.
- აბა, რას ნიშ­ნავს ეს ყვე­ლა­ფე­რი?
- სწო­რედ ამის ახ­ს­ნა მინ­დო­და შენ­თ­ვის... მე სკო­ლის პე­რი­ოდ­ში დი­დი დე­ფექ­ტი მქონ­და... ცო­ტა ახ­ლაც მაქვს, ბო­ლომ­დე ვერ გან­ვი­კურ­ნე, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ამე­რი­კა­ში სწო­რედ ამი­ტომ წა­ვე­დი.
- რა დე­ფექ­ტი? - გა­ო­ცე­ბუ­ლი მივ­შ­ტე­რე­ბო­დი. - ვე­რა­ფე­რი გა­ვი­გე.
- მე დის­ლექ­სი­ით ვი­ყა­ვი და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი. ამის ნა­თე­ლი და­დას­ტუ­რე­ბაა ეს ნა­წე­რი, რო­მელ­საც წლე­ბია, ვი­ნა­ხავ.
- დის­ლექ­სია? მატყუ­ებ? ტე­ტეს არას­დ­როს უთ­ქ­ვამს, რომ დის­ლექ­სია გჭირ­და.
- ტე­ტემ არ იცო­და. არა­ვინ იცო­და, არც ერ­თ­მა ჩემ­მა კლა­სელ­მა. მას­წავ­ლებ­ლებ­მაც კი არ იცოდ­ნენ. ეგო­ნათ, გო­ნე­ბაჩ­ლუნ­გი ვი­ყა­ვი და შეთ­ვი­სე­ბის უნა­რი არ მქონ­და. ჩემ­მა მშობ­ლებ­მაც გვი­ან გა­ი­გეს, რო­ცა დე­და­ჩემს მის­მა თა­ნამ­შ­რო­მელ­მა უთხ­რა, რომ­ლის შვი­ლიც ზუს­ტად ჩემ­სა­ვით იყო ავად.
- დის­ლექ­სია ავად­მ­ყო­ფო­ბა არ არის. აინ­შ­ტა­ინ­საც სჭირ­და იგი, ლე­ო­ნარ­დო და ვინ­ჩი­საც...
- ვი­ცი, ვი­ცი. ამ­ბო­ბენ, ჯორჯ ბუ­შიც იტან­ჯე­ბო­და დის­ლექ­სი­ით და ტომ კრუ­ზიც ასე­თი­ვე დღე­შიაო, მაგ­რამ ეს ჩემ­თ­ვის შვე­ბა ნამ­დ­ვი­ლად არ არის.
- მა­პა­ტიე, მაგ­რამ მე ვე­რა­ფერს გატყობ... არც სკო­ლის პე­რი­ოდ­ში შე­მიმ­ჩ­ნე­ვია.
- იმი­ტომ, რომ მა­შინ ისე ახ­ლოს არ ვი­ყა­ვით ერ­თ­მა­ნეთ­თან. ახ­ლა კი ისე აღარ მა­წუ­ხებს, ვიმ­კურ­ნა­ლე და დღემ­დე ბევრს ვმუ­შა­ობ სა­კუ­თარ თავ­ზე.
- და რა­ში გა­მო­ი­ხა­ტე­ბო­და შე­ნი დე­ფექ­ტი?
- იმა­ში, რომ წე­სი­ე­რად კითხ­ვაც კი არ შე­მეძ­ლო. და­მარ­ც­ვ­ლით ვკითხუ­ლობ­დი, წე­რით კი სა­ერ­თოდ ვერ ვწერ­დი. ასო­ებს ვყლა­პავ­დი, წი­ნა­და­დე­ბებს ვერ ვა­ყა­ლი­ბებ­დი წე­რი­ლო­ბით, გაკ­ვე­თილს ვერ ვყვე­ბო­დი, და­მახ­სოვ­რე­ბის უნა­რი სა­ერ­თოდ არ მქონ­და.
- ნიუ-იორ­კ­ში იმ­კურ­ნა­ლე?
- რა თქმა უნ­და, სა­უ­კე­თე­სო სპე­ცი­ა­ლის­ტებ­თან, ლო­გო­პე­დებ­თან... ბი­ძა­ჩე­მი თან გა­დამ­ყ­ვა. შენ არც იცი, რომ სკო­ლა სა­მი წლით გვი­ან და­ვამ­თავ­რე. უფ­რო სწო­რად, ატეს­ტა­ტი მომ­ცეს სა­მი წლის შემ­დეგ, რად­გან გა­მოც­დე­ბი ვერ ჩა­ვა­ბა­რე. არც ეს იცი­ან ჩემ­მა მე­გობ­რებ­მა. მე­რე დრო­ე­ბით ჩა­მო­ვე­დი ამე­რი­კი­დან, გა­სა­უბ­რე­ბა გა­ვი­ა­რე ყვე­ლა სა­გან­ში და მხო­ლოდ ამის შემ­დეგ მომ­ცეს ატეს­ტა­ტი. მე­რე ისევ გა­ვემ­გ­ზავ­რე და სწავ­ლა იქ გა­ვაგ­რ­ძე­ლე... აბა, რო­გორ მოგ­წონს?
უკ­ვე აღარ ვი­ღუ­შე­ბო­დი, ჩემ­თ­ვის ყვე­ლა­ფე­რი ნა­თე­ლი გახ­და.
- დი­აგ­ნო­ზი რო­გორ და­გიდ­გი­ნეს?
- ამ ნა­წე­რის მი­ხედ­ვით. იმი­ტო­მაც ვი­ნა­ხავ.
ისე შე­მე­ცო­და, უფ­რო ახ­ლოს მი­ვი­წიე მის­კენ და მხარ­ზე მი­ვე­კა­რი.
- წარ­მოდ­გე­ნაც არ მინ­და, რა დღე­ებს გა­მო­ივ­ლი­დი სკო­ლის პე­რი­ოდ­ში. მაგ­რამ ახ­ლა ხომ ყვე­ლა­ფე­რი უკან მო­ი­ტო­ვე. შე­ხე­დე, რო­გო­რი წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ხარ, ერთ-ერ­თი სა­უ­კე­თე­სო შენს პრო­ფე­სი­ა­ში.
- ჰო­და, ამი­ტო­მაც ვა­თე­ნებ­დი ღა­მე­ებს, სა­ნამ რეკ­ლა­მის პრო­ექტს გა­ვა­კე­თებ­დი და პრე­ზენ­ტა­ცი­ის­თ­ვის მო­ვემ­ზა­დე­ბო­დი. ქარ­თუ­ლად ჯერ კი­დევ მი­ჭირს ტექ­ს­ტე­ბის წე­რა, ნა­წე­რის წა­კითხ­ვა და აღ­ქ­მა. სა­მა­გი­ე­როდ, ინ­ტუ­ი­ცია მაქვს კარ­გად გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი და ში­ნა­გა­ნი ალ­ღო ბევრ რა­მეს მკარ­ნა­ხობს. წარ­მო­იდ­გი­ნე, ტექ­ს­ტებს ლა­მის სამ გან­ზო­მი­ლე­ბა­ში ვხე­დავ, რაც მეხ­მა­რე­ბა კი­დე­ვაც, არა­ორ­დი­ნა­რუ­ლი იდე­ე­ბი მო­მი­ვი­დეს თავ­ში და მომ­გე­ბი­ა­ნი პრო­ექ­ტე­ბი გან­ვა­ხორ­ცი­ე­ლო. შენ კი გე­გო­ნა, რომ ჩემ­თ­ვის კა­რი­ე­რა იყო მთა­ვა­რი. რა თქმა უნ­და, კა­რი­ე­რაც მთა­ვა­რია, მაგ­რამ არა - უმ­თავ­რე­სი. კი­ევ­ში რომ ვი­ყა­ვი, ისე მო­ვე­წო­ნე იქ მსხვი­ლი ფირ­მე­ბის წარ­მო­მად­გენ­ლებს, დარ­ჩე­ნა შე­მომ­თა­ვა­ზეს, კარგ სამ­სა­ხურს და მა­ღალ ხელ­ფასს დამ­პირ­დ­ნენ. პრინ­ციპ­ში, ჩემ­თ­ვის მომ­გე­ბი­ა­ნი ნამ­დ­ვი­ლად არის, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში დი­დი გა­სა­ქა­ნი ჩე­მის­თა­ნა ადა­მი­ანს არა აქვს. მით უმე­ტეს, რომ ქვე­ყა­ნა­ზე არა­ვის იმე­დი არ მაქვს. ჩემს მშობ­ლებ­საც კი ჩაქ­ნე­უ­ლი ჰქონ­დათ ჩემ­ზე ხე­ლი, ეგო­ნათ, გა­ნუ­ვი­თა­რე­ბე­ლი ვი­ყა­ვი და, რომ არა ასა­კი, ალ­ბათ გო­ნე­ბა­შეზღუ­დულ­თა სკო­ლა­ში მიკ­რავ­დ­ნენ თავს.
- დე­და­შე­ნის თა­ნამ­შ­რო­მე­ლი მო­გევ­ლი­ნა მხსნე­ლად, არა?
- და ბი­ძა­ჩე­მი. მან და­ი­ჟი­ნა, მე წა­ვიყ­ვან და ნიუ-იორ­კ­ში ვუმ­კურ­ნა­ლე­ბო.
- კარ­გი ბი­ძა გყო­ლია.
- მა­გა­რი! ვიმ­კურ­ნა­ლე, ვის­წავ­ლე, რო­გორ უნ­და მებ­რ­ძო­ლა ამ დე­ფექ­ტის წი­ნა­აღ­მ­დეგ და გა­მო­მი­ვი­და. მას შემ­დეგ უკან აღარ გა­მი­ხე­დავს.
- მი­ხა­რია. უნ­და იამა­ყო სა­კუ­თა­რი თა­ვით.
გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი მოს­მე­ნი­ლით. სათ­ქ­მელს თავს ძლივს ვუყ­რი­დი.
- ვა­მა­ყობ, მაგ­რამ ერთ რა­მეს ვნა­ნობ: იდი­ო­ტი­ვით მო­ვი­ქე­ცი იმ სა­ღა­მოს, ტე­ტეს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე, და აქამ­დე ვერ მი­პა­ტი­ე­ბია ჩე­მი თა­ვის­თ­ვის. მაგ­რამ შე­მე­შინ­და. მე­გო­ნა, შენ ყვე­ლა­ფერს ხვდე­ბო­დი.
- იმის გა­მო გა­ი­ქე­ცი, რომ დის­ლექ­სია გჭირ­და? - თვა­ლი თვალ­ში გა­ვუ­ყა­რე.
- მე შენ ყო­ველ­თ­ვის მომ­წონ­დი, მაგ­რამ მე­რი­დე­ბო­და ამის გა­მო­ხატ­ვა. ჯერ ერ­თი, ჩე­მი მე­გობ­რის და იყა­ვი, მე­ო­რეც - ჩე­მი გა­ჭირ­ვე­ბა მქონ­და, ამი­ტომ სი­ახ­ლო­ვეს არა მარ­ტო შენ­თან, არა­მედ ყვე­ლას­თან გა­ვურ­ბო­დი. მე­გო­ნა, მარ­თ­ლა უნი­ჭო ვი­ყა­ვი და გა­ნათ­ლე­ბას ვე­რას­დ­როს მი­ვი­ღებ­დი ჩე­მი ჩა­მორ­ჩე­ნი­ლი გო­ნე­ბის გა­მო. ვი­ცო­დი, რომ გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი იყა­ვი და სხვებს არ ჰგავ­დი, მაგ­რამ მა­ინც გე­რი­დე­ბო­დი. მე­გო­ნა, შენს ყუ­რადღე­ბას ვე­რას­დ­როს მი­ვიპყ­რობ­დი, მაგ­რამ იმ სა­ღა­მოს ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ ძა­ლი­ან ახ­ლოს მოხ­ვე­დი ჩემ­თან. თვა­ლებ­ში ცეცხ­ლი გენ­თო, რო­ცა მე­ლა­პა­რა­კე­ბო­დი.
- ანუ, იმის თქმა გინ­და, რომ ჩემ­მა გა­რეგ­ნო­ბამ კი არა, შენ­მა დე­ფექ­ტ­მა შე­გა­ში­ნა და იმი­ტომ მაქ­ციე ზურ­გი?
ბი­ბი მთე­ლი ტა­ნით ჩემ­კენ შე­მობ­რუნ­და და გა­ო­ცე­ბულ­მა შე­მომ­ხე­და.
- სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე, რომ შენ­მა გა­რეგ­ნო­ბამ შე­მა­ში­ნა? რა შუ­ა­შია ეგ?
შემ­ც­ბარ­მა, თი­თი სათ­ვა­ლის­კენ გა­ვიშ­ვი­რე:
- ამის გა­მო... კი­დევ, კი­კი­ნე­ბით რომ დავ­დი­ო­დი, უც­ნა­უ­რად ვიც­ვამ­დი, თმას ბი­ჭი­ვით ვიკ­რეჭ­დი... რა ვი­ცი, გო­გოს არ ვგავ­დი და...
- მე ვერ ვამ­ჩ­ნევ­დი ამე­ებს, რა სი­სუ­ლე­ლეა.
სი­ხა­რუ­ლის­გან ავ­მ­ჩატ­დი, მაგ­რამ მა­ინც ფრთხი­ლად გავ­ხე­დე, რა­თა დავ­რ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი­ყა­ვი, და­სა­ჯე­რე­ბე­ლი იყო თუ არა მი­სი სიტყ­ვე­ბი. მი­სი ცის­ფე­რი თვა­ლე­ბი, ახ­ლა ლურ­ჯი რომ გახ­დო­მო­და, გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბის­გან ბრწყი­ნავ­და.
- აბა, რას ამ­ჩ­ნევ­დი? - შე­ვე­კითხე და სუნ­თ­ქ­ვა შე­ვი­კა­რი.
იგი ჩემ­კენ გად­მო­ი­ხა­რა და თი­თის წვე­რე­ბი მი­მო­ა­ტა­რა ჩემს სა­ხე­ზე. ჟრუ­ან­ტელ­მა მთელ სხე­ულ­ში და­მი­ა­რა.
- მე ვამ­ჩ­ნევ­დი სა­ო­ცარ გო­გო­ნას, რო­მე­ლიც ძმა­სა და მა­მას უვ­ლი­და, რო­მე­ლიც თავს არ იზო­გავ­და, რომ კლას­ში პირ­ვე­ლი ყო­ფი­ლი­ყო. და ეს ჭკვი­ა­ნი, სიმ­პა­თი­უ­რი გო­გო­ნა იმ სა­ღა­მოს ისე მი­ყუ­რებ­და, თით­ქოს ძა­ლი­ან ვა­ინ­ტე­რე­სებ­დი. მი­სი მახ­ვილ­გო­ნი­ე­რი რეპ­ლი­კე­ბი გუ­ლი­ა­ნად მა­ცი­ნებ­და და მივ­ხ­ვ­დი, რომ შენ­ში უკ­ვე იკ­ვე­თე­ბო­და იდუ­მა­ლი ქა­ლის ნიშ­ნე­ბი.
- მაგ­რამ შენ მა­ინც წახ­ვე­დი ჩემ­გან, - თვალს არ ვა­შო­რებ­დი, თით­ქოს მზე­რით ვი­ჭერ­დი, რომ არ გამ­ქ­ცე­ო­და.
- გახ­სოვს, რა­ზე ვლა­პა­რა­კობ­დით, სა­ნამ კოც­ნას და­გი­პი­რებ­დი?
მა­გას რა და­მა­ვიწყებ­და?! იმ სა­ღა­მოს ყვე­ლა წვრილ­მა­ნი დღემ­დე ზე­პი­რად მახ­სოვ­და, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ დი­დი ხა­ნია, და­ვიწყე­ბას ვცდი­ლობ­დი. თან­ხ­მო­ბის ნიშ­ნად, თა­ვი და­ვუქ­ნიე.
- ერ­თ­მა­ნეთს ოც­ნე­ბებს ვუ­ზი­ა­რებ­დით.
- მარ­თა­ლია. ისე შე­მი­ყო­ლია შენ­თან სა­უ­ბარ­მა, კი­ნა­ღამ წა­მომ­ც­და ჩე­მი სა­ი­დუმ­ლო. სწო­რედ იმ დღე­ებ­ში გა­ვი­გეთ, რა მჭირ­და და ჯერ კი­დევ შოკ­ში ვი­ყა­ვი. მივ­ხ­ვ­დი, რომ შენ, შე­ნი ჭკუ­ით, შორს წახ­ვი­დო­დი, მე კი ჩე­მი თა­ვი არაფ­რის მაქ­ნი­სად მი­მაჩ­ნ­და. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, ცხოვ­რე­ბა­ში ვე­რა­ფერს მი­ვაღ­წევ­დი.
გუ­ლი მო­მე­წუ­რა, რო­ცა ეს მითხ­რა. ხე­ლე­ბი და­ვუ­ჭი­რე და შე­ვეხ­ვე­წე:
- ძა­ლი­ან გთხოვ, მე­ტი არა­ფე­რი თქვა...
- ნე­ბა მო­მე­ცი, და­ვამ­თავ­რო! - ახ­ლა თვი­თონ და­მი­ჭი­რა ხე­ლე­ბი. - იმ სა­ღა­მოს ისე­თი ლა­მა­ზი იყა­ვი!.. ბრწყი­ნავ­დი ბედ­ნი­ე­რე­ბის­გან. მეც შენ­თან ერ­თად ვოც­ნე­ბობ­დი, მაგ­რამ მე­რე ბი­ჭე­ბი გა­მოჩ­ნ­დ­ნენ და მათ­მა სი­ცილ­მა რე­ა­ლო­ბა­ში და­მაბ­რუ­ნა... და შე­მე­შინ­და, ასე ახ­ლოს რომ მო­გიშ­ვი... შენ მე­ოც­ნე­ბე იყა­ვი, მე კი ვე­რა­ფერს გა­ვა­კე­თებ­დი შენ­თ­ვის. მივ­ხ­ვ­დი, რომ უნ­და მი­მე­ტო­ვე­ბი­ნე... ამი­ტომ ავ­ყე­ვი ბი­ჭებს და მი­გა­ტო­ვე...
და­სას­რუ­ლი შემ­დეგ ნო­მერ­ში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
21.05.2016
მთავრდება Dა ეხლა მაინც Dადეთ მალეეე
თაატ
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი