ჯეინ ეარი (თავი XXIV)
font-large font-small
ჯეინ ეარი (თავი XXIV)
თა­ვი ოც­და­მეო­თხე

- კე­თი­ლი, სერ, მა­შინ მოწყა­ლე­ბა მო­იღ­ეთ და და­ა­კ­მაყ­ოფილეთ ჩე­მი ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბა. ერ­თი რამ ძალ­იან მაი­ნტე­რე­სებს.
მის გამ­ოხედ­ვაში შეშ­ფოთე­ბა შევ­ნიშნე. - რა, რა? - მკი­თხა მან სწრა­ფად, - ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბა სა­ში­ში თვი­სე­ბა­ა.
- მაგ­რამ ამ ჩემს თხოვ­ნა­ში არავ­ითარი საშ­იშროე­ბა არ შეი­ძლე­ბა იყოს, სერ.
- თქვი, ჯე­ინ, მაგ­რამ, რა­ღ­აც სა­ი­დუმ­ლო ამ­ბის გამ­ოკი­თხვას, მირ­ჩევ­ნია, ჩე­მი სამ­ფლობელოს ნა­ხე­ვარი მთხო­ვო.
- მაგ­რამ მე­ფეო, აჰას­უერუს, რას ვაქ­ნევ თქვე­ნი სამ­ფლობელოს ნა­ხე­ვარს? ხომ არ ფიქ­რობთ, ებ­რა­ელი მე­ვახ­შე ვი­ყო და რაც შეი­ძლე­ბა ხელ­საყ­რელ პი­რო­ბებს ვე­ძებ­დე ამ­ქვეყ­ნად ჩე­მი კაპ­იტალის და­სა­ბან­დებ­ლად? ვირ­ჩევ­დი, რწმე­ნა გქო­ნო­დათ ჩემ­დამი! თუ თქვენს გულ­ში ად­გილს და­მით­მობთ, მა­შინ არც თქვე­ნი ნდო­ბა მო­მა­კლ­დე­ბა.
- მთე­ლი ჩე­მი გუ­ლი­თა და სუ­ლით გენ­დო­ბი, ჯე­ინ, მაგ­რამ, ღვთის გუ­ლი­სათ­ვის, ნუ ისურ­ვებ უსარ­გებლო ტვირ­თის ზიდ­ვას, ნუ ეს­წრაფვი სა­წამ­ლავს, ხელ­ისგულზე ნუ გა­დამიშლი ევას საქ­ციელს.
- რა­ტომ არა, სერ? გა­ნა, თქვენ არ აღ­ია­რეთ სულ ახ­ლა­ხან, რა ძალ­იან მოგ­წონთ ჩემ­დამი მორ­ჩი­ლე­ბა და რაო­დენ სი­ამ­ოვნე­ბას გან­იჭებთ ის? ნუ­თუ არ ფიქ­რობთ, ჩემ­თ­ვის ბევ­რად უმ­ჯო­ბეს­ია ვი­სარ­გებლო თქვე­ნი ასე­თი აღ­სა­რებით და და­ვიწყო ალერ­სი, მუ­და­რა, ტი­რი­ლი, ხო­ლო, თუ სა­ჭი­რო გახ­და, შემ­ოგწყრეთ კი­დეც, რა­თა გამ­ოვცადო ჩე­მი ძა­ლა თქვენ­ზე.
- ნე­ბას გაძ­ლევ, რო­გო­რი ცდაც გსურს, ისე­თი ჩა­ა­ტარო. აბა, შემ­ომკ­ად­რე, გა­ბე­დე და თა­მაშიც დამ­თავ­რდე­ბა.
- ასე ჩქა­რა დამ­თავ­რდე­ბა, სერ? თქვენ მა­ლე­ვე იშო­რებთ თავ­იდან თქვენს აზრს. რა მო­ღუ­შუ­ლი გამ­ოიყურებით ახ­ლა? რა­ტომ შეჰ­ყა­რეთ წარ­ბები და კო­პები შე­ჰკ­არით შუბ­ლ­ზე? ახ­ლა თქვე­ნი შუბ­ლი მაგ­ონებს ერთ მე­ტად საო­ცარ ლექ­ს­ში აღ­წერილ გან­რისხებულ ცას, ჭე­ქა-ქუ­ხი­ლის წინ, ალ­ბათ, ასე­თი იქ­ნე­ბა თქვე­ნი გამ­ოხედ­ვა ჯვრის­წე­რის შემ­დეგ, არა, სერ?
- მაგ­რამ, თუ თქვენც ასეთ­ივე იქ­ნე­ბით ქორ­წი­ნე­ბის შემ­დეგ, მე, რო­გორც ქრის­ტი­ა­ნი, ვალ­დებული ვიქ­ნე­ბი შევ­წყ­ვი­ტო ყო­ველ­გვარი ურ­თი­ერ­თობა ასეთ წყლის ჯად­ოქარ­სა და სა­ლა­მან­დრას­თან, მაგ­რამ რა უნ­და გე­კი­თხა, ქა­ლო? თქვი ჩქა­რა.
- აი, ახ­ლა კი ზრდი­ლო­ბი­ა­ნიც აღ­ა­რა ხართ და მეც მლიქ­ვ­ნელ­ობას ბევ­რად მირ­ჩევ­ნია ეს უხეშ­ობა. მე უფ­რო უტი­ფა­რი ქმნი­ლე­ბა გახ­ლა­ვართ, ვიდ­რე ან­გელოზი. ახ­ლა კი მის­მი­ნეთ, რის თქმაც მსურ­და: რის­თ­ვის ცდი­ლობ­დით და­გერ­წმუნებ­ინეთ, რომ თით­ქოს მის ინ­გ­რე­მის შერ­თვა გქონ­დათ გა­დაწ­ყვეტილი?
- მხო­ლოდ ეს უნ­და გე­კი­თხათ? ღმერ­თო ჩე­მო, ეს ხომ არც ისე ცუ­დია.
მან შეჭ­მუხ­ნი­ლი წარ­ბები გახ­სნა, დაბ­ლა დაი­ხე­და, გამ­იღი­მა და თავ­ზე ხე­ლი გა­დამ­ისვა. ჩან­და, დი­დად ნას­იამ­ოვნები იყო იმის შეგ­ნებით, რომ რა­ღ­აც გან­საც­დელს ას­ცდა.
- ვფიქ­რობ, ახ­ლა შეი­ძლე­ბა გამ­ოგიტყდეთ, - გა­ნაგრო მან, - თუმ­ცა, ვა­ი­თუ, აღშ­ფოთე­ბა გა­მო­ვიწ­ვიო შენ­ში, ჯე­ინ. ისიც ვი­ცი, რო­გორ ცეცხ­ლი­ვით აენ­თები ხოლ­მე, თუ რა­მე­ზე გა­ჯავ­რებული ხარ. წუ­ხელ მთვა­რის შუქ­ზე შევ­ნიშნე, თით­ქ­მის იწ­ვო­დი ისეთ გრილ ღა­მეში, რო­ცა ბე­დის წი­ნა­ა­ღმ­დეგ გაი­ბრძოლე და მარ­წმუნებდი, რომ თა­ნას­წორუფლებ­იანნი ვართ. სხვა­თა შო­რის, ჯე­ნიტ, ეს წი­ნა­და­დე­ბა შენ მო­მე­ცი.
- რა­სა­კვ­ირველ­ია, მე მო­გე­ცით. მაგ­რამ მო­დით, თუ შეი­ძლე­ბა, პირ­და­პირ საქ­მეს დავ­უბრუნდეთ. სერ, რას იტყ­ვით მის ინ­გ­რემ­ზე?
- კე­თი­ლი, თავს ისე გაჩ­ვე­ნებდი, თით­ქოს მის ინ­გ­რემს ვეტ­რ­ფო­დი, იმი­ტომ, რომ მსურ­და ისე­ვე თავ­დავ­იწყებით გყვა­რებოდი, რო­გორც მე შემ­იყვარდი. ეჭ­ვიან­ობა კი ასეთ შემ­თხვე­ვაში ყვე­ლა­ზე საი­მედო მოკ­ავ­შირედ მი­მაჩ­ნდა და ამი­ტომ ვუხ­მობ­დი და­სახ­მა­რებ­ლად.
- შე­სან­იშნავ­ია. ახ­ლა სულ და­პა­ტა­რავდით ჩემს თვალ­ში, ერ­თი ნამ­ცეც­ითაც არ აღ­ე­მა­ტებით ჩე­მი ნე­კის ფრჩხილს. რა გან­უზომელი სირ­ცხ­ვი­ლია! რა და­მამ­ცირე­ბელ­ია ადამ­იანის ასე­თი საქ­ციელი! გა­ნა, მის ინ­გ­რე­მის გრძნო­ბებ­ზე არ ფიქ­რობ­დით, სერ?
- მთე­ლი მი­სი გრძნო­ბიე­რე­ბა მხო­ლოდ სია­მა­ყე­ა. ამ სია­მა­ყეს კი დამ­ორჩილე­ბა სჭირ­დე­ბა. ეჭ­ვიანობდი, ჯე­ინ?
- მო­დით, ამას თა­ვი და­ვა­ნებოთ, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ. ამის ცოდ­ნა თქვენ­თ­ვის საი­ნტე­რესო არ არის. ერ­თხელ მა­ინც მი­პას­უხეთ მთე­ლი გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბით, გჯე­რათ, რომ მის ინ­გ­რე­მი არ დაი­ტან­ჯე­ბა ამ უსულ­გუ­ლო საქ­ციელით? აი­ტანს გა­ნა, რომ მი­ატ­ოვეთ და გა­აუ­ბედ­ურეთ?
- ეს შეუ­ძლე­ბელ­ია! მე ხომ უკ­ვე გი­ამ­ბე, რომ მას ჩემს ხელ­მოკ­ლეო­ბა­ზე ფიქ­რ­მა გუ­ლი გაუ­ცივა და სიყ­ვა­რუ­ლის ცეცხ­ლიც სწრა­ფად ჩა­უქ­რო.
- თქვენ მეტ­ისმე­ტად უც­ნა­უ­რი და მაც­დუ­რი გო­ნე­ბის პატ­რო­ნი უნ­და იყოთ, სერ. ვში­შობ, თქვე­ნი ზრახ­ვებიც ზო­გი­ერთ სა­კითხში მე­ტად ექ­სცენ­ტრიკუ­ლია.
- ჩე­მი გო­ნე­ბის გა­წაფვით არა­ვინ დაი­ნტე­რე­სებ­ულა, ჯე­ინ. შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ასე­თი ყუ­რა­დღ­ების ლო­დინ­ში ჩემ­მა აზ­რებ­მაც ცო­ტაო­დენ სხვა მი­მარ­თულე­ბა მი­იღ­ეს.
- ერ­თხელ კი­დევ მითხა­რით, სერ­იოზულად, შემ­იძლია თუ არა დავ­ტკ­ბე იმ უდი­დე­სი ბედ­ნიე­რებით, რო­მე­ლიც წი­ლად მხვდა? ამას­თა­ნა­ვე, არ მინ­და მუ­დამ ში­ში მა­კრ­თობდეს, რომ ვინ­მე ჩემ გა­მო უზო­მოდ იტან­ჯე­ბა.
- შეგ­იძლია, ჩე­მო კარ­გო, პა­წაწ­ინა გო­გო­ნი. ამ­ქვეყ­ნად არა­ვინ მო­ი­ძებ­ნე­ბა ისე­თი, რო­მელ­საც ასე წმინ­და გრძნო­ბით ვუყ­ვარ­დე, რო­გორც შენ. "ეს სან­უგეშო საც­ხე­ბელი ამ ჩემს ია­რას~ ბალ­ზამივით ვა­პკუ­რე და ის შენს სიყ­ვა­რულ­ში რწმე­ნას მიმ­ტ­კი­ცებს.
თა­ვი მი­ვაბ­რუნე და მის ხელს და­ვე­კო­ნე, რო­მე­ლიც ჩემს მხარ­ზე ედო. მე ის ძალ­იან მიყ­ვარ­და, უფ­რო მე­ტად, ვიდ­რე გამ­ოთქმა შე­მეძლო და უფ­რო ძლიე­რა­დაც, ვიდ­რე, სა­ერთოდ, სიტყ­ვებს შეს­წევთ ძა­ლა გად­მოსცენ ეს გრძნო­ბა.
- მთხო­ვე კი­დევ რაი­მე, - მითხ­რა მან უცებ: - ძალ­იან მსი­ამ­ოვნებს, რო­დე­საც რა­მეს მთხოვ და მეც გე­თან­ხმები.
სათ­ხოვარი კვ­ლავ მზად მქონ­და. - სერ, აც­ნობეთ თქვე­ნი გან­ზა­რახ­ვა მი­სის ფე­იერ­ფექსს. მან წუ­ხელ დე­რე­ფანში თქვენ­თან ერ­თად დამ­ინა­ხა და შეშ­ფოთდა. გთხოვთ, შე­ატყობინოთ ყვე­ლა­ფერი, სა­ნამ კვ­ლავ შევ­ხვდები მას. ძალ­იან მიმ­ძიმს, რომ ეს კე­თი­ლი ქა­ლი სულ სხვა­ნაი­რად გამ­იგებს ყო­ველ­ივეს.
- წა­დი შენს ოთახ­ში და ქუ­დი დაი­ხურე, - მითხ­რა მან. - ამ დი­ლით მიკ­ლოტ­ში ჩემ­თან ერ­თად წამ­ოხვალ. ხო­ლო, სა­ნამ სამ­გზავროდ მო­ემ­ზა­დებ­ოდე, მე ყვე­ლა­ფერს შე­ვატ­ყობინებ მო­ხუც ლე­დის. ნუ­თუ ფიქ­რობს, ჯე­ნიტ, რომ შენ ყვე­ლა­ფერი გას­წირე სიყ­ვა­რუ­ლის­თ­ვის და სი­ნან­ულსაც კი არ გა­ნიც­დი?
- დარ­წმუნებული ვარ, ის ფიქ­რობს, რომ მე და­მავ­იწყდა რო­გორც ჩე­მი, ისე თქვე­ნი მდგო­მა­რეო­ბა, სერ.
- მდგო­მა­რეო­ბა, საზ­ოგად­ოებრივი მდგო­მა­რეო­ბა, შე­ნი ად­გი­ლი, არა? შე­ნი ად­გი­ლი ახ­ლა ჩემს გულ­შია და ძვი­რად დავ­უსვამ მათ, ვინც შეუ­რაცხყოფის მო­ყე­ნე­ბას გან­იზრა­ხავს ამ­იერ­იდან. წა­დი ახ­ლა.
მა­ლე ჩა­ვიც­ვი და, რო­დე­საც გავ­იგონე, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი მი­სის ფე­იერ­ფექსის ოთახ­იდან გამ­ოვიდა, სწრა­ფად იქით გა­ვეშ­ურე. ეტ­ყობოდა, მო­ხუ­ცი ქა­ლი დი­ლის ლოც­ვებს კი­თხულობდა, რად­გან ეს მი­სი ყო­ველ­დღიური საქ­მიან­ობა იყო, ბიბ­ლი­აც ჯერ ისევ გა­დაშლილი ედო წინ და სათ­ვა­ლეც წიგ­ნის ფურ­ც­ლებ­ზე შევ­ნიშნე. ჩან­და, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ნათ­ქვამ ახალ ამ­ბებს შე­ე­ჩე­რებ­ინა და საყ­ვა­რელი საქ­მიან­ობაც კი და­ევ­იწყებ­ინა მის­თ­ვის. თვა­ლები მო­პირ­დაპ­ირე ცარ­იელი კედ­ლის­თ­ვის მი­ეპყ­რო და შიგ გან­ცვიფრე­ბა ეხა­ტებ­ოდა. მი­სი მშვი­დი გო­ნე­ბა ამ უჩ­ვე­უ­ლო ახალ ამ­ბავს შე­ეშ­ფოთებ­ინა. დამ­ინა­ხა თუ არა, წამ­ოდგა და თავს ძა­ლა და­ა­ტა­ნა, ღი­მი­ლით შემ­გე­ბებ­ოდა. რო­გორღ­აც შე­არ­ჩია მო­სალ­ოცად რამ­დენ­იმე სიტყ­ვა, მაგ­რამ ღი­მი­ლი ბა­გე­ზე და­ა­კვ­და და სიტყ­ვე­ბიც ვერ და­ამ­თავ­რა. სათ­ვა­ლე აიღო, ბიბ­ლია დახ­ურა და თა­ვი­სი სა­ვარ­ძელი მაგ­იდიდან უკ­ან დას­წია.
- ძალ­იან გან­ცვიფრებული ვარ, - და­იწყო მან. - არც კი ვი­ცი, რა უნ­და გითხ­რათ, მის ეარ. თით­ქოს ძილ-ბუ­რან­ში არ უნ­და ვი­ყო, არა? არის ხოლ­მე წუ­თე­ბი, თუ მარ­ტო ვზი­ვარ, ჩამ­თვლემს და მა­შინ მეჩ­ვე­ნე­ბა ის, რაც არას­ოდეს ყო­ფი­ლა. რო­დე­საც რამ­დენ­იმე­ჯერ ასე ვთვლემ­დი, მო­მეჩ­ვე­ნა, თით­ქოს ჩე­მი ძვირ­ფა­სი მე­უღ­ლე შემ­ოვიდა, რო­მე­ლიც და­ახ­ლოებით თხუთ­მე­ტი წლის წინ გარ­დაი­ცვა­ლა, და ჩემ გვერ­დით დაჯ­და. მა­შინ მე გავ­იგონე, რომ მან სა­ხელიც კი დამ­იძა­ხა: - ალის! - რო­გორც ჩვეუ­ლებრივ უყ­ვარ­და და­ძა­ხე­ბა. ახ­ლა კი შეგ­იძლიათ, მითხ­რათ, ნუ­თუ მარ­თლია ისიც, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს თქვე­ნი შერ­თვა უნ­და და წი­ნა­და­დე­ბაც მოგ­ცათ? ნუ დამ­ცინებთ, მაგ­რამ ხუ­თი წუ­თის წინ ისე მო­მეჩ­ვე­ნა, თით­ქოს ის აქ შემ­ოვიდა, ჩემს ოთახ­ში, და გან­მიცხა­და, რომ ერთ თვე­ში თქვენ მი­სი მე­უღ­ლე იქ­ნე­ბით.
- მან იგი­ვე გან­მიცხა­და მეც, - ვუ­პას­უხე მე.
- გითხ­რათ და თქვენც დაუ­ჯე­რეთ? და­ე­თან­ხმეთ კი­დეც?
- დი­ახ.
მან დაბ­ნეუ­ლად შემ­ომხე­და.
- ამას არას­ოდეს ვი­ფიქ­რებ­დი, ის ძალ­იან ამა­ყი კაც­ია. მა­თი გვა­რის ყვე­ლა წარ­მომად­გე­ნელი ასე­თი ამა­ყი იყო. მის მა­მას ფუ­ლი ძალ­იან უყ­ვარ­და და მა­საც მე­ტად ფრთხილ ადამ­იანს ეძახ­იან ამ საქ­მეში. ნუ­თუ ის მარ­თლა აპ­ირებს თქვენ­ზე ჯვრის და­წე­რას?
- ასე გან­მიცხა­და და...
მო­ხუც­მა თა­ვით ფე­ხამ­დე ამათ­ვალ­იერ­-ჩა­მათ­ვალ­იე­რა. მის თვა­ლებში ამ­ოვიკი­თხე, რომ მან ჩემ­ში ის მომ­ხიბ­ვ­ლელ­ობა ვერ შენ­იშნა, რო­მე­ლიც ამ ამ­ოცა­ნას აუ­ხსნიდა.
- საო­ცარ­ია, ვერ გამ­იგია, - გა­ნაგ­რძობდა ის, - მაგ­რამ, ალ­ბათ, ეს ასე­ა, რად­გან თქვენ ამ­ბობთ. მაგ­რამ, რა მოჰ­ყ­ვე­ბა ყო­ველ­ივე ამას, არ შემ­იძლია გითხ­რათ. მარ­თლაც, არ ვი­ცი, რა უნ­და ვთქვა. რო­დე­საც ქო­ნებ­რი­ვი და წო­დებ­რი­ვი მდგო­მა­რეო­ბა ერ­თნაი­რია, ასეთ შემ­თხვე­ვაში ქორ­წი­ნე­ბა უფ­რო მი­ზან­შეწ­ონილია. გარ­და ამ­ისა, თქვენს წლო­ვა­ნე­ბაში სხვაო­ბა თით­ქ­მის ოცი წელ­ია, ის უფ­რო მა­მად შე­გე­ფე­რე­ბათ.
- არა, რას ბრძა­ნებთ, მი­სის ფე­იერ­ფექს! - წამ­ოვიძა­ხე გაგ­ულისებ­ულმა. - სრუ­ლებ­ითაც არ შე­მე­ფე­რე­ბა მა­მად. ვინც უნ­და გვნა­ხოს ერ­თად, ერ­თი წუ­თი­თაც ვერ წარ­მოიდგენს ასეთ რა­მეს. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ისე ახალ­გაზ­რდულად გამ­ოიყურე­ბა, რომ მხო­ლოდ ოც­და­ხუ­თი წლი­სას ჰგავს.
- მითხა­რით გულ­წ­რ­ფე­ლად, რად­გან უყ­ვარ­ხართ, მხო­ლოდ იმი­ტომ გირ­თავთ? - მკი­თხა მან შემ­დეგ.
მის­მა გულ­ცი­ვო­ბამ და უნ­დობ­ლო­ბამ ისე ამა­ღ­ელ­ვა, რომ თვა­ლები ცრემ­ლებით ამევ­სო.
- მა­პატ­იეთ, რომ ასე და­გამ­წუხრეთ, - გა­ნაგრძო ქვრივ­მა, - მაგ­რამ თქვენ ისე ახალ­გაზ­რდა ხართ და ისე ნა­კ­ლე­ბად იც­ნობთ მა­მა­კ­აც­თა ბუ­ნე­ბას... მინ­დო­და ჩა­მეგ­ონებ­ინა, რომ სა­კუ­თარი თა­ვის დაც­ვა შეძ­ლოთ. ძვე­ლი ან­და­ზა­ა: ყვე­ლა­ფერი ოქ­რო არ არის, რაც ბრწყი­ნავს. და, აი, ამ შემ­თხვე­ვაშიც, ვში­შობ, რომ ყვე­ლა­ფერი, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, სულ სხვა­ნაი­რად დამ­თავ­რდეს, ვიდ­რე ჩვენ ვე­ლით.
- რა­ტომ? გა­ნა, ისე­თი გონ­ჯი ვარ? - ვკი­თხე მე. - გა­ნა, შეუ­ძლე­ბელ­ია, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს წრფე­ლი სიყ­ვა­რუ­ლით ვუყ­ვარ­დე?
- არა, თქვენ მშვენ­იერი ხართ და ამ ბო­ლო დროს თან­და­თან ლა­მაზ­დებით. იმა­საც გეტყ­ვით, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­საც ძალ­იან უყ­ვარ­ხართ. ყო­ველ­თ­ვის ვამ­ჩნევდი, რო­გორ გე­ა­ლერ­სებ­ოდათ. იყო წუ­თე­ბიც, რო­დე­საც ის გან­სა­კუ­თრებულ უპი­რა­ტეს­ობას გან­იჭებ­დათ. მინ­დო­და ასეთ დროს გა­მეფ­რთხილებ­ინეთ, რომ თავ­დავ­იწყე­ბამ­დე არ მი­სუ­ლი­ყა­ვით, მაგ­რამ ამ ამ­ბის შე­სა­ხებ გა­და­კრული საუ­ბარიც კი შეუ­ძლებ­ლად მი­მაჩ­ნდა; ვგრძნობ­დი, ის აღ­გაშ­ფოთებ­დათ და შეუ­რაც­ხგყოფდათ. ამას­თა­ნა­ვე, იმა­საც ვამ­ჩნევდი, თქვენ ისე­თი თავ­და­ჭერილი, გო­ნივ­რუ­ლი და მო­ხერ­ხებული საქ­ციელი გქონ­დათ, სრუ­ლი­ად დარ­წმუნებული ვი­ყა­ვი, ძალ­იან კარ­გად შეძ­ლებდით სა­კუ­თარი თა­ვის დაც­ვას; არ შემ­იძლია აგ­იწეროთ ის ტან­ჯვა, რაც თავს გა­დამ­ხდა წუ­ხელ, რო­დე­საც მთელ სახ­ლ­ში გე­ძებდით და ვერ­სად გი­პო­ვეთ ვერც თქვენ და ვერც მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი. მე­რე კი ღა­მის თორ­მეტ სა­ათ­ზე მას­თან ერ­თად მოხ­ვე­დით.
- მაგ­რამ ამ ამ­ბავს მნიშ­ვ­ნელ­ობა აღ­არ აქვს ახ­ლა, - შე­ვაწ­ყვეტ­ინე მო­უთ­მენ­ლად. - ისიც სა­კ­მარ­ისია, რომ ყვე­ლა­ფერი რიგ­ზე­ა.
- იმე­დი მაქვს, ყვე­ლა­ფერი სა­ბო­ლო­ოდ რიგ­ზე იქ­ნე­ბა, - მითხ­რა მან. - მაგ­რამ, მერ­წმუნეთ, დი­დი სიფ­რ­თხი­ლეა სა­ჭი­რო. ეცა­დეთ და დიდ სი­ახ­ლოვეს ნუ იქო­ნი­ებთ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­თან. ნუ ენ­დო­ბით ნურც თქვენს თავს, ნურც მას. მი­სი მდგო­მა­რეობის ადამ­ია­ნები ჩვე­ულ­ნი არ არ­იან აღმ­ზრდელ ქა­ლებ­ზე დაი­წერონ ჯვა­რი.
მე უკ­ვე ნამ­დვილად ვღ­ე­ლავდი, მაგ­რამ, სა­ბედ­ნიეროდ, ადელ­მა შემ­ოირბინა.
- წამ­იყვა­ნეთ, მეც წამ­იყვა­ნეთ მილ­კოტ­ში! - გაი­ძახ­ოდა ის. - მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს არ უნ­და ჩე­მი წამ­ოყვა­ნა. იცით, რამ­ოდე­ნა თავ­ისუფალი ად­გილია ახალ ეტ­ლ­ში? სთხო­ვეთ, მად­მუა­ზელ, ნე­ბა დამ­რ­თოს, მეც თქვენ­თან ერ­თად წამ­ოვიდე.
- რა­სა­კვ­ირველ­ია, ვთხოვ, ადელ, - ვუ­პას­უხე და მას­თან ერ­თად სწრა­ფად გა­ვეშ­ურე მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­ისკ­ენ, გა­ხა­რებული იმით, რომ საშ­უა­ლე­ბა მო­მე­ცა, ახ­ლა მა­ინც გავ­ც­ლო­დი ჩემს პირ­ქუშ მრჩე­ველს. ეტ­ლი მზად იყო. მე­ეტ­ლე მას უკ­ვე სა­დარ­ბაზო შე­სას­ვლელი კა­რის წინ აყე­ნებ­და. ჩე­მი პატ­რო­ნიც ამ დროს ქვა­ფენ­ილზე მი­მო­დი­ო­და და პა­ი­ლო­ტიც წინ და უკ­ან დას­დევ­და.
- ხომ შეი­ძლე­ბა, ადე­ლი ჩვენ­თან ერ­თად წამ­ოვიდეს, სერ, არა?
- მე მას უკ­ვე გამ­ოვუცხა­დე, რომ არა. მე ბავ­შვები არ მიმ­ყავს თან, მხო­ლოდ შენ მიმ­ყავ­ხარ.
- ძალ­იან გთხოვთ, ნე­ბა დარ­თოთ, წამ­ოვიდეს, სერ, მგო­ნია, ასე აჯ­ობებს.
- სრუ­ლებ­ითაც არა. ის გაგ­ვაწ­ვა­ლებს თა­ვი­სი საქ­ციელით. - ახ­ლა მის გამ­ოხედ­ვა­სა და ხმა­ში მხო­ლოდ ბრძა­ნე­ბა ის­მო­და. მი­სის ფე­იერ­ფექსის გულ­გამ­გმირავ­მა გაფ­რთხილე­ბებ­მა და მის­მა საშ­ინელ­მა ეჭ­ვებ­მა გა­მაბ­რუეს და უკ­ვე ურ­წ­მუ­ნო გრძნო­ბებ­სა და გაუ­რკ­ვევ­ლობას თა­ვის რკ­ალში მო­ექ­ციათ ჩე­მი იმე­დებიც. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­ზე გავ­ლენის მოხ­დე­ნის ფიქ­რი გაქ­რა და თით­ქოს მე­ქან­იკუ­რად, ყო­ველ­გვარი წი­ნა­ა­ღმ­დეგობის გა­რე­შე ვემ­ორჩილებოდი მას. რო­დე­საც ეტ­ლ­ში ჩაჯ­დომაში მშველ­ოდა, სა­ხე­ზე და­მა­კვ­ირდა და მკი­თხა:
- რა მოხ­და, ჯე­ინ? სი­ხა­რუ­ლი მთლად ჩამ­ქრა­ლა შენს თვა­ლებში. მარ­თლა ასე ძალ­იან გინ­და, რომ ბავ­შ­ვი წამ­ოვიდეს? ნუ­თუ ასე გაწ­უხებს მი­სი შინ დატ­ოვე­ბა?
- მირ­ჩევ­ნია წამ­ოვიდეს, სერ.
- მაშ, გაი­ქეცი, ქუ­დი დაი­ხურე და თვა­ლის და­ხამ­ხა­მე­ბაში აქ გაჩ­ნ­დი, - გა­დას­ძა­ხა მან ადელს.
ბავ­შ­ვი მის ბრძა­ნე­ბას და­ემ­ორჩილა და თით­ქ­მის გაფ­რინდა.
- ბო­ლოს და ბო­ლოს, ერთ დი­ლას ურ­თი­ერ­თისგან გათ­იშვაც არა­ფერს ნიშ­ნავს, - თქვა მან, - რად­გან უახ­ლოეს მო­მა­ვალში ვაპ­ირებ, შე­ნი ფიქ­რებ­ისა და თვით შე­ნი ბატ­ონ-პატ­რო­ნი გავ­ხდე და მთე­ლი სი­ცოცხ­ლე გი­თა­ნამ­გზავრო.
ადე­ლი ჩაჯ­და თუ არა ეტ­ლ­ში, კო­ცნა და­მიწყო. ამ გზით ცდი­ლობ­და ბავ­შ­ვი, მად­ლიე­რე­ბა გამ­ოე­ხა­ტა იმ შუ­ამ­დ­გომ­ლო­ბის­თ­ვის, რო­მე­ლიც გავ­უწიე. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა კი ის მეო­რე მხა­რეს მო­ის­ვა და კუ­თხეში მი­მა­ლა, თა­ნაც ისე გაუ­ნძრევ­ლად იჯ­და და ზღუ­დე­სავით აღ­მართულიყო მის წინ, რომ ბავ­შ­ვი ძლივ­ს­ღა იჭ­ვ­რი­ტებ­ოდა იქით, რო­მელ მხა­რე­საც მე ვი­ჯე­ქი. რო­დე­საც მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ასე მი­უკ­ა­რებ­ლად იქ­ცეო­და, ბავ­შ­ვი ვერ ბე­დავ­და ჩურ­ჩუ­ლით მა­ინც წარ­მოეთ­ქვა თა­ვი­სი და­კვ­ირვების შე­დე­გად გამ­ოტანილი აზ­რები ან ეკი­თხა მის­თ­ვის რაი­მე.
- ნე­ბა მი­ე­ცით ადელს, ჩემ გვერ­დით დაჯ­დეს, სერ, - შე­ვე­ვედ­რე მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს. - ის, იქ­ნებ, გაწ­უხებთ კი­დეც. აქეთ სა­კ­მაოდ დი­დი ად­გილია.
მან ბავ­შ­ვი ისე აი­ყვა­ნა ხელ­ში და მო­მაწ­ოდა, თით­ქოს ოთა­ხის ფი­ნია ძა­ღლი ყო­ფი­ლი­ყო.
- აუ­ცილებ­ლად გავ­გზავნი მას სკო­ლაში, - თქვა მან, მაგ­რამ ახ­ლა უკ­ვე ღი­მი­ლით.
ადელ­მა გაი­გონა თუ არა ეს სიტყ­ვე­ბი, ჰკი­თხა: სკო­ლაში უმად­მუა­ზელოდ მგზავ­ნი­თო?
- დი­ახ, - უპას­უხა მან, - სწო­რე­დაც უმად­მუა­ზელოდ. ვაპ­ირებ, მად­მუა­ზელი მთვა­რე­ზე წავ­იყვანო, იქ, თეთრ ვე­ლებ­სა და ვულკ­ა­ნებს შო­რის, გამ­ოქვაბულს ვი­პო­ვი და მხო­ლოდ ჩემ­თან იქ­ნე­ბა, მარ­ტოდმარტო.
- საჭ­მელი რომ არა­ფერი ექ­ნე­ბა? თქვენ, ალ­ბათ, აშ­იმშილებთ მას, სერ, - შენ­იშნა ადელ­მა.
- დი­ლა-­სა­ღ­ამოს ცი­ურ მა­ნანს შე­ვაგ­როვებ. მთვა­რე­ზე მინ­დ­ვ­რე­ბი და მთის ფერ­დობები ცი­უ­რი მა­ნა­ნებ­ითაა გა­და­თეთ­რებული, ადელ.
- გათ­ბობა რომ მო­უნ­დეს, სად გათ­ბე­ბა, რა უნ­და და­ანთოს?
- მთვა­რე­ზე მთე­ბი ცეცხლს აფ­რქვე­ვენ. რო­ცა შეს­ცივდე­ბა, მწვერ­ვალ­ზე ავ­იყვან და ვულკ­ანის ყელ­თან და­ვაწ­ვენ.
- ოო, რო­გორ ცუ­დად იგ­რ­ძ­ნობს თავს იქ! ტან­საც­მელი? ისი­ნი, რაც აქვს, ხომ დაუ­ცვდე­ბა. რო­გორ იშო­ვის ახ­ლებს?
მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ნათ­ლად და­ეტყო გან­ცვიფრე­ბა. - ჰმ! - თქვა მან. - რას იზამს, ადელ? აბა, ერ­თი გო­ნე­ბას ძა­ლა და­ა­ტა­ნე და მო­ი­ფიქ­რე: რო­გო­რი იქ­ნე­ბა თეთ­რი ან ვარ­დისფერი ღრუბ­ლის კა­ბა და ცი­სარ­ტყელ­ისფერი სიფ­რი­ფა­ნა შარ­ფი.
- ის ასე უფ­რო ლა­მაზ­ია, - და­ა­სკვ­ნა ადელ­მა რამ­დენ­იმე ხნის ფიქ­რის შემ­დეგ. - გარ­და ამ­ისა, ხომ მოს­წყინ­დე­ბა მთვა­რე­ზე მარ­ტოდმარტო, თქვენ­თან ერ­თად ყოფ­ნა. მე რომ მის ად­გილას ვი­ყო, არ დაგ­თან­ხმდებოდით იქ გამ­გზავ­რე­ბა­ზე.
- ის კი დამ­თან­ხმდა და სიტყ­ვაც მომ­ცა.
- მა­ინც ვერ წაი­ყვანთ იქ, მთვა­რე­ზე ასას­ვლელი გზა ხომ არ არ­სებობს. იქამ­დე მხო­ლოდ ჰა­ერ­ია. თქვენ კი, არც ერთს, ფრე­ნა არ შეგ­იძლიათ.
- ადელ, გა­ხე­დე, აი, იმ მინ­დორს. - ჩვენ ახ­ლა უკ­ვე თორ­ნ­ფ­ლი­დის ალა­ყაფის კა­რის გა­რეთ ვი­ყა­ვით და მილ­კო­ტისკ­ენ მი­მა­ვალ გზა­ტკ­ეც­ილზე მი­ვიჩ­ქა­რო­დით. წი­ნა­ღ­ამ­ინდელ ქარ­იშხალ­სა და წვი­მას გზის ორი­ვე მხა­რეს ჩამ­წკრ­ივებული და­ბალი მწვა­ნე ღო­ბისა და კე­ლაპ­ტრებივით მა­ღ­ლა აზი­დუ­ლი ხე­ების ფოთ­ლებ­ზე მტვე­რი მთლად გა­და­ე­რეც­ხა და ახ­ლა ისი­ნი საო­ცრად ხას­ხა­სებ­დნენ.
- სწო­რედ, აი, ამ მინ­დორ­ში, ადელ, ერთ სა­ღ­ამოს, ასე და­ახ­ლოებით ორი კვი­რის წი­ნათ, გვი­ან ვბრუნ­დე­ბო­დი. აი, იმ სა­ღ­ამოს, რო­ცა შენ ხი­ლის ბა­ღ­თან მდელ­ოზე ბა­ლახის გათ­იბვას მშვე­ლო­დი. ბო­ლოს, რო­ცა გამ­ონათიბი ბა­ლახის ფოცხ­ვით დავ­იღ­ა­ლე, და­სას­ვე­ნებ­ლად გა­და­საბ­იჯზე ჩამ­ოვჯექი, პა­ტა­რა წიგ­ნა­კი და ფან­ქარი ამ­ოვიღე და წე­რა დავ­იწყე: ვწერ­დი რვე­ულ­ში მო­გო­ნე­ბებს იმ უბედ­ურების შე­სა­ხებ, რო­მე­ლიც ძალ­იან დი­დი ხნის წი­ნათ და­მატ­ყდა თავს, მაგ­რამ იქ­ვე ვწერ­დი იმ ბედ­ნიერ დღ­ე­ებ­ზეც, რო­მელ­თა დად­გომა­საც ასე გუ­ლით ვნატ­რობ­დი. ვჩქა­რობ­დი, რად­გან დღის სი­ნათ­ლე თან­და­თან ილეო­და და ოდ­ნა­ვღა ანა­თებ­და ფურ­ც­ლებს. სწო­რედ ამ დროს სრუ­ლი­ად უცხო არ­სე­ბა გამ­ოჩნდა ბი­ლიკ­ზე და ორი იარ­დის მო­შო­რე­ბით შე­ჩერ­და. და­ვა­კვირდი მას და ბინ­დ­ბუნ­დ­ში გა­ვარ­ჩიე: ეს იყო პა­ტა­რა ქმნი­ლე­ბა, რო­მელ­საც თავ­ზე ობო­ბას ქსე­ლი­ვით გამ­ჭვირვა­ლე შარ­ფი ეხ­ვია. თა­ვი დავ­უქნიე, რომ ჩემ­თან უფ­რო ახ­ლოს მო­სუ­ლი­ყო. ის მო­მი­ახ­ლოვდა და სულ ახ­ლოს, ჩემს მუხ­ლ­თან შე­ჩერ­და. არც მას და არც მე ერ­თი სიტყ­ვაც არ წარ­მოგვითქვამს, მაგ­რამ ერ­თმა­ნეთის თვა­ლებში გა­რკ­ვევით ვკითხუ­ლობ­დით ყვე­ლა­ფერს და, აი, რა გამ­ოირკ­ვა ამ უხ­მო საუ­ბრიდან:
ეს იყო ეგ­რეთ წო­დე­ბუ­ლი ჯა­დოს­ნუ­რი სამ­ყარ­ოდან მოვ­ლე­ნი­ლი ფერ­ია, ამ­ქვეყ­ნად ჩემ­თ­ვის ბედ­ნიე­რების მო­სა­ტა­ნად წარ­მოგზავნილი. მე უნ­და გავ­ყვე მას ამ სამ­ყარ­ოდან სა­დღ­აც შორს, გან­მარ­ტოებულ ად­გილას, აი, რო­გორც მთვა­რე­ა, მა­გალ­ითად. ფერ­იაც მა­შინ თავს მიქ­ნევ­და და მთვა­რე­ზე მან­იშნებ­და, რო­მე­ლიც ჰე­ის გო­რა­კ­ებს იქით ამ­ოიწვე­რა. ის მიყ­ვებ­ოდა ვერც­ხლისფერ მდელ­ოებ­სა და ალე­ბასტრის გამ­ოქვაბ­ულებ­ზე, სა­დაც ჩვენ შეგ­ვეძ­ლებ­ოდა ცხოვ­რე­ბა. სურ­ვი­ლი გა­მოვ­თ­ქ­ვი, რომ ძალ­იან მინ­დო­და წას­ვლა, მაგ­რამ მო­ვაგ­ონე, რო­გორც შენ მე წე­ღ­ან, რომ ფრთე­ბი არ გა­მაჩ­ნდა.
- ოჰ, - მი­პას­უხა ფერ­იამ, - ეს არა­ფერს ნიშ­ნავს. აი, თი­ლის­მა, რო­მე­ლიც ყვე­ლა სიძ­ნე­ლეს გა­და­გა­ლახ­ვინებთ. - ამ სიტყ­ვე­ბით მან ოქ­როს ლა­მაზი ბე­ჭედი ამ­ოიღო და მითხ­რა: გა­იკ­ე­თეთ ის მეო­თხე თით­ზე, და მარც­ხე­ნა ხელ­ზე მი­მი­თი­თა. - ამ­იერ­იდან მე თქვე­ნი ვიქ­ნე­ბი, თქვენ კი - ჩე­მი. ჩვენ დე­დამ­იწას დავ­ტოვებთ და ჩვენს ზე­ცი­ურ სა­ვა­ნეს შევ­ქ­მ­ნით. ახ­ლა ეს ბე­ჭედი, ადელ, შარ­ვ­ლის ჯი­ბე­ში მაქვს შე­ნახული, რო­გორც საჩ­უქარი, მაგ­რამ იმე­დი მაქვს, ის მა­ლე ისევ ოქ­როს ბეჭ­დად გა­დაი­ქცე­ვა.
- მაგ­რამ მად­მუა­ზელს რა კავ­ში­რი აქვს ყო­ველ­ივე ამას­თან? მე სუ­ლაც არ ვფიქ­რობ ფერ­იებ­ზე. თქვენ თქვით, რომ მად­მუა­ზელის წაყ­ვა­ნას აპ­ირებდით მთვა­რე­ზე, არა?
- ეს ფერ­ია მად­მუა­ზელ­ია, - თქვა მან რა­ღ­აც სა­ი­დუმ­ლო ჩურ­ჩუ­ლით. ამის შემ­დეგ კი მე ბავშვს ვუთხა­რი, ყუ­რი აღ­არ ეთ­ხოვებ­ინა მი­სი მას­ხ­რო­ბის­თ­ვის. თა­ვის მხრივ, ადელ­მა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ნამ­დ­ვი­ლი ფრან­გუ­ლი უნ­დობ­ლო­ბა გამ­ოუცხა­და და მატ­ყუა­რაც უწო­და. ამას­თა­ნა­ვე, არ­წმუნებ­და, ერ­თი წუ­თი­თაც არ იჯე­რებ­და მის მო­ნათხ­რობ ამ­ბებს ფერ­იებ­ზე, რად­გან იცო­და, რომ ისი­ნი ამ­ქვეყ­ნად არ არ­სებ­ობდნენ.
- თუნ­დაც რომ არ­სებ­ობდნენო, - ამ­ბობდა ბავ­შ­ვი, - არც ერ­თი მათ­განი არ გამ­ოცხად­დებ­ოდა თქვენ წი­ნა­შე, არ მოგ­ცემ­დათ ბე­ჭედს, არც იმას შემ­ოგთა­ვა­ზებ­დათ, მარ­ტოდმარტო გეც­ხოვრათ მთვა­რე­ზე მას­თან ერ­თადო.
ის დრო, რაც მილ­კოტ­ში გა­ვა­ტა­რეთ, ჩემ­თ­ვის მე­ტად შე­მაშ­ფოთე­ბელი აღმ­ოჩნდა. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა მაი­ძულა, აბ­რეშუმის ქსო­ვი­ლე­ბის ერთ-ერთ სა­უკ­ე­თესო მა­ღ­აზ­იაში შევ­სულიყავით და თით­ქ­მის მიბ­რ­ძა­ნა, ჩემ­თ­ვის ექ­ვ­სი აბ­რეშუმის კა­ბა ამ­ომერ­ჩია. მე, სა­ერთოდ, ჩაც­მა-­დახურვის დი­დი მოყ­ვა­რუ­ლი არ ვი­ყა­ვი და ვთხოვ­დი, სხვა დრო­ის­თ­ვის გა­და­ედო, თუ ეს აუ­ცილე­ბელი იყო.
- არა, ყვე­ლა­ფერი ახ­ლა­ვე უნ­და შე­მის­რუ­ლო, - მეუ­ბნებ­ოდა ის.
ბო­ლოს, და­ჟი­ნებული ჩურ­ჩუ­ლით იმ­დენს ვემ­უდა­რებოდი, ექ­ვ­სი ორამ­დე ჩამ­ოვაყ­ვან­ინე, მაგ­რამ ეს ორი კი, დაი­ფიცა, თვი­თონ უნ­და ამ­ოერ­ჩია. დი­დი მღ­ელ­ვა­რებით ვა­დევ­ნებდი თვალს მის მზე­რას, რო­დე­საც მა­ღ­აზიის თარ­ოებს ათ­ვალ­იე­რებ­და. არ­ჩე­ვანი ამეთ­ვისტოსფერ, ყვე­ლა­ზე ძვირ­ფას აბ­რეშ­უმსა და ვარ­დისფერ სტავ­რა­ზე შე­ა­ჩე­რა. მე კი კვ­ლავ ვეჩ­ურჩულებოდი, რომ უმ­ჯო­ბე­სი იქ­ნებ­ოდა, ბა­რემ ოქ­როს კა­ბა და ვერ­ცხ­ლის ქუ­დი ეყ­იდა, თო­რემ მის არ­ჩეულ ტან­საც­მელს აღ­ა­რას­ოდეს ჩავ­იცვამდი. დი­დი ხვეწ­ნა-­მუდარის შემ­დეგ, რად­გან ძალ­იან გაჯ­იუტდა და ქვა­სავით უტე­ხი გახ­და, და­ვარ­წმუნე, შე­ეც­ვა­ლა ეს ქსო­ვი­ლე­ბი შავ, მაგ­რამ დაწ­ინწკლულ სტავ­რა­სა და მო­ლივ­ლი­ვე ვერც­ხლისფერ აბ­რეშ­უმზე.
- დღ­ეისთვის ასე იყოს, - მითხ­რა მან, მაგ­რამ, რო­გორც ჩან­და, მო­მა­ვალში კი მაი­ძულებ­და ფე­რად­-ფე­რადი, ყვა­ვი­ლის კვა­ლი­ვით ჭრელ­-ჭრე­ლი სა­მო­სი ჩა­მეც­ვა.
გამ­იხარ­და, რო­დე­საც ქსო­ვი­ლებ­ისა და ოქ­რომ­ჭედ­ლების მა­ღ­აზ­იიდან გამ­ოვიყვა­ნე. რაც უფ­რო მეტს ყი­დუ­ლობ­და, მით უფ­რო მიწ­ვავ­და სა­ხეს მღ­ელ­ვა­რე­ბა და და­მამ­ცირე­ბელი გრძნო­ბა. რო­დე­საც კვ­ლავ ეტ­ლ­ში ჩავ­სხედით და და­ქანცული და ილაჯ­გაწ­ყვეტილი საზ­ურგეს მი­ვეყ­რდნე, მხო­ლოდ მაშ­ინღა გა­მახ­სენ­და ბი­ძა­ჩემის, ჯონ ეარის წე­რი­ლი მი­სის რი­დი­სად­მი. რო­გორც ჩან­და, ბი­ძას გა­დაწ­ყვეტილი ჰქონ­და, მე­მკვ­იდრედ გამ­ოვეც­ხა­დებ­ინე. - ეს ხომ უდი­დეს შვე­ბას მაგ­რძნობინებს, - ვფიქ­რობ­დი ჩემ­თ­ვის, - ცო­ტაო­დენი დამ­ოუკი­დებლობის ნე­ბას მომ­ცემს. არ შემ­იძლია იმის ატა­ნა, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა ასე დედ­ოფალივით მომ­რ­თოს. მე კი მეო­რე და­ნა­ია­სავით გულ­ხელ­და­კ­რეფილი ვიჯ­დე და თავ­ზე ოქ­როს წვი­მა მეს­ხურებ­ოდეს. რო­გორც კი შინ დავ­ბრუნდები, მაშ­ინვე მივ­წერ ბი­ძა­ჩემს მა­დეი­რა­ზე. შე­ვატ­ყობინებ, რომ ჯვარს ვი­წერ და იმა­საც მივ­წერ, ვის­ზე. თუ­კი იმის იმე­დი მექ­ნე­ბა, რომ ერთ მშვენ­იერ დღ­ეს შე­მეძ­ლე­ბა სულ მცი­რე სა­კუ­თარი თან­ხა მა­ინც მი­ვუ­მა­ტო მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის შემ­ოსა­ვალს, უფ­რო ად­ვილად ავ­იტან, რომ ახ­ლა ის მი­ნა­ხავს. ამ აზ­რმა ცო­ტაო­დენ და­მამ­შვიდა (გა­დავ­წყვიტე, გან­ზრახ­ვა იმ დღ­ეს­ვე მო­მეყ­ვა­ნა სის­რუ­ლე­ში). ახ­ლა უფ­რო ად­ვილად შევ­ხე­დე და თვა­ლი გავ­უსწორე ჩემს პატ­რონსა და სატ­რ­ფოს, რო­მე­ლიც და­ჟი­ნებით ეძებ­და ჩემს გამ­ოხედ­ვას. უნ­და ვთქვა, მე თვალს ვარ­იდებდი რო­გორც მის სა­ხეს, ისე მის გამ­ოხედ­ვას. მან კი გამ­იღი­მა და ვი­ფიქ­რე, რომ მი­სი ღი­მი­ლი თვითკ­მაყოფილი სულ­თ­ნის ღი­მილს ჰგავ­და, რო­მელ­მაც თა­ვი­სი მო­ნა და­ა­საჩ­უქრა და ოქ­რო­თი და ძვირ­ფა­სი ნივ­თე­ბით გა­ამ­დიდრა. ხე­ლი ვკ­არი მის ხელს, რო­მე­ლიც ჩემ­სას და­ე­ძებ­და, თა­ნაც ისე ძლიე­რად, რომ ხე­ლი მთლად გაუ­წითლდა, იმ­დე­ნად გაგ­ულისებული და შეშ­ფოთებული ვი­ყა­ვი.
- ნუ მი­ყუ­რებთ ასე, - ვუთხა­რი მე, - ხო­ლო, თუ მა­ინც არ მო­იშ­ლით, მა­შინ ჩემს ცხოვ­რე­ბაში არ ჩავ­იცვამ არც ერთ კა­ბას, გარ­და ჩე­მი ძვე­ლი, ლო­ვუდ­ში შე­კ­ერილი კაბ­ისა. იმ ია­სამ­ნისფერ, უბ­რა­ლო, ხე­ლოვ­ნუ­რი აბ­რეშუმის კა­ბაში დავ­იწერ ჯვარს. თქვენ შეგ­იძლიათ ამ მო­ლივ­ლი­ვე ვერც­ხლისფერი აბ­რეშუმის ქსო­ვი­ლის­გან ხა­ლათი შე­იკ­ეროთ და მაგ შავ სტავ­რაშიც რამ­დენ­იმე ჟი­ლეტი გამ­ოგივათ.
მან ჩუ­მად ჩაი­ცინა, ხე­ლების მტვრე­ვას მოჰ­ყ­ვა და მე­რე წამ­ოიძა­ხა:
- გა­ნა, სას­წაული არ არის მი­სი ყუ­რე­ბა და მოს­მე­ნა! გა­ნა, ის მე­ტად თავ­ისებური არ არის და თა­ვი­სი პიკ­ანტურობით უზო­მოდ არ ხიბ­ლავს ადამ­იანს? ვერ გავ­ც­ვ­ლი­დი ამ ერთ პა­ტა­რა ინ­გ­ლი­სელ ასულს ნი­ამ­ორისთვა­ლებ­იან, სწორ­ნა­კვ­თა ქა­ლებ­სა და სხვა მათ მსგავ­სთა სა­სახლის ლა­მაზ­მა­ნებში.
აღმ­ოსავლური სი­ლა­მაზის გა­და­კვრით ხსე­ნე­ბამ მწა­რედ გა­მკ­ენ­წლა.
- დარ­წმუნებული ბრძან­დებ­ოდეთ, სრუ­ლე­ბით არ ვაპ­ირებ სა­სახლის ლა­მაზ­მან­თა მაგ­ივრობა გა­გი­წი­ოთ, სერ, - ვუ­პას­უხე მე. - თუ ასე­თი გან­ზრახ­ვა გაქვთ, დაუ­ყოვნებლივ გა­ეშ­ურეთ სტამ­ბოლს. შეგ­იძლიათ, და­ნაზოგი თან­ხა იქ, მო­ნე­ბით სა­ვაჭრო დიდ ბა­ზარ­ზე და­ხარჯოთ, რად­გან არ იცით, აქ რო­გორ გამ­ოიყენოთ.
- თქვენ რას იზამ­დით, ჯე­ნიტ, მე რომ ამ ურიცხვ, ხორ­ც­სავ­სე, სხვა­დას­ხვა ჯი­შის შავ­თვა­ლა ას­ულებ­ზე ვაჭ­რობას გა­ვა­ჩა­ღ­ებდი?
- მი­სი­ო­ნე­რად მო­ვემ­ზა­დებოდი, რა­თა, უპირ­ვე­ლე­სად, თავ­ისუფლების სიყ­ვა­რუ­ლი მე­ქა­და­გა თქვე­ნი ჰა­რამ­ხანის მკვიდ­რი მო­ნა ქა­ლებისთვის. შევ­იჭრებოდი იქ და ამ­ბოხე­ბას მო­ვაწყობ­დი. თქვენ კი, სა­მკუ­დიანო ფა­შავ, სამ­მა­გად შებ­ორკილი აღმ­ოჩნდებოდით ჩვენს ხელ­ში. მა­ნამ­დე არ დავ­თან­ხმდებოდი, მო­ეხ­სნათ ბორ­კი­ლები თქვენ­თ­ვის, სა­ნამ ხელს არ მოა­წერდით ყვე­ლა­ზე ლი­ბე­რალურ მან­იფესტს, რო­გო­რიც კი ოდეს­მე რო­მელ­იმე მტარ­ვალს დაუ­შვია.
- და­ველ­ოდებოდი თქვენს წყალ­ობას, ჯე­ინ.
- შეწ­ყა­ლების იმე­დი არ უნ­და გქო­ნო­დათ, სერ, თუ თქვენ თავს ნე­ბას მის­ცემ­დით, ისე­თი თვა­ლებით შემ­ოგე­ხე­დათ ჩემ­თ­ვის, რო­გორც, აი, ახ­ლა. დარ­წმუნებული ვარ, ასე­თი ძა­ლადობის შემ­დეგ რა მან­იფესტიც უნ­და გამ­ოსცეთ, პირ­ვე­ლი, რა­საც ჩაი­დენთ გა­თავ­ისუფლების შემ­დეგ, ის იქ­ნე­ბა, რომ შე­ლა­ხავთ და არ შე­ას­რულებთ იქ ჩა­მოთ­ვ­ლილ პი­რო­ბებს.
- რა­ტომ ამ­ბობ ამას, ჯე­ინ, რას გუ­ლის­ხ­მობ ამით? ვში­შობ, შენ გინ­და მა­ი­ძუ­ლო, ჯვა­რი არა მარ­ტო ეკ­ლეს­იაში, სა­კუ­რთხევლის წინ დავ­იწერო, არა­მედ ჩვე­ნი ქორ­წი­ნე­ბა ნო­ტა­რი­უ­სის კან­ტორაში და­ვა­დასტურო. ალ­ბათ, და­ჟი­ნებით მომ­თხოვ რა­ღ­აც გან­სა­კუ­თრებულ სა­ხელ­შე­კრ­ულებო პი­რო­ბებს. მა­ინც რო­გო­რია ისი­ნი?
- მინ­და სრუ­ლი­ად თავ­ისუფალი ვი­ყო, სერ, და არა რა­ღ­აც ურიცხ­ვი მო­ვა­ლეობით შე­ზღუდული. გახ­სოვთ თუ არა, რა თქვით სე­ლინ ვა­რენ­სზე? ან იმ ბრი­ლი­ან­ტებ­სა და ქიშ­მი­რის სა­კ­ა­ბე­ებ­ზე, რომ­ლე­ბიც მას­თან მიგ­ქონ­დათ საჩ­უქრად. მე არ ვიქ­ნე­ბი თქვე­ნი ინ­გ­ლი­სე­ლი სე­ლინ ვა­რენსი. მსურს, გა­ვაგ­რძელო შრო­მა, რო­გორც ადე­ლის აღმ­ზრდელ­მა ქალ­მა. ამით მე გამ­ოვიმუშა­ვებ თა­ვის შე­სა­ნახ­სა და ბი­ნის გა­და­სა­ხადს, გარ­და ამ­ისა, ოც­და­ათ გირ­ვან­ქას წელ­იწადში. ამ შემ­ოსავლით მე ჩავ­იცვამ და თქვენ მოგ­თხოვთ მხო­ლოდ...
- მხო­ლოდ რას, ჯე­ინ?
- პატ­ივისცე­მას. და, თუ თქვენც ჩემ­გან სა­მაგ­იეროს მი­იღ­ებთ, ურ­თი­ერ­თის ვალ­ში აღ­არ აღმ­ოვჩნდებით.
- კე­თი­ლი, ასეთ ცივ თან­დაყოლილ კად­ნიე­რე­ბა­სა და ბუ­ნებ­რივად შეს­ისხლხორცებულ სია­მა­ყეში ტო­ლი არ მო­გე­ძებ­ნე­ბათ, - მითხ­რა მან და ამ დროს ჩვენ თორ­ნ­ფილ­დ­საც მი­ვუხ­ლოვ­დით.
- ხომ არ ინე­ბებთ ჩემ­თან ერ­თად ისა­დი­ლოთ დღ­ეს? - მკი­თხა მან, რო­დე­საც ჩვე­ნი ეტ­ლი ალა­ყაფის კა­რებში შევ­იდა.
- არა, გმად­ლობთ, სერ.
- და რის გა­მო ამ­ბობთ "ა­რა, გმად­ლობთ", ნე­ბას მომ­ცემთ, გკითხოთ, ქალ­ბატონო?
- მე თქვენ­თან არას­ოდეს მი­სად­ილია, სერ, და მი­ზეზ­საც ვერ ვხე­დავ, რის­თ­ვის უნ­და და­გემორჩილოთ, სა­ნამ...
- სა­ნამ რა? თქვენ ძალ­იან დიდ სი­ამ­ოვნე­ბას გან­იჭებთ დაუ­მთავ­რე­ბელი ფრა­ზები.
- სა­ნამ სხვა­ნაი­რად მოქ­ცე­ვა ჩემ­თ­ვის უკ­ვე შეუ­ძლე­ბელი გახ­დე­ბა.
- ალ­ბათ, ფიქ­რობთ, რომ კაც­იჭამ­ია­სავით ან სის­ხ­ლის­მ­ს­მე­ლი ვე­ლუ­რი­ვით ვი­ლუკ­მები და ჩემ­თან ერ­თად ჭა­მას ერ­იდებით!
- ასე­თი რამ არას­ოდეს მი­ფიქ­რია, სერ, მაგ­რამ მინ­და, ამ ერთ თვე­საც ისე­ვე ვცხოვ­რობ­დე, რო­გორც წი­ნათ.
- თქვენ ახ­ლა­ვე და­ა­ნე­ბებთ თავს აღმ­ზრდელი ქა­ლის ამ მო­ნურ შრო­მას.
- არა, სერ. გთხოვთ, მა­პატიოთ, მაგ­რამ მე ამას ვერ გა­ვა­კ­ე­თებ. ჩემს ჩვეუ­ლებრივ საქ­მიან­ობას გან­ვაგრძობ, რო­გორც აქამ­დე ვი­ყა­ვი მიჩ­ვე­უ­ლი. მთე­ლი დღის გან­მავ­ლობაში ჩვენ ერ­თმა­ნეთს ვერ შევ­ხვდებით, სა­ღ­ამოთი კი მიხ­მეთ, რო­დე­საც გან­წყობა გექ­ნე­ბათ, რომ მნა­ხოთ. მა­შინ გე­ახ­ლებით, მაგ­რამ სხვა დროს კი - არას­ოდეს.
- მინ­და მოვ­წიო ან ერ­თი მწიკ­ვი ბურ­ნუ­თი შე­ვიყ­ნო­სო, ჯე­ინ, რომ ყო­ველ­ივე იმი­სა­გან, რა­საც მეუ­ბნებით, ოდ­ნავ მა­ინც დავ­მშვიდდე, პო­ურ მე დონ­ნერ უნე ცონ­ტე­ნან­ცე, რო­გორც ადე­ლი იტყო­და. საუ­ბედუროდ, თან არა მაქვს არც სათ­უთუნე და არც ბურ­ნუ­თის კო­ლო­ფი, მაგ­რამ მის­მი­ნე, - ჩურ­ჩუ­ლით მითხ­რა მან, - ახ­ლა შე­ნი დროა, პა­ტა­რა ტი­რა­ნო, თუმ­ცა იმე­დი მაქვს, ჩე­მიც მა­ლე დად­გე­ბა: შე­გიპყ­რობ, სამ­უდამოდ ჩე­მი გახ­დები, მთლია­ნად და­გე­პატ­რონები. და ქა­რაგ­მულად რომ გითხ­რა, აი, ასე და­გა­ბამ ამ ჯაჭ­ვით, - მან თა­ვი­სი სა­ათის ძე­წკვს ხე­ლი შე­ახო და გა­ნაგრძო: - "დი­ახ, ტკბი­ლი იყავ, პა­ტა­რავ, წყნა­რი იყავ, პა­ტა­რავ, ჩემ­მა გულ­მა სათ­უთად, სიყ­ვა­რუ­ლით გა­ტა­რა და, შენ გარ­და, საუ­ნჯე არც უნ­დო­და მას".
მითხ­რა ეს და ეტ­ლიდან გად­მოსვლაში მიშ­ვე­ლა. სა­ნამ ადელ­საც გად­მოიყვან­და, შინ შე­ვედი. ასე მო­ვა­ხერ­ხე თვალ­თა­გან მივ­ფა­რებოდი და მაშ­ინვე ზე­და სარ­თულისკ­ენ გა­ვეშ­ურე.
სა­ღ­ამოს თა­ვის დრო­ზე მიხ­მო. გა­სართობი მის­თ­ვის უკ­ვე წი­ნას­წარ მო­ფიქ­რე­ბუ­ლი მქონ­და, რად­გან ად­რე­ვე გა­დავ­წყვიტე, მთე­ლი სა­ღ­ამო მას­თან პი­რის­პირ საუ­ბარში არ გა­მე­ტა­რებ­ინა. მო­მაგ­ონდა მი­სი სა­უცხოო ხმა, ისიც ვი­ცო­დი, უყ­ვარ­და სა­კუ­თარი სიმღ­ერის მოს­მე­ნა. სა­ერთოდ, კარგ მომღ­ერ­ლებს ასე სჩვევ­იათ. მე თვი­თონ ხმა არ მქონ­და და, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის მკ­აცრი შე­ფა­სების შემ­დეგ, ისიც ვი­ცო­დი, მუ­სი­კო­სად არ ჩავ­ითვლებოდი, მაგ­რამ კარგ შემ­სრულე­ბელს კი დი­დი სი­ამ­ოვნებით ვუს­მენ­დი. სა­რკმ­ლიდან ვხე­დავდი, რო­გორ შემ­ოიპა­რა რო­მან­ტიკული სა­ღ­ამო და მი­და­მოს თა­ვი­სი მო­ლურ­ჯო, ვარ­სკვ­ლა­ვებით დაწ­ინწკლული პირ­ბა­დე გა­და­ა­ფა­რა. სწო­რედ მა­შინ ავ­დექი, რო­ი­ალ­თან მი­ვე­დი, ავ­ხა­დე და ზე­ცი­უ­რი მა­მა და­ვაფ­იცე, რა­მე ემღ­ე­რა ჩემ­თ­ვის. მან სას­წაუ­ლმოქმედი ჯად­ოსანი მი­წო­და და უმ­ჯო­ბე­სად ჩათ­ვა­ლა, ეს საქ­მე სხვა დრო­ის­თ­ვის გა­და­ედო, მაგ­რამ ვუმ­ტ­კი­ცებდი, რომ იმ წუ­თებს ვე­რა­ფერი შე­ედ­რებ­ოდა.
- მოგ­წონს ჩე­მი ხმა? - მკი­თხა მან.
- ძალ­იან.
არ მიყ­ვარ­და მის­თ­ვის ხოტ­ბის შეს­ხმა, რად­გა­ნაც მის მე­დი­დურ ბუ­ნე­ბას კარ­გად ვიც­ნობ­დი, მაგ­რამ ერ­თხელ და ისიც გა­რკ­ვეულ მი­ზეზ­თა გა­მო, მი­ზან­შეწ­ონილად ვცა­ნი, პირ­ფე­რო­ბით შე­მეგ­ულია­ნებ­ინა.
- მა­შინ, ჯე­ინ, აკო­მპან­იატ­ორობა შენ უნ­და იკის­რო.
- კე­თი­ლი, სერ, შე­ვეც­დები.
მე მარ­თლაც ვცა­დე, მაგ­რამ მან მაშ­ინვე წამ­ომა­ყე­ნა სკ­ამ­იდან და "პა­ტა­რა ფი­ნა­ჩი" მი­წო­და. მე­რე სრუ­ლი­ად უბო­დი­შოდ ოდ­ნავ ხე­ლი მი­ბიძ­გა და გვერ­დით და­მა­ყე­ნა. მეც, რა­სა­კვ­ირველ­ია, სწო­რედ ეს მინ­დო­და. მან ჩე­მი ად­გი­ლი და­იკ­ა­ვა რო­ი­ალ­თან და და­კვ­რა და­იწყო. მას და­კვ­რა ისე­ვე კარ­გად შე­ეძლო, რო­გორც სიმღ­ე­რა. მე კი ფან­ჯ­რის წა­ლო­ში ჩამ­ოვჯექი და შიგ­ნით შევ­იმა­ლე. იქი­დან გავ­ცქეროდი უმოძ­რა­ოდ გა­შე­შებულ ხე­ებ­სა და ბუ­რუს­ში გახ­ვეულ მოლს. ის კი ტკბი­ლი, ხა­ვერ­დოვანი ხმით ასეთ სიმღ­ე­რას მღ­ერ­ოდა:

ჯერ არ­ნახული და ჭეშ­მარიტი
როს გულ­მა იგ­რ­ძ­ნო ეს სიყ­ვა­რუ­ლი,
აფეთ­ქდა ძა­რღვში სის­ხ­ლი ნა­რინ­დი,
ყოფ­ნის ხა­ლი­სით ვერ­და­ფარული.

მფენ­და იმე­დებს, როს მო­დი­ო­და;
როს მშორ­დებ­ოდა - მუ­დამ მტკი­ოდა
და ლო­დი­ნის­გან იმის მოს­ვ­ლამ­დე
ჩემს სულ­ში ყინ­ვა შემ­ოდიოდა.
ნე­ტარ ოც­ნე­ბად მქონ­და ქცე­უ­ლი;
ვით მე მიყ­ვარ­და, მას ვყვა­რებოდი.
მი­სი მშვე­ნებით დაბ­რმა­ვებული,
მი­სი წყურ­ვი­ლით, ნდო­მით ვკვ­დებოდი.
მაგ­რამ ჩვენ შო­რის ჩად­გა უფ­ს­კ­რუ­ლი;
გაჰ­ყა­რა ჩვე­ნი ცხოვ­რე­ბის გზე­ბი,
გად­მოსკ­და ღვა­რი ქაფ­მოდებული
და ოკ­ე­ანის მწვა­ნე ზვირ­თე­ბი.

და გაჩ­ნდა, რო­გორც ქურ­დ­თა ბი­ლი­კი
უღ­რან ტყე­ში თუ უდა­ბურ ვე­ლად,
ძა­ლა, უფ­ლე­ბა, რის­ხ­ვა თუ მტრო­ბა
ჩვე­ნი სუ­ლე­ბის გა­სათ­იშვე­ლად.

ვძლიე ხი­ფა­თი და დაბ­რკო­ლე­ბა,
შიშს და სიმ­ხ­და­ლეს არ ვეზ­ია­რე,
ბევ­რი მუ­ქა­რა და შებ­რძოლე­ბა
შეუ­დრე­კ­ე­ლად გამ­ოვია­რე.

ჩემს ცი­სარ­ტყე­ლას მი­ვაქ­როლებდი,
ოც­ნე­ბას მე ვერ გა­და­მაჩ­ვიეს,
მა­რად დი­დე­ბულს, თაყ­ვან­სა ვცემ­დი
მზი­სა და წვი­მის ლა­მაზ ნაშ­იერს.

ტან­ჯვა­თა შო­რის ახ­ლაც მი­ნა­თებს,
ვით სი­ხა­რუ­ლი ვერ­და­ფარული,
და ამ­იტომაც აღ­არ მა­დარ­დებს
ათა­სი ჭი­რი შემ­ოჯარული.

ამ ნე­ტარ წამ­ში მე არას ვდარ­დობ!
თუმც, იქ­ნებ, ყვე­ლა არ ვძლიე იმ დროს.
რკი­ნის ფრთას­ხ­მუ­ლი სრუ­ლი­ად მარ­ტოს
შუ­რის­ძი­ე­ბით გამ­ომეც­ხადოს.

იქ­ნე­ბა ზიზღ­მა გა­მა­ნადგუროს;
წინ გა­დამ­იდგეს უფ­ლე­ბა, ნე­ბა;
ძა­ლამ დამ­ლახვროს და არ და­მინ­დოს,
ყვე­ლა მათ­განი გად­მექ­ცეს მტრე­ბად.

მე ჩემ­მა სატ­რ­ფომ პა­წა­წა ხე­ლი
ხელ­ში ჩა­მი­დო და დამ­იფიცა,
რომ სიყ­ვა­რულ­ში შე­უღ­ლებულნი
შევ­ირწყმებოდით მეც და ისი­ცა.
სიკ­ვ­დილ­ში გვერ­დით რომ მეყ­ოლე­ბა,
ბეჭ­დად ამ­ბო­რი და­ურ­თო სიტყ­ვას
და მე მე­ღი­რსა ეს ნე­ტა­რე­ბა:
ვუყ­ვარ­ვარ ისე, რო­გორც მე მიყ­ვარს.

სიმღ­ე­რა და­ამ­თავ­რა თუ არა, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი წამ­ოდგა და ჩე­მკ­ენ გამ­ოე­მარ­თა. შევ­ნიშნე, მღ­ელ­ვა­რებ­ისგან აწ­ითლებულიყო; შე­ვარ­დნისებურ თვა­ლებში მო­ციმ­ცი­მე სხი­ვი უკრ­თოდა და სა­ხის ყო­ვე­ლი ნა­კვთიც უჩ­ვე­უ­ლო სით­ბო­სა და მგზნე­ბა­რე სიყ­ვარ­ულზე მეტ­ყვე­ლებ­და. წამ­იე­რად შე­ვკრთი, მაგ­რამ მა­ლე­ვე გონს მო­ვე­დი. არც უნა­ზესი სცე­ნების ხილ­ვა მსურ­და და არც ასე­თი თა­ვაწ­ყვეტილი გრძნო­ბე­ბით თა­მაში. მაგ­რამ ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ ორი­ვე მხრივ გან­საც­დელის წი­ნა­შე აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი. თავ­და­სა­ცავი ია­რა­ღი უნ­და შე­მერ­ჩია... მეც, ბას­რი მახ­ვი­ლი­ვით, ენა მო­ვი­მარ­ჯვე და, რო­გორც კი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი მო­მი­ახ­ლოვდა, კად­ნიე­რად ვკი­თხე, მა­ინც ვის­ზე აპ­ირებ­და ჯვრის და­წე­რას.
- რა უც­ნა­ურ რა­მეს მე­კი­თხე­ბა ჩე­მი ძვირ­ფა­სი ჯე­ი­ნი.
სწო­რე­დაც, მე­ტად ბუ­ნებ­რი­ვი და აუ­ცილე­ბელი იყო ჩე­მი შე­კი­თხვა. ის სულ რამ­დენ­იმე წუ­თის წინ მღ­ერ­ოდა, რომ მი­სი მო­მა­ვალი მე­უღ­ლეც მას­თან ერ­თად უნ­და გან­შორებ­ოდა ამ წუ­თი­სო­ფელს. მე­რე­და, რას გუ­ლის­ხ­მობ­და ამ წარ­მართულ აზ­რებში?
შეუ­ძლია დარ­წმუნებული იყოს, რომ სრუ­ლია­დაც არ ვაპ­ირებ სიკ­ვ­დილს მას­თან ერ­თად. ის კი მხო­ლოდ იმას ნატ­რობდა და იმა­ზე ლო­ცუ­ლობ­და, რომ მთე­ლი სი­ცოცხ­ლის გან­მავ­ლობაში არ გან­ვშორებოდი. სიკ­ვ­დი­ლი ისე­თებისთვის არ არის მო­გო­ნი­ლი, რო­გო­რიც მე ვარ.
მარ­თლაც ასე­ა, რო­ცა დრო მო­მი­ვა, მეც ისეთ­ივე უფ­ლე­ბა მაქვს მოვკვ­დე, რო­გო­რიც მას, მაგ­რამ მინ­და, იმ დრომ­დე ვი­ცოცხ­ლო და, ჟამ­გა­დასული წეს­ისა­მებრ, მე­უღლის ცხე­დარ­თან ერ­თად არ დავ­იმარხო.
ნუ­თუ შევ­ძლებ, ვა­პატიო მას ეს ეგო­ის­ტუ­რი აზ­რი და ამ პატ­იებ­ისა და შერ­იგების ნიშ­ნად კო­ცნას მი­ვუძღ­ვ­ნი? - არა, უმ­ჯო­ბეს­ია თავ­ისუფალი ვი­ყო.
აქ შემ­ომეს­მა, რო­გორ მი­წო­და მან "პა­ტა­რა ბო­რო­ტი ქმნი­ლე­ბა~ და თა­ნაც დაუ­მა­ტა, სხვა ქა­ლი, ალ­ბათ, სუ­ლით ხორ­ცამ­დე დად­ნებ­ოდა, ასე­თი სა­ხოტ­ბო ლექ­სი რომ ემღ­ე­რათ მის­თ­ვი­სო.
მე კი ვარ­წმუნებდი, რომ ბუ­ნე­ბით მკ­აცრი და ჯი­უ­ტი ვი­ყა­ვი და ყო­ველ­ივე ეს ხში­რად შე­ეძლო თა­ვი­სი თვა­ლით ენა­ხა მო­მა­ვალში. გა­დავ­წყვიტე, მთე­ლი ამ ერ­თი თვის გან­მავ­ლობაში, თუ­კი ხას­იათში რაი­მე ნა­კლი გა­მაჩ­ნდა, მხო­ლოდ ის გამ­ომე­მჟ­ღ­ავ­ნებ­ინა მის წი­ნა­შე. ჯობ­და, სა­ნამ ჯერ კი­დევ გვი­ან არ იყო, სცოდ­ნო­და, რა ტვირ­თის ზიდ­ვაც იკი­სრა.
ნუ­თუ, დავ­მშვიდდები და ოდეს­მე გო­ნივ­რუ­ლად ვე­საუ­ბრები? თუ­კი მო­ი­სურ­ვებ­და, დამ­შვიდე­ბა შე­მეძლო, მაგ­რამ მო­ფიქ­რე­ბულ და გო­ნივ­რულ საუ­ბარ­ზე კი რა მო­გახ­სენოთ, მხო­ლოდ თავს ვიტყუ­ებ­დი. ის კი აღშ­ფოთებული იყო. თა­ვის­თ­ვის რა­ღ­ა­ცას დუ­დუ­ნებ­და და მო­უთ­მენ­ლობა ეტ­ყობოდა. "ძალ­იან კარ­გი, - ვფიქ­რობ­დი ჩემ­თ­ვის. - შეგ­იძლიათ აღშ­ფოთდეთ და მო­უს­ვენ­რად გა­ა­ტაროთ დრო, რამ­დენიც გე­ნებოთ, მაგ­რამ დარ­წმუნებული ვარ, თქვენ წი­ნა­შე სწო­რად მოქ­ცე­ვის ხერ­ხი მხო­ლოდ ეს არის. იმა­ზე მე­ტად მიყ­ვარ­ხართ და მომ­წონ­ხართ, ვიდ­რე სიტყ­ვებს ძა­ლუძთ გად­მოსცენ ჩე­მი გრძნო­ბა, მაგ­რამ მის სიღრ­მეში ვერ ჩავ­იძირები. ამ ბას­რი, გო­ნე­ბა­მახვილური სიტყ­ვე­ბით უნ­და შევ­ძ­ლო, რო­გორ­მე შე­გა­ჩეროთ უფ­ს­კ­რუ­ლის პი­რას. გარ­და ამ­ისა, რაც უფ­რო მე­ტად გან­მტკი­ცდე­ბა ამ მწა­რე-­მწა­რე ფრა­ზების გავ­ლე­ნა, მით უფ­რო შევ­ძლებ შევ­ინარჩუნო მან­ძი­ლი ჩვენ შო­რის, რო­მე­ლიც უფ­რო ხელ­საყ­რელი იქ­ნე­ბა ჩვენს მო­მა­ვალ ურ­თი­ერ­თობაში~.
თან­და­თანობით საშ­ინლად გა­ვა­ღი­ზია­ნე და, რო­დე­საც ის, ასე აღშ­ფოთებული, ოთა­ხის მეო­რე ბო­ლო­ში გან­ცა­ლკ­ევ­და, წამ­ოვდექი და ჩავ­ილა­პა­რა­კ­ე: - ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, სერ. - სრუ­ლი­ად ჩვეუ­ლებრივ, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, ჩემ­თ­ვის და­მა­ხას­ია­თე­ბელი მოკრ­ძა­ლებით, ჩუ­მად გამ­ოვედი გა­ნის კარ­იდან და ჩე­მი ოთახ­ისკ­ენ გა­ვეშ­ურე.
ასე გრძელ­დებ­ოდა თით­ქ­მის მთე­ლი ამ თვის გან­მავ­ლობაში, ვცდი­დი ჩემს თავს. სა­ბედ­ნიეროდ, წარ­მა­ტე­ბა­საც მი­ვა­ღწ­იე. თუმ­ცა ის მე­ტად შეშ­ფოთებული და გა­ა­ვებული იყო, ჩან­და, რომ ასე­თი საქ­ციელი უფ­რო არ­თობდა. კრავ­ისებური მორ­ჩი­ლე­ბა და გვრი­ტი­სე­ბუ­რი ღუ­ღუ­ნი მის დეს­პო­ტიზმს კი­დევ უფ­რო გა­ა­ღვ­ივებ­და, მაგ­რამ მის აზ­როვნე­ბა­ზე, საღ გრძნო­ბებ­სა და გემ­ოვნე­ბა­ზე კი მე­ტად უფე­რულ შთა­ბეჭ­დილე­ბას მო­ახ­დენ­და.
უცხო ადამ­იან­თა თან­დას­წრებით მე ძვე­ლებ­ურად პატ­ივისმცე­მელი და მოკრ­ძა­ლებული ვი­ყა­ვი. სხვაგ­ვარი ქცე­ვა სრუ­ლი­ად უად­გი­ლოც იქ­ნებ­ოდა. მხო­ლოდ სა­ღ­ამოობით, შეხ­ვედრის დროს­ღა თუ გავ­უწევდი წი­ნა­ა­ღმ­დეგ­ობას და რა­მეს ვაწ­ყენ­ინებდი. ყო­ველ­დღ­ე, შვიდ სა­ათ­ზე, ის თა­ვის ოთახ­ში მიხ­მობ­და ხოლ­მე, მაგ­რამ, რო­ცა ახ­ლა მის წი­ნა­შე წარ­ვდგებოდი, ის სა­ა­ლერსო და თაფ­ლი­ვით ტკბი­ლი სიტყ­ვე­ბით, რო­გო­რიც იყო "საყ­ვა­რელო" და "ძვირ­ფა­სო", უკ­ვე აღ­არ მი­მას­პინძლდებ­ოდა, არა­მედ "უტი­ფარ თო­ჯი­ნას", "ავ­გულ ჭინკ­ას~, "ალ­ქაჯს", "მაქ­ციას" და სხვა ამ­გვარ სა­ხე­ლებს მე­ძახ­და. ალერ­სის ნაც­ვლად მე­მან­ჭებ­ოდა, ხე­ლის ჩამ­ორთმევის მაგ­იერ მკ­ლავ­ზე მჩქმეტ­და და კოც­ნის მაგ­იერ ყურს მწიწკნ­იდა. მაგ­რამ ამა­ში ცუდს მა­ინც ვე­რა­ფერს ვამ­ჩნევდი. ალერსს ბევ­რად მერ­ჩია ასე­თი უხე­ში მოპყ­რო­ბა. რო­გორც ვამ­ჩნევდი, მი­სის ფე­იერ­ფექსიც ამარ­თლებ­და ჩემს საქ­ციელს და მი­სი ში­შიც თან­და­თანობით გაქ­რა. დარ­წმუნებული ვი­ყა­ვი, რომ კარ­გად ვიქ­ცე­ო­დი. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი კი მთე­ლი ამ დრო­ის გან­მავ­ლობაში მარ­წმუნებ­და, რომ მის ჯან­მრთელ­ობას ბო­ლოს ვუღ­ებდი. ამი­ტომ იყო, რომ გამ­უდმებით მემ­უქრებ­ოდა, მოკ­ლე ხან­ში ჩე­მი ასე­თი საქ­ციელის გა­მო საშ­ინელი შუ­რის­ძი­ე­ბით გას­წორე­ბას მპირ­დებ­ოდა. მის ასეთ მუ­ქა­რას მე მხო­ლოდ დავ­ცი­ნო­დი. - ახ­ლა უკ­ვე შემ­იძლია გო­ნივ­რუ­ლი საქ­ციელით ხელ­ში და­გი­ჭი­როთ, - ვფიქ­რობ­დი ჩემ­თ­ვის, - და, ეჭ­ვიც არ მე­პა­რე­ბა, მო­მა­ვალშიც კარ­გად შევ­ძლებ. თუ ერ­თი ხერ­ხი და­კ­არ­გავს მძლე­თამ­ძლე ძა­ლას, მეო­რეს გამ­ოვიყე­ნებ.
თუმ­ცა, ბო­ლოს და ბო­ლოს, ჩე­მი ამ­ოცა­ნა არ­ც­თუ ისე ად­ვი­ლი იყო. ძალ­იან ხში­რად თვი­თონ მსურ­და ალერ­სიანი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი და გუ­ლი არ მე­ტკი­ნა მის­თ­ვის. ჩემ­თ­ვის მთელ ქვეყ­ნიე­რე­ბად მხო­ლოდ ჩე­მი მო­მა­ვალი მე­უღ­ლე იქ­ცა. ხში­რად მას­ზე ძვირ­ფა­სა­დაც მი­მაჩ­ნდა. ის იყო ზე­ცი­უ­რი იმე­დი და ისე იდ­გა ჩემ­სა და რე­ლი­გი­ურ რწმე­ნას შო­რის, თით­ქოს ადამ­იან­სა და მა­ნათ­ობელ მზეს შო­რის ბნე­ლი ჩრდი­ლი ჩამ­დგარიყოს. იმ დღ­ე­ებში მე ღმერ­თის არ­სებ­ობაც აღ­არ მახ­სოვდა, რად­გან და­მატ­ყვე­ვა მი­სი­ვე ძა­ლით შექ­მნილმა ქმნი­ლე­ბამ, რომ­ლის­გა­ნაც თაყ­ვან­სა­ცემი კერ­პი შევ­ქმენი.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი