ჯეინ ეარი (თავი XXVI)
font-large font-small
ჯეინ ეარი (თავი XXVI)
თა­ვი ოც­და­მე­ექ­ვსე

ვერც კი შევ­ნიშნე, რო­გო­რი დღე იყო, მოწ­მენ­დი­ლი თუ ნის­ლი­ა­ნი, რო­დე­საც ხეი­ვანში ჩა­ვედით. მე არც ცას ვუ­ყუ­რებ­დი და არც მი­წას, მხო­ლოდ სა­კუ­თარ გულ­ში ვი­ყუ­რე­ბო­დი და ორი­ვე, რო­გორც გუ­ლი, ისე თვა­ლები, მეჩ­ვე­ნებ­ოდა, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­ზე იყო მი­ჯაჭ­ვუ­ლი. მინ­დო­და, და­მე­ნა­ხა ის უხი­ლა­ვი სა­განი, რო­მელ­საც, რაც წინ მივ­დი­ო­დით, ასე­თი ულ­მო­ბე­ლი და მკ­აცრი თვა­ლით უჭ­ვ­რეტ­და. ასე­ვე მინ­დო­და, გა­მეგო მი­სი ფიქ­რე­ბი, რო­მელ­თა ძა­ლას ასე ეწ­ინა­ა­ღმ­დე­გებ­ოდა და ეუ­რჩებ­ოდა.
ის ეკ­ლესიის ეზოს ჭიშკ­არ­თან შე­ჩერ­და, შე­ამ­ჩნია, რომ სულს ძლივ­ს­ღა ვით­ქ­ვამ­დი.
- მკ­აცრი ვარ, არა, სიყ­ვა­რულ­ში? - მკი­თხა მან. - შეი­სვე­ნე რამ­დენ­იმე წა­მი და და­მეყ­რდენი, ჯე­ინ.
ახ­ლაც შემ­იძლია გავ­იხსენო ის სუ­რა­თი: ჩემ წინ იყო მშვი­დად აღ­მართული ძვე­ლი, ნაც­რისფე­რკ­ედ­ლებ­იანი საყ­დარი; სამ­რე­კლოს გარ­შემო ჭილ­ყ­ვავ­ნი და­ფარ­ფა­ტებ­დნენ, მა­ღ­ლა დი­ლის მზის სხი­ვე­ბით წით­ლად პი­რა­ტკ­ეცილი ცა მახ­სოვს, აგ­რეთ­ვე, საფ­ლავის მწვა­ნე ბორ­ც­ვე­ბი და არც ორი უცხო ადამ­იანის ლან­დი და­მავ­იწყდე­ბა, რო­მელ­ნიც ამ პა­ტა­რა ბორ­ც­ვებს შო­რის და­აბ­ოტებ­დნენ და მხო­ლოდ სულ რამ­დენ­იმე, ხავ­სით და­ფარულ საფ­ლავის ქვა­ზე სა­მახსოვროდ ამ­ოკ­ვეთილ წარ­წე­რებს კი­თხულობდნენ. მე ისი­ნი იმი­ტომ შე­ვამ­ჩნიე, რომ, რო­გორც კი ჩვენ შეგ­ვნიშნეს, ეკ­ლესიის უკ­ან მი­ი­მალ­ნენ. ეჭ­ვიც კი აღ­არ მე­პა­რებ­ოდა, რომ ისი­ნი ტა­ძარში გა­ნის კარ­იდან შემ­ოვიდოდნენ და ჯვრის­წე­რის ცე­რემ­ონიალს და­ეს­წრებ­ოდნენ. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა ისი­ნი ვერ შენ­იშნა, რად­გან თვალ­მოუშორებ­ლად მე ჩამ­ყურებ­და სა­ხეში, რის გა­მოც ძა­რღ­ვებში სის­ხ­ლის მოძ­რაო­ბა შემ­იწყდა; შუბ­ლ­ზე ცვა­რი­ვით გამ­ოჟო­ნა ოფ­ლ­მა და სა­ხე და ტუ­ჩე­ბი გამ­იცივდა. რო­დე­საც გონს მო­ვე­დი, მან ფრთხი­ლად ჩა­მა­ტა­რა ბი­ლიკ­ზე საყ­დ­რის კა­რამ­დე.
შე­ვედით მდუ­მა­რებით მო­ცულ პა­ტა­რა საყ­დარში; თეთრ სტი­ქარ­ში გა­მოწყო­ბი­ლი მღვ­დელი დაბ­ლა, სა­კუ­რთხე­ველ­თან გვიც­დი­და; დია­კონიც მის გვერ­დით იდ­გა; ირ­გ­ვ­ლივ სრუ­ლი მყუდ­როე­ბა გა­მე­ფებულიყო. მხო­ლოდ ორი ჩრდი­ლი მოძ­რაო­ბდა ჩვენ­გან შორს, კუ­თხეში. ჩე­მი ვა­რაუდი გა­მარ­თლდა; უც­ნო­ბე­ბი ჩვენ­ზე ად­რე შე­პარ­ულიყვნენ იქ და ახ­ლა რო­ჩეს­ტე­რების აკლ­დამის გვერ­დით ჩვე­ნკ­ენ ზურ­გ­შექ­ცეულნი იდ­გ­ნენ. ისი­ნი მო­ა­ჯი­რის იქით ძველ, ჟამ­თა სვლი­სა­გან და­ლა­ქა­ვებულ მარ­მარილოს ძეგლს ათ­ვალ­იე­რებ­დნენ, რო­მელ­ზეც გამ­ოსახული მუხ­ლ­მოდ­რე­კილი ან­გელოზი, სამ­ოქა­ლაქო ომის დროს მარ­ს­ტონ მუ­რის ბრძო­ლა­ში და­ღუპული დაი­მერ დე რო­ჩეს­ტერ­ისა და მი­სი მე­უღლის, ელ­ისა­ბედის, ნეშტს და­რაჯ­ობდა.
ჩვენ სა­კუ­რთხე­ველ­თან სწო­რედ იმ ად­გილზე დავ­დექით, რო­მე­ლიც მხო­ლოდ ჯვრის­წე­რის­თ­ვის იყო გა­მო­ყო­ფი­ლი. უკ­ა­ნა მხრი­დან ფრთხი­ლი ნა­ბი­ჯის ხმა შემ­ომეს­მა. თა­ვი გვერ­დზე მი­ვაბ­რუნე და ცხა­დად შე­ვამ­ჩნიე, ერ­თ-ერ­თი უც­ნო­ბი ჯენ­ტლმენ­თა­განი სა­კუ­რთხე­ველს უახ­ლოვდებ­ოდა. მღვ­დელ­მსახ­ურე­ბა და­იწყო. ახ­სნა-­გან­მარ­ტე­ბა ქორ­წი­ნე­ბის როლ­ზე უკ­ვე წა­კითხული გვქონ­და, რო­ცა მღვ­დელ­მა ერ­თი ნა­ბი­ჯი წინ გად­მოდგა, ოდ­ნავ გად­მოიხა­რა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­ისკ­ენ და გა­ნაგრძო:
- გთხოვთ და, ამას­თა­ნა­ვე, გიბ­რ­ძა­ნებთ ორი­ვეს (რად­გან გა­ნკითხვის დღ­ეს, მარ­თლმსაჯ­ულების წი­ნა­შე, გულ­ში ჩა­მარხული ყვე­ლა სა­ი­დუმ­ლო უნ­და გამ­ოა­შკ­ა­რავ­დეს), თუ რო­მელ­იმე თქვენ­განს აქვს რაი­მე და­მაბ­რკო­ლე­ბელი მი­ზე­ზი, რის გა­მოც არ შეუ­ძლია კან­ონიერი ქორ­წი­ნე­ბით შე­უღლ­დეს მეო­რეს­თან, საჭ­იროა, ახ­ლა­ვე აღ­იაროს, თო­რემ დარ­წმუნებული უნ­და ბრძან­დებ­ოდეთ, მათ კავ­შირს, რო­მელ­ნიც სრუ­ლი­ად სხვა გზით, ე.ი. ღვთის მი­ერ დად­გენილი კა­ნო­ნის გა­რე­შე, შე­უღ­ლებ­ულან, ზე­ცი­უ­რი მა­მა არ ამ­ტკი­ცებს, ქორ­წი­ნე­ბა კან­ონიე­რად არ ით­ვ­ლე­ბა.
ის შე­ჩერ­და, რო­გორც ამას წე­სი მო­ითხოვ­და. გა­ნა, ოდეს­მე და­რღ­ვეუ­ლა დუ­მი­ლი ამ წი­ნა­და­დების შემ­დეგ რაი­მე პა­სუ­ხით? შე­საძ­ლე­ბელ­ია, სა­უკუ­ნეში ერ­თხელ. მღვ­დელ­მაც წიგ­ნი­დან თვალ­მოუშორებ­ლად ერთ წამს სუ­ლი მო­ით­ქ­ვა და უნ­დო­და გა­ნეგრძო. მან ხე­ლიც კი გაი­წოდა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­ისკ­ენ და პი­რიც გა­ა­ღო, რომ ეკი­თხა: "გსურთ ჯვა­რი დაი­წეროთ ამ ქალ­ზეო?~ რომ სულ ახ­ლოს, გა­რკ­ვევით გაი­სმა ვიღ­აცის ხმა:
- ჯვრის­წე­რა არ მოხ­დე­ბა. გიცხა­დებთ, მას წინ დი­დი და­მაბ­რკო­ლე­ბელი მი­ზე­ზი ეღო­ბე­ბა.
მღვ­დელ­მა მო­საუ­ბრეს ახე­და და დად­უმდა. დია­კონიც თით­ქ­მის ასე­ვე მო­იქ­ცა. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ოდ­ნავ შეი­რხა, მის ფეხ­ქვეშ თით­ქოს მი­წის­ძ­ვ­რი­სა­გან დე­დამ­იწა შერ­ყეულიყოს. მე­რე შე­ე­ცა­და, უფ­რო მტკი­ცედ მოე­მაგ­რებ­ინა ფე­ხი მი­წა­ზე და თავ­მოუბრუნებ­ლად, ისე, რომ არა­ვის­თ­ვის შეუ­ხე­დავს, თქვა: - გა­ნაგ­რძეთ.
ირ­გ­ვ­ლივ სა­მარ­ისებური დუ­მი­ლი გა­მეფ­და, რო­დე­საც და­ბალი და ყრუ ხმით მან ეს სიტყ­ვე­ბი წარ­მოთქვა. მე­რე კი მის­ტერ ვუდ­მა უცებ გა­ნაც­ხა­და: - ასე­თი გან­ცხა­დების შემ­დეგ არ შემ­იძლია გან­ვაგრძო, ყვე­ლა­ფერი უნ­და გამ­ოირკ­ვეს. საჭ­იროა ვი­ცო­დე, ყო­ველ­ივე ეს სიც­რუეა თუ სი­მარ­თლე.
- ჯვრის­წე­რა ჩაშ­ლილია, - დაუ­მა­ტა ბო­ლოს ვიღ­აცის ხმამ ჩვენ უკ­ან. - შემ­იძლია ჩე­მი მტკი­ცე­ბა და­ვა­საბუთო: ამ ქორ­წი­ნე­ბას წინ ძალ­იან დი­დი დაბ­რკო­ლე­ბა ეღო­ბე­ბა.
მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა ყვე­ლა­ფერი გაი­გონა, მაგ­რამ ჩან­და, ყუ­რა­დღ­ე­ბას აღ­არ აქ­ცევ­და. იდ­გა სას­ტიკი და შეუ­დრე­კ­ელი. ოდ­ნა­ვა­დაც არ იძ­ვ­რო­და, მხო­ლოდ ხელს არ მიშ­ვებ­და. ოჰ, რო­გორ ღე­ლავ­და და რო­გორ ძლიე­რად მი­ჭერ­და ხელს ხელ­ზე! რო­გორ ჰგავ­და ამ­წუთას მი­სი გაფ­ითრებული, ძლი­ე­რი და მტკი­ცე ნე­ბის­ყო­ფის გამ­ომხატ­ველი შუბ­ლი ძნე­ლად სა­ტეხ მარ­მარილოს; რო­გორ ანა­თებ­და თვა­ლები ან რა და­ძაბული მზე­რა ჰქონ­და და რა ვე­ლუ­რი ცეცხ­ლი უღვ­იოდა მათ­ში.
ჩან­და, მის­ტერ ვუ­დი დაი­ბნა.
- მა­ინც, რა დაბ­რკო­ლე­ბაა ასე­თი? - იკი­თხა მან. - იქ­ნებ მი­სი თავ­იდან აც­ილე­ბა შეი­ძლე­ბა და გავ­მარ­თლდეთ?
- სა­ეჭ­ვოა, - წარ­მოთქვა იმა­ვე ხმამ. - მე მას შეუ­ძლე­ბელი ვუ­წო­დე და არც უსა­ბუ­თოდ ვლა­პა­რა­კობ.
მო­საუ­ბრე წინ წამ­ოდგა, მო­აჯ­ირზე გად­მოიხა­რა და გა­ნაგრძო. თი­თო­ე­ულ სიტყ­ვას მტკი­ცედ, გა­რკ­ვევით, მშვი­დად და, ამას­თა­ნა­ვე, ხმა­დაბ­ლა წარ­მოთქვამ­და.
- საქ­მე, უბ­რა­ლოდ, პირ­ველ ქორ­წი­ნე­ბას ეხე­ბა. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს მე­უღ­ლე ჰყავს, რო­მე­ლიც ჯერ ისევ ცოცხალ­ია.
მე­ხის და­ცე­მაც ვერ ამ­ითრთოლებ­და ისე ნერ­ვებს, რო­გორც ამ ხმა­დაბ­ლა წარ­მოთქმულმა სიტყ­ვებ­მა იმოქ­მე­და ჩემ­ზე. მათ­მა მომ­წამ­ვლელ­მა ძა­ლამ სის­ხ­ლი ისე ამ­იჩქროლა, რა­საც ვერც ყინ­ვა და ვერც ცეცხ­ლი ვერ მაგ­რძნობინებ­და. ძალ­-ღო­ნე მო­ვიკრ­იბე: ვგრძნობ­დი, გუ­ლი არ წამ­ივიდოდა; მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს შევ­ხე­დე და ვაი­ძულე, მა­საც შემ­ოე­ხე­და ჩემ­თ­ვის. მას მთელ სა­ხე­ზე მი­წის­ფე­რი დას­დებ­ოდა; ჯი­უ­ტად მომ­ზი­რალ თვა­ლებში ცეცხ­ლი უკრ­თოდა. ის არა­ფერს უარ­ყოფდა და ყო­ველ­ივეს ამ­ქვეყ­ნად გამ­ომწვე­ვად შეჰ­ყურებ­და; არც იღი­მებ­ოდა, არც მე­ლა­პა­რა­კ­ებ­ოდა და, თით­ქოს, ვე­ღ­არც იმას გრძნობ­და, რომ მის გვერ­დით სუ­ლი­ე­რი არ­სე­ბა იდ­გა. ის მხო­ლოდ წელ­ზე ხელს მხვევ­და და, რაც შე­ეძლო, თავ­ისკ­ენ მი­ზი­დავ­და.
- ვინ ხართ თქვენ? - ჰკი­თხა მან აბე­ზარს.
- ჩე­მი გვა­რი ბრიგ­სია. სა­სა­მართლოს რწმუ­ნე­ბუ­ლი ვარ ლონ­დო­ნი­დან.
- თქვენ გსურთ დამ­იდასტუროთ, რომ მე ცო­ლი მყავს?
- მინ­და, გა­გახ­სენოთ თქვე­ნი მე­უღლის არ­სებ­ობა, სერ, რო­მელ­საც კა­ნო­ნი ცნობს, თუ თქვენ არა.
- მოწყა­ლე­ბა მო­იღ­ეთ, აღმ­იწე­რეთ და მითხა­რით მი­სი გვა­რი, სა­ხელი, წარ­მო­შო­ბის ად­გი­ლი ან სად ცხოვ­რობს ის?
- სი­ამ­ოვნებით. - მის­ტერ ბრიგ­ს­მა მშვი­დად ამ­ოიღო ჯი­ბი­დან ქა­ღ­ალდი და, მი­სი საქ­მიანობისთვის და­მა­ხას­ია­თე­ბელი, ცხვირ­ში მო­დუდღუ­ნე ხმით, წა­იკი­თხა: ვამ­ტკი­ცებ და შემ­იძლია და­ვა­საბუთო, რომ ამა და ამ წლის (თხუთ­მე­ტი წლის წინ) ოც ოქ­ტომ­ბერს ედ­ვარდ ფე­იერ­ფექს რო­ჩეს­ტერ­მა, თორ­ნ­ფილ­დის ამა და ამ საგ­რაფოში მცხოვ­რებ­მა და ფერ­ნ­დი­ნის მამ­ულისა და სა­სახლის პატ­რონმა, რო­მე­ლიც შა­ი­რის საგ­რაფ­ოშია, ინ­გ­ლის­ში, ჯვა­რი დაი­წე­რა ჩემს და­ზე, ბერ­თა ან­ტუა­ნე­ტა მეზ­ონზე, ვა­ჭარ ჯონს მეზ­ონისა და მი­სი მე­უღლის, კრე­ო­ლი ქა­ლის, ან­ტოინე­ტას ქალ­იშვილზე. ქორ­წი­ნე­ბა მოხ­და ქალაქ სპენ­იშტაუნის ეკ­ლეს­იაში, ია­მა­იკ­ა­ზე. ქორ­წი­ნე­ბის ჩა­ნა­წერი შეი­ძლე­ბა მო­ნა­ხოთ სა­ე­კ­ლესიო დავ­თრებში, ხო­ლო ახა­ლი პი­რი ხელ­თა მაქვს. ხე­ლის მო­წე­რა: რი­ჩარდ მე­ზო­ნი.
- ეგ თუ ნამ­დ­ვი­ლი საბ­უთია, მხო­ლოდ იმას ადას­ტურებს, რომ მე ჯვარ­და­წერილი ვი­ყა­ვი, და არა იმას, რომ იქ ჩემს მე­უღ­ლედ მოხ­სენ­იებული ქა­ლი ჯერ კი­დევ ცოცხა­ლი იყოს.
- სა­მი თვის წინ ის ცოცხა­ლი იყო, - გა­ნაც­ხა­და მო­სა­მარ­თლემ.
- საი­დან იცით?
- ამ ფაქ­ტის და­სა­დას­ტურებ­ლად, მე მყავს მოწ­მე, რომ­ლის ჩვე­ნების უარ­ყოფა თქვენ ძალ­იან გაგ­იძნელ­დე­ბათ.
- წარ­მოად­გინეთ ის აქ, თუ არა და, ჯან­და­ბამ­დე გზა გქო­ნი­ათ!
- მე მას ახ­ლა­ვე წარ­მოგიდგენთ, რად­გან ის სწო­რედ აქ გახ­ლავთ. მის­ტერ მე­ზონ, კეთ­ილინე­ბეთ და წინ წამ­ოდექით.
ამ გვა­რის გაგ­ონე­ბა­ზე მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა კბ­ილები გა­ა­ღრ­ჭია­ლა და, თით­ქოს სხე­ულ­ში ძლი­ერ­მა კრ­უნჩხვამ გა­უა­რაო, ისე აცახ­ცახ­და. ისე ახ­ლოს ვი­დე­ქი, რომ სიბ­რაზ­ისა და სას­ოწა­რკ­ვეთ­ილებ­ისგან გამ­ოწვეულ თრთო­ლას მთელ მის სხე­ულ­ში ცხა­დად ვგრძნობ­დი. მეო­რე უც­ნო­ბი ადამ­იანი, რო­მე­ლიც აქამ­დე სა­დღ­აც, უკ­ა­ნა მხა­რეს იდ­გა, წინ წამ­ოდგა. სა­სა­მართლოს რწმუ­ნე­ბუ­ლის მხრის ზე­მოთ ფერ­მკრ­თალი სა­ხე გამ­ოჩნდა. დი­ახ, ეს, მარ­თლაც, მის­ტერ მე­ზო­ნი იყო. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი მიტ­რი­ალ­და და მას ცეცხ­ლის მფრქვე­ველი თვა­ლები შე­ა­ნა­თა. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს თვა­ლები, რო­გორც წი­ნათ ხში­რად მო­გახ­სე­ნებდით, შა­ვი ჰქონ­და, მაგ­რამ ახ­ლა არა მარ­ტო დას­წითლებ­ოდა, არა­მედ თით­ქოს სიღრ­მეში სის­ხ­ლის­ფ­რად ან­თებ­ოდა. სა­ხე ისე წით­ლად უვარ­ვა­რებ­და, გეგ­ონებ­ოდათ, გუ­ლის სიღრ­მიდან მომ­დი­ნა­რე ცეცხ­ლი მომ­წ­ვა­ნო ლო­ყებ­სა და გაფ­ითრებულ შუბ­ლ­ზეც წა­ჰკი­დებ­იაო. ის შეი­ნძრა, ძლი­ე­რი მკ­ლავი მა­ღ­ლა ას­წია; მზად იყო, გა­ე­კ­რა მე­ზო­ნის­თ­ვის, და­ე­ნარც­ხებ­ინა ეკ­ლესიის ფი­ლა­ქან­ზე და ასე­თი შეუ­ბრა­ლე­ბელი გარ­ტყ­მით სუ­ლი ამ­ოერ­თმია კი­დეც მის­თ­ვის, მაგ­რამ მეზ­ონმა უკ­ან დაი­ხია და საც­ოდა­ვად წამ­ოიკ­ნავ­ლა: - ღვთის გუ­ლი­სათ­ვის, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ!
მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ზიზღ­მა აღშ­ფოთე­ბა გაუ­ნე­ლა. მი­სი გუ­ლის­წყ­რო­მა გაქ­რა, თით­ქოს სას­ოწა­რკ­ვეთ­ილე­ბამ შთან­თქა ყო­ველ­ივე, და მხო­ლოდ იკი­თხა:
- რა გაქვს სათ­ქმელი?
მეზ­ონმა გაფ­ითრებული ტუ­ჩე­ბი აამ­ოძრა­ვა და რა­ღ­აც ჩაი­ლუღლ­უღ­ა.
- ჯან­და­ბამ­დე გზა გქო­ნია, თუ გა­რკ­ვევით ერ­თი სიტყ­ვის წარ­მოთქმაც არ შეგ­იძლია. კვ­ლავ გი­მეო­რებ: რა გაქვს სათ­ქმელი.
- სერ, სერ! - შე­აწ­ყვეტ­ინა მღვ­დელ­მა. - ნუ გავ­იწყდე­ბათ, რომ ღვთის სახ­ლ­ში იმ­ყო­ფე­ბით. - შემ­დეგ მან ისევ მე­ზონს მი­მარ­თა და წყნა­რად ჰკი­თხა: - თქვენ იცით, სერ, ამ ჯენ­ტლმენის მე­უღ­ლე ცოცხალ­ია ჯერ კი­დევ თუ არა?
- მხნეო­ბა მო­იკრ­იბეთ, - სთხო­ვა ვექ­ილმაც. - ილა­პა­რა­კ­ეთ!
- ის ახ­ლაც თორ­ნ­ფილ­დის სა­სახ­ლეში ცხოვ­რობს, - თქვა მეზ­ონმა უფ­რო გა­რკ­ვევით. - მე ის იქ გა­სულ აპ­რილს ვნა­ხე. მე მი­სი ძმა ვარ.
- თორ­ნ­ფილდ-ჰოლ­ში? - წამ­ოიძა­ხა მღვ­დელ­მა, - შეუ­ძლე­ბელ­ია! დი­დი ხან­ია მეზ­ობელი მი­დამ­ოების მკვიდ­რი ვარ და არას­ოდეს გამ­იგონია, რომ მაგ სახ­ლ­ში მი­სის რო­ჩეს­ტერი ცხოვ­რობ­დეს.
დავ­ინა­ხე, გეს­ლიან­მა ღი­მილმა ბა­გე რო­გორ მო­უგ­რი­ხა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს და ჩაი­ბუტბუტა:
- არა, ღვთის შე­წევნით, მე ვიზ­რუ­ნე, რომ არა­ვის სცოდ­ნო­და მი­სი არ­სებ­ობა ამ გვა­რით და არც ვინ­მეს სცნო­ბო­და ის.
ასე ათი წუ­თის გან­მავ­ლობაში ის რა­ღ­ა­ცას ფიქ­რობ­და და თა­ვის თავს ესაუ­ბრებ­ოდა. ეტ­ყობა, გა­დაწ­ყვეტ­ილე­ბა მი­ი­ღო და გა­ნაც­ხა­და:
- კმა­რა! ყვე­ლა­ფერი გამ­ოა­შკ­ა­რავ­დე­ბა ახ­ლა­ვე, რო­გორც ლუ­ლი­დან გას­რო­ლი­ლი ტყვია თავს ვერ დაი­ჭერს. ვუდ, დახ­ურეთ თქვე­ნი წიგ­ნი, სტი­ქა­რი გაი­ხა­დეთ! ჯონ გრინ, - მი­მარ­თა დია­კონს, - დატ­ოვეთ ეკ­ლეს­ია, ჯვრის­წე­რა დღ­ეს აღ­არ გაი­მარ­თე­ბა. - ისიც და­ემ­ორჩილა. თვით მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა კი ბო­ლოს გა­ბედ­ულად და გამ­ომწვე­ვად გა­ნაგრძო: - ორ­ცო­ლი­ან­ობა საშ­ინელი სიტყ­ვა­ა... მე კი, თურ­მე, მა­ინც ამას ვაპ­ირებდი, მაგ­რამ ბედ­მა გზი­დან გა­და­მაგდო, გან­გე­ბამ თვით შემ­იშა­ლა ხე­ლი, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, უკ­ა­ნა­სკ­ნე­ლად. ამ წუთ­ში კი მე სა­ტა­ნა­ზე ცო­ტა უკ­ე­თესი ვარ და, რო­გორც ჩე­მი სუ­ლი­ე­რი მოძღ­ვარი იტყო­და, უეჭ­ველ­ია, ღვთის უმკ­აც­რეს სას­ჯელს ვიმ­სახ­ურებ - ჩაუ­ქრობელ ცეც­ხლსა და სამ­უდამო ტან­ჯვა-­წა­მე­ბას. ჯენ­ტლმე­ნებო, ჩე­მი გეგ­მა ჩაშ­ლილია. რა­საც ვე­ქი­ლი და კლ­იენტი მო­გახ­სე­ნე­ბენ, მარ­თალ­ია. მე ჯვარ­და­წერილი ვი­ყა­ვი და ის ქა­ლიც, რო­მე­ლიც მა­შინ შევ­ირთე, ცოცხალ­ია. ვუდ, თქვენ ამ­ბობთ, რომ არას­ოდეს არა­ფერი გსმენ­იათ მი­სის რო­ჩეს­ტერ­ზე, ამ სახ­ლის დია­სახ­ლისზე, მაგ­რამ ის კი ვი­ცი, თქვენს ყურს ძალ­იან ხში­რად სმენ­ია ჭო­რი იდუ­მა­ლებით მო­ცულ, ცხრა­კლიტულში გამ­ოკ­ეტილ შეშ­ლილ არ­სე­ბა­ზე, რო­მელ­საც ამ სახ­ლ­ში ინა­ხა­ვენ. ზო­გი­ერ­თი, ალ­ბათ, ჩაგ­ჩურჩულებ­დათ, რომ ის ჩე­მი უკ­ანონოდ შო­ბი­ლი ნა­ხე­ვარ­და იყო, ზო­გი კი, ალ­ბათ, გა­ძე­ვებულ სატ­რ­ფოს ეძახ­და. მე კი გიცხა­დებთ ახ­ლა, რომ ის ჩე­მი მე­უღ­ლე­ა, რო­მე­ლიც თხუთ­მე­ტი წლის წი­ნათ შევ­ირთე. მი­სი გვა­რი და სა­ხელი ბერ­თა მეზ­ონია, აი, ამ მა­მაცი პი­როვ­ნე­ბის და, რო­მე­ლიც ახ­ლა თა­ვი­სი აცახ­ცა­ხებული სხეუ­ლითა და გაფ­ითრებული სა­ხით გიჩ­ვე­ნებთ, რამ­დენის ატა­ნა უნ­და შე­ეძლოს გუ­ლად მა­მა­კ­აცს. გუ­ლი გაი­მაგ­რე, დიკ, ნუ გეშ­ინია, მე შენ ისე­ვე ვერ გა­გარ­ტყამ, რო­გორც ქალს! ბერ­თა მე­ზო­ნი შეშ­ლილია. შთამ­ომავლობით ის ასეთ ოჯახ­ში დაი­ბა­და. სამ თაო­ბაში მხო­ლოდ სუ­ლე­ლები და მა­ნი­ით შეპყ­რო­ბილ­ნი და­ბა­დებ­ულან. ბერ­თას დე­და, კრე­ო­ლი ქა­ლი, რო­გორც მის ქალ­იშვილზე დაქ­ორწინების შემ­დეგ შევ­იტყვე, ლო­თიც იყო და შეშ­ლი­ლიც. მა­ნამ­დე ამ ოჯა­ხურ საი­დუმლოზე კრ­ინტსაც არ ძრავ­დნენ. ბერ­თა კი, რო­გორც მორ­ჩი­ლი შვი­ლი, ორი­ვე მხრივ, მშობ­ლის გან­სახ­იე­რე­ბა გახ­ლდათ. აი, რო­გო­რი მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლი მე­უღ­ლე მყავ­და: წმინ­და­ზე წმინ­და, ჭკვ­იანი და თავ­და­ჭერილი. შეგ­იძლიათ წარ­მო­იდ­გი­ნოთ, რა ბედ­ნიერი ვი­ყა­ვი ამ­ქვეყ­ნად და რა დი­დე­ბუ­ლი სა­ნა­ხაობის მოწ­მე გავ­ხ­დი! თქვენ რომ ყვე­ლა­ფერი იცო­დეთ, ჩე­მი მაშ­ინდელი ცხოვ­რე­ბა ზე­ცი­უ­რი გან­ცხრომა გეგ­ონებ­ოდათ. ახ­ლა კი ყო­ველ­გვარი ახ­სნა-­გან­მარ­ტე­ბა ზედ­მე­ტად მი­მაჩ­ნია! ბრიგს, ვუდ, მე­ზონ, მე ყვე­ლას ჩემს სახ­ლ­ში გე­პატ­იჟ­ებით, თქვე­ნი თვა­ლით ნა­ხეთ მი­სის პუ­ლის ავად­მ­ყო­ფი, ეგ­რეთ წო­დე­ბუ­ლი ჩე­მი მე­უღ­ლე! თქვენ იქ ნა­ხავთ, მოტყუ­ე­ბით რო­გორ ქალ­ზე და­მა­წერ­ინეს ჯვა­რი. გან­სა­ჯეთ, მქონ­და თუ არა ნე­ბა, და­მე­რღვ­ია ეს სა­ქორ­წი­ნო ხელ­შე­კრ­ულე­ბა და მე­ძებ­ნა ურ­თი­ერ­თობა, ბო­ლოს და ბო­ლოს, ნამ­დ­ვილ ადამ­იან­თან. ამ გო­გო­ნამ, - გა­ნაგრძო მან და მე შემ­ომხე­და, - თქვენ­ზე მე­ტი არ იცის, ვუდ, ამ საზ­იზღ­არი საი­დუმლოების შე­სა­ხებ. მას ყვე­ლა­ფერი სა­მარ­თლია­ნად და კან­ონიე­რად მი­აჩ­ნდა. არას­ოდეს ფიქ­რა­დაც არ მოს­ვ­ლია, რომ ამ კავ­ში­რით ეს გაქ­ნი­ლი არამ­ზა­და მა­ხეს უგებ­და და უკ­ვე ჯვარ­და­წერილი იყო ამ უშ­ნო, სუ­ლელ და პი­რუტყ­ვად ქცე­ულ ქალ­ზე! ყვე­ლა წა­მო­დით, მომ­ყე­ვით, ჩქა­რა!
ხელს ჯერ ისევ მაგ­რად მი­ჭერ­და ხელ­ზე და ასე გამ­ოვიდა საყ­დრიდან. სა­მი ჯენ­ტლმენი უკ­ან გამ­ოგვყვა. დარ­ბაზის წინ ეტ­ლი გველ­ოდა.
- უკ­ან წაი­ყვა­ნე, სა­ჯი­ნი­ბო­ში, ჯონ, - უთხ­რა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა მას ცი­ვად, - დღ­ეისთვის სა­ჭი­რო აღ­არ არის.
შეს­ვლისთა­ნა­ვე მი­სის ფე­იერ­ფექსი, ადე­ლი, სო­ფი და ლი ჩვენს შე­სახ­ვედ­რად და მო­სალ­ოცად გამ­ოცვივდნენ.
- თვა­ლით არა­ვინ და­მე­ნახოს! - დაუ­ყვირა მათ პატ­რონმა, - მომ­შორ­დით, არ მინ­და მო­ლოც­ვა. ვის სჭირ­დე­ბა ახ­ლა ის? ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, მე აღ­არ გამ­ომად­გე­ბა, მან უკ­ვე თხუთ­მე­ტი წლით დაი­გვია­ნა.
მან გზა გა­ნაგრძო და კი­ბის სა­ფეხ­ურებს შეუ­დგა; ხელს ჯერ კი­დევ არ მიშ­ვებ­და; ჯენ­ტლმე­ნებს კი თა­ვის ქნე­ვით ან­იშნებ­და, უკ­ან გაჰ­ყოლოდნენ. ისი­ნიც მოგ­ვ­ყ­ვებ­ოდნენ. ავ­ია­რეთ პირ­ვე­ლი სარ­თუ­ლის კი­ბე, გავ­ია­რეთ დე­რე­ფანი და მე­სა­მე სარ­თულისკ­ენ გა­ვეშ­ურეთ. აქ მან თა­ვი­სი გა­სა­ღ­ებით, რო­მე­ლიც თით­ქ­მის ყვე­ლა კლ­იტეს ხსნი­და, შა­ვი კა­რი გა­ა­ღო და გო­ბე­ლე­ნებით მორ­თულ ოთახ­ში შეგ­ვიყვა­ნა. ოთახ­ში უზარ­მა­ზარი სა­წო­ლი და მო­ჩუ­ქურ­თ­მე­ბუ­ლი კა­რა­და იდ­გა.
- ალ­ბათ, გეც­ნობათ ეს ად­გი­ლი, მე­ზონ? - ჰკი­თხა მას ჩვენ­მა წი­ნამ­ძღო­ლმა. - მან, მგო­ნი, აქ და­გკბ­ინა და დაგ­ჭრა და­ნით?
მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა კე­დელ­ზე ჩამ­ოშვებული ფარ­დები გა­დას­წია და მეო­რე კა­რი გამ­ოჩნდა; ისიც გა­ა­ღო და დავ­ინა­ხეთ უფან­ჯ­რო ოთა­ხი. ბუ­ხარ­ში ცეცხ­ლი ენ­თო, რო­მელ­საც მა­ღ­ალი და მა­გარი რკი­ნის სა­ფარი კა­რი იცავ­და. ჭერ­იდან ჯაჭ­ვი ეშ­ვებ­ოდა, რო­მელ­ზეც მა­ღ­ლა, ჰა­ერში გამ­ოკი­დებულივით ლამ­პა მო­ჩან­და. გრე­ის პუ­ლი ცეც­ხლთან იყო დახ­რი­ლი და, ჩან­და, კარ­და­ლაში რა­ღ­ა­ცას ხარ­შავ­და. ოთა­ხის ბნელ სიღრ­მეში, თით­ქ­მის მის მეო­რე ბო­ლო­ში, რა­ღ­აც უჩ­ვე­უ­ლო გამ­ოსახ­ულე­ბა მი­მო­დი­ო­და წინ და უკ­ან. ერ­თი შე­ხედვით, არა­ვის შე­ეძლო ეთ­ქვა, რა იყო ის, ცხო­ვე­ლი თუ ადამ­იანი. რო­გორც ჩან­და, ოთხ ფეხ­ზე დაფ­ოფხავ­და და ისე ღმ­უოდა და ფრუ­ტუ­ნებ­და, რო­გორც რო­მელ­იმე გა­რეული ცხო­ვე­ლი, თუმ­ცა სხე­ულს ტან­საც­მელი უფა­რავ­და. ხში­რი, შა­ვი, შე­ჭა­ღ­ა­რა­ვებული თმა გა­რეული ცხო­ვე­ლის ფა­ფარივით გაშ­ლი­ლი და ერ­თმა­ნეთში არეუ­ლ-და­რეული, სა­ხე­სა და თავს მთლია­ნად უმა­ლავ­და.
- დი­ლა მშვი­დო­ბი­სა, მი­სის პულ! - უთხ­რა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა. - რო­გორ ხართ? რო­გორ არის დღ­ეს თქვე­ნი ავად­მ­ყო­ფი?
- რო­გორც არის, ვუძ­ლებ, სერ, გმად­ლობთ, - უპას­უხა გრეი­სმა და სა­კი­დარ­ზე კა­ვით ფრთხი­ლად ას­წია მა­ღ­ლა მო­თუხ­თუ­ხე საჭ­მ­ლის ქვა­ბი.
- შფო­თავს, მაგ­რამ ჯერ­ჯერობით არ გაშ­მა­გებ­ულა.
სა­ზა­რელ­მა ყვი­რილ­მა უცებ გა­ა­ბათ­ილა მი­სი პა­სუ­ხი. ტან­საც­მელში გა­მოწყო­ბი­ლი აფ­თარი უკ­ა­ნა ფე­ხებ­ზე წამ­ოდგა და წელ­ში გას­წორდა.
- ოჰ, სერ, ის თქვენ გხე­დავთ უკ­ვე, - წამ­ოიძა­ხა გრეი­სმა. - უმ­ჯო­ბეს­ია, გა­ე­ცალოთ აქაუ­რობას.
- მხო­ლოდ რამ­დენ­იმე წუ­თი, გრე­ის, მხო­ლოდ რამ­დენ­იმე წუ­თი და­მა­ცა­დეთ.
- ფრთხი­ლად, სერ! ღვთის გუ­ლისა­თ­ვის, ფრთხი­ლად!
შეშ­ლი­ლი აღმ­უვლდა. სა­ხე­ზე ჩა­მოშ­ლი­ლი, გრძე­ლი, აბურ­ძ­გ­ნი­ლი თმა მო­ი­შო­რა და მნახ­ვე­ლებს ვე­ლუ­რი­ვით და­უწყო ყუ­რე­ბა. მაშ­ინვე ვი­ცა­ნი ეს ნა­კ­ვერ­ჩხალივით აელ­ვა­რებული სა­ხე და შეშ­უპებული ნა­კვ­თები. მი­სის პუ­ლი წინ წამ­ოვიდა.
- ჩამ­ომე­ცა­ლეთ გზი­დან, - მი­მარ­თა მას მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა და გვერ­დით გას­წია. - ახ­ლა და­ნა არა აქვს, ალ­ბათ, და თავს რო­გორ­მე დავ­იცავ.
- ვე­რავინ გაი­გებს, რა აქვს მა­გას, სერ, ძალ­იან დი­დი ეშ­მა­კ­ია. მოკვ­დავ­თა ჩვეუ­ლებრივი წინ­და­ხედ­ულე­ბა მა­გის ცბიე­რე­ბას ვერ ჩას­წვდე­ბა.
- უმ­ჯო­ბეს­ია, აქაუ­რობას გავ­ცილდეთ, - დაი­ჩურჩულა მეზ­ონმა.
- ჯან­და­ბამ­დე გზა გქო­ნია! - მია­ძა­ხა სი­ძემ.
- ფრთხი­ლად! - წამ­ოიყვირა გრეი­სმა.
სამ­ივე მა­მა­კ­აც­მა ერ­თდროულად უკ­ან დაი­ხია, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მა ელ­ვის სის­წ­რა­ფით ზურგს უკ­ან მო­მიქ­ცია. შეშ­ლი­ლი გად­მოხტა, ყელ­ში სწვდა და ლო­ყა­ში კბ­ილები ჩა­ასო. და­იწყო ბრძო­ლა. ქა­ლი მოყ­ვა­ნი­ლო­ბით დი­დი იყო, სი­მა­ღლით თით­ქ­მის თა­ვი­სი მე­უღლის ტო­ლი და, ამას­თა­ნა­ვე, სრუ­ლი; ბრძო­ლის დროს ვა­ჟ­კ­აცურ ძა­ლას ავ­ლენ­და. მი­უ­ხე­და­ვად მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის ათ­ლეტური სის­ხარ­ტისა, ქალ­მა რამ­დენ­ჯერ­მე ისე წაუ­ჭირა ყელ­ში ხე­ლი, კი­ნა­ღ­ამ და­ახრჩო. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს, რა­სა­კვ­ირველ­ია, შე­ეძლო ერ­თი სი­ლის გაწ­ვ­ნით და­ე­ნარც­ხებ­ინა დაბ­ლა, მაგ­რამ ხომ არ გა­არ­ტყამ­და; მხო­ლოდ თავს იცავ­და მის­გან. ბო­ლოს შეშ­ლილს ორი­ვე მკ­ლავი დაუ­ჭირა, გრე­ის პულ­მა თო­კი მი­აწ­ოდა და ხე­ლები უკ­ან მაგ­რად შე­უკ­რეს. და­ნარ­ჩენი თო­კით კი მან ის სკ­ამ­ზე მია­ბა. ყვე­ლა­ფერი ეს შეშ­ლი­ლის ყურ­თას­მენის წა­მღ­ებ, გა­აფ­თრებულ ყვი­რილ­ში მოხ­და, ამას­თა­ნა­ვე, ის სიშ­მაგ­ისგან იკრ­უნჩხებ­ოდა და ხელ­იდან დას­ხლტომას ცდი­ლობ­და. ბო­ლოს, მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი მაყ­ურებ­ლებს მი­უბ­რუნ­და, შე­ხე­და მათ და ბა­გე­ზე მწა­რე და უბე­დუ­რი ადამ­იანის ღი­მილმა გა­დაუ­რბინა.
- აი, ეს გახ­ლავთ ჩე­მი მე­უღ­ლე, - წარ­მოთქვა მან. - რაც მახ­სოვს, მხო­ლოდ ასე­თი მოხ­ვე­ვა იცის, რო­გორც ცოლ­მა; მხო­ლოდ ასე­თი ალერ­სი, რაც ნუ­გეშს მცემს მოც­ლი­ლო­ბის დროს. ეს კი ის არის, ვის­ზე­დაც ვოც­ნე­ბობ­დი, რომ ჩე­მი ყო­ფი­ლი­ყო (ხე­ლი მხარ­ზე და­მადო). ეს ახალ­გაზ­რდა გო­გო­ნა დამ­წუხრებული, მაგ­რამ მშვი­დი დგას ჯო­ჯო­ხე­თის პი­რის­პირ და უშ­ფოთ­ვე­ლად შეს­ცქერის ამ ჯა­დოქ­რის ხტუნ­ვა­სა და ხრიკ­ებს. მე ისე მსურ­და მი­სი სი­ახ­ლოვე, რო­გორც ჯო­ჯო­ხეთ­ურად ცხა­რე კერ­ძის შემ­დეგ რაი­მე გემ­რიელი საჭ­მელი მო­უნ­დე­ბა ადამ­იანს. ვუდ, ბრიგს, შე­ხე­დეთ მათ შო­რის ამ დიდ სხვაო­ბას! შე­ა­და­რეთ ეს ნა­თელი, მო­ციმ­ცი­მე თვა­ლები ამ ჩას­ისხლია­ნებულ თვა­ლებს; ეს სა­ხე - ამ ნიღ­აბივით სა­ხეს; ეს სხე­უ­ლი - მის ხორ­ცის ბელ­ტე­ბად ქცე­ულ სხე­ულს... და მა­შინ გან­სა­ჯეთ ჩე­მი საქ­ციელი, სა­ხა­რების მქა­და­გე­ბელო მღვ­დელო და თქვენც, კა­ნო­ნის დამ­ცველო მო­ხე­ლევ! გახ­სოვდეთ, რა სამ­სჯავროს წი­ნა­შეც მე წარ­ვდგები თქვე­ნი წყა­ლო­ბით, იგი­ვე სამ­სჯავრო გა­გა­სა­მარ­თლებთ თქვენც! ახ­ლა კი გა­მე­ცა­ლეთ აქე­დან, ჩე­მი საუ­ნჯე უნ­და ჩა­ვკ­ეტო.
ყვე­ლანი გა­რეთ გამ­ოვედით. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი კი­დევ დარ­ჩა შიგ­ნით რამ­დენ­იმე წუთს, ალ­ბათ, უნ­დო­და გრე­ის პუ­ლის­თ­ვის რაი­მე გა­ნკ­არ­გულე­ბა მიე­ცა. კი­ბე­ზე ჩას­ვლისას სა­სა­მართლოს რწმუ­ნე­ბუ­ლი მო­მიბ­რუნ­და და ასე მომ­მარ­თა:
- თქვენ, ქალ­ბატონო, სრუ­ლი­ად თავ­ისუფალი ხართ ყო­ველ­გვარი და­ნა­შაუ­ლისგან. თქვენს ბი­ძას ეს ამ­ბავი უთუ­ოდ ძალ­იან გა­ა­ხა­რებს, თუ, რა­სა­კვ­ირველ­ია, ცოცხა­ლი დახ­ვდე­ბა მის­ტერ მე­ზონს, რო­დე­საც ის მა­დეი­რა­ზე დაბ­რუნდე­ბა.
- ჩე­მი ბი­ძა? რა იცით მის შე­სა­ხებ? თქვენ იც­ნობთ მას?
- მის­ტერ მე­ზო­ნი იც­ნობს. თქვე­ნი ბი­ძა, მის­ტერ ეარი, რამ­დენ­იმე წლის გან­მავ­ლობაში ქ. ფან­ჩელში მა­თი სა­ვაჭრო ფირ­მის კო­რეს­პონდენტი ყო­ფი­ლა. და რო­დე­საც თქვენს ბი­ძას თქვენ­გან წე­რი­ლი მი­უღ­ია, რო­მე­ლიც თქვენ­სა და მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის მო­სალ­ოდნელ ქორ­წი­ნე­ბას ატ­ყობინებ­და, მის­ტერ მე­ზო­ნი ამ დროს მა­დეი­რა­ზე ის­ვე­ნებ­და თურ­მე ჯან­მრთელობის აღ­სად­გე­ნად. იქი­დან ია­მა­იკ­ა­ზე დაბ­რუნებ­ისას, სრუ­ლი­ად შემ­თხვევით, გზად მის­ტერ ეარს შეხ­ვედ­რია. თქვენს ბი­ძას საუ­ბარში ეს ამ­ბავიც უხ­სე­ნებ­ია, რად­გან იცო­და, რომ ჩე­მი კლ­იენტი იც­ნობ­და ვიღ­აც ჯენ­ტლმენს ინ­გ­ლის­ში, გვა­რად რო­ჩეს­ტერს. გან­ცვიფრებ­ულსა და, რო­გორც წარ­მოგიდგენ­იათ, მე­ტად გა­ნაწ­ყე­ნებულ მის­ტერ მე­ზონს საქ­მის ვი­თა­რე­ბა მთლია­ნად გამ­ოუმჟ­ღ­ავ­ნებ­ია. ძალ­იან ვწუხ­ვარ, რომ გეუ­ბნებით, მაგ­რამ ბი­ძათ­ქვენი ამჟ­ა­მად სიკ­ვ­დი­ლის პი­რა­სა­ა. თუ მხედ­ველ­ობაში მი­ვიღ­ებთ მი­სი სნეუ­ლების ხას­იათს, მო­სალ­ოდნელ გა­უა­რე­სე­ბას და იმა­საც, თუ მი­სი ავად­მყოფობა რა სტად­იაშ­ია ახ­ლა, დაუ­ჯე­რე­ბელ­ია, რომ ის კვ­ლავ წამ­ოდგეს. რო­გორც ხე­დავთ, მას მაშ­ინვე ინ­გ­ლისს გამ­ომგზავ­რე­ბა თვი­თონ არ შეს­ძლებ­ია, რა­თა იმ მახ­იდან გამ­ოეხ­სენით, რო­მელ­შიც კი­ნა­ღ­ამ გა­გა­ბეს. სწო­რედ ამის გა­მო მას უთხო­ვია მის­ტერ მე­ზო­ნის­თ­ვის, იქ დრო აღ­არ და­ე­კ­არ­გა, რაც შეი­ძლე­ბა ჩქა­რა წა­მო­სუ­ლი­ყო აქეთ და ყო­ვე­ლი ღო­ნე ეხ­მა­რა ამ მაც­დუ­რო­ბით მოწყო­ბი­ლი ქორ­წი­ნე­ბის ჩა­საშ­ლე­ლად. მან ის ჩემ­თან გამ­ოგზავ­ნა, რომ დავ­ხმა­რებოდი. მეც ყო­ვე­ლი ღო­ნე ვიხ­მა­რე ამ საქ­მის მო­საგ­ვა­რებ­ლად და ჩე­მი თა­ვის მად­ლობელ­იცა ვარ, რომ არ და­ვაგ­ვია­ნე. ეჭ­ვი არ არის, თქვენც ასე­ვე იქ­ნე­ბით გა­ხა­რებული. დარ­წმუნებული რომ ვი­ყო, თქვე­ნი ბი­ძა მის­ტერ მე­ზო­ნის მა­დეი­რაში ჩას­ვლამ­დე არ გარ­დაი­ცვლე­ბა, გირ­ჩევ­დით, გაჰ­ყო­ლო­დით მას, მაგ­რამ, ამ გამ­ოუვალი მდგო­მა­რეობის გა­მო, უმ­ჯო­ბეს­ია ინ­გ­ლის­ში დარ­ჩეთ, სა­ნამ რა­მე ამ­ბავს შეი­ტყობდეთ მის­ტერ ეარ­ისგან ან რაი­მე ცნო­ბას მი­იღ­ებ­დეთ მას­ზე.
- კი­დევ არის რაი­მე საქ­მე ან ჩვე­ნი დარ­ჩე­ნა აქ საჭ­იროა? - მი­უბ­რუნ­და ის მის­ტერ მე­ზონს.
- არა, არა, წავ­იდეთ, - მღ­ელ­ვა­რებით უპას­უხა მან. აღ­არც კი დაუ­ცდიათ, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს გამ­ოთხოვებ­ოდნენ, ისე გა­ე­მარ­თნენ სა­დარ­ბაზო კარ­ისკ­ენ. მღვ­დელი ცო­ტა ხანს კი­დევ დარ­ჩა რამ­დენ­იმე სიტყ­ვის სათ­ქმე­ლად. არ ვი­ცი, საყ­ვედური უნ­დო­და ეთ­ქვა თუ გა­ე­კი­ცხა თა­ვი­სი სამ­რევლოს ასე­თი ქედ­მა­ღ­ალი წარ­მომად­გე­ნელი. რო­დე­საც ეს მო­ვა­ლეო­ბაც მო­იხ­ს­ნა, ისიც წავ­იდა.
ჩემს ოთახ­ში დავ­ბ­რუნ­დი. ნა­ხევ­რად ღია კარ­თან ვი­დე­ქი და მეს­მოდა, რო­გორ გა­ე­ცა­ლა ისიც იქაუ­რობას. სახ­ლი და­ცარ­იელ­და. ჩავ­იკ­ე­ტე. კარ­ში სას­წრაფოდ ურ­დუ­ლი გავ­უყა­რე, რომ არა­ვინ შე­მო­სუ­ლი­ყო ან არა­ვინ დამ­დევ­ნებ­ოდა. ჯერ კი­დევ იმ­დე­ნად მშვი­დად ვი­ყა­ვი, რომ არც ვტი­რო­დი და არც ვწუხ­დი. ჩემ­და უნებ­ურად სა­ქორ­წი­ნო კა­ბა გავ­იხა­დე და ჩე­მი შა­ლის კა­ბა ჩა­ვიც­ვი, რო­მელ­ზეც წი­ნა დღ­ეს გავ­იფიქრე, რომ უკ­ა­ნა­სკ­ნე­ლად მეც­ვა. მე­რე დავ­ჯექი; სი­სუს­ტე და და­ღლ­ილობა ვიგ­რ­ძე­ნი; ხე­ლები მაგ­იდა­ზე და­ვაწ­ყვე, ზედ თა­ვი და­ვაყ­რდნე და ახ­ლა უკ­ვე შე­მეძლო მეფ­იქრა. აქამ­დე მხო­ლოდ მეს­მოდა, ვხე­დავდი, ვმოძ­რა­ობ­დი, აქეთ-იქით დავ­ყვებოდი, საი­თაც წამ­იყვან­დნენ ან წა­მათ­რევ­დნენ; თვალ­ყურს ვა­დევ­ნებდი, ერ­თი შემ­თხვე­ვა რო­გორ მოს­დევ­და მეო­რეს, ან ერ­თი სა­ი­დუმ­ლო რო­გორ აა­შკ­ა­რა­ვებ­და მეო­რეს; მაგ­რამ ახ­ლა მხო­ლოდ ვფიქ­რობ­დი.
დი­ლა სა­კ­მაოდ მშვი­დი იყო, თუ მხედ­ველ­ობაში არ მი­ვიღ­ებთ მცი­რე ხანს შეშ­ლილთან შეხ­ვედრის წუ­თებს. ეკ­ლეს­იაში მთელ­მა ამ ამ­ბავ­მა უხ­მა­უ­როდ ჩა­ია­რა. არც დი­დი გრძნო­ბა­თა ღელ­ვა გამ­ოუმჟ­ღ­ავ­ნებ­ია ვინ­მეს, არც ხმა­მა­ღ­ალი ჩხუ­ბი და ყვი­რი­ლი ყო­ფი­ლა, არც კა­მათი, აყალ­მა­ყალი, ქვი­თი­ნი და ცრემ­ლი. მხო­ლოდ რამ­დენ­იმე სიტყ­ვა ით­ქ­ვა სრუ­ლი­ად მშვი­დად ჯვრის­წე­რის საწ­ინა­ა­ღმ­დეგოდ და მი­სი შეუ­ძლებლობის შე­სა­ხებ. მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­მაც რამ­დენ­იმე შე­კი­თხვა დას­ვა მოკ­ლედ და უკ­მე­ხად, რა­საც მოჰ­ყ­ვა პა­სუ­ხი, ახ­სნა-­გან­მარ­ტე­ბა და მოწ­მე­თა ჩვე­ნებით და­საბ­უთე­ბა. ჩემ­მა პატ­რონმა გულ­წ­რ­ფე­ლად აღ­ია­რა სი­ნამ­დვილე და შემ­დეგ ცოცხა­ლი და­მამ­ტკი­ცე­ბელი საბ­უთები გვიჩ­ვე­ნა თა­ვი­სი სიტყ­ვე­ბის და­სა­დას­ტურებ­ლად. ბო­ლოს, უცხო ადამ­ია­ნები წავ­იდნენ და ყვე­ლა­ფერი დამ­თავ­რდა.
ჩვეუ­ლებრივ, ახ­ლა ჩემს ოთახ­ში ვი­ყა­ვი სრუ­ლი­ად ისეთ­ივე, რო­გო­რიც წი­ნათ, თვალ­ში სა­ცემი არავ­ითარი ცვლი­ლე­ბა არ მომ­ხ­და­რა, არც სა­ხელი გაუ­ტეხ­ია ჩემ­თ­ვის ვინ­მეს, არც რაი­მე ზი­ა­ნი მო­უ­ყე­ნებ­ია, არც არა­ფერი დაუ­შა­ვებ­ია და, მა­ინც, სად იყო გუ­შინ­დე­ლი ჯე­ინ ეარი? სად იყო მი­სი ცხოვ­რე­ბა და იმე­დები?
ჯე­ინ ეარი, იმედ­იანი ახალ­გაზ­რდა ქა­ლი, რო­მე­ლიც ასე გა­ტა­ცებით ელ­ოდა მო­მა­ვალს, თით­ქ­მის მე­უღ­ლე, ახ­ლა გულ­გაც­ივებულ და მარ­ტოხე­ლა არ­სე­ბად ქცე­უ­ლი­ყო. მი­სი ცხოვ­რე­ბა გაუ­ფერ­ულდა, იმე­დები კი დაე­მსხვრა. საშ­ობაო ყინ­ვა დაუ­დგა შუა ზაფხულ­ში. დე­კ­ემბრის თეთ­რმა ქარ­იშხალ­მა წამ­ოუქროლა ივ­ნის­ში; ყინ­ვამ მწი­ფე ვაშ­ლები და­აზრო; ნამ­ქერ­მა იმ­ს­ხ­ვერ­პლა გაშ­ლი­ლი ვარ­დები; მინ­დ­ვ­რებ­სა და ყა­ნებს თეთ­რი სუ­და­რა გა­და­ე­ფა­რა; ორ­ღო­ბე­ები და გზის პი­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც ჯერ კი­დევ წი­ნა­ღ­ა­მეს ყვავ­ილებით იყო მორ­თუ­ლი, დღ­ეს თოვლს დაუ­ფა­რავს და ბი­ლი­კიც კი აღ­არ­სად ჩანს ამ გა­უკ­ვა­ლავ ად­გილებში. ტყე­ები კი, რომ­ლე­ბიც ამ თორ­მე­ტი სა­ათის წი­ნათ ფოთ­ლებს აშ­რია­ლებ­დნენ და ისეთ სურ­ნელს აფ­რქვევ­დნენ, რო­გორ­საც ატე­ხი­ლი ჭა­ლები ტრო­პი­კულ ქვეყ­ნებში, ახ­ლა დიდ მან­ძილზე გა­დაჭიმული, გა­ძარცული, გა­ველ­ურებული და და­თოვ­ლი­ლი ისე გამ­ოიყურე­ბა, რო­გორც ფიჭ­ვის ტყე­ები ზამ­თ­რო­ბით, ნორ­ვეგ­იაში. ყვე­ლა ჩე­მი იმე­დი ჩა­კვ­და. ის მტარ­ვალ­მა ბედ­ისწე­რამ ისე­ვე გან­გმირა, რო­გორც გან­რისხებ­ულმა ჰერ­ოდემ ყვე­ლა პირ­ველ­შო­ბი­ლი ბეთ­ლემში. გა­დავ­ხე­დე ჩემს სა­თაყ­ვანო სურ­ვი­ლებს. ნაი­რფრად გაშ­ლილ­ნი, ჯერ კი­დევ გუ­შინ ისი­ნი ბრწყინ­ვა­ლე ფე­რებში მე­ხა­ტებ­ოდნენ. ახ­ლა კი, გა­ყი­ნულ­ნი და უმოძ­რა­ოდ ქცე­ულ­ნი, ჩემ თვალ­წინ ეყარ­ნენ სის­ხ­ლის­გან დაც­ლი­ლი გვა­მებივით, რო­მელ­თაც სა­სი­ცოცხ­ლო ნი­შან­წყალი აღ­ა­რას­ოდეს დაუ­ბრუნდე­ბათ. ჩავ­უკვირდი ჩემს სიყ­ვა­რულს, გრძნო­ბას, რო­მე­ლიც ჩემს პატ­რონს ეკუ­თვნოდა და რო­მე­ლიც მან გა­ა­ღვ­ივა; ის ისე თრთო­და და ცახ­ცა­ხებ­და ჩემს გულ­ში, რო­გორც ტან­ჯუ­ლი ყრმა უპატ­რო­ნო აკ­ვანში. დაუ­ძლურებული, მძი­მე ნა­ღ­ველს შე­ებ­ოჭა; მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის მკ­ლავ­თა ხვევ­ნას აღ­არ ეს­წრაფ­ოდა და აღ­არც მი­სი მკ­ერდის სით­ბოს გაზ­ია­რე­ბა შე­ეძლო. ოჰ, აღ­ა­რას­ოდეს დაუ­ბრუნდებ­ოდა ეს გრძნო­ბა მას, რად­გან რწმე­ნა დაი­მსხვრა და ნდო­ბა გა­ცამ­ტვერ­და! მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ის აღ­არ იყო ჩემ­თ­ვის, რაც წი­ნათ, რად­გან ის არ აღმ­ოჩნდა ისე­თი, რო­გო­რიც მეგ­ონა. მე არ ვა­წერდი მას რაი­მე მა­ნკ­იე­რე­ბას, არც იმის თქმა შე­მეძლო, რომ მან მიღ­ა­ლა­ტა, მაგ­რამ გაქ­რა თვი­სე­ბა, რო­მე­ლიც უმ­წიკ­ვ­ლო სი­მარ­თლეს ღა­ღ­ა­დებ­და მუ­დამ. ამი­ტომ უნ­და გავ­ც­ლო­დი მას, ამა­ში ღრ­მად ვი­ყა­ვი დარ­წმუნებული ახ­ლა, მაგ­რამ რო­დის, რო­გორ ან სა­ით, ეს ჯერ კი­დევ ვერ გა­მე­რკვ­ია. ეჭ­ვი არ მე­პა­რებ­ოდა, თვი­თო­ნაც აჩ­ქარ­დებ­ოდა, გან­ვეშ­ორებ­ინე თორ­ნ­ფილ­დის­თ­ვის. ჩან­და, ნამ­დ­ვი­ლი გრძნო­ბით მას არც შე­ეძლო ვყვა­რებოდი. ეს, ალ­ბათ, მგზნე­ბა­რე წამ­იერი გა­ტა­ცე­ბა იყო, რო­მე­ლიც მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, რა­ღ­აც დაბ­რკო­ლე­ბა­თა გა­მო შეწ­ყდა და ახ­ლა, ალ­ბათ, აღ­არც ვუნ­დო­დი. მას­თან შეხ­ვედ­რაც კი ში­შით მზა­რავ­და ახ­ლა. ალ­ბათ, თვა­ლით და­სა­ნა­ხა­ვა­დაც კი ვძულ­დი. ოჰ, თურ­მე, რო­გორ ბრმად შევ­ცქეროდი ყო­ველ­ივეს და რა უმ­წეო ვი­ყა­ვი.
თვა­ლები და­ხუ­ჭუ­ლი მქონ­და, სიბ­ნე­ლე ჩამ­ოწვა და მო­შა­ვო კვამ­ლის ბოლ­ქ­ვე­ბად დაც­ურავ­და ჩემ გარ­შემო. შა­ვი ფიქ­რე­ბი გულს შემ­ომაწ­ვა და ნია­ღ­ვარივით აი­რია. თავ­დავ­იწყე­ბამ­დე მი­სულს, დაუ­ძლურებ­ულსა და სულ მთლად ღო­ნემიხდილს ისე მეჩ­ვე­ნებ­ოდა, თით­ქოს დამ­შრალი, დი­დი მდი­ნა­რის ფსკ­ერ­ზე ვი­წე­ქი; მეს­მოდა, შო­რე­უ­ლი მთებ­იდან რო­გორ მო­ის­წ­რაფ­ოდა თა­ვაწ­ყვეტილი ნია­ღ­ვარი; ვგრძნობ­დი, რო­გორ მი­ახ­ლოვდებ­ოდა ის და ად­გო­მის სურ­ვი­ლიც კი არ გა­მაჩ­ნდა. გაქ­ცევის ძა­ლა არ შემ­წევ­და. ვი­წე­ქი გულ­წა­სუ­ლი და სიკ­ვ­დილს ვნატ­რობ­დი. მხო­ლოდ ერ­თი ფიქ­რი­ღა თრთო­და ჩემს სხე­ულ­ში, მა­სღა შერ­ჩენ­ოდა ოდ­ნა­ვი სა­სი­ცოცხ­ლო ძა­ლა. ეს იყო ღვთის ხსოვ­ნა, ის წარ­მოუთქმელ ლოც­ვებ­ში გაც­ოცხლდა. ლოც­ვის სიტყ­ვე­ბი ჩემს დაბ­ნე­ლებულ გო­ნე­ბაში აქეთ-იქით დაქ­როდა. მინ­დო­და, ჩურ­ჩუ­ლით მა­ინც წარ­მომეთ­ქვა, მაგ­რამ ძა­ლა არ მყოფ­ნი­და.
- ნუ წახ­ვალ ჩემ­გან შორს, თო­რემ ტან­ჯვა მი­ახ­ლოვდე­ბა და არა­ვინ არის, რომ მო­მეშ­ველოს.
ის სულ ახ­ლოს იყო და, რად­გან მე ვერ შე­ვე­ვედ­რე ზე­ცას, რომ აეშ­ორებ­ინა ის ჩემ­თ­ვის, ვერც ხე­ლები დავ­იკრ­იბე გულ­ზე, ვერც მუხ­ლი მო­ვი­ყა­რე მის წი­ნა­შე და ვერც ბა­გე გავ­ხსენი. ის თავს და­მატ­ყდა. ად­იდებ­ულმა, ძლი­ერ­მა ნია­ღ­ვარ­მა გა­დამ­ია­რა. მთე­ლი ჩე­მი გან­წი­რუ­ლი ცხოვ­რე­ბის მწა­რე შეგ­ნე­ბა, ჩე­მი და­კ­არგული სიყ­ვა­რუ­ლი, სამ­უდამოდ ჩამ­ქრალი იმე­დები და და­სა­მა­რებული რწმე­ნა, თა­ვი­სი საშ­ინელი ძა­ლით, პირ­ქუ­შო­ბი­თა და ვა­რამით, თავს და­მატ­ყდა. ამ უმ­ძი­მე­სი წუ­თე­ბის აღ­წე­რაც კი შეუ­ძლე­ბელ­ია. სი­ნამ­დვილეში, ამ ღვარ­თქაფ­მა სულ­ში ჩა­ია­რა; გაუ­ვალ ლაფ­ში ჩა­ვე­ფალი; ვგრძნობ­დი, რომ ვე­ღ­არც ავ­დგებოდი; უფ­რო და უფ­რო ვი­ძი­რე­ბო­დი, და­ბო­ლოს, წა­რღვ­ნამ წამ­ლეკა კი­დეც.
თა­ვი ოც­და­მეშ­ვიდე

ვინ იცის რო­დის, რო­დე­საც სა­ღ­ამო მო­ახ­ლოვდა, თა­ვი ავ­წიე და გარ­შემო მი­მო­ვი­ხე­დე. დავ­ინა­ხე, მზე და­სავ­ლეთით გა­დაწ­ვერილიყო და მი­სი სხი­ვე­ბი კე­დელს ოქ­როს ვა­რა­ყად შემ­ოვლებ­ოდა. ჩემს თავს შე­ვე­კი­თხე:
- რა უნ­და ვქნა ახ­ლა?
გო­ნე­ბამ კი ასე­თი პა­სუ­ხი გას­ცა: დაუ­ყოვნებლივ დატ­ოვე თორ­ნ­ფილ­დი! - ეს სიტყ­ვე­ბი ისე­თი ბრძა­ნებით მიკ­არ­ნა­ხა და იმ­დე­ნად შე­მაძ­რწუნებ­ლად, მე­ტი აღ­ა­რაფრის გაგ­ონე­ბა აღ­არ მინ­დო­და. - არ შემ­იძლია ამ სიტყ­ვე­ბის ატა­ნა ახ­ლა, - ვუ­პას­უხე მე, - ედ­ვარდ რო­ჩეს­ტერის მე­უღ­ლე რომ აღ­ა­რა ვარ, ეს ჩემ­თ­ვის არც ისე­თი მძი­მე ნა­ღ­ველ­ია, - ვუმ­ტ­კი­ცებდი მას.
და­ე, უმ­შ­ვენ­იე­რესი სიზ­მ­რი­დან გა­მღვ­იძებ­ოდა და დავ­რწმუნებ­ულიყავი, რომ ყო­ველ­ივე მხო­ლოდ არა­რაო­ბა და ცდუ­ნე­ბა იყო. რა­სა­კვ­ირველ­ია, ეს საშ­ინე­ლე­ბა იქ­ნებ­ოდა, მაგ­რამ შე­მეძლო ყვე­ლა­ფერი გა­და­მე­ტა­ნა და თა­ვი ხელ­ში ამეყ­ვა­ნა. ის კი, რომ უკ­ვე გა­დაწ­ყვეტილი იყო, დაუ­ყოვნებლივ და სამ­უდამოდ და­მეტ­ოვებ­ინა მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი, ყოვ­ლად აუ­ტან­ლად მი­მაჩ­ნდა. მე არ ძალ­მიძდა ეს.
მაგ­რამ ში­ნა­განი ხმა მიმ­ტ­კი­ცებ­და, რომ შე­მეძლო ეს, და მი­წი­ნას­წარ­მეტ­ყვე­ლებ­და კი­დეც, რომ ასეც მო­ვიქ­ცე­ო­დი. სა­კუ­თარ გა­დაწ­ყვეტ­ილე­ბას შე­ვებ­რძოლე. მინ­დო­და, უძ­ლუ­რი აღმ­ოვჩენ­ილიყავი და ამერ­იდებ­ინა საშ­ინელი გან­საც­დელი, რო­მე­ლიც ჩემ წინ აღ­მართულიყო. ბე­დი მო­მა­ვალში კი­დევ უფ­რო აუ­ტა­ნელ ტან­ჯვა-­წა­მე­ბას მი­ქად­და, მაგ­რამ გულ­ქ­ვა გო­ნე­ბა ამ ფიქრს მაშ­ინვე ყელ­ში სწვდა, მო­ახ­რ­ჩო და თა­ნაც გამ­ქირდა­ვად ჩას­ძა­ხა: - მას მხო­ლოდ ახ­ლა ჩაუ­ცდა ფე­ხი გაუ­ვალ ჭა­ობ­ში და ვფი­ცავ, ჩე­მი რკი­ნისებური მკ­ლავით მო­ვა­ხერ­ხებ და ტან­ჯვა-­წა­მების უძი­რო უფ­ს­კ­რულ­ში გა­დავ­ჩე­ხავო.
- და­ე, სხვებ­მა გა­მომ­გ­ლი­ჯონ მი­სი ხელ­იდან მა­შინ! - წამ­ოვიყვირე მე. - და­ე, სხვა მო­მეხ­მაროს!
- არა, ამ სუ­ლი­ერ წა­მე­ბას შენ თვი­თონ გა­დაი­ტან, არა­ვინ და­გეხ­მა­რე­ბა, შენ თვი­თონ ამო­ითხ­რი მარ­ჯვე­ნა თვალს და შენ თვი­თონ­ვე მო­იჭ­რი მარ­ჯვე­ნა ხელ­საც. შენს გულს სამ­სხვერ­პლოზე მი­ი­ტან, შენ­ვე იქ­ნე­ბი მოძღ­ვარი და დამ­სჯელი მი­სი.
უცებ ად­გილიდან წამ­ოვიჭერი, რომ ამ საშ­ინელ სი­მარ­ტოვეს გავ­ც­ლო­დი, რო­მელ­შიც ეს უგუ­ლო მო­სა­მარ­თლე თან მდევ­და, ვე­ღ­არც იქ გა­მე­ფებულ მდუ­მა­რე­ბას ვუძ­ლებ­დი, სა­დაც მი­სი სა­ზა­რელი ხმა გაი­სმა და ახ­ლა იქაუ­რობას ავ­სებ­და. რო­გორც კი წელ­ში გავ­ს­წორ­დი, თავ­ბ­რუ და­მეს­ხა. მივ­ხ­ვ­დი, რომ მთე­ლი დღის მღ­ელ­ვა­რებ­ისა და უჭ­მელ­ობისგან მთლად დაუ­ძლურებული ვი­ყა­ვი. არც საჭ­მელი და არც სას­მელი იმ დღ­ეს ჩემს პირს არ გა­ჰკ­ა­რებ­ია. დი­ლი­თაც ხომ საუ­ზმე არ მინ­დო­და და ხე­ლი ვე­რა­ფერს ვახ­ლე. ახ­ლა მძი­მე სევ­და მარ­წუ­ხი­ვით მი­ჭერ­და გულ­ზე და ვფიქ­რობ­დი: აი, რა დიდ­ხანს ვი­ყა­ვი ჩა­კ­ეტილი ოთახ­ში და ჩე­მი ამ­ბის გა­გე­ბაც კი არა­ვის მო­სურ­ვებ­ია, აღ­არც დაბ­ლა მე­ძახ­დნენ. პა­ტა­რა ადელ­საც კი არ მო­უკ­ა­კუ­ნებ­ია კარ­ზე, არც მი­სის ფე­იერ­ფექსს მო­ვუ­ძებ­ნივარ. მეგ­ობრებს ყო­ველ­თ­ვის ავ­იწყდე­ბათ ისი­ნი, ვი­საც ბე­დი გაწ­ირავს, - ჩავ­იჩურჩულე ჩემ­თ­ვის; ურ­დუ­ლი გამ­ოვწიე, კა­რი გამ­ოვაღე და გა­რეთ გამ­ოვედი. რა­ღ­ა­ცას გა­და­ვაწყდი; თავ­ბ­რუ ისევ მეს­ხმოდა; თვალთ მიბ­ნელ­დებ­ოდა, მთე­ლი სხე­უ­ლი მო­დუ­ნე­ბუ­ლი მქონ­და; ძა­ლა ვე­ღ­არ მო­ვიკრ­იბე და წავ­იქეცი, მაგ­რამ მი­წა­ზე კი არა, ვიღ­აცის გამ­ოწვდილმა ხელ­მა დამ­იჭირა. ავ­იხე­დე მა­ღ­ლა და შე­ვამ­ჩნიე, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის მკ­ლა­ვებ­ზე ვეს­ვე­ნე, რო­მე­ლიც ჩე­მი ოთა­ხის ზღუ­რბლთან, სკ­ამ­ზე იჯ­და.
- რო­გორც იქ­ნა, გამ­ოხვედი, - მითხ­რა მან. - ძალ­იან დი­დი ხან­ია გიც­დი მო­ყუ­რა­დებული. მაგ­რამ არც ქვი­თი­ნი­სა და არც ოდ­ნა­ვი მოძ­რა­ო­ბის ხმაც კი არ გამ­იგონია. ხუთ წუთს კი­დევ თუ ავ­იტანდი ამ სა­მარ­ისებურ სი­ჩუ­მეს და მე­რე კი ყა­ჩა­ღივით უნ­და შემ­ომემ­ტვრია კა­რი. ასე რომ მარ­იდებ თავს, გამ­ოიკ­ე­ტე ოთახ­ში და მარ­ტოდმარტო ეძ­ლევი მწუ­ხა­რე­ბას! უმ­ჯო­ბე­სი იყო, მო­სუ­ლი­ყა­ვი და ჩემ წინ გამ­ოგეთ­ქვა საყ­ვედური და გუ­ლის­წყ­რო­მა. ვი­ცი, რომ ფიცხი ხარ, ვე­ლო­დი, სცე­ნას გამ­იმარ­თავდი. მეგ­ონა, ცხა­რე და შეუ­წყვე­ტელი ცრემ­ლთა დე­ნის მოწ­მე შევ­იქნებოდი და ვემ­ზა­დებოდი, მინ­დო­და, ის ცრემ­ლი ჩემს მკ­ერ­დზე და­ღვრილიყო, ისი­ნი კი ამ უსუ­ლო ია­ტა­კ­სა და მაგ ცხვირ­სახ­ოცზე და­იღ­ვა­რა. მაგ­რამ მო­ი­ცა, მე მგო­ნი, ვცდე­ბი, შენ სუ­ლაც არ გი­ტი­რია. ვხე­დავ შენს გაფ­ითრებულ სა­ხეს და სხივ­ჩამ­ქრალ თვა­ლებს, მაგ­რამ მათ ცრემ­ლის კვა­ლი არ ემ­ჩნე­ვათ. ნუ­თუ შენ­მა გულ­მა და­ან­თხია სის­ხ­ლის ცრემ­ლები? კე­თი­ლი, ჯე­ინ, ნუ­თუ, ერთ სიტყ­ვა­საც არ მეუ­ბნები საყ­ვედურით, არა­ფერს მწა­რე­სა და გეს­ლიანს? არაფ­რით გსურს და­მიფ­ლი­თო გრძნო­ბა, შხამ­იანი ისა­რი მიჩხ­ვ­ლი­ტო და გა­მა­ხელო? შენ ზი­ხარ იქ, სა­დაც მე დაგ­ს­ვი და მი­ყუ­რებ და­ღლილი და უსი­ცოცხ­ლო გამ­ომეტ­ყვე­ლებით. ჯე­ინ, არას­ოდეს გამ­ივლია ფიქ­რად, ასე­თი ჭრი­ლო­ბა მო­მე­ყე­ნებ­ინა შენ­თ­ვის. თუ რო­მელ­იმე ადამ­იანს ჰყო­ლია ერ­თა­დერთი პა­წაწ­ინა კრა­ვი, რო­მე­ლიც ისეთ­ივე უძ­ვირ­ფა­სესი ყო­ფი­ლა მის­თ­ვის, რო­გორც სა­კუ­თარი ქა­ლიშ­ვი­ლი, რო­მელ­საც ის სა­კუ­თარი ჯამ­იდან აჭ­მევ­და, ას­მევ­და და სა­კუ­თარ მკ­ერ­დზე აძ­ინებ­და, ხო­ლო მე­რე კი, რა­ღ­აც შეც­დო­მის გა­მო, სა­სა­კ­ლაო­ზე თვი­თონ­ვე და­ღ­ვა­რა მი­სი სის­ხ­ლი, ალ­ბათ, ისიც ვერ შეძ­ლებ­და თა­ვი­სი გამ­ოუსწორე­ბელი შეც­დომა ისე მძი­მედ მოე­ნან­იებ­ინა, რო­გორც მე ვი­ნან­იებ ახ­ლა. შეგ­იძლია, ოდეს­მე მა­პატიო, ჯე­ინ?
მკი­თხველო, მე იმ­წუ­თას­ვე, იქ­ვე ვა­პატ­იე მას ყო­ველ­ივე. მის თვა­ლებში ისე­თი სინ­დი­სის ქენ­ჯნა ვი­ხი­ლე, მის ხმა­ში ისე­თი მწუ­ხა­რე­ბა ის­მო­და, ყო­ველ მის მოქ­მე­დე­ბაში იმ­დე­ნი ვა­ჟ­კ­აცური ძა­ლა, მის გამ­ოხედ­ვა­სა და მთელ მის გა­რეგ­ნობაში კი იმ­დე­ნად უც­ვ­ლე­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი, რომ ყვე­ლა­ფერი მაშ­ინვე ვა­პატ­იე. მაგ­რამ ეს უსიტყ­ვოდ, მდუ­მა­რედ მოხ­და მხო­ლოდ ჩე­მი გუ­ლის სიღრ­მეში.
- შენ ახ­ლა იცი, რომ მე არამ­ზა­და ვარ, ჯე­ინ, არა? - მკი­თხა მან სწრა­ფად, დაი­ნტე­რე­სებ­ულმა და ჩაფ­იქრებ­ულმა, ვფიქ­რობ, ჩე­მი დაუ­სრულე­ბელი დუ­მი­ლი­თა და მორ­ჩი­ლე­ბით შეშ­ფოთებ­ულმა, რო­მე­ლიც სი­სუს­ტით უფ­რო აი­ხსნებ­ოდა, ვიდ­რე სურ­ვი­ლით, ხმა არ ამ­ომე­ღო.
- დი­ახ, სერ.
- მა­შინ გუ­ლახ­დილად და მო­უ­რი­დებ­ლად მითხა­რი ყვე­ლა­ფერი, ნუ შემ­იბრა­ლებ.
- არ შემ­იძლია, და­ღლილი ვარ და ძალ­იან ცუ­დად ვგრძნობ თავს. თუ შეი­ძლე­ბა, წყა­ლი მო­მაწ­ოდეთ.
მან თრთო­ლით ამ­ოიკვ­ნე­სა, ხელ­ში ამ­იყვა­ნა და ქვე­და სარ­თულისკ­ენ გა­ეშ­ურა. ჩემს ბინ­დ­გა­და­კრულ თვა­ლებში ყვე­ლა­ფერი ისე იყო ბუ­რუ­სით მო­ცუ­ლი, რომ პირ­ვე­ლად ვერც ვი­ცა­ნი, რო­მელ ოთახ­ში შემ­იყვა­ნა. უცებ ცეცხ­ლის მაც­ოცხლე­ბელი სით­ბო ვიგ­რ­ძე­ნი, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ზაფხუ­ლი იყო, ჩემს ოთახ­ში მთლად გავ­ყინულიყავი. მან ჭი­ქით ტუ­ჩებ­თან ღვი­ნო მო­მი­ტა­ნა. სულ რამ­დენ­იმე წვე­თი გავ­სინჯე და უკ­ე­თეს­ობა ვიგ­რ­ძე­ნი. მე­რე, რაც საჭ­მელი შემ­ომთა­ვა­ზა, უარი არ მით­ქ­ვამს და მა­ლე სულ გამ­ოვკ­ეთდი. ახ­ლა შე­ვამ­ჩნიე, რომ ბიბ­ლი­ო­თე­კ­აში, მის სა­ვარ­ძელში ვი­ჯე­ქი. ისიც ჩემ­თან ახ­ლოს იყო. - ოჰ, რა კარ­გი იქ­ნებ­ოდა, რომ სწო­რედ ახ­ლა, ამ წუ­თებ­ში, უწა­მებ­ლად და უმ­ტ­კი­ვნეულოდ გან­ვშორებოდი ამ ქვე­ყა­ნას, - გავ­იფიქრე ჩემ­თ­ვის, მა­შინ აღ­არ მო­მიხ­დებ­ოდა ასე­თი ძა­ლით და­მეწ­ყვიტა ჩე­მი გუ­ლის სი­მე­ბი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­თან გან­შორებ­ისას. მა­ინც, რო­გორც ჩანს, მე უნ­და გან­ვშორდე მას, მაგ­რამ მე არ მინ­და მი­სი დატ­ოვე­ბა და არც მი­სი გან­შორე­ბა შემ­იძლია.
- ახ­ლა რო­გორ ხარ, ჯე­ინ?
- ბევ­რად უკ­ე­თე­სად, სერ, მა­ლე სულ კარ­გად ვიქ­ნე­ბი.
- ღვი­ნო კი­დევ მოს­ვი, ჯე­ინ.
და­ვემ­ორჩილე. შემ­დეგ მან ჭი­ქა მაგ­იდა­ზე დად­გა, ჩემ წინ გა­ჩერ­და და ყუ­რა­დღ­ებით და­მა­კვ­ირდა. უცებ შეტ­რიალ­და, რა­ღ­აც გაუ­რკ­ვევ­ლად წამ­ოიძა­ხა, რო­მე­ლიც, მე მგო­ნი, ფა­რუ­ლი ვნე­ბა­თა­ღ­ელვით უფ­რო იყო სავ­სე. ოთახ­ში სწრა­ფად ჩა­ია­რა და უკ­ან­ვე მობ­რუნ­და. ისე გად­მოიხა­რა ჩე­მკ­ენ, თით­ქოს კო­ცნა უნ­დო­და, მაგ­რამ გა­მახ­სენ­და, რომ მი­სი ალერ­სი ჩემ­თ­ვის უკ­ვე აკრ­ძალული იყო და მი­სი სა­ხე ხე­ლით ავ­ირიდე.
- რო­გორ! რა­ტომ მექ­ცევი ასე? - წამ­ოიძა­ხა მან სწრა­ფად. - ოჰ, მივ­ხ­ვ­დი. შენ არ აკო­ცებ ბერ­თა მე­ზო­ნის ქმარს. შენ ფიქ­რობ, რომ ჩე­მი ხვევ­ნა და ალერ­სიც სხვის­თ­ვის არის გა­ნკუთვნილი.
- ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, ისი­ნი მე არ მე­კუთვნის, სერ, და არც რაი­მე უფ­ლე­ბა მაქვს მათ­ზე.
- რა­ტომ, ჯე­ინ? ახ­ლა შეგ­იბრა­ლებ და თავ­იდან აგაც­ილებ გა­საჭირს, რომ ბევ­რი არ ილა­პა­რა­კო, შენ მაგ­ივრად მე ვუ­პას­უხებ: იმი­ტომ, რომ მე უკ­ვე მყავს ცო­ლი. ასე მი­პას­უხებდი, არა? ხომ სწო­რად მივ­ხ­ვ­დი?
- დი­ახ.
- თუ ასე ფიქ­რობ, ძალ­იან უც­ნა­უ­რი წარ­მოდგე­ნა გქო­ნია ჩემ­ზე. მა­შინ შენ მე მთვლი ცბი­ერ ოინ­ბა­ზად, გარ­ყ­ვ­ნილ ადამ­ია­ნად, საზ­იზღ­არ და ყოვ­ლად დამ­ცირებულ კა­ცად, რო­მე­ლიც ყო­ველ ღო­ნეს ხმა­რობს, უან­გარო სიყ­ვა­რულ­ში და­გარწმუნოს, რა­თა ად­ვილად გა­გა­ბას ცდუ­ნე­ბით და­გებულ მა­ხეში, წაგ­გ­ლი­ჯოს ქა­ლუ­რი უმა­ნკ­ოე­ბა, სინ­დი­სი და გაგ­ძარცვოს მხო­ლოდ სა­კუ­თარი სი­ამ­ოვნებ­ისა და გან­ცხ­რო­მის­თ­ვის. რას იტყ­ვი ამა­ზე? რო­გორც ვხე­დავ, აღ­ა­რა­ფერი შეგ­იძლია მი­პა­სუ­ხო. პირ­ველ ყოვ­ლი­სა, ჯერ კი­დევ ძალ­იან სუს­ტა­და ხარ და ძლივს სუნ­თ­ქავ, მეო­რე მხრივ კი, ჯერ არა ხარ მიჩ­ვე­უ­ლი, რომ ბრა­ლი დამ­დო და გა­მკიცხო, გარ­და ამ­ისა, უკ­ვე სატ­ირლა­დაც ემ­ზა­დები: ვი­ცი, თუ ბევრს ილა­პა­რა­კ­ებ, ღა­პა­ღუპით წაგ­სკ­დე­ბა ცრემ­ლი. მაგ­რამ გატყობ, მა­ინც არ გსურს საყ­ვედურით ამავ­სო, შეუ­რაც­ხყოფა მო­მა­ყენო და სცე­ნა მო­მიწყო. შენ ახ­ლა მხო­ლოდ იმა­ზე ფიქ­რობ, რო­გორ მო­იქ­ცე; საუ­ბარს უმიზ­ნოდ თვლი; მე შენ გიც­ნობ და ფხიზ­ლა­დაც ვარ.
- სერ, მე არ მსურს თქვენს საწ­ინა­ა­ღმ­დეგოდ მო­ვიქ­ცე, - ვუთხა­რი მე და ჩემ­მა მთრთო­ლა­რე ხმამ მაგ­რძნობინა, რომ წი­ნა­და­დე­ბა უნ­და შე­მემ­ოკ­ლებ­ინა.
- შენს გო­ნე­ბაში არა, მაგ­რამ ჩემ­საში კი შე­ნი გეგ­მები მე მოს­პო­ბას მი­ქა­დის. რო­გორც ვი­ცი, იმის თქმა გინ­და, რომ მე ცო­ლი­ა­ნი კა­ცი ვარ და, ყვე­ლა­ნაი­რად შე­ეც­დები, რომ მო­მე­რი­დო, რო­გორც ცო­ლი­ან მა­მა­კ­აცს, გზი­დან ჩამ­ომეც­ლები. აი, სწო­რედ ამი­ტომ თქვი უარი, რომ გე­კო­ცნა ჩემ­თ­ვის. შენ გინ­და სრუ­ლი­ად უცხო ადამ­ია­ნად იქ­ცე; იცხოვ­რო ამ ჭერ­ქვეშ, რო­გორც მხო­ლოდ ადე­ლის აღმ­ზრდელ­მა და, თუ ოდეს­მე სა­ა­ლერსო სიტყ­ვა დამ­ცდა, ან შენ თვი­თონ მო­გი­ზი­და წი­ნან­დელ­მა სით­ბომ ჩე­მკ­ენ, მაშ­ინვე იმას იტყ­ვი: ამ კაც­მა კი­ნა­ღ­ამ თა­ვის საყ­ვარ­ლად მაქ­ცია და კლ­დედ და ყი­ნუ­ლად უნ­და აღვ­იმართო მის წი­ნა­შეო, და შენ მარ­თლა კლ­დედ და ყი­ნუ­ლად გა­დაი­ქცევი.
ხმა გავ­იმაგ­რე, რომ მეც მე­პას­უხა:
- ჩემ გარ­შემო ყვე­ლა­ფერი შეი­ცვა­ლა, სერ, და მეც უნ­და გამ­ოვიცვალო. ამა­ში ეჭ­ვის შე­ტა­ნაც არ შეი­ძლე­ბა. თავ­იდან რომ ავი­შო­რო გრძნო­ბა­თა ასე­თი მერ­ყეო­ბა და, ამას­თა­ნა­ვე, ეს დაუ­სრულე­ბელი ჭი­დი­ლი მო­გო­ნე­ბებ­სა და სა­კუ­თარი გუ­ლის ძა­ხილს შო­რის, მხო­ლოდ ერ­თი გზა არ­სებობს: ადელს სხვა აღმ­ზრდელი უნ­და ჰყავ­დეს, სერ.
- ოჰ, ადე­ლი სკო­ლაში უნ­და გავ­გზავნოთ, ყვე­ლა­ფერი უკ­ვე მო­ვა­წეს­რიგე. მე თვი­თონ სრუ­ლია­დაც არ მინ­და გა­წამო იმ საშ­ინელი მო­გო­ნე­ბებით, რო­მე­ლიც თორ­ნ­ფილ­დ­თან გა­კ­ავ­შირებ­და. ეს დაწ­ყევლილი ად­გილია, აჩე­ნის თავ­შე­სა­ფარი, საზ­იზღ­არი აკლ­და­მა, სა­დაც ხორ­ც­შეს­ხ­მუ­ლი სიკ­ვ­დი­ლის შავ­ბნელი აჩ­რ­დი­ლი გაშ­ლი­ლი ცის ნა­თელს შე­ღ­ა­ღ­ა­დებს. ეს ქვის ჯო­ჯო­ხეთ­ია, რო­მელ­საც ერ­თი ბო­რო­ტი სუ­ლი დაჰ­პატ­რონებ­ია, რო­მე­ლიც ადამ­იანის წარ­მოდგენით შექ­მ­ნილ აუ­რაც­ხელ ბო­როტ სულ­ზე ბევ­რად უა­რეს­ია.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი