ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიVIII)
font-large font-small
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიVIII)
მინ­დო­და, რა­ღაც მკვა­ხე მეთ­ქ­ვა, მაგ­რამ თა­ვი შე­ვი­კა­ვე და ეს­ღა ამოვ­თ­ქ­ვი:
- ის ვალ­დე­ბუ­ლია, კლი­ენ­ტებ­თან თა­ვა­ზი­ა­ნი იყოს, ეს მი­სი მო­ვა­ლე­ო­ბაა.
- მაგ­რამ გა­ნა ისე ხში­რად უწევს შენ­ნა­ი­რი ახალ­გაზ­რ­და და ლა­მა­ზი მან­დი­ლოს­ნე­ბის მომ­სა­ხუ­რე­ბა. თვა­ლი აქვს მიჩ­ვე­უ­ლი, აქ ხომ ძი­რი­თა­დად მუდ­მი­ვი კლი­ენ­ტე­ბი და­დი­ან.
- რო­გორც შენ, არა? - ისე გა­და­ვე­დით შე­ნო­ბით­ზე, არც კი გაგ­ვიფ­რ­თხი­ლე­ბია ერ­თ­მა­ნე­თი. არც იყო სა­ჭი­რო, უკ­ვე საკ­მა­რის­ზე მე­ტად გავ­ში­ნა­ურ­დით.
- ალ­ბათ, - და­მე­თან­ხ­მა, მაგ­რამ იმა­ვე წამს და­ა­მა­ტა, - რა გჭირს? რო­გო­რი უღო­ნო თავ­დაც­ვაა შე­ნი მხრი­დან? ნუ­თუ შენ­თ­ვის ასეთ სა­შიშ­რო­ე­ბას წარ­მო­ვად­გენ? მარ­თ­ლა გე­ში­ნია ჩე­მი?
- რა თქმა უნ­და, არა! - ზედ­მე­ტად სწრა­ფად და ტემ­პე­რა­მენ­ტი­ა­ნად მი­ვუ­გე, თუმ­ცა მარ­თ­ლა მე­ში­ნო­და მი­სი.
ხმა­დაბ­ლა, მაგ­რამ გუ­ლი­ა­ნად გა­ი­ცი­ნა, წინ გად­მო­ი­ხა­რა და იდაყ­ვ­ზე ტუ­ჩე­ბით მსუ­ბუ­ქად შე­მე­ხო.
გა­მაჟ­რ­ჟო­ლა. შე­ვე­ცა­დე, ჩე­მი რე­აქ­ცია არ შე­ე­ნიშ­ნა და თვა­ლი ავა­რი­დე.
- დამ­შ­ვიდ­დი, გო­გო­ნი, - მშვი­დად მითხ­რა, - მინ­დო­და, სა­სი­ა­მოვ­ნო სა­ღა­მო მო­მეწყო შენ­თ­ვის, მე­ტი არა­ფე­რი. მსურ­და, გემ­რი­ე­ლად გეგ­რ­ძ­ნო თა­ვი.
მტრუ­ლად გავ­ხე­დე. ჩემს მზე­რა­ზე სი­ცი­ლი აუტყ­და.
- რო­გო­რი სა­გან­გა­შო მზე­რა იყო, - მხი­ა­რუ­ლად შეს­ძა­ხა და ცა­ლი წარ­ბი მაღ­ლა აუხ­ტა, - შენს ცოცხ­ლად შეჭ­მას არ ვა­პი­რებ, და­მი­ჯე­რე, ეს ჩე­მი სტი­ლი არ არის. - მის ხა­ვერ­დი­ვით და­ბალ ხმა­ში სი­ცი­ვე გა­ის­მა, თვა­ლე­ბი კი მო­უ­ლოდ­ნე­ლად უფ­რო გა­უ­მუქ­და.
- არც მი­ფიქ­რია, - მხნედ მი­ვუ­გე, - ეჭ­ვიც არ მე­პა­რე­ბა, რომ ამ­წუ­თას მაძღა­რი ხარ ათას­ნა­ი­რი დე­სერ­ტით, - სარ­კას­ტუ­ლად მი­ვუ­გე და მა­შინ­ვე ვი­ნა­ნე, მაგ­რამ გაქ­ცე­ულ სიტყ­ვებს უკან ვე­ღარ და­ვაბ­რუ­ნებ­დი.
მო­მეჩ­ვე­ნა, თით­ქოს ცო­ტა­თი და­იბ­ნა, მაგ­რამ მა­ლე­ვე მიხ­ვ­და, რა­საც ვგუ­ლის­ხ­მობ­დი და გამ­ჭო­ლი მზე­რა მო­მაპყ­რო.
- რო­გო­რი შე­სა­შუ­რი მეხ­სი­ე­რე­ბა გაქვს, პა­ტა­რავ, - წა­ი­დუ­დუ­ნა მცი­რე­ო­დე­ნი პა­უ­ზის შემ­დეგ, - ვხე­დავ, მო­მა­ვალ­ში მე­ტი სიფ­რ­თხი­ლის გა­მო­ჩე­ნა მო­მი­წევს შენ­თან. აღ­მოჩ­ნ­და, რომ ყვე­ლა­ფე­რი, რა­საც ვიტყ­ვი, შე­იძ­ლე­ბა ჩემს წი­ნა­აღ­მ­დეგ იქ­ნეს გა­მო­ყე­ნე­ბუ­ლი.
თვა­ლე­ბი დავ­ხა­რე, მაგ­რამ ამან არ მიშ­ვე­ლა, მის ეკა­ლი­ვით მჩხვლე­ტავ მზე­რას მა­ინც ვგრძნობ­დი.
- კოქ­ტე­ი­ლი კი­დევ ხომ არ გინ­და? - ნა­ხევ­რად თა­ვა­ზი­ა­ნი ტო­ნით მკითხა.
- არა, აჯო­ბებს, არ დავ­ლიო. არ მინ­და დავ­თ­ვ­რე.
- ძა­ლი­ან ჭკვი­ა­ნუ­რია! - შე­ფა­რუ­ლი და­ცინ­ვა გაკ­რ­თა მის თვა­ლებ­ში, - მა­შინ წა­ვი­ხემ­სოთ, თო­რემ შიმ­ში­ლით სუ­ლი გამ­ძ­ვ­რა.
ცო­ტა სო­კო გა­და­ვი­ღე, თან თვა­ლი დარ­ბაზს მო­ვავ­ლე. არ გამ­კ­ვირ­ვე­ბია, რო­ცა რამ­დე­ნი­მე ქა­ლის მზე­რა და­ვი­ჭი­რე. ისი­ნი ჩემს თა­ნა­მე­სუფ­რეს მა­ლუ­ლად გა­მო­ხე­დავ­დ­ნენ ხოლ­მე. წე­სით, ასეც უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. მის­ნა­ი­რი მა­მა­კა­ცი ყველ­გან მი­იქ­ცევ­და ქა­ლე­ბის ყუ­რადღე­ბას. თა­ვი­სი მომ­ნუს­ხ­ვე­ლო­ბით ყო­ველ­თ­ვის შე­ეძ­ლო მი­ე­ღო ის, რაც სურ­და. ყველ­გან და ყვე­ლას­თან დი­დი ავ­ტო­რი­ტე­ტით სარ­გებ­ლობ­და. მა­მა­კა­ცურ მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლო­ბას­თან ერ­თად მაგ­ნი­ტუ­რი მიმ­ზიდ­ვე­ლო­ბი­თაც იყო და­ჯილ­დო­ე­ბუ­ლი, რაც აშ­კა­რად გა­მო­არ­ჩევ­და სხვა მა­მა­კა­ცე­ბის­გან, რო­გორც მგელს ძაღ­ლე­ბის ხრო­ვა­ში.
- შენს ბა­თოს აქ არას­დ­როს მო­უყ­ვა­ნი­ხარ? - მო­უ­ლოდ­ნე­ლი შე­კითხ­ვა და­მის­ვა, რა­მაც გა­მა­ო­ცა.
- ბა­თო რამ გა­გახ­სე­ნა? რა­ტომ­ღაც, ბო­ლო დროს ხში­რად ახ­სე­ნებ მის სა­ხელს.
- კარ­გი სა­ხე­ლი ჰქვია და... - გა­ი­ხუმ­რა.
პა­სუ­ხი არ გა­ვე­ცი. შე­მე­შინ­და, ზედ­მე­ტი არ მო­მი­ვი­დეს და არ გა­ვა­ნაწყე­ნო-მეთ­ქი. ჭა­მას უხ­მოდ შე­ვუ­დე­ქით და ცო­ტა ხან­ში დავ­მ­შ­ვიდ­დი.
ოფი­ცი­ან­ტი ისევ მო­ვი­და. მირ­ზამ კი­დევ შე­უკ­ვე­თა კერ­ძე­ბი და დე­სერ­ტიც მი­ა­ყო­ლა. ვუ­ყუ­რებ­დი მას და მხო­ლოდ ერთ რა­მე­ზე ვფიქ­რობ­დი - რო­გორ მე­ში­ნო­და მი­სი. ეს არ იყო ში­ში ამ სიტყ­ვის ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი გა­გე­ბით. უბ­რა­ლოდ, ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ მი­სი სურ­ვი­ლის წი­ნა­აღ­მ­დეგ ვე­რას­დ­როს წა­ვი­დო­დი. თუ მო­ი­სურ­ვებ­და, ნე­ბის­მი­ერ დროს შეძ­ლებ­და ჩემს და­უფ­ლე­ბას. ამ მხრივ იგი ჩემს აქამ­დე ნაც­ნობ ყვე­ლა მა­მა­კაც­ზე სა­ში­ში იყო. მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, გა­ურ­კ­ვე­ვე­ლი ძა­ლით რა­ღაც იდუ­მა­ლე­ბა მი­ზი­დავ­და მას­ში.
- იცი, რა მა­ინ­ტე­რე­სებს? - თვა­ლე­ბი მი­ვა­ნა­თე, - რა­ტომ მო­ი­სურ­ვე ჩემ­თან შეხ­ვედ­რა და გან­მარ­ტო­ე­ბა? - ფრთხი­ლი მზე­რა მი­ვაპყა­რი.
- წმინ­და ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბის თვალ­საზ­რი­სით.
- ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბის?
- რა­ტო­მაც არა? გე­გო­ნა, სიყ­ვა­რულს აგიხ­ს­ნი­დი?
- აზ­რა­დაც არ გა­მივ­ლია. - მი­ვა­ხა­ლე, - ასე­თი რა­მის აღი­ა­რე­ბა, ვფიქ­რობ, ყვე­ლა­ზე ნაკ­ლე­ბა­დაა შენ­გან მო­სა­ლოდ­ნე­ლი.
- რო­გორც ვხვდე­ბი, ჩემ­ზე დი­დი წარ­მოდ­გე­ნა არ გაქვს, ა?
- გა­ნა ამის სა­ფუძ­ვე­ლი არ­სე­ბობს?
და­ჟი­ნე­ბით ჩა­მაც­ქერ­და თვა­ლებ­ში და ჩუ­მად წარ­მოთ­ქ­ვა:
- იცი? ფუტ­კარს მა­გო­ნებ. თან ტკბი­ლი, სა­სარ­გებ­ლო პრო­დუქ­ტის მო­ცე­მა შე­გიძ­ლია, თან სას­ტი­კად მწა­რედ იკ­ბი­ნე­ბი.
ამ დროს პირ­თან მი­ტა­ნი­ლი ლუკ­მა­ჩა­მოც­მუ­ლი ორა­გუ­ლის მწვა­დი ხელ­ში გა­უ­შეშ­და. მის მზე­რას თვა­ლი ჩემ­და უნე­ბუ­რად გა­ვა­ყო­ლე და შევ­ნიშ­ნე ქა­ლი, რო­მე­ლიც გა­ო­ცე­ბუ­ლი მის­ჩე­რე­ბო­და. შემ­დეგ ქალ­მა ხე­ლი და­უქ­ნია. მირ­ზა და­ი­ძა­ბა.
- შე­ნი ძვე­ლი მე­გო­ბარ­თა­გა­ნია? - შემ­პა­რავად ვკითხე.
- ჰო. - მშრა­ლად მო­მი­გო და ჩან­გა­ლი თეფ­შ­ზე და­დო. - არ გინ­და, ვი­ცეკ­ვოთ?
ყვე­ლა­ზე მე­ტად მას­თან ცეკ­ვას გა­ვურ­ბო­დი, მაგ­რამ, ამავ­დ­რო­უ­ლად, სი­გი­ჟემ­დე მინ­დო­და ერ­თად გვე­ცეკ­ვა. ვერ ვხვდე­ბო­დი, ასე­თი გა­ო­რე­ბა რა­ტომ მჭირ­და.
- ვი­ცეკ­ვოთ, - მცი­რე­ო­დე­ნი ყოყ­მა­ნის შემ­დეგ დავ­თან­ხ­მ­დი.
- წა­მო. - იგი ჩემ­კენ გად­მო­ი­ხა­რა, ხე­ლი გა­მო­მი­წო­და, ჩე­მი თი­თე­ბი თა­ვი­სა­ში ჩა­იხ­ვია და წა­მო­მა­ყე­ნა.
რო­ცა დარ­ბა­ზის შუ­ა­გუ­ლის­კენ წა­მიყ­ვა­ნა, მუხ­ლე­ბი ამი­კან­კალ­და. ახ­ლა კვლავ მის მკლა­ვებ­ში აღ­მოვ­ჩ­ნ­დე­ბო­დი და ამ წუ­თებს რა გა­და­ი­ტან­და.
აუჩ­ქა­რე­ბე­ლი მოძ­რა­ო­ბით მომ­ხ­ვია წელ­ზე ხე­ლი და ისე შეწყო­ბი­ლად გავ­ს­რი­ალ­დით რბილ იატაკ­ზე, თით­ქოს მრა­ვა­ლი წე­ლი ერ­თად გვე­ცეკ­ვოს. ნე­ლი ვალ­სის მე­ლო­დი­ამ და მის­მა სი­ახ­ლო­ვემ ისე და­მახ­ვია თავ­ბ­რუ, შე­მე­შინ­და, გუ­ლი არ წა­მი­ვი­დეს-მეთ­ქი.
- ჰო, ცდა ამად ღირ­და. - ზედ ყურ­თან მი­ჩურ­ჩუ­ლა, მაგ­რამ არ შე­მო­უ­ხე­დავს, თით­ქოს სხვას ელა­პა­რა­კე­ბაო, სადღაც იც­ქი­რე­ბო­და, სივ­რ­ცე­ში. - და ნე­ტავ ამ­დენ ხანს რას ვუც­დი­დი, ხომ არ იცი?
პი­რი გა­ვა­ღე, რა­თა ირო­ნი­უ­ლი პა­სუ­ხი გა­მე­ცა, მაგ­რამ შევ­ხე­დე თუ არა თვა­ლებ­ში, დავ­მუნ­ჯ­დი. მის მზე­რას უკ­ვე ვე­ღარ ვუძ­ლებ­დი. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად თა­ვი ოდ­ნავ და­ხა­რა და ტუ­ჩებ­ზე შე­მე­ხო, ოღონდ სულ რამ­დე­ნი­მე წა­მით. მე კი ამ რამ­დე­ნი­მე წამ­მაც ჩე­მი დამ­მარ­თა. ერ­თი­ა­ნად ავი­შა­ლე და და­ვი­შა­ლე. ფე­ხებს ვე­ღარ ვა­მოძ­რა­ვებ­დი და რამ­დე­ნი­მე ილე­თი შე­მე­შა­ლა კი­დე­ვაც. რას ვა­კე­თებ! ამ კა­ცის­თ­ვის ქა­ლი მხო­ლოდ გარ­თო­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბაა, მის­თ­ვის მო­რი­გი გა­სარ­თო­ბი თო­ჯი­ნა ვარ, რომ­ლი­თაც ერ­თი სა­ღა­მო გა­ი­ლა­მა­ზა. რი­სი იმე­დი უნ­და მქონ­დეს? მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, მსი­ა­მოვ­ნებ­და მის მკლა­ვებ­ში ნე­ბივ­რო­ბა, ვდნე­ბო­დი, მი­სი გუ­ლის­ცე­მა რომ მეს­მო­და, მის სუნ­თ­ქ­ვას რომ ვგრძნობ­დი ჩემს ყურ­თან...
- მირ­ზა, რა­ვა ხარ, ბი­ჭო? - გა­ის­მა ამ დროს ქა­ლის მკვეთ­რი ხმა.
ეს ის ქა­ლი იყო, წე­ღან ხე­ლი რომ და­უქ­ნია. მის გვერ­დით ვი­ღაც მა­მა­კა­ცი იდ­გა.
- მზი­კო, შენ ხარ? გო­ლა, გა­მარ­ჯო­ბა! - მირ­ზამ ცეკ­ვა შეწყ­ვი­ტა და წყვილს ხე­ლი მძლავ­რად ჩა­მო­არ­თ­ვა, თან გა­და­კოც­ნა. - რო­დის ჩა­მოხ­ვე­დით?
- წი­ნა კვი­რას. შენ რა, არ იცო­დი? - ქა­ლი აგ­დე­ბუ­ლად ელა­პა­რა­კე­ბო­და.
- რა­ტომ უნ­და მცოდ­ნო­და? - მხრე­ბი აიჩე­ჩა მირ­ზამ, გვერ­დით და­მი­ყე­ნა და მხარ­ზე ხე­ლი გა­დამ­ხ­ვია. - გა­ი­ცა­ნით, ანი­კა, ჩე­მი მე­გო­ბა­რი და თა­ნამ­შ­რო­მე­ლი.
ორი­ვეს გა­ვუ­ღი­მე. არც მათ და­ი­შუ­რეს ღი­მი­ლი.
- ამას გვი­მა­ლავ­დი? - ისე­თი ცი­ნიზ­მი გა­ის­მა მზი­კოს ხმა­ში, და­ვი­ძა­ბე.
- შენ კი უნ­და და­გი­მა­ლოს კაც­მა ასე­თი ვინ­მე, თო­რემ ხომ მოს­დე მთელ ქვე­ყა­ნას, - გა­ი­ცი­ნა მზი­კოს კა­ვა­ლერ­მა და მირ­ზას თვა­ლი ჩა­უკ­რა.
- ოჰ, რო­გო­რი ენა­მახ­ვი­ლი ხარ! - და­უბ­რი­ა­ლა ქალ­მა თვა­ლე­ბი გო­ლას. - უმი­ზე­ზოდ მე არას­დ­როს არა­ფერს ვი­ძა­ხი. ამ გო­გო­ნამ კი უნ­და იცო­დეს, რომ რუხ მგელ­თან აქვს საქ­მე. ფრთხი­ლად იყა­ვით, საყ­ვა­რე­ლო ანი­კა, რო­გორც ჩანს, მო­შივ­და ამ ვაჟ­ბა­ტონს და სა­ნა­დი­როდ გა­მო­ვი­და.
- მზი­კო, გე­ყო­ფა! - უხე­შად წა­ავ­ლო ხელ­ზე ხე­ლი გო­ლამ ქალს და მირ­ზას მი­უბ­რუნ­და, - არ მი­აქ­ციო ყუ­რადღე­ბა, დღეს ვერ არის თა­ვის მო­ტორ­ზე.
- არა უშავს, მის­გან არ მწყინს, - ცალ­ყ­ბად გა­ი­ღი­მა ჩემ­მა შეფ­მა და მზი­კოს ლო­ყა­ზე უჩ­ქ­მი­ტა, - ვი­ცი, რა­ტო­მაც ბრა­ზობს და მეს­მის მი­სი.
იმ­დე­ნად არ მო­მე­წო­ნა მა­თი სა­უ­ბა­რი, რომ მირ­ზას ხე­ლის­გან თა­ვი გა­ვი­თა­ვი­სუფ­ლე და მა­გი­დას­თან დავ­ბ­რუნ­დი. ისი­ნი კარ­გა ხანს ლა­პა­რა­კობ­დ­ნენ რა­ღა­ცა­ზე, ხან გა­ი­ცი­ნებ­დ­ნენ, ხან სე­რი­ო­ზულ სა­ხეს მი­ი­ღებ­დ­ნენ. მე­რე მირ­ზა ორი­ვეს და­ემ­შ­ვი­დო­ბა და დაბ­რუნ­და.
- მა­პა­ტიე, მარ­ტო რომ დაგ­ტო­ვე. არ ვი­ცო­დი, სა­ქორ­წი­ნო მოგ­ზა­უ­რო­ბი­დან თუ იყ­ვ­ნენ დაბ­რუ­ნე­ბულ­ნი.
- სა­ქორ­წი­ნო მოგ­ზა­უ­რო­ბი­დან? - გა­ვი­ო­ცე, - რა სა­ქორ­წი­ნო მოგ­ზა­უ­რო­ბი­დან?
- ნუ, არის ასე­თი ტრა­დი­ცია, თან ცო­ტა უც­ნა­უ­რი, რო­მელ­საც ჩვენ, ჰო­მო სა­პი­ენ­სის გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი `სა­ხე­ო­ბის~ წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი, მტკი­ცედ ვი­ცავთ გარ­კ­ვე­უ­ლი ცე­რე­მო­ნი­ა­ლის შემ­დეგ. - გა­ი­ხუმ­რა.
- გა­და­სა­რე­ვად ვი­ცი, რა­საც ნიშ­ნავს სა­ქორ­წი­ნო მოგ­ზა­უ­რო­ბა, - უხე­შად მი­ვუ­გე, - უბ­რა­ლოდ, ერ­თი რამ არ მეს­მის: ამ კაცს რა­ტომ მის­თხოვ­და, რო­ცა შენ უყ­ვარ­ხარ?
გა­ო­ცე­ბულ­მა დამ­ხე­და.
- სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე, რომ მე ვუყ­ვარ­ვარ?
- ასე­თი ტო­ნით მხო­ლოდ გა­ნაწყე­ნე­ბუ­ლი ქა­ლე­ბი სა­უბ­რო­ბენ, სიყ­ვა­რულ­ში გულ­გა­ტე­ხილ­ნი.
მირ­ზამ ამო­იხ­ვ­ნე­შა და დაჯ­და. ერ­თხანს უხ­მოდ მი­ყუ­რა, მე­რე კი ხმა­დაბ­ლა და­იწყო:
- გინდ და­ი­ჯე­რე, გინდ არა, მაგ­რამ მე ღირ­სე­ბის ჩე­მე­უ­ლი კო­დექ­სი მაქვს, რო­მელ­საც მკაც­რად ვი­ცავ. მას მე კი არ ვუყ­ვარ­ვარ, თა­ვის და­ქალს იცავს, რო­მელ­თა­ნაც შო­რე­ულ წარ­სულ­ში რა­ღაც დო­ნე­ზე ურ­თი­ერ­თო­ბა მქონ­და და შემ­დეგ გავ­წყ­ვი­ტე. უმი­ზე­ზოდ არ მომ­ხ­და­რა ეს, მაგ­რამ ქა­ლებს ხომ გი­ჭირთ სი­მარ­თ­ლის აღი­ა­რე­ბა, გსურთ, რომ ყო­ველ­თ­ვის თქვენ იყოთ ყვე­ლა­ფერ­ში მარ­თა­ლი.
ჩა­მე­ცი­ნა.
- ვხე­დავ, არ გჯე­რა ჩე­მი.
- მე ეს არ მით­ქ­ვამს.
- შენ რა­ში გჭირ­დე­ბა რა­მის თქმა? - შე­ფიქ­რი­ა­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით შე­მომ­ხე­და. - იცი, რა მა­ინ­ტე­რე­სებს? ჩემ­და­მი ხარ ასე უარ­ყო­ფი­თად გან­წყო­ბი­ლი, თუ ყვე­ლა მა­მა­კა­ცი ამ დღე­ში გყავს? მიკ­ვირს, ბა­თო რო­გორ გიძ­ლებს.
- ბა­თოს თა­ვი და­ა­ნე­ბე, თუ შე­იძ­ლე­ბა! - ხმას ავუ­წიე.
- დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბით.
- მე საწყე­ნად არ მით­ქ­ვამს...
- ფრთხი­ლად, ანი­კა! ადა­მი­ა­ნურ მოთ­მი­ნე­ბა­საც აქვს საზღ­ვა­რი. შენ წარ­მო­დგე­ნაც არ გაქვს ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის წეს­ზე, ამი­ტომ მო­რალს ნუ მი­კითხავ.
- რაც ვი­ცი, ისიც საკ­მა­რი­სია იმის­თ­ვის, რომ თა­მა­მად ვთქვა, ამაზ­რ­ზე­ნი ადა­მი­ა­ნი ხარ-მეთ­ქი. - უკ­ვე ვე­ღარ ვთო­კავ­დი თავს, მი­სი თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლო­ბა მა­ცო­ფებ­და.
- გა­ნე­ბივ­რე­ბუ­ლი ბავ­შ­ვი­ვით იქ­ცე­ვი, - თა­ვი უკ­მა­ყო­ფი­ლოდ გა­და­აქ­ნია.
- მა­გას რა­ტომ მე­უბ­ნე­ბი? იმი­ტომ, რომ სხვა შე­ნი ქა­ლე­ბი­ვით ყელ­ზე არ გე­კი­დე­ბი?
იდუ­მა­ლი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბით მო­მა­ჩერ­და.
- ჯერ ერ­თი, შენ არ მი­ე­კუთ­ვ­ნე­ბი ჩე­მი ქა­ლე­ბის რიცხვს. ზრდი­ლო­ბის გუ­ლის­თ­ვის მა­ინც უნ­და და­გე­ცა­და, სა­ნამ ასეთ რა­მეს შე­მოგ­თა­ვა­ზებ­დი.
მის­მა სიტყ­ვებ­მა სა­შინ­ლად გა­მა­წით­ლა და მინ­დო­და, პრო­ტეს­ტი გა­მო­მეთ­ქ­ვა, მაგ­რამ არ მა­ცა­ლა:
- ძა­ლი­ან ცუ­დი წარ­მოდ­გე­ნა შე­გექ­მ­ნა ჩემ­ზე და ეს არ მომ­წონს.
- აუტან­ლად სა­ზიზღა­რი პი­როვ­ნე­ბა ხარ. მი­ჭირს ამის თქმა, რად­გან ჩე­მი უფ­რო­სი ბრძან­დე­ბი, მაგ­რამ ვერ ვით­მენ.
- სი­ძულ­ვი­ლი, ში­ში... ახ­ლა ზიზღიც და­ე­მა­ტა... რო­გორც ჩანს, საკ­მა­ოდ ძლი­ერ გრძნო­ბებს ვნერ­გავ შენ­ში. მე კი მინ­დო­და, თბი­ლი სა­ღა­მო გა­მოგ­ვ­ს­ვ­ლო­და... - სი­ნა­ნუ­ლით სავ­სე ხმით ამო­იხ­ვ­ნე­შა. - აი, დე­სერ­ტიც მოგ­ვი­ტა­ნეს... მო­დი, აღარ ვიჩხუ­ბოთ, რო­გორ­მე მშვი­დო­ბი­ა­ნად და­ვას­რუ­ლოთ ეს სა­ღა­მო, კარ­გი?
- თუ შე­იძ­ლე­ბა, წა­ვი­დეთ, აღარ მინ­და დე­სერ­ტი! - გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბუ­ლი წა­მოვ­დე­ქი და ჩან­თა მხარ­ზე მო­ვიგ­დე.
ერ­თი კი ამომ­ხე­და გა­ო­ცე­ბით, მაგ­რამ არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს. ოფი­ცი­ანტს სთხო­ვა, ან­გა­რი­ში მო­მი­ტა­ნეო და რო­ცა ფუ­ლი გა­და­ი­ხა­და, უსიტყ­ვოდ გა­ე­შუ­რა გა­სას­ვ­ლე­ლის­კენ. მეც უკან მივ­ყე­ვი.
უკა­ნა გზა­ზე არც ერთს კრინ­ტი არ დაგ­ვიძ­რავს. ვე­რა და ვერ შევ­ძე­ლი დამ­შ­ვი­დე­ბა. რა­ღაც მა­ფო­რი­ა­ქებ­და. მან­ქა­ნის სა­ლო­ნი ზედ­მე­ტად ინ­ტი­მუ­რი იყო, მირ­ზა კი ასე ახ­ლოს იჯ­და ჩემ­თან. მი­სი სხე­უ­ლის ოდ­ნავ შე­საგ­რ­ძ­ნო­ბი სურ­ნე­ლი, მი­სი მა­მა­კა­ცუ­რი სურ­ნე­ლი თავ­გ­ზას მიბ­ნევ­და. ვგიჟ­დე­ბო­დი ამ კაც­ზე, უკ­ვე დატყ­ვე­ვე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი მი­სით და სწო­რედ ეს მა­ში­ნებ­და.
რო­ცა მან­ქა­ნა ჩემს სა­დარ­ბა­ზოს­თან შე­ა­ჩე­რა, არ და­ვუ­ცა­დე და ეგ­რე­ვე გად­მოვ­ხ­ტი.
- დი­დი მად­ლო­ბა. სა­სი­ა­მოვ­ნო დრო გა­ვა­ტა­რე, - თა­ვი დავ­ხა­რე და ჩა­მო­წე­უ­ლი სარ­კ­მ­ლი­დან შევ­ძა­ხე.
- რო­გო­რი მატყუ­ა­რა გო­გო ხარ, რომ იცო­დე. - ამ სიტყ­ვე­ბით თვი­თო­ნაც გად­მო­ვი­და ავ­ტო­მო­ბი­ლი­დან და წინ გა­და­მიდ­გა.
სუნ­თ­ქ­ვა შე­მეკ­რა. ერ­თი­ა­ნად და­მე­ჭი­მა სხე­უ­ლი. აი, ახ­ლა მა­კო­ცებს და მორ­ჩა, ნა­წი­ლე­ბად და­ვიშ­ლე­ბი. მე­რე ჩემს თავ­ზე ნამ­დ­ვი­ლად არ ვა­გებ პა­სუხს.
მარ­თ­ლაც, გად­მო­ი­ხა­რა ჩემ­კენ და... ლო­ყა­ზე მა­კო­ცა.
სულ ეს იყო? მე­ტი არა­ფე­რი? სა­ო­ცარ­მა იმედ­გაც­რუ­ე­ბამ შე­მიპყ­რო. თურ­მე რო­გორ გა­მი­ნაწყე­ნე­ბია... კოც­ნაც კი აღარ გა­ი­მე­ტა ჩემ­თ­ვის...
- ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, ანი­კა! - ჩა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა.
- მშვი­დო­ბი­ან ღა­მეს გი­სურ­ვებ. - მეც ჩა­ვი­ჩურ­ჩუ­ლე და რომ არ ავ­ტი­რე­ბუ­ლი­ყა­ვი, სას­წ­რა­ფოდ შევ­ვარ­დი სა­დარ­ბა­ზო­ში...

მე­ო­რე დღეს ისე ცი­ვად მო­მე­სალ­მა, ნი­რი წა­მიხ­და. მთე­ლი დღე არ და­უ­რე­კავს ზა­რი, არ გა­მო­ვუ­ძა­ხე­ბი­ვარ, არც საქ­მე მო­უ­ცია. ვი­ჯე­ქი ჩემს მა­გი­დას­თან და ვე­ლო­დე­ბო­დი, რო­დის და­მი­ძა­ხებ­და. არ და­ა­ყე­ნა საშ­ვე­ლი. სა­დი­ლა­დაც კი არ გა­ვე­დი, იქ­ნებ ზუს­ტად მაგ დროს დავ­ჭირ­დე-მეთ­ქი. უც­ნა­უ­რი ის იყო, რომ თვი­თო­ნაც არ გა­მო­დი­ო­და კა­ბი­ნე­ტი­დან. ექ­ვ­სი სა­ა­თი რომ გახ­და, კა­რი გა­ი­ღო და ჩემს ოთახ­ში გა­მო­სუ­ლი ისე­ვე ცი­ვად და­მემ­შ­ვი­დო­ბა, რო­გორც დი­ლით მო­მე­სალ­მა. გას­ვ­ლი­სას უცებ შე­მო­მიბ­რუნ­და და გულ­გ­რი­ლი ტო­ნით და­მი­ბა­რა:
- ხვალ და ზეგ არ ვიქ­ნე­ბი, ხუთ­შა­ბა­თის­თ­ვის კი მო­ემ­ზა­დე, ობი­ექ­ტ­ზე უნ­და გა­ვი­დეთ.
თა­ვი და­ვუქ­ნიე თან­ხ­მო­ბის ნიშ­ნად და გავ­წით­ლ­დი.
ორი დღე მარ­თ­ლაც არ გა­მო­ჩე­ნი­ლა. სა­შინ­ლად გა­ი­წე­ლა ის ორი დღე, მე­გო­ნა, ორი თვე გა­ვი­და, რაც არ მე­ნა­ხა. რო­გორ გან­ვიც­დი­დი. ვნა­ნობ­დი თი­თო­ე­ულ სიტყ­ვას, რო­მე­ლიც რეს­ტო­რან­ში მი­ვა­ხა­ლე. ისევ არამ­კითხე მო­ამ­ბის როლ­ში გა­მო­ვე­დი. მე რომ მის ად­გილ­ზე ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ასეთ მდი­ვანს სამ­სა­ხუ­რი­დან უყოყ­მა­ნოდ და­ვითხოვ­დი. მან კი, ვინ იცის, მე­რამ­დე­ნედ და­მინ­დო. რა­ტომ?

ხუთ­შა­ბა­თიც დად­გა. მან­ქა­ნა­ში ორი­ვე ვდუმ­დით - მირ­ზაშ­ვი­ლი, ეტყო­ბა, თა­ვი­სას ფიქ­რობ­და. ნე­ტავ რას? იმას, თუ რო­მელ მო­რიგ ლა­მაზ­მანს შეხ­ვედ­რო­და სა­ღა­მოს? ასე­თი რა­მე­ე­ბის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე გუ­ლი უსი­ა­მოვ­ნოდ მე­კუმ­შე­ბო­და. აშ­კა­რად ვეჭ­ვი­ა­ნობ­დი.
სა­ღა­მო ხა­ნი იყო, რო­ცა საქ­მე მო­ვი­თა­ვეთ. კომ­პა­ნი­ის ერთ-ერ­თ­მა თა­ნამ­შ­რო­მელ­მა, ნი­კა ლო­მო­ურ­მა მან­ქა­ნამ­დე მიგ­ვა­ცი­ლა.
- ანი­კა, ცოლს ვშორ­დე­ბი, იცი? ორი კვი­რა და მორ­ჩა, თა­ვი­სუ­ფა­ლი კა­ცი ვიქ­ნე­ბი, - რა­ტომ­ღაც, ამის თქმა­ზე ხმას და­უ­დაბ­ლა, - იქ­ნებ...
- მგო­ნი, დროა, გზას გა­ვუდ­გეთ! - უეც­რად მირ­ზაშ­ვი­ლის მკაც­რი ხმა გა­ის­მა.
- ნახ­ვამ­დის, ნი­კა. - ამის თქმა­ღა მო­ვას­წა­რი და წი­ნა სა­ვარ­ძელ­ზე მოვ­კა­ლათ­დი.
- რას გე­ჩურ­ჩუ­ლე­ბო­და ლო­მო­უ­რი? - უფ­რო ჩა­ი­ბუზღუ­ნა, ვიდ­რე მკითხა.
- ცოლ­თან გაყ­რის პრო­ცეს­ზე მე­ლა­პა­რა­კე­ბო­და. - ცი­ვად მი­ვუ­გე. ამ­წუ­თას თით­ქოს სრუ­ლე­ბით გულ­გ­რი­ლი ვი­ყა­ვი ამ კა­ცის მი­მართ და რო­ცა მან ერ­თად წა­ხემ­სე­ბა შე­მომ­თა­ვა­ზა, მტკი­ცე გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა მი­ვი­ღე - მერ­ჩივ­ნა, შიმ­ში­ლით მოვ­მ­კ­ვ­და­რი­ყა­ვი, ვიდ­რე მას­თან ერ­თად მე­ვახ­შ­მა.
- მე­რე ძა­ლი­ან და­მიგ­ვი­ან­დე­ბა. აჯო­ბებს, დრო არ დავ­კარ­გო... ამა­ღამ უამ­რა­ვი საქ­მე მაქვს.
- ძა­ლი­ან კარ­გი! - თით­ქოს მე­მუქ­რე­ბაო, ისე ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა და სის­წ­რა­ფეს მო­უ­მა­ტა.
ჩემს კორ­პუს­თან ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად გად­მო­ვი­და, ბი­ნის გა­სა­ღე­ბი გა­მო­მარ­თ­ვა და სა­დარ­ბა­ზოს მი­ა­შუ­რა. ისე ჩქა­რობ­და კა­რის გა­ღე­ბას, თით­ში ხიწ­ვიც კი შე­ერ­ჭო. რა ჯან­და­ბა და­ე­მარ­თა? აქამ­დე ზე­დაც არ მი­ყუ­რებ­და და ასე მო­უ­ლოდ­ნე­ლად რა მო­ეპ­რი­ა­ნა?
შე­მე­ცო­და, ისე გა­ნი­ცა­და ხიწ­ვის შერ­ჭო­ბა. ალ­ბათ ძა­ლი­ან ეტ­კი­ნა, ასე­თი ემო­ცია რომ გა­მო­ხა­ტა. ჩემ­და უნე­ბუ­რად მივ­წ­ვ­დი მის ხელს.
- და­მო­უ­კი­დებ­ლად არაფ­რის გა­კე­თე­ბა არ შე­გიძ­ლია, არა? - ქა­რაფ­შუ­ტუ­ლად ვი­კითხე.
- მე­ხუმ­რე­ბი? - გა­უტყ­და.
რა დროს ხუმ­რო­ბა იყო, სა­ცაა, ერ­თ­მა­ნეთს დავ­ჭამ­დით.
- შე­მო­დი, ამო­გი­ღებ მაგ ხიწვს, თო­რემ სახ­ლამ­დე ვერ მი­აღ­წევ, ვატყობ, - სი­ცი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე.
უხ­მოდ შე­მო­ა­ბი­ჯა ოთახ­ში და სა­ვარ­ძელ­ში ჩაჯ­და. ჩე­მი კოს­მე­ტი­კის ჩან­თა გავ­ხ­სე­ნი და პინ­ცე­ტი მოვ­ძებ­ნე.
- თუ წყნა­რად იქ­ნე­ბი, არ გატ­კენ.
- თუ არ ვი­ტი­რებ, კან­ფეტ­საც მომ­ცემ? - ოდ­ნავ მოშ­ვე­ბუ­ლი ხმით მკითხა.
ღი­მი­ლი მო­მე­რია, ხა­სი­ა­თი გა­მო­მი­კეთ­და. ცო­ტა კი ვეწ­ვა­ლე, მაგ­რამ მა­ინც ამო­ვი­ღე ხიწ­ვი და და­ვა­ნახ­ვე.
- აი, ასეთ­მა პა­წა­წუ­ნე­ლა რა­ღა­ცამ რო­გო­რი ტკი­ვი­ლი მო­გა­ყე­ნა, - გა­ვე­ხუმ­რე.
- ჰო. - ნირ­წამ­ხ­დარ­მა მო­მი­გო.
ამ­წუ­თას ისე­თი უმ­წეო გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა ჰქონ­და, გუ­ლი ამი­ჩუყ­და. ღმერ­თო, რო­გორ მიყ­ვარს, ნე­ტავ იცო­დეს. უნებ­ლი­ეთ მის­კენ გა­და­ვი­ხა­რე და ოდ­ნავ შე­ვე­ხე. ჟრუ­ან­ტელ­მა მთელ სხე­ულ­ში ელექ­ტ­რო­ნი­ვით და­მი­ა­რა. ზედ­მე­ტად ახ­ლოს აღ­მოვ­ჩ­ნ­დით ერ­თ­მა­ნეთ­თან. მირ­ზამ დრო იხელ­თა და მკლა­ვებ­ში მო­მიქ­ცია. ნა­ზი, მაგ­რამ მომ­თხოვ­ნი ხე­ლე­ბი ჩემს ზურ­გ­ზე ამოძ­რავ­დ­ნენ. სი­ა­მოვ­ნე­ბი­სა­გან კა­ნი ამე­ხორ­კ­ლა, ერ­თი­ა­ნად დამ­ბურ­ძ­გ­ლა. ვერ მო­ვით­მი­ნე და პი­ჯაკს შიგ­ნით შე­ვუ­ცუ­რე თი­თე­ბი ერ­თა­დერ­თი სურ­ვი­ლით - რაც შე­იძ­ლე­ბა ახ­ლოს ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი მას­თან, მჭიდ­რო მივ­კ­ვ­რო­დი და მთლი­ა­ნად შე­მეგ­რ­ძ­ნო. მირ­ზას სხე­უ­ლის სით­ბომ, მი­სი თხე­ლი პე­რან­გი­და­ნაც რომ ად­ვი­ლად აღ­წევ­და, სუ­ლი შე­მი­გუ­ბა და თავ­ბ­რუ და­მახ­ვია. ვერ წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, ასე იოლად თუ და­ვე­მორ­ჩი­ლე­ბო­დი მის ძლი­ერ მკლა­ვებს. მა­საც იგი­ვე სურ­ვი­ლი კლავ­და. ვნე­ბა­ა­ტა­ნი­ლი მე­ა­ლერ­სე­ბო­და მკერ­დ­ზე, ზე­და­ტა­ნის ღი­ლე­ბი ჩა­მიხ­ს­ნა და თი­თე­ბი ურ­ცხ­ვად ჩა­მი­ცუ­რა უბე­ში. მე­რე თავ­და­ვიწყე­ბით მკოც­ნი­და ყელ­ში. თით­ქოს მთლი­ა­ნად გავ­ლ­ღ­ვი და ის იყო, უნ­და მივ­ნე­ბე­ბო­დი ამ წამ­ლე­კავ ტალ­ღას, რომ უეც­რად აღ­მომ­ხ­და:
- გა­მიშ­ვი, მირ­ზა... გა­მიშ­ვი, გა­მიშ­ვი...
მან ხე­ლი მა­შინ­ვე შე­მიშ­ვა და გა­ო­ცე­ბუ­ლი მო­მა­ჩერ­და. გან­ზე გა­ვი­წიე და შვე­ბით ამო­ვი­სუნ­თ­ქე, რა­კი დავ­რ­წ­მუნ­დი, რომ ძა­ლას არ მა­ტან­და.
- დღეს ეს გეგ­მა­ში ნამ­დ­ვი­ლად არ მქო­ნია. - ჩურ­ჩუ­ლით მითხ­რა.
მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ ნა­ნობ­და მომ­ხ­დარს.
ფერ­წა­სუ­ლი ვი­ჯე­ქი. ახ­ლა სა­ბო­ლო­ოდ დავ­რ­წ­მუნ­დი, რომ სი­გი­ჟემ­დე მიყ­ვარ­და. ისიც ვი­ცო­დი, რომ, რო­ცა მარ­ტო დავ­რ­ჩე­ბო­დი, რო­ცა მირ­ზა წა­ვი­დო­და, მი­სი სიყ­ვა­რუ­ლი და მას­ზე ფიქ­რი ტან­ჯ­ვად მექ­ცე­ო­და.
- ჰო, ეს მარ­თ­ლაც არ გვქო­ნია და­გეგ­მი­ლი, - მე­ქა­ნი­კუ­რად და­ვე­თან­ხ­მე და თა­ვი ისე გა­ვიქ­ნიე, თით­ქოს მო­ძა­ლე­ბუ­ლი სურ­ვი­ლის მო­ცი­ლე­ბა მსურ­და.
მირ­ზა წა­მოდ­გა. მის­კენ არ გა­მი­ხე­დავს - მხო­ლოდ ნა­ბი­ჯე­ბის ხმა მეს­მო­და. კა­რის გა­ჯა­ხუ­ნე­ბაც გა­ვი­გო­ნე...
ამი­ე­რი­დან მოს­ვე­ნე­ბა სა­მუ­და­მოდ მქონ­და და­კარ­გუ­ლი...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი