ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (გაგრძელება)
font-large font-small
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (გაგრძელება)
ქა­ლი ისე შეც­ბუნ­და ჩემს და­ნახ­ვა­ზე, თვა­ლე­ბი და­აჭყი­ტა.
- მობ­რ­ძან­დით, მობ­რ­ძან­დით, - ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა გა­ო­ცე­ბულ­მა და გან­ზე გად­გა, რომ გა­ვე­ტა­რე­ბი­ნე.
უეც­რად ჰოლ­ში მირ­ზა გა­მოჩ­ნ­და. ტან­საც­მე­ლი გა­მო­ეც­ვა­ლა, ცის­ფე­რი პე­რან­გი და უზა­დოდ მორ­გე­ბუ­ლი შა­ვი პი­ჯა­კი ეც­ვა. ისიც გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი შე­მო­მა­ჩერ­და.
- თქვენ აქ რა გინ­დათ? ხომ მშვი­დო­ბაა? - მკითხა.
ჩვენ სამს შო­რის ყვე­ლა­ზე გა­ო­ცე­ბუ­ლი მე დავ­რ­ჩი. მზად ვი­ყა­ვი, ამ თავ­ხე­დის­თ­ვის თვა­ლე­ბი ამო­მე­ჩიჩ­ქ­ნა.
- თა­ვად არ და­მი­ბა­რეთ? მო­გი­ტა­ნეთ მა­სა­ლე­ბი. დღეს­ვე მჭირ­დე­ბაო და... - ძლივს ამოვ­თ­ქ­ვი, ტი­რი­ლამ­დე მი­სულ­მა.
- რა იდი­ო­ტებ­თან მაქვს საქ­მე! - უკ­მა­ყო­ფი­ლოდ ჩა­ი­დუ­დუ­ნა და ქე­თის მი­უბ­რუნ­და:
- შე­იძ­ლე­ბა, კა­ბი­ნეტ­ში შე­ვი­დეთ?
ქალ­მა უსიტყ­ვოდ და­უქ­ნია თა­ვი. ჩემ­თ­ვის სუ­ლერ­თი იყო, სად შე­მიყ­ვან­დ­ნენ, სი­ცი­ვის­გან ერ­თი­ა­ნად ამი­ტა­ნა კან­კალ­მა.
- მთლად გა­ლურ­ჯე­ბულ­ხართ, - თან თავს აქ­ნევ­და, თან წინ მი­მიძღო­და.
- თქვენც გა­ლურ­ჯ­დე­ბო­დით, ასეთ ამინ­დ­ში ლა­ბა­დით რომ გევ­ლოთ.
ისე გა­მომ­ხე­და, თით­ქოს უდი­დე­სი შე­უ­რაცხ­ყო­ფა მი­მე­ყე­ნე­ბი­ნოს.
- მე­რე­და, პალ­ტო ვერ ჩა­იც­ვით? თუ არ გაქვთ?
ყელ­ში მქონ­და ამო­სუ­ლი მი­სი დამ­ცი­ნა­ვი ტო­ნი.
- არ მე­გო­ნა, თუ გა­თოვ­დე­ბო­და.
- და დი­ლი­დან რომ ექ­ვ­სი გრა­დუ­სი ყინ­ვა იყო, ეგ არა­ფე­რი? - დამ­ტუქ­სა.
კა­ბი­ნე­ტის­კენ რომ მივ­დი­ო­დით, თვა­ლი ჰოლ­ში ჩა­მო­კი­დე­ბუ­ლი სარ­კის­კენ გა­მექ­ცა და თვა­ლებს არ და­ვუ­ჯე­რე - იქი­დან თმა­გა­წე­წი­ლი, ფერ­და­კარ­გუ­ლი და ტუ­ჩებ­გა­ფით­რე­ბუ­ლი უბად­რუ­კი არ­სე­ბა შე­მომ­ც­ქე­რო­და.
- დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, ჩემ­ნა­ი­რი თა­ნა­შემ­წე დე­და­მი­წის ზურ­გ­ზე სხვას არა­ვის ჰყავს, - გა­ი­ხუმ­რა მირ­ზაშ­ვილ­მა და პა­ტა­რა ოთახ­ში შე­მიძღ­ვა.
შეს­ვ­ლის­თა­ნა­ვე ელექ­ტ­რო­ბუ­ხა­რი ჩარ­თო და მითხ­რა:
- ახ­ლა­ვე მო­ვალ.
ბუ­ხარ­თან მი­ვი­ყუ­ჟე, რომ ოდ­ნავ მა­ინც გა­მეთ­ბო გა­ყი­ნუ­ლი სხე­უ­ლი.
მირ­ზა პირ­სა­ხო­ცი­თა და ხა­ო­ი­ა­ნი ხა­ლა­თით ხელ­ში დაბ­რუნ­და.
- ქე­თი­ნო სტუმ­რებს ვერ და­ტო­ვებს, ამი­ტომ მე მო­გემ­სა­ხუ­რე­ბით. იმე­დია, უარს არ მეტყ­ვით, - თქვა და მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლად გა­მი­ღი­მა.
- გმად­ლობთ, არ ვსა­ჭი­რო­ებ არა­ვის მომ­სა­ხუ­რე­ბას, მე თვი­თო­ნაც მო­ვუვ­ლი ჩემს თავს.
- ეჭ­ვიც არ მე­პა­რე­ბა, - შემ­რი­გებ­ლუ­რი ტო­ნით მო­მი­გო, - მაგ­რამ მე ხომ თქვე­ნი უფ­რო­სი ვარ, ამი­ტომ, ნუ მო­მაკ­ლებთ ამ სი­ა­მოვ­ნე­ბას, - ისევ გა­ი­ხუმ­რა, მაგ­რამ სა­ცო­და­ვად აკან­კა­ლე­ბულს რომ შე­მომ­ხე­და, მა­შინ­ვე და­სე­რი­ო­ზულ­და. - გა­ი­ხა­დეთ ლა­ბა­და და ეს ხა­ლა­თი ჩა­იც­ვით, მა­ლე გათ­ბე­ბით. მე­რე კი ცხე­ლი შხა­პი მი­ი­ღეთ.
ლა­ბა­დის ღი­ლებს წა­ვე­ტა­ნე, მაგ­რამ ისე მქონ­და თი­თე­ბი გა­ყი­ნუ­ლი, არა­ფე­რი გა­მომ­დი­ო­და.
მი­მიხ­ვ­და. მო­მი­ახ­ლოვ­და და თვი­თონ ჩა­მიხ­ს­ნა ღი­ლე­ბი, მე­რე გახ­და­შიც და­მეხ­მა­რა.
- მე თვი­თონ! - გა­ვაპ­რო­ტეს­ტე, მაგ­რამ - მხო­ლოდ სიტყ­ვე­ბით, რად­გან ვი­ცო­დი, რომ ვერც პი­ჯა­კის გახ­დას შევ­ძ­ლებ­დი და­მო­უ­კი­დებ­ლად.
რო­ცა მე­ხე­ბო­და, გუ­ლი ამო­ვარ­დ­ნა­ზე მქონ­და. სა­ბო­ლო­ოდ დავ­რ­წ­მუნ­დი, რომ ეს კა­ცი მომ­წონ­და.
- ვხე­დავ, არ ხართ შეჩ­ვე­უ­ლი მა­მა­კა­ცის­გან გახ­დას, ჭირ­ვე­უ­ლო ანი­კა, მაგ­რამ მე სხვა ვარ, ჩე­მი არ უნ­და მო­გე­რი­დოთ, - ისე ალერ­სი­ა­ნად მითხ­რა, ღი­მი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე.
- ბლუ­ზა­საც ხომ არ გა­იხ­დით ბა­რემ? აჯო­ბებს, წყა­ლი ახ­ლა­ვე გა­და­ივ­ლოთ, ასე უცებ გათ­ბე­ბით, - და სა­ნამ რა­მის თქმას მო­ვას­წ­რებ­დი, ხე­ლის სწრა­ფი მოძ­რა­ო­ბით ჩა­მიხ­ს­ნა ზე­და­ტა­ნის ელ­ვა­შე­საკ­რა­ვი.
- კი­დევ დაგ­რ­ჩათ რა­მე? - ისე მკითხა, რომ ნამ­დ­ვი­ლად ბი­უს­ტ­ჰალ­ტე­რის სა­მაგრს გუ­ლის­ხ­მობ­და.
უკან გავ­ხ­ტი, უარის ნიშ­ნად, თავს უაზ­როდ ვაქ­ნევ­დი და რა­ღა­ცის თქმას ვცდი­ლობ­დი. ამ­ჯე­რად მირ­ზამ შე­იწყ­ნა­რა ჩე­მი უარი და დამ­რი­გებ­ლუ­რად მომ­მარ­თა:
- ნუ ღე­ლავთ, აქ არა­ფე­რი გე­მუქ­რე­ბათ, მე ხომ სხვა ვარ.
- აბა­ზა­ნის მი­ღე­ბას არ ვა­პი­რებ, ისე­დაც გავ­თ­ბე­ბი! - პირ­ქუ­შად ვუთხა­რი, გა­უნ­ძ­რევ­ლად ვი­დე­ქი და ცრემ­ლ­მო­რე­უ­ლი შევ­ყუ­რებ­დი მწვა­ნეთ­ვა­ლე­ბა კაცს.
- უც­ნა­უ­რი გო­გო ხართ, ანი­კა, - თით­ქოს თა­ვის­თ­ვის ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა და თვა­ლებ­ში სით­ბო გა­უკ­რ­თა. მე­რე ხა­ლა­თი მო­მა­წო­და და ოთა­ხი­დან გა­ვი­და.
ფარ­თხა­ფურ­თხით გა­ვუ­ყა­რე უზარ­მა­ზარ ხა­ლათ­ში ხე­ლე­ბი და თბი­ლად გა­ვეხ­ვიე შიგ­ნით. ელექ­ტ­რო­ბუ­ხარ­თან ახ­ლოს, ხა­ლი­ჩა­ზე ჩავ­ცუც­ქ­დი და კარს მიღ­მა მხი­ა­რულ ხორ­ხოცს მი­ვა­ყუ­რა­დე. ამ დროს ჩემს ზურგს უკან კა­რი გა­ი­ღო და სტუმ­რე­ბის სი­ცილ-ხარ­ხა­რის ხმა ქა­რიშ­ხა­ლი­ვით შე­მო­იჭ­რა კა­ბი­ნეტ­ში. მო­ვი­ხე­დე და ჩე­მი შე­ფი და­ვი­ნა­ხე.
- აი, ეს და­ლი­ეთ, ლი­მო­ნი­ა­ნი ჩაი, ცხე­ლი სითხე მო­გიხ­დე­ბათ. ცო­ტა გონს მოხ­ვალთ, სა­ნამ ვი­ლა­პა­რა­კებთ, - და ლან­გა­რი მო­მა­წო­და.
- ვი­ლა­პა­რა­კებთ? იმე­დია, აქაც არ ვი­მუ­შა­ვებთ! - წა­მოდ­გო­მა ვცა­დე, მაგ­რამ ხე­ლით მა­ნიშ­ნა, იჯე­ქიო.
- ვხე­დავ, ძვე­ლე­ბუ­რი რი­ხი დაგ­ბ­რუ­ნე­ბი­ათ, - ალერ­სი­ა­ნად შე­ნიშ­ნა და სკა­მი ჩემ­კენ გა­მო­ა­ჩო­ჩა. - ისა­დი­ლეთ მა­ინც დღეს?
- ამ­წუ­თას. კა­ფე­ში შე­ვი­ა­რე, რომ ცო­ტა მე­ჭა­მა. დღეს ძა­ლი­ან აირია ამინ­დი, - ვთქვი და შევ­ხე­დე. - უკ­ვე ჩავ­თ­ბი.
- კარ­გია, და­ლი­ეთ ჩაი.
ისევ და­იწყო მბრძა­ნებ­ლო­ბა. ასე­თი კი ნამ­დ­ვი­ლად არ მომ­წონს. მინ­და, რომ მუ­დამ ალერ­სი­ან­სა და ყუ­რადღე­ბი­ანს ვხე­დავ­დე. ღმერ­თო, რა აზ­რე­ბი მომ­დის თავ­ში, მთლად გავ­რე­კე! რო­გორც ჩანს, თოვ­ლ­მა ტვი­ნი გა­მი­ყი­ნა.
- მა­პა­ტი­ეთ, შე­გა­წუ­ხეთ, დროს ტა­რე­ბას მო­გაც­დი­ნეთ, - დამ­ნა­შა­ვე­სა­ვით წა­ვი­ჩურ­ჩუ­ლე და სურ­ნე­ლო­ვა­ნი ჩაი მოვ­ს­ვი. - მაგ­რამ ჩე­მი ბრა­ლი არ არის, მე თქვენს მი­თი­თე­ბას ვას­რუ­ლებ­დი.
- რას ვი­ფიქ­რებ­დი, ასე თუ გა­და­დებ­დით თავს?! ბო­ლოს და ბო­ლოს, შე­გეძ­ლოთ და­გე­რე­კათ, - ცი­ვად წარ­მოთ­ქ­ვა.
- თქვენ არ გით­ქ­ვამთ, და­მი­რე­კე­თო... მე ახ­ლა­ვე წა­ვალ, - გა­მომ­წ­ვე­ვად მი­ვუ­გე.
- იჯე­ქით, სა­დაც ზი­ხართ! არ­სა­დაც არ წახ­ვალთ! - გა­მო­მი­ტა­ნა მირ­ზამ გა­ნა­ჩე­ნი.
შე­კა­მა­თე­ბის და­უძ­ლე­ველ­მა სურ­ვილ­მა წა­მო­მი­ა­რა. ჩე­მი ახალ­შემ­თ­ბა­რი, ყვე­ლაფ­რის უარ­მ­ყო­ფე­ლი სუ­ლი შეფ­თან საბ­რ­ძოლ­ვე­ლად მო­ემ­ზა­და.
- კი­დევ რას მიბ­რ­ძა­ნებთ? იქ­ნებ სად­მე კუთხე­ში მი­ვი­კუნ­ჭო გა­თე­ნე­ბამ­დე? - ავი­ფოფ­რე.
- უკე­თე­სი ად­გი­ლის მო­ნახ­ვაც შე­იძ­ლე­ბა, - გა­მი­ღი­მა. იყო რა­ღაც მა­გი­უ­რი ამ ღი­მილ­ში. - თუმ­ცა, ცნო­ბი­სათ­ვის: ამ სახ­ლ­ში ყვე­ლა სა­ძი­ნე­ბე­ლი და­კა­ვე­ბუ­ლია.
- რო­გორ? რა სა­ძი­ნე­ბე­ლი? გგო­ნი­ათ, ამა­ღამ აქ ვა­პი­რებ დარ­ჩე­ნას? მე ჩე­მი სახ­ლი მაქვს, - რა­ღაც საფ­რ­თხე ვიგ­რ­ძე­ნი.
- კი არ აპი­რებთ, დარ­ჩე­ბით. ამა­ღამ არ­სად არ ვა­პი­რებ თქვენს გაშ­ვე­ბას. სუ­ლაც არ მინ­და, გა­ცივ­დეთ და სამ­სა­ხუ­რი გა­მიც­დი­ნოთ. ამი­ტომ სხვა არ­ჩე­ვა­ნი არ გაქვთ. ნუ მე­კა­მა­თე­ბით, - გა­მა­ჩე­რა, რო­ცა შე­პა­სუ­ხე­ბა და­ვა­პი­რე. - აქ დარ­ჩე­ბით და ჩემს ოთახ­ში დაწ­ვე­ბით. იქ არის მე­ო­რე თა­ვი­სუ­ფა­ლი სა­წო­ლი.
- ამა­ზე ლა­პა­რა­კიც ზედ­მე­ტია! არა­ვი­თარ შემ­თხ­ვე­ვა­ში! ტაქ­სის გა­მო­ვი­ძა­ხებ!
- იმას გა­ა­კე­თებთ, რა­საც გე­უბ­ნე­ბით! არ გვინ­და ეს ბავ­შ­ვუ­რი ჯი­უ­ტო­ბა, კარ­გი? - ტო­ნი შე­არ­ბი­ლა.
- მაგ­რამ ქე­თი... ქალ­ბა­ტო­ნი ქე­თის მე­რი­დე­ბა.
- ნუ გე­რი­დე­ბათ. მან უკ­ვე იცის.
- მე­რე? თა­ნახ­მაა? - ჩემ­და უნე­ბუ­რად წა­მომ­ც­და. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მის ბრძა­ნე­ბას თუ წი­ნა­და­დე­ბას ვაპ­რო­ტეს­ტებ­დი, გულ­ში მი­ხა­რო­და, მას­თან ღა­მის გა­თე­ვა რომ მო­მი­წევ­და. ერ­თა­დერ­თი, რა­ზეც ვნერ­ვი­უ­ლობ­დი, ჩემს ბი­ნა­ში მარ­ტო და­ტო­ვე­ბუ­ლი ბე­ბი­ა­ჩე­მი იყო. უნ­და და­მე­რე­კა.
მირ­ზაშ­ვილ­მა გა­მომ­ც­დე­ლად შე­მომ­ხე­და და, თით­ქოს ჩე­მი შე­კითხ­ვა არც გა­უ­გო­ნიაო, გა­აგ­რ­ძე­ლა:
- ქე­თი­ნომ გა­სათ­ბო­ბი ლე­ი­ბიც ჩა­გირ­თოთ და ღა­მის პე­რან­გიც მო­გიმ­ზა­დათ.
აი, სას­წა­უ­ლი! მის­მა საყ­ვა­რელ­მა ისე მო­აწყო ყვე­ლა­ფე­რი, რომ მირ­ზაშ­ვი­ლი სხვა ქალ­თან გა­ა­ტა­რებს ღა­მეს. ნე­ტავ რას ფიქ­რობს, ამას რომ აკე­თებს? ნუ­თუ ჩემ­ში მე­ტო­ქეს სა­ერ­თოდ ვერ ხე­დავს? ცო­ტა არ იყოს, გავ­ბ­რაზ­დი, რი­თი ვარ ნაკ­ლე­ბი?
შევ­თ­ბი თუ არა, დაღ­ლი­ლო­ბამ დამ­რია ხე­ლი. ფინ­ჯა­ნი ხმა­უ­რით დავ­დ­გი ლან­გარ­ზე და წა­მოვ­დე­ქი.
- თი­თიც რომ და­მა­კა­როთ ამა­ღამ, მოგ­კ­ლავთ! - რი­ხით და­ვე­მუქ­რე.
- ასე­თი სურ­ვი­ლი, ღმერ­თ­მა ნუ ქნას და, რომც გა­მიჩ­ნ­დეს, თქვენ არ შე­გა­წუ­ხებთ, მე თვი­თონ მო­ვიკ­ლავ თავს, - სი­ცი­ლით გა­მო­მიცხა­და.
ამ­წუ­თას მძულ­და, რომ დამ­ცი­ნო­და. ნერ­ვე­ბი მეშ­ლე­ბო­და, არა­რა­ო­ბად რომ გა­მოვ­ყავ­დი, მაგ­რამ ვერც ვაპ­რო­ტეს­ტებ­დი. ისევ გა­ჩუ­მე­ბა ვამ­ჯო­ბი­ნე.
- შე­იძ­ლე­ბა, დავ­რე­კო?
- ქა­ლა­ქის ტე­ლე­ფონ­ზე?
- დი­ახ.
- კი, ბა­ტო­ნო, ახ­ლა­ვე შე­მო­გი­ტანთ. მე­გო­ბა­რი მა­მა­კა­ცი უნ­და გა­აფ­რ­თხი­ლოთ?
- არა, ოჯა­ხის წევ­რე­ბი. შინ მე­ლო­დე­ბი­ან და არ მინ­და, ინერ­ვი­უ­ლონ.
- აკი... - უნ­დო­და ეთ­ქ­ვა, შენ ხომ მშობ­ლე­ბი არ გყავ­სო, მაგ­რამ გა­ჩუმ­და, აღარ გა­აგ­რ­ძე­ლა. მიხ­ვ­და, რომ ზედ­მეტ ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბას იჩენ­და.
გა­ვი­და და ტე­ლე­ფო­ნი შე­მო­ი­ტა­ნა.
- და­რე­კეთ და მე­რე შე­მო­ვალ.
ბე­ბი­ას არ ეძი­ნა. ტე­ლე­ვი­ზორს ვუ­ყუ­რე­ბო. ვთხო­ვე, ფრთხი­ლად ყო­ფი­ლი­ყო, გა­ზი და ელექ­ტ­რო­გა­მათ­ბო­ბე­ლი ჩარ­თუ­ლი არ დარ­ჩე­ნო­და. მე­გო­ბარ­თან ვრჩე­ბი, სა­მუ­შაო მაქვს-მეთ­ქი, მო­ვატყუე. ხვა­ლამ­დე რო­გორ­მე გა­ძე­ლი და დი­ლას წილ­კან­ში და­გაბ­რუ­ნებ-მეთ­ქი.
ლა­პა­რა­კი დამ­თავ­რე­ბუ­ლი არ მქონ­და, რომ მირ­ზა შე­მო­ვი­და.
- მორ­ჩით?
- დი­ახ, - თა­ვი და­ვუქ­ნიე და ტე­ლე­ფო­ნი გავ­თი­შე.
დე­რე­ფან­ში მი­მა­ვა­ლი მის ფარ­თო მხრებს და გა­მარ­თულ ზურგს ხარ­ბად ვათ­ვა­ლი­ე­რებ­დი. რო­გორ მო­მიხ­დე­ბო­და ასე­თი კა­ცი, ვფიქ­რობ­დი ეშ­მა­კუ­რად.
მირ­ზამ სა­ძი­ნებ­ლის კა­რი გა­მო­ა­ღო და წინ გა­მა­ტა­რა. ორი სა­წო­ლი ერ­თ­მა­ნე­თის პა­რა­ლე­ლუ­რად იდ­გა, მათ შუა კი ღა­მის ლამ­პა ენ­თო. ის იყო, ღვარ­ძ­ლი­ა­ნად უნ­და მე­კითხა, ჩე­მი სა­წო­ლი რო­მე­ლია-მეთ­ქი, რომ გვერ­დი ამი­ა­რა და სა­ა­ბა­ზა­ნო­ში შე­ვი­და.
ად­გი­ლი­დან არ დავ­ძ­რულ­ვარ, სა­ნამ არ გა­მო­ვი­და.
- შხა­პი მი­ი­ღეთ და ჩა­წე­ქით! - გას­ცა მო­რი­გი ბრძა­ნე­ბა.
- დი­დი მად­ლო­ბა, მაგ­რამ შხაპს არ მი­ვი­ღებ, არ მინ­და! - აშ­კა­რად მღა­ლა­ტობ­და მოთ­მი­ნე­ბა.
- ან შეხ­ვალთ წყლის გა­და­სავ­ლე­ბად, ან ჩე­მი ხე­ლით შე­გიყ­ვანთ. იმე­დია, თქვე­ნით მო­ა­ხერ­ხებთ ამას! - მუ­ქა­რა­სა­ვით გა­ის­მა მი­სი სიტყ­ვე­ბი, თან პი­ჯა­კის გახ­და და­იწყო. - არ მინ­და თქვე­ნი პნევ­მო­ნი­აც და­მე­დოს სინ­დის­ზე ვა­ლად!
- არ ვი­ცო­დი, სინ­დი­სიც თუ გქონ­დათ! - ჯიბ­რით მი­ვუ­გე და ყო­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვის­თ­ვის, უკან და­ვი­ხიე.
მირ­ზაშ­ვილ­მა პე­რან­გის სა­ხე­ლო­ე­ბი და­ი­კა­პი­წა და ჩემ­კენ და­იძ­რა.
- კარ­გი, გნებ­დე­ბით. დაბ­რუნ­დით სტუმ­რებ­თან. მე თვი­თონ შე­ვალ! - ვე­ღარ მო­ვით­მი­ნე და კედ­ლის­კენ უფ­რო მი­ვი­წიე.
- სიტყ­ვას მაძ­ლევთ?
- სიტყ­ვას გაძ­ლევთ, - დავ­ნებ­დი.

რო­ცა სა­ა­ბა­ზა­ნო­დან გა­მო­ვე­დი, მირ­ზაშ­ვი­ლი ფან­ჯა­რას­თან იდ­გა.
- მარ­თ­ლა შე­მათ­რევ­დით იქ? - ფრთხი­ლად ვკითხე.
ჩემ­კენ შე­მობ­რუნ­და და გა­ი­ღი­მა.
- ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის ხა­სი­ა­თის გა­ფუ­ჭე­ბის დი­დი ნი­ჭი გაქვთ, - მითხ­რა, პი­ჯაკს ხე­ლი წა­მო­ავ­ლო და გა­ვი­და.
ხა­სი­ა­თის გა­ფუ­ჭე­ბი­სო? იმი­ტომ ხომ არა, რომ სა­კუ­თა­რი ხე­ლე­ბით ჩე­მი და­ბა­ნის შე­საძ­ლებ­ლო­ბა არ მი­ვე­ცი? დამ­ბან­და კი? ისე, ერ­თობ სა­ინ­ტე­რე­სო პრო­ცე­სი იქ­ნე­ბო­და. ამის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე ღი­მი­ლი მო­მე­რია.
ქე­თის თა­ვი გა­მო­უდ­ვია. სა­ა­ბა­ზა­ნო­ში, მა­მა­კა­ცის ტუ­ა­ლე­ტის ნივ­თე­ბის გარ­და, ძვირ­ფა­სი სურ­ნე­ლო­ვა­ნი სა­პო­ნი და ახა­ლი კბი­ლის ჯაგ­რი­სიც დამ­ხ­ვ­და ახა­ლი პას­ტი­თურთ. ღა­მის პე­რან­გიც უძ­ვირ­ფა­სე­სი იყო და, რაც მთა­ვა­რია, ძა­ლი­ან სექ­სუ­ა­ლუ­რი.
შხაპ­მა მო­მა­ღო­ნი­ე­რა, გა­მო­მა­ცოცხ­ლა. იმ­დე­ნად გა­მო­მა­ცოცხ­ლა, რომ ბი­კი­ნიც ამოვ­რეცხე და პირ­სა­ხო­ცის ქვეშ, ბა­ტა­რე­ა­ზე მი­ვა­ფი­ნე გა­საშ­რო­ბად. თუ კომ­ფორ­ტია, კომ­ფორ­ტი იყოს, ფე­ხებ­ზე მკი­დია მირ­ზაშ­ვი­ლი! - უდარ­დე­ლად გა­ვი­ფიქ­რე და სა­წოლ­ზე ნე­ბივ­რად გა­ვი­შო­ტე. გა­სათ­ბობ ლე­იბს ლო­გი­ნი გა­ე­ხუ­რე­ბი­ნა. რაც არის, არის, მარ­თა­ლია, სა­ში­ნე­ლი კა­ცია, მაგ­რამ რო­გორ­მე ერთ ღა­მეს გავ­ძ­ლებ მის გვერ­დით. იმე­დია, პი­რუტყ­ვი­ვით არ მე­ცე­მა.
მე­ძი­ნე­ბო­და, მაგ­რამ თვალს რუ­ლი მა­ინც არ ეკა­რე­ბო­და. ჯერ ერ­თი, ად­გილს ვუცხო­ობ­დი. უხერ­ხუ­ლად ვგრძნობ­დი თავს, უცხო ადა­მი­ა­ნებ­თან რომ მი­წევ­და ღა­მის გა­ტა­რე­ბა, თა­ნაც ვის, უბ­რა­ლო მდი­ვანს. მე­ო­რეც, მირ­ზას გვერ­დით და­ძი­ნე­ბა უჩ­ვე­უ­ლოდ მი­ფო­რი­ა­ქებ­და სულს.
ერ­თხანს ვე­ლო­დი. მე­გო­ნა, ქე­ი­ფი სა­ცაა, დამ­თავ­რ­დე­ბო­და და ისიც გა­ემ­ზა­დე­ბო­და და­სა­ძი­ნებ­ლად, მაგ­რამ ისე ჩა­მე­ძი­ნა, არა­ფე­რი გა­მი­გო­ნია... ღრმა, ტკბილ­მა ძილ­მა მა­ლე­ვე წა­მარ­თ­ვა თა­ვი.
რო­გორც კი გა­მეღ­ვი­ძა, მა­შინ­ვე მე­ო­რე სა­წოლს გა­დავ­ხე­დე. ცა­რი­ე­ლი იყო. ახ­ლა ნამ­დ­ვი­ლად არ მინ­დო­და შეფ­თან შეხ­ვედ­რა. თვა­ლი ოთახს მო­ვავ­ლე. ჩე­მი ტან­საც­მე­ლი სკამ­ზე აკუ­რა­ტუ­ლად გა­და­ე­ფი­ნა ვი­ღა­ცას. იქ­ვე, ტუმ­ბოს გვერ­დით გამ­შ­რალ-გაწ­მენ­დი­ლი ჩე­მი ფეხ­საც­მე­ლი იდო, ხო­ლო ტუმ­ბო­ზე წყვი­ლი ახა­ლი კოლ­ჰო­ტი შევ­ნიშ­ნე. ალ­ბათ მო­სამ­სა­ხუ­რის ნა­ხე­ლა­ვია ეს ყვე­ლა­ფე­რი, ქე­თი­ნო ასე არ გა­ირ­ჯე­ბო­და სა­ცო­და­ვი მდივ­ნის გა­მო, თუმ­ცა მი­თი­თე­ბებს, იმე­დია, თვი­თონ გას­ცემ­და. მად­ლო­ბის მე­ტი რა მეთ­ქ­მო­და? ისე, ეს ქა­ლი ყო­ველ­თ­ვის მომ­წონ­და, მაგ­რამ მირ­ზაშ­ვილ­თან მის ურ­თი­ერ­თო­ბას ვე­რა და ვერ ვე­გუ­ე­ბო­დი.
"ეს შე­ნი საქ­მე არ არის!" - კი­დევ ერ­თხელ გა­ვუ­მე­ო­რე ჩემს თავს, წა­მოვ­ხ­ტი და პირ­ველ რიგ­ში ბა­ტა­რე­ას ვე­ცი, სა­დაც ჩე­მი ბი­კი­ნი მე­გუ­ლე­ბო­და. ახ­ლა შხაპს მი­ვი­ღებ და წა­ვალ. ბე­ბია უნ­და ჩა­ვიყ­ვა­ნო წილ­კან­ში.
ჩაც­მა მო­ვა­თა­ვე და ის იყო, ფეხ­საც­მე­ლი უნ­და ჩა­მეც­ვა, რომ კა­რი გა­ი­ღო და ოთახ­ში ფე­ხაკ­რე­ფით მირ­ზა შე­მო­ვი­და. წა­სას­ვ­ლე­ლად გამ­ზა­დე­ბუ­ლი რომ და­მი­ნა­ხა, გა­ოც­და, თუმ­ცა არ შე­იმ­ჩ­ნია და მკითხა:
- რო­გორ გრძნობთ თავს?
- არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად, - ჩა­ვი­ბურ­ტყუ­ნე და მა­შინ­ვე შე­ფის მკაც­რი მზე­რა და­ვიმ­სა­ხუ­რე.
- მე გკითხეთ, რო­გორ ხართ-მეთ­ქი? - გა­მი­მე­ო­რა იმ კა­ცის ტო­ნით, რო­მელ­საც ერ­თი შე­კითხ­ვის დას­მა ორ­ჯერ არ უყ­ვარს.
ჩემ­ზე ზრუ­ნავს. რა კე­თილ­შო­ბი­ლი რა­ინ­დია, ღმერ­თო ჩე­მო! - გულ­ში დავ­ცი­ნე.
- რო­გორ გა­მო­ვი­ყუ­რე­ბი? - უდარ­დე­ლად ვკითხე და ვაგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნე, არც მე მიყ­ვარს ერ­თ­სა და იმა­ვე შე­კითხ­ვა­ზე პა­სუ­ხის ორ­ჯერ გა­ცე­მა-მეთ­ქი.
სუ­ლაც არ მჭირ­დე­ბა მი­სი მზრუნ­ვე­ლო­ბა, ჯობს, თა­ვა­ზი­ა­ნად მო­მექ­ცეს.
- ძა­ლი­ან დახ­ვე­წი­ლი ხართ, - რბი­ლად მო­მი­გო და ყუ­რადღე­ბით შე­მათ­ვა­ლი­ე­რა.
მი­სი მზე­რა არ ჰგავ­და სხვა მა­მა­კა­ცე­ბის მზე­რას, თვა­ლე­ბით არ მა­შიშ­ვ­ლებ­და. არც სი­ბილ­წე იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და ამ მზე­რა­ში, ზო­გი­ერ­თებს რომ სჩვე­ვი­ათ, ხარ­ბად მო­გა­ჩერ­დე­ბი­ან და მთლი­ან პორ­ნოპ­რო­ცესს რომ ხე­დავ მათ პი­რუტყ­ვულ გა­მო­ხედ­ვა­ში. მირ­ზაშ­ვი­ლი მარ­თა­ლი აღ­მოჩ­ნ­და - ის ნამ­დ­ვი­ლად სხვა იყო.
- რო­გორც ორ­ქი­დეა? - კეკ­ლუ­ცად შე­ვა­გე­ბე კითხ­ვა, დარ­წ­მუ­ნე­ბულ­მა, რომ მის­თ­ვის სუ­ლერ­თი იყო ჩე­მი თი­თო­ე­უ­ლი სიტყ­ვა.
მა­მა­კა­ცი მო­ი­ღუ­შა.
- კვლა­ვინ­დე­ბუ­რად ღვარ­ძ­ლი­ა­ნი გახ­დით, - შე­ნიშ­ნა. - ესე იგი, თავს კარ­გად გრძნობთ, - და­ას­კ­ვ­ნა. - სა­უზ­მე­ზე რას იტყ­ვით?
ღი­მი­ლი ბა­გე­ზე შე­მე­ყი­ნა.
- არა! - აღ­მომ­ხ­და თა­ვის­თა­ვად. ქე­თის­თან და მას­თან ერ­თად სა­უზ­მო­ბა ნაკ­ლე­ბად მი­ზი­დავ­და. - მად­ლო­ბა ყუ­რადღე­ბის­თ­ვის, ბა­ტო­ნო მირ­ზა, მაგ­რამ მირ­ჩევ­ნია, წა­ვი­დე.
- ერ­თად გვე­ძი­ნა და მა­ინც "ბა­ტო­ნო მირ­ზა" ვარ? - თვა­ლებ­ში ეშ­მა­კუ­რი ნა­პერ­წ­კა­ლი აუციმ­ციმ­და.
- ჩვენ მხო­ლოდ სა­ერ­თო ოთა­ხით ვი­სარ­გებ­ლეთ. ეს სულ სხვა რა­მეა, - გა­ვაპ­რო­ტეს­ტე.
- ვფიქ­რობ, ჩვენ იმ­დე­ნად კარ­გად გა­ვი­ცა­ნით ერ­თ­მა­ნე­თი, რომ უკ­ვე შეგ­ვიძ­ლია, მხო­ლოდ სა­ხე­ლე­ბით მივ­მარ­თოთ ერ­თი­მე­ო­რეს, - ინი­ცი­ა­ტი­ვა ხელ­ში ჩა­იგ­დო შეფ­მა, რო­ცა და­ი­ნა­ხა, რომ ხმე­ლეთ­ზე გა­რი­ყუ­ლი თევ­ზი­ვით ვა­მოძ­რა­ვებ­დი ტუ­ჩებს.
- თუ ასეა... - ღმერ­თო ჩე­მო, რა სა­ში­ნე­ლი ჩვე­ვა მაქვს, ყვე­ლა­ფერ­ზე ვწით­ლ­დე­ბი, თა­ნაც - ყვე­ლა­ზე შე­უ­ფე­რე­ბელ დროს. წი­ნა­და­დე­ბა აღარ და­ვამ­თავ­რე და ჩან­თას წა­მო­ვავ­ლე ხე­ლი. - მე წა­ვალ, შინ უნ­და მი­ვი­დე, მეჩ­ქა­რე­ბა.
- ასე ძა­ლი­ან რა­ტომ მი­გეჩ­ქა­რე­ბათ?
- უნ­და გა­მო­ვიც­ვა­ლო. სამ­სა­ხურ­ში ასე ვერ გა­ვალ.
- მე წა­გიყ­ვანთ...
რა უც­ნა­უ­რი კა­ცია, რო­გორ შე­უძ­ლია, ასე­თი მშვი­დი და აუმ­ღ­ვ­რე­ვე­ლი იყოს?
- თქვენ ხომ სტუმ­რად ხართ, ისე­დაც ჩა­გიშ­ხა­მეთ სა­ღა­მო.
- მე ეს არ მით­ქ­ვამს!
- არა, მაგ­რამ...
- მო­მის­მი­ნეთ, ანი­კა! შინ მე წა­გიყ­ვანთ და მე­რე უკან მოვ­ბ­რუნ­დე­ბი, არაა პრობ­ლე­მა.
ისევ მბრძა­ნებ­ლუ­რი ტო­ნი - "გა­ა­კე­თეთ, რა­საც გე­უბ­ნე­ბი­ან!"
- თქვენს მას­პინ­ძ­ლებ­თან უხერ­ხუ­ლი იქ­ნე­ბა.
- ყვე­ლას სძი­ნავს, ამი­ტომ ვე­რა­ვინ გა­ი­გებს.
- არა, არ არის სა­ჭი­რო, - ჯი­უ­ტად ვი­დე­ქი ჩემ­სა­ზე. - აჯო­ბებს, მარ­ტო წა­ვი­დე. თუ მა­ინ­ც­და­მა­ინც ჩე­მი პა­ტი­ვის­ცე­მა გსურთ, სამ­სა­ხურ­ში წას­ვ­ლას რომ გა­დაწყ­ვეტთ, გა­მო­მი­ა­რეთ და...
წა­მით ჩა­ფიქ­რ­და, თან მზე­რას არ მა­შო­რებ­და.
- კე­თი­ლი, მშვე­ნი­ე­რი იდეაა. მა­შინ, და­ახ­ლო­ე­ბით ორ სა­ათ­ში გა­მო­გივ­ლით, - სა­ათს და­ხე­და. - ზუს­ტად თორ­მე­ტის­თ­ვის.
- კარ­გი, შევ­თან­ხ­მ­დით, - გა­მი­ხარ­და, ასე ად­ვი­ლად რომ და­ვი­ყო­ლიე: ბე­ბი­ას წილ­კან­ში გაშ­ვე­ბას მო­ვას­წ­რებ­დი. - ქალ­ბა­ტონ ქე­თის დი­დი მად­ლო­ბა გა­და­ე­ცით ჩემ­გან ასე­თი მი­ღე­ბის­თ­ვის.
- აუცი­ლებ­ლად გა­დავ­ცემ, - შემ­პირ­და. - ოღონდ თქვე­ნი მი­სა­მარ­თი და­მი­ტო­ვეთ, - და­ა­ყო­ლა და რო­ცა მი­სა­მარ­თი ვუ­კარ­ნა­ხე, ხელ­კავ­გა­მო­დე­ბულ­მა გა­მო­მა­ცი­ლა.
ქუ­ჩა­ში გა­მო­ვე­დით თუ არა, ტაქ­სი გა­მი­ჩე­რა და მძღოლს ოც­ლა­რი­ა­ნი გა­უ­წო­და.
- მო­ემ­სა­ხუ­რეთ ამ ქალ­ბა­ტონს, ხურ­და სა­ჭი­რო არ არის! - იმა­საც უბ­რ­ძა­ნა და, ჩავ­ჯე­ქი თუ არა მან­ქა­ნა­ში, კა­რი მო­მი­ხუ­რა.
ესეც ასე. ოცი ლა­რი იმა­საც ეყო­ფა, მძღოლ­მა სახ­ლამ­დე მი­მიყ­ვა­ნოს, და იმა­საც, რომ ბე­ბია წილ­კან­ში გა­ვამ­გ­ზავ­რო. ვე­ნე­რას და­ვუ­რე­კავ და ვეტყ­ვი, ტაქ­სის ჭიშ­კარ­თან დახ­ვ­დეს, რომ ბე­ბი­ამ ისევ არ გა­და­უხ­ვი­ოს გზი­დან. ჩე­მი გა­ყო­ლა სუ­ლაც არ იქ­ნე­ბა აუცი­ლე­ბე­ლი.
ორ წუთ­ში მო­ვაგ­ვა­რე ბე­ბი­ა­ჩე­მის საქ­მე და რო­ცა იგი ტაქ­სის მძღოლს ან­ტიკ­ვა­რუ­ლი ნივ­თი­ვით ჩა­ვა­ბა­რე, შვე­ბა­მოგ­ვ­რი­ლი, ბი­ნა­ში ავ­ბ­რუნ­დი, რომ ტან­საც­მე­ლი გა­მო­მეც­ვა­ლა და მირ­ზას მოს­ვ­ლას დავ­ლო­დე­ბო­დი.
რო­გორ გა­ი­წე­ლა ორი სა­ა­თი, თით­ქოს სა­უ­კუ­ნე გა­ვი­და. არა­და, ჩემს შეფს წა­მი­თაც არ გა­და­უ­ცი­ლე­ბია დათ­ქ­მუ­ლი დრო­ის­თ­ვის.
რო­გორც კი და­მი­რე­კა, ჩა­ვირ­ბი­ნე. მირ­ზაშ­ვი­ლის ჯი­პი ჩემს ბათ­ქაშ­ჩა­მოყ­რილ სა­დარ­ბა­ზოს­თან იდ­გა.
- ფინ­ჯან ყა­ვა­ზე ხომ არ და­მეწ­ვე­ვით? - თა­ვა­ზი­ა­ნო­ბის გუ­ლის­თ­ვის ვკითხე. ეჭ­ვიც არ მე­პა­რე­ბო­და, რომ უარს მი­ვი­ღებ­დი.
- სი­ა­მოვ­ნე­ბით, - ჩემ­და გა­საკ­ვი­რად, იმ­წამ­ს­ვე დამ­თან­ხ­მ­და...
ელ­და­ნაკ­რა­ვი­ვით შევ­ხე­დე...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (3)
17.06.2016
გაგრძელება როდის იქნება?
ირინკა
16.06.2016
ნუ აგვიანებთ ხოლმე რაა... მალმალე დადეთ მომდევნო თავები. დავიტანჯეე
Nazita
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი