ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიVII)
font-large font-small
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიVII)
ნაწარმოებზე თქვენი შთაბეჭდილება შეგიძლიათ გაგვიზიაროთ ელფოსტითhttp://svet­nov.wor­dpress.com/

სვეტა კვარაცხელია


მირ­ზაშ­ვილ­მა ჰა­ე­რი შე­იყ­ნო­სა.
_ რა­ღაც გემ­რი­ე­ლი სურ­ნე­ლი მომ­დის... რა­მეს ამ­ზა­დებთ? _ მკითხა და პა­სუ­ხის­თ­ვის არც და­უც­დია, ხე­ლით გან­ზე მიმ­წია და ოთახ­ში შე­მო­ა­ბი­ჯა.
_ ბე­ბი­ას ვე­ლა­პა­რა­კე...
_ მარ­თ­ლა? ძა­ლი­ან კარ­გი. სხვა­თა შო­რის, ქალ­ბა­ტონ ნი­ნუ­ცას არც ისე ცუ­დად აქვს მეხ­სი­ე­რე­ბის საქ­მე, _ მითხ­რა და თა­ვი­სი ჯა­დო თვა­ლე­ბი შე­მო­მა­ნა­თა, _ თქვენ კი სა­უცხო­ოდ გა­მო­ი­ყუ­რე­ბით, და­გიბ­რუნ­დათ სი­ლა­მა­ზე. არც კი გეტყო­დათ, რომ ავად­მ­ყო­ფობ­დით.
_ დი­დი მად­ლო­ბა, _ ამოვ­ღერ­ღე, _ რა­ტომ არ და­მი­რე­კეთ?
_ უნ­და და­მე­რე­კა? _ ისე­თი გა­ო­ცე­ბუ­ლი მო­მიბ­რუნ­და, თით­ქოს სა­ო­ცა­რი რამ მე­კითხოს.
_ ხომ მო­ვი­ლა­პა­რა­კეთ...
_ ააა! ეგ ხო, მო­ვი­ლა­პა­რა­კეთ, მაგ­რამ მე­რე გა­და­ვი­ფიქ­რე. გა­რეთ ცი­ვა, თქვენ კი ეს-ესაა, მა­ღა­ლი სიცხით ლო­გინ­ში იწე­ქით. ვაიდა, გა­ცი­ვე­ბუ­ლი­ყა­ვით, მე­რე რა პა­სუ­ხი უნ­და გა­მე­ცა ბე­ბია-ბა­ბუ­ე­ბის­თ­ვის? მო­ვარ­ჩი­ნე და ისევ გა­ვა­ცი­ვე-მეთ­ქი? არ ინაღ­ვ­ლოთ, მშვე­ნი­ე­რი დრო ვა­ტა­რეთ მე და ქალ­ბა­ტონ­მა ნი­ნუ­ცამ.
ჩე­მი გაბ­რა­ზე­ბა სადღაც გაქ­რა. მივ­ხ­ვ­დი, რომ საყ­ვე­დურს ვე­ღარ ვეტყო­დი.
_ თა­ვი ხომ არ მო­გა­ბეზ­რათ ბე­ბი­ამ?
_ რას ამ­ბობთ! დი­დად ვი­სი­ა­მოვ­ნეთ. ისე­თი ჩა­ის მომ­ზა­დე­ბა სცოდ­ნია, კი­დევ და კი­დევ მინ­დო­და და­ლე­ვა. ჟას-მი­ი­ი­ინ! _ პა­თე­ტი­კუ­რად წარ­მოთ­ქ­ვა საჩ­ვე­ნე­ბელ­თით­გაბ­ზე­კილ­მა, _ მე და ბე­ბი­ათ­ქ­ვენს, ჩვენ­ში დარ­ჩეს და, ბევრ სა­ერ­თო ინ­ტე­რე­სი აღ­მოგ­ვაჩ­ნ­და... ჰო­და... მარ­თ­ლა, სა­დი­ლად რა გვაქვს? _ მო­ხერ­ხე­ბუ­ლად გა­და­ი­ტა­ნა სა­უ­ბა­რი სხვა თე­მა­ზე.
_ კარ­ტო­ფილს ვწვავ. მაქვს წი­თე­ლი ტყემ­ლის სა­წე­ბე­ლი და კი­დევ შემ­წ­ვა­რი ღო­რის ხორ­ცი.
უც­ნა­უ­რია. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ეს კა­ცი ჩე­მი შე­ფი იყო, თა­ნაც თა­ვი თვი­თონ­ვე `და­ი­პა­ტი­ჟა~, ძალ­ზე უშუ­ა­ლოდ, თა­ვი­სუფ­ლად იქ­ცე­ო­და, თით­ქოს დი­დი ხნის მე­გობ­რე­ბი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვით და დი­დი მის­ვ­ლა-მოს­ვ­ლა გვქო­ნო­დეს ერ­თ­მა­ნეთ­თან.
სუფ­რა გავ­შა­ლეთ და მა­გი­დას მი­ვუს­ხე­დით. მირ­ზა გემ­რი­ე­ლად შე­ექ­ცე­ო­და სა­დილს, კრინ­ტიც არ და­უძ­რავს სამ­სა­ხურ­ზე. სა­მა­გი­ე­როდ, ჩე­მი ოჯა­ხით და­ინ­ტე­რეს­და.
_ მა­მათ­ქ­ვე­ნი მეც­ნი­ე­რი იყო? _ ბე­ბი­ას­თან სტუმ­რო­ბის `კვა­ლი~ და­ეტყო.
_ მთლად მეც­ნი­ერს ვერ ვიტყო­დი... ისე, სა­მეც­ნი­ე­რო კვლე­ვე­ბით იყო და­კა­ვე­ბუ­ლი.
_ ანუ იყო მეც­ნი­ე­რი. აუცი­ლე­ბე­ლი ხომ არ არის, მა­ინ­ც­და­მა­ინც გა­მო­გო­ნე­ბე­ბი ჰქო­ნო­და?
_ რბი­ლი და კე­თი­ლი კა­ცი იყო, სულ მუ­შა­ობ­და და ჩემ­თ­ვის ვერ იც­ლი­და.
_ მშობ­ლე­ბის სიკ­ვ­დი­ლის შემ­დეგ ძა­ლი­ან გაგ­ჭირ­ვე­ბი­ათ.
_ მაგ­რამ გა­მოვ­ძ­ვე­რით. სა­ერ­თოდ, სტა­ბი­ლუ­რო­ბის მომ­ხ­რე ვარ, ცო­ტა­თი ვკმა­ყო­ფილ­დე­ბი. ჩე­მი ოც­ნე­ბა ფე­შე­ნე­ბე­ლუ­რი სახ­ლი და მი­ლი­ო­ნე­ბი არას­დ­როს ყო­ფი­ლა. ვარ­ჩიე, ის ბი­ნა გა­მე­ყი­და და შე­და­რე­ბით მოკ­რ­ძა­ლე­ბულ­ში გად­მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი. სა­მა­გი­ე­როდ, მე და ბე­ბი­ამ იმ წლებ­ში შევ­ძე­ლით თა­ვის გა­ტა­ნა.
_ იმ წლებ­მა კვა­ლი და­გაჩ­ნი­ათ. გა­უცხო­ე­ბუ­ლი ხართ... ცო­ტა ჩა­კე­ტი­ლი გახ­დით, არა? გულ­და­ხუ­რუ­ლი...
_ არა, რა­ტომ... _ ავ­დე­ქი და სუფ­რის ალა­გე­ბა და­ვიწყე, ამით მი­ვა­ნიშ­ნე, რომ ეს თე­მა ამო­წუ­რუ­ლი იყო, არ მსი­ა­მოვ­ნებ­და ჩემ­ზე სა­უ­ბა­რი.
_ ანი­კა, ოდეს­მე ვინ­მეს თუ უკოც­ნია თქვენ­თ­ვის? _ თით­ქოს ყრუდ ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა.
წარ­ბე­ბი ავ­ზი­დე, ჩა­ვი­ცი­ნე და სხარ­ტად მი­ვუ­გე:
_ თუ მეხ­სი­ე­რე­ბა არ გვღა­ლა­ტობს მე ან თქვენ, წი­ნა ორ­შა­ბათს შე­მემ­თხ­ვა რა­ღაც მაგ­დაგ­ვა­რი. _ ექიდ­ნუ­რად შე­ვახ­სე­ნე.
_ მა­გას რა და­მა­ვიწყებს... იქამ­დე?
_ ეს რა, და­კითხ­ვაა?
_ არა, შე­კითხ­ვაა.
_ თა­ნაც, ძა­ლი­ან პი­რა­დუ­ლი.
_ მე­რე რა? მე მგო­ნი, ვიმ­სა­ხუ­რებ გუ­ლახ­დილ პა­სუხს, არა? მე რომ მსგავ­სი რამ მკითხოთ, ეგ­რე­ვე გი­პა­სუ­ხებთ, რო­გორ არა, თა­ნაც ძა­ლი­ან ბევ­რ­ჯერ-მეთ­ქი.
ღი­მი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე, მაგ­რამ პა­სუ­ხი მა­ინც არ გა­ვე­ცი.
_ კარ­გი, სხვა შე­კითხ­ვა ვცა­დოთ, _ მირ­ზაც ად­გა და და­ჟი­ნე­ბით შე­მო­მა­ჩერ­და, _ სურ­დომ გა­გი­ა­რათ თუ ისევ ისე­თი ვი­რუს­მა­ტა­რე­ბე­ლი ხართ? _ ამ სიტყ­ვე­ბით თეფ­შე­ბი ამა­ცა­ლა, მა­გი­და­ზე და­აბ­რუ­ნა და ხე­ლი მომ­ხ­ვია.
სუნ­თ­ქ­ვა შე­მეკ­რა.
_ რა თქმა უნ­და, ჯერ ისევ ვარ.
_ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ხართ?
_ წყა­ლი არ გა­უ­ვა. _ ხმა­დაბ­ლა ვთქვი და მი­სი სი­ახ­ლო­ვის­გან გუ­ლი გა­და­მი­ქან­და.
_ მა­ინც გავ­რის­კავ... _ ჩურ­ჩუ­ლით წარ­მოთ­ქ­ვა და ტუ­ჩებ­ზე წა­მე­ტა­ნა.
ჟრუ­ან­ტელ­მა მთელ სხე­ულ­ში ტალ­ღა­სა­ვით და­მი­ა­რა. მინ­დო­და, უსას­რუ­ლოდ გაგ­რ­ძე­ლე­ბუ­ლი­ყო ეს კოც­ნა, მაგ­რამ ვინ მა­ცა­ლა? ყვე­ლა­ფერს აქვს და­სას­რუ­ლი.
ერ­თხანს დაბ­ნე­უ­ლი ვი­დე­ქი, არ ვი­ცო­დი, რა მეთ­ქ­ვა ან რო­გორ მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი. თვა­ლებს ვე­რა­ფე­რი მო­ვუ­ხერ­ხე, სა­ი­თაც უნ­და გა­მე­ხე­და, ყველ­გან მირ­ზას მზე­რა დამ­ყ­ვე­ბო­და. ბო­ლოს ჩა­ვახ­ვე­ლე.
_ თუ ამით იმის თქმა გსურთ, დი­დი მად­ლო­ბა, სა­დი­ლი გემ­რი­ე­ლი იყოო, მა­შინ გა­სა­გე­ბია თქვე­ნი თავ­გა­მო­დე­ბა.
_ ნუ­თუ ასე­თი ნა­ძი­რა­ლას შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას ვტო­ვებ? _ მა­შინ­ვე შე­მიშ­ვა ხე­ლი და გან­ზე გად­გა.
სი­ცი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე და სი­ტუ­ა­ცი­აც უცებ გა­ნი­მუხ­ტა.
_ ცუღ­ლუ­ტობ! _ თი­თი და­მიქ­ნია და თვი­თო­ნაც გა­ი­ცი­ნა.
ჭურ­ჭე­ლი მხი­ა­რუ­ლი სა­უბ­რის თან­ხ­ლე­ბით გა­ი­რეცხა და რო­ცა მირ­ზაშ­ვი­ლის წას­ვ­ლის დრო მო­ვი­და, უეც­რად სე­რი­ო­ზუ­ლი სა­ხით მო­მა­ჩერ­და.
_ თქვენ მე იდე­ა­ლუ­რად გა­მი­მას­პინ­ძ­ლ­დით, ქალ­ბა­ტო­ნო თა­ნა­შემ­წევ. ამი­ტომ მინ­და, მეც გცეთ პა­ტი­ვი. ხვალ სა­ღა­მოს თა­ვი­სუ­ფა­ლი ხართ?
_ ეს პა­ე­მა­ნია? _ ენამ წინ გა­მის­წ­რო და გულ­ში სულ თავ-ბე­დი ვიწყევ­ლე.
_ არა, ეს ოფი­ცი­ა­ლუ­რი მი­პა­ტი­ჟე­ბაა ოფი­ცი­ა­ლურ ვახ­შამ­ზე.
_ საქ­მეს­თან და­კავ­ში­რე­ბით?
_ რა თქმა უნ­და! _ ნა­ხევ­რად ხუმ­რო­ბით მო­მი­გო და ვერ მივ­ხ­ვ­დი, მარ­თალს მე­უბ­ნე­ბო­და თუ მატყუ­ებ­და, _ ამი­ტომ სა­გან­გე­ბოდ გა­მო­იპ­რან­ჭეთ, რომ თა­ვი მო­ვი­წო­ნო.
_ ბევ­რ­ნი იქ­ნე­ბი­ან?
მუნ­ჯუ­რად გა­დათ­ვა­ლა თი­თე­ბით ღი­მილ­მო­რე­ულ­მა _ ერ­თი, ორი, სა­მი, ოთხი... სა­სა­ცი­ლოდ ხრი­და თი­თებს. ოთხის შემ­დეგ ისევ უკან და­უყ­ვა და ორ­ზე შე­ჩერ­და.
_ თით­ზე ჩა­მო­სათ­ვ­ლე­ლად ცო­ტა­ნი ვიქ­ნე­ბით.
_ ხვალ სამ­სა­ხუ­რის შემ­დეგ?
_ აბა, სამ­სა­ხურს ხომ არ გა­აც­დენთ? დამ­თავ­რ­დე­ბა თუ არა 6 სა­ა­თი, შინ დაბ­რუნ­დე­ბით, კოხ­ტად ჩა­იც­ვამთ და მე­რე მე გა­მო­გივ­ლით... და­ახ­ლო­ე­ბით 60 წუთ­ში.
_ ანუ ერთ სა­ათ­ში?
_ რო­გო­რი მიხ­ვედ­რი­ლი მდი­ვა­ნი მყავს, _ ახარ­ხარ­და...
რო­ცა მირ­ზაშ­ვი­ლი წა­ვი­და, თა­ვი­სუფ­ლად ამო­ვი­სუნ­თ­ქე, ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, მუხ­ლე­ბი აღარ მი­კან­კა­ლებ­და...

ორ­შა­ბათს სამ­სა­ხურ­ში გა­მოვ­ცხად­დი. ყვე­ლამ თბი­ლად მო­მი­კითხა. მირ­ზაშ­ვი­ლიც მე­გობ­რუ­ლად მო­მე­სალ­მა, ისე შემ­ხ­ვ­და, რო­გორც რი­გით თა­ნამ­შ­რო­მელს. მეც იგი­ვე რე­აქ­ცია მქონ­და. სა­ღა­მოს კი, რო­ცა კა­ბი­ნეტ­ში გა­მო­მი­ძა­ხა, თა­ვი იმა­ში და­ვი­ჭი­რე, რომ და­ჟი­ნე­ბით მივ­ჩე­რე­ბო­დი იმ ტუ­ჩებს, ასე ნა­ზად რომ მკოც­ნი­და წი­ნადღეს. რო­გორც კი შე­მომ­ხე­დავ­და, მა­შინ­ვე თვალს ავა­რი­დებ­დი, თუმ­ცა შევ­ნიშ­ნე, რომ თვი­თო­ნაც იმა­ვე­თი იყო და­კა­ვე­ბუ­ლი. პა­რა­ლე­ლუ­რად, მა­გი­და­ზე დო­კუ­მენ­ტა­ცია გა­ე­შა­ლა და იმას ჩაჰ­კირ­კი­ტებ­და. მე­რე თა­ვი ას­წია და მითხ­რა:
_ ხუთ­შა­ბათს ობი­ექ­ტ­ზე უნ­და გა­ვი­დე. დამ­ჭირ­დე­ბით.
_ მეც უნ­და გა­მოგ­ყ­ვეთ?
_ თქვენ ყველ­გან უნ­და გა­მომ­ყ­ვეთ, სა­დაც მო­ვი­სურ­ვებ. ასე­თია თქვე­ნი თა­ნამ­დე­ბო­ბა. გა­სა­გე­ბია?
უსიტყ­ვოდ და­ვუქ­ნიე თა­ვი. მი­სი მბრძა­ნებ­ლუ­რი ტო­ნი მსპობ­და და მა­ნად­გუ­რებ­და.
_ ახ­ლა კი დროა, ში­ნის­კენ გას­წი­ოთ, დრო არ იც­დის, _ თქვა და მა­ჯის სა­ათ­ზე და­ი­ხე­და, _ ზუს­ტად შვიდ­ზე თქვენს სა­დარ­ბა­ზოს­თან ვიქ­ნე­ბი დარ­ჭო­ბი­ლი.
კვლავ თა­ვის დაქ­ნე­ვით მი­ვა­ნიშ­ნე, გა­სა­გე­ბია-მეთ­ქი და კა­ბი­ნე­ტი დავ­ტო­ვე....

_ იცი? პირ­და­პირ გა­მა­ო­ცე, _ მითხ­რა, რო­გორც კი მან­ქა­ნა­ში ჩავ­ჯე­ქი.
ვი­ფიქ­რე, არას­წო­რად გა­ვი­გე-მეთ­ქი, ისე ხმა­დაბ­ლა წარ­მოთ­ქ­ვა, თან იმ­წუ­თას ძრა­ვაც აამუ­შა­ვა.
_ მა­პა­ტი­ეთ, ვერ გა­ვი­გო­ნე, რა მითხა­რით.
_ პირ­ველ რიგ­ში, მგო­ნი, დროა, მი­მარ­თ­ვის ზრდი­ლო­ბი­ა­ნი ფორ­მა და­ვი­ვიწყოთ და გავ­ში­ნა­ურ­დეთ. ხომ მარ­თა­ლი ვარ? ამ­დე­ნი რა­მის შემ­დეგ ცო­ტა უხერ­ხუ­ლიც კი არის, თქვე­ნო­ბით ვე­ლა­პა­რა­კოთ ერ­თ­მა­ნეთს. მე­ო­რეც: ვთქვი, გა­მა­ო­ცე-მეთ­ქი. მე კი, თუ სი­მარ­თ­ლე გა­ინ­ტე­რე­სებს, არ მი­ვე­კუთ­ვ­ნე­ბი იმ კა­ტე­გო­რი­ას, სა­რეკ­ლა­მო ბუკ­ლე­ტე­ბი­ვით რომ არი­გე­ბენ კომ­პ­ლი­მენ­ტებს.
_ ჰო-ო? _ ისე და­ვი­ბე­ნი, სიტყ­ვე­ბი ვერ ვი­პო­ვე პა­სუ­ხის გა­სა­ცე­მად, _ დი­დი მად­ლო­ბა.
ეს ერ­თი `სა­კუ­ბო­ვე~ კა­ბა მქონ­და, მე­ო­რა­დებ­ში ვი­ყი­დე ერ­თი წლის წინ, შა­ვი, თეთრ სა­ყე­ლო­თი. მოკ­ლე იყო, მუხ­ლამ­დე და წელ­ში გა­მოყ­ვა­ნი­ლი. ძა­ლი­ან მიხ­დე­ბო­და, ჩე­მი სხე­უ­ლის `ყვე­ლა სი­კე­თეს~ ერ­თი­ა­ნად აჩენ­და _ მკერდს, აღ­ნა­გო­ბას, ფე­ხებს...
_ აქამ­დეც ყო­ველ­თ­ვის ლა­მა­ზი იყა­ვი, მაგ­რამ დღეს... უბ­რა­ლოდ, სა­ოც­რად ლა­მა­ზი ხარ. _ ამ სიტყ­ვე­ბით ლა­მის ჩა­მიძ­ვ­რა თვა­ლებ­ში, მე კი გავ­წით­ლ­დი.
_ ეს, ალ­ბათ, ტან­საც­მ­ლის ბრა­ლია... _ `ვი­მარ­თ­ლე~ თა­ვი. რა სუ­ლე­ლუ­რი ფრა­ზა ვთქვი. შტე­რი, შტე­რი, შტე­რი!
უცებ გა­ი­ცი­ნა.
_ ალ­ბათ და­გაბ­ნიე, არა? მა­პა­ტიე, შეგ­ნე­ბუ­ლად არ გა­მი­კე­თე­ბია. შენ, ალ­ბათ, გახ­სოვს, მე ერ­თი სა­ში­ნე­ლი ნაკ­ლი მაქვს _ ყო­ველ­თ­ვის იმას ვლა­პა­რა­კობ, რა­საც ვფიქ­რობ.
_ ეგ ერ­თა­დერ­თია, რაც არას­დ­როს მა­ვიწყ­დე­ბა, _ მეც გა­ვი­ცი­ნე.
მივ­დი­ო­დით და თვალს არ მა­შო­რებ­და. გზას იშ­ვი­ა­თად გა­ხე­დავ­და, მე კი ხშირ-ხში­რად გა­მომ­ხე­დავ­და. შემ­დეგ ნე­ლი მოძ­რა­ო­ბით გა­და­აქ­ნია თა­ვი:
_ ასეც ვფიქ­რობ­დი... ნამ­დ­ვი­ლი შა­ვი ოქ­როს სა­ბა­დო გაქვს თავ­ზე, _ თქვა და მხარ­ზე დაყ­რი­ლი ჩე­მი შა­ვი თმა თით­ზე და­იხ­ვია, _ ასე­თი შე­ფე­რი­ლო­ბის თმა არას­დ­როს მი­ნა­ხავს. იღე­ბავ?
_ არა, ბუ­ნებ­რი­ვად ასე­თი ფე­რია.
_ მელ­ნის­ფე­რი დაჰ­კ­რავს თით­ქოს, არა?
_ ჰო. ბე­ბი­ას­გან მაქვს.
უეც­რად მან­ქა­ნა და­ა­მუხ­რუ­ჭა, მაგ­რამ ძრა­ვა არ გა­მო­ურ­თავს. ნა­ხევ­რად ჩემ­კენ შე­მობ­რუნ­და, თმის ნა­წი­ლი მაღ­ლა ას­წია და ხე­ლი გა­უშ­ვა, თან სი­ა­მოვ­ნე­ბით უყუ­რებ­და, რო­გორ და­ე­ფი­ნა იგი მხარ­ზე. ამ დროს ისე­თი ჯა­დოს­ნუ­რი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა ჰქონ­და, შე­მა­ხუ­რა. რო­გო­რი ფა­ტა­ლუ­რია მი­სი მომ­ნუს­ხ­ვე­ლო­ბა. ესეც ალ­ბათ თან­და­ყო­ლი­ლი ნი­ჭია, მაგ­რამ მე ასე ად­ვი­ლად ვერ და­მი­მორ­ჩი­ლებს. ვინ-ვინ და, მე ყვე­ლა­ზე კარ­გად ვი­ცი, რა­საც წარ­მო­ად­გენს სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში. წა­მი­ე­რად თვალ­წინ ანას სა­ხე ამო­მი­ტივ­ტივ­და, კა­ბი­ნეტ­ში რომ ეჩხუ­ბა და მე­რე მეც მი­მა­ლან­ძღა. ოოო, რო­გო­რი სა­ში­ში პროვ­ნე­ბაა, და­ტე­ნი­ლი პის­ტო­ლე­ტი­ვით, მას­თან თა­მა­ში ძა­ლი­ან სა­რის­კოა.
_ რა აზ­რე­ბი აიძუ­ლებს ამ ლა­მაზ ტუ­ჩებს, არ გა­ი­ღი­მოს? _ მკითხა მხი­ა­რუ­ლი ხმით და კვლავ გა­აგ­რ­ძე­ლა გზა. მი­სი კმა­ყო­ფი­ლი ღი­მი­ლის მი­ზე­ზის მიხ­ვედ­რა არ გამ­ჭირ­ვე­ბია _ ამ­წუ­თას მი­სი ცხოვ­რე­ბის მო­რი­გი ქა­ლი მე ვი­ყა­ვი, თუმ­ცა მხო­ლოდ ერ­თი სა­ღა­მო. არა, მირ­ზა, ეს ნო­მე­რი ჩემ­თან არ გა­გი­ვა!
_ ჩემ­თ­ვის ვფიქ­რობ­დი, ნე­ტავ მას შემ­დეგ თუ შეხ­ვ­და ანას-მეთ­ქი... _ მო­მენ­ტით ვი­სარ­გებ­ლე და `ჩა­ვურ­ტყი~, თან ანერ­ვი­უ­ლე­ბულ­მა მუხ­ლებ­ზე დაწყო­ბი­ლი ხე­ლე­ბი მოვ­მუშ­ტე, გუ­ლი კი ლა­მის ამო­მი­ვარ­და ბუ­დი­დან.
_ ანას? _ ჩემ­კენ მობ­რუ­ნე­ბულ­მა მის­მა პრო­ფილ­მა გა­ო­ცე­ბა გა­მო­ხა­ტა, _ და ვინ არის ეს ანა?
_ ის ქა­ლი, კა­ბი­ნეტ­ში რომ ჩხუ­ბობ­დით და მე რომ შემ­თხ­ვე­ვით მო­გის­მი­ნეთ.
_ ა, ასე ერ­ქ­ვა? _ შუბ­ლი შე­ჭ­მუხ­ნა, თით­ქოს იხ­სე­ნებ­სო, _ არ ვი­ცი, სად არის... და რა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს ამას? მას შემ­დეგ იმ­დენ­მა დრომ გა­ი­ა­რა...
`და იმ­დენ­მა ქალ­მა~... _ და­ვა­მა­ტე ფიქ­რებ­ში.
_ რო­გორც ვხვდე­ბი, _ ჩა­ი­ცი­ნა, _ საქ­მე ჩემს პი­რად ცხოვ­რე­ბას ეხე­ბა, არა?
არ ვუ­პა­სუ­ხე, მხო­ლოდ მხრე­ბი ავი­ჩე­ჩე.
_ თუ ამა­ზეა სა­უ­ბა­რი, გულ­წ­რ­ფე­ლად ვა­ღი­ა­რებ, რომ ბო­ლო წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში გან­დე­გი­ლი­ვით არ მიცხოვ­რია. ჰო, მყავ­და ქა­ლე­ბი... და შენ? შენ ხვდე­ბი ვინ­მეს სე­რი­ო­ზუ­ლად? მა­გა­ლი­თად, ბა­თოს თუ და­თოს?
_ არა. ახ­ლა სე­რი­ო­ზუ­ლი არა­ფე­რი ხდე­ბა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში, _ უფ­რო ჩა­ვი­ბურ­ტყუ­ნე, ვიდ­რე ვთქვი, თან არც ჩა­ვუ­ფიქ­რ­დი ჩემს ნათ­ქ­ვამს.
_ აჰააა. ანუ ვი­ღაც მა­ინც იყო, არა? _ უცე­რე­მო­ნი­ოდ გა­აგ­რ­ძე­ლა ჩე­მი და­კითხ­ვა.
უეც­რად მივ­ხ­ვ­დი, რომ ჩე­მი პა­სუ­ხი მის­თ­ვის, რა­ტომ­ღაც, მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი იყო და სა­გან­გე­ბოდ შე­ვარ­ჩიე სიტყ­ვე­ბი:
_ ცო­ტა ხნით ვხვდე­ბო­დი ერთ თა­ნამ­შ­რო­მელს, მაგ­რამ დი­დი ხა­ნია, ყვე­ლა­ფე­რი დამ­თავ­რ­და. თუმ­ცა, იმ ურ­თი­ერ­თო­ბას სე­რი­ო­ზულს ვერ და­ვარ­ქ­მევ­დი.
_ გა­სა­გე­ბია. _ მშრა­ლად მო­მი­გო, _ იმე­დია, შე­ნი რო­მე­ლი­მე გან­ხიბ­ლუ­ლი თაყ­ვა­ნის­მ­ცემ­ლის­გან ფი­ზი­ო­ნო­მი­ის `გა­ლა­მა­ზე­ბა~ არ მე­მუქ­რე­ბა...
ირი­ბად გავ­ხე­დე.
_ ვერ წარ­მო­მიდ­გე­ნია, ვინ­მეს თქვე­ნი ფი­ზი­ო­ნო­მი­ის გა­ლა­მა­ზე­ბის უფ­ლე­ბა მის­ცეთ.
_ თქვე­ნი კი არა, შე­ნი. _ შე­მის­წო­რა.
_ შე­ნი. _ გა­ვი­მე­ო­რე.
_ და ეს რო­გორ გა­ვი­გო? შე­ნი ნათ­ქ­ვა­მი ჩემს სა­სარ­გებ­ლოდ ღა­ღა­დებს თუ შენს გე­მოვ­ნე­ბა­ში მო­ხუ­ლიგ­ნო ტი­პე­ბი ჭარ­ბობს?
_ მე არ მაქვს გან­საზღ­ვ­რუ­ლი გე­მოვ­ნე­ბა. _ ვთქვი და გულ­ში ბო­რო­ტად და­ვა­მა­ტე: `შენ­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით~.
_ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ხარ?... და ის... ბა­თო თუ და­თო... იმა­ნაც და­კარ­გა შენ მი­მართ ინ­ტე­რე­სი?
_ მთლად არა, _ მი­ვუ­გე და სა­ხე გა­მიბ­რ­წყინ­და, მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ ეჭ­ვი­ა­ნობ­და. კი­დევ კარ­გი, ჩა­მობ­ნელ­და, თო­რემ აშ­კა­რად შე­მატყობ­და, რო­გორ იწე­ო­და ჩე­მი ტუ­ჩე­ბი გა­სა­ღი­მებ­ლად, _ საქ­მე ისაა, რომ ბო­ლო დროს ძა­ლი­ან მა­ბეზ­რებს თავს, მაგ­რამ ამას მა­ლე მო­ე­ღე­ბა ბო­ლო.
_ საწყა­ლი... გა­ტე­ხი­ლი გუ­ლი ჰქვია ამ მდგო­მა­რე­ო­ბას, არა? გახ­სოვს, რომ გითხა­რი, პა­სუხს აგებ ძა­ლი­ან ბევრ გა­ტე­ხილ გულ­ზე-მეთ­ქი... აი, სწო­რედ ამას ვგუ­ლის­ხ­მობ­დი.
_ მე ის არას­დ­როს მომ­წონ­და! _ ბრაზ­მა წა­მო­მი­ა­რა და ავი­ფოფ­რე.
_ მაშ ასე, ყვე­ლა მაჩ­ვე­ნებ­ლით და ნიშ­ნით ჩანს, რომ ახ­ლა ჩი­ტი­ვით თა­ვი­სუ­ფა­ლი ხარ. შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი არ გყავს და არც არა­ვინ გიყ­ვარს. ჰო­და, სა­ნამ სიყ­ვა­რუ­ლის ქა­რი და­უ­ბე­რავ­დეს, მინ­და, შექ­მ­ნი­ლი სი­ტუ­ა­ცია მაქ­სი­მა­ლუ­რი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბით გა­მო­ვი­ყე­ნო.
_ მე არა­ვის ვეპ­რან­ჭე­ბი, მთა­ვა­რი ეს არის.
_ აქ ნამ­ყო­ფი ხარ? _ უეც­რად შეც­ვა­ლა სა­უბ­რის თე­მა და გაბ­დღ­ვ­რი­ა­ლე­ბულ რეს­ტო­რანს მი­ა­ყე­ნა მან­ქა­ნა. _ პირ­ვე­ლი შეხ­ვედ­რი­სას ადა­მი­ა­ნე­ბის აქ მოყ­ვა­ნა მიყ­ვარს.
`ქა­ლე­ბი­სო, უნ­და გეთ­ქ­ვა, ვაჟ­ბა­ტო­ნო!~ _ კბი­ლი კბილს და­ვა­ჭი­რე, რომ ხმა­მაღ­ლა არ წა­მომ­ც­დე­ნო­და.
რო­გორ მომ­ჭ­რა ყუ­რი ამ ერ­თ­მა შეც­ვ­ლილ­მა სიტყ­ვამ. არა­და, ხომ აშ­კა­რა იყო, რომ ქა­ლე­ბი უნ­და ეთ­ქ­ვა. რო­გო­რი შე­უ­რაცხ­მ­ყო­ფე­ლია, რო­ცა ხვდე­ბი, რომ შენ მხო­ლოდ ერ­თი რგო­ლი ხარ უსას­რუ­ლოდ გრძელ ჯაჭ­ვ­ში.
რო­ცა ჩემ­თ­ვის ყვე­ლა­ფე­რი ნა­თე­ლი გახ­და, თა­ვი ამა­ყად ავ­წიე. ამას ვუჩ­ვე­ნებ სე­ირს. ამ სა­ღა­მოს მაქ­სი­მა­ლუ­რად ვი­სი­ა­მოვ­ნებ და მორ­ჩა, ეგ­რე­ვე წერ­ტილს დავ­ს­ვამ.
_ რას არ მივ­ცემ­დი ახ­ლა იმის გა­სა­გე­ბად, ამ­წუ­თას რა­ზე ფიქ­რობ.
შევ­ც­ბი. არ მე­გო­ნა, თუ მი­ყუ­რებ­და.
_ მი­ხა­რია, რომ ამ შეხ­ვედ­რა­ზე დამ­თან­ხ­მ­დი. _ მითხ­რა, ხე­ლი გა­მო­მი­წო­და და მან­ქა­ნი­დან გად­მოს­ვ­ლა­ში მო­მეხ­მა­რა, მე­რე ნი­კაპ­ზე ამომ­დო საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი, თა­ვი ამი­წია და თვა­ლებ­ში მომ­ნუს­ხ­ვე­ლად ჩამ­ხე­და, _ ამ სა­ღა­მოს დიდ­ხანს ვე­ლო­დი.
_ ნუ­თუ? _ სარ­კას­ტუ­ლად მი­ვუ­გე, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მი­სი შე­ხე­ბა მწვავ­და. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ვი­ნა­ნე, რომ წა­მოვ­ყე­ვი. ვგრძნობ­დი _ ცეცხლს ვე­თა­მა­შე­ბო­დი. ცეცხ­ლი კი ულ­მობ­ლად წვავს ადა­მი­ანს. რას უნ­და ვე­ლო­დო მის­გან? მე ხომ უბ­რა­ლო მდი­ვა­ნი ვარ, ის კი _ მდი­და­რი მა­მა­კა­ცი, რომ­ლის ფეხ­ქ­ვეშ ქა­ლე­ბი სი­ა­მოვ­ნე­ბით ეგე­ბი­ან. სუ­ლაც არ მინ­და, ერ­თი რი­გი­თი ქა­ლი ვი­ყო მის ცხოვ­რე­ბა­ში, რო­მელ­საც გა­და­უვ­ლის, გა­თე­ლავს და მი­აგ­დებს. სა­მად­ლოდ შე­იძ­ლე­ბა კარ­გი ხელ­ფა­სი და­მი­ნიშ­ნოს, ან მო­ბეზ­რე­ბის შემ­დეგ სხვა, მის­ნა­ირ `შეფს გა­და­უ­ლო­ცოს~ ჩე­მი თა­ვი.
_ რა ნუ­თუ? _ ჩა­მე­კითხა.
_ რა­ღაც არ მჯე­რა.
_ ვეც­დე­ბი, და­გარ­წ­მუ­ნო ჩემს გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბა­ში, _ თქვა, ხელ­კა­ვი გა­მომ­დო და მარ­მა­რი­ლოს კი­ბეს შე­ვუ­ყე­ვით.
_ ხე­დავ, რო­გორ გი­ყუ­რე­ბენ? მე კი ამა­ყი ვარ შენ­ნა­ი­რი ქა­ლის გვერ­დით. საწყა­ლი კა­ცე­ბი...
_ და საწყა­ლი ქა­ლე­ბი, _ ვალ­ში არ დავ­რ­ჩი.
ამ დროს კარ­თან შვე­ი­ცა­რი შე­მოგ­ვე­გე­ბა და ჩვენს მა­გი­დას­თან მიგ­ვა­ცი­ლა. გა­მიკ­ვირ­და, რო­ცა მა­გი­და ცა­რი­ე­ლი დაგ­ვ­ხ­ვ­და.
_ სხვე­ბი სად არი­ან? _ ვი­კითხე გა­ო­ცე­ბულ­მა.
_ ვინ სხვე­ბი?
_ თით­ზე ჩა­მო­სათ­ვ­ლელ­ნი... ხომ მითხა­რი, რამ­დე­ნი­მე ვიქ­ნე­ბი­თო.
_ თით­ზე ჩა­მო­სათ­ვ­ლელ­ში ჩე­მი და შე­ნი თა­ვი ვი­გუ­ლის­ხ­მე. რო­ცა სა­სი­ა­მოვ­ნოდ ვა­პი­რებ დროს ტა­რე­ბას, მოწ­მე­ე­ბი არ მჭირ­დე­ბა, _ მრა­ვალ­მ­ნიშ­ვ­ნე­ლოვ­ნად ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა.
ამა­სო­ბა­ში ოფი­ცი­ან­ტი მოგ­ვი­ახ­ლოვ­და და მე­ნიუ გა­მოგ­ვი­წო­და.
_ თა­კო, შე­ნე­ბუ­რი კოქ­ტე­ი­ლი მოგ­ვი­ტა­ნე ჯერ, ნა­პერ­წ­კ­ლებს რომ აყ­რე­ვი­ნებს კაცს თვა­ლე­ბი­დან, და­ნარ­ჩე­ნი კა­კიმ იცის, ის მოგ­ვემ­სა­ხუ­რე­ბა.
_ ორი? _ ორი თი­თი აჩ­ვე­ნა გო­გო­ნამ.
_ ორი, რა თქმა უნ­და.
თა­კო წა­ვი­და თუ არა, მირ­ზას დამ­ცი­ნა­ვი მზე­რით გავ­ხე­დე.
_ მო­ხიბ­ვ­ლის ერთ-ერ­თი შე­ნე­უ­ლი წე­სია? _ შე­ვე­ცა­დე, ეშ­მა­კუ­რი ღი­მი­ლი გა­მო­მე­ხა­ტა ამ შე­კითხ­ვი­სას.
ხარ­ხა­რი აუტყ­და. სი­ცი­ლის დროს თვა­ლე­ბის ირ­გ­ვ­ლივ წვრილ-წვრი­ლი ნა­ო­ჭე­ბი და­აჩ­ნ­და, რა­მაც უფ­რო მომ­ნუს­ხ­ვე­ლი გა­ხა­და.
_ და­მი­ჯე­რე, ანი­კა. ქა­ლი თუ მო­მინ­დე­ბა, მის `და­სათ­რე­ვად~ არც კოქ­ტე­ი­ლი დამ­ჭირ­დე­ბა და არც სხვა საც­დუ­ნე­ბე­ლი რა­მერუ­მე­ე­ბი.
თით­ქოს ორ­თ­ქ­ლის აბა­ნო­ში შე­მაგ­დე­სო, ისე შე­მა­ხუ­რა. ვიგ­რ­ძე­ნი, რო­გორ და­მე­წინ­წ­კ­ლა შუბ­ლი ოფ­ლის წვე­თე­ბით.
ამ დროს ლურ­ჯ­ბან­ტი­ა­ნი მა­მა­კა­ცი მოგ­ვი­ახ­ლოვ­და და ორი წი­თე­ლი ფე­რის კოქ­ტე­ი­ლი­ა­ნი ბო­კა­ლი ჩა­მოდ­გა მა­გი­და­ზე, თან მხურ­ვა­ლედ მი­ე­სალ­მა მირ­ზას.
_ კა­კი, რო­გო­რაა საქ­მე­ე­ბი? _ ჩემ­მა შეფ­მა მხარ­ზე დაჰ­კ­რა ხე­ლი.
_ კარ­გად, კარ­გად.
_ გმად­ლობთ. რის­გა­ნაა ეს კოქ­ტე­ი­ლი დამ­ზა­დე­ბუ­ლი? _ შე­ვე­კითხე ოფი­ცი­ანტს.
_ ოოო, ეს სამ­ხედ­რო სა­ი­დუმ­ლო­ე­ბაა, ქალ­ბა­ტო­ნო. და თუ სა­ი­დუმ­ლო გა­ვე­ცი, მე­თა­უ­რი და­მა­სა­მა­რებს, _ ღი­მი­ლით მი­პა­სუ­ხა და `მე­თა­ურს~ ორაზ­როვ­ნად გა­ხე­და.
მირ­ზამ ჩა­იფხუ­კუ­ნა და მარ­ტო რომ დავ­რ­ჩით, კმა­ყო­ფილ­მა მითხ­რა:
_ და­ი­ნა­ხე, რო­გორ გი­ყუ­რებ­და? შენ ნამ­დ­ვი­ლი ფუ­რო­რი მო­ახ­დი­ნე აქ.
მის ხმა­ში ირო­ნი­უ­ლი ნო­ტე­ბი და­ვი­ჭი­რე და ავი­ლე­წე...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი