ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიV)
font-large font-small
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიV)
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიV)


ბე­ბი­ას შე­კითხ­ვა­ზე ყუ­რე­ბი ამეწ­ვა.
- ბე­ბი, გა­ი­ყი­ნე­ბი, წა­ვი­დეთ შინ. - მკლავ­ში ხე­ლი გა­ვუ­ყა­რე, რომ უსი­ა­მოვ­ნო სი­ტუ­ა­ცია თა­ვი­დან ამე­რი­დე­ბი­ნა...
- არა! შა­ბათ­საც ასე მე­უბ­ნე­ბო­დი, მაგ­რამ არ გავ­ცი­ვე­ბულ­ვარ.
- შა­ბათს ანი­კა თქვენ­თან იყო, ქალ­ბა­ტო­ნო? - შე­ე­კითხა მირ­ზა.
ბრა­ზის­გან გავ­ლურ­ჯ­დი. რო­გორ უნ­და, რომ ყვე­ლა­ფე­რი გა­ი­გოს! რა მი­სი საქ­მეა, ვის­თან ერ­თად ვი­ყა­ვი შა­ბათს?
ბე­ბია არ ცხრე­ბო­და. აშ­კა­რად კითხ­ვა-პა­სუ­ხის რე­ჟი­მი ჰქონ­და ჩარ­თუ­ლი, ამ გუ­ნე­ბა­ზე იყო.
- იმე­დია, დროს გა­მო­ნა­ხავთ, ჩე­მო ბა­ტო­ნო! - მბრძა­ნებ­ლუ­რი ტო­ნით მი­უტ­რი­ალ­და მირ­ზაშ­ვილს, - ძა­ლი­ან მომ­შივ­და, ჩემს ასაკ­ში კი შიმ­ში­ლი მავ­ნე­ბე­ლია ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის­თ­ვის, - და პა­სუხ­საც არ და­ლო­დე­ბია, და­ას­კ­ვ­ნა:
- ანი­კა, წა­ვი­დეთ შინ.
- წა­ვი­დეთ, ბე­ბო.
- მე წა­გიყ­ვანთ, ქალ­ბა­ტო­ნო.
- რა თქმა უნ­და! და სა­დილ­ზეც და­მეწ­ვე­ვით! - მე­დი­დუ­რად მი­უ­გო ნი­ნუ­ცამ.
- აი, ის ჩე­მი მან­ქა­ნაა, - და­ა­ნახ­ვა შეფ­მა მო­ხუცს თა­ვი­სი ჯი­პი, - სად ცხოვ­რობთ?
- წილ­კან­ში.
გა­და­ხარ­ხა­რე­ბას ცო­ტა მაკ­ლ­და. რო­გო­რია წილ­კან­ში `გა­სე­ირ­ნე­ბა~, რო­ცა ჩემს საყ­ვა­რელ უფ­როსს წუ­თო­ბით აქვს გა­მო­ზო­მი­ლი დრო?
მირ­ზამ ხელ­კა­ვი გა­მოს­დო ქალს და მან­ქა­ნის­კენ წა­იყ­ვა­ნა. კა­რი გა­მო­ა­ღო და სა­ლო­ნის წი­ნა სა­ვარ­ძელ­ზე და­აბ­რ­ძა­ნა.
- მირ­ზა, მო­ტო­ციკ­ლი თუ გყავთ? - გა­ის­მა შემ­დე­გი შე­კითხ­ვა, თან მხი­ა­რუ­ლად, რო­გორც კი მან­ქა­ნა და­იძ­რა.
არაო, მა­მა­კაც­მა, მაგ­რამ ამის შემ­დეგ ისე­თი ცხო­ვე­ლი სა­უ­ბა­რი გა­ი­ბა, ერ­თი სიტყ­ვის ჩაგ­დე­ბაც ვერ მო­ვა­ხერ­ხე.
რო­გორც იქა, შე­ვე­დით წილ­კან­ში. ჩვე­ნი სახ­ლიც გა­მოჩ­ნ­და. მირ­ზაშ­ვი­ლი მან­ქა­ნი­დან გად­მო­ვი­და და ბე­ბია გა­ლან­ტუ­რად გად­მო­იყ­ვა­ნა სა­ლო­ნი­დან. რო­ცა ჭიშ­კ­რამ­დე მი­ა­ცი­ლა, და­ემ­შ­ვი­დო­ბა, მაგ­რამ ნი­ნუ­ცამ და­ჟი­ნე­ბით სთხო­ვა, სა­დი­ლი თუ არ გინ­დათ, ჩა­ი­ზე მა­ინც და­მეწ­ვი­ე­თო.
მირ­ზამ ბო­დი­ში მო­უ­ხა­და, სამ­სა­ხუ­რის საქ­მე­ებ­ზე მეჩ­ქა­რე­ბაო, მე კი თვა­ლით მა­ნიშ­ნა, ქუ­ჩა­ში და­გე­ლო­დე­ბიო და მან­ქა­ნა­ში ჩაჯ­და.
რო­ცა ეზო­ში შე­ვე­დით, ბე­ბია უეც­რად მო­მიბ­რუნ­და და მო­მა­ხა­ლა:
- ანი­კა, ის შე­ნი და­თო სულ არ შე­გე­ფე­რე­ბა.
მის­მა გა­მოხ­დო­მამ გა­მა­ოგ­ნა. რა იყო ეს? რა­ტომ გა­ახ­სენ­და ბა­თო? ან რა­ტომ აიმ­რი­ზა ასე მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მას­ზე, გან­ზ­რახ თქვა თუ უბ­რა­ლოდ, წა­მო­რო­შა?
- მის ცო­ლო­ბას აპი­რებ? - ახ­ლა მივ­ხ­ვ­დი, რომ გან­ზ­რახ თქვა წე­ღან ბა­თო­ზე.
- თუ და­ვა­პი­რებ, არ გა­მო­გა­პა­რებ, ბე­ბო. - სა­ცო­და­ვად გა­ვუ­ღი­მე, მტკივ­ნე­ულ ად­გი­ლას რომ შე­მე­ხო.
- კარ­გი, ბე­ბო გე­ნაც­ვა­ლოს. წა­დი ახ­ლა, მე­ფე­სა­ვით კა­ცი გე­ლო­დე­ბა. შა­ბათს ჩა­მო­დი, ხომ? მე არა­ფე­რი მი­ჭირს, ვიქ­ნე­ბი ჩემ­თ­ვის.
- შე­მო­ვალ, გახ­და­ში მო­გეხ­მა­რე­ბი.
- არა, რად მინ­და, დავ­რ­დო­მი­ლი კი არ ვარ. თუ რა­მე დამ­ჭირ­და, ვე­ნე­რას გავ­ძა­ხებ ეგერ. - ეს თქვა და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ისევ ჭიშ­კ­რის­კენ გა­ცუხ­ცუხ­და, თა­ვი კარ­ში გა­ყო და მირ­ზაშ­ვილს გას­ძა­ხა, - დი­დი მად­ლო­ბა, რომ გა­ი­სარ­ჯეთ, ბა­ტო­ნო ჩე­მო. - და მა­ღა­ლი წრის ქალ­ბა­ტო­ნი­ვით და­უკ­რა თა­ვი.
ამა­სო­ბა­ში ვე­ნე­რა­მაც მო­ირ­ბი­ნა - ალ­ბათ ფან­ჯ­რი­დან დაგ­ვი­ნა­ხა.
- სად იყა­ვით, ქალ­ბა­ტო­ნო ნი­ნა? ფე­ხე­ბი და­მაწყ­და თქვენს ძებ­ნა­ში! - უსაყ­ვე­დუ­რა.
- მე­რე­და, ვინ გთხო­ვა, ჩე­მო ვე­ნე­რა? ტყუ­ი­ლად გარ­ჯილ­ხარ, ქა­ლო, ტყუ­ი­ლად! მე ჩემს შვი­ლიშ­ვილ­თან და მის საქ­მ­როს­თან ერ­თად ვი­ყა­ვი.
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე ენა ჩა­მი­ვარ­და. ტი­რი­ლი მო­მინ­და. ცრემ­ლე­ბი რომ არ მომ­დ­გო­მო­და თვალ­ზე, ნი­ნუ­ცა ვე­ნე­რას შე­ვა­ტო­ვე ხელ­ში, მოვ­ტ­რი­ალ­დი და მან­ქა­ნის­კენ წა­ვე­დი. მირ­ზამ კა­რი გა­მი­ღო.
- მა­პა­ტი­ეთ, უხერ­ხუ­ლად გა­მო­ვი­და, - ძლივს ამოვ­თ­ქ­ვი სუნ­თ­ქ­ვა­შე­გუ­ბე­ბულ­მა, - რო­გო­რი უიღ­ბ­ლო დღეა... ბე­ბია ხან­და­ხან ურევს...
- ამა­ზე ნუ­ღარ ვი­ლა­პა­რა­კებთ. - შე­მაწყ­ვე­ტი­ნა მა­მა­კაც­მა.
შვე­ბით ამო­ვი­სუნ­თ­ქე, თან­და­თან დავ­მ­შ­ვიდ­დი. გზა­ში არ გვი­ლა­პა­რა­კია, ჩვენ-ჩვენს ფიქ­რებ­ში ვი­ყა­ვით ჩაფ­ლუ­ლი.
რა ხა­ნია, თბი­ლის­ში შე­მო­ვე­დით და შე­ვამ­ჩ­ნიე, რომ მირ­ზაშ­ვილ­მა ჩე­მი სახ­ლის­კენ აიღო გე­ზი. რაც უფ­რო მოკ­ლ­დე­ბო­და მან­ძი­ლი სახ­ლამ­დე, მით მე­ტად ვრწმუნ­დე­ბო­დი, რომ სამ­სა­ხუ­რი სა­ბო­ლო­ოდ დავ­კარ­გე. კი, ასეა - გა­თა­ვე­ბუ­ლია საქ­მე!
მირ­ზაშ­ვილ­მა მან­ქა­ნა და­ა­მუხ­რუ­ჭა. ახ­ლა ალ­ბათ ბო­დი­ში უნ­და მო­ვუ­ხა­დო და გა­მო­ვემ­შ­ვი­დო­ბო, მაგ­რამ ენა რომ არ მე­მორ­ჩი­ლე­ბა?
უსიტყ­ვოდ გად­მო­ვე­დი ჯი­პი­დან და ჩან­თა­ში გა­სა­ღე­ბის ძებ­ნით სა­დარ­ბა­ზოს­კენ გა­ვე­მარ­თე. რო­გორც იქ­ნა, ვი­პო­ვე და უეც­რად შევ­კ­რ­თი, რად­გან მირ­ზას გა­მოწ­ვ­დი­ლი ხე­ლი შევ­ნიშ­ნე.
დაბ­ნე­ულ­მა გა­ვუ­წო­დე აც­მა. სა­ნამ კა­ცი კარს აღებ­და, ვცდი­ლობ­დი, გონს მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი. მირ­ზამ კა­რი კი გა­ა­ღო, მაგ­რამ გა­სა­ღე­ბი არ და­უბ­რუ­ნე­ბია, მე­რე გან­ზე გად­გა და წინ გა­მა­ტა­რა, თით­ქოს თვი­თონ ყო­ფი­ლი­ყო ამ ბი­ნა­ში მას­პინ­ძე­ლი.
ფე­ხი არ მო­მიც­ვ­ლია. არც ის აპი­რებ­და დათ­მო­ბას, ერ­თი ნა­ბი­ჯი­თაც არ და­ი­ხია უკან.
გა­სა­გე­ბია. ფინ­ჯან ყა­ვა­ზე მამ­ც­ნობს ალ­ბათ, რომ გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბუ­ლი ვარ. რო­გო­რი დახ­ვე­წი­ლი მა­ნე­რე­ბი აქვს. ნე­ტავ ასე­თი­ვე თა­ვა­ზი­ა­ნია, რო­ცა სხვის ცო­ლებს ეკურ­კუ­რე­ბა? თუმ­ცა ახ­ლა სცე­ნე­ბის გა­მარ­თ­ვის დრო არ იყო, ატი­რე­ბას ცო­ტა მაკ­ლ­და.
- მობ­რძან­დით. - შე­მი­პა­ტი­ჟა და რო­ცა შე­ვე­დი, თვი­თო­ნაც შე­მომ­ყ­ვა.
მირ­ზაშ­ვილ­მა კა­რი მი­ხუ­რა, მე კი ამა­სო­ბა­ში იმა­ზე ვფიქ­რობ­დი, რა მეშ­ვე­ლე­ბო­და ხვალ-ზეგ, უმუ­შე­ვა­რი რომ დავ­რ­ჩე­ბო­დი. არა, ხვეწ­ნა-მუ­და­რას არ ვა­პი­რებ, არა­ვი­თარ შემ­თხ­ვე­ვა­ში არ და­ვიმ­ცი­რებ თავს. მარ­თა­ლია, ფუ­ლი საკ­მა­რის­ზე ცო­ტა მაქვს, მაგ­რამ რას ვი­ზამ. შე­იძ­ლე­ბა ამ ყვე­ლაფ­რის მე­რე რი­გი­ა­ნი რე­კო­მენ­და­ცი­აც არ მომ­ცეს და სა­ერ­თო­დაც გა­მი­ჭირ­დეს სამ­სა­ხუ­რის შოვ­ნა.
- დაბ­რ­ძან­დით. - ხე­ლით ვა­ნიშ­ნე სა­ვარ­ძელ­ზე. ასეთ სი­ტუ­ა­ცი­ებ­ში თა­ვა­ზი­ა­ნო­ბის გა­მო­ჩე­ნა სა­ჭი­როა.
მწვა­ნე, გამ­ჭო­ლი თვა­ლე­ბი ყუ­რადღე­ბით მაკ­ვირ­დე­ბოდ­ნენ.
- თქვენც დაბ­რ­ძან­დით, ანი­კა!
რო­გორც ჩანს, ყა­ვა აღარ ახ­სოვს ძვირ­ფას შეფს და ძვირ­ფას დროს არ კარ­გავს. ახ­ლა­ვე მო­მახ­ლის სათ­ქ­მელს და წა­ვა.
დაჯ­და თუ არა, და­კითხ­ვა და­იწყო:
- გა­მო­დის, ჩვე­ნი გა­სა­უბ­რე­ბა სულ ტყუ­ილ­ზე იყო აგე­ბუ­ლი?
მი­ზან­ში გა­არ­ტყა! სხვას არ ვე­ლო­დი მის­გან.
- არც ერ­თი ჩე­მი რე­კო­მენ­და­ცია ყალ­ბი არ ყო­ფი­ლა. - მე­ტი და­მა­ჯე­რებ­ლო­ბის­თ­ვის თა­მა­მად შევ­ხე­დე თვა­ლებ­ში.
- თქვენ მი­ზე­ზად მო­იყ­ვა­ნეთ შემ­დე­გი რამ: კომ­პა­ნია, სა­დაც ვმუ­შა­ობ­დი, და­ი­ხუ­რა და იძუ­ლე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, ახა­ლი სამ­სა­ხუ­რი მე­შო­ვაო.
აზ­რი არ ჰქონ­და არაფ­რის და­მალ­ვას. ბო­ლოს და ბო­ლოს, ვალ­დე­ბუ­ლიც კი ვი­ყა­ვი, მე­პა­სუ­ხა - ბე­ბია მო­მა­ძებ­ნი­ნა კაც­მა.
- ვფიქ­რობ, არა მარ­ტო იმ კომ­პა­ნი­ი­დან, არა­მედ და­ნარ­ჩე­ნე­ბი­და­ნაც, თუ­კი სად­მე გი­მუ­შა­ვი­ათ, საქ­მე თქვე­ნი გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბით მთავ­რ­დე­ბო­და.
- რა­ტომ გგო­ნი­ათ ასე? ვინ გითხ­რათ, რომ სა­ი­დან­მე გა­მა­თა­ვი­სუფ­ლეს?
- ჩე­მი თვა­ლით ვნა­ხე. თქვენ თუ გა­მუდ­მე­ბით ასე და­ე­ძებ­დით ბე­ბი­ას, რო­მე­ლი უფ­რო­სი აგი­ტან­დათ?
ფარ-ხმა­ლი დავ­ყა­რე, უარ­ყო­ფას აზ­რი არ ჰქონ­და.
- ყო­ველ­თ­ვის არა, - ვა­ღი­ა­რე, - ზოგ­ჯერ ჩე­მი ნე­ბით მოვ­დი­ო­დი.
- იმი­ტომ, რომ იცო­დით, მა­ინც გა­გა­თა­ვი­სუფ­ლებ­დ­ნენ და დას­წ­რე­ბა­ზე იყა­ვით, არა?
`ა­ჯო­ბებს, სა­კუ­თარ თავს მი­ხე­დო, დონ­ჟუ­ა­ნო!~ - ჭარ­ხა­ლი­ვით გავ­წით­ლ­დი.
- ასე არ არის? უმე­ტე­სად ხში­რი გაც­დე­ნე­ბის­თ­ვის ან დაგ­ვი­ა­ნე­ბე­ბის­თ­ვის, ან კი­დევ უდ­როო დროს სა­მუ­შა­ოს მი­ტო­ვე­ბის­თ­ვის გითხოვ­დ­ნენ.
- ჰო. - ჩა­ვი­ლა­პა­რა­კე გა­გუ­ლი­სე­ბულ­მა და ვიგ­რ­ძე­ნი, რო­გორ გან­მი­ახ­ლ­და თა­ვის ტკი­ვი­ლი.
- ბო­ლოს სა­დაც მუ­შა­ობ­დით, გა­ვი­გე, რომ უფ­რო­სი გა­გი­ლან­ძღავთ, უხე­შო­ბა გა­მო­გი­ჩე­ნი­ათ, რაც არ გამ­კ­ვირ­ვე­ბია. მეც არა­ერ­თხელ გავ­მ­ხ­დარ­ვარ თქვე­ნი უხე­შო­ბის მსხვერ­პ­ლი.
- ვის­ზე ამ­ბობთ, სა­მუ­ში­ა­ზე? სა­მუ­შია პი­რუტყ­ვია! ხე­ლე­ბის უშ­ნოდ ფა­თუ­რი და­მიწყო და სი­ლა გა­ვა­წა­ნი. მე­ტის ღირ­სი იყო, რა­მე უნ­და ჩა­მერ­ტყა იმ მე­ლოტ თავ­ში! - ვიყ­ვი­რე გამ­წა­რე­ბულ­მა.
მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ მირ­ზაშ­ვი­ლი თა­ნაგ­რ­ძ­ნო­ბით მიმ­ზერ­და, ოღონდ წა­მით.
სი­ჩუ­მე ჩა­მო­ვარ­და. მირ­ზა თვა­ლე­ბით მზვე­რავ­და, მაგ­რამ ხმას არ იღებ­და. ბო­ლოს სი­ჩუ­მე გა­უ­საძ­ლი­სი გახ­და.
- ვწუხ­ვარ, რომ ამ­დე­ნი თავ­სა­ტე­ხი გა­გი­ჩი­ნეთ... ტყუ­ი­ლი არ მიყ­ვარს, მაგ­რამ იძუ­ლე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. ძა­ლი­ან მჭირ­დე­ბო­და სამ­სა­ხუ­რი. რაც შე­ე­ხე­ბა თქვენ­თან უხე­შად მოქ­ცე­ვას...
- ნა­თე­სა­ვე­ბი­დან ბე­ბი­ას გარ­და არა­ვინ გყავთ?
- მყავს, მაგ­რამ შო­რე­უ­ლი ნა­თე­სა­ვე­ბი, დი­დი მის­ვ­ლა-მოს­ვ­ლა და ახ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბა არ გვაქვს.
- ბე­ბი­ას მი­ზე­ზით და­იგ­ვი­ა­ნეთ პა­რას­კევს სამ­სა­ხურ­ში, არა? ბი­ნა დი­დი ხა­ნია, გა­მო­იც­ვა­ლეთ?
- დი­ახ... არც ისე! - პირ­და­პირ პა­სუხს თა­ვი ავა­რი­დე.
- და იმი­ტომ გა­ყი­დეთ, რომ თა­ვი გერ­ჩი­ნათ.
- რა სა­ჭი­როა ასე­თი შე­კითხ­ვე­ბი? ძა­ლი­ან ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე ხართ! - დავ­ტუქ­სე შე­ფი.
წარ­ბიც არ შე­უხ­რია, ისე გა­აგ­რ­ძე­ლა:
- და­თო ვინ არის?
- და­თო?
- კა­ცი, რო­მე­ლიც თურ­მე სუ­ლაც არ შე­გე­ფე­რე­ბათ. მარ­თ­ლა ცო­ლად მიჰ­ყ­ვე­ბით?
- ა, და­თო არა, ბა­თო ჰქვია, ჩე­მი კურ­სე­ლია, ვმე­გობ­რობთ. ბე­ბი­ამ იცის სა­ხე­ლე­ბის გა­და­კე­თე­ბა. დღეს უნ­და შევ­ხ­ვ­დე ბა­თოს, სხვა­თა შო­რის. - არ ვი­ცი, რა­ში დამ­ჭირ­და ამის თქმა, მაგ­რამ რომ ვთქვი, ხომ ერ­თი შეც­დო­მა და­ვუშ­ვი და ნიშ­ნის მო­გე­ბით რომ `მი­ვა­ხა­რე~, ამით კი­დევ - მე­ო­რე.
- რამ­დენ ხან­ში უნ­და შეხ­ვ­დეთ? - მირ­ზამ მა­ჯის სა­ათ­ზე და­ი­ხე­და.
- მა­ლე. - არ და­ვა­კონ­კ­რე­ტე.
- მა­შინ აჯო­ბებს, და­უ­რე­კოთ და შეხ­ვედ­რა გა­და­დოთ.
ეს უკ­ვე აშ­კა­რად მე­ტის­მე­ტი მო­უ­ვი­და. ამას ვინ ეკითხე­ბა, მე ვის შევ­ხ­ვ­დე­ბი? ახ­ლა მა­ინც დათხოვ­ნი­ლი ვარ, სუ­ლაც არ ვა­პი­რებ ექს­შე­ფის ბრძა­ნე­ბე­ბის შეს­რუ­ლე­ბას.
- რა­ტომ გგო­ნი­ათ, რომ გა­დავ­დებ? - მე­დი­დუ­რად ვკითხე და თვა­ლებ­ში ჯი­ქურ მი­ვა­ჩერ­დი.
გა­მაჟ­რ­ჟო­ლა, ისე ცი­ვად მი­ყუ­რებ­და თა­ვი­სი მწვა­ნე თვა­ლე­ბით.
- კი არ მგო­ნია, ზუს­ტად ვი­ცი, რომ გა­და­დებთ... იმი­ტომ, რომ ბევ­რი სა­მუ­შაო გვაქვს.
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე გუ­ლი ლა­მის ამო­მი­ვარ­და ბუ­დი­დან. ძა­ლი­ან კი ვცდი­ლობ­დი სი­ხა­რუ­ლის და­მალ­ვას, მაგ­რამ თავ­შე­კა­ვე­ბამ მა­ინც მი­ღა­ლა­ტა.
- ვერ გა­ვი­გე, მე... მე... ამით რი­სი თქმა გსურთ? - სიტყ­ვებს ძლივს მო­ვუ­ყა­რე თა­ვი, მინ­დო­და მე­კითხა, გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბუ­ლი არ ვარ-მეთ­ქი? მაგ­რამ ენა ვერ მო­ვატ­რი­ა­ლე.
იმ­წამ­ს­ვე ის მომ­ნუს­ხ­ვე­ლი ღი­მი­ლი შე­მო­მა­გე­ბა, რო­მე­ლიც ყვე­ლა­ფერს მა­ვიწყებ­და.
- რო­გორც კი სა­მუ­შა­ოს მორ­ჩე­ბით, მე თვი­თონ წა­მო­გიყ­ვანთ, შუ­ა­ღა­მი­სას ფე­ხით ხომ არ გა­ტა­რებთ... და და­მა­ტე­ბით სა­ა­თებ­საც აგი­ნაზღა­უ­რებთ.
- რო­გორც კი მოვ­რ­ჩე­ბი? - ჩა­ვე­კითხე. გა­მო­დის, არ მიშ­ვებს სამ­სა­ხუ­რი­დან? არ მა­თა­ვი­სუფ­ლებს?
- ახ­ლა კი წა­ვე­დით. მხო­ლოდ ამის სათ­ქ­მე­ლად მო­გიყ­ვა­ნეთ აქ. ოფის­ში ვერ და­ვიწყებ­დი ამის გარ­კ­ვე­ვას. - და ხე­ლით კა­რის­კენ მა­ნიშ­ნა, წა­ვე­დი­თო.
ფე­ხა­რე­უ­ლი გა­ვე­მარ­თე ჰო­ლის­კენ, შე­ფიც უკან მომ­ყ­ვა...

სი­ხა­რუ­ლის­გან ვერც დე­და­მი­წა­ზე ვე­ტე­ო­დი და ვერც მეცხ­რე ცა­ზე, სადღაც უფ­რო შორს ვცდი­ლობ­დი გაჭ­რას. რა ბედ­ნი­ე­რე­ბაა, სამ­სა­ხუ­რი რომ არ დავ­კარ­გე. არა­და, მე­გო­ნა, გა­სა­უბ­რე­ბა­ზე ბე­ბი­ა­ჩე­მის სკლე­რო­ზი არა­ვის აინ­ტე­რე­სებ­და და შე­საძ­ლოა, ხე­ლის­შემ­შ­ლელ მი­ზე­ზა­დაც კი ქცე­უ­ლი­ყო. ამი­ე­რი­დან სა­ეჭ­ვო სი­ტუ­ა­ცი­ე­ბი­დან რო­გორ­მე უნ­და და­ვიძ­ვ­რი­ნო თა­ვი. ძა­ლებს არ დავ­ზო­გავ და კე­თილ­სინ­დი­სი­ე­რად ვი­მუ­შა­ვებ. ნი­ნუ­ცა­საც რო­გორ ჯენ­ტ­ლ­მე­ნუ­რად ექ­ცე­ო­და?! მარ­ჯ­ვედ აიყო­ლია სა­უ­ბარ­ში და თა­ვიც მო­ა­წო­ნა.

აუ, რა კარ­გია, რო­ცა არა­ფე­რი გაქვს და­მა­ლუ­ლი და ტყუ­ი­ლის თქმა არ გი­წევს. ამა­ზე ფიქ­რი გო­ნე­ბი­დან არ მშორ­დე­ბო­და, თან გა­მა­ლე­ბით ვმუ­შა­ობ­დი. მირ­ზას კომ­პა­ნია ერ­თ­დ­რო­უ­ლად სამ ად­გი­ლას აშე­ნებ­და ობი­ექტს და უამ­რა­ვი სა­ბუ­თი იყო მო­სა­წეს­რი­გე­ბე­ლი. ტენ­დერ­ში გა­მარ­ჯ­ვე­ბუ­ლიო, რამ­დენ­ჯერ­მე შემ­ხ­ვ­და მა­სა­ლებ­ში. ალ­ბათ მარ­თ­ლა კარ­გად არ­თ­მევს თავს საქ­მეს, ტენ­დე­რებ­ში თუ იმარ­ჯ­ვებს. თუ მა­საც სხვე­ბი­ვით ლო­ბი­რებს ვინ­მე უმაღ­ლე­სი ეშე­ლო­ნე­ბი­დან?
- და­ამ­თავ­რეთ? - მირ­ზაშ­ვი­ლი თავ­ზე წა­მო­მად­გა. ფან­ჯა­რა­ში გა­ვი­ხე­დე, ბინ­დი ჩა­მო­წო­ლი­ლი­ყო. რა დრო გა­სუ­ლა!
- ორ წუთ­ში მოვ­რ­ჩე­ბი.
- დაბ­ლა და­გე­ლო­დე­ბით. მარ­თა­ლია, შუ­ა­ღა­მე არ არის, მაგ­რამ რად­გან შეგ­პირ­დით, წა­გიყ­ვანთ, მა­ინც იქით მაქვს გზა.
უარის თქმა არც მი­ფიქ­რია, სი­ა­მოვ­ნე­ბით დავ­თან­ხ­მ­დი.
რო­ცა მან­ქა­ნას­თან მი­ვე­დი, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თით მა­ნიშ­ნა, მო­მი­ახ­ლოვ­დიო. გუ­ლი გა­მის­კ­და, ახ­ლა რა­ღა უნ­და-მეთ­ქი.
- არ გინ­დათ, თქვენ ატა­როთ? - იმ­დე­ნად არ ვე­ლო­დი ამ შე­კითხ­ვას, პი­რი და­ვა­ღე.
- რას გა­ი­ო­ცეთ? ტა­რე­ბა იცით?
- დ-დი­ახ...
- ჰო­და, მი­დით, მე ცო­ტას და­ვის­ვე­ნებ, ვი­თომ ჩე­მი მძღო­ლი ხართ, - შე­მა­გუ­ლი­ა­ნა.
მო­ჯა­დო­ე­ბუ­ლი­ვით დავ­მორ­ჩილ­დი. კარ­გა ხა­ნია, სა­ჭეს­თან არ ვმჯდარ­ვარ, ამი­ტომ ვცდი­ლობ­დი, მარ­თ­ვის წე­სებ­ში არა­ფე­რი ამ­რე­ო­და და შე­ფის შე­ნიშ­ვ­ნა არ და­მემ­სა­ხუ­რე­ბი­ნა.
ამ დროს მირ­ზაშ­ვი­ლის და­ჟი­ნე­ბუ­ლი მზე­რა ვიგ­რ­ძე­ნი. ავი­ლე­წე.
რო­გორც იქ­ნა, ჩე­მი კორ­პუ­სიც გა­მოჩ­ნ­და და რო­ცა მან­ქა­ნა სა­დარ­ბა­ზოს­თან გა­ვა­ჩე­რე, შვე­ბით ამო­ვი­სუნ­თ­ქე. ახ­ლა­ღა გავ­ხე­დე გვერ­დით მჯდომს. კა­ცი კვლავ და­ჟი­ნე­ბით მომ­ჩე­რე­ბო­და. გა­ვიტ­რუ­ნე, მო­ჯა­დო­ე­ბუ­ლი­ვით შევ­ც­ქე­რო­დი ჩე­მი ოც­ნე­ბის მა­მა­კაცს.
- ანი­კა ახ­ვ­ლე­დი­ა­ნო, იცით, რომ ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი გო­გო ხართ? - თქვა და ისე უცებ წა­მავ­ლო მკლავ­ში ხე­ლი, გონს მოს­ვ­ლა ვერ მო­ვას­წა­რი.
მა­მა­კაც­მა თა­ვის­კენ მი­მი­ზი­და. არ შევ­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბი­ვარ, მით უმე­ტეს, რომ მი­სი ტუ­ჩე­ბის შე­ხე­ბამ ამის სურ­ვი­ლიც წა­მარ­თ­ვა და უნა­რიც. იმ­დე­ნად მო­ვეშ­ვი, რომ ად­ვი­ლად შეძ­ლო ჩე­მი მჭიდ­როდ მი­ხუ­ტე­ბა...
კოც­ნა, მგო­ნი, უსას­რუ­ლო აღ­მოჩ­ნ­და, ასე მე­გო­ნა, ნა­ხე­ვა­რი სა­უ­კუ­ნე გაგ­რ­ძელ­და. ძა­ლა არ შემ­წევ­და, გავ­რ­ხე­უ­ლი­ყა­ვი, თუმ­ცა ქვეც­ნო­ბი­ერ­ში შე­მორ­ჩე­ნი­ლი სიფ­რ­თხი­ლის ერ­თი ნა­პერ­წ­კა­ლი ჯერ კი­დევ მაძ­ლევ­და ნი­შანს, დრო­ზე შევ­ჩე­რე­ბუ­ლი­ყა­ვი.
მას ამა­ღელ­ვე­ბე­ლი სურ­ნე­ლი ას­დი­ო­და... ოდე­კო­ლო­ნის და სი­სუფ­თა­ვის. პირ­ვე­ლად გა­მიღ­ვი­ძა ამ სურ­ნელ­მა აქამ­დე მთვლე­მა­რე ვნე­ბე­ბი. მის ვე­ე­ბა მკლა­ვებ­ში ვი­ყა­ვი შე­ყუ­ჟუ­ლი და რო­ცა ამ მკლა­ვებს მხვევ­და, მის სიძ­ლი­ე­რეს ვგრძნობ­დი. მე­რე, რო­ცა მსუ­ბუ­ქი კოც­ნით ჩემს ყელს და ყუ­რებს და­უ­ა­რა, თა­ვი ვერ შე­ვი­კა­ვე და ჩუ­მი კვნე­სა აღ­მომ­ხ­და. თვი­თო­ნაც არ ვე­ლო­დი. ძნე­ლი და­სა­ჯე­რე­ბე­ლი იყო, რომ მა­მა­კა­ცის მო­კა­რე­ბამ ასე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბე­ბი გა­მი­ჩი­ნა. დი­დი ხა­ნია, კაცს ჩემ­თ­ვის არ უკოც­ნია...
- არ გინ­და... - ოდ­ნავ გა­სა­გო­ნად წა­ვი­ჩურ­ჩუ­ლე, რო­ცა მკერ­დის­კენ წა­ი­ღო ტუ­ჩე­ბი.
- ასეც ვფიქ­რობ­დი. - ნე­ლა ას­წია თა­ვი და შე­მომ­ხე­და. მწვა­ნე თვა­ლე­ბი გა­მუ­ქე­ბო­და და ამ­ღ­ვ­რე­ო­და, თით­ქოს ნის­ლი შე­მო­ე­ბუ­რაო.
ასე მე­გო­ნა, ამ­ქ­ვეყ­ნად მხო­ლოდ ჩვენ ორ­ნი ვი­ყა­ვით და სხვა არა­ვინ. მან ცი­ვი მზე­რით შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა ჩე­მი შე­სი­ვე­ბუ­ლი ტუ­ჩე­ბი და გა­ფარ­თო­ე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბი, - კი­დევ რამ­დე­ნი­მე წე­ლი და შენ სა­ბე­დის­წე­რო ქა­ლი გახ­დე­ბი, იქამ­დე კი სა­სიყ­ვა­რუ­ლო ცელ­ქო­ბე­ბის­თ­ვის არ ხარ მომ­წი­ფე­ბუ­ლი.
გავ­წით­ლ­დი. მი­სი სა­ხის გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბი­დან ვერ მივ­ხ­ვ­დი, რას ფიქ­რობ­და - გან­მ­ს­ჯი­და თუ დამ­ცი­ნო­და.
სა­ნამ სა­ვარ­ძელ­ზე გავ­ს­წორ­დე­ბო­დი, მან ჩემს გაცხე­ლე­ბულ ლო­ყას თი­თი ჩა­მო­უს­ვა და თქვა:
- რო­გორც ვატყობ, შენ ძა­ლი­ან ბევრ გულს გა­უყ­რი ისარს უმოწყა­ლოდ. ბევრ კაცს მო­უკ­ლავ გულს.
- არა­ვის გუ­ლის მოკ­ვ­ლას არ ვა­პი­რებ! - გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბულ­მა მი­ვუ­გე. - ასე­თე­ბის კა­ტე­გო­რი­ას არ გან­ვე­კუთ­ვ­ნე­ბი.
ამ­წუ­თას უპი­რო­ბოდ ვლან­ძღავ­დი სა­კუ­თარ თავს. არა, მა­ინც რამ გა­მო­მაშ­ტე­რა? ლა­მა­ზი გო­გო ხა­რო... იქ­ნებ ჰგო­ნია, სხვა ქა­ლე­ბი­ვით ად­ვი­ლი შე­საბ­მე­ლი ვარ? ეგ მიჩ­ვე­უ­ლია, ქა­ლე­ბი აქეთ რომ ახ­ტე­ბი­ან.
- შე­იც­ვ­ლე­ბი, ანი­კა, შე­იც­ვ­ლე­ბი. რაც მო­სახ­დე­ნია, აუცი­ლებ­ლად მოხ­დე­ბა. შენც ჩა­ებ­მე­ბი თა­მაშ­ში, რომ­ლის მო­ნა­წი­ლე­თა ერ­თა­დერ­თი მი­ზა­ნი გა­მარ­ჯ­ვე­ბაა, გა­მარ­ჯ­ვე­ბა ნე­ბის­მი­ერ ფა­სად. - ოდ­ნავ შე­არ­ხია თა­ვი და შე­მათ­ვა­ლი­ე­რა. ამ დროს თით­ქოს ტკი­ვი­ლი და­ვი­ნა­ხე მის მზე­რა­ში, - და ეს საყ­ვა­რე­ლი სუ­ლის სი­სუფ­თა­ვე ტკბი­ლი სიზ­მა­რი­ვით უცებ გაქ­რე­ბა.
- ტყუ­ი­ლია! მე არ შე­ვიც­ვ­ლე­ბი!
- კარ­გად გიც­ნობთ ქა­ლებს. შენ არც პირ­ვე­ლი ხარ და არც უკა­ნას­კ­ნე­ლი.
- ყვე­ლა ერ­თ­ნა­ი­რი არ არის და, სა­ერ­თოდ, ასე­თი ურ­თი­ერ­თო­ბა თა­მა­ში სუ­ლაც არ მგო­ნია.
- რო­გორ, რო­გო­ო­ორ? ასე­თი ურ­თი­ერ­თო­ბაო? და რო­გო­რია ეს `ა­სე­თი ურ­თი­ერ­თო­ბა~?
თით­ქოს ცხელ ორ­თ­ქ­ლ­ში მოვ­ხ­ვ­დიო, ისე შე­მა­ხუ­რა. კი­დევ კარ­გი, ჩა­მობ­ნე­ლე­ბუ­ლი იყო და ვერ შე­ამ­ჩ­ნევ­და ჩემს გა­წით­ლე­ბას.
გავ­ჩუმ­დი, მივ­ხ­ვ­დი, რომ დას­კ­ვ­ნე­ბის გა­მო­ტა­ნა ვიჩ­ქა­რე.
- სხვა­თა შო­რის, პა­სუხს ვე­ლო­დე­ბი. - შე­მახ­სე­ნა.
- ასე ნუ მე­ლა­პა­რა­კე­ბით, თუ შე­იძ­ლე­ბა. თქვენ არა­ფე­რი არ იცით ჩემ შე­სა­ხებ.
- რა სა­ჭი­როა რა­მის ცოდ­ნა? ყვე­ლა ქა­ლი სი­რი­ნო­ზის მოდ­გ­მი­საა, ოღონდ კი კა­ცი აც­დუ­ნოს.
- და გგო­ნი­ათ, მე თქვენს ცდუ­ნე­ბას შე­ვე­ცა­დე?
- არა? - კითხ­ვა შე­მო­მიბ­რუ­ნა.
გავ­ფით­რ­დი. არას­დ­როს არ მიგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნე­ბია მის­თ­ვის, რომ მომ­წონ­და. ნუ­თუ თვა­ლებ­მა გამ­ცა?
- მე რე­ა­ლურ სამ­ყა­რო­ში ვცხოვ­რობ, ანი­კა.
- რე­ა­ლურ ცხოვ­რე­ბას არა­ფე­რი აქვს სა­ერ­თო იმას­თან, თქვენ რო­გორც ექ­ცე­ვით ქა­ლებს. გსი­ა­მოვ­ნებთ, სხვე­ბის ნდო­ბით რომ სარ­გებ­ლობთ, არა? `და­ი­ჭი­რე წა­მის~ კა­ცი ხართ, ხომ? ჰო­და, ასეთ წამს მე­ტად ვერ ეღირ­სე­ბით პი­რა­დად ჩემ­გან! თუ­კი თქვენ ფიქ­რობთ, რომ იმ ცხოვ­რე­ბი­სე­ულ პრინ­ცი­პე­ბამ­დე და­ვეშ­ვე­ბი, რომ­ლი­თაც თქვენ ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლობთ, ძა­ლი­ან შემ­ც­დარ­ხართ! - ვიყ­ვი­რე, კა­რი გა­მო­ვა­ღე და სიბ­ნე­ლეს შე­ვე­რიე, თან ცრემ­ლე­ბი მახ­რ­ჩობ­და.
რო­გორც ჩანს, გა­მო­მე­კი­და. სა­დარ­ბა­ზომ­დე არ­მი­სულს ხე­ლი წა­მავ­ლო და გა­მა­ჩე­რა. გან­რის­ხე­ბულ­მა შევ­ხე­დე.
- ჩე­მი აზ­რით, იმ ქა­ლებ­ზე უკე­თე­სი, გარს რომ გახ­ვე­ვი­ათ, არა­ფე­რი და­გიმ­სა­ხუ­რე­ბი­ათ. არ მეს­მის, რა ნა­ხეს თქვენ­ში მიმ­ზიდ­ვე­ლი. თქვენ­ნა­ი­რი უგუ­ლო და ცი­ნი­კო­სი მე­ო­რე არ შემ­ხ­ვედ­რია.
უეც­რად ისე­თი გა­ო­ცე­ბუ­ლი გა­უხ­და სა­ხე, მივ­ხ­ვ­დი, რომ გა­და­ვა­ჭარ­ბე. ხე­ლი შე­მიშ­ვა და მეც ვი­სარ­გებ­ლე, სირ­ბი­ლით შევ­ვარ­დი სა­დარ­ბა­ზო­ში...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (4)
27.07.2016
დასაწყისი სად ვნახო ? ვერ ვიპოვე ((
ხათო
05.07.2016
გეხვეწოთ ახლა გაგრძელება რომ დადოთ ?
ანა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი