ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიXI)
font-large font-small
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიXI)
ნაწარმოებზე თქვენი შთაბეჭდილება შეგიძლიათ გაგვიზიაროთ ელფოსტით
gza.fantazia@gmail.com
http://svet­nov.wor­dpress.com/

სა­ჟურ­ნა­ლე მა­გი­და­ზე ქა­ღალ­დე­ბის გო­რა ეყე­ნა და ტე­ლე­ფო­ნი იდო. ოთახს თვა­ლი მო­ვავ­ლე. მშვე­ნი­ე­რი გე­მოვ­ნე­ბა ჰქო­ნია შეფს - ავე­ჯი კედ­ლე­ბის ფერს სა­უცხო­ოდ ეხა­მე­ბო­და. ზედ­მეტ ნივთს ვერ­სად იპო­ვი­დით, თვალს არა­ფე­რი არ ღლი­და. პი­რი­ქით, ამ­შ­ვი­დებ­და. ეს პას­ტე­ლის ფე­რებს სჩვე­ვია. ერ­თა­დერ­თი, რა­მაც ღი­მი­ლი მომ­გ­ვა­რა, უზარ­მა­ზარ კუთხის დი­ვან­ზე მი­მობ­ნე­უ­ლი პა­ტა­რა ფე­რა­დი ბა­ლი­შე­ბი და პლუ­შის და­თუ­ნი­ე­ბი იყო.
- და­თუ­ნი­ე­ბი გყვა­რე­ბია... - გავ­ხე­დე.
- ძა­ლი­ან. ბავ­შ­ვო­ბა­ში მსუ­ქა­ნი ვყო­ფილ­ვარ და ყვე­ლა და­თუ­ნი­ას მე­ძახ­და თურ­მე. ლო­ყა­ზე მჩქმეტ­დ­ნენ ზედ­მე­ტი სიყ­ვა­რუ­ლით. ეს ჩამ­რ­ჩა მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში. ახ­ლა მსუ­ქა­ნი არ ვარ და არც და­თუ­ნი­ას ვგა­ვარ, მაგ­რამ სა­მა­გი­ე­როდ, ბევ­რი და­თუ­ნია მყავს.
- ექ­ვ­სი.
- ჰო, ექ­ვ­სი, - გა­ი­ცი­ნა და და­ა­ყო­ლა, - აქ დავ­ს­ხ­დეთ, მგო­ნი, კა­ბი­ნეტს აქა­უ­რო­ბა სჯობს.
- ჩემ­თ­ვის სუ­ლერ­თია, რო­გორც იტყ­ვი, - მხრე­ბის აჩეჩით და­ვე­თან­ხ­მე.
- საქ­მის არსს ახ­ლა­ვე მო­გახ­სე­ნებთ, ძვირ­ფა­სო თა­ნა­შემ­წევ, კითხ­ვე­ბი კი სა­დი­ლის პე­რი­ოდ­ში და­მის­ვით, კარ­გი? - გა­მე­ხუმ­რა.
- კარ­გი. - თა­ვი ღი­მი­ლით და­ვუქ­ნიე და დი­ვან­ზე მოვ­კა­ლათ­დი. მირ­ზაც გვერ­დით მო­მიჯ­და.
ხე­ლი სა­ქა­ღალ­დის­კენ წა­ვი­ღე და ჩე­მი თი­თე­ბი შემ­თხ­ვე­ვით მი­სას შე­ე­ხო. ელექ­ტ­რო­დე­ნი­ვით და­მი­ა­რა მის­მა შე­ხე­ბამ - სწრა­ფად გა­მოვ­წიე ხე­ლი უკან და ლა­მის მო­ვიკ­რუნ­ჩხე. მირ­ზას ეს არ გა­მოჰ­პარ­ვია.
- შენ კან­კა­ლებ, ანი­კა, - ხაზ­გას­მით შე­ნიშ­ნა.
- ცო­ტა შემ­ცივ­და, - თა­ვის დაძ­ვ­რე­ნა ვცა­დე, მაგ­რამ არ გა­მო­მი­ვი­და - სა­კუ­თარ­მა ხმამ გამ­ცა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ თავ­გა­მო­დე­ბით ვცდი­ლობ­დი, საქ­მი­ა­ნი იერი მი­მე­ღო, დამ­შ­ვი­დე­ბას მა­ინც ვერ ვა­ხერ­ხებ­დი. სულ მე­გო­ნა, რომ ახ­ლა, აქ, ამ სახ­ლ­ში, რა­ღაც უჩ­ვე­უ­ლო მოხ­დე­ბო­და. მოხ­დე­ბო­და ის, რა­საც ქვეც­ნო­ბი­ე­რად ყო­ველ­დღე ვე­ლო­დი.
- მგო­ნი, შევ­ც­დი.
- რა­ში? - არ შე­მი­ხე­დავს, ისე ვკითხე, შე­მე­შინ­და, თვა­ლებ­მაც არ გამ­ცეს-მეთ­ქი.
- ეტყო­ბა, აქ მუ­შა­ო­ბის იდეა არც ისე გა­მარ­თ­ლე­ბუ­ლია. მე­გო­ნა, თბილ ბი­ნა­ში ვცხოვ­რობ­დი და აი, შე­დე­გი!.. თურ­მე უფ­რო თბი­ლი უნ­და და­მეხ­ვედ­რე­ბი­ნა. ხომ ხე­დავ, შეგ­ცივ­და ჩემ­თან.
მი­სი ორაზ­რო­ვა­ნი ნათ­ქ­ვა­მი პირ­და­პირ გულ­ში მომ­ხ­ვ­და და კვლავ შე­მა­კან­კა­ლა.
- გან­გებ ცდი­ლობ ჩემს შეც­ბუ­ნე­ბას, არა?
გუ­ლი­ა­ნად გა­ი­ცი­ნა.
- რა მა­გა­რი სიტყ­ვაა შეც­ბუ­ნე­ბა, დი­დი ხა­ნია, არა­ვის­გან მო­მის­მე­ნია. სა­უ­ბარ­ში, მგო­ნი, არც ვი­ყე­ნებთ ამ სიტყ­ვას, მხო­ლოდ წიგ­ნებ­ში წე­რენ. ასე არ არის?
- არ ვი­ცი, - ცი­ვად მი­ვუ­გე და ამო­ვი­ოხ­რე.
- რა მძაფ­რად აღიქ­ვამ ყვე­ლა­ფერს, - ალერ­სი­ა­ნად მითხ­რა, - მსგავ­სი არა­ფე­რი მი­ფიქ­რია. თუმ­ცა, ვერ ვიტყ­ვი, რომ არ მი­ზი­დავ, მაგ­რამ ვცდი­ლობ, სი­ტუ­ა­ცია გა­ვა­კონ­ტ­რო­ლო.
რა უნ­და მე­პა­სუ­ხა? ვე­რა­ფერ­საც ვერ ვეტყო­დი. რა, მად­ლო­ბა უნ­და გა­და­მე­ხა­და იმის­თ­ვის, რომ არ მე­ცა და ტან­საც­მე­ლი არ შე­მო­მა­ხია? სიბ­რა­ზის­გან სა­ფეთ­ქ­ლე­ბამ­დე გავ­წით­ლ­დი.
ავ­დ­გე­ბი და წა­ვალ, ჯან­და­ბამ­დე გზა ჰქო­ნია ამ დე­გე­ნე­რატს თა­ვი­სი საქ­მე­ე­ბით და ჩა­სას­წო­რე­ბე­ლი დე­ტა­ლე­ბით.
- გა­სა­კონ­ტ­რო­ლე­ბე­ლი არა­ფე­რია, მე შინ მივ­დი­ვარ! - მა­ინც ვერ ვძლიე თავს, ავ­ფეთ­ქ­დი და წა­მოვ­ხ­ტი, მაგ­რამ უეც­რად ფე­ხი მის ფეხს და­ვად­გი. ისე შევ­კ­რ­თი, მდუ­ღა­რე­გა­დას­ხ­მუ­ლი­ვით გან­ზე გავ­ხ­ტი.
რა სა­ძა­გე­ლი კა­ცია! ორი კვი­რით მი­დის, ორი მტან­ჯ­ვე­ლი კვი­რით და ასეთ დღე­ში მაგ­დებს! ღმერ­თო, რა გაძ­ლებს ორი კვი­რა მის უნა­ხა­ვად.
- არ წახ­ვი­დე, დარ­ჩი, - მუ­და­რა გა­ის­მა მის ხმა­ში.
- რის­თ­ვის მო­მიყ­ვა­ნე? მე­გო­ნა, მარ­თ­ლა საქ­მე გქონ­და. ამ სი­ცი­ვე­ში ცო­ტა­თი მა­ინც არ შე­გე­ცო­დე, სახ­ლი­დან რომ გა­მო­მიყ­ვა­ნე?
- სა­მა­გი­ე­როდ, გა­გათ­ბობ, - ორაზ­როვ­ნე­ბა ისევ გა­ის­მა მის ხმა­ში.
ისე გავ­ბ­რა­ზ­დი, მრის­ხა­ნე­ბას ვერ ვი­ო­კებ­დი.
- უკ­ვე გავ­თ­ბი, ასე რომ, არ ღირს შე­წუ­ხე­ბად!
- კარ­გი, კარ­გი, მა­პა­ტიე, სუ­ლაც არ მინ­დო­და, ასე გა­მო­სუ­ლი­ყო. მო­ი­ცა­დე, მან­ქა­ნით გა­გიყ­ვან.
- არა! - თით­ქოს ქმა­რი ყო­ფი­ლი­ყო ჩე­მი, ისე მბრძა­ნებ­ლუ­რად ვუყ­ვი­რე და იმ­წამ­ს­ვე ვი­ნა­ნე, რომ ნერ­ვე­ბის მო­თოკ­ვა ვერ შევ­ძე­ლი.
- რო­გორც გინ­და, ოღონდ ნუ მეჩხუ­ბე­ბი. ვი­ფიქ­რე, ამ­დე­ნი ხნით მივ­დი­ვარ, დიდ­ხანს ვერ ვნა­ხავ... ამი­ტომ გამ­გ­ზავ­რე­ბამ­დე ერ­თად ვი­სა­დი­ლებთ-მეთ­ქი. შენ კი ისე ახ­ტი და დახ­ტი, ყვე­ლაფ­რის სურ­ვი­ლი და­მე­კარ­გა.
კო­პებ­შეკ­რუ­ლი მივ­ჩე­რე­ბო­დი, ვე­რა და ვერ მო­ვე­რიე თავს. სიტყ­ვებ­საც ვერ ვპო­უ­ლობ­დი, რომ რა­მე მეთ­ქ­ვა, თუნ­დაც უკ­მე­ხად.
მირ­ზამ თა­ვი გა­აქ­ნია და ღრმად ამო­იხ­ვ­ნე­შა. მე­რე შუბ­ლი საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თით მო­იფხა­ნა და გვერ­დუ­ლად გა­მომ­ხე­და:
- გა­მომ­შ­ვი­დო­ბე­ბის წინ არ შევ­რიგ­დეთ და ერ­თ­მა­ნე­თი არ გა­დავ­კოც­ნოთ? ასეთ ხა­სი­ათ­ზე ნუ გა­მიშ­ვებ იმ გა­და­კარ­გულ­ში, - შემ­რი­გებ­ლუ­რი ღი­მი­ლი შე­მო­მაფ­რ­ქ­ვია.
კი­დევ რა უნ­და? გა­მო­ნა­ხა გზა, რომ ისევ მა­კო­ცოს. ჩა­ლი­ჩობს კა­ცი! ამა­ზე უკე­თე­სი რა უნ­და მო­ე­ფიქ­რე­ბი­ნა? გა­მო­სამ­შ­ვი­დო­ბე­ბე­ლი კოც­ნა! ჰმ...
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მირ­ზამ ხე­ლი მომ­ხ­ვია, ტუ­ჩე­ბი ყურ­თან მო­მი­ტა­ნა და წამ­ჩურ­ჩუ­ლა:
- ძა­ლი­ან მო­მე­ნატ­რე­ბი, ანი­კა...
მინ­დო­და, მეთ­ქ­ვა, რომ მეც ძა­ლი­ან, ძა­ლი­ან მო­მე­ნატ­რე­ბო­და, მაგ­რამ ჩემ­მა სიტყ­ვებ­მა მხო­ლოდ გულ­ში გა­იჟ­ღე­რა. მირ­ზამ ჩე­მი სი­ჩუ­მით ისარ­გებ­ლა და ტუ­ჩებ­ზე და­მაცხ­რა. რომ მნდო­მე­ბო­და რა­მის თქმა, არ და­მაც­ლი­და, მი­სი კოც­ნა ჩა­ახ­შობ­და ჩემს სათ­ქ­მელს...
ჯერ ნა­ზად მკოც­ნი­და, ნე­ბა-ნე­ბა, მე­რე თით­ქოს რიტმს მო­უ­მა­ტაო - უფ­რო ვნე­ბი­ა­ნად, თან აჟი­ტი­რე­ბუ­ლი მძლავ­რად მიკ­რავ­და მკერ­დ­ში. მა­მა­კა­ცის ცხე­ლი სუნ­თ­ქ­ვა სა­ხეს მიწ­ვავ­და. წა­მით არ აჩე­რებ­და ხე­ლებს, მთელ სხე­ულ­ზე მე­ა­ლერ­სე­ბო­და. შემ­დეგ მარ­ჯ­ვედ, ნა­ცა­დი მოძ­რა­ო­ბე­ბით და­მიწყო კა­ბის გახ­და.
- რა ლა­მა­ზი ხარ, გო­გო, რა ლა­მა­ზი და სა­სურ­ვე­ლი, - სუნ­თ­ქ­ვა­შე­გუ­ბე­ბუ­ლი იმე­ო­რებ­და.
არ ვი­ცი, მე რას ვა­კე­თებ­დი იმ მო­მენ­ტ­ში. მგო­ნი, რეტ­დას­ხ­მუ­ლი­ვით ვეგ­დე დი­ვან­ზე, რად­გან წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბის გა­წე­ვის ძა­ლა აღარ შემ­რ­ჩე­ნო­და. მინ­დო­და კი წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბის გა­წე­ვა? რა თქმა უნ­და, არა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მი­სი თავ­გა­და­სავ­ლე­ბი ზე­პი­რად ვი­ცო­დი, ვი­ცო­დი, რო­გორც ექ­ცე­ო­და ქა­ლებს, მა­ინც ვნებ­დე­ბო­დი. ვნებ­დე­ბო­დი, რად­გან მის გა­რე­შე აღარ შე­მეძ­ლო... მომ­თენ­თავ­მა, თბილ­მა ჟრუ­ან­ტელ­მა და­მი­ა­რა. უკ­ვე ვე­ღარ ვა­კონ­ტ­რო­ლებ­დი თავს. მირ­ზას პე­რან­გის ღი­ლე­ბი ჩა­ვუხ­სე­ნი და მის და­კუნ­თულ მკერდს და­ბინ­დუ­ლი მზე­რა შე­ვავ­ლე...
- კი­დევ მა­კო­ცე, - წა­ვი­ჩურ­ჩუ­ლე და მთე­ლი სხე­უ­ლით შე­ვის­რუ­ტე კა­ცის სხე­უ­ლის სურ­ნე­ლი და სით­ბო. უფ­რო და უფ­რო მო­მე­ძა­ლა სურ­ვი­ლი - ეს მირ­ზა­მაც იგ­რ­ძ­ნო. ახა­ლი არ­სე­ბა და­ი­ბა­და ჩემ­ში - ვნე­ბი­ა­ნი ქა­ლი, რო­მე­ლიც თავ­და­ვიწყე­ბით ილ­ტ­ვო­და მა­მა­კა­ცის­კენ და მი­სი სი­ახ­ლო­ვე ნე­ტა­რე­ბით ავ­სებ­და.
ამ დროს, სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, თით­ქოს სადღაც შო­რი­დან, ტე­ლე­ფო­ნის ზა­რის ხმა ჩა­მეს­მა.
- ეს ჩვენ არ გვე­ხე­ბა, - ჩამ­ჩურ­ჩუ­ლა მირ­ზამ და "საქ­მე" გა­აგ­რ­ძე­ლა.
მთე­ლი სხე­უ­ლით ავე­კა­რი მის მკერდს, ისე ძლი­ე­რად ჩა­ვე­ხუ­ტე, თით­ქოს მის კან­ში შეძ­რო­მას ვლა­მობ­დი. მა­მა­კა­ცის გაცხე­ლე­ბულ და გა­ხე­ლე­ბულ ტუ­ჩებს ჩე­მი და­ვუხ­ვედ­რე...
ტე­ლე­ფო­ნი არ ჩერ­დე­ბო­და. ჩემ­და უნე­ბუ­რად წა­ვი­ღე ხე­ლი ყურ­მი­ლის­კენ. რა­ღა სა­ჟურ­ნა­ლე მა­გი­და­ზე შე­მო­ას­კუ­პეს ეს ტე­ლე­ფო­ნი?
სიტყ­ვა არ და­მიძ­რავს, ისე მი­ვი­დე ყურ­თან ყურ­მი­ლი. გა­ის­მა მა­მა­კა­ცის ჩახ­რინ­წუ­ლი ხმა:
- მირ­ზა, გე­ყო შენს მდი­ვან­თან კოტ­რი­ა­ლი, და­მე­ლა­პა­რა­კე!
თით­ქოს ცი­ვი წყა­ლი გა­და­მას­ხეს... გო­ნე­ბა ელ­ვის უს­წ­რა­ფე­სად და­მეწ­მინ­და და ამი­მუ­შავ­და. იმ­წუ­თას­ვე მოვ­წყ­დი მირ­ზას და გველ­ნაკ­ბე­ნი­ვით წა­მოვ­ხ­ტი.
ხომ ვი­ცო­დი, რომ არც პირ­ვე­ლი ვი­ყა­ვი და არც უკა­ნას­კ­ნე­ლი, რა­ტომ მო­ვი­ქე­ცი ასე? მირ­ზაშ­ვი­ლი ხომ შეჩ­ვე­უ­ლია ქა­ლე­ბის შებ­მას და ეს მის­მა ყვე­ლა მე­გო­ბარ­მა იცის. რო­გორც ჩანს, ისიც იცი­ან, რომ ახ­ლა, ამ­წუ­თას მე ვარ მას­თან და... ალ­ბათ ყვე­ლა­ფე­რი წი­ნას­წარ და­გეგ­მა და ძმა­კა­ცებ­თა­ნაც მო­ას­წ­რო თა­ვის მო­წო­ნე­ბა, ამა­ღამ მო­რიგ მდი­ვანს ჩა­ვიწ­ვენ ლო­გინ­შიო...
ან­გა­რიშ­მი­უ­ცემ­ლად ვმოძ­რა­ობ­დი. აცახ­ცა­ხე­ბულ­მა წა­მოვ­კ­რი­ფე ჩე­მი ტან­საც­მე­ლი და დაბ­ნე­უ­ლი შე­ვუ­დე­ქი ჩაც­მას.
- რა მოხ­და? - მკითხა გა­ოგ­ნე­ბულ­მა მირ­ზამ, მაგ­რამ პა­სუ­ხი არ გა­მი­ცია, სა­ნამ იგი გონს მო­ვი­დო­და, მე ოთახ­ში აღარ ვი­ყა­ვი...
ჰოლ­ში გავ­ვარ­დი და პალ­ტოს მივ­წ­ვ­დი. ამ დროს მხარ­ზე მი­სი ხე­ლი ვიგ­რ­ძე­ნი.
- ანი­კა, მო­მის­მი­ნე...
- ხე­ლი არ მახ­ლო! - ვიყ­ვი­რე და კა­რი გა­ვა­ღე, მაგ­რამ მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბის­გან ად­გილ­ზე გავ­შეშ­დი - ჩემ წინ ნი­ნი იდ­გა, მი­სი "ა­ხა­ლი" ქა­ლი.
- ნი­ნი? - აღ­მოხ­და გა­ო­ცე­ბულ მირ­ზას.
გო­ნე­ბა და­მიბ­ნელ­და, წინ ას­ვე­ტილ სტუ­მარს ხე­ლი ვკა­რი და კი­ბე­ზე და­ვეშ­ვი. ბე­დად, სა­დარ­ბა­ზოს­თან ტაქ­სი იდ­გა, კა­რი გა­მო­ვა­ღე და უკა­ნა სა­ვარ­ძელ­ზე და­ვე­ხეთ­ქე. ვი­ღა­ცამ ფან­ჯ­რის მი­ნა­ზე და­მი­კა­კუ­ნა - ეს მირ­ზა იყო, პე­რან­გი­სა­მა­რა, გა­ღე­ღი­ლი, ყინ­ვა­ში იდ­გა და მი­ნის ჩა­წე­ვას მთხოვ­და.
- წა­ვი­დეთ! - ვუყ­ვი­რე ტაქ­სის მძღოლს და სა­ვარ­ძელ­ზე მი­ვეს­ვე­ნე. გუ­ლი გა­მა­ლე­ბით მი­ცემ­და. რო­გორც ჩანს, ჩე­მი ად­გი­ლი ნი­ნიმ და­ი­კა­ვა. ნე­ტავ ვინ არის, რას წარ­მო­ად­გენს და რა გვა­რია? რი­თი მჯო­ბია? ალ­ბათ იმით, რომ ჩემ­სა­ვით მდი­ვა­ნი არ არის!
რა სუ­ლე­ლი ვარ, რო­გორ და­ვი­ჯე­რე, რომ ჩემ­თან ერ­ჩივ­ნა? რი­სი იმე­დი მქონ­და? თავ­ქა­რი­ა­ნი ვარ, ქა­რაფ­შუ­ტა და მი­ა­მი­ტი! ახია ჩემ­ზე! არას­დ­როს ვუ­ფიქ­რ­დე­ბი, რას ვა­კე­თებ! სა­სა­ცი­ლო არ იქ­ნე­ბა, რომ მი­ვუტ­რი­ალ­დე და ვუთხ­რა, რო­გორ გა­მი­ბე­დე-მეთ­ქი? რო­გორც მო­ვი­ქე­ცი, ისე გა­მი­ბე­და!..
არ მახ­სოვს, შინ რო­გორ მი­ვე­დი. ჩე­მი მო­ბი­ლუ­რი მთე­ლი გზა რე­კავ­და, მაგ­რამ არც მიც­დია ჩან­თი­დან მი­სი ამო­ღე­ბა. რო­ცა უკ­ვე მო­სა­ბეზ­რე­ბე­ლი გახ­და "ბით­ლ­ზის" მე­ლო­დი­ის მოს­მე­ნა, ხე­ლი ჩავ­ყა­ვი ჩან­თის ჯი­ბე­ში და ტე­ლე­ფო­ნი გა­მოვ­რ­თე.
ის იყო, ბი­ნა­ში ფე­ხი შევ­დ­გი, რომ ახ­ლა სახ­ლის ტე­ლე­ფონ­მა ატე­ხა რეკ­ვა. სხვა გზა არ იყო, უნ­და მე­პა­სუ­ხა.
- გის­მენთ! - ჩავ­ყ­ვი­რე ყურ­მილ­ში.
ხმას არა­ვინ იღებ­და. მივ­ხ­ვ­დი, რომ ის იყო. რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, ვერც ახ­ლა შე­ვი­კა­ვე თა­ვი და მთე­ლი ხმით ვიყ­ვი­რე:
- სა­დი­ლით შე­გიძ­ლია მაგ ქალ­ბა­ტონს გა­უ­მას­პინ­ძ­ლ­დე, მე­რე კი შენს ძმა­კა­ცებ­თან მო­ი­წო­ნო თა­ვი!
კვლავ არა­ვინ გამ­ცა ხმა. უფ­რო მე­ტიც, წა­მიც არ გა­სუ­ლა და ყურ­მილ­ში წყვე­ტი­ლი ზუ­მე­რი გა­ის­მა...

დი­ლით ად­რი­ა­ნად კი ავ­დე­ქი, მაგ­რამ სამ­სა­ხურ­ში წას­ვ­ლა ჭი­რის დღე­სა­ვით და­მე­ზა­რა. მერ­ჩივ­ნა, შინ დავ­რ­ჩე­ნი­ლი­ყა­ვი. რო­გორ უნ­და შე­მე­ხე­და თვა­ლებ­ში მირ­ზას­თ­ვის, ვერ წარ­მო­მედ­გი­ნა, ან მას რა უნ­და ეთ­ქ­ვა ჩემ­თ­ვის.
მა­ინც ჩა­ვიც­ვი, უგე­მუ­რად ვი­სა­უზ­მე, სულ ორი­ო­დე ლუკ­მა ჩა­ვი­დე პირ­ში, რომ გუ­ლი არ წამ­ს­ვ­ლო­და და ის იყო, ში­ნი­დან გას­ვ­ლას ვა­პი­რებ­დი, რომ ქა­ლა­ქის ტე­ლე­ფო­ნი აწ­კ­რი­ალ­და.
- გის­მენთ, - რო­გორც მჩვე­ო­და, გა­ვი­ნა­ზე.
- ანი­კა! - გა­ვი­გო­ნე მირ­ზაშ­ვი­ლის ხმა და ყურ­მი­ლი კი­ნა­ღამ გა­მი­ვარ­და ხე­ლი­დან. - ასე ად­რე იმი­ტომ და­გი­რე­კე, რომ სხვა­ნა­ი­რად ვერ მო­გი­ხელ­თე. მო­ბი­ლუ­რი გა­მორ­თუ­ლი გაქვს. მინ­დო­და, დაგ­ლა­პა­რა­კე­ბო­დი, სა­ნამ სამ­სა­ხურ­ში გა­მას­წ­რებ­დი, - მამ­ც­ნო შეფ­მა.
მირ­ზას მშვი­დი ხმა ჰქონ­და, არც აღელ­ვე­ბა ეტყო­ბო­და. მე კი­დევ ძლივს გა­და­ვი­ტა­ნე ეს ღა­მე. წა­მი­თაც ვერ მოვ­ხუ­ჭე თვა­ლი, კოშ­მა­რი­ვით მედ­გა თვალ­წინ წუ­ხან­დე­ლი სცე­ნა.
რო­გორც ჩანს, თვი­თონ კარ­გა გემ­რი­ე­ლად გა­მო­უ­ძი­ნია. დამ­პა­ლი!
რა უსა­მარ­თ­ლო­ბაა! თა­ვი შე­უ­რაცხ­ყო­ფი­ლად ვიგ­რ­ძე­ნი.
- მე სამ­სა­ხურ­ში აღარ მო­ვალ! - წა­მომ­ც­და ჩემ­და უნე­ბუ­რად, - და კარ­გად და­ი­მახ­სოვ­რე ეს!
- აღარ მოხ­ვალ? - თით­ქოს არ და­ი­ჯე­რა.
ღმერ­თო, რა ჩერ­ჩე­ტი ვარ, ზედ­მე­ტი აღელ­ვე­ბის­გან რა წა­მოვ­რო­შე. თუმ­ცა, მგო­ნი, არც თვი­თო­ნაა ნაკ­ლებ დღე­ში. ნე­ტავ ოდ­ნავ მა­ინც თუ გა­ნერ­ვი­ულ­და?
- არა! - რად­გან გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა მი­ვი­ღე, უკან და­ხე­ვა არ გა­მო­დი­ო­და, - სამ­სა­ხუ­რი­დან მივ­დი­ვარ, - ამ­წუ­თას სი­ა­მა­ყე და მრის­ხა­ნე­ბა ერ­თად მა­ლა­პა­რა­კებ­და, - და ფეხს აღარ მო­ვად­გამ შენ­თან არას­დ­როს. - გა­ნაცხა­და ჩემ­მა სი­ა­მა­ყემ. მე კი, მის­მა პატ­რონ­მა, ვი­ცო­დი, რომ ახა­ლი სამ­სა­ხუ­რის შოვ­ნა შე­იძ­ლე­ბო­და ვე­ღარც მო­მე­ხერ­ხე­ბი­ნა.
მირ­ზამ სიტყ­ვის გაგ­რ­ძე­ლე­ბა აღარ და­მა­ცა­ლა:
- მა­პა­ტი­ეთ, ქალ­ბა­ტო­ნო ანი­კა, თქვენ კი არ მი­დი­ხართ, მე გა­თა­ვი­სუფ­ლებთ!
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე ფე­რი მეც­ვა­ლა. იმწამს ვერ გა­ვი­აზ­რე, რა მითხ­რა, მაგ­რამ რო­გორც კი ჩემს გო­ნე­ბას გან­გა­შის სიგ­ნა­ლი მი­ე­წო­და, ენა ჩა­მი­ვარ­და.
ასე მო­მიხ­დე­ბა! რა მე­გო­ნა? რომ ხვეწ­ნას და­მიწყებ­და, შე­ნი ჭი­რი­მე, არ დამ­ღუ­პო და არ წახ­ვი­დეო? რა­ტომ ვარ ასე­თი ფეთ­ქე­ბა­დი? რა­ტომ ვერ ვა­ხერ­ხებ სა­კუ­თა­რი ემო­ცი­ე­ბის გა­კონ­ტ­რო­ლე­ბას?
- მა­თა­ვი­სუფ­ლებთ თუ მაგ­დებთ? - და­კონ­კ­რე­ტე­ბა მო­ვითხო­ვე.
- რო­გორც გა­გი­ხარ­დეთ, ისე ჩათ­ვა­ლეთ!
- ესე იგი, მაგ­დებთ! - აღ­მომ­ხ­და აღ­შ­ფო­თე­ბით, ვერც კი შე­ვამ­ჩ­ნიე, რომ ისევ თა­ვა­ზი­ან ფორ­მა­ზე გა­და­ვე­დით ორი­ვე­ნი, - კი მაგ­რამ, რა მო­ტი­ვით?
ერ­თი გა­ბე­დოს და გუ­შინ­დე­ლი სა­ღა­მო მიხ­სე­ნოს!
- გახ­სოვთ, გა­სა­უბ­რე­ბა­ზე რომ იც­რუ­ეთ?
- ვიც­რუე? რა ვიც­რუე?
- რა­ტომ წა­მოხ­ვე­დით ძვე­ლი სამ­სა­ხუ­რი­დან.
- ღმერ­თო, რა უსინ­დი­სო ადა­მი­ა­ნი ხარ! - ამო­ვიკ­ვ­ნე­სე.
- ზე­დი­ზედ რომ აგ­ვი­ა­ნებ­დით სამ­სა­ხურ­ში, ესეც გე­მახ­სოვ­რე­ბათ და ვერც ამას უარ­ყოფთ, - გა­ნაგ­რ­ძობ­და მირ­ზა ჩემს გა­ნად­გუ­რე­ბას ისე, თით­ქოს არც გა­უ­გო­ნია ჩე­მი სა­ლან­ძღა­ვი სიტყ­ვე­ბი.
- ერ­თა­დერ­თხელ და­ვაგ­ვი­ა­ნე.
- აღა­რა­ფერს ვამ­ბობ თქვენს გა­უ­თა­ვე­ბელ აქეთ-იქით სი­ა­რულ­ზე სა­მუ­შაო სა­ა­თე­ბის დროს. იმე­დია, თქვენც ბლო­მად გახ­სოვთ ასე­თი მო­მენ­ტე­ბი.
- მე გაც­დე­ნილ სა­ა­თებს ყო­ველ­თ­ვის ვა­ნაზღა­უ­რებ­დი, - ცრემ­ლი ყელ­ში მო­მებ­ჯი­ნა, გაწ­ბი­ლე­ბუ­ლი სიტყ­ვებს ვე­ღარ ვუყ­რი­დი თავს, - ლა­მის შუ­ა­ღა­მემ­დე ვმუ­შა­ობ­დი და საქ­მე არას­დ­როს გა­მი­ფუ­ჭე­ბია. ეს არა­ფერს ნიშ­ნავს?
მირ­ზა მარ­თ­ლა არ მის­მენ­და, თა­ვის­თ­ვის აგ­რ­ძე­ლებ­და:
- აბა, რას იტყ­ვი, ანი­კა, ხომ არ გა­და­ი­ფიქ­რე სამ­სა­ხუ­რის მი­ტო­ვე­ბა? - ისე­თი დამ­ცი­ნა­ვი მო­მეჩ­ვე­ნა მი­სი ტო­ნი, რომ ჩე­მი მოთ­მი­ნე­ბის ფი­ა­ლა­ში უკა­ნას­კ­ნე­ლი წვე­თი ჩა­ვარ­და და... ამო­მას­ხა.
- ჯან­და­ბამ­დე გზა ჰქო­ნია შენს ოფისს და შენც! - შეშ­ლი­ლი­ვით გავ­ყ­ვი­რო­დი, - შიმ­ში­ლით რომ ამომ­ძ­ვ­რეს სუ­ლი, სამ­ჯერ მე­ტი ხელ­ფა­სი რომ გა­და­მი­ხა­დო, შენ­კენ არას­დ­როს გა­მო­ვი­ხე­დავ!
ჩვენ შო­რის პირ­ველ­მა რო­მელ­მა და­ა­ხეთ­ქა ყურ­მი­ლი, ძნე­ლი სათ­ქ­მე­ლია...
მომ­დე­ვ­ნო ხუთ წუთს იმა­ზე ვბო­ბოქ­რობ­დი, რომ ჩემს ექ­ს­შეფს ვერ ვუთხა­რი ის, რაც მის­ნა­ირ ნა­ძი­რა­ლას ეკუთ­ვ­ნო­და.
თან­და­თან გონს მო­ვე­გე. ცო­ტა ხან­ში გა­ვაც­ნო­ბი­ე­რე, რომ ულუკ­მა­პუ­როდ დავ­რ­ჩი - აღარც საქ­მე მქონ­და და აღარც ხელ­ფა­სი. ეს მინ­დო­და ახ­ლა? რით ვერ გა­ვა­ჩე­რე ჩე­მი დამ­პა­ლი ენა? რა დროს სი­ა­მა­ყე და თავ­მოყ­ვა­რე­ო­ბა იყო, რო­ცა ოჯა­ხი მყავ­და სარ­ჩე­ნი? ბე­ბი­ას რა ეშ­ვე­ლე­ბა?
მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, კმა­ყო­ფი­ლი ვი­ყა­ვი, რომ სათ­ქ­მე­ლი, ბო­ლოს და ბო­ლოს, მა­ინც ვთქვი. გა­ნა თვი­თონ არ და­მი­რე­კა? და რის­თ­ვის და­მი­რე­კა, თუ იცით? სამ­სა­ხუ­რი­დან გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბო.
არა უშავს, რო­გორ­მე მო­ევ­ლე­ბა ამ საქ­მეს, ახ­ლა დაბ­ნე­ვის დრო არ არის. დღეს­ვე და­ვიწყებ ახალ სამ­სა­ხურ­ზე ზრუნ­ვას. მარ­თა­ლია, ჯა­ხი­რი მო­მი­წევს, მაგ­რამ რა­ღა­ცას მა­ინც ვი­პო­ვი. გა­დავ­რე­კავ, გად­მოვ­რე­კავ...
მთე­ლი ამ ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში ყვე­ლა და ყვე­ლა­ფე­რი და­ვი­ვიწყე. არა­ვის­თან მივ­დი­ო­დი, არც აქეთ მა­კითხავ­და ვინ­მე. ერ­თა­დერ­თი, ბა­თო თუ შე­მო­მივ­ლი­და ხან­და­ხან, ეგ იყო და ეგ. იმ დღის მე­რე კი, რო­ცა მირ­ზა ჩემ­თან დარ­ჩა და ბა­თომ იგი ბე­ბი­ა­ჩე­მის ხა­ლათ­ში იხი­ლა, ფე­ხი ამო­იკ­ვე­თა.
ერ­თა­დერ­თი გზა­ღა დამ­რ­ჩე­ნია - უნ­და და­ვი­ვიწყო, რაც აქამ­დე იყო და, სა­ერ­თოდ, ამი­ე­რი­დან ცხოვ­რე­ბის მხო­ლოდ სა­უ­კე­თე­სო მხა­რე უნ­და და­ვი­ნა­ხო.
გამ­წა­რე­ბუ­ლი სარ­კეს მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი და ჩა­ვი­ხე­დე. იქი­დან გა­სა­ცო­და­ვე­ბუ­ლი და გა­ა­ვე­ბუ­ლი სა­ხე შე­მომ­ც­ქე­რო­და, რო­მელ­შიც ჩე­მი თა­ვი ვერ შე­ვი­ცა­ნი. ნუ­თუ ასე შემ­ც­ვა­ლა მირ­ზას­თან ჩხუბ­მა? რა საწყა­ლი ხარ, ანი­კა, რა უცებ ყრი ფარ-ხმალს. ასე არ შე­იძ­ლე­ბა!
თა­ვი ამა­ყად ავ­წიე და ჩემს ორე­ულს და­ჟი­ნე­ბით მი­ვაც­ქერ­დი. მე­რე ჯერ მარ­ჯ­ვ­ნივ გა­დავ­წიე თა­ვი, შემ­დეგ - მარ­ცხ­ნივ და პრო­ფილ­ში შე­ვათ­ვა­ლი­ე­რე ჩე­მი "ომ­გა­და­ტა­ნი­ლი" სა­ხე. ბო­ლოს გა­ვი­ღი­მე, თვა­ლი ჩა­ვუ­კა­რი ჩემ­სა­ვე გა­ღი­მე­ბულ ტუ­ჩებს და მტკი­ცე ხმით წარ­მოვ­თ­ქ­ვი:
- ერ­თხელ და სა­მუ­და­მოდ და­ი­მახ­სოვ­რე, ანი­კა! სი­ცოცხ­ლე ერ­თხელ გეძ­ლე­ვა ადა­მი­ანს და ის შე­ნია! არა­ვის არ უნ­და უს­მი­ნო. მათ არა­ფე­რი იცი­ან შენ შე­სა­ხებ, შენს ემო­ცი­ებ­სა და დარ­დებ­ზე... შენს წყე­ნა­ზე, სიყ­ვა­რულ­ზე, გან­შო­რე­ბა­ზე... არ იცი­ან, რა გაქვს სულ­ში, გულ­ში... რით და რო­გორ გა­გათ­ბონ... ვინ გჭირ­დე­ბა, ვინ ძვირ­ფა­სია, ვინ - საყ­ვა­რე­ლი... ვინ არის შენ­თ­ვის სი­გი­ჟემ­დე სა­ჭი­რო... არ იცი­ან შე­ნი სიზ­მ­რე­ბი, ვერ ხე­და­ვენ შენს ტკი­ვილს და ვე­რას­დ­როს აღ­მოჩ­ნ­დე­ბი­ან შენს ად­გი­ლას, ვერ შე­ას­რუ­ლე­ბენ შენს როლს ამ ცხოვ­რე­ბა­ში!.. შენ, მხო­ლოდ შენ ერთს შე­გიძ­ლია გა­დაწყ­ვი­ტო, აიღო, და­ი­ნა­ხო, თქვა, და­რე­კო, იყ­ვი­რო, იტან­ჯო და ელო­დო... გძულ­დეს და გე­ნატ­რე­ბო­დეს, ხე­ლი მძლავ­რად ჩას­ჭი­დო და მას­თან ერ­თად იარო, თვა­ლებ­ში შე­ხე­დო და მო­ე­ფე­რო, იცი­ნო, იტი­რო და იოც­ნე­ბო! არ შე­გე­შინ­დეს და გიყ­ვარ­დეს... მხო­ლოდ მა­შინ მიხ­ვ­დე­ბი, რას ნიშ­ნავს, იცხოვ­რო!
ესეც ასე. მო­ნო­ლო­გი შე­სა­ნიშ­ნა­ვი გა­მო­მი­ვი­და. ახ­ლა ბე­ბი­ას და­ვუ­რე­კოთ, გულ­ზე მო­მე­ფო­ნე­ბა მი­სი ტკბი­ლი ხმა.
ასეც მო­ვი­ქე­ცი.
- ბე­ბო, რო­გორ ხარ? - შე­ვე­ცა­დე, რაც შე­იძ­ლე­ბა ხა­ლი­სი­ა­ნი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, - შა­ბათს ხომ წა­მოხ­ვალ ჩემ­თან? ძა­ლი­ან მინ­და შა­ბათ-კვი­რა ერ­თად გა­ვა­ტა­როთ.
- ანი­კა, ჩე­მო საყ­ვა­რე­ლო, შენ ხარ? რა კარ­გი გო­გო ხარ, რომ და­მი­რე­კე. მე კარ­გად ვარ, ბე­ბო, მშვე­ნივ­რად ვერ­თო­ბი ვე­ნე­რას­თან ერ­თად. მაგ­რამ შა­ბათს არ ჩა­მოხ­ვი­დე, შვი­ლო, მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი საქ­მე მაქვს და შინ არ ვიქ­ნე­ბი.
ბე­ბი­ა­საც კი აქვს საქ­მე, - უნე­ბუ­რად გა­მე­ცი­ნა.
- რა საქ­მე გაქვს, ბე­ბო? სა­სე­ირ­ნოდ ხომ არ გე­პა­ტი­ჟე­ბა რო­მე­ლი­მე კა­ვა­ლე­რი? - გა­ვე­ხუმ­რე.
- ხომ გითხა­რი, საქ­მე მაქვს-მეთ­ქი, ესე იგი, საქ­მე მაქვს! - ხმა გა­იმ­კაც­რა ნი­ნუ­ცამ, - და ნუ იცი შენ უშ­ნოდ ღლა­ბუ­ცი, თო­რემ მოგ­ცემ ყუ­რის ძირ­ში კა­ვა­ლერს! - და გაბ­რა­ზე­ბულ­მა ყურ­მი­ლი და­მი­კი­და.
ის­ტე­რი­კუ­ლი სი­ცი­ლი ამიტყ­და. სა­ი­დუმ­ლო შეხ­ვედ­რებს მარ­თავს მგო­ნი, ბე­ბი­ა­ჩე­მი და მე ამის შე­სა­ხებ არა­ფე­რი ვი­ცი. მა­გა­რია!
არა, ახ­ლა­ვე უნ­და გა­ვი­კითხო ნაც­ნობ-მე­გობ­რებ­ში, იქ­ნებ რა­ი­მე სა­მუ­შაო გა­მო­მიჩ­ნ­დეს. რაც შე­იძ­ლე­ბა, სწრა­ფად უნ­და ვი­შო­ვო რა­მე, რომ დღე­ე­ბი არ გა­მიც­დეს, თო­რემ და­მერ­ხე­ვა. მე ხომ ფუ­ლის დაგ­რო­ვე­ბა არ მე­ხერ­ხე­ბა, ამი­ტომ არას­დ­როს მაქვს ხოლ­მე და­ნა­ზო­გი გა­და­ნა­ხუ­ლი. რად­გან ბე­ბი­ას მე­ტი სარ­ჩე­ნი არა­ვინ მყავს, ამი­ტომ ზედ­მე­ტის ხარ­ჯ­ვას არ ვე­რი­დე­ბი.
სა­ნამ და­სა­რე­კად ყურ­მილს ხე­ლახ­ლა დავ­წ­ვ­დე­ბო­დი, ტე­ლე­ფო­ნი ისევ აზ­რი­ალ­და - ოღონდ ამ­ჯე­რად გრძე­ლი იყო ზა­რი რა­ტომ­ღაც...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
17.08.2016
მოკლედ რა,არ ღირს აქ რამეს წაკითხვა,ხომ დაგვაწამალეთ,ხან ორშაბათს დებთ,ხან სამშაბათს,ხან ოთხშაბათს და ვეღარ გავიგეთ რა.
მაკა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი