ჯეინ ეარი (თავი XVIII)
font-large font-small
ჯეინ ეარი  (თავი XVIII)
თა­ვი მეთ­ვრა­მე­ტე
მე უკ­ვე მო­გახ­სე­ნეთ, მკი­თხველო, რო­გორ მი­ვეჩ­ვიე და რო­გორ მხიბ­ლავ­და მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი. გრძნო­ბას ვერ შე­ვიც­ვ­ლი­დი მის მი­მართ მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ არავ­ითარ ყუ­რა­დღ­ე­ბას არ მაქ­ცევ­და და მთე­ლი იმ დრო­ის მან­ძილზე ერ­თხე­ლაც არ შემ­ოუხე­დავს ჩემ­თ­ვის; ან თუნ­დაც მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ მთე­ლი მი­სი ყუ­რა­დღ­ე­ბა მხო­ლოდ იმ ახალ­გაზ­რდა დი­დებ­ულმა ლე­დიმ დაი­სა­კუ­თრა, რო­მელ­საც მე იმ­დე­ნად ვძულ­დი, რომ, თუ ჩემ ახ­ლოს ჩაი­ვლიდა, ცდი­ლობ­და კა­ბის ქო­ბი­თაც არ შემ­ხებ­ოდა, ხო­ლო, თუ შემ­თხვევით მის შავ მბრძა­ნებლურ თვალ­თა მხედ­ველობის არე­ში მოვ­ხ­ვ­დე­ბო­დი, ის მაშ­ინვე სხვა მხა­რეს გაი­ხე­დავ­და, თით­ქოს ისეთ საგ­ნად მი­ვაჩ­ნ­დი, რო­მელ­საც სა­ერთოდ შე­ხედვის ღი­რსად არც კი მი­იჩ­ნე­ვენ. ყო­ველ­დღიური და­კვ­ირვებით ვრწმუნ­დე­ბო­დი, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი სწო­რედ ამ ახალ­გაზ­რდა ლე­დის შეი­რთავ­და, მაგ­რამ მხო­ლოდ ამი­ტომ ვერ შე­ვიც­ვ­ლი­დი გრძნო­ბას მის მი­მართ. მის ინ­გ­რემ­საც ამ რწმე­ნის გა­მო თა­ვი ამა­ყად ეჭ­ირა. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი დი­დი პატ­ივისცემ­ითა და მოკრ­ძა­ლებით ექ­ცეო­და. ყო­ველ წუთს მოწ­მე ვხდე­ბო­დი, თუ რო­გორ ეთაყ­ვა­ნებ­ოდა მას, თუმ­ცა ტრფო­ბის მე­ტად თავ­ისებური ხერ­ხი ჰქონ­და _ დაუ­დევ­რობა. თით­ქოს იწ­ვევ­და ქალს და ერ­ჩივნა, მას­ვე ეძებ­ნა ვა­ჟის ყუ­რა­დღ­ე­ბა და არა _ პი­რი­ქით. მაგ­რამ სწო­რედ ამ დაუ­დე­ვარ ტრფია­ლე­ბაში იყო და­მატ­ყვე­ვე­ბელი მიმ­ზიდ­ველ­ობა და ამ სია­მა­ყეში კი _ დაუ­ძლე­ველი სწრაფ­ვა.
არა, ყო­ველ­ივე ამა­ში არა­ფერი იყო ისე­თი, რომ გუ­ლი გამ­ცივებ­ოდა ან სიყ­ვარ­ულზე უარი მეთ­ქვა. მაგ­რამ ზე­მოთ ნათ­ქვამი სრუ­ლი­ად სა­კ­მარისი აღმ­ოჩნდა, რომ სას­ოწა­რკ­ვეთ­ილე­ბას მივ­ცე­მო­დი. მკი­თხველი, ალ­ბათ, იფიქ­რებს, რომ ჩემს სულს ეჭ­ვიანობის გეს­ლი წამ­ლავ­და. მაგ­რამ, გა­ნა ჩემს მდგო­მა­რეო­ბაში მყოფ ქალს შე­ეძლო ეეჭ­ვია­ნა მის ინ­გ­რე­მის მსგავს მეტ­ოქე­ზე? რა­სა­კვ­ირველ­ია, არა, და არც ვეჭ­ვიანობდი, ან _ ძალ­იან იშ­ვია­თად. ის ტკი­ვი­ლი, რო­მე­ლიც მა­წა­მებ­და, ძნელ­ია, ვინ­მემ სიტყ­ვით ახ­სნას. მის ინ­გ­რე­მი არ მი­მაჩ­ნდა ეჭ­ვიანობის ღი­რსად. მას იმ­დე­ნად არა­რაო­ბად ვთვლი­დი, რომ რაიმე გრძნო­ბას ვერ გამ­ოიწვევ­და ჩემ­ში. მო­მი­ტე­ვეთ, ასეთ პა­რადოქსისთვის, მაგ­რამ სწო­რედ იმას ვამ­ბობ, რა­საც ვფიქ­რობ. თუმ­ცა, თვალ­წარ­მტაცი იყო, ბუ­ნებ­რიობა აკლ­და. მის ასეთ მშვენ­იე­რე­ბა­სა და ბრწყინ­ვა­ლე­ბას ლა­ქად გო­ნებ­რი­ვი გამ­ოფიტულობა და ბუ­ნებ­რი­ვი გულ­ცი­ვო­ბა აჩ­ნდა. ასეთ ნია­დაგ­ზე ვე­რა­ფერი გაი­ხა­რებ­და და აყ­ვავ­დებ­ოდა, ვე­რავ­ითარ ბუ­ნებ­რივ, გემ­რიელ ნა­ყოფს ვერ იგე­მებდით და ვერ და­ტკ­ბებოდით. ის არც კე­თი­ლი იყო და არც თა­ვი­სი სა­კუ­თარი გა­აჩ­ნდა რა­მე. წიგ­ნებ­იდან მხო­ლოდ მყვი­რა­ლა ფრა­ზებს იმეო­რებ­და. თა­ვი­სი სა­კუ­თარი აზ­რით ვე­რას­ოდეს მოგ­ხიბ­ლავ­დათ. მსჯელ­ობდა მა­ღ­ალ და წმინ­და გრძნო­ბებ­ზე, მაგ­რამ მი­სი სუ­ლის­თ­ვის თა­ნაგ­რძნობა და შებ­რა­ლე­ბა ისე­ვე უცხო იყო, რო­გორც სით­ბო და სი­მარ­თლე. აქ კი ხში­რად თავს ვერ იკ­ა­ვებ­და და უნებ­ურად გას­ცემ­და ხოლ­მე სა­კუ­თარ თავს. ალ­ბათ, ეს გა­და­ჭარ­ბებული გუ­ლახ­დი­ლო­ბით მოს­დი­ო­და. რო­გორ ღვარ­ძლსა და სი­ძულ­ვილს გამ­ოხა­ტავ­და პა­წაწ­ინა ადე­ლის მი­მართ, თუ­კი ბავ­შ­ვი შემ­თხვევით მი­უ­ახ­ლოვდებ­ოდა. უტი­ფა­რი და შეუ­რაც­ხმყოფელი სიტყ­ვე­ბით თავ­იდან იშო­რებ­და; ხან­და­ხან სას­ტუმ­რო ოთახ­იდან გა­რე­თაც კი აგ­დებ­და; ყო­ველ­თ­ვის ცი­ვად და ღვარ­ძლიანი და­ცინ­ვით მი­მარ­თავ­და. მაგ­რამ, ჩემ გარ­და, სხვი­სი თვა­ლებიც და­ჟი­ნებით, შორ­ს­მ­ჭ­ვ­რე­ტელური ალ­ღო­თი და თით­ქ­მის მაც­დუნე­ბელი ღი­მილითაც აკვ­ირდებ­ოდნენ მის ინ­გ­რე­მის ასეთ თვალ­ნათლივ გამ­ოკ­ვეთილ ხას­იათს. დი­ახ, მო­მა­ვალი საქ­მ­რო, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი, აკვ­ირდებ­ოდა თა­ვის სას­ურველს. გამ­უდმებით ადევ­ნებ­და თვალ­ყურს და ვე­რაგული სიფხიზ­ლი­თა და შორ­ს­მ­ხედ­ველი თვა­ლით ცხა­დად ამ­ჩნევ­და თა­ვი­სი გუ­ლის რჩე­უ­ლის ხას­იათის ყვე­ლა ნა­კლ­ოვან მხა­რეს. სწო­რედ ამის გა­მო მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს, აშკ­ა­რა იყო, არ შე­ეძლო მის ინ­გ­რე­მის მი­მართ დი­დი გრძნო­ბა ჰქო­ნო­და. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის გრძნო­ბე­ბის გაშ­იფვრამ და იქ თა­ვი­სი მო­მა­ვალი სა­ცო­ლის მი­მართ სი­ცი­ვის ამ­ოკი­თხვამ ჩემს გულს აუ­ტა­ნელი ტკი­ვი­ლი მია­ყე­ნა.
ვხე­დავდი, რომ ის მხო­ლოდ ოჯა­ხუ­რი თუ რა­ღ­აც პო­ლი­ტი­კუ­რი მო­საზ­რე­ბების გა­მო ირ­თავ­და მას. მის ინ­გ­რე­მის წარ­მომავ­ლობა და მა­ღ­ალ საზ­ოგად­ოებრივ წრე­ებ­თან კავ­ში­რი მის ინ­ტე­რე­სებს, ცხად­ია, ეთან­ხმებ­ოდა. ვამ­ჩნევდი, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს მის­თ­ვის თა­ვი­სი გრძნო­ბა არ მიე­ძღვ­ნა. მის ინ­გ­რემ­მა კი, მთე­ლი თა­ვი­სი ფი­ზი­კუ­რი სრულ­ქ­მ­ნი­ლე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად, არ იცო­და, რო­გორ უნ­და მიე­ღწ­ია გა­მარ­ჯვებისთვის და ხელთ ეგ­დო მის გულ­ში ფარ­ულად შე­ნახული გან­ძი. აი, სწო­რედ ამ მი­ზე­ზების გა­მო ვღ­ე­ლავდი, ვში­შობ­დი და შემ­ომკვ­ნეს­ოდა გუ­ლი. აი, ამი­ტომ მოს­დებ­ოდა ჩემს გულს ჩაუ­ქრობელი ცეცხ­ლი. მის ინ­გ­რემს არ შე­ეძლო მი­სი მო­ხიბ­ვ­ლა.
მას რომ გა­მარ­ჯვებისთვის მაშ­ინვე მიე­ღწ­ია, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერიც, მორ­ჩი­ლად და გულ­წ­რ­ფე­ლად, თა­ვის გრძნო­ბას ფეხ­ქვეშ გაუ­გებ­და. მეც სა­ხეს დავ­იფა­რავდი, კედ­ლისკ­ენ მივ­ბ­რუნ­დე­ბო­დი და თავს მო­ვიკ­ლავდი მა­თი გუ­ლის­თ­ვის. მის ინ­გ­რე­მი რომ სიკ­ეთით სავ­სე, კე­თილ­შო­ბი­ლი ადამ­იანი ყო­ფი­ლი­ყო, ძლი­ე­რი გრძნო­ბე­ბით, მგზნე­ბა­რებით, სათ­ნოებ­ითა და კეთ­ილგონიე­რებით დაჯ­ილდოებული, მა­შინ მე მო­მიხ­დებ­ოდა სა­მკვ­დრო-სა­სი­ცოცხ­ლო ბრძო­ლა­ში ჩაბ­მუ­ლი ორი ვეფხ­ვის: ეჭ­ვიან­ობისა და სას­ოწა­რკ­ვეთ­ილების ჭი­დი­ლი გა­და­მე­ტა­ნა. და­ე, მათ და­ეფ­ლითათ და თვა­ლის და­ხამ­ხა­მე­ბაში მო­ეს­პოთ ჩე­მი გუ­ლი, მე მა­ინც თაყ­ვანს ვცემ­დი იმ ახალ­გაზ­რდა არ­სე­ბას, თუ მეც­ოდინებ­ოდა, რომ ის ყვე­ლას სჯობ­და თა­ვი­სი ადამ­იანური თვი­სე­ბებ­ითა და სუ­ლი­ე­რი ღი­რსებით. მა­შინ ჩე­მი სი­ცოცხ­ლის დარ­ჩენილ დღ­ე­ებ­საც სრულ სიმ­შ­ვი­დე­ში გა­ვა­ტა­რებდი. რაც უფ­რო ღრ­მად დავ­რწმუნდებოდი მის უპი­რა­ტეს­ობაში, მით უფ­რო დი­დი მოკრ­ძა­ლებით გან­ვიმსჭვა­ლებოდი მის­და­მი და მით უფ­რო აუღ­ელ­ვებ­ლად და მშვი­დად გან­ვშორდებოდი სი­ცოცხ­ლეს. მაგ­რამ, სი­ნამ­დვილეში, სულ სხვა ხდებ­ოდა: თვალ­ყურს ვა­დევ­ნებდი, რო­გორ ცდი­ლობ­და, და­ეტ­ყვე­ვებ­ინა მამაკაცის გუ­ლი, მაგ­რამ მი­სი ყო­ველ­დღიური წარ­უმა­ტებლობის მოწ­მეც ვხდე­ბო­დი, რაც ქა­ლის­თ­ვის სრუ­ლი­ად ჩაუ­წვდომელი რჩებ­ოდა. ის ვერ გრძნობ­და სა­კუ­თარ გრძნო­ბა­თა მარცხს. ამა­ოდ ოც­ნებ­ობდა, რომ თი­თო­ე­უ­ლი მის­გან ნატყორ­ც­ნი ისა­რი ნი­შან­ში მოხ­ვედ­რი­ლი­ყო. იმ დროს, რო­დე­საც, მო­ზეი­მე გან­წყობილებით თავ­ბრუდახ­ვეული, წარ­მა­ტე­ბას ამა­ყად მო­ელ­ოდა, სწო­რედ ეს სია­მა­ყე და თვითკ­მაყ­ოფილე­ბა უფ­რო და უფ­რო აშ­ორებ­და და­სახულ მი­ზანს. მოწ­მე ვხდე­ბო­დი რა ყო­ველ­ივე ამის, ვგრძნობ­დი, ამ­იერ­იდან გან­უწყვე­ტელ მღ­ელ­ვა­რე­ბა­სა და საშ­ინელ ტან­ჯვა-­წა­მე­ბაში უნ­და გა­მე­ტა­რებ­ინა დღ­ე­ები.
ვხე­დავდი მის მარცხს და ვი­ცო­დი, რო­გორ უნ­და მიე­ღწ­ია წარ­მა­ტებ­ისათვის. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის მკ­ერდში ნას­რო­ლი ის­რე­ბი მის­სა­ვე ფეხ­ქვეშ ცვი­ო­და. კარ­გად ვატყობ­დი, ეს ის­რე­ბი უფ­რო წრფე­ლი გრძნო­ბით სავ­სე ადამ­იანის ხელს რომ ეტ­ყორცნა, რო­ჩეს­ტერის ამაყ გულს მახ­ვი­ლი­ვით გა­ჰკ­ვეთ­და და სიყ­ვა­რუ­ლით აღ­ავ­სებ­და, მის მკ­აცრ გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას სიყ­ვა­რუ­ლის ცეცხ­ლით აღ­აგ­ზნებ­და და დამ­ცინავ სა­ხე­ზე სით­ბოს ნა­პერ­წკ­ლებს აუ­ციმციმებ­და, მაგ­რამ უფ­რო კარ­გი და საი­ნტე­რესო იქ­ნებ­ოდა ამ ბრძო­ლა­ში სრუ­ლი­ად მშვი­დად და ყო­ველ­გვარი ია­რა­ღის გა­რე­შე გა­მარ­ჯვე­ბა.
რა­ტომ მე­ტი გავ­ლენის მოხ­დე­ნა არ შეუ­ძლია მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­ზე, რო­ცა წი­ლად ხვდა ბედ­ნიე­რე­ბა, ასე ახ­ლოს ყო­ფი­ლი­ყო მას­თან? _ ვე­კი­თხებოდი ჩემს თავს. ალ­ბათ, თვი­თონ არ შეუ­ძლია ნამ­დ­ვი­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი, არ გა­აჩ­ნია მის­და­მი ნამ­დ­ვი­ლი გრძნო­ბა და მის­წ­რა­ფე­ბა. მას რომ ნამ­დ­ვი­ლი გრძნო­ბა უღვ­იოდეს გულ­ში, ასე ხელ­გაშლილი არ უნ­და ფან­ტავ­დეს ძვი­რად ღი­რებულ ღი­მილს, არც ასე მო­ციმ­ცი­მე თვა­ლებით უნ­და შეს­ცქერ­ოდეს დაუ­სრულებ­ლად, არც ასე გრძნო­ბით აღ­ვ­სი­ლი უნ­და აღ­აპ­ყრობდეს თვა­ლებს ზე­ცად. ან ეს­ოდენი სიკ­ე­კლ­უცე და წე­ლის მოხ­დე­ნი­ლი რხე­ვა რა საჭ­იროა? ვფიქ­რობ­დი, წყნა­რად რომ მჯდა­რი­ყო, დაუ­სრულებ­ლად არ ეტ­იტინა და და­ჟი­ნებით არ ეც­ქირა მის­თ­ვის სა­ხეში, მის გულს უფ­რო ად­ვილად და­ატ­ყვე­ვებ­და. რა ხში­რად შემ­იმჩნევ­ია მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის სა­ხე­ზე სულ სხვა გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა, იმ გულ­ცივ თავ­და­ჭერ­ილობას­თან შე­და­რებით, რომ­ლი­თაც ის ახ­ლა მის ინ­გ­რე­მის და­ჟი­ნებულ თა­მაშს პას­უხობდა. ეს სხვა გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა თავ­ისთა­ვად უნ­და წარ­მოქ­მ­ნი­ლი­ყო. მას ვე­რავ­ითარი ყალ­ბი, ხე­ლოვ­ნუ­რი გზით და წი­ნას­წარ ნა­ვა­რაუ­დევი ხრიკ­ებით ვე­რავინ გამ­ოიწვევ­და. ის მხო­ლოდ უნ­და გა­ეზ­ია­რებ­ინათ და ეპას­უხათ, რა­საც მო­ითხოვ­დ­ნენ ყო­ველ­გვარი მან­ჭვა-­გრეხის გა­რე­შე. მა­შინ ეს გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა მეტ ძა­ლას მო­იკ­რებ­და, სით­ბო­თი და ალერ­სით აღი­ვსებ­ოდა და გულს მად­ლიანი მზის სხი­ვე­ბით გა­ათ­ბობდა. "რო­გორ მოა­ხერ­ხებს მის ინ­გ­რე­მი ას­იამოვნოს და ბედ­ნიე­რე­ბა მო­უ­ტა­ნოს მას, რო­დე­საც ჯვარს დაი­წე­რენ?~ ვფიქ­რობ­დი, ის ამას ვერ მოა­ხერ­ხებ­და. გულ­წ­რ­ფე­ლად მწამ­და, რომ მის მე­უღ­ლეს შე­ეძლო ყო­ფი­ლი­ყო ყვე­ლა­ზე ბედ­ნიერი ქა­ლი ამ მზის­ქ­ვე­შეთში.
აქამ­დე ჯერ კი­დევ არა­ფერი მით­ქ­ვამს ისე­თი, რი­თაც შე­საძ­ლე­ბელი იქ­ნებ­ოდა, მსჯავ­რი და­მედო მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის მო­მა­ვალი გეგ­მებისთვის, რომ­ლე­ბიც მის სა­ვა­რაუდო ქორ­წი­ნე­ბა­სა და ამ გზით მიღ­წეულ მა­ღ­ალ წრე­ს­თან ურ­თი­ერ­თობას ით­ვალ­ისწინებ­და. პირ­ვე­ლად, რო­დე­საც მი­სი გან­ზრახ­ვა შევ­იტყვე, გან­ცვიფრებული დავ­რ­ჩი. მე იგი ისეთ ადამ­ია­ნად არ მი­მაჩ­ნდა, რო­მელ­ზეც რაი­მე ბა­ნალური აზ­რი ასე იოლად მო­ახ­დენ­და გავ­ლე­ნას და ისიც _ მე­უღლის არ­ჩევის დროს. მაგ­რამ, რაც უფ­რო მე­ტად ვმსჯე­ლობ­დი ამ სა­კი­თხზე და ამ წყვი­ლის მდგო­მა­რეო­ბა­სა და აღზ­რდას ვუკვ­ირდებოდი, მით უფ­რო ნა­კ­ლებ უფ­ლე­ბას ვაძ­ლევდი სა­კუ­თარ თავს, გან­მე­სა­ჯა ის ან მის ინ­გ­რე­მი იმის გა­მო, რომ იმ იდე­ებ­ისა და პრინ­ცი­პე­ბის მი­ხედ­ვით მოქ­მე­დებ­დნენ, რო­მელ­თაც, ეჭ­ვი არ არის, ად­რეული სიყ­მაწ­ვილიდან­ვე უნერ­გავ­დნენ. ამ კლა­სის თი­თო­ე­უ­ლი წარ­მომად­გე­ნელი ასეთ­ივე პრინ­ცი­პე­ბით ხელ­მძღ­ვა­ნელ­ობდა. ვფიქ­რობ­დი, ალ­ბათ, მი­ზე­ზიც ჰქონ­დათ, რომ ასე მტკი­ცედ იცავ­დნენ იმას, რის აზ­რსაც მე ვერ ჩავ­წ­ვ­დო­მო­დი. მეგ­ონა, მის ად­გილზე მხო­ლოდ სა­კუ­თარი გუ­ლის ძა­ხილს დავ­უგდებდი ყურს და მხო­ლოდ ისეთ ქალს შევ­ირთავდი, ვინც მეყ­ვა­რებ­ოდა. დარ­წმუნებული ვი­ყა­ვი, მთე­ლი ქვე­ყა­ნა ისე უნ­და მოქ­ცე­უ­ლი­ყო, რო­გორც მე მსურ­და და სწო­რი მეგ­ონა.
მხო­ლოდ იმას ვამ­ჩნევდი, რომ არა მარ­ტო ამ სა­კითხში, არა­მედ მრა­ვალ სხვა სა­კითხშიც მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­ისადმი დიდ ლმო­ბიე­რე­ბა­სა და შემ­წყნა­რებ­ლობას ვი­ჩენ­დი. მავ­იწყდებ­ოდა მი­სი ის ნა­კლ­ოვა­ნე­ბები, რომ­ლებ­ზეც წი­ნათ ასე ფრთხი­ლად მეჭ­ირა თვა­ლი. პირ­ვე­ლად ვცდი­ლობ­დი მი­სი ხას­იათის ყვე­ლა მხა­რე, ავ­იცა და კარ­გიც, შე­მეს­წავ­ლა, ამეწ­ონ-და­მეწ­ონა და სა­მარ­თლიანი მსჯავ­რიც გამ­ომე­ტა­ნა. მის სა­რკ­აზ­მსა და უკ­მეხ­ობაში, რო­მე­ლიც წი­ნათ თავ­ზარს მცემ­და, ახ­ლა ცუდს ვე­რა­ფერს ვხე­დავდი, ის ახ­ლა რჩე­უ­ლი საჭ­მ­ლის ცხა­რე სა­ნე­ლებ­ლად მეჩ­ვე­ნებ­ოდა. მი­სი სიცხა­რე პირს მწვავ­და, მაგ­რამ უიმი­სოდ საჭ­მელი ხომ მეტ­ისმე­ტად უგე­მუ­რი იქ­ნებ­ოდა. რაც შე­ე­ხე­ბა მის იდუ­მალ გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას, პირ­ქუ­ში იყო ის თუ ნა­ღვ­ლიანი, მზა­კვრული თუ უნუ­გე­შო, ფრთხი­ლი და­მკვ­ირვებლის თვა­ლი ამ გრძნო­ბას მის თვა­ლებში დრო­დად­რო მა­ინც ამ­ჩნევ­და, მაგ­რამ, სა­ნამ მო­ას­წრებდით მის უც­ნა­ურ სიღრ­მეში ჩა­ხედ­ვას, სა­ნამ ნა­წი­ლობ­რივ მა­ინც აღმ­ოა­ჩენდით იქ რა­მეს, ის მსწრაფლ ქრებ­ოდა. ეს სწო­რედ ის იყო, რაც მე ასე მაძ­რწუნებ­და. თით­ქოს ვულკ­ანურ მწვერ­ვა­ლებს შო­რის და­ვე­ხე­ტებოდი; უცებ მი­წის­ძ­ვ­რა ვიგ­რ­ძე­ნი; დავ­ინა­ხე, დე­დამ­იწამ რო­გორ გა­ა­ღო პი­რი და უფ­ს­კ­რუ­ლი გამ­ოჩნდა. მის სა­ხე­ზე დრო­დად­რო ახ­ლაც ვამ­ჩნევდი ასეთ გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას, გუ­ლი მით­რ­თო­და, მაგ­რამ არ ვღ­ე­ლავდი. იმის მაგ­ივრად, რომ თა­ვი ამერ­იდებ­ინა და გავ­ქცეოდი, ვნატ­რობ­დი, გა­მე­ბე­და, მი­ვახ­ლოებოდი და მი­სი სა­ი­დუმ­ლო ამ­ომეცნო. ამი­ტომ მეჩ­ვე­ნებ­ოდა მის ინ­გ­რე­მი ყვე­ლა­ზე ბედ­ნიერ ადამ­ია­ნად. ერთ მშვენ­იერ დღ­ეს მას შე­ეძლო ამ უფ­ს­კ­რულ­ში ჩა­ე­ხე­და და მი­სი სუ­ლის საი­დუმლოე­ბა სრუ­ლი­ად თავ­ისუფლად გამ­ოეცნო, ამას­თა­ნა­ვე, ამ საი­დუმლოე­ბა­თა ბუ­ნე­ბაც კარ­გად შე­ეს­წავ­ლა.
ამ დრო­ის გან­მავ­ლობაში, რო­დე­საც მთე­ლი ჩე­მი არ­სებით მხო­ლოდ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­სა და მის მო­მა­ვალ მე­უღ­ლე­ზე ვფიქ­რობ­დი, მხო­ლოდ მათ ვამ­ჩნევდი, მა­თი საუ­ბარი მეს­მოდა და მათ­სა­ვე მოძ­რაო­ბას ვუთ­ვალ­თვა­ლებდი, რო­მე­ლიც დი­დი საი­დუმლოებით იყო მო­ცუ­ლი და ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვ­ნელ­ოვან გამ­ოცა­ნად იქ­ცა ჩე­მი პი­რა­დი ცხოვ­რე­ბის­თ­ვის, ყვე­ლა და­ნარ­ჩენი სტუ­მა­რი თა­ვი­სი საქ­მით იყო გარ­თუ­ლი. ისი­ნი თავ­ისებ­ურად ერ­თობოდნენ და გან­ცხრომას ეძ­ლეო­დნენ. ლე­დი ლი­ნი და ლე­დი ინ­გ­რე­მი ერ­თად საუ­ბარს მე­დი­დუ­რი გამ­ომეტ­ყვე­ლებით გა­ნაგ­რძობდნენ, ჩალ­მით მორ­თულ თა­ვებს ხან­გამ­ოშვებით თან­ხ­მო­ბის ნიშ­ნად ერ­თიმეო­რეს უკ­რავ­დნენ და ხე­ლებს ორი მორ­თუ­ლი ტი­კი­ნის მსგავ­სად ამ­ოძრა­ვებ­დნენ; თით­ქოს სურ­დათ, უფ­რო ცხა­დად გამ­ოე­ხა­ტათ გაო­ცე­ბა, რაი­მე აზ­რის იდუ­მა­ლე­ბა ან საშ­ინელი ძრწო­ლა, იმის­და მი­ხედ­ვით, თუ საჭ­ორაო თე­მა რა სა­კითხს შე­ე­ხებ­ოდა. ლმო­ბი­ე­რი მი­სის დენ­ტი, კე­თილ­შო­ბი­ლი თვი­სე­ბებით სავ­სე მი­სის ეშ­ტონს ესაუ­ბრებ­ოდა. ორი­ვე მან­დილოსანი ხან­გამ­ოშვებით თა­ვი­სი თა­ვაზ­იანი ტო­ნით და კე­თი­ლი ღი­მი­ლით მეც არ მი­ვიწყებ­და. სერ ჯორჯ ლი­ნი, პოლ­კო­ვნიკი დენ­ტი და მის­ტერ ეშ­ტო­ნი პო­ლი­ტი­კის სა­კი­თხებ­ზე კა­მათ­ობდნენ, საგ­რაფოს საქ­მე­ებს იხი­ლავ­დნენ და სა­სა­მართლო პრო­ცე­სების მიმ­დი­ნა­რეობის შე­სა­ხებ მსჯელ­ობდნენ. ახალ­გაზ­რდა ლორდ ინ­გ­რემს ემი ეშ­ტონთან სატ­რფიალო საუ­ბარი გა­ე­ბა. ლუ­ი­ზა ეშ­ტო­ნი ლი­ნე­ბის გვა­რის ერ­თ-ერთ ახალ­გაზ­რდა წარ­მომად­გე­ნელ­თან ერ­თად რო­ი­ალ­ზე უკ­რავ­და და მღ­ერ­ოდა. მე­რი ინ­გ­რე­მი უემო­ცი­ოდ ის­მენ­და ამა­ვე ოჯა­ხის მეო­რე ვა­ჟიშვილის ალერ­სიან საუ­ბარს. ხან­და­ხან ყვე­ლა, თით­ქოს შე­თან­ხმებ­ულიაო, შეწ­ყვეტ­და თა­ვი­სი რო­ლის შეს­რულე­ბას და მთა­ვარ მსახ­იობთა თა­მაშს აკვ­ირდებ­ოდა, რად­გა­ნაც, ბო­ლოს და ბო­ლოს, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი და მას­თან სა­კ­მაოდ ახ­ლოს მდგო­მი მის ინ­გ­რე­მი წარ­მოად­გენ­დნენ ამ საზ­ოგად­ოების სი­ცოცხ­ლი­სა და სუ­ლი­ე­რი ცხოვ­რე­ბის თავ­სა და ბო­ლოს. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ერ­თი სა­ათ­ითაც რომ და­ეტ­ოვებ­ინა სა­დარ­ბაზო ოთა­ხი, მის სტუ­მარ­თა შო­რის მაშ­ინვე მოწყენ­ილობა შეი­მჩნეო­და. მი­სი გამ­ოჩე­ნა კი რა­ღ­აც ახალ სა­სი­ცოცხ­ლო ბიძგს აძ­ლევ­და მათ და სტუ­მარ­თა საუ­ბარში აღფ­რთოვა­ნე­ბას იწ­ვევ­და.
მი­სი ასე­თი მაც­ოცხლე­ბელი გავ­ლე­ნა ამ საზ­ოგად­ოე­ბა­ზე საგ­რ­ძ­ნო­ბი მა­შინ გახ­და, რო­დე­საც ის რა­ღ­აც საქ­მე­ებ­ზე მილ­კოტ­ში გამ­ოიძა­ხეს. რო­გორც ჩან­და, გვი­ან სა­ღ­ამ­ომდე არც უნ­და დაბ­რუნებულიყო. ნაშ­უა­დღ­ევს ცო­ტა წამ­ოწვიმა. სტუმ­რებს სა­სეირნოდ გას­ვლა ჰქონ­დათ გა­დაწ­ყვეტილი ბო­შა­თა ბა­ნა­კის სა­ნა­ხა­ვად, რო­მელ­თაც ჰე­ის გა­რეთ გა­ე­შა­ლათ კარ­ვები, მაგ­რამ წვი­მის გა­მო მგზავ­რობა გა­დაიდო. რამ­დენ­იმე ჯენ­ტლმენ­მა სა­ჯი­ნი­ბოს მი­აშ­ურა. ახალ­გაზ­რდა ყმაწ­ვი­ლი კა­ცები ქა­ლებ­თან ერ­თად საბ­ილიარდოში ბი­ლი­არდს თა­მაშ­ობდნენ. ლორ­დის ქვრი­ვე­ბი, მი­სის ინ­გ­რე­მი და მი­სის ლი­ნი, სევ­დის გა­სა­ქარ­ვებ­ლად კარ­ტით ერ­თობოდნენ. ბლანშ ინ­გ­რემ­მა ქედ­მა­ღლური დუ­მი­ლით უკ­უაგდო მი­სის ეშ­ტონისა და მი­სის დენ­ტის ცდა, რო­გორ­მე ჩა­ე­ბათ საუ­ბარში. პირ­ვე­ლად გრძნო­ბით სავ­სე მელ­ოდიას ღი­ღი­ნებ­და და რო­ი­ალ­ზეც და­უკ­რა, მაგ­რამ მა­ლე ბიბ­ლი­ო­თე­კი­დან რო­მელ­იღ­აც რო­მა­ნი გამ­ოიტა­ნა, უგუ­ნე­ბოდ და მოწყ­ვე­ტით დაჯ­და დი­ვან­ზე და ამ საი­ნტე­რესო წიგ­ნით შე­ე­ცა­და მო­ლო­დი­ნის წუ­თებ­ში თა­ვი რო­გორ­მე გა­ერთო. რო­გორც მთელ სახ­ლ­ში, ისე სას­ტუმ­რო ოთახ­შიც სრუ­ლი მყუდ­როე­ბა გა­მე­ფებულიყო, მხო­ლოდ დრო­გამ­ოშვებით თუ აღ­წევ­და საბ­ილიარ­დოდან ბი­ლი­არ­დის მო­თა­მა­შე­თა მხი­ა­რუ­ლი ხმე­ბი.
ბნელ­დებ­ოდა. სა­ათის ზარ­მა ამ­ც­ნო სტუმ­რებს, რომ სა­დი­ლო­ბის დრო მო­ახ­ლოვდა და სა­ჭი­რო იყო ტან­საც­მელი გამ­ოეც­ვა­ლათ. სწო­რედ ამ დროს პა­ტა­რა ადელ­მა, რო­მე­ლიც ჩემ გვერ­დით, სას­ტუმ­რო ოთა­ხის ფან­ჯ­რის რა­ფა­ზე და­ჩო­ქი­ლი გა­რეთ იყუ­რებ­ოდა, წამ­ოიძა­ხა:
_ Vოილჰ, Mონსიეურ ღოც­ჰეს­ტერ, ქუი რე­ვი­ენტ!
მივ­ტ­რი­ალ­დი, მის ინ­გ­რე­მი თით­ქ­მის ად­გილიდან წამ­ოფრინდა. სხვებ­მაც თა­ვი ანე­ბეს გარ­თობას და იქით დაი­წყეს ყუ­რე­ბა. სველ ქვი­შა­ზე ერ­თდროულად ეტ­ლის ბორ­ბ­ლე­ბის ჭრი­ჭი­ნი და ცხე­ნების ფლოქ­ვე­ბის ხმა გაი­სმა. სა­ფოს­ტო ეტ­ლი თან­და­თანობით გვი­ახ­ლოვდებ­ოდა.
_ რა­ტომ მო­უ­ვი­და აზ­რად ასე­თი ეტ­ლით დაბ­რუნე­ბა? _ იკი­თხა მის ინ­გ­რემ­მა. _ ის ხომ თა­ვი­სი შა­ვი ცხე­ნით გა­ემ­გზავ­რა და პა­ი­ლო­ტიც თან ჰყავ­და; სად არ­იან ცხე­ნი ან ძა­ღლი?
ამ სიტყ­ვე­ბით მა­ღ­ალი, გან­იერ ტან­საც­მელში გა­მოწყო­ბი­ლი მის ინ­გ­რე­მი ისე ახ­ლოს მო­ვი­და სა­რკ­მელ­თან, რომ იძუ­ლე­ბუ­ლი გავ­ხ­დი, უკ­ან და­მეხ­ია, თა­ნაც ისე­თი სის­წ­რა­ფით, რომ კი­ნა­ღ­ამ ხერ­ხე­მალი გა­დავ­იტე­ხე. იგი იმ­დე­ნად აღგ­ზნებული იყო, პირ­ვე­ლად ვერც კი შემ­ნიშნა, მაგ­რამ, თვა­ლი მომკ­რა თუ არა, ზიზღით ტუ­ჩი აი­ბზუა და მეო­რე სა­რკ­მელ­თან გა­დაი­ნაც­ვლა. ეტ­ლი გა­ჩერ­და. მე­ეტ­ლემ შემ­ოსას­ვლელ კარ­ზე ზა­რი და­რეკა და სამ­გზავრო ტან­საც­მელში ჩაც­მუ­ლი ჯენ­ტლმენი ეტ­ლიდან გად­მოვიდა. ის მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი არ აღმ­ოჩნდა. ეს იყო მა­ღ­ალი, მოხ­დე­ნი­ლი, მა­ღ­ალი წრის უცხო მა­მა­კ­აცი.
_ რა საწ­ყენ­ია! _ წამ­ოიძა­ხა მის ინ­გ­რემ­მა, _ შე სა­ძა­გელო მა­ი­მუ­ნო (მი­მარ­თა პა­ტა­რა ადელს), ვინ აგ­იყვა­ნა ფან­ჯ­რის რა­ფა­ზე, რომ ტყუ­ი­ლი ამ­ბები მოგ­ვი­ტა­ნო? _ მე­რე გა­ჯავ­რებ­ულმა მე გად­მომხე­და, თით­ქოს დამ­ნა­შა­ვე ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი.
დე­რე­ფანში ლა­პა­რა­კის ხმა გაი­სმა და ახალ­მო­სუ­ლიც მა­ლე შემ­ოვიდა. მან თა­ვი ლე­დი ინ­გ­რემს და­უკ­რა, ალ­ბათ, მან­დილოსან­თა შო­რის ყვე­ლა­ზე უფ­რო­სად ის მი­იჩ­ნია.
_ ჩანს, უდ­როო დროს გე­ა­ხელით, ქალ­ბატონო. ჩე­მი მეგ­ობარი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი შინ არ დამ­იხვდა, მაგ­რამ მე­ტად შო­რე­უ­ლი მოგ­ზაუ­რობიდან დავ­ბ­რუნ­დი. ვფიქ­რობ, მას­თან ძვე­ლი და პი­რა­დი მე­გობ­რუ­ლი ურ­თი­ერ­თობა ნე­ბას მაძ­ლევს იმ­დე­ნად გა­ვკ­ად­ნიერ­დე, რომ მის დაბ­რუნე­ბამ­დე ამ სახ­ლ­ში დავ­ბინავ­დე.
მას მე­ტად თა­ვაზ­იანი საქ­ციელი ჰქონ­და. მის­მა აქ­ცენ­ტმა გა­მაო­ცა. ის უცხო­უ­რი არ იყო, მაგ­რამ არც მთლად ინ­გ­ლი­სურს ჰგავ­და. წლო­ვა­ნებით, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ხნის ყო­ფი­ლი­ყო. ასე, და­ახ­ლოებით, ოც­და­ათ­იდან ორ­მო­ცამ­დე. სა­ხე ავად­მყოფურად ფერ­მკრ­თალი ჰქონ­და; თო­რემ სხვა მხრივ, გან­სა­კუ­თრებით, პირ­ვე­ლი შე­ხედვით, მშვენ­იერი შე­სა­ხე­დაობის მა­მა­კ­ა­ცად ჩაი­თვლებ­ოდა. ახ­ლო და­კვ­ირვებით კი მის სა­ხე­ზე რა­ღ­აც უსი­ა­მოვ­ნო გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას აღმ­ოა­ჩენდით ან, უფ­რო უკ­ეთ რომ ვთქვა, ის სი­ამ­ოვნე­ბას ვე­რაფრით გაგ­რძნობინებ­დათ; სა­ხის ნა­კვ­თები თუმ­ცა წყო­ბი­ლი ჰქონ­და, მაგ­რამ მო­დუ­ნე­ბუ­ლი, თვა­ლები დი­დი და ლა­მაზი, მაგ­რამ უსი­ცოცხ­ლო და უაზ­რო, ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, მე ასე მეჩ­ვე­ნებ­ოდა.
ზა­რის ხმამ ამ­ც­ნო სტუმ­რებს, რომ სა­დი­ლო­ბის დრო ახ­ლოვდებ­ოდა და ტან­საც­მელი უნ­და გამ­ოეც­ვა­ლათ. კრე­ბუ­ლი დაი­შა­ლა. სა­დი­ლო­ბის შემ­დეგ მე კვ­ლავ ვნა­ხე ახალ­მო­სუ­ლი ჯენ­ტლმენი. იგი, რო­გორც სა­კუ­თარ სახ­ლ­ში, ისე იქ­ცეო­და. მი­სი სა­ხის გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა ახ­ლა უფ­რო არ მო­მეწ­ონა. მან თით­ქოს შე­მა­კრთო კი­დეც. წო­ნას­წორობას მოკ­ლებული და მეტ­ისმე­ტად უსი­ცოცხ­ლო ჩან­და. თვა­ლებს უაზ­როდ აქეთ-იქით აცე­ცებ­და და ეს მის სა­ხეს ძალ­იან უც­ნა­ურ გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას აძ­ლევ­და. ასე­თი გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა ჩემს სი­ცოცხ­ლე­ში არ მე­ნა­ხა. ეს მოხ­დე­ნი­ლი და სა­კ­მაოდ სას­იამოვნო გა­რეგნობის ადამ­იანი სრუ­ლი­ად არ მომ­წონ­და. კან­გა­და­ტკ­ეცილ, სწორ, ოვა­ლურ სა­ხე­ზე არავ­ითარი ადამ­იანური ძა­ლა არ შეი­მჩნეო­და. არც კეხ­იან ცხვირ­სა და ალ­უბლისფერ პა­ტა­რა ტუ­ჩებს შე­ეძლო გამ­ოე­ხა­ტა ვა­ჟური სიმ­ტ­კი­ცე. და­ბალი და ვიწ­რო შუბ­ლიც არ მეტ­ყვე­ლებ­და მის გო­ნე­ბა­მახ­ვილობა­ზე. გაც­იებულ, მუქ­თაფ­ლისფერ თვა­ლებში კი გრძნო­ბის ნა­ტა­მალი არ მო­ჩან­და.
ჩვეუ­ლებრივ, ისევ წყნარ კუ­თხეს მი­ვაშ­ურე, სა­დაც ჯდო­მა მიყ­ვარ­და და სტუ­მარს ბუხ­რის თავ­ზე მდგა­რი კან­დე­ლაბ­რების შუქ­ზე ვათ­ვალ­იე­რებდი, რო­მე­ლიც მის სა­ხეს სა­კ­მაოდ ანა­თებ­და. ის ბუხ­რის პი­რას სა­ვარ­ძელში იჯ­და და კი­დევ უფ­რო წინ მი­ი­წევ­და. ეტ­ყობა, სცი­ო­და. მე მას მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ვა­და­რებდი და, თუ სხვაო­ბა­ზე ვი­ლა­პა­რა­კ­ებთ, ეს ორი ადამ­იანი ერ­თმა­ნეთის სრუ­ლი­ად სა­პი­რის­პი­რო­ნი იყ­ვ­ნენ. წარ­მოიდგინეთ, მძი­ნა­რა ბა­ტი და ამა­ყი შე­ვარ­დენი, უწყი­ნა­რი ცხვა­რი და მი­სი­ვე მცვე­ლი, ავი, თვა­ლებ­ბრია­ლა, ბან­ჯგვლიანი ქო­ფა­კი.
მან გა­ნაც­ხა­და, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ჩე­მი ძვე­ლი მეგ­ობარ­იაო. ძალ­იან უც­ნა­უ­რი მეგ­ობრობა კი უნ­და ჰქო­ნო­დათ.
ეს ძვე­ლი ან­დაზის მარ­თლაც ცოცხა­ლი თვალ­საჩ­ინოე­ბა იქ­ნებ­ოდა: "ორი უკი­დურეს­ობა ერ­თმა­ნეთს ვერ ას­ცდე­ბა~.
ორი თუ სა­მი ჯენ­ტლმენი მის ახ­ლოს სა­ვარ­ძელში ჩას­ხდნენ და საუ­ბარი გა­ა­ბეს. ჩე­მამ­დე ამ სა­უბ­რის ნაწ­ყვე­ტებიც კი ძლივს აღ­წევ­და. პირ­ვე­ლად ძალ­იან მი­ჭირ­და რა­მე გა­მეგ­ონა, რად­გან ჩემ ახ­ლოს ლუ­ი­ზა ეშ­ტო­ნი და მე­რი ინ­გ­რე­მი ის­ხ­დ­ნენ. მა­თი ლა­პა­რა­კი საშ­უა­ლე­ბას არ მაძ­ლევ­და ხან­და­ხან ყურ­მოკ­რუ­ლი, ნაწ­ყვეტ­-ნაწ­ყვეტი წი­ნა­და­დე­ბებ­იდან რა­მე გა­მეგ­ონა. ისი­ნი ახალ­მოსულზე მსჯელ­ობდნენ. ორი­ვე მას ლა­მაზი გა­რეგნობის მა­მა­კ­ა­ცად თვლი­და, ლუ­ი­ზამ მას სას­იყვარულო სა­ხელიც კი შე­არ­ქვა და თქვა, ვა­ღ­მერ­თებო. მე­რი კი და­ჟი­ნებით სთხოვ­და, ყუ­რა­დღ­ე­ბა მი­ექ­ცია მი­სი "ულა­მა­ზესი პი­რის მოყ­ვან­ილობისა და ასეთ­ივე ლა­მაზი ცხვი­რის­თ­ვის", რად­გან ეს ორი რამ წარ­მოად­გენ­და მის იდე­ალს სი­ლა­მაზის სრულ­ყო­ფის სა­კითხში.
_ ოჰ, რა მშვენ­იერი შუბ­ლი აქვს! _ წამ­ოიძა­ხა ლუ­ი­ზამ.
_ რო­გო­რი სწო­რი და უხა­ზო. შუბ­ლ­შეჭ­მუხ­ვ­ნი­ლო­ბის ერ­თი ნა­კ­ვა­ლევიც კი არ­სად ეტ­ყობა, რაც ასე ძალ­იან მძულს. რა უშ­ფოთ­ვე­ლი თვალ­თა მეტ­ყვე­ლე­ბა და ღი­მი­ლი!
ბო­ლოს, ჩემ­და სას­იხარულოდ, მის­ტერ ჰენ­რი ლინ­მა ისი­ნი ოთა­ხის მეო­რე ბო­ლო­ში მი­იხ­მო, ალ­ბათ, სურ­და, სო­ფელ ჰე­ი­ში გამ­გზავ­რე­ბამ­დე სა­ბო­ლო­ოდ შე­თან­ხმებ­ულიყვნენ, რად­გან ის რამ­დენ­იმე ხნის წინ გა­დაიდო.
ახ­ლა შე­მეძლო მთე­ლი ჩე­მი ყუ­რა­დღ­ე­ბა ცეცხ­ლის პი­რას მჯდო­მი რამ­დენ­იმე ადამ­იანის სა­უბ­რის­თ­ვის და­მეთმო. მაშ­ინვე შემ­ომეს­მა, რომ ახალ­მო­სულს მის­ტერ მე­ზონს ეძახ­დნენ. ისიც გავ­იგონე, რომ ეს­-ეს არის ინ­გ­ლის­ში რო­მელ­იღ­აც ცხე­ლი ქვეყ­ნიდან ჩა­მო­სუ­ლი­ყო. უეჭ­ველ­ია, ეს იყო მი­ზე­ზიც, რომ სა­ხე ასე გა­შა­ვებ­ოდა, ცეც­ხლისკ­ენ ასე მი­ი­წევ­და და ოთახ­შიც კი ლა­ბადით იჯ­და. უცებ სიტყ­ვებ­მა: ია­მა­იკ­ა, კინ­გ­ს­ტო­ნი და სპენ­იშტაუნი _ მი­მახ­ვედ­რეს, რომ ის ვეს­ტინდოეთის მკვიდ­რი იყო. ძალ­იან გა­მაო­ცა იმ ამ­ბავ­მა, რომ მას მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი პირ­ვე­ლად იქ უნა­ხავს და გაუ­ცნია. მის­ტერ მე­ზო­ნი უამ­ბობდა მათ, თუ რო­გორ შეი­ძულა მის­მა მეგ­ობარ­მა ცხე­ლი ჰა­ვა, ქარ­იშხლები და გა­და­უღ­ე­ბელი წვი­მე­ბი ამ მხა­რეში. მი­სის ფე­იერ­ფექსის ნა­ამბობის მი­ხედ­ვით ვი­ცო­დი, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ბევრს მოგ­ზაუ­რობდა, მაგ­რამ მეგ­ონა, მხო­ლოდ ევ­როპა შემ­ოია­რა-­მეთქი. აქამ­დე ჯერ კი­დევ არა­ფერი ვი­ცო­დი იმის შე­სა­ხებ, რომ ის ასეთ შო­რე­ულ ქვეყ­ნებშიც მოგ­ზაუ­რობდა.
ამ მოგ­ზა­უ­რო­ბის შე­სა­ხებ ვფიქ­რობ­დი, მაგ­რამ სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნელ­მა შემ­თხვე­ვამ ფიქ­რი შე­მაწ­ყვეტ­ინა. სი­ცი­ვით აკ­ა­ნკ­ა­ლებული მის­ტერ მე­ზო­ნი კა­რის ყო­ველ შემ­თხვევით გა­ღ­ე­ბა­ზე მო­ითხოვ­და, ცეცხ­ლის­თ­ვის ქვა­ნახშირი და­ე­მა­ტებ­ინათ, თუმ­ცა მას გუ­გუ­ნი გაჰ­ქონდა და ნა­ცარში ნა­კ­ვერ­ჩხალი ჯერ კი­დევ წით­ლად ღუ­ოდა. ფა­რეშ­მა ცეც­ხლზე და­სა­მა­ტებ­ლად ქვა­ნახშირი შემ­ოიტა­ნა, გას­ვლისას მის­ტერ ეშ­ტო­ნის სკ­ამის ახ­ლოს შე­ჩერ­და და და­ბალი ხმით რა­ღ­აც უთხ­რა. ამ სიტყ­ვებ­იდან მე მხო­ლოდ ეს მო­ვის­მი­ნე: მო­ხუ­ცი ქალ­ია, თა­ვი მოგ­ვა­ბეზ­რაო.
_ უთხა­რი, თუ ახ­ლა­ვე აქე­დან არ წა­ვა, სარ­დაფში ჩა­ვამ­წყვდევ, _ უპას­უხა მო­სა­მარ­თლემ.
_ არა, მო­ით­მი­ნეთ! _ ჩა­ერ­ია პოლ­კო­ვნიკი დენ­ტი. _ ნუ გა­აგ­დებთ, ეშ­ტონ, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ამას რა­მე საი­ნტე­რესო მოჰ­ყ­ვეს. უმ­ჯო­ბეს­ია, მან­დილოსნებს შევ­უთან­ხმდეთ, _ და მან ხმა­მა­ღ­ლა გა­ნაგრძო:
_ ქალ­ბატ­ონებო, თქვენ, მგო­ნი, გინ­დო­დათ სო­ფელ ჰე­ი­ში გამ­გზავ­რე­ბა ბო­შა­თა კარ­ვების სა­ნა­ხა­ვად. აი, სე­მი ამ­ბობს, რომ სწო­რედ ახ­ლა მო­სამ­სახ­ურე­თა სა­სადილოში ერ­თი მო­ხუ­ცი მი­სა­ნი ბო­შა ქალ­ია, რო­მე­ლიც თქვე­ნი უდი­დებ­ულესობის წი­ნა­შე წარ­დგე­ნას მო­ითხოვს და აც­ხა­დებს, ბედს გი­წი­ნას­წარ­მეტ­ყვე­ლებთო. გინ­დათ მი­სი ნახ­ვა?
_ თქვენ, რა­სა­კვ­ირველ­ია, პოლ­კო­ვნიკო, _ წამ­ოიძა­ხა ლე­დი ინ­გ­რემ­მა, _ ასე­თი მდა­ბიო მაც­დუ­რის აქ შემ­ოყვა­ნას არ იკ­ად­რებთ. ახ­ლა­ვე გა­აგ­დეთ აქე­დან, რა­დაც უნ­და დაგ­იჯდეთ.
_ ვე­რაფრით დავ­ითან­ხმეთ, რომ თავ­იდან მოგ­ვეშ­ორებ­ინა, ქალ­ბატონო, _ უპას­უხა ფა­რეშ­მა, _ ვერც ერ­თმა მსახ­ურმა ვერ შეძ­ლო მი­სი აქე­დან გაგ­დე­ბა. მი­სის ფე­იერ­ფექსიც ამ წუთ­ში იქ გახ­ლავთ და ემ­უდა­რე­ბა, წავ­იდეს, მაგ­რამ მო­ხუც­მა ქალ­მა სკ­ამი აიღო, ბუხ­რის ახ­ლოს დაჯ­და და აც­ხა­დებს, ად­გილიდა­ნაც არ დავ­იძრები, სა­ნამ იქ შეს­ვ­ლის ნე­ბას არ დამ­რთა­ვენო.
_ მა­ინც რა უნ­და? _ იკი­თხა მი­სის ეშ­ტონმა.
_ სურს, ბატ­ონებს უმ­კი­თხაოს და მო­მა­ვალი უწი­ნას­წარ­მეტ­ყველოს. ამას­თან, ფი­ცუ­ლობს, რომ უამი­სოდ აქე­დან ფეხ­საც არ მო­იც­ვ­ლის.
_ რო­გო­რია შე­სა­ხე­და­ვად? _ დაი­ნტე­რეს­დნენ ლუ­ი­ზა და ემი ეშ­ტონები.
_ შე­გაშ­ინებთ, ისე­თი მა­ხინ­ჯი მო­ხუ­ცია, ჭვარ­ტ­ლი­ვით შა­ვი.
_ ოჰ, ნამ­დ­ვი­ლი ჯად­ოსანი ყო­ფი­ლა! _ წამ­ოიძა­ხა ფრე­დერ­იკ ლინ­მა. _ შემ­ოვუშვათ, რა­სა­კვ­ირველ­ია, შემ­ოვუშვათ!
_ თავ­ისთა­ვად ცხად­ია, უნ­და შემ­ოვუშვათ, _ კვე­რი და­უკ­რა ძმამ. _ მე­რე ბევრს ვი­ნა­ნებთ, მაგ­რამ გვია­ნღა იქ­ნე­ბა, ასე­თი გა­სართობი რომ ხელ­იდან გავ­უშვათ.
_ ჩე­მო ძვირ­ფა­სო ბი­ჭე­ბო, აბა, ეს რა საფ­იქრე­ბელ­ია? _ იკი­თხა ლე­დი ლინ­მა.
_ მე არ შემ­იძლია ვუ­ყუ­რო ასეთ უღირს გა­სართობს, _ გა­იჟ­ღრ­ია­ლა მი­სის ინ­გ­რე­მის ხმამ.
_ მარ­თალ­ია, დე­და, მაგ­რამ, შეგ­იძლიათ თუ არა, უნ­და აი­ტანოთ! _ მო­ის­მა ბლან­შის ამა­ყად ნათ­ქვამი სიტყ­ვე­ბი და იგი რო­ი­ა­ლის წინ მდგარ მრგვალ სკ­ამ­ზე შემ­ოტრიალ­და, სა­დაც აქამ­დე ჩუ­მად იჯ­და და მო­საჩ­ვე­ნებ­ლად სხვა­დას­ხვა ნოტს სინ­ჯავ­და.
_ ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბა არ მას­ვე­ნებს, მსურს, მი­წი­ნას­წარ­მეტ­ყველოს, რა ბე­დი მო­მე­ლის. სემ, უბ­რ­ძა­ნე ერ­თი მაგ კუ­დიან ბებ­რუცუნას, შემ­ოვიდეს!
_ ჩე­მო ძვირ­ფა­სო ბლანშ, გონს მო­დი.
_ ვი­ცი, რა­საც ვა­კ­ე­თებ, ყვე­ლა­ფერი ვი­ცი წი­ნას­წარ­ვე, რაც უნ­და მირ­ჩი­ოს, მაგ­რამ, რო­გორც მსურს, ისე იქ­ნე­ბა. ჩქა­რა, სემ!
_ დი­ახ, დი­ახ, დი­ახ! _ ერ­თხმად წამ­ოიძა­ხეს ახალ­გაზ­რდა ქა­ლებ­მა და ყმაწ­ვილმა კა­ცებ­მა, _ შემ­ოვიდეს, რა არაჩ­ვეუ­ლებრივი გა­სარ­თობია!
ფა­რეში გას­ვლას არ ჩქარ­ობდა.
_ ის ძალ­იან მოჩხუ­ბარ­ია, _ წარ­მოთქვა მან ბო­ლოს.
_ წა­დი, _ წამ­ოიძა­ხა მის ინ­გ­რემ­მა და ფა­რეში გავ­იდა.
სტუმ­რებს მაშ­ინვე მღ­ელ­ვა­რე­ბა და­ეუ­ფლათ, ხუმ­რო­ბი­სა და და­ცინ­ვის ჯვა­რედინი ცეცხ­ლი ღვ­იოდა და ერ­თი მხრი­დან მეო­რე­ზე გა­დად­იოდა. ფა­რეში ისევ მარ­ტო შემ­ობრუნდა.
_ მას ახ­ლა არ სურს თქვენ­თან შემ­ოსვლა, _ გა­ნაც­ხა­და მან.
_ ამ­ბობს, არ მინ­და ამ ურ­წ­მუ­ნო ბრბოს წი­ნა­შე წარ­ვდგეო (ეს მი­სი სიტყ­ვებ­ია) და მო­ითხოვს, სა­კუ­თრად ცა­ლკე ოთა­ხი მი­ვუ­ჩი­ნო. მე­რე კი, ვი­საც სურს უმ­კი­თხაოს, სათ­ითაოდ უნ­და შევ­იდნენ მას­თან.
_ აი, ხე­დავ, ჩე­მო მშვენ­იერო! _ და­იწყო ლე­დი ინ­გ­რემ­მა, _ მო­ხუ­ცი ჯად­ოქარი რო­გორ შემ­ოიჭრა ჩვენს უფ­ლე­ბებში. დამ­იჯე­რე, ჩე­მო ან­გელოზო, და...
_ უჩ­ვე­ნეთ მას ბიბ­ლი­ო­თე­კ­ა! _ სიტყ­ვა მო­უჭ­რა მი­სის ინ­გ­რემს თავ­ისმა ან­გელ­ოზმა, _ მეც არ მსურს, სხვე­ბის თან­დას­წრებით ვუს­მი­ნო მას. მინ­და პი­რის­პირ შევ­ხვდე. ცეცხ­ლი ხომ ან­თია ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში?
_ დი­ახ, ქალ­ბატონო, მაგ­რამ ეს ბო­შა ქა­ლი ისე­თი გაი­ძვე­რა­ა.
_ შეწ­ყვიტე ყბედ­ობა, შე გამ­ოთაყ­ვა­ნებულო, და ისე მო­ი­ქე­ცი, რო­გორც გიბ­რ­ძა­ნებ.
სე­მი კვ­ლავ გაქ­რა. იდუ­მა­ლების მო­ლო­დინ­ში ყვე­ლას კვ­ლავ აღფ­რთოვა­ნე­ბა და­ეუ­ფლა.
_ ის უკ­ვე მზად გახ­ლავთ, _ თქვა მსახ­ურმა გამ­ოჩენ­ისთა­ნა­ვე, _ და სურს იცო­დეს, ვინ იქ­ნე­ბა მი­სი პირ­ვე­ლი სტუ­მა­რი.
_ უმ­ჯო­ბეს­ია ერ­თი ავ­ხედ­-დავ­ხედო, სა­ნამ რო­მელ­იმე მან­დილოსანი შევ­იდოდეს, _ გა­ნაც­ხა­და პოლ­კო­ვნიკ­მა დენ­მა.
_ უთხა­რი, სემ, რომ ერ­თ-ერ­თი ჯენ­ტლმენი იქ­ნე­ბა პირ­ვე­ლი.
სე­მი გავ­იდა და ისევ შემ­ობრუნდა.
_ სერ, მან გა­ნაც­ხა­და, ჯენ­ტლმე­ნებს არ ვიღ­ებ სა­მკი­თხაოდო. ასე რომ, თავს ნუ შეი­წუხებთ მას­თან მის­ვ­ლით. ასე­ვე მან­დილოსნებს, _ აქ ფა­რეშ­მა დი­დი გაჭ­ირვებით რო­გორღ­აც შე­იკ­ა­ვა ხითხი­თი და თქვა: _ არა­ვის, გარ­და ახალ­გაზ­რდა გაუ­თხოვარი ქა­ლებ­ისა.
_ ეშ­მა­კ­მა წა­იღოს! გემ­ოვნე­ბა კი ჰქო­ნია! _ წამ­ოიძა­ხა ჰენ­რი ლინ­მა.
მის ინ­გ­რე­მი სა­დღ­ე­სას­წაულო იერით წამ­ოდგა.
_ მე მივ­დი­ვარ პირ­ვე­ლი, _ გა­ნაც­ხა­და მან ისე­თი მე­დი­დუ­რი ხმით, თით­ქოს მტრის წი­ნა­ა­ღმ­დეგ თა­ვი­სი ჯარ­ისკ­ა­ცებით ცეცხ­ლის ხაზ­ზე გად­იოდა, თუმ­ცა კარ­გად იცო­და, რომ გან­წი­რუ­ლი იყო.
_ ოჰ, ჩე­მო ძვირ­ფა­სო, ჩე­მო საუ­ნჯევ! შე­ჩერდი, მო­ი­ფიქ­რე! _ გაი­სმა დე­დის ხმა. მაგ­რამ მის ინ­გ­რემ­მა მე­დი­დუ­რი დუ­მი­ლით ჩა­უა­რა მას გვერ­დით და კარ­ში გავ­იდა, რო­მე­ლიც პოლ­კო­ვნიკ­მა დენ­ტმა გა­უღო. ყვე­ლამ გავ­იგონეთ, რო­გორ შევ­იდა მის ინ­გ­რე­მი ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში.
სი­ჩუ­მე ჩამ­ოვარ­და. ლე­დი ინ­გ­რემ­მა იფიქ­რა Lე ცას და მღ­ელ­ვა­რების გა­მო ვი­თომ­და ხე­ლების მტვრე­ვას მოჰ­ყ­ვა. მის მე­რი ყვე­ლას არ­წმუნებ­და, მე იქ შეს­ვლას ვე­რავ­ითარ შემ­თხვე­ვაში ვერ გავ­ბე­დავდიო. ემი და ლუ­ი­ზა ეშ­ტონები სულ­მო­უთ­ქ­მე­ლად კი­სკი­სებ­დნენ და ცო­ტა შეშ­ინებული გამ­ოიყურებ­იდნენ.
წუ­თე­ბი ნე­ლა გად­იოდა. თხუთ­მე­ტი წუ­თი დათ­ვა­ლეს, სა­ნამ ბიბ­ლი­ო­თე­კის კა­რი კვ­ლავ გა­იღო და მის ინ­გ­რე­მი თა­ღის ქვეშ გამ­ოჩნდა.
გაი­ცინებს? რო­გორც ხუმ­რო­ბას, ისე მი­იღ­ებს? ყვე­ლას თვა­ლებში, რომ­ლე­ბიც კი მას შეჰ­ყურებ­დნენ, მო­უთ­მე­ნელი ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბა იხა­ტებ­ოდა, მაგ­რამ მის გამ­ოხედ­ვაში ცი­ვი უარი და მი­უკ­ა­რებ­ლობა ჩან­და მხო­ლოდ. ის არც აღ­ელ­ვებული იყო, არც გა­ხა­რებული. გა­და­ჭარ­ბებული სია­მაყით, ზო­მა­ზე მე­ტად წელ­ში გა­მართული თა­ვი­სი ად­გილისკ­ენ გა­ე­მარ­თა და უხ­მოდ დაჯ­და.
_ რა მოხ­და, ბლანშ? _ მი­მარ­თა მას ლორ­დ­მა ინ­გ­რემ­მა.
_ რა გითხ­რა, გე­ნაც­ვა­ლე? _ შე­ე­კი­თხა მე­რი.
_ რას ფიქ­რობ, რა შთა­ბეჭ­დილე­ბა დატ­ოვა? მარ­თლა მი­სან­ია? _ ეკი­თხებ­ოდა ორი­ვე და _ ლუ­ი­ზა და ემი ეშ­ტონები.
_ ახ­ლა, ბატ­ონებო, _ უპას­უხა მის ინ­გ­რემ­მა, _ ნუ გა­და­მე­კი­დებით. ვხე­დავ, ყვე­ლა ძალ­იან დაი­ნტე­რე­სებული და გუ­ლუბ­რ­ყ­ვი­ლოდ აღ­ელ­ვებული ხართ ამ ამ­ბით. თქვენ, ყვე­ლამ, დე­და­ჩემის ჩათ­ვ­ლით, ისე­თი ხმა­უ­რი ატე­ხეთ, ალ­ბათ, გულ­წ­რ­ფე­ლად გჯე­რათ, რომ ჩვენს სახ­ლ­ში ნამ­დ­ვი­ლი მი­სა­ნი ქა­ლი იმ­ყო­ფე­ბა, რო­მელ­საც სუ­ლი ეშ­მა­კისთვის მი­უ­ყი­დია. მე კი ბო­შა მა­წან­წა­ლა მკი­თხავი ვნა­ხე. ის ძვე­ლებ­ურად ხელ­ისგულზე მკი­თხაობს და ის მითხ­რა, რა­საც, სა­ერთოდ, ასე­თი მო­ხეტ­ია­ლე მა­წან­წა­ლები ამ­ბობენ ხოლ­მე. ჩე­მი ახ­ირებული ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბა და­კ­მაყ­ოფილებ­ულია. ახ­ლა კი, ვფიქ­რობ, მის­ტერ ეშ­ტო­ნი კარგს იზამ­და, რომ ეგ კუ­დიანი ჯად­ოქარი სარ­დაფში ჩა­ემ­წყვდია ხვალ დი­ლამ­დე, რო­გორც და­ემ­უქრა.
მის ინ­გ­რემ­მა წიგ­ნი აიღო და სა­ვარ­ძელში ღრ­მად ჩა­ეშ­ვა. ამით უარი თქვა საუ­ბარ­ზე. და­ახ­ლოებით ნა­ხე­ვარი სა­ათი თვალ­ყურს ვა­დევ­ნებდი და ამ დრო­ის გან­მავ­ლობაში ერ­თი ფურ­ცე­ლიც არ გა­დაუ­შლია. სა­ხე­ზე წამ­იე­რად რა­ღ­აც ნა­ღ­ველი გა­დაუ­რბენ­და ხოლ­მე და უკ­მაყ­ოფილე­ბა და უიმედ­ობა ეხა­ტებ­ოდა. ჩან­და, სა­კუ­თარ თავ­ზე ვე­რა­ფერი სას­იამოვნო მო­ის­მი­ნა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ძალ­იან ცდი­ლობ­და გულ­გ­რი­ლო­ბა გამ­ოეჩ­ინა, მის­მა ხან­გრძლივმა და­ნა­ღვ­ლია­ნე­ბამ და დუ­მილ­მა და­მარ­წმუნა, რომ მი­სა­ნი ქა­ლის სიტყ­ვებ­მა მას­ზე დი­დი გავ­ლე­ნა მო­ახ­დინა.
ამ დროს მე­რი ინ­გ­რე­მი, ლუ­ი­ზა და ემი ეშ­ტონები კი აც­ხა­დებ­დნენ, მას­თან მარ­ტო შეს­ვლას ვერ გავ­ბე­დავთო, თუმ­ცა ისიც ეტ­ყობოდათ, რო­გორ ძალ­იან უნ­დო­დათ მი­სი ნახ­ვა. მო­ლა­პა­რა­კ­ე­ბა და­იწყო: შუა­მავლის როლს ისევ სე­მი ას­რულებ­და. რო­დე­საც სე­მი სა­კ­მაოდ დაი­ქან­ცა აქეთ-იქით სი­ა­რულ­ით, და ეს ყო­ველ­ივე სა­კ­მაოდ მოს­წონ­და კი­დეც, ავ­გულმა სი­ბი­ლამ ძლივს გა­ნაც­ხა­და თან­ხმობა, სამ­ივე ქა­ლიშ­ვი­ლი ერ­თად შე­სუ­ლი­ყო მას­თან.
მათ­მა საუ­ბარ­მა, მის ინ­გ­რე­მის საუ­ბარ­თან შე­და­რებით, დიდ ხმა­ურ­ში ჩა­ია­რა. ბიბ­ლი­ო­თე­კი­დან ახ­ლა ის­ტე­რი­უ­ლი კი­სკისი და უცა­ბედი წამ­ოკი­ვლების ხმა გამ­ოდიოდა. ოცი წუ­თი გავ­იდა და, თით­ქოს ში­შის­გან გონ­და­კ­არ­გულები არ­იანო, ქალ­იშვილები ისე შემ­ოცვივდნენ სა­დარ­ბაზო ოთახ­ში.
_ ის შეშ­ლილია! _ კი­ვი­ლით ამ­ბობდნენ ისი­ნი და ერ­თმა­ნეთს არ აც­დიდნენ. _ ისე­თი რა­მე­ები გვითხ­რა! ყვე­ლა­ფერი იცის ჩვენ­ზე! _ და სი­ცი­ლის­გან დაო­სებულნი, სულ­მო­უთ­ქ­მე­ლად გა­დაც­ვივდნენ სა­ვარ­ძლებში, რო­მელ­თა შე­თა­ვა­ზე­ბა ჯენ­ტლმე­ნებ­მა ძლივ­ს­ღა მო­ას­წრეს.
რო­დე­საც ყვე­ლა­ფერი კი­დევ უფ­რო დაწ­ვრილებით გამ­ოიკი­თხეს, ქალ­იშვილებ­მა გა­ნაც­ხა­დეს, რომ ბო­შა ქალ­მა ისიც კი იცო­და, რას ამ­ბობდა და აკ­ე­თებ­და თი­თო­ე­უ­ლი მათ­განი ჯერ კი­დევ ბავ­შვობაში. წიგ­ნე­ბი და ბუ­დუ­ა­რის მორ­თუ­ლო­ბაც კი ჩამ­ოეთ­ვა­ლა, რაც თი­თო­ე­ულს შინ ჰქონ­და. ის საჩ­უქრებიც კი იცო­და, რომ­ლე­ბიც რო­მელ­იმე ნა­თე­სავს ოდეს­მე ეჩ­უქებ­ინა. მა­თი აზ­რით, მან თი­თო­ე­უ­ლის ოც­ნე­ბა და ფიქ­რიც კი ამ­ოიკი­თხა. ყურ­ში ჩუ­მად ჩას­ჩურჩულა იმ ადამ­ია­ნების სა­ხე­ლები, რომ­ლე­ბიც მათ ყვე­ლა­ზე მე­ტად მოს­წონ­დათ ამ­ქვეყ­ნად და ისიც კი უთხ­რა, ვის რა იდუ­მა­ლი სურ­ვი­ლი ჰქონ­და გულ­ში ფარ­ულად შე­ნახული.
აქ კი ჯენ­ტლმე­ნები საქ­მეში ჩა­ერ­ივნენ და და­ჟი­ნებით მო­ითხო­ვეს, ქალ­იშვილებს უფ­რო ნათ­ლად ეღ­ია­რებ­ინათ ყვე­ლა­ფერი, რაც მათ საუ­ბარში სულ ბო­ლოს წარ­მოთ­ქ­მულ ორ წი­ნა­და­დე­ბას შე­ე­ხებ­ოდა. მაგ­რამ ასულ­ნი ასე­თი და­ჟი­ნებული თხოვ­ნის სა­პასუხოდ მხო­ლოდ წით­ლ­დებ­ოდნენ, ხან­და­ხან თუ წამ­ოიძა­ხებ­დნენ რა­მეს და მე­რე ისევ უცებ ჩუმ­დებ­ოდნენ. ისი­ნი მღ­ელ­ვა­რებ­ისგან თრთოდ­ნენ და მათ მო­მა­ბეზ­რე­ბელ შე­კი­თხვებ­ზე გუ­ლია­ნად კი­სკი­სებ­დნენ. ხან­ში შე­სუ­ლი მან­დილოსნები კი მა­რა­ოების ქნე­ვით თავს დას­ტრია­ლებ­დნენ და ძმარ­ში შე­ზა­ვებულ ნელ­სურნე­ლე­ბას აყ­ნოსებ­დნენ, ამას­თა­ნა­ვე, გან­უწყვეტლივ აგ­ონებ­დნენ, რო­გორ აფ­რთხილებ­დნენ და არ აძ­ლევ­დნენ ნე­ბას, ასე­თი დაუ­ფიქრე­ბელი საქ­ციელი ჩა­ედ­ინათ.
უფ­რო­სი ჯენ­ტლმე­ნები იცი­ნოდ­ნენ, ახალ­გაზ­რდები კი ძა­ლით თავს ახ­ვევ­დნენ თავ­იანთ სამ­სახურს მღ­ელ­ვა­რებ­ისა­გან ათ­რთოლებულ მშვენ­იერ ას­ულებს. ამ ჩოჩ­ქოლ­ში და იმ დრო­ის გან­მავ­ლობაში, რო­დე­საც ჩე­მი თვა­ლი და ყუ­რი მთლია­ნად იმ სა­ნა­ხაობით იყო გარ­თუ­ლი, რაც ჩემ წინ ხდებ­ოდა, ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ ვიღ­აც იდაყ­ვზე შე­მეხო. მოვ­ტ­რი­ალ­დი და სე­მი დავ­ინა­ხე.
_ თუ შეი­ძლე­ბა, მის, ბო­შა ქა­ლი აც­ხა­დებს, რომ აქ კი­დევ ყო­ფი­ლა ერ­თი ახალ­გაზ­რდა გაუ­თხოვარი ლე­დი, რო­მე­ლიც მას­თან არ შეს­ულა და იფი­ცე­ბა, რომ აქე­დან ფეხ­საც არ მო­იც­ვ­ლის, სა­ნამ ყვე­ლას არ ინახ­ულებს. ვფიქ­რობ, ეს თქვენ უნ­და იყოთ. სხვა ასე­თი აქ აღ­ა­რავინ არის. რა პა­სუ­ხი გავ­ცე?
_ ოჰ, აუ­ცილებ­ლად წამ­ოვალ, _ ვუ­პას­უხე მე. გამ­იხარ­და კი­დეც, რად­გან ეს მო­უ­ლოდ­ნე­ლი შე­საძ­ლებ­ლობა ჩემს აგ­ზნებულ ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბას და­ა­კ­მაყ­ოფილებ­და. ყვე­ლასთვის შეუ­მჩნევ­ლად ოთახ­იდან გა­ვედი და კა­რი წყნა­რად მივ­ხუ­რე. ისი­ნი, ყვე­ლანი, მღ­ელ­ვა­რებ­ისგან ათ­რთოლებული სა­მი ქა­ლიშ­ვი­ლის გარ­შემო შე­კ­რებ­ილიყვნენ, რომ­ლე­ბიც ის იყო ბიბ­ლი­ო­თე­კი­დან გამ­ოვიდნენ.
_ თუ გნე­ბავთ, მის, _ მითხ­რა სემ­მა, _ მე და­გიც­დით დე­რე­ფანში. თუ შე­გეშ­ინდეთ, დამ­იძა­ხეთ და მაშ­ინვე შემ­ოვალ.
_ არა, სემ, სამ­ზა­რეულოში დაბ­რუნ­დით, სრუ­ლებ­ითაც არ მეშ­ინია.
ნამ­დვილად არ მეშ­ინოდა, მაგ­რამ ძალ­იან დაი­ნტე­რე­სებული და აღ­ელ­ვებული კი ვი­ყა­ვი.


თა­ვი მეც­ხრა­მე­ტე

ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში სრუ­ლი სიმ­შ­ვი­დე დამ­ხვდა. მი­სა­ნი მო­ხუ­ცი ქა­ლი, თუ ის მარ­თლა მი­სა­ნი იყო, ბუხ­რის კუ­თხეში დად­გ­მულ სა­ვარ­ძელში მშვი­დად იჯ­და. მას წი­თე­ლი ლა­ბა­და ჰქონ­და წა­მოს­ხ­მუ­ლი და თავ­ზე რა­ღ­აც შა­ვი ეხ­ურა, უფ­რო სწო­რად, ფარ­თოფარ­ფლებ­იანი ბო­შუ­რი ქუ­დი, რო­მე­ლიც ნიკ­აპ­თან ზო­ლი­ა­ნი ცხვირ­სა­ხო­ცით შე­ე­კ­რა. მაგ­იდა­ზე ჩამ­ქრალი სან­თელი იდ­გა, ის ცეც­ხლისკ­ენ გა­დახრილიყო და, ჩან­და, რა­ღ­ა­ცას კი­თხულობდა პა­ტა­რა შავ წიგ­ნ­ში, რო­მე­ლიც ცეცხ­ლის შუქ­ზე უფ­რო ლოც­ვე­ბის წიგნს ჰგავ­და. სიტყ­ვებს ბუტ­ბუ­ტით გამ­ოთქვამ­და თა­ვის­თ­ვის, რო­გორც კითხ­ვის დროს, ჩვეუ­ლებრივ, მო­ხუც­მა ქა­ლებ­მა იცი­ან ხოლ­მე. ჩემს შეს­ვლა­ზე კი­თხვა მაშ­ინვე არ შეუ­წყვეტ­ია. ეტ­ყობა, უნ­დო­და სტრი­ქო­ნი ბო­ლომ­დე ჩა­ე­თა­ვებ­ინა.
შე­ვედი თუ არა, ბუხ­რისკ­ენ გა­ვეშ­ურე, ცეცხ­ლის პი­რას, ხალ­იჩა­ზე შევ­დექი და ხე­ლებს ვით­ბობ­დი. სას­ტუმ­რო ოთახ­ში ბუხ­რი­დან სა­კ­მაოდ შორს ვი­ჯე­ქი და გავ­ყინულიყავი. ბო­შა ქა­ლის და­ნახ­ვა­ზე სრუ­ლი­ად დავ­მ­შ­ვიდ­დი, რად­გან მის გა­რეგ­ნობაში ისე­თი ვე­რა­ფერი შე­ვამ­ჩნიე, რა­საც ჩე­მი სუ­ლი­ე­რი სიმ­შ­ვი­დის და­რღ­ვე­ვა შე­ეძლო. მან წიგ­ნი დახ­ურა და აუ­ჩქა­რებ­ლად მა­ღ­ლა აი­ხე­და. ქუ­დის კი­დე სა­ნა­ხევროდ ჩრდილს ჰფენ­და მის სა­ხეს, მაგ­რამ მე ის მა­ინც შე­მეძლო და­მე­ნა­ხა, რად­გან ქუ­დი ოდ­ნავ ზე­ვით ას­წია. ძალ­იან უც­ნა­უ­რი მეჩ­ვე­ნა. სა­ხის კა­ნი თით­ქოს ყავ­ისფერი თუ მეტ­ისმე­ტად შა­ვი ჰქონ­და. თეთ­რი თავ­საფრის ქვეშ, რო­მე­ლიც ნიკ­აპ­თან ჰქონ­და შე­კრული და ყბებ­საც სა­ნა­ხევროდ უფა­რავ­და, წყლის კა­ცი­ვით გა­ჩეჩილი, ყალ­ყზე მდგა­რი თმა აქა-იქ მო­უ­ჩან­და. უცებ ზე­მოთ აი­ხე­და და თვა­ლი თვალ­ში გამ­იყა­რა. მი­სი გამ­ოხედ­ვა მეტ­ისმე­ტად გა­ბედული და პირ­და­პი­რი იყო.
_ კე­თი­ლი, თქვენ გინ­დათ, რომ ბე­დი გი­წი­ნას­წარ­მეტ­ყველოთ? _ მკი­თხა მან ისე­თი მტკი­ცე ხმით, რო­გო­რიც გამ­ოხედ­ვა ჰქონ­და და ისე­ვე უხე­შად, რო­გორც მი­სი სა­ხის ნა­კვ­თები მეჩ­ვე­ნა.
_ მე ამას დიდ მნიშ­ვ­ნელ­ობას არ მივ­ცემ, დე­დი­ლო. თუ თქვენ ეს გსი­ამ­ოვნებთ, მიმ­კი­თხა­ვეთ, მაგ­რამ ვალ­დებული ვარ, გა­გაფრთხილოთ, რომ მე მკი­თხაო­ბისა არა­ფერი მწამს.
_ თქვენ­გან ასე­თი უკ­მეხ­ობა გა­სა­კვირი არ არის, ამას ვე­ლო­დი; ეს თქვე­ნი ფე­ხის ნაბ­იჯიდან გამ­ოვა­რკვ­იე, რო­დე­საც ზღურბლს გად­მოს­ც­დით.
_ მარ­თლა? ძალ­იან მახ­ვი­ლი სმე­ნა გქო­ნი­ათ.
_ დი­ახ, მაქვს. თვა­ლი და გო­ნე­ბაც ასე­ვე მიჭ­რის.
_ ეს ყვე­ლა­ფერი თქვენს ხელ­ოვნე­ბას სჭირ­დე­ბა.
_ რა თქმა უნ­და, რო­დე­საც ისე­თი ადამ­იანი შეგ­ხვდე­ბა, რო­გო­რიც თქვე­ნა ხართ. რა­ტომ არ კა­ნკ­ა­ლებთ?
_ არ მცი­ვა.
_ რა­ტომ არ ფით­რ­დე­ბით?
_ ავად არა ვარ.
_ რა­ტომ არ გჯე­რათ ჩე­მი ხელ­ოვნების?
_ მე სუ­ლე­ლი არა ვარ.
მო­ხუც­მა ჯად­ოქარ­მა თა­ვი­სი ქუ­დის შე­სა­კ­რავ­ქვეშ მალ­ულად ჩაი­ხითხითა, თით­ქოს ხვიხ­ვი­ნებ­სო. შემ­დეგ მოკ­ლე შა­ვი ჩი­ბუ­ხი ამ­ოიღო, თით­ქოს მშვიდ­დებ­ოდა. შემ­დეგ მოხ­რი­ლი სხე­უ­ლი წამ­ოსწია. ჩი­ბუ­ხი პი­რი­დან გამ­ოიღო და ცეცხ­ლის­თ­ვის თვა­ლი არ მო­უ­შო­რებ­ია, ისე და­მარცვლით მითხ­რა:
_ ვატყობ, გცი­ვათ კი­დეც, ავა­დაც ხართ და სუ­ლე­ლიც იქ­ნე­ბით.
_ დამ­იმტკი­ცეთ, _ შე­ვეს­იტყვე მეც.
_ დი­ახ, სულ რამ­დენ­იმე სიტყ­ვით დაგ­იმტკი­ცებთ: გცი­ვათ იმი­ტომ, რომ სულ მარ­ტოდმარტო ხართ ამ­ქვეყ­ნად; არავ­ითარი ურ­თი­ერ­თობა არა გაქვთ ისეთ ადამ­იან­თან, რო­მელ­მაც ის ცეცხ­ლი უნ­და გა­ა­ღვივოს, რაც თქვენს სულ­ში იმა­ლე­ბა; ავა­და ხართ იმი­ტომ, რომ უძ­ვირ­ფა­სესი და უტკ­ბესი გრძნო­ბე­ბი ისეთ ადამ­იანს შეს­წირეთ, რო­მე­ლიც თქვენ­გან ძალ­იან შორს არის; სუ­ლე­ლი კი იმი­ტომ გი­წო­დეთ, რომ, თუმ­ცა ძალ­იან იტან­ჯებით, მა­ინც თავს არ იწუ­ხებთ, რომ ბედ­ნიე­რე­ბა რო­გორ­მე დაგ­იახ­ლოვდეთ; ერ­თი ნა­ბი­ჯიც კი არ გა­დაგ­იდგამთ იმ მხა­რეს, საი­თაც ის გელ­ოდე­ბათ.
მან კვ­ლავ მი­ი­ტა­ნა მოკ­ლე, შა­ვი ჩი­ბუ­ხი პირ­თან და თამ­ბაქოს მო­წე­ვა დი­დი მონ­დო­მე­ბით გა­ნა­ახ­ლა.
_ თქვენ შეგ­იძლიათ ყვე­ლა­ფერი ეს უთხ­რათ თით­ქ­მის ყვე­ლას, ვინც შეგ­ხვდე­ბათ ასე გან­მარ­ტოებ­ულად მცხოვ­რე­ბი და სხვა­ზე დამ­ოკი­დებული ასეთ დი­დე­ბულ ოჯახ­ში.
_ შემ­იძლია, რა­სა­კვ­ირველ­ია, ყვე­ლას ვუთხ­რა, მაგ­რამ მარ­თალი იქ­ნე­ბა თუ არა ყვე­ლასთვის?
_ თუ ჩემს მდგო­მა­რეო­ბაში იქ­ნე­ბა, რა თქმა უნ­და.
_ დი­ახ, სწო­რედ ასე­ა, თუ თქვენს მდგო­მა­რეო­ბაში იქ­ნე­ბა, მაგ­რამ მი­პო­ვეთ მეო­რე სავ­სებით ისეთ­ივე მდგო­მა­რეო­ბაში მყო­ფი, რო­გორ­შიც თქვე­ნა ხართ.
_ ძალ­იან ად­ვილად შეი­ძლე­ბა მო­ი­ნა­ხონ ასე­თები.
_ თქვენ ერ­თსაც ვერ მი­პო­ვით; თქვე­ნი მდგო­მა­რეო­ბა მთლად გან­სხვა­ვებ­ულია; თქვენ ბედ­ნიე­რე­ბას­თან სულ ახ­ლოს ხართ; თით­ქ­მის ყვე­ლა­ფერი მიღ­წეული გაქვთ; ყვე­ლა პი­რო­ბა მომ­ზა­დებ­ულია; მხო­ლოდ ერ­თი ხე­ლის გან­ძრე­ვაა სა­ჭი­რო და ყვე­ლა­ფერი ერ­თმა­ნეთს და­უკ­ავ­შირდე­ბა; ისი­ნი ერ­თმა­ნეთს შემ­თხვე­ვამ გა­ნაშ­ორა; ნე­ბა მი­ე­ცით, რომ შე­ერ­თდნენ და ნე­ტა­რე­ბაც თქვენს ხელთ იქ­ნე­ბა.
_ მე ქა­რაგ­მები არ მეს­მის. ერ­თი გამ­ოცა­ნაც არ გამ­ომიცნია ჩემს სი­ცოცხ­ლე­ში.
_ თუ გინ­დათ, უფ­რო გა­რკ­ვევით გე­ლა­პა­რა­კოთ, ხე­ლის­გუ­ლი მო­მე­ცით, რომ ბე­დი გი­წი­ნას­წარ­მეტ­ყველოთ.
_ ვფიქ­რობ, ზედ ვერ­ცხ­ლის ფუ­ლი უნ­და იყოს, არა?
_ რა თქმა უნ­და.
მე მას ერ­თი ში­ლინ­გი მი­ვე­ცი. მან ის ძვე­ლი წინ­დის ყელ­ში შეი­ნა­ხა, რო­მე­ლიც ჯი­ბი­დან ამ­ოიღო. ყულ­ფი გამ­ონა­სკ­ვა, უკ­ან­ვე ჩა­ი­დო ჯი­ბე­ში და მითხ­რა, ხე­ლის­გუ­ლი მეჩ­ვე­ნებ­ინა. მეც ასე მო­ვი­ქე­ცი. მან სა­ხე ჩემს ხელ­თან ახ­ლოს მო­ი­ტა­ნა, და­ჟი­ნებით და­აც­ქერ­და, მაგ­რამ არ შე­ხებ­ია.
_ რა მშვენ­იერი ხელ­ია, _ მითხ­რა მან. _ არ შემ­იძლია ასეთ ხელ­ზე მკი­თხაო­ბა, ზედ ერ­თი ხა­ზიც კი არ ემ­ჩნე­ვა, მაგ­რამ იცით, რას ვამ­ჩნევ მას­ზე? ბე­დი არ გი­წერ­იათ.
_ მჯე­რა თქვე­ნი, _ დავ­უდას­ტურე მეც.
_ არა, _ გა­ნაგრძო მან, _ ის თქვენს სა­ხე­ზე ყო­ფი­ლა აღ­ბეჭდილი, შუბ­ლ­ზე, თვა­ლის უპე­ებში, თვა­ლებ­სა და ტუ­ჩის კუ­თხე­ებში. დაი­ჩოქეთ და თა­ვი ას­წიეთ.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი