ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი
font-large font-small
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი

არა, რა! ვერ ვის­წავ­ლე ჭკუა! რა ჩე­მი საქ­მეა ეს ყვე­ლა­ფე­რი, მაგ­რამ ძმა­კაცს რქებს რომ ად­გამს? ეს ხომ უკ­ვე მე­ტის­მე­ტია?
- მორ­ჩი ის­ტე­რი­კას, კარ­გი, რა. ხომ იცი, რომ თა­ზო ვე­რა­ფერს ხვდე­ბა? - რაც შე­იძ­ლე­ბო­და რბი­ლად და ტკბი­ლად მე­ლა­პა­რა­კე­ბო­და მირ­ზა. - ოოოჰ, უკ­ვე ნერ­ვებს მიშ­ლი! - წა­მო­იყ­ვი­რა უცებ და მოთ­მი­ნე­ბი­დან გა­მო­სულ­მა, ყურ­მი­ლი ბერ­კეტ­ზე და­ა­ხეთ­ქა.
- რა არ მოგ­წონთ, ქალ­ბა­ტო­ნო ანი­კა? - მო­მიბ­რუნ­და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად.
გავ­შ­რი. ყვე­ლა­ფერს ვე­ლო­დი და ამ შე­კითხ­ვას - ნამ­დ­ვი­ლად არა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ბრა­ზი ყელ­ში მქონ­და მობ­ჯე­ნი­ლი, შე­ვე­ცა­დე, სიმ­შ­ვი­დე შე­მე­ნარ­ჩუ­ნე­ბი­ნა და შეფს `მე ვინ მე­კითხე­ბას~ მზე­რით გავ­ხე­დე.
- აი, აქ მაქვს თქვე­ნი ამ­პარ­ტავ­ნე­ბა უკ­ვე! - იფეთ­ქა უეც­რად. - მა­ინც რა არ მოგ­წონთ ამ­ჯე­რად?
ცა­ლი წარ­ბი ამ­რე­ზით ავა­თა­მა­შე, თა­ვი გვერ­დით გა­დავ­ხა­რე და ჯი­ქურ მი­ვა­ხა­ლე:
- `ამ­ჯე­რა­დამ­დე~ რო­დის რა არ მო­მე­წო­ნა, უფ­რო­სო?
- ნუ `მებ­ლა­ტა­ვე­ბი~, თუ შე­იძ­ლე­ბა! - მა­გი­და­ზე მუშ­ტი მსუ­ბუ­ქად დაჰ­კ­რა. - და გა­მე­ცი კითხ­ვა­ზე პა­სუ­ხი!
სხვა გზა არ მქონ­და, გუ­ლახ­დი­ლად უნ­და მე­პა­სუ­ხა, თო­რემ შე­საძ­ლე­ბე­ლი იყო, სამ­სა­ხურს გა­მოვ­თხო­ვე­ბო­დი.
- რო­ცა ქე­თიმ და­რე­კა...
- ქალ­ბა­ტონ­მა ქე­თიმ, - ირო­ნი­უ­ლად შე­მის­წო­რა.
ალე­წილ­მა, თვა­ლი თვალ­ში გა­ვუ­ყა­რე და და­ძა­ბუ­ლი ხმით გა­ვაგ­რ­ძე­ლე:
- რო­ცა ქალ­ბა­ტონ­მა ქე­თიმ და­რე­კა, მთხო­ვა, ჩემ­მა ქმარ­მა არ უნ­და გა­ი­გო­სო...
- რაო, რაო? - ეტყო­ბა, მირ­ზაშ­ვილ­მა ის-ის იყო, გა­აც­ნო­ბი­ე­რა, რას ვგუ­ლის­ხ­მობ­დი. - თქვენ გგო­ნი­ათ, ქე­თი­ნო ჩე­მი საყ­ვა­რე­ლია?
- ეს მე არ მე­ხე­ბა! - ხმა­დაბ­ლა ჩა­ვი­დუ­დუ­ნე აჭარ­ხ­ლე­ბულ­მა.
- მარ­თა­ლი ბრძან­დე­ბით! - კვლავ აუწია ხმას და წა­მოდ­გა. მეც წა­მოვ­დე­ქი. - რას ვა­კე­თებ, რო­გორ ვიქ­ცე­ვი და სად დავ­ძ­ვ­რე­ბი, ეს თქვენ სრუ­ლი­ად არ გე­ხე­ბათ. გა­სა­გე­ბია?
- თქვენ თვი­თონ მკითხეთ და მეც გი­პა­სუ­ხეთ. მე რა შუ­ა­ში ვარ? - აღ­ვ­შ­ფოთ­დი და ერ­თი­ა­ნად ავი­ძაგ­რე. ვი­ფიქ­რე, ახ­ლა ერთს გემ­რი­ე­ლად გა­მოვ­ლან­ძღავ და აქე­დან მო­ვუს­ვამ-მეთ­ქი.
- თა­ვად რო­გო­რი ხართ, ქალ­ბა­ტო­ნო ანი­კა? უმ­წიკ­ვ­ლო? უნაკ­ლო? უზა­დო? უხინ­ჯო? კი­დევ რა სი­ნო­ნი­მე­ბი გვაქვს, ერ­თი შე­მახ­სე­ნეთ? ალ­ბათ თქვენს პი­რად ცხოვ­რე­ბა­ში ასე­თი რა­მე­ე­ბი და­უშ­ვე­ლე­ბია, არა? ღმერ­თ­მა და­გი­ფა­როთ, ხომ? - არ ცხრე­ბო­და შე­ფი.
ისე შე­უ­რაცხ­ყო­ფი­ლად ვიგ­რ­ძე­ნი თა­ვი, მზად ვი­ყა­ვი, მეც­რუა, რომ უამ­რა­ვი თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მე­ლი მყავ­და, რომ მა­მა­კა­ცე­ბი კა­ბის კალ­თებს მა­ხევ­დ­ნენ, რომ... რომ... მაგ­რამ რომ-ის გარ­და, ერ­თი სიტყ­ვაც ვერ ამოვ­ღერ­ღე, ენა და­მე­ბა.
- რომ... - სა­ცო­და­ვად ამო­ვიკ­ნავ­ლე და გავ­ჩუმ­დი.
- მე კი ერ­თი უნი­ა­თო გო­გო მე­გო­ნეთ... კან­ცე­ლა­რი­ის ვირ­თხა... უფ­რო სწო­რად, წრუ­წუ­ნა!
წრუ­წუ­ნაო!.. ამას ვინ ჰგო­ნია თა­ვი­სი თა­ვი? ენა რო­გორ უბ­რუნ­დე­ბა ასე­თი რა­მის სათ­ქ­მე­ლად? არც ერ­თი სა­კუ­თა­რი თა­ვის პა­ტი­ვის­მ­ცე­მე­ლი ქა­ლი არ გა­დაყ­ლა­პავ­და მსგავს შე­უ­რაცხ­ყო­ფას.
- ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ჩემ­ნა­ი­რი წრუ­წუ­ნა ვირ­თხა არას­დ­როს გახ­დე­ბა! აი, ამით წრუ­წუ­ნა ვირ­თხას ბევ­რად სჯო­ბია! - წა­ვი­სი­სი­ნე და კა­ბი­ნე­ტი­დან ტყვი­ა­ნაკ­რა­ვი­ვით გა­მოვ­ვარ­დი.
ჩემს მა­გი­დას­თან რომ აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი, მა­შინ­ღა მო­ვე­გე გონს. ხე­ლის კან­კა­ლით მივ­წ­ვ­დი ლა­ბა­დას, სა­ხე­ლო­ებ­ში ძლივს გა­ვუ­ყა­რე ხე­ლი, ისე გა­ვიხ­ლარ­თე. ანერ­ვი­უ­ლე­ბულ­მა ვი­ნა­ნე, ასე რომ მო­ვი­ქე­ცი. ბო­ლოს და ბო­ლოს, ვინ ვარ მე, ერ­თი სა­ცო­და­ვი მდი­ვა­ნი... რა­ტომ ვაძ­ლევ თავს ამ­დე­ნის უფ­ლე­ბას?
- სა­ით თქვე­ნი მგზავ­რო­ბა? - მო­მეს­მა მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ზურგს უკან შე­ფის ხმა.
მის­კენ შევ­ბ­რუნ­დი. მირ­ზაშ­ვი­ლი კარს მიყ­რ­დ­ნო­ბო­და და დამ­ცი­ნა­ვად, მაგ­რამ ინ­ტე­რე­სით შე­მომ­ყუ­რებ­და.
- რო­გორც მივ­ხ­ვ­დი, გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბუ­ლი ვარ სამ­სა­ხუ­რი­დან, - ახ­ლა უკ­ვე მე­ტი სიმ­ტ­კი­ცე შე­მე­პა­რა ხმა­ში.
- ამის თა­ო­ბა­ზე წი­ნას­წარ გაც­ნო­ბებთ, - თქვა და თა­ვი­სი სა­ფირ­მო ღი­მი­ლით დას­ძი­ნა: - დღეს კი გვი­ა­ნო­ბამ­დე მო­გი­წევთ მუ­შა­ო­ბა.
ხე­ლე­ბი უღო­ნოდ ჩა­მო­ვუშ­ვი. რო­გორ მინ­დო­და, ხმა­უ­რი­ა­ნად გა­მე­ჯა­ხუ­ნე­ბი­ნა კა­რი და ამით ამო­მენ­თხია ამ­დე­ნი ხნის დაგ­რო­ვი­ლი ბოღ­მა, მაგ­რამ ამის გამ­კე­თე­ბე­ლი არ ვი­ყა­ვი და ეს ამ ვაჟ­ბა­ტონ­მაც იცო­და...
ცი­ვი ომი მთე­ლი დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში გრძელ­დე­ბო­და. მუ­შა­ო­ბამ ოდ­ნავ გა­მი­ნე­ლა ბრა­ზი, მაგ­რამ შინ რომ დავ­ბ­რუნ­დი, კვლავ ავი­ფოფ­რე. დაწ­ვ­რი­ლე­ბით გა­ვიხ­სე­ნე ყო­ვე­ლი სიტყ­ვა, ყო­ვე­ლი წვრილ­მა­ნი და შე­მე­შინ­და... რო­გორ გავ­ბე­დე ამ­დე­ნის თქმა? რა­ტომ და­ვა­ყე­ნე საფ­რ­თხის ქვეშ ჩე­მი და ბე­ბი­ა­ჩე­მის არ­სე­ბო­ბა? ხომ შე­იძ­ლე­ბო­და, ეშ­მა­კუ­რად და­მეძ­ვ­რი­ნა თა­ვი სი­ტუ­ა­ცი­ი­დან?
ერ­თი სიტყ­ვით, და­სა­ძი­ნებ­ლად რომ ვწვე­ბო­დი, სა­კუ­თარ და­ნა­შა­ულ­ში სა­ბო­ლო­ოდ ვი­ყა­ვი დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი. `ხვალ, რო­გორც კი მი­ვალ, ბო­დიშს მო­ვუხ­დი. სუ­ლაც არ მჭირ­დე­ბა მი­სი ყუ­რადღე­ბა, უღ­რ­მე­სი მად­ლო­ბა, კარ­გად ბრძან­დე­ბო­დეს! ამი­ე­რი­დან მხო­ლოდ და მხო­ლოდ სა­მუ­შაო და მე­ტი არა­ფე­რი~, - ვუბ­რ­ძა­ნე ჩემს თავს და დავ­წე­ქი.

მე­ო­რე დღეს დათ­რ­გუნ­ვი­ლი მი­ვე­დი სამ­სა­ხურ­ში. ფე­თი­ა­ნი­ვით ვე­ცი ქა­ღალ­დებს და მუ­შა­ო­ბას შე­ვუ­დე­ქი. მა­ლე ისიც გა­მოჩ­ნ­და. წა­მოვ­დე­ქი და უსიტყ­ვოდ მი­ვა­ჩერ­დი. წი­ნა­ღა­მით მო­ფიქ­რე­ბუ­ლი სა­ბო­დი­შო სიტყ­ვე­ბი სადღაც გა­მიქ­რა, ხმა ვერ ამო­ვი­ღე. მირ­ზამ ყუ­რადღე­ბით, და­ჟი­ნე­ბით შე­მავ­ლო თვა­ლი. ჯერ ჩე­მი გიშ­რის­ფე­რი თმა შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა, მე­რე კოხ­ტად მორ­გე­ბულ პი­ჯაკ­ზე გა­და­ი­ტა­ნა მზე­რა და ბო­ლოს სა­ხე და ტუ­ჩე­ბი და­მით­ვა­ლი­ე­რა.
მივ­ხ­ვ­დი, ახ­ლა თუ ვერ ვეტყო­დი მირ­ზაშ­ვილს იმას, რაც უნ­და მეთ­ქ­ვა, სა­მუ­და­მოდ დავ­კარ­გავ­დი სა­კუ­თა­რი თა­ვის პა­ტი­ვის­ცე­მას.
- მინ­და, გუ­შინ­დე­ლი საქ­ცი­ე­ლის­თ­ვის მო­გი­ბო­დი­შოთ, - მო­ნა­ნიე ტო­ნით ამოვ­თ­ქ­ვი და ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ ამით გუ­ლი ვერ მო­ვულ­ბე. ისევ ცი­ვად მიმ­ზერ­და.
- და მი­უ­ხე­და­ვად ბო­დი­ში­სა, ისევ ისე ფიქ­რობთ, არა? შე­ხე­დუ­ლე­ბა არ შეგ­ც­ვ­ლი­ათ ჩემ­ზე? - გულ­გ­რი­ლად მკითხა.
- დი­ახ, - ისე მშვიდად მი­ვუ­გე, თვი­თო­ნაც სახ­ტად დავ­რ­ჩი. - შე­ხე­დუ­ლე­ბა არ შე­მიც­ვ­ლია. უკაც­რა­ვად.
წა­მით თით­ქოს თვა­ლე­ბი შუ­შის გა­უხ­და.
- მა­შინ, თქვე­ნი ბო­დი­ში ანუ­ლი­რე­ბუ­ლია, - გა­მო­მი­ტა­ნა გა­ნა­ჩე­ნი.
თა­ვი სრულ იდი­ო­ტად ვიგ­რ­ძე­ნი. რა სა­კუ­თა­რი თა­ვის პა­ტი­ვის­ცე­მა­ზე იყო ლა­პა­რა­კი? ჩე­მი ბო­დი­შიც კი არ მი­ი­ღო. თვი­თონ ქმრი­ან ქალ­თან დაძ­ვ­რე­ბა, თა­ნაც, ვის­თან, ძმა­კა­ცის ცოლ­თან, და ჩემ­გან ბო­დიშ­საც კი არ იღებს. ოხ, რა სი­ა­მოვ­ნე­ბით ჩა­ვა­ფე­თებ­დი იმ მწვა­ნე თვა­ლებ­ში გემ­რი­ელ მუშტს, ნე­ტავ იცო­დეს!
ერ­თი სა­ქა­ღალ­დე გამ­ზა­დე­ბუ­ლი დო­კუ­მენ­ტა­ცი­ით მა­გი­და­ზე და­ვუ­დე და გა­მოვ­ბ­რუნ­დი.
ამ დროს შე­ფის ხა­ვერ­დო­ვა­ნი ხმა მო­მეს­მა:
- და­ნარ­ჩე­ნი ხვა­ლის­თ­ვის გა­და­დეთ, ანი­კა!
რაო? ანი­კაო? ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე მუხ­ლე­ბი მო­მეკ­ვე­თა. ეს პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვა იყო, ჩემს სა­ხელს წინ `ქალ­ბა­ტო­ნო~ რომ არ წა­უმ­ძღ­ვა­რა. მოზღ­ვა­ვე­ბულ­მა სი­ხა­რულ­მა ლა­მის წამ­ლე­კა. რას მიქ­ვია, გა­დავ­დო, უამ­რა­ვი საქ­მეა, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა გა­და­დე­ბა?! - ავ­წ­რი­ალ­დი, მაგ­რამ რა ავ­წ­რი­ალ­დი! ძლივს ადა­მი­ა­ნურ მი­მარ­თ­ვას ვე­ღირ­სე და ახ­ლა მე რა­ღა გა­მა­ჩე­რებს? მაგ­რამ სწო­რედ ამ დროს გა­მახ­სენ­და, რომ დღეს ქე­თის­თან ერ­თად უნ­და გა­ე­სე­ირ­ნა. აი, თურ­მე რა­ტო­მაა კარგ ხა­სი­ათ­ზე.

შეს­ვე­ნე­ბი­დან რომ დავ­ბ­რუნ­დი და ჩემს სა­მუ­შაო მა­გი­დას მი­ვუ­ჯე­ქი, მირ­ზას ოთა­ხი­დან გაცხა­რე­ბუ­ლი კა­მა­თის ხმა შე­მო­მეს­მა. კა­რი ოდ­ნავ შე­ღე­ბუ­ლი იყო და ყვე­ლა­ფე­რი გარ­კ­ვე­ვით ის­მო­და.
- რა თა­მა­ში წა­მო­იწყე, ანა? რა­ღაც ვერ ვხვდე­ბი, სა­ით უმიზ­ნებ! - მკვა­ხედ ეკითხე­ბო­და ვი­ღა­ცას მირ­ზაშ­ვი­ლი.
- რა მოგ­დის? გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი არა­ფე­რი მით­ქ­ვამს, - ქა­ლის გაპ­რან­ჭუ­ლი პა­სუ­ხი მომ­წ­ვ­და.
- არ გით­ქ­ვამს! ჩე­მი თვა­ლის ახ­ვე­ვას ნუ ცდი­ლობ. არ გა­მო­ვა ეგ საქ­მე, თვი­თო­ნაც კარ­გად იცი. მე შენ არა­ფერს შეგ­პი­რე­ბი­ვარ.
- გა­გიჟ­დი? რას ამ­ბობ, მირ­ზა! თავ­ში აზ­რა­დაც არ გა­მივ­ლია მსგავ­სი არა­ფე­რი. უბ­რა­ლოდ, ქე­თის ვუთხა­რი, აგა­რა­კის ყიდ­ვას აპი­რებს და მი­ხა­რია-მეთ­ქი.
- აპი­რებს კი არა, ვა­პი­რებ­თო, გით­ქ­ვამს. ასე­თი უხე­ში შან­ტა­ჟი ჩემ­თან არ გა­გი­ვა, გა­სა­გე­ბია შენ­თ­ვის?
- მე მხო­ლოდ ის მინ­დო­და...
- ვი­ცი, რაც გინ­დო­და, - უხე­შად გა­აწყ­ვე­ტი­ნა ქალს, რო­მელ­საც ხმა და­უწ­ვ­რილ­და, შე­იძ­ლე­ბა, ატირ­და კი­დე­ვაც, - ჩემს გეგ­მებ­ში შე­ნი ცო­ლო­ბა არას­დ­როს შე­დი­ო­და და შენ ამის შე­სა­ხებ ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბის პირ­ვე­ლი­ვე დღი­დან იცო­დი. მგო­ნი, უკ­მა­ყო­ფი­ლო არ და­მი­ტო­ვე­ბი­ხარ.
- რო­გორ მი­ბე­დავ ასეთ ლა­პა­რაკს?! - აწივ­ლ­და ქა­ლი. - ისე მე­ლა­პა­რა­კე­ბი, რო­გორც `პრას­ტი­ტუტ­კას~! ვის რა ჭი­რად უნ­და შე­ნი ცო­ლო­ბა, შე ტი­ლი­ა­ნო! სი­მარ­თ­ლე თუ გინ­და იცო­დე, ფე­ხებ­ზე მკი­დი­ხარ! - შემ­დეგ სკა­მი გახ­რი­გინ­და, ქა­ლის ქუს­ლე­ბის პა­კა­პუ­კი გა­ის­მა და კა­რი გა­ი­ღო თუ არა, სა­ხე­ა­ჭარ­ხ­ლე­ბუ­ლი, თვა­ლებ­და­წით­ლე­ბუ­ლი მა­ღა­ლი ქა­ლი გა­მო­ვარ­და მირ­ზაშ­ვი­ლის კა­ბი­ნე­ტი­დან. იგი აქამ­დე არ მე­ნა­ხა. გა­ო­ცე­ბუ­ლი მი­ვა­ჩერ­დი და მი­სა­სალ­მებ­ლად მო­ვემ­ზა­დე, მაგ­რამ მას ჩემ­თ­ვის ზე­დაც არ შე­მო­უ­ხე­დავს, ისე გა­ვარ­და მი­სა­ღე­ბი­დან.
- ეს ვინ­ღაა? - სწო­რედ ამ დროს შე­ფი კა­ბი­ნე­ტის კა­რის ზღურბლს მო­ად­გა.
შე­ში­ნე­ბულ­მა გავ­ხე­დე.
- შენ რა, ყურს გვიგ­დებ­დი?
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ფე­ხე­ბი თით­ქოს ბამ­ბის გა­მიხ­და, ხო­ლო სა­ხე ისე მო­მეღ­რი­ცა, რამ­დე­ნი­მე წა­მით კრინ­ტი ვერ დავ­ძა­რი, მაგ­რამ მა­ლე­ვე ავიყ­ვა­ნე თა­ვი ხელ­ში და მტკი­ცედ მი­ვუ­გე:
- ძა­ლი­ან ნუ გახ­ვე­დით თავს, უფ­რო­სო! თქვე­ნი ყუ­რის­გ­დე­ბა ჩემს ინ­ტე­რეს­ში არ შე­დის. შეს­ვე­ნე­ბა­ზე ვი­ყა­ვი გა­სუ­ლი და რომ მოვ­ბ­რუნ­დი, ჩე­მი მო­ვა­ლე­ო­ბის შეს­რუ­ლე­ბას შე­ვუ­დე­ქი. ჩე­მი ბრა­ლი არაა, თუ ქა­ლე­ბი კა­ბი­ნეტ­ში გი­ვარ­დე­ბი­ან გა­მო­სა­ლან­ძღა­ვად!
ცო­ტა არ იყოს, და­იბ­ნა, ჩემ­გან ასეთ ტონს არ ელო­და, მე­რე კი ოდ­ნავ დამ­შ­ვი­დე­ბუ­ლი ხმით თქვა:
- და კა­რი რა­ტომ არ მო­ხუ­რე?
- კა­რი მე არ და­მი­ტო­ვე­ბია ღია, ასე დამ­ხ­ვ­და. მე­გო­ნა, სპე­ცი­ა­ლუ­რად და­ტო­ვეთ შე­ღე­ბუ­ლი. მე რა ვი­ცი!
- ო-ჰო-ჰო... ბრჭყა­ლე­ბიც გა­მო­ვა­ჩი­ნეთ. აი, კი­დევ ერ­თი ჩე­მი სა­ი­დუმ­ლოს `მფლო­ბე­ლი~ გახ­დით. ალ­ბათ აწი თქვენ­გან უნ­და და­ვე­ლო­დო შან­ტაჟს, არა?
- თქვენ უბ­რა­ლოდ... უბ­რა­ლოდ... - გა­წიწ­მა­ტე­ბულ­მა, სა­ჭი­რო სიტყ­ვა უცებ ვერ ვი­პო­ვე. - ძა­ლი­ან ულ­მო­ბე­ლი ხართ!
- მე ვარ ულ­მო­ბე­ლი? გო­გო, ცო­ტა და­ფიქ­რ­დი, სა­ნამ რა­მეს იტყ­ვი! - და­მიღ­რი­ა­ლა. - რო­ცა ის­მენ ისეთ რა­მეს, რაც შენ­მა ყუ­რებ­მა არ უნ­და მო­ის­მი­ნოს და ამა­ზე შე­ნიშ­ვ­ნას გაძ­ლევ, მო­ბო­დი­შე­ბის ნაც­ვ­ლად, უნ­და და­მა­და­ნა­შა­უ­ლო და მითხ­რა, ულ­მო­ბე­ლი ხა­რო?
- ნუ მიყ­ვი­რით, თუ შე­იძ­ლე­ბა, - ძა­ლი­ან მშვი­დად შე­ვე­პა­სუ­ხე, - მე თქვე­ნი საყ­ვა­რე­ლი არ ვარ, მე თქვე­ნი მდი­ვა­ნი ვარ და, სხვა­თა შო­რის, სა­ნი­მუ­შო მდი­ვა­ნი, ამი­ტომ თქვენ­გან ამ შე­ნიშ­ვ­ნას არას დი­დე­ბით არ მი­ვი­ღებ. არ მა­კად­როთ და არ გა­კად­რებთ. ჩე­მი უფ­რო­სი რომ ხართ, არ ნიშ­ნავს, რომ ყვე­ლაფ­რის უფ­ლე­ბა გაქვთ.
ჩემ­და გა­საკ­ვი­რად, გა­ჩუმ­და, პა­სუ­ხი არ გა­უ­ცია. მე­რე უცებ გატ­რი­ალ­და და კა­ბი­ნეტ­ში შე­ვი­და. ერ­თი­ა­ნად ვცახ­ცა­ხებ­დი. არ ვი­ცო­დი, რო­გორ მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი. რამ­დე­ნი­მე წუ­თის შემ­დეგ კვლავ გა­მო­ვი­და. ხელ­ში თა­ბა­ხე­ბის კო­ნა ეჭი­რა.
- ეს ჩემს იურის­ტ­თან წა­ი­ღე და და­ა­მოწ­მე­ბი­ნე. დღეს­ვე! ხვალ დი­ლით მა­გი­და­ზე მე­დოს, ძა­ლი­ან მჭირ­დე­ბა! - ამ სიტყ­ვე­ბით ქა­ღალ­დე­ბი აგ­დე­ბუ­ლად წინ და­მი­ყა­რა და სწრა­ფი ნა­ბი­ჯე­ბით გა­ვი­და.
ახ­ლა კი უარე­სად გავ­ბ­რაზ­დი, მაგ­რამ რას გა­ვაწყობ­დი? წა­მო­ვავ­ლე ჩემს ჩან­თას ხე­ლი, თა­ბა­ხე­ბი სა­ქა­ღალ­დე­ში ჩა­ვა­ლა­გე და იღ­ლი­ა­ში ამო­ვი­ჩა­რე, ხო­ლო გას­ვ­ლი­სას ისე გა­მო­ვი­ჯა­ხუ­ნე კა­რი, ლა­მის ამო­ვაგ­დე ან­ჯა­მე­ბი­დან.

ის ღა­მე თეთ­რად გა­ვა­თე­ნე. თვალს დავ­ხუ­ჭავ­დი თუ არა, ვცდი­ლობ­დი, წარ­მო­მედ­გი­ნა, რას აკე­თებ­და თა­ვი­სი ძმა­კა­ცის ცოლ­თან. ერთ ქალ­თან ნაჩხუ­ბა­რი მე­ო­რეს­თან რო­გორ გა­ერ­თო­ბო­და. ბრა­ზის­გან ბა­ლიშ­საც კი და­ვუ­ში­ნე მუშ­ტე­ბი. რა ბედ­ნი­ე­რი ვიქ­ნე­ბო­დი, ეს ბა­ლი­ში მირ­ზა მირ­ზაშ­ვი­ლის თა­ვი რომ ყო­ფი­ლი­ყო!..
დი­ლით ძლივს გა­ვა­ხი­ლე თვა­ლე­ბი. სადღაც გამ­თე­ნი­ი­სას წა­მარ­თ­ვა ძილ­მა თა­ვი და გა­ვი­თი­შე. გაღ­ვი­ძე­ბაც გა­მი­ჭირ­და და ად­გო­მაც. არა­და, შე­ფის­თ­ვის უნ­და მი­მეს­წ­რო და და­მოწ­მე­ბუ­ლი ხელ­შეკ­რუ­ლე­ბე­ბი მა­გი­და­ზე და­მეხ­ვედ­რე­ბი­ნა.
ის იყო, გას­ვ­ლას ვა­პი­რებ­დი, რომ ქა­ლა­ქის ტე­ლე­ფო­ნი აწ­კ­რი­ალ­და. ასე ად­რე ბე­ბია თუ და­მი­რე­კავ­და, სხვა არა­ვინ, მაგ­რამ ბე­ბია არ აღ­მოჩ­ნ­და. ვე­ნე­რა იყო, რო­მელ­მაც მა­უწყა, ბე­ბი­ა­შე­ნი ისევ გა­ი­პა­რა და ვერ­სად ვპო­უ­ლო­ბო.
კის­რის­ტე­ხით და­ვეშ­ვი კი­ბე­ზე. ისე ულა­ზა­თოდ ვად­გამ­დი ფე­ხებს, თით­ქოს კა­ცი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი. ტაქ­სი გა­ვა­ჩე­რე და წილ­კან­ში გავ­ქან­დი. სა­ცაა, თო­ვას და­იწყებ­და. ნე­ტავ პალ­ტო თუ მა­ინც აც­ვია? ამის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე შე­მაჟ­რ­ჟო­ლა. იქ­ნებ უკ­ვე დაბ­რუნ­და შინ? ასეთ ამინ­დ­ში შორს ხომ ვერ წა­ვი­დო­და.
ამა­ოდ ვი­ნუ­გე­შებ­დი თავს. სო­ფელ­ში ჩა­სულს სახ­ლის კა­რი ღია დამ­ხ­ვ­და, მაგ­რამ ბე­ბია არ­სად ჩან­და. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად გო­ნე­ბა გა­მი­ნათ­და. წი­ნა `გაქ­ცე­ვის~ დროს ბე­ბო ჩვენს ძველ სახ­ლ­ში დაბ­რუნ­და, რო­მე­ლიც გავ­ყი­დეთ. კვლავ გა­ვა­ჩე­რე ტაქ­სი და ახ­ლა ჩვე­ნი ყო­ფი­ლი ბი­ნის­კენ გავ­ქან­დი.
ჩე­მი ვა­რა­უ­დი გა­მარ­თ­ლ­და. სწო­რედ მა­შინ შე­ა­ჩე­რა მძღოლ­მა მან­ქა­ნა ტრო­ტუ­არ­თან, რო­ცა ჩე­მი ბე­ბო სა­დარ­ბა­ზო­ში შე­ცუხ­ცუ­ხე­ბას აპი­რებ­და.
- ბე­ბი­კო! - და­ვუ­ძა­ხე.
ჩია მო­ხუ­ცი შე­მობ­რუნ­და და ჩემს და­ნახ­ვა­ზე სა­ხე გა­უ­ნათ­და.
- ანი­კა, აქ ხარ, შვი­ლო? წე­ღან გი­ვი­კო შემ­ხ­ვ­და, ჩვე­ნი ძვე­ლი მე­ზო­ბე­ლი. მო­ტო­ციკ­ლი უყი­დია და შემ­პირ­და, გა­გა­სე­ირ­ნე­ბო.
ღმერ­თო, რა დროს მო­ტო­ციკ­ლია, სამ­სა­ხურ­ში და­მაგ­ვი­ან­და! - გა­ვი­ფიქ­რე, ხმა­მაღ­ლა კი მხო­ლოდ ეს ვუთხა­რი:
- ჰო, ბე­ბო, გა­გა­სე­ირ­ნებს, მაგ­რამ ახ­ლა ჩემ­თან უნ­და წა­ვი­დეთ...

პირ­ვე­ლი ხდე­ბო­და, სამ­სა­ხურ­ში რომ მი­ვე­დი. ფარ­თხა­ფურ­თხით ჩავ­ჩურ­თე ჩან­თა მა­გი­დის უჯ­რა­ში და კა­ბი­ნე­ტის კარ­ზე და­ვა­კა­კუ­ნე. შიგ­ნი­დან ჩა­მი­ჩუ­მი არ ის­მო­და. გა­მი­ხარ­და, შე­ფი ად­გილ­ზე რომ არ დამ­ხ­ვ­და, მაგ­რამ სი­ხა­რუ­ლი არ დამ­ცალ­და. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მი­სა­ღე­ბის კა­რი გა­ი­ღო და მირ­ზა წინ ამეს­ვე­ტა.
- რა­კი ბრმა ნაწ­ლა­ვის შე­ტე­ვით სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში არ მოხ­ვ­დით, იქ­ნებ პა­ტი­ვი დამ­დოთ და მითხ­რათ, სად და­სე­ირ­ნობ­დით? - მი­სი სარ­კას­ტუ­ლი ტო­ნი მა­გი­ჟებ­და.
- ოჯა­ხუ­რი პრობ­ლე­მე­ბი მქონ­და, ბა­ტო­ნო მირ­ზა, მა­პა­ტი­ეთ, - რო­გორც იქ­ნა, ამოვ­ღერ­ღე იმ იმე­დით, რომ იგი ჩემს აწით­ლე­ბულ სა­ხეს ვერ შე­ამ­ჩ­ნევ­და.
- ასე­თი რა ოჯა­ხუ­რი პრობ­ლე­მე­ბი გა­მო­გიჩ­ნ­დათ? - არ მეშ­ვე­ბო­და. - რა, ერ­თ­მა­ნეთ­თან და­შო­რე­ბა გა­გი­ჭირ­დათ?
ნერ­ვებ­მა მი­ღა­ლა­ტა და თა­ვი ვერ შე­ვი­კა­ვე:
- თქვენ­სა­ვით წე­სე­ბის გა­რე­შე არ ვცხოვ­რობ! და, თუ შე­იძ­ლე­ბა, სა­კუ­თა­რი ცხოვ­რე­ბის მი­ხედ­ვით ნუ მსჯე­ლობთ! - ჯი­ქურ მი­ვა­ხა­ლე.
აი, ახ­ლა კი ნამ­დ­ვი­ლად მი­მახ­რ­ჩობს ჩე­მი ძვირ­ფა­სი შე­ფი. რა მრჯის, ჩემ­სას რომ არ ვიშ­ლი, რა­ტომ მის­წ­რებს ენა ყო­ველ­თ­ვის წინ, რა­ტომ? ამის გა­ფიქ­რე­ბის­თა­ნა­ვე შე­ვე­ცა­დე შეც­დო­მის გა­მოს­წო­რე­ბას:
- გვი­ა­ნო­ბამ­დე დავ­რ­ჩე­ბი, ყვე­ლა­ფერს გა­ვა­კე­თებ...
- კარ­გა­დაც მო­იქ­ცე­ვით. ყვე­ლა ხელ­შეკ­რუ­ლე­ბა დღეს­ვე მჭირ­დე­ბა. იმა­ზე რა ქე­ნით, გუ­შინ რომ გად­მო­გე­ცით? თუ მეხ­სი­ე­რე­ბა არ მღა­ლა­ტობს, მა­გი­და­ზე უნ­და დამ­ხ­ვედ­რო­და, მაგ­რამ დი­ლით რა­ტომ­ღაც, ვერ შე­ვამ­ჩ­ნიე, - უხე­შად შე­მაწყ­ვე­ტი­ნა და ნიშ­ნის მო­გე­ბით გა­მი­ღი­მა.
ამ­ქ­ვეყ­ნად არა­ვინ და არა­ფე­რი შემ­ძუ­ლე­ბია ისე, რო­გორც იმ­წუ­თას მირ­ზაშ­ვი­ლი მძულ­და.
- სა­მა­გი­ე­როდ, ახ­ლა გი­დევთ მა­გი­და­ზე, - ვალ­ში არ დავ­რ­ჩი და თავ­ხე­დუ­რად მი­ვუ­გე.
- ვნა­ხოთ, ვნა­ხოთ... დღეს მე არ ვიქ­ნე­ბი, მა­ლე უნ­და გა­ვი­დე, - თქვა და ჩემს ფე­რად ოთხ­კუთხა ქა­ღალ­დებს, ჩა­სა­ნიშ­ნად რომ ვი­ყე­ნებ­დი ხოლ­მე, ერ­თი ცა­ლი მო­აძ­რო, წე­ბო­დაკ­რულ მხა­რე­ზე ამო­ატ­რი­ა­ლა, ჯი­ბი­დან მრგვალ­ბურ­თუ­ლი­ა­ნი რონ­დო ამო­ი­ღო და გაკ­რუ­ლი ხე­ლით მი­სა­მარ­თი წა­ა­წე­რა. - ეს ქე­თის სახ­ლის მი­სა­მარ­თია, გვი­ა­ნო­ბამ­დე იქ ვიქ­ნე­ბი. რო­ცა ყვე­ლა­ფერს მორ­ჩე­ბით, იმე­დია, არ და­ი­ზა­რებთ და მა­სა­ლებს იქ მო­მი­ტანთ.
თავ­ხე­დო­ბის დო­ნე ნა­ხეთ! ამ თა­ვი­სი კრე­ტი­ნუ­ლი მა­სა­ლე­ბის გა­მო სადღაც უნ­და მა­წან­წა­ლოს, ვი­თომ ხვალ დი­ლით ვერ მო­ას­წ­რებ­და დო­კუ­მენ­ტა­ცი­ის აღე­ბას! სა­მა­გი­ე­როს მიხ­დის.
უნე­ბუ­რად თვა­ლი ფან­ჯ­რის­კენ გა­მექ­ცა. თოვ­ლი წა­მო­სუ­ლი­ყო. მირ­ზამ თვა­ლი გა­ა­ყო­ლა ჩემს მზე­რას. რა­ტომ­ღაც, იღი­მო­და.

ისევ მო­მე­ძა­ლა სი­ძულ­ვი­ლი. თან­ხ­მო­ბის ნიშ­ნად მორ­ჩი­ლად და­ვუქ­ნიე თა­ვი და სქე­ლი სა­ქა­ღალ­დე წინ და­ვი­დე. გუ­ლი მე­რე­ო­და იმის გახ­სე­ნე­ბა­ზე, რომ გვი­ა­ნო­ბამ­დე უნ­და მე­მუ­შა­ვა და მე­რე საყ­ვა­რელ­თა­ნაც უნ­და მი­მე­კითხა მის­თ­ვის. ვი­ფიქ­რე, ამ ბო­ლო და­ვა­ლე­ბას გა­ვაპ­რო­ტეს­ტებ-მეთ­ქი, მაგ­რამ შე­ფის თვა­ლებ­ში გამ­კ­რ­თალ­მა ეშ­მა­კურ­მა ნა­პერ­წ­კალ­მა მა­ი­ძუ­ლა, პრო­ტეს­ტ­ზე უარი მეთ­ქ­ვა.
- კი­დევ რას მიბ­რ­ძა­ნებთ? - საქ­მი­ა­ნი შე­კითხ­ვა დავ­ს­ვი.
მა­მა­კა­ცის თვა­ლებ­ში წა­მით, მხო­ლოდ წა­მით გა­ი­ელ­ვა რა­ღა­ცამ, აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბის თუ მო­წო­ნე­ბის მსგავ­ს­მა, რაც ეგ­რე­ვე და­ვი­ჭი­რე, მაგ­რამ რად­გან არა­ფე­რი მითხ­რა, ვი­ფიქ­რე, რომ შევ­ც­დი და ეს ყვე­ლა­ფე­რი მხო­ლოდ მო­მეჩ­ვე­ნა.
კა­ბი­ნეტ­ში დიდ­ხანს არ დარ­ჩე­ნი­ლა, ორი­ო­დე წუ­თის შემ­დეგ ჩაც­მულ-და­ხუ­რუ­ლი გა­მო­ვი­და და ჩემს მა­გი­დას­თან კი­დევ ერ­თხელ შედ­გა. ცო­ტა ხანს და­ჟი­ნე­ბუ­ლი მზე­რით შე­მომ­ც­ქე­რო­და, შემ­დეგ კი, თით­ქოს სა­ხე­ზე მათ­რა­ხი გა­და­მაწ­ნაო, მითხ­რა:
- ასე რომ, პა­ემ­ნის გა­და­დე­ბა მო­გი­წევთ, ბრა­ზი­ა­ნო ანი­კა, - და გა­ვი­და.
მზად ვი­ყა­ვი და­მე­ფი­ცე­ბი­ნა, რომ გას­ვ­ლი­სას მირ­ზა მირ­ზაშ­ვი­ლი უს­ტ­ვენ­და - ნე­ბა-ნე­ბა, უდარ­დე­ლად.
გა­მა­ლე­ბით შე­ვუ­დე­ქი მუ­შა­ო­ბას, მთე­ლი დღე თა­ვი არ ამი­წე­ვია, ყა­ვის და­ლე­ვაც კი გა­და­მა­ვიწყ­და. ცხრა ხელ­შეკ­რუ­ლე­ბა მქონ­და შე­სად­გე­ნი, მე­რე ასაკ­რე­ფი და ბო­ლოს ამო­სა­ბეჭ­დი. ქან­ცი გამ­წყ­და. სა­ღა­მოს რვა სა­ა­თის­თ­ვის და­ვამ­თავ­რე მუ­შა­ო­ბა - ლი­მო­ნი­ვით ვი­ყა­ვი გა­მო­წუ­რუ­ლი. მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, გულ­ში ვზე­ი­მობ­დი, რომ მის ჯი­ნა­ზე მა­ინც მო­ვას­წა­რი. ტრი­უმ­ფის გრძნო­ბას მირ­ზას მი­მართ და­უძ­ლე­ვე­ლი სი­ძულ­ვი­ლი ერ­თ­ვო­და. დე­გე­ნე­რა­ტი მე­ქალ­თა­ნე! რო­გორ მძულს, რო­გორ მძულს ეს კა­ცი, ნე­ტავ იცო­დეს! ალ­ბათ ახ­ლა თა­ვის ქმრი­ან საყ­ვა­რელ­თან ერ­თო­ბა. უნა­მუ­სო!

გამ­ზა­დე­ბუ­ლი დო­კუ­მენ­ტა­ცია სა­ქა­ღალ­დე­ში ჩა­ვა­ლა­გე და ქუ­ჩა­ში გა­მო­სულ­მა ტაქ­სი გა­ვა­ჩე­რე. კი­დევ კარ­გი, ტაქ­სი უცებ გა­მოჩ­ნ­და, თო­რემ ისე ცი­ო­და, ცო­ტაც და, ალ­ბათ ძვლე­ბი გა­მე­ყი­ნე­ბო­და. თო­ვას გა­და­ე­ღო, მაგ­რამ ყი­ნავ­და. სი­ცი­ვის­გან მა­ძაგ­ძა­გებ­და. ბე­ბოს დღე­ვან­დელ­მა საქ­ცი­ელ­მა მთლი­ა­ნად ამო­მაგ­დო კა­ლა­პო­ტი­დან. კარ­გი იქ­ნე­ბა, ფილ­ტ­ვე­ბის ან­თე­ბას თუ არ ავი­კი­დებ. დი­ლი­დან რომ ჩა­მეჭ­რა სი­ცი­ვე, ვე­რა და ვერ მო­ვა­ხერ­ხე გათ­ბო­ბა. მთე­ლი დღის უჭ­მე­ლი, შიმ­შილ­მაც შე­მა­წუ­ხა. რა­ღაც რომ არ მე­ჭა­მა, გუ­ლი წა­მი­ვი­დო­და.
რო­გორც კი მან­ქა­ნა ქე­თის კორ­პუსს მი­უ­ახ­ლოვ­და, მძღოლს ეგ­რე­ვე გა­ჩე­რე­ბა ვთხო­ვე, რად­გან იქ­ვე კა­ფეს მოვ­კა­რი თვა­ლი. ხტუნ­ვა-ხტუნ­ვით შევ­ვარ­დი შე­ნო­ბა­ში და ყა­ვა და ნამ­ცხ­ვა­რი შე­ვუკ­ვე­თე.
დრო თით­ქოს უსაშ­ვე­ლოდ გა­ი­წე­ლა. რო­გორც იქ­ნა, მა­ღირ­სეს, მაგ­რამ რად გინ­და - ყა­ვაც და ნამ­ცხ­ვა­რიც სა­შინ­ლად უგე­მუ­რი აღ­მოჩ­ნ­და. მა­ინც მი­ვე­ძა­ლე, ახ­ლა ჭირ­ვე­უ­ლო­ბის დრო არ იყო. ნაჩ­ქა­რე­ვად გა­დავ­სან­ს­ლე ნამ­ცხ­ვა­რი, ყა­ვაც დავ­ლიე და გა­მო­ვე­დი. რის ვაი-ვაგ­ლა­ხით მი­ვაღ­წიე ქე­თის სა­დარ­ბა­ზომ­დე. კი­ბეს ავუ­ყე­ვი. ბო­ლო სარ­თულ­ზე ასულ­მა და უკ­ვე აქო­ში­ნე­ბულ­მა, ზა­რი დავ­რე­კე. კა­რი მა­ლე­ვე გა­ი­ღო და ზღურ­ბ­ლ­ზე გა­ო­ცე­ბუ­ლი ქე­თე­ვა­ნი გა­მოჩ­ნ­და.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი