მთა­ვა­რი რო­ლი (დასასრული)
font-large font-small
მთა­ვა­რი რო­ლი (დასასრული)
მთა­ვა­რი რო­ლი

ისე ვი­ყა­ვი დაბ­ნე­უ­ლი, ხმას ვერ ვი­ღებ­დი, არა­და, მეც მინ­დო­და, სიტყ­ვა ჩა­მეგ­დო. მთე­ლი ეს წლე­ბი სრუ­ლი­ად სხვა­ნა­ი­რად ვხსნი­დი იმ სა­ღა­მოს მოვ­ლე­ნებს. ბი­ბის სიტყ­ვებ­მა კი თავ­ზა­რი დამ­ცა, სრულ შოკ­ში ვი­ყა­ვი.
- შენ მარ­თ­ლა ლა­მა­ზად გეჩ­ვე­ნე­ბო­დი? არ მატყუ­ებ? არა­და, ყვე­ლა "დარ­ტყ­მულს" მე­ძახ­და, და­გა­ვიწყ­და? - რო­გორც იქ­ნა, ენა ამო­ვიდ­გი.
- სა­მა­გი­ე­როდ, ყვე­ლა­ზე მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლი "დარ­ტყ­მუ­ლი" იყა­ვი, - გა­მი­ღი­მა.
ლა­მის სუნ­თ­ქ­ვა გა­მი­ჩერ­და, რო­ცა მი­სი ტუ­ჩე­ბის ოდ­ნა­ვი, პეპ­ლის ფრთა­სა­ვით შე­ხე­ბა ვიგ­რ­ძე­ნი ლო­ყა­ზე. სულ ოდ­ნავ მო­ვაბ­რუ­ნე თა­ვი და... ჯილ­დოც მი­ვი­ღე - ისე შე­ე­ხო ჩემს ტუ­ჩებს, ყვე­ლა­ფე­რი და­მა­ვიწყა ამ­ქ­ვეყ­ნად.
რო­ცა ბი­ბი ასე მკოც­ნი­და, თა­ვი ყვე­ლა­ზე ლა­მა­ზად მი­მაჩ­ნ­და, ყვე­ლა­ზე სა­სურ­ვე­ლად, ყვე­ლას­გან გა­მორ­ჩე­უ­ლად. წა­მით ისიც კი და­ვი­ჯე­რე, რომ ერ­თად ყოფ­ნის დი­დი შან­სი გვქონ­და... მაგ­რამ შან­სი აღარ იყო. არ ჰქონ­და მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა, რას ამ­ბობ­და იგი, არც იმას ჰქონ­და მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა, რომ ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ზე მე­ტად მის სიყ­ვა­რულს ვნატ­რობ­დი, რად­გან ვხვდე­ბო­დი, რომ ეს კა­ცი ჩემ­თ­ვის არ იყო შექ­მ­ნი­ლი. ვე­რას­დ­როს შე­ვუ­რიგ­დე­ბო­დი იმას, რომ მას ნე­ბის­მი­ერ მო­მენ­ტ­ში შე­ეძ­ლო, ჩემ­თ­ვის ზურ­გი ექ­ცია და კა­რი­ე­რის გა­მო ქვეყ­ნის და­სა­ლი­ერს ჩა­ერ­ბი­ნა.
თით­ქოს გულ­მა უგ­რ­ძ­ნო, რა­საც ვფიქ­რობ­დი, წა­მით გა­ი­რინ­და, მე­რე თა­ვი უკან გა­დას­წია და ხე­ლის­გუ­ლე­ბი სა­ხე­ზე შე­მო­მაჭ­დო. მის თვა­ლებ­ში ბუნ­დო­ვა­ნი ში­ში იკითხე­ბო­და.
- რა­მე ისე ვერ არის?
რო­გორ ვერ ვი­ტან­დი ამ შე­კითხ­ვას! თით­ქოს ფილ­მე­ბი­დან ყო­ფი­ლი­ყოს გად­მოფ­რე­ნი­ლი, ყვე­ლა­ზე ბა­ნა­ლუ­რი სა­სიყ­ვა­რუ­ლო ფილ­მე­ბი­დან... ჰო­და, ახ­ლა სი­მარ­თ­ლეს ვეტყ­ვი. დღეს ერ­თ­მა­ნე­თის­თ­ვის სა­ი­დუმ­ლო არ უნ­და დაგ­ვ­რ­ჩეს. თე­ო­რი­უ­ლად ყვე­ლა­ფე­რი მარ­ტი­ვი ჩან­და, მაგ­რამ პრაქ­ტი­კუ­ლად გა­მი­ჭირ­და, რად­გან ნამ­დ­ვი­ლი ტან­ჯ­ვაა, გუ­ლი ატ­კი­ნო საყ­ვა­რელ ადა­მი­ანს, რო­მე­ლიც უდი­დე­სი სიყ­ვა­რუ­ლით შე­მოგ­ც­ქე­რის. გა­მი­ჭირ­და სიტყ­ვე­ბის თავ­მოყ­რა, არ ვი­ცო­დი, სათ­ქ­მე­ლი რო­გორ და­მეწყო. ნერ­ვუ­ლი სტრე­სის­გან ხე­ლის­გუ­ლე­ბი გა­მი­ოფ­ლი­ან­და.
- გა­ნა, შენ არ გა­ინ­ტე­რე­სებს, რა­ტომ გავ­გიჟ­დი იმ დღეს, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად რომ და­მა­დე­ქი თავს?
- ამას მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს? - შემ­ც­ბა­რი ღი­მი­ლით მკითხა.
- რა თქმა უნ­და. - დაე, გა­ი­გოს სი­მარ­თ­ლე, ვფიქ­რობ­დი აღელ­ვე­ბუ­ლი.
- ელ, რა გე­მარ­თე­ბა?
უხა­ლი­სოდ ჩა­მო­ვა­ღე­ბი­ნე ხე­ლის­გუ­ლე­ბი ჩე­მი სა­ხი­დან. ამ­წუ­თას გა­აზ­რე­ბა და ლა­პა­რა­კი არ შე­მეძ­ლო, სა­ღი გან­ს­ჯის უნა­რი მქონ­და და­კარ­გუ­ლი. ჩე­მი აღი­ა­რე­ბის მე­ვე მე­ში­ნო­და. ვი­ცო­დი, სას­წორ­ზე ვდებ­დი ჩემს ბედ­ნი­ე­რე­ბას, მაგ­რამ სრუ­ლი­ად გა­აზ­რე­ბუ­ლად - წინ, მო­მავ­ლის­კენ ვი­ხე­დე­ბო­დი და თავს ვიზღ­ვევ­დი... უფ­რო სწო­რად, ჩემს ბედ­ნი­ე­რე­ბას ვაზღ­ვევ­დი.
რო­გორც იქ­ნა, ავ­ლა­პა­რაკ­დი. ხე­ლი ავ­წიე და ზე­მო­დან ქვე­მოთ ჩემს სხე­ულს ჩა­ვა­ყო­ლე.
- აი, ასე­თი ვარ სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში: არაგ­ლა­მუ­რუ­ლი, არა­ე­ლე­გან­ტუ­რი, არა­სუ­პერ­მა­გა­რი.
- შე­მიძ­ლია, შე­გე­კა­მა­თო! არა­ერ­თხელ მი­ნა­ხავს შე­ნი მო­დუ­რი ჩა­საც­მე­ლე­ბი და "მაგ­რო­ბა" კა­ბე­ბი.
სევ­დი­ა­ნად გა­ვაქ­ნიე თა­ვი.
- ეს ჩა­საც­მე­ლე­ბი, კოს­მე­ტი­კა, ვარ­ცხ­ნი­ლო­ბე­ბი ილუ­ზიაა, ნი­ღა­ბი, რო­მელ­საც სა­კუ­თა­რი თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლო­ბის ასა­მაღ­ლებ­ლად ვა­ტა­რებ, თან მხო­ლოდ მა­შინ, რო­ცა ში­ნი­დან გავ­დი­ვარ.
ბი­ბი უკ­ვე აღარ იღი­მო­და, ცდი­ლობ­და, ჩას­წ­ვ­დო­მო­და ჩე­მი სიტყ­ვე­ბის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბას.
- შენ ხომ ჭკვი­ა­ნი და ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი ხარ. რა­ში გჭირ­დე­ბა ასე­თი ნი­ღა­ბი?
სა­ხე ხე­ლე­ბით და­ვი­ფა­რე, არ ვი­ცო­დი, რო­გორ ამეხ­ს­ნა მის­თ­ვის ყვე­ლა­ფე­რი ისე, რომ შტე­რი გო­გოს შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა არ და­მე­ტო­ვე­ბი­ნა.
- ელ, მენ­დე, გთხოვ!
მან ხე­ლე­ბი ჩა­მო­მა­ღე­ბი­ნა და შუბ­ლი შე­იჭ­მუხ­ნა.
- შენ­თ­ვის ეს ძნე­ლი გა­სა­გე­ბი იქ­ნე­ბა, ბი­ბი!
- შე­ვეც­დე­ბი.
იგი ხელს არ მიშ­ვებ­და, მე კი მად­ლი­ე­რი ვი­ყა­ვი - მი­სი ხე­ლის­გუ­ლე­ბის სით­ბო და­მამ­შ­ვი­დებ­ლად მოქ­მე­დებ­და ჩემ­ზე.
ამო­ვი­ოხ­რე. სა­ბო­ლო­ოდ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, სათ­ქ­მე­ლი ბო­ლომ­დე მეთ­ქ­ვა და გა­ვაგ­რ­ძე­ლე:
- ახა­ლი იმი­ჯი რომ შე­ვიქ­მე­ნი, შე­ნი დამ­სა­ხუ­რე­ბაა. აი, მა­შინ, ტე­ტეს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე, პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვა იყო, რო­ცა კა­ბა ჩა­ვიც­ვი, ტუ­ჩე­ბი შე­ვი­ღე­ბე და კონ­ტაქ­ტუ­რი ლინ­ზე­ბი ჩა­ვის­ვი. სწო­რედ მა­შინ შე­მამ­ჩ­ნიე შენ. გარ­და ამი­სა, პირ­ვე­ლად და­ი­ნა­ხე ჩემ­ში ქა­ლი. და ეს მშვე­ნი­ე­რი იყო.
- მაგ­რამ მე შენ ხე­ლი გკა­რი.
- მე­რე რა?.. - შე­ვე­ცა­დე, ღი­მი­ლით შე­მემ­სუ­ბუ­ქე­ბი­ნა ტკი­ვი­ლი, რო­მე­ლიც ჩემს "მე­რე რა"-ში გა­ის­მა. - შენ მე ფას­და­უ­დე­ბე­ლი სამ­სა­ხუ­რი გა­მი­წიე. ერ­თად გა­ტა­რე­ბუ­ლი დრო, სი­ცი­ლი, სა­უ­ბა­რი, ფლირ­ტი... ად­რე მსგავ­სი არა­ფე­რი გა­მო­მე­ცა­და. მინ­დო­და, იმ სა­ღა­მოს შემ­დეგ სულ ასე გაგ­რ­ძე­ლე­ბუ­ლი­ყო. თუ­კი ამის­თ­ვის სა­ჭი­რო იქ­ნე­ბო­და, სხვა­ნა­ი­რი გავ­მ­ხ­და­რი­ყა­ვი, მზად ვი­ყა­ვი გა­მე­რის­კა. - დარ­ცხ­ვე­ნით გა­ვი­ღი­მე, - მო­მი­წია, კარ­დი­ნა­ლუ­რად შე­მეც­ვა­ლა ჩე­მი იმი­ჯი. თავ­და­პირ­ვე­ლად პრო­ფე­სია შე­ვარ­ჩიე ისე­თი, სა­დაც წარ­მა­ტე­ბას გა­რეგ­ნო­ბა და თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლო­ბა გან­საზღ­ვ­რავ­და და იძუ­ლე­ბულს გამ­ხ­დი­და, ყო­ველ­თ­ვის ფორ­მა­ში ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი.
- და რა?
- გა­რეგ­ნო­ბის შეც­ვ­ლა იოლად შევ­ძე­ლი, მაგ­რამ შიგ­ნით, სუ­ლის სიღ­რ­მე­ში, ვე­რა­ფე­რი მო­ვუ­ხერ­ხე ჩემს თავს. ისევ ისე­თი მში­შა­რა და კომ­პ­ლექ­სი­ა­ნი დავ­რ­ჩი, რო­გო­რიც ვი­ყა­ვი - სა­კუ­თარ თავ­ში და­ურ­წ­მუ­ნე­ბე­ლი, სუს­ტი გო­გო­ნა. ყვე­ლა­ზე მე­ტად იმის მე­ში­ნო­და, ჩე­მი სა­ი­დუმ­ლო ვინ­მეს გა­ე­გო. ასე რომ, მე ვი­მა­ლე­ბი ჩე­მი ბიზ­ნე­სის, მო­დუ­რი სა­მო­სის, იმი­ჯის მიღ­მა და ახ­ლოს არას­დ­როს არა­ვის ვუშ­ვებ.
- რა­ტომ, ელ?
- იმი­ტომ, რომ ყო­ველ­თ­ვის ვკარ­გავ ჩემ­თ­ვის ძვირ­ფას ადა­მი­ა­ნებს, - ამო­ვი­ჩურ­ჩუ­ლე. ამის აღი­ა­რე­ბა ად­ვი­ლი არ იყო და ბი­ბი ამას მიხ­ვ­და.
- მა­მა­შენს გუ­ლის­ხ­მობ?
- დე­დას, მა­მას, ძმას... ყვე­ლამ მი­მა­ტო­ვა.
- მე არ გიხ­სე­ნე­ბი­ვარ. მეც ხომ მი­გა­ტო­ვე.
- შენც, მაგ­რამ ეს სხვა ტკი­ვი­ლი იყო. დე­და ძა­ლი­ან ად­რე გარ­და­მეც­ვა­ლა, რო­ცა ჯერ კი­დევ პა­ტა­რა ვი­ყა­ვი და ყვე­ლა­ზე მე­ტად მჭირ­დე­ბო­და. მა­მის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა კი­დევ უფ­რო გან­ვი­ცა­დე, რად­გან უკ­ვე დი­დი ვი­ყა­ვი და უკეთ მეს­მო­და, რას ნიშ­ნავ­და და­ობ­ლე­ბა. ამას­თან, მას ვა­ლე­ბი დარ­ჩა, რის გა­მოც მე და ტე­ტეს ბი­ნის გა­ყიდ­ვა მოგ­ვიხ­და. ცა­რი­ელ-ტა­რი­ე­ლი დავ­რ­ჩით. ბო­ლოს ტე­ტეც წა­ვი­და ბა­თუმ­ში და სრულ სი­მარ­ტო­ვე­ში ამოვ­ყა­ვი თა­ვი. ყვე­ლა­ფე­რი ნუ­ლი­დან და­ვიწყე და იმ­დენს მი­ვაღ­წიე, რომ ბი­ნაც ვი­ყი­დე და კა­რი­ე­რაც ავიწყ­ვე. სრუ­ლი­ად მარ­ტომ, სხვე­ბის დახ­მა­რე­ბის გა­რე­შე.
- რა სა­ში­ნე­ლი მო­სას­მე­ნია, რომ იცო­დე... ალ­ბათ არას­დ­როს მა­პა­ტი­ებ...
უსი­ა­მოვ­ნო მო­გო­ნე­ბებ­მა გუ­ლი და­მიმ­ძი­მა. მარ­ტო­ო­ბა, სი­ცა­რი­ე­ლე, ში­ში და სა­სო­წარ­კ­ვე­თა წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში სა­კუ­თა­რი ლან­დი­ვით დამ­დევ­და.
- ამის მე­რე ჩა­ვი­კე­ტე ჩემს თავ­ში და პი­რო­ბა დავ­დე, რომ ემო­ცი­უ­რი სი­ახ­ლო­ვე არას­დ­როს არა­ვის­თან მექ­ნე­ბო­და. გა­რის­კ­ვა არ მი­ღირ­და იმ ტკი­ვი­ლად, რა­საც მა­თი და­კარ­გ­ვით გან­ვიც­დი­დი.
- ემო­ცი­უ­რი სი­ახ­ლო­ვე... რა ლა­მა­ზი ნათ­ქ­ვა­მია, ელე­ნე!
თა­ვი ავ­წიე და ირი­ბად გავ­ხე­დე. უც­ნა­უ­რი გახ­დო­მო­და მზე­რა, ამ­წუ­თას თვი­თონ ჰგავ­და მარ­ტო­ხე­ლას და მი­ტო­ვე­ბულს.
- და მე? - ხან­მოკ­ლე პა­უ­ზის შემ­დეგ მკითხა.
- შენ? რა შენ? - შე­კითხ­ვამ და­მაბ­ნია და იატაკს ჩა­ვა­ჩერ­დი.
ნი­კაპ­ქ­ვეშ ამომ­დო თი­თი და ჯი­ქურ ჩამ­ხე­და თვა­ლებ­ში.
- მე არ გი­ღირ­ვარ რის­კად?
მზე­რა ავა­რი­დე და ჯინ­სის ჩა­მოშ­ლილ ძა­ფებს თით­ზე დახ­ვე­ვა და­ვუწყე.
- შენ ერ­თა­დერ­თი არა ხარ, ვინც მი­უ­ტო­ვე­ბი­ათ. იცი, მეც რამ­დე­ნი წე­ლი ვი­ტან­ჯე­ბო­დი ამის გა­მო?
- დის­ლექ­სი­ის გა­მო? - გა­ო­ცე­ბულ­მა ავ­ხე­დე.
თა­ვი და­მიქ­ნია.
- ყო­ველ­თ­ვის გა­ვურ­ბო­დი ახ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბებს. მხო­ლოდ ხან­მოკ­ლე რო­მა­ნე­ბით შე­მო­ვი­ფარ­გ­ლე­ბო­დი. არას­დ­როს ვი­ყა­ვი ჩემს თავ­ში დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი, ყო­ველ­თ­ვის მე­გო­ნა, რომ ახ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბის უფ­ლე­ბა არ მქონ­და. ამი­ტომ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, ჯერ ფი­ნან­სუ­რი წარ­მა­ტე­ბის­თ­ვის მი­მეღ­წია. ეს სე­ნი ზღუ­დე­სა­ვით იყო ჩემ წინ აღ­მარ­თუ­ლი. მარ­თა­ლია, თით­ქ­მის გან­ვი­კურ­ნე, მაგ­რამ სულ თან მდევ­და აზ­რი, რომ სხვებ­ზე უნი­ჭო ვი­ყა­ვი. ახ­ლაც კი დე­ფექ­ტად მი­ვიჩ­ნევ ამას, ამი­ტომ ამ დე­ფექ­ტის კომ­პენ­სი­რე­ბა ფუ­ლით უნ­და მო­მეხ­დი­ნა.
- სრულ­ყო­ფი­ლი არა­ვი­ნაა.
- ვი­ცი, მაგ­რამ ჩე­მი მშობ­ლე­ბის ქორ­წი­ნე­ბა რომ მახ­სენ­დე­ბო­და, ძა­ლი­ან ვი­ძა­ბე­ბო­დი. ისი­ნი წე­სი­ე­რად არას­დ­როს მომ­ფე­რე­ბი­ან, არც ვი­ცი, რა­ტომ უნ­და შე­უღ­ლე­ბუ­ლიყ­ვ­ნენ, რო­ცა ერ­თ­მა­ნე­თი არ ჰყვა­რე­ბი­ათ. ჩემ­თან და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა­შიც კი ცი­ვე­ბი იყ­ვ­ნენ, თით­ქოს და­ქი­რა­ვე­ბუ­ლი აღ­მ­ზ­რ­დე­ლე­ბი ყო­ფი­ლიყ­ვ­ნენ.
- რა სა­ში­ნე­ლე­ბაა!
- ამი­ტომ მეც გა­ვურ­ბო­დი თბილ ურ­თი­ერ­თო­ბებს, მეც მში­შა­რა ვი­ყა­ვი და არა­ვინ მყავ­და გვერ­დით ისე­თი, ვი­საც ჩე­მი გამ­ხ­ნე­ვე­ბა შე­ეძ­ლო, ვინც წა­მა­ხა­ლი­სებ­და და გულს გა­მი­კე­თებ­და... დღე­ვან­დელ დღემ­დე. წე­ღან გკითხე, გი­ღირ­ვარ თუ არა რის­კად-მეთ­ქი. იქ­ნებ ჩე­მი აღი­ა­რე­ბის შემ­დეგ მა­ინც გა­გი­ად­ვილ­დეს პა­სუ­ხის გა­ცე­მა. არას­დ­როს ვყო­ფილ­ვარ ასე­თი გულ­წ­რ­ფე­ლი. მე შენ მიყ­ვარ­ხარ და სწო­რედ შენ­თან მინ­და მქონ­დეს ნამ­დ­ვი­ლი ემო­ცი­უ­რი სი­ახ­ლო­ვე. ვფიქ­რობ, ჩვენ ერ­თ­მა­ნე­თის­თ­ვის ვართ გა­ჩე­ნილ­ნი.
ვგრძნობ­დი, მის ყო­ველ სიტყ­ვა­ზე რო­გორ მევ­სე­ბო­და გუ­ლი სით­ბო­თი და სი­ხა­რუ­ლით. მივ­ხ­ვ­დი, რომ მზად ვი­ყა­ვი, და­მე­ჯე­რე­ბი­ნა მის­თ­ვის და გა­მე­რის­კა, მაგ­რამ რა­ღაც მე­წე­ო­და უკან. მან ერ­თხელ უკ­ვე მი­მა­ტო­ვა. რა გა­რან­ტია მქონ­და, რომ მე­ო­რე­ჯე­რაც არ მო­იქ­ცე­ო­და ასე? მით უმე­ტეს, მის­თ­ვის ყვე­ლა­ზე ძვირ­ფა­სი კა­რი­ე­რა იყო, ჩემ­ზე ძვირ­ფა­სიც.
კვნე­სით ამო­ვი­ოხ­რე. ამ­წუ­თას მძულ­და ჩე­მი თა­ვი იმის გა­მო, რაც უნ­და გა­მე­კე­თე­ბი­ნა. ზლაზ­ვ­ნით წა­მო­ვი­მარ­თე.
- არა, მა­პა­ტიე, მაგ­რამ არ შე­მიძ­ლია. - ამ სიტყ­ვე­ბით გავ­ტ­რი­ალ­დი და სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­ვე­დი, თან ცრემ­ლებს ვყლა­პავ­დი, რომ არ ავ­ღ­რი­ა­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვი.
- მე არ წა­ვალ აქე­დან.
- წახ­ვალ!
- არას­დ­როს წა­ვალ არც აქე­დან და არც შენ­გან.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბის­გან შევ­ხ­ტი, რად­გან ზურ­გ­ზე მი­სი ხე­ლი ვიგ­რ­ძე­ნი. არ ვი­ცი, რო­დის მო­მი­ახ­ლოვ­და, თავ­გ­ზა მქონ­და აბ­ნე­უ­ლი, მაგ­რამ რო­გორც კი შე­მე­ხო, ჩე­მი და­მე­მარ­თა. ცი­ვად შე­მოვ­ბ­რუნ­დი. დრო­ზე უნ­და მო­მე­ღო ბო­ლო ამ ტან­ჯ­ვის­თ­ვის.
- წახ­ვალ! რო­გორც კი მო­რიგ მაც­დუ­ნე­ბელ წი­ნა­და­დე­ბას მი­ი­ღებ, მა­შინ­ვე გა­იქ­ცე­ვი. სამ­სა­ხუ­რი შენ­თ­ვის მთე­ლი ცხოვ­რე­ბაა. მის გა­რე­შე არ შე­გიძ­ლია.
რა­ღა­ცის თქმა და­ა­პი­რა, მაგ­რამ ხე­ლით შე­ვა­ჩე­რე და გა­ვაგ­რ­ძე­ლე:
- თა­ვად აღი­ა­რე წე­ღან. რო­ცა დის­ლექ­სი­ა­ზე მიყ­ვე­ბო­დი, ყვე­ლა­ფე­რი ნა­თე­ლი გახ­და. კა­რი­ე­რულ კი­ბე­ზე ყო­ვე­ლი ახა­ლი სა­ფე­ხუ­რი სი­სუს­ტე­ზე გა­მარ­ჯ­ვე­ბას ნიშ­ნავს, თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლო­ბას, იმის­თ­ვის დამ­ტ­კი­ცე­ბას, ვი­საც შე­ნი არ სჯე­რო­და. მე ეს მეს­მის, ამი­ტო­მაც პა­ტივს გცემ. მაგ­რამ არ ვარ მზად, ჩე­მი გუ­ლი ჩა­გა­ბა­რო, რა­თა მე­რე კი­დევ ერ­თხელ მო­მა­ყე­ნო ტკი­ვი­ლი, რო­ცა შე­ნი კა­რი­ე­რუ­ლი მწვერ­ვა­ლის და­საპყ­რო­ბად გა­იქ­ცე­ვი.
ჯი­ბე­ებ­ში ხე­ლებ­ჩაწყო­ბილ­მა მშვი­დად მო­ის­მი­ნა ჩე­მი ტი­რა­და.
- რო­გორ ფიქ­რობ, ჩე­მი ნაკ­ლის შე­სა­ხებ რა­ტომ მო­გი­ყე­ვი?
ფრთხი­ლი მზე­რა ვეს­რო­ლე. თუ და­ვუ­ფიქ­რ­დე­ბო­დი, მას შე­ეძ­ლო, არა­ფე­რი ეთ­ქ­ვა თა­ვის წარ­სულ­ზე, მით უფ­რო, რომ მას არა­ფე­რი ჰქონ­და სა­ერ­თო იმას­თან, რაც ჩვენ შო­რის ბო­ლო ხანს ხდე­ბო­და.
- არ ვი­ცი.
ხე­ლე­ბი ჯი­ბი­დან ამო­ი­ღო და ჰა­ერ­ში ას­წია. ეს იყო ჟეს­ტი - არა­ფერს ვმა­ლა­ვო.
- იმი­ტომ, რომ გენ­დო­ბი. ბო­ლო დროს მეც ბევრს ვფიქ­რობ­დი სა­მუ­შა­ო­სად­მი ჩემს ფა­ნა­ტი­კურ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა­ზე და მივ­ხ­ვ­დი, რაც უფ­რო მე­ტად ვეფ­ლო­ბი მუ­შა­ო­ბა­ში, მით უფ­რო მიმ­სუ­ბუქ­დე­ბა ფიქ­რი პრობ­ლე­მა­ზე, იმის ნაც­ვ­ლად, რომ მის გა­დაჭ­რა­ზე ვი­ფიქ­რო. მე ყვე­ლა­ფე­რი მო­გი­ყე­ვი და შენ გა­მი­გე, მი­მი­ღე ისე­თი, რო­გო­რიც ვარ. მე­გო­ნა, სუ­ლი­ე­რი მე­გო­ბა­რი ვი­პო­ვე. თუ­კი შე­ნი გრძნო­ბა ჩე­მი გრძნო­ბის ნა­ხე­ვარს მა­ინც უდ­რის, ვფიქ­რობ, ბრძო­ლის გაგ­რ­ძე­ლე­ბა ღირს.
მე­ტის მოთ­მე­ნა ვე­ღარ შევ­ძე­ლი. ცრემ­ლე­ბი ღა­პა­ღუ­პით და­მე­დი­ნა ღაწ­ვებ­ზე. თვა­ლე­ბი ისე და­მე­ბინ­და, იძუ­ლე­ბუ­ლი გავ­ხ­დი, სათ­ვა­ლე მო­მეხ­ს­ნა.
- ელ, საყ­ვა­რე­ლო...
სა­ნამ გონს მო­ვე­გე­ბო­დი, ხე­ლი მომ­ხ­ვია, მკერ­დ­ზე მი­მიკ­რა და ჩა­მი­ხუ­ტა. თა­ვი მის მკერ­დ­ში ჩავ­მა­ლე და ცრემ­ლებს გზა მი­ვე­ცი. ასე თა­ვი­სუფ­ლად არას­დ­როს მი­ტი­რია. ასე­თი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა ჩემს ცრემ­ლებს აქამ­დე არ უგ­რ­ძ­ნი­ათ. ბი­ბი თმა­ზე ხელს მის­ვამ­და, მე­ფე­რე­ბო­და და ჩურ­ჩუ­ლით მაწყ­ნა­რებ­და.
რო­ცა, ბო­ლოს და ბო­ლოს, თა­ვი ავ­წიე, გა­ო­ცე­ბა გა­მო­ე­ხა­ტა თვა­ლებ­ზე. ალ­ბათ ნამ­ტი­რა­ლევს სა­ხე მქონ­და და­სი­ვე­ბუ­ლი.
- ნუ მი­ყუ­რებ, ალ­ბათ შე­მა­ში­ნებ­ლად გა­მო­ვი­ყუ­რე­ბი.
- შენ გა­მო­ი­ყუ­რე­ბი, რო­გორც ქა­ლი, რო­მე­ლიც მიყ­ვარს.
თა­ვი გა­ვი­თა­ვი­სუფ­ლე მი­სი მკლა­ვე­ბის­გან და გან­ზე გავ­დე­ქი.
- მე არ ვარ ის ქა­ლი და ამას ახ­ლა ორი­ვე­ნი ვხვდე­ბით. შენ მხი­ა­რუ­ლი ხარ, ენერ­გი­უ­ლი, ურ­თი­ერ­თო­ბის მოყ­ვა­რუ­ლი, მე კი - მორ­ცხ­ვი, ჩა­კე­ტი­ლი. შენ სულ მოძ­რა­ო­ბა­ში ხარ, მე კი სახ­ლი­დან გას­ვ­ლა მე­ზა­რე­ბა. შენ­თ­ვის პირ­ველ ად­გილ­ზე სამ­სა­ხუ­რია, ჩემ­თ­ვის...
- დამ­შ­ვიდ­დი... - თი­თი ტუჩ­ზე მო­მა­დო. - სწო­რედ ამა­ზე მინ­დო­და შენ­თან მე­სა­უბ­რა. კი­ევ­ში მარ­თ­ლა კარ­გი სამ­სა­ხუ­რი შე­მომ­თა­ვა­ზეს, ბი­ნა­საც შემ­პირ­დ­ნენ და კომ­ფორ­ტ­საც, მაგ­რამ არ დავ­რ­ჩი, იმი­ტომ, რომ შენ­თან ყოფ­ნა მინ­და. ჯან­და­ბამ­დე გზა ჰქო­ნია კა­რი­ე­რას, შენს სი­ახ­ლო­ვეს თუ არ ვიქ­ნე­ბი. არ­სე­ბობს ბიზ­ნეს­ზე უფ­რო მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი რა­მეც და ეს "რა­მე" შენ ხარ.
შევ­ყოყ­მან­დი. ნუ­თუ მარ­თალს ამ­ბობს? ნუ­თუ ასე ვუყ­ვარ­ვარ? და­ვი­ჯე­რო, ჩემ გა­მო უარი თქვა ბრწყინ­ვა­ლე მო­მა­ვალ­ზე?
- მე მიყ­ვარს შე­ნი მგრძნო­ბი­ა­რო­ბა და სით­ბო, შე­ნი ჩაც­მუ­ლო­ბა, ეს სათ­ვა­ლეც, ეს და­ხე­უ­ლი ჯინ­სიც, აფუ­ე­ბუ­ლი და გა­პუ­წუ­ლი თმაც, უფორ­მო მა­ი­სუ­რიც და ცრემ­ლე­ბიც. მე შენ მიყ­ვარ­ხარ ახ­ლა და მეყ­ვა­რე­ბი ყო­ველ­თ­ვის, ღრმა სი­ბე­რემ­დე, რო­ცა ჭა­ღა­რა, კუ­ზი­ა­ნი, უკ­ბი­ლო და ნა­ო­ჭე­ბით და­ხუნ­ძ­ლუ­ლი იქ­ნე­ბი. რო­გორ მოგ­წონს ჩე­მი აღი­ა­რე­ბა? მად­ლო­ბა, რომ მო­მის­მი­ნე. - სხა­პას­ხუ­პით მო­მა­ყა­რა.
მე­გო­ნა, გუ­ლი შუ­ა­ზე გას­კ­დე­ბო­და ბედ­ნი­ე­რე­ბი­სა და ამ გი­ჟი, გა­და­რე­უ­ლი მა­მა­კა­ცის სიყ­ვა­რუ­ლის­გან, მა­მა­კა­ცი­სა, რო­მე­ლიც მო­უ­ლოდ­ნე­ლად შე­მო­იჭ­რა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში და ყვე­ლა­ზე ნა­ზი გრძნო­ბე­ბი გა­მიღ­ვი­ძა.
ნე­ტავ, რას ვუც­დი? რა­ტომ ახ­ლა­ვე არ ჩა­მო­ვე­კი­დე­ბი ყელ­ზე?
- დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ხარ, რომ ამ­დენ წელს გა­მიძ­ლებ? - ეშ­მა­კუ­რად შევ­ხე­დე.
- ასი პრო­ცენ­ტით, - მი­პა­სუ­ხა და ჩე­მი ირი­ბი თან­ხ­მო­ბით გა­ხა­რე­ბულ­მა, მთე­ლი სა­ხე და­მი­კოც­ნა. სულ­შე­გუ­ბუ­ლი, მხო­ლოდ ერთ რა­მე­ზე ვფიქ­რობ­დი - ეს კოც­ნა არას­დ­როს დამ­თავ­რე­ბუ­ლი­ყო.
- ესე იგი, კუ­ზი­ა­ნიც გეყ­ვა­რე­ბი?
- ჩემ­გან თავს მა­ში­ნაც ვერ და­აღ­წევ, რო­ცა ჩვე­ნი კბი­ლე­ბის პრო­თე­ზე­ბი სა­წო­ლის თავ­თან, ჭი­ქა­ში იდე­ბა.
- რა რო­მან­ტი­კუ­ლია!
ორი­ვეს გაგ­ვე­ცი­ნა.
- მე მგო­ნი, "ე­ლე­ნე კო­კა­ი­ა" ცუ­დად არ ჟღერს, რას იტყ­ვი?
- ეს ოფი­ცი­ა­ლუ­რი წი­ნა­და­დე­ბაა? - ისევ ეშ­მა­კუ­რად შევ­ხე­დე.
- პირ­ვე­ლი ოფი­ცი­ა­ლუ­რი წი­ნა­და­დე­ბა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში.
ღმერ­თო, რო­გორ მი­ხურ­და სხე­უ­ლი! მე უნ­და გავ­თხო­ვი­ლი­ყა­ვი. ეს იმ­დე­ნად და­უ­ჯე­რე­ბე­ლი იყო, თა­ვი სიზ­მარ­ში მე­გო­ნა.
- იცი, რა?.. ისე მომ­შივ­და, ახ­ლა პა­სუ­ხის გა­ცე­მას გემ­რი­ე­ლად ვახ­შ­მო­ბა მირ­ჩევ­ნია. ხომ არ მი­ვუს­ხ­დეთ სუფ­რას? დი­დი ხა­ნია, გაშ­ლი­ლია და გვე­ლო­დე­ბა. ვი­ცი, რომ შენ ჩემ­ზე მე­ტად გშია, მა­მა­კა­ცის გუ­ლის გზა ხომ კუჭ­ზე გა­დის.
- ჩე­მი გუ­ლის გზა შენ­ზე გა­დის, თუმ­ცა, არც ჭა­მა­ზე ვიტყ­ვი ამ­წუ­თას უარს!
ვუ­ყუ­რებ­დი ბი­ბის და ვგრძნობ­დი, რომ არას­დ­როს ვყო­ფილ­ვარ ასე­თი და­ცუ­ლი, სა­სურ­ვე­ლი, ვი­ღა­ცის­თ­ვის ასე სა­ჭი­რო და საყ­ვა­რე­ლი. ის მთე­ლი ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა იყო, ჩე­მი მო­მა­ვა­ლი, ჩე­მი ოც­ნე­ბა...

ეპი­ლო­გის მაგ­ვა­რი
- ელ, დე­სერ­ტი შე­მო­ვი­ტა­ნო­თო? ოფი­ცი­ან­ტე­ბი მე­კითხე­ბი­ან.
გაბ­რ­წყი­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით შე­ვაქ­ცერ­დი ჩემს ქმარს, თავ­ზე რომ წა­მომ­დ­გო­მო­და, და ღი­მი­ლით და­ვუქ­ნიე თა­ვი, შე­მო­ი­ტა­ნონ-მეთ­ქი.
- ვერ ვი­ჯე­რებ, რომ ეს ყვე­ლა­ფე­რი შენ მო­აწყ­ვე. სა­კუ­თარ ქორ­წილ­ში იდი­ზა­ი­ნე­რო, ალ­ბათ ად­ვი­ლი საქ­მე არ არის, არა? - მე­გიმ ხე­ლი გა­დამ­ხ­ვია და დარ­ბაზს გა­და­ხე­და.
- ეს ჩე­მი პრო­ფე­სიაა.
- სამ­სა­ხუ­რი სამ­სა­ხუ­რია, მაგ­რამ შე­გეძ­ლო, სხვის­თ­ვის და­გე­ვა­ლე­ბი­ნა.
- მე და ბი­ბიმ ასე გა­დავ­წყ­ვი­ტეთ.
- სენ­ტი­მენ­ტა­ლუ­რი წყვი­ლი ხართ, - ჩა­ერ­თო სა­უ­ბარ­ში კა­ტო, რო­გორც კი ბი­ბი დაბ­რუნ­და, - მა­ინ­ტე­რე­სებს, რას მო­ი­ფიქ­რებთ ქორ­წი­ნე­ბის მე­ა­თე წლის­თავ­ზე. დღეს შენ სა­ოც­რე­ბა მო­ახ­დი­ნე.
- ჩე­მი შთა­გო­ნე­ბის წყა­რო სიყ­ვა­რუ­ლი აღ­მოჩ­ნ­და, - გა­და­ვი­კის­კი­სე.
- შე­იძ­ლე­ბა, ცო­ტა ხნით მოგ­ტა­ცოთ ჩე­მი მე­უღ­ლე? - ბი­ბი და­ი­ხა­რა და ლო­ყა­ზე მა­კო­ცა.
- მა­გას ვინ და­გიშ­ლის, ჩე­მო ბი­ბი! - გა­შა­ლა ხე­ლე­ბი ლი­ლიმ, თით­ქოს ნე­ბას რთავ­სო. - წა­იყ­ვა­ნე, სა­დაც გინ­და.
აივან­ზე გა­ვე­დით. ეს ის კა­ფე იყო, სა­დაც პირ­ვე­ლად ვი­ვახ­შ­მეთ ერ­თად. გა­დავ­წყ­ვი­ტეთ, სწო­რედ აქ გაგ­ვე­მარ­თა ჩვე­ნი ქორ­წი­ლი, მოკ­რ­ძა­ლე­ბუ­ლი, მაგ­რამ ლა­მა­ზი.
- ამ კა­ბა­ში შე­უ­და­რე­ბე­ლი ხარ, თუმ­ცა მე ყვე­ლა­ნა­ირ ფორ­მა­ში მომ­წონ­ხარ.
- ძველ­მა­ნებ­შიც კი?
- ძველ­მა­ნებ­შიც კი.
- სათ­ვა­ლი­თაც?
- სათ­ვა­ლი­თაც.
- შიშ­ვე­ლიც?
- აი, ეგ კი ყვე­ლა­ზე მე­ტად მომ­წონს! - წა­მო­ი­ძა­ხა და ხე­ლე­ბი წელ­ზე მომ­ხ­ვია.
- შენ არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად შე­ას­რუ­ლე შე­ნი რო­ლი ჩემს პი­ე­სა­ში.
- რო­მელ­ში? ძველ­ში თუ ახალ­ში?
- ჯერ ძველ­ში, ახ­ლა კი ახალ­ში. შე­სა­შუ­რი სი­ძე ხარ და არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად გა­მოგ­დის ეს რო­ლი, - სი­ცი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე.
- მთა­ვა­რი რო­ლი - ამის თქმა არ და­გა­ვიწყ­დეს ხოლ­მე და იცო­დე, რომ ამ რო­ლი­დან ვე­რას­დ­როს ვე­რა­ვინ მომ­ხ­ს­ნის.
თვა­ლე­ბით მი­ვე­ფე­რე. ჩემ­ზე ბედ­ნი­ე­რი ამ­წუ­თას ქა­ლი არ მე­გუ­ლე­ბო­და დე­და­მი­წის ზურ­გ­ზე.
- გახ­სოვს, აქ გეგ­მებს რომ ვაწყობ­დით და ჩვენს ოც­ნე­ბებ­ზე ვსა­უბ­რობ­დით? - ბი­ბიმ დარ­ბა­ზის­კენ გა­ი­ხე­და, იმ მა­გი­დის­კენ, სა­დაც წლე­ბის შემ­დეგ ჩვე­ნი პირ­ვე­ლი შეხ­ვედ­რა შედ­გა.
- მა­გის და­ვიწყე­ბა რო­გორ შე­მეძ­ლო?
- ჰო­და, მინ­და იცო­დე, რომ ახ­ლა, რო­ცა შენ შე­მოხ­ვე­დი ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში, ჩემ­მა ოც­ნე­ბებ­მა რე­ა­ლუ­რად შე­ის­ხა ფრთე­ბი, - ბი­ბი და­ი­ხა­რა და ტუ­ჩებ­ში მა­კო­ცა.
ისე შე­ვე­რიე მი­სი კოც­ნის სი­ნა­ზეს, რო­გორც ზღვა­ში ჩა­ვარ­დ­ნი­ლი წვი­მის წვე­თი, წა­მი­ერ შად­რე­ვანს რომ ქმნის ტალ­ღა­ზე და­ცე­მი­სას...

და­სას­რუ­ლი

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
23.05.2016
ძალიან პოზიტიური რომანი...მადლობა ავტორს და გზას
მავნე
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი