ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიVI)
font-large font-small
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიVI)

მე­ო­რე დღეს მირ­ზაშ­ვი­ლის ზნე­ობ­რი­ო­ბა­ზე ფიქ­რის თა­ვი არ მქონ­და -მა­ღა­ლი ტემ­პე­რა­ტუ­რით და ყე­ლის ტკი­ვი­ლით გა­მეღ­ვი­ძა.
ძლივს მივ­ლას­ლას­დი სამ­სა­ხურ­ში და აღ­მო­ვა­ჩი­ნე, რომ ჩემს მბრუ­ნავ სა­ვარ­ძელ­ში ფე­ხი ფეხ­ზე გა­და­დე­ბუ­ლი ბა­თო იჯ­და და ჩემს მა­გი­დას "წრე­ებს ურ­ტყამ­და".
"ეს­ღა მაკ­ლ­და". -გა­ვი­ფიქ­რე უარე­სად შე­წუ­ხე­ბულ­მა, ჩემს ბედს კი­დევ ერ­თხელ შე­ვუ­კურ­თხე გულ­ში და კბი­ლი კბილს და­ვა­ჭი­რე, რომ თა­ნა­კურ­სე­ლი არ გა­მო­მე­ლან­ძღა.
-შენ აქ სა­ი­დან გაჩ­ნ­დი, უნე­ბარ­თ­ვოდ ვინ შე­მო­გიშ­ვა?
-ჯერ ერ­თი, დი­ლა მშვი­დო­ბი­სა. მე­ო­რეც, ნე­ბა დამ­რ­თეს, რო­ცა გა­ი­გეს, რომ შენს სა­ნა­ხა­ვად ვი­ყა­ვი მო­სუ­ლი. რო­გო­რი პო­პუ­ლა­რუ­ლი ყო­ფილ­ხარ თა­ნამ­შ­რომ­ლებ­ში, ეგ­რე­ვე თა­ვა­ზი­ა­ნო­ბად და­იღ­ვარ­ნენ, ყა­ვაც კი მო­მი­დუ­ღეს, -მითხ­რა და ნა­ლე­ქით გა­ტე­ნი­ლი ყა­ვის ფინ­ჯა­ნი ცხვირ­წინ "ა­მიფ­რი­ა­ლა".
-მა­პა­ტიე, მაგ­რამ ჩე­მი უფ­რო­სი ძა­ლი­ან მკაც­რია. ახ­ლა რომ შე­მო­ვი­დეს და ჩემს სა­ვარ­ძელ­ში და­გი­ნა­ხოს, სე­რი­ო­ზუ­ლად მომ­ხ­ვ­დე­ბა.
-ოჰ, უკაც­რა­ვად, ვდგე­ბი, ვდგე­ბი, -და­ნე­ბე­ბის ნიშ­ნად ბა­თომ ორი­ვე ხე­ლი ას­წია და მა­შინ­ვე ად­გა.
-სახ­ლ­ში ვერ მოხ­ვი­დო­დი? ჩემ­თ­ვის არ არის სა­სი­ა­მოვ­ნო, რო­ცა ვინ­მე სამ­სა­ხურ­ში მა­კითხავს. სწო­რად გა­მი­გე.
-რა­ტომ, ჭო­რა­ო­ბა რომ არ და­იწყონ? -ხე­ლე­ბი ჯი­ბე­ებ­ში ჩა­იწყო და და­ჟი­ნე­ბით და­მიწყო თვა­ლი­ე­რე­ბა.
-რა უცებ მიხ­ვ­დი, -დავ­გეს­ლე.
-მაგ­რად კი გა­მო­ი­ყუ­რე­ბი.
-ნუ­თუ... -ირო­ნი­ას არ ვეშ­ვე­ბო­დი, -ახ­ლა კი, არ გეწყი­ნოს, მაგ­რამ შე­ნი წას­ვ­ლის დროა, რად­გან ჩე­მი სა­მუ­შაო სა­ა­თე­ბი და­იწყო.
-რა თქმა უნ­და, წა­ვალ, რა იყო, ასე რამ გა­გა­ცო­ფა, გიტყ­დე­ბა ჩე­მი და­ნახ­ვა?
მის­მა სიტყ­ვებ­მა შე­მაც­ბუ­ნა. რო­გორც ჩანს, გუ­შინ­დ­ლის არ იყოს, ისევ გა­და­ვამ­ლა­შე.
-არა, რა­ტომ უნ­და მიტყ­დე­ბო­დეს, უბ­რა­ლოდ, ძა­ლი­ან ცუ­დად ვარ და ამან ხა­სი­ა­თიც გა­მი­ფუ­ჭა. მარ­თ­ლა, რის­თ­ვის მოხ­ვე­დი?
-მინ­დო­და, დღეს ერ­თად გვე­სა­დი­ლა. შეს­ვე­ნე­ბა ხომ გაქვს? შე­მო­გივ­ლი.
-არა, არ შე­მიძ­ლია. თავ­ზე მაყ­რია საქ­მე, სას­წ­რა­ფოდ უნ­და მო­ვას­წ­რო სა­ღა­მომ­დე, ამი­ტომ სამ­წუ­ხა­როდ, უარი უნ­და გითხ­რა.
-გა­სა­გე­ბიაააა. ცხრა­ა­სი ბო­დი­ში, ბა­ტო­ნო. მა­შინ სხვა დროს იყოს. იმის უფ­ლე­ბა მა­ინც ხომ მაქვს, წი­ნას­წარ და­გი­რე­კო და ისე შე­გი­თან­ხ­მ­დე შეხ­ვედ­რა­ზე?
-კი, რო­გორ არა, ოღონდ რამ­დე­ნი­მე დღე­ში, ეს კვი­რა ძა­ლი­ან და­კა­ვე­ბუ­ლი ვარ. -აგ­დე­ბუ­ლად მი­ვუ­გე, ვაგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნე, ფე­ხებ­ზე მკი­დია შე­ნი შე­თან­ხ­მე­ბე­ბი-მეთ­ქი.
რო­გორც კი ბა­თო გა­ვი­და, სა­ვარ­ძელ­ში ჩა­ვეშ­ვი და მწა­რედ ამო­ვიკ­ვ­ნე­სე. რა გა­უ­გე­ბა­რი ვინ­მეა. ჰგო­ნია, რად­გან სიმ­პა­თი­უ­რია, ყვე­ლა ქა­ლი მას მი­ახ­ტე­ბა. სა­ერ­თოდ არ მომ­წონს. სწავ­ლის პე­რი­ო­დი რომ არ მა­კავ­ში­რებ­დეს მას­თან, არას­დ­როს მო­ვი­კითხავ­დი. თან არა­ფერს მე­უბ­ნე­ბა, თო­რემ ეგ­რე­ვე მი­ვახ­ლი­დი, შენს შეყ­ვა­რე­ბას არ ვა­პი­რებ-მეთ­ქი. თქვას მა­ინც მაგ და­ლოც­ვილ­მა, ან თავს რა­ტომ იტან­ჯავს, ან მე რა­ტომ მტან­ჯავს?
ამ ფიქ­რებ­ში ვი­ყა­ვი გარ­თუ­ლი, ში­და ტე­ლე­ფონ­მა რომ და­რე­კა. ყურ­მილს დავ­წ­ვ­დი.
-ერ­თი სა­ათის გან­მავ­ლო­ბა­ში არა­ვის­თან და­მა­კავ­ში­როთ! -გა­ის­მა შე­ფის ხმა.
ტე­ლე­ფო­ნის ხა­ზი­დან გა­მო­მა­ვალ ში­ში­ნა ბგე­რებ­საც კი არ შე­ეძ­ლო ჩა­ეხ­შო ის ჰიპ­ნო­ზუ­რი ძა­ლა, რო­მე­ლიც მირ­ზას ძლი­ე­რი, ღრმა ხმის­გან მო­დი­ო­და... იმ­წამ­ს­ვე სუ­ლი ტერ­ფებ­ში გა­მე­პა­რა. გა­ჭირ­ვე­ბით გა­დავ­ყ­ლა­პე ნერ­წყ­ვი, შეძ­ლე­ბის­დაგ­ვა­რად ჩა­ვიწ­მინ­დე ხმა და ვუ­პა­სუ­ხე:
-გა­სა­გე­ბია.
მარ­თ­ლაც, ნა­ხე­ვა­რი სა­ა­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში რამ­დე­ნი­მე ზა­რი "მო­ვი­გე­რი­ე", მაგ­რამ მო­რიგ ზარ­ზე რომ ყურ­მი­ლი ავი­ღე და ქე­თის ხმა გა­ვი­გო­ნე, და­ვი­ბე­ნი. ახ­ლა რა უნ­და მექ­ნა?
-ქალ­ბა­ტო­ნო ქე­თი, ბა­ტო­ნი მირ­ზა და­კა­ვე­ბუ­ლია. იქ­ნებ ნა­ხე­ვარ სა­ათ­ში და­უ­რე­კოთ? ან... გნე­ბავთ... რა გა­დავ­ცე?
-საჩ­ქა­რო არა­ფე­რია, ანი­კა, -ხა­ლი­სი­ა­ნად მი­პა­სუ­ხა ქალ­მა, კარგ გუ­ნე­ბა­ზე ჩან­და, -მარ­ტო ვარ და ვი­ფიქ­რე, და­ვუ­რე­კავ-მეთ­ქი. მარ­თ­ლა, ხომ არ გა­ცივ­დით იმ ღა­მეს?
-არა, არა, კარ­გად ვარ. მად­ლო­ბაც ვერ გითხა­რით, ისე გა­მო­ვი­ქე­ცი, -ვპა­სუ­ხობ­დი და დი­დი მონ­დო­მე­ბით ვცდი­ლობ­დი, ხმა არ ჩამ­ხ­ლე­ჩო­და, -ძა­ლი­ან კი შე­გა­წუ­ხეთ. რო­გო­რი ყუ­რადღე­ბი­ა­ნი ყო­ფილ­ხართ.
-არაფ­რის, ჩე­მო კარ­გო, რა სა­მად­ლო­ბე­ლი ეგაა. სტუ­მა­რი ღვთი­საა, -ისევ იმა­ვე ხა­ლი­სით მო­მი­გო, ოდ­ნა­ვა­დაც არ შე­ეშ­ფო­თე­ბი­ნა იმას, რომ მის­მა საყ­ვა­რელ­მა ღა­მე სხვას­თან ერ­თად გა­ა­ტა­რა, თა­ნაც მის­სა­ვე სახ­ლ­ში, -კარ­გი სა­ღა­მო კი გა­მოგ­ვი­ვი­და. მინ­დო­და, მო­მე­კითხა მირ­ზა და მეთ­ქ­ვა, ჩე­მი მე­უღ­ლე რო­გო­რი კმა­ყო­ფი­ლი დარ­ჩა. სულ მირ­ზას ხსე­ნე­ბა­შია იმ დღის მე­რე. -ქა­ქა­ნებ­და ქა­ლი ისე, თით­ქოს ქმრის სიყ­ვა­რუ­ლით გუ­ლი უს­კ­დე­ბო­და.
აბა, მირ­ზაშ­ვი­ლის­გან რა უნ­და? გა­ო­ცე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი.
-კარ­გი, ანი­კა, და­გემ­შ­ვი­დო­ბე­ბი, საყ­ვა­რე­ლო, -კვლავ ჩა­იჟ­ღურ­ტუ­ლა ქე­თიმ და უცებ ყურ­მი­ლი ხელ­ში გა­მი­შეშ­და.
ოი, რა ბა­ტის­ტ­ვი­ნა ვარ. აფ­ცხი! -და­ვა­ცე­მი­ნე და ფიქ­რი გავ­აგრ­ძე­ლე. ესე იგი, რა გა­მო­დის? მირ­ზას ქე­თის­თან "იმ­ნა­ი­რო­ბა" არ აკავ­ში­რებს? იმ დღის მე­რე არც შე­უვ­ლია, არც მო­უ­კითხავს?
თა­ვი გა­მო­უს­წო­რე­ბელ დამ­ნა­შა­ვედ ვიგ­რ­ძე­ნი. გა­ვიხ­სე­ნე მირ­ზას სა­ტე­ლე­ფო­ნო სა­უბ­რე­ბიც. თურ­მე ყვე­ლა­ფე­რი ეს მხო­ლოდ ქა­ქა­ნი იყო და სხვა არა­ფე­რი.
ქე­თის­თან მირ­ზაშ­ვი­ლის ურ­თი­ერ­თო­ბას გა­მა­მარ­თ­ლე­ბე­ლი გა­ნა­ჩე­ნი რომ გა­მო­ვუ­ტა­ნე, ახ­ლა ფიქ­რით სხვა ქა­ლებს გა­დავ­წ­ვ­დი, აკ­ლე­ბუ­ლი რომ ჰქონ­დათ ოფი­სის ტე­ლე­ფო­ნი. აბა, რო­მე­ლია მი­სი საყ­ვა­რე­ლი? იმ დღეს რომ ეჩხუ­ბა და უნებ­ლიე მოწ­მე გავ­ხ­დი, ის ხომ არა? მაგ­რამ ის ისე და­იფ­რი­ნა, რომ... ოხ, რა მეშ­ვე­ლე­ბა! რა გა­ვუწყა­ლე ამ კაცს გუ­ლი, ახა­ლი თავ­სა­ტე­ხი გა­ვუ­ჩი­ნე. რა ჩე­მი საქ­მეა, ვინ ვინ არის? -სა­კუ­თარ თავ­ზე გავ­გუ­ლის­დი, თან ისე მი­ჭერ­და ცხვირ­ში, სუნ­თ­ქ­ვა არ შე­მეძ­ლო და თა­ვიც მის­კ­დე­ბო­და ტკი­ვი­ლის­გან. ზე­დი­ზედ ცე­მი­ნე­ბამ ხომ სრუ­ლე­ბით მო­მი­ღო ბო­ლო. ისე მაჟ­რი­ა­ლებ­და ტან­ში, ლა­მის იყო, ავ­კან­კა­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვი. მამ­ცივ­ნებ­და. ასეთ სა­ძა­გელ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში არა­სო­დეს ვყო­ფილ­ვარ. აააფ­ცხი! -ისევ და­ვა­ცე­მი­ნე და მირ­ზაშ­ვილ­მაც გა­მო­ა­ღო კა­რი.
სა­ვარ­ძელს მი­ვე­ლურ­ს­მ­ნე შე­ში­ნე­ბუ­ლი.
-ეს რას ნიშ­ნავს, გავ­ცივ­დით? სიცხეც ხომ არ გვაქვს? -თბი­ლი ღი­მი­ლით მომ­მარ­თა.
-ეტყო­ბა, სურ­დო და­მე­ტა­კა, -სა­ცო­და­ვად ამო­ვიკ­ნავ­ლე და ცხვირ­ზე წა­ვივ­ლე ხე­ლი, რომ ნეს­ტო­ებ­თან მომ­დ­გა­რი ცე­მი­ნე­ბა შე­მე­კა­ვე­ბი­ნა.
-ეგ სურ­დო კი არა, ვი­რუ­სია. ახ­ლა­ვე შინ წა­დით! -ჩვე­უ­ლი ტო­ნით მიბ­რ­ძა­ნა, ღი­მი­ლი კი თა­ვის სით­ბო­ი­ა­ნად გა­უქ­რა სა­ხე­ზე.
-არა, რას ამ­ბობთ! ცუ­დად არ ვარ. არა უშავს, ცო­ტა ხან­ში გა­მივ­ლის, -თა­ვი ჯი­უ­ტად გა­ვაქ­ნიე, ამა­სო­ბა­ში და­ცე­მი­ნე­ბა თი­თებ­შუა "გა­მის­ხ­ლ­ტა", -თან ბევ­რი საქ­მე მაქვს.
-თქვენ გინ­დათ, მეც მომ­ცე­ლოს ვი­რუს­მა? ხომ იცით, ის ისე­ვე გა­დამ­დე­ბია, რო­გორც თქვე­ნი სით­ბო, მაგ­რამ ვი­რუ­სის აკი­დე­ბა ნამ­დ­ვი­ლად არ მინ­და, სით­ბო­ზე კი არ ვიტყო­დი უარს. -ხუმ­რო­ბა­ნა­რე­ვი ტო­ნით მითხ­რა, ჩე­მი პალ­ტო სა­კიდ­რი­დან ჩა­მოხ­ს­ნა და ხელ­ში მო­ი­მარ­ჯ­ვა.
-აქ მა­თი სიაა, ვინც ამ დი­ლით და­გი­რე­კათ, -მი­ვუ­თი­თე ბლოკ­ნოტ­ზე და უხა­ლი­სოდ გა­ვუ­ყა­რე ხე­ლე­ბი პალ­ტო­ში.
მირ­ზამ პალ­ტოს სა­ყე­ლო­დან თმა მზრუნ­ვე­ლად ამო­მი­წია და უნე­ბუ­რად მი­სი თი­თე­ბი ჩემს ყელს შე­ე­ხო.
-ვა­ი­მე, ანი­კა, იწ­ვით... ასეთ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში რო­გორ უნ­და წახ­ვი­დეთ?
-არა­ფე­რია, უბ­რა­ლოდ, გა­ცი­ვე­ბუ­ლი ვარ, ფილ­ტ­ვე­ბის ან­თე­ბა კი არ დამ­მარ­თ­ვია! -ვი­მარ­თ­ლე თა­ვი აჭარ­ხ­ლე­ბულ­მა.
-ჰო­და, თუ ახ­ლა­ვე არ მი­ხე­დავთ თავს, და­გე­მარ­თე­ბათ! -უეც­რად აბო­ბოქ­რ­და, -ერ­თხელ უკ­ვე გითხა­რით, სუ­ლაც არ მინ­და, ჩემ გა­მო ფილ­ტ­ვე­ბის ან­თე­ბა და­ი­მარ­თოთ-მეთ­ქი!
თა­ვი დამ­ნა­შა­ვედ ვიგ­რ­ძე­ნი და გა­დავ­წყ­ვი­ტე, მო­მე­ბო­დი­შე­ბი­ნა:
-ბა­ტო­ნო მირ­ზა... -მაგ­რამ სიტყ­ვის დას­რუ­ლე­ბა ვერ მო­ვას­წა­რი, რომ ისევ და­მა­ცე­მი­ნა, თან ვერც პირ­ზე ხე­ლის აფა­რე­ბა გა­მო­მი­ვი­და დრო­უ­ლად.
-ახ­ლა­ვე გას­წი­ეთ შინ და ჩა­წე­ქით! -ისევ მიბ­რ­ძა­ნა.
-მივ­დი­ვარ. -ჩა­ვი­ლუღ­ლუ­ღე სიცხის­გან გა­თან­გულ­მა და კარს მი­ვა­შუ­რე...

მთე­ლი დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში მე­ძი­ნა. ერ­თხელ წა­ვარ­თ­ვი ძილს თა­ვი, ისიც იმი­ტომ, რომ ბე­ბი­ამ და­მი­რე­კა და რა­ღა­ცა­ზე დიდ­ხანს მე­ლა­პა­რა­კა, მაგ­რამ აღარ მახ­სოვს, რა­ზე. შემ­დეგ ისევ მკვდა­რი­ვით ჩა­მე­ძი­ნა.
მე­ო­რე დღეს ოდ­ნავ უკეთ ვიგ­რ­ძე­ნი თა­ვი, წამ­ლებ­მა მიშ­ვე­ლა. სა­ღა­მოს მირ­ზაშ­ვილ­მა და­მი­რე­კა და მო­მი­კითხა.
-ექი­მი ხომ არ გჭირ­დე­ბათ, ანი­კა? -ყო­ველ­გ­ვა­რი მი­კიბ-მო­კიბ­ვის გა­რე­შე მკითხა.
-არა, არა, გმად­ლობთ! -შევ­ძა­ხე და კი­ნა­ღამ გუ­ლი ამო­მი­ვარ­და.
-სა­ში­ნე­ლი ხმა კი გაქვთ და...
-არც გა­რეგ­ნუ­ლად ვარ დი­დად კარ­გი სა­ნა­ხა­ვი.
მირ­ზას არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს, არც გა­მომ­შ­ვი­დო­ბე­ბია, მო­ბი­ლუ­რი გა­თი­შა. ცო­ტა არ იყოს, მეწყი­ნა, მაგ­რამ რა­ღას ვი­ზამ­დი, ისევ სა­ბან­ში გა­ვეხ­ვიე.
ხვე­ლე­ბა მახ­რ­ჩობ­და, რომ არა ეს ხვე­ლე­ბა, მთელ კვი­რას ვი­ძი­ნებ­დი. მაგ­რამ ისე მქონ­და ყე­ლი ჩახ­ლე­ჩი­ლი, ნერ­წყ­ვის გა­დაყ­ლაპ­ვა მი­ჭირ­და. წი­ნა­ღა­მეს წა­რა­მა­რა მახ­ვე­ლებ­და, ბა­ლიშ­ზე არ და­მა­დე­ბი­ნა თა­ვი. არც ახ­ლა მად­გა უკე­თე­სი დღე, თან წინ უგ­რ­ძე­სი ღა­მე მე­ლო­და.
ისევ ჩამ­თ­ვ­ლი­მა. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად კარ­ზე ზა­რის ხმა გა­ის­მა. რის ვაი-ვაგ­ლა­ხით გა­მოვ­ძ­ვე­რი ლო­გი­ნი­დან, ხა­ლა­თი მო­ვის­ხი და კა­რის გა­სა­ღე­ბად წავ­ფ­რა­ტუნ­დი...
ზღურ­ბ­ლ­ზე მირ­ზაშ­ვი­ლი ამეს­ვე­ტა.
-მო­მატყუ­ეთ! -გა­მო­მიცხა­და და ყუ­რადღე­ბით და­მიწყო თვა­ლი­ე­რე­ბა.
ეს იმას ნიშ­ნავს, რომ არ­ც­თუ ცუ­დად გა­მო­ვი­ყუ­რე­ბი -და­ვას­კ­ვე­ნი და ცო­ტა­თი დავ­მ­შ­ვიდ­დი.
ჩე­მი შე­ფი მი­პა­ტი­ჟე­ბას აღარ და­ე­ლო­და, ში­ნა­უ­რი­ვით შე­მო­ა­ლა­ჯა ჰოლ­ში და პირ­და­პირ სას­ტუმ­რო ოთა­ხის­კენ გა­იჭ­რა.
-ჩა­მო­ჯე­ქით, თო­რემ წა­იქ­ცე­ვით, -ის­ვე ბრძა­ნე­ბის ტო­ნით მომ­მარ­თა და ჩან­თი­დან პა­კე­ტე­ბის ამო­ლა­გე­ბა და­იწყო, -წამ­ლე­ბი მო­გი­ტა­ნეთ.
გუ­ლი ისე ამი­ჩუყ­და, ტი­რი­ლი მო­მინ­და.
-მთე­ლი სა­უ­კუ­ნე გა­ვი­და... -ჩურ­ჩუ­ლით ამოვ­თ­ქ­ვი და ნერ­წყ­ვი ძლივს გა­და­ვა­გო­რე, რომ არ ავ­ც­რემ­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვი.
-რო­დი­დან? -და­ინ­ტე­რეს­და მა­მა­კა­ცი და დი­ვან­ზე ჩემ გვერ­დით ჩა­მოჯ­და, -მას შემ­დეგ, რო­ცა ვი­ღაც თქვენ­ზე ზრუ­ნავ­და?
-დი­დი მად­ლო­ბა, რომ შე­წუხ­დით. მქონ­და წამ­ლე­ბი, რა­ტომ და­ი­ხარ­ჯეთ.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ხარ­ხა­რი აუტყ­და.
-ჩემს ჯი­ბეს უფ­რ­თხილ­დე­ბით, ანი­კა?
-თავს ყო­ველ­თ­ვის უხერ­ხუ­ლად ვგრძნობ, როცა ჩე­მი გუ­ლის­თ­ვის იხარ­ჯე­ბი­ან.
-და ეს ხში­რად ხდე­ბა?
გავ­წით­ლ­დი.
-არც მახ­სოვს, ბო­ლოს ეგ რო­დის მოხ­და, -დარ­ცხ­ვე­ნილ­მა გა­ვი­ღი­მე.
მირ­ზაშ­ვი­ლი რამ­დე­ნი­მე წამს და­ჟი­ნე­ბით მიმ­ზერ­და, მე­რე კი გა­ი­ხუმ­რა:
-მა­შინ ამით უნ­და ვი­სარ­გებ­ლო... თქვენ ხომ ასე­თი მკაც­რი ხართ ჩემ მი­მართ...
-ბა­ტო­ნო მირ­ზა, უნ­და მო­გი­ბო­დი­შოთ... -სა­უბ­რის თე­მა შევ­ც­ვა­ლე და ტრა­გი­კუ­ლად ამო­ვი­ხავ­ლე, ხმა სრუ­ლე­ბით წამ­რ­თ­მე­ო­და.
-ასე­თი რა ჩა­ი­დი­ნეთ?
-ქალ­ბა­ტონ ქე­თი­ზე რომ ვი­ეჭ­ვი­ა­ნე. ასე არ უნ­და მე­ფიქ­რა...
-ვე­რა­ფერს ვიტყ­ვი, დრო­ის შერ­ჩე­ვა გე­ხერ­ხე­ბათ! -მითხ­რა, -ეს წამ­ლე­ბი რომ მო­გი­ტა­ნეთ, იმის "სა­ფა­სუ­რი­ა" თუ გუ­ლით ინა­ნი­ებთ? კარ­გი, კარ­გი, ვხუმ­რობ, ნუ იბუს­ხე­ბით ასე. სხვა დროს ერთ-ორ "ტკბილ" სიტყ­ვას გეტყო­დით ასე­თი "გო­ნივ­რუ­ლი ეჭ­ვის­თ­ვის", მაგ­რამ ახ­ლა ცხვირ­და­სი­ვე­ბულს და გა­სა­ცო­და­ვე­ბულს რომ გხე­დავთ, ენა ვერ მიბ­რუნ­დე­ბა თქვენს და­სა­ტუქ­სად.
-ღირ­სი ვიქ­ნე­ბი, და­ვიმ­სა­ხუ­რე, -ცო­ტა არ იყოს, პა­თე­ტი­კუ­რად გა­მო­მი­ვი­და.
-ფრთხი­ლად, მე­ო­რე უკი­დუ­რე­სო­ბა­ში არ გა­და­ვარ­დეთ და მლიქ­ვ­ნე­ლო­ბა არ და­იწყოთ ახ­ლა. საჭ­მე­ლი გაქვთ რა­მე?
-მაქვს. მე და ბე­ბი­ა­ჩე­მი ყო­ველ­თ­ვის ბლო­მად ვყი­დუ­ლობთ პრო­დუქტს. -ვთქვი და ისევ ხვე­ლა ამიტყ­და.
-მა­შინ გა­მო­დის, მხო­ლოდ ხვე­ლე­ბის წა­მა­ლი უნ­და მო­გი­ტა­ნოთ... -და­ას­კ­ვ­ნა და ეგ­რე­ვე და­ა­მა­ტა, -ხშირ-ხში­რად.
გა­მე­ღი­მა.
-მი­ი­ღეთ ეს წამ­ლე­ბი და დრო­ზე გა­მო­ჯან­მ­რ­თელ­დით. აბა, თქვენ იცით, არ მო­იწყი­ნოთ. თუ რა­მე დაგ­ჭირ­დეთ, არ მო­მე­რი­დოთ. ჩათ­ვა­ლეთ, რომ დრო­ე­ბით თქვე­ნი პატ­რო­ნი მე ვარ. -ამ სიტყ­ვე­ბით ლო­ყა­ზე მიჩ­ქ­მი­ტა და წა­ვი­და.
მთე­ლი სა­ღა­მო მას­ზე ვფიქ­რობ­დი. წამ­ლე­ბიც დავ­ლიე და ჩემ­და გა­სა­ოც­რად, მი­სი მო­ტა­ნი­ლი ხვე­ლე­ბის წა­მა­ლი და მას­ზე ფიქ­რიც ისე მო­მიხ­და, რომ იმ ღა­მეს მკვდა­რი­ვით და­მე­ძი­ნა და დი­ლამ­დე ფე­ხი არ გა­მინ­ძ­რე­ვია.

მე­ო­რე დი­ლით, თვა­ლი გა­ვა­ხი­ლე თუ არა, მირ­ზაშ­ვი­ლი კვლავ თავ­ზე და­მად­გა -კი­დევ მო­მი­ტა­ნა წამ­ლე­ბი. მარ­თ­ლა ასე ხშირ-ხში­რად აპი­რებს აბე­ბით ჩემს მო­მა­რა­გე­ბას? კი­ნა­ღამ გა­მე­ცი­ნა.
მად­ლი­ე­რე­ბის­გან გუ­ლი გას­კ­დო­მა­ზე მქონ­და, მაგ­რამ თავს აშ­კა­რად უკეთ ვგრძნობ­დი.
-ეს კი­დევ მზა კერ­ძე­ბია, რომ სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში დიდ­ხანს ტრი­ალ­მა არ მო­გი­წი­ოთ. ბევ­რი არა­ფე­რი, ხა­ჭა­პუ­რი, ლო­ბი­ა­ნი და პი­ცაა, დღეს გე­ყო­ფათ. -მითხ­რა, ყვე­ლა­ფე­რი სამ­ზა­რე­უ­ლოს მა­გი­და­ზე და­ა­ლა­გა და წა­ვი­და.
ისე ვი­ყა­ვი გა­ხა­რე­ბუ­ლი მი­სი მზრუნ­ვე­ლო­ბით, ჰა­ერ­ში აწე­უ­ლი დავ­დი­ო­დი. ვგრძნობ­დი, რომ ყვე­ლა თა­ნამ­შ­რომ­ლის მი­მართ რო­დი იჩენ­და ასეთ გა­და­მე­ტე­ბულ ყუ­რადღე­ბას. რად­გან გა­მო­მარ­ჩია, ესე იგი, სხვა "რა­ღა­ცა­ში­ა" საქ­მე. ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ბო­რო­ტი ზრახ­ვე­ბის ვე­რა­ფე­რი შე­ვატყ­ვე.
სა­ღა­მოს ქა­ლა­ქის ტე­ლე­ფონ­მა ატე­ხა წკრი­ა­ლი.
-რო­გორ არის ჩე­მი მდი­ვან-თა­ნა­შემ­წე? -გა­ის­მა მირ­ზას "და­ცე­მა" ხმა.
-რა კარ­გია, რომ და­რე­კეთ, -წა­მო­ვი­ძა­ხე გა­ხა­რე­ბულ­მა.
-ხმა გა­მოგ­კე­თე­ბი­ათ, სა­მოც­დაცხ­რა წლის ქა­ლი­ვით აღარ "ხრი­წი­ნებთ".
ეგ "ხრი­წი­ნებთ" ვერ გა­ვი­გე, რას ნიშ­ნავ­და, მაგ­რამ რას და­ვე­ძებ? მთა­ვა­რია, ვახ­სოვ­ვარ.
-უკეთ ვარ... ბევ­რად... კარ­გა­დაც კი. ორ­შა­ბათს სამ­სა­ხურ­ში გა­მო­ვალ.
-ოღონდ იმ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, თუ სრუ­ლი­ად გა­მო­ჯან­მ­რ­თელ­დე­ბით. ხვე­ლე­ბე­ბი და წვინ­ტ­ლე­ბი არ და­მა­ნახ­ვოთ იცო­დეთ. -წა­მო­მი­ყე­ნა შეფ­მა პი­რო­ბე­ბი.
-გა­სა­გე­ბია, ექი­მო! -ღი­მი­ლით და­ვე­თან­ხ­მე.
-უკ­ვე ექი­მიც გავ­ხ­დი არა? -გა­ი­ცი­ნა, -იმე­დია, შა­ბათ-კვი­რის­თ­ვის რა­მე ისე­თი არ და­გი­გეგ­მავთ.
-ბე­ბი­ას მო­ნა­ხუ­ლე­ბა მინ­დო­და, მაგ­რამ ალ­ბათ ვერ გავ­რის­კავ, ვა­ი­თუ, ისევ გავ­ცივ­დე, თუმ­ცა აქეთ ვა­პი­რებ ჩა­მოყ­ვა­ნას.
-მეც რომ მო­ვი­ნა­ხუ­ლო, ვი­თომ რა­მე და­შავ­დე­ბა?
გა­ო­ცე­ბის­გან ლა­მის მეტყ­ვე­ლე­ბის უნა­რი დავ­კარ­გე, მაგ­რამ მსწრაფლ მო­ვუხ­მე გო­ნე­ბას.
-კი ბა­ტო­ნო, მობ­რ­ძან­დით.
-არა, თქვენ­თან კი არა, წილ­კან­ში რომ ჩა­ვი­დეთ. ანუ მე რომ წა­გიყ­ვა­ნოთ ჩა­მო­საყ­ვა­ნად.
-თქვენ რო­გორ შე­გა­წუ­ხოთ? -ამის თქმა­ღა მო­ვა­ხერ­ხე.
-ჯერ ერ­თი, გა­ვიწყ­დე­ბათ, რომ ქალ­ბა­ტონ­მა ნი­ნუ­ცამ ფინ­ჯან ჩა­ი­ზე დამ­პა­ტი­ჟა, ამი­ტომ მიწ­ვე­ვა­ზე უარის თქმა უზ­რ­დე­ლო­ბა­ში ჩა­მეთ­ვ­ლე­ბა. მე­ო­რეც, ძლივს და­გა­ყე­ნეთ ფეხ­ზე და ისევ რომ გა­მი­ცივ­დეთ, თა­ვი მექ­ნე­ბა მო­საკ­ლა­ვი. იცით, რამ­დე­ნი საქ­მე და­გიგ­როვ­დათ ამ სამ დღე­ში?
მი­სი ყო­ვე­ლი სიტყ­ვა მა­ლა­მო­სა­ვით მე­ფი­ნე­ბო­და გულ­ზე. "ფეხ­ზე და­გა­ყე­ნეთ", "გა­მი­ცივ­დეთ", "თა­ვი მექ­ნე­ბა მო­საკ­ლა­ვი"... თით­ქოს შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი მე­ლა­პა­რა­კე­ბო­და.
შევ­თან­ხ­მ­დით, რომ კვი­რას და­მი­რე­კავ­და და ერ­თად მო­ვი­ფიქ­რებ­დით, რო­მელ სა­ათ­ზე წავ­სუ­ლი­ყა­ვით.

შა­ბათ დი­ლით ბე­ბოს და­ვუ­რე­კე. მო­ხუ­ცი სი­ხა­რუ­ლით ცას ეწია.
-შე­იძ­ლე­ბა ჩემს შეფ­თან ერ­თად გეს­ტუმ­რო ხვალ, ბე­ბი­კო, -"შეფს" რომ წარ­მოვ­თ­ქ­ვამ­დი, ინ­ტო­ნა­ცი­ას სა­გან­გე­ბოდ გა­ვუს­ვი ხა­ზი, რომ ბე­ბი­ას ისევ არ ეკითხა, ეს კა­ცი შე­ნი საქ­მ­როაო?
ჩემ­და გა­სა­ოც­რად, ქალ­ბა­ტონ­მა ნი­ნუ­ცამ შე­სა­შუ­რი მეხ­სი­ე­რე­ბა გა­მო­ამ­ჟ­ღავ­ნა:
-კარ­გია, ბე­ბო, თუ მოხ­ვალთ. მე კი­დე­ვაც დავ­პა­ტი­ჟე ამას წი­ნათ.
სა­ო­ცა­რი ქა­ლი იყო ბე­ბი­ა­ჩე­მი. ხან­და­ხან ძალ­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი რა­მე­ე­ბი ავიწყ­დე­ბო­და, ხან­და­ხან კი ბო­ლო წვრილ­მა­ნამ­დე ახ­სოვ­და ყვე­ლა­ფე­რი. უც­ნა­უ­რი იყო მი­სი სკლე­რო­ზი, ასე­თი არას­დ­როს არა­ვის­გან გა­მე­გო­ნა.
კვი­რამ­დე ძლივს მო­ვით­მი­ნე. დი­ლით, გა­თენ­და თუ არა, ჯერ ბე­ბი­ას და­ვუ­რე­კე, იქ­ნებ და­ა­ვიწყ­და და გა­ვახ­სე­ნებ, რომ ჩას­ვ­ლი­სას თა­ვი არ მომ­ჭ­რას-მეთ­ქი.
-ბე­ბო, დღეს შე­იძ­ლე­ბა ჩა­მო­ვი­დეთ, ხომ გახ­სოვს, რაც გითხა­რი ორი დღის წინ?
-რომ იცო­დე, რა დრო ვა­ტა­რეთ, ანი, გა­ოც­დე­ბი, ბე­ბია. სად არ ვი­ყა­ვით, რა არ მო­ვი­ა­რეთ... ისე დაგ­ვა­ღამ­და მე და შენს ბიჭს, არც გაგ­ვი­გია.
წა­მით ვი­ფიქ­რე, ალ­ბათ კვლავ შე­მო­უ­ტია საწყალ ბე­ბი­ა­ჩემს სკლე­როზ­მა-მეთ­ქი, მაგ­რამ ისე­თი ენ­თუ­ზი­აზ­მით გა­ნაგ­რ­ძ­ნობ­და თხრო­ბას, პი­რი და­ვა­ღე: -გზად ყა­ვა დავ­ლი­ეთ, მე­რე, სე­ირ­ნო­ბით რომ ვი­ჯე­რეთ გუ­ლი, ვი­სა­დი­ლეთ კი­დეც. სხვა­თა შო­რის, მა­საც არა­ნაკ­ლებ ჰყვა­რე­ბია მო­ტო­ციკ­ლე­ბი. ასე რომ, გვა­რი­ა­ნად მო­ვილ­ხი­ნეთ. და­მე­ნა­ნა, შენ რომ არ იყა­ვი.
გა­ოგ­ნე­ბულ­მა ხმა ვერ ამო­ვი­ღე. ცო­ტა არ იყოს, შე­ფიქ­რი­ა­ნე­ბულ­მა დავ­კი­დე ყურ­მი­ლი. უჩე­მოდ რა­ტომ წა­ვი­და? გა­ვეფ­რ­თხი­ლე­ბი­ნე მა­ინც. ვი­თომ მო­მიფ­რ­თხილ­და, რომ ისევ არ ჩავ­ვარ­დ­ნი­ლი­ყა­ვი ლო­გი­ნად? მე­რე­და, ეთ­ქ­ვა მაგ და­ლოც­ვილს. ცუ­დი ის იყო, რომ საყ­ვე­დურ­საც ვერ ვეტყო­დი. უმა­დუ­რო­ბა­ში ჩა­მეთ­ვ­ლე­ბო­და. კა­ცი მთე­ლი კვი­რა გა­დამ­ყ­ვა, ლა­მის ყო­ველ­დღე აქ იყო, წამ­ლე­ბი და მთე­ლი ხო­რა­გი მოჰ­ქონ­და, მი­რე­კავ­და... უფ­რო დი­დი სა­ოც­რე­ბა ის იყო, რომ მთე­ლი დღე ბე­ბოს გვერ­დით გა­უ­ტა­რე­ბია და აქეთ-იქით დაჰ­ყავ­და თურ­მე. იქ­ნებ ტყუ­ი­ლია და მო­ხუ­ცის და­ბინ­დულ­მა გო­ნე­ბამ სურ­ვი­ლი რე­ა­ლო­ბად აღიქ­ვა? ვე­რა­ფე­რი გა­ვი­გე. რა ტი­პი იყო ეს მირ­ზა, ვერ მივ­ხ­ვ­დი -თავ­გ­ზა ამებ­ნა.
სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­ვე­დი და თით­ქ­მის მე­ქა­ნი­კუ­რად და­ვიწყე სა­დი­ლის მომ­ზა­დე­ბა. რო­გორც ჩანს, ბე­ბი­ას­თან წას­ვ­ლა გა­და­ი­დო. პი­რა­დად მე მირ­ზაშ­ვილ­თან და­რეკ­ვას არ ვა­პი­რებ. თუ უნ­და, თვი­თონ და­მი­რე­კოს. რამ­დენ­ჯერ­მე მა­ინც მი­ვე­დი ტე­ლე­ფონ­თან, ხომ არ რე­კავ­და და ვა­ი­თუ, ვერ გა­ვი­გო­ნე-მეთ­ქი. თქვენც არ მო­მიკ­ვ­დეთ. ჩე­მი გუ­ლის გა­სა­ხეთ­ქად, აპა­რა­ტი ჯი­უ­ტად დუმ­და. მო­ბი­ლუ­რი შარ­ვ­ლის უკა­ნა ჯი­ბე­ში ჩა­ვი­დე, თუ და­რე­კა, ძებ­ნამ არ მო­მი­წი­ოს-მეთ­ქი. არა, არ და­რე­კა და ვატყობ­დი, არც აპი­რებ­და.
ბო­ლოს მა­ინც არ მო­მით­მი­ნა გულ­მა და მე თვი­თონ დავ­რე­კე... ამა­ოდ, არა­ვინ მი­პა­სუ­ხა.
ნე­ტავ ვის­თან და­სე­ირ­ნობს ამ­ჯე­რად ის ვაჟ­ბა­ტო­ნი, რო­მელ მზე­თუ­ნა­ხავ­თა­ნაა? -ბოღ­მის­გან გა­სი­ვე­ბუ­ლი ვფიქ­რობ­დი და წინ და უკან დავ­დი­ო­დი სამ­ზა­რე­უ­ლო­სა და სას­ტუმ­რო ოთახს შო­რის. ამან რომ არ მიშ­ვე­ლა, რე­აქ­ტი­უ­ლი სის­წ­რა­ფით კარ­ტო­ფი­ლის გათ­ლას შე­ვუ­დე­ქი.
უეც­რად კარ­ზე ზა­რი და­ი­რე­კა. ად­გილს მოვ­წყ­დი და წამ­ში ჰოლ­ში გავ­ჩ­ნ­დი. კა­რი გა­მო­ვა­ღე და სა­დარ­ბა­ზო­ში "ის ვაჟ­ბა­ტო­ნი" და­ვი­ნა­ხე. გა­ო­ცე­ბის­გან თვა­ლე­ბი შუბ­ლ­ზე ამი­ვი­და. რომ აღა­რა­ფე­რი ვთქვი, თვი­თონ ალა­პა­რაკ­და.
-ფეხ­ზე ხართ, ცუ­და­დაც არ გა­მო­ი­ყუ­რე­ბით. -შე­ნიშ­ნა მან.
-ეს-ესაა, გი­რე­კავ­დით...
-მარ­თ­ლა? -გა­მომ­ც­დე­ლად ჩა­მე­კითხა და მა­შინ­ვე ენა მო­ვიკ­ვ­ნი­ტე. ნე­ტავ, რას ვე­უბ­ნე­ბო­დი, რომ ვუ­რე­კავ­დი. რა­ში აინ­ტე­რე­სებს ახ­ლა ამას, ვუ­რე­კავ­დი თუ არა? ვერ ვის­წავ­ლე ჭკუა და ვერც ენა და­ვი­მოკ­ლე...

გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი