ჯეინ ეარი (თავი XIX)
font-large font-small
ჯეინ ეარი (თავი XIX)
თა­ვი ოც­და­მეც­ხრე

- კი­დევ კარ­გი, რომ შევ­იფა­რეთ.
- დი­ახ, მთე­ლი ღა­მე გა­რეთ რომ დარ­ჩენილიყო, მეო­რე დი­ლით უთუ­ოდ მკვ­დარს ვნა­ხავდით კარ­თან. ნე­ტა, რა გა­დახ­და?
- ჩე­მი აზ­რით, რა­ღ­აც დი­დი გაჭ­ირვე­ბა გა­დაუ­ტან­ია. საბ­რალო, ღო­ნე­ბამიხდილი და ფერ­და­კ­არგული მო­ხეტ­ია­ლე.
- მი­სი სა­უბ­რის მი­ხედ­ვით თუ ვიმ­ს­ჯე­ლებთ, გა­ნათ­ლებული ადამ­იანი ჩანს. დახ­ვეწ­ილად ლა­პა­რა­კობს, ტან­ისამოსიც, მარ­თალ­ია, ტა­ლახ­იანი და შეწ­უწულია, მაგ­რამ ახალ­ია და ძვირ­ფა­სი.
- ძალ­იან თავ­ისებური სა­ხე აქვს, გამ­ხდარი და და­ქანცული, მაგ­რამ წარ­მომიდგენ­ია, რა სას­იამოვნო იქ­ნებ­ოდა, რო­დე­საც არა­ფერი აწ­უხებ­და და სი­ცოცხ­ლე ჩქეფ­და მას­ში.
მათ საუ­ბარში ერ­თი სიტყ­ვი­თაც კი არ იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და სი­ნა­ნუ­ლი, რომ სტუ­მარ­თმოყვა­რე ხე­ლი გამ­ომიწოდეს. ჩემ­დამი რა­მე ეჭ­ვი ან სი­ძულ­ვი­ლი არ შემ­იმჩნევ­ია. ეს მამ­შვიდებ­და.
მის­ტერ სენტ-ჯო­ნი მხო­ლოდ ერ­თხელ შემ­ოვიდა, დამ­ხე­და და გა­ნაც­ხა­და, რომ ჩე­მი ლე­თარგიული მდგო­მა­რეო­ბა ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვი და მე­ტად დი­დი გა­და­ქანცვის შე­დეგი იყო. მი­სი აზ­რით, არც ექი­მის მოყ­ვა­ნა იყო აუ­ცილე­ბელი. დარ­წმუნებული იყო, ჩემ­თ­ვის ბუ­ნე­ბა ყვე­ლა­ზე კარ­გი მკუ­რნალი იქ­ნებ­ოდა. ისიც დას­ძინა: "მი­სი თი­თო­ე­უ­ლი ნერ­ვი მეტ­ისმე­ტად და­ძაბ­ულია და მთე­ლი ორ­გა­ნიზ­მი რამ­დენ­იმე ხანს სრუ­ლი­ად მშვიდ მდგო­მა­რეო­ბაში უნ­და იყოს". არავ­ითარი ავად­მყოფობა. მი­სი აზ­რით, რო­გორც კი გამ­ოჯან­მრთე­ლებ­ისკ­ენ ერ­თხელ პირს ვი­ზამ­დი, ძალ­იან მა­ლე კარ­გად გავ­ხდებოდი. ეს მო­საზ­რე­ბანი რამ­დენ­იმე სიტყ­ვით, მშვი­დად და და­ბალი ხმით წარ­მოთქვა. ცო­ტა ხნის შემ­დეგ სიტყ­ვაძ­ვი­რი ადამ­იანის კი­ლო­თი დაუ­მა­ტა, სა­კ­მაოდ უჩ­ვე­უ­ლო სა­ხე­ა, არავ­ითარი ზნე­და­ცემ­ულობა და გარ­ყვნილობა არ იგ­რ­ძ­ნო­ბაო.
- ნამ­დვილად, - გამ­ოეხ­მაუ­რა დია­ნა, - მარ­თალი გითხ­რა, სენტ-ჯონ, ამ პა­ტა­რა, საც­ოდავი არ­სებ­ისადმი რა­ღ­აც თბი­ლი გრძნო­ბაც გამ­იჩნდა. ნე­ტა, შეგ­ვეძლოს, მუ­დამ ჩვე­ნი მფარ­ველობის ქვეშ გვყავ­დეს.
- ეს სა­ეჭ­ვოა, - გაი­სმა პას­უხად. - მა­ლე გავ­იგებთ, რომ ამ ახალ­გაზ­რდა ლე­დის შე­ლა­პა­რა­კ­ე­ბა მო­უ­ვი­და თა­ვის მეგ­ობრებ­თან და, ალ­ბათ, დაუ­ფიქრებ­ლად მი­ატ­ოვა ისი­ნი. იქ­ნებ და­ვუბ­რუ­ნოთ კი­დეც თა­ვის მეგ­ობრებს, თუ არ გაჯ­იუტდა. მის სა­ხე­ზე ისე­თი ნე­ბის­ყო­ფის გამ­ომხატ­ველ ხა­ზებს ვამ­ჩნევ, ეჭ­ვი მე­პა­რე­ბა, და­ვი­ყო­ლი­ოთ.
ის იდ­გა და რამ­დენ­იმე წუთს მა­კვ­ირდებ­ოდა. შემ­დეგ კვ­ლავ დაუ­მა­ტა:
- გო­ნი­ე­რი სა­ხე აქვს, მაგ­რამ ულა­მაზო.
- ახ­ლა ხომ ძალ­იან ავად არის, სენტ-ჯონ.
- ავად იქ­ნე­ბა თუ კარ­გად, მის სა­ხეს არ ექ­ნე­ბა ჰარ­მონიულობა და სი­ნარ­ნა­რე, რაც სი­ლა­მა­ზეს ქმნის.
მე­სა­მე დღ­ეს ცო­ტა მო­ვი­ხე­დე. მეო­თხე დღ­ეს შევ­ძელი ლა­პა­რა­კი, მოძ­რაო­ბა, სა­წოლ­ში წამ­ოჯდომა და გა­დაბ­რუნე­ბა. ჰა­ნამ ფა­ფა და გაფ­იცხებული პუ­რი შემ­ომიტა­ნა, ვგო­ნებ, და­ახ­ლოებით სად­ილობისას. სი­ამ­ოვნებით შე­ვექ­ცეოდი. საჭ­მელი გემ­რიელი მეჩ­ვე­ნა. მას უკ­ვე აღ­არ ჰქონ­და სიცხის­გან გამ­ოწვეული ცუ­დი გე­მო, რო­მე­ლიც ად­რე ყო­ველ ლუკ­მას მიმ­წა­რებ­და. ჰა­ნა წავ­იდა. ვიგ­რ­ძე­ნი, ღო­ნე და ენერ­გია მომ­მა­ტებ­ოდა. მომ­ბეზ­რდა ლო­გინ­ში ასე დიდ­ხანს წო­ლა. მსურ­და გავ­ნძრეუ­ლიყავი, საქ­მე გა­მე­კ­ე­თებ­ინა; მინ­დო­და წამ­ოდგომა, მაგ­რამ რას ჩავ­იცვამდი? მხო­ლოდ ჩემს ნო­ტი­ო­სა და მთლად ტა­ლახში ამოს­ვ­რილ კა­ბას. იმ კა­ბაში მეძ­ინა მი­წა­ზე და ჭა­ობ­შიც იმით ჩავ­ვარდი. მრცხვენ­ოდა, ჩემს კეთ­ილისმყოფლებს ასეთ სა­მოს­ში ვჩვე­ნებოდი, მაგ­რამ ამ დამ­ცირებ­ისგან მიხ­ს­ნეს.
ჩემს საწ­ოლთან, სკ­ამ­ზე, ჩე­მი მშრა­ლი და გაწ­მენდილი ტან­საც­მელი და­ეწყოთ. შა­ვი აბ­რეშუმის კა­ბა კე­დელ­ზე ეკი­და. არც ემ­ჩნეო­და, ჭა­ობ­ში იმით რომ ჩავ­ვარდი. ერ­თი ად­გი­ლიც არ ჰქონ­და ოდ­ნავ დაჭ­მუჭ­ნი­ლი, ისე კარ­გად გა­ეუ­თოებ­ინათ. სვე­ლი ფეხ­საც­მელი და მა­ღ­ალ­ყელ­იანი წინ­დე­ბი გა­ეს­უფთა­ვებ­ინათ და ჩაც­მის მე­ტი არა­ფერი უნ­დო­და. პი­რის და­სა­ბანი თა­სიც და­ედ­გათ ოთახ­ში; თმის ჯაგ­რი­სი და სა­ვარც­ხელიც არ დავ­იწყებ­ოდათ. რო­გორც იქ­ნა, ჩა­ვიც­ვი, მა­ლე ვიღ­ლებოდი და ყო­ველ ხუთ წუთ­ში ერ­თხელ ვის­ვე­ნებდი. ტან­საც­მელი ზედ მე­კი­და, იმ­დე­ნად გავ­მხდარ­იყავი. ამ ნა­კლის და­სა­ფა­რა­ვად შარ­ფი მო­ვი­ხუ­რე. კვ­ლავ ჩვეუ­ლებ­რივად სუფ­თად და სა­თა­ნადოდ ჩაც­მუ­ლი, - ისე, რომ აქ მქონ­და ჭუჭყის არც ერ­თი ლა­ქა და უწეს­რი­გო­ბის ნი­შან­წყალი არ მეტ­ყობოდა, - ქვის კი­ბით დაბ­ლა ჩა­ვედი. მო­ა­ჯირს ვეყ­რ­დ­ნო­ბო­დი, გავ­ია­რე ვიწ­რო, და­ბალ­ჭერ­იანი ტა­ლანი და სამ­ზა­რეულოს მი­ვა­დექი.
ახალ­გამ­ომცხვარი პუ­რი­სა და ცეცხ­ლის სას­იამოვნო სუ­ნი ვიგ­რ­ძე­ნი, ჰა­ნა აც­ხობდა. ყვე­ლასთვის ცნო­ბი­ლია, რაო­დენ ძნელ­ია ცრურ­წ­მე­ნის აღმ­ოფხვრა იმ ადამ­იან­თა გუ­ლებ­იდან, რო­მელ­თაც გა­ნათ­ლების ნა­თელი არ მოჰ­ფენ­იათ. ისი­ნი სა­რე­ვე­ლა ბა­ლა­ხებს ჰგვა­ნან, შეუ­პოვრად რომ იზ­რ­დებ­იან ქვებს შო­რის. თავ­დაპ­ირვე­ლად ჰა­ნა ცი­ვად და უხე­შად შემ­ხვდა. შემ­დეგ ცო­ტა­თი მოლ­ბა, ხო­ლო, რო­დე­საც წეს­იე­რად და სუფ­თად ჩაც­მუ­ლი დამ­ინა­ხა, გამ­იღი­მა კი­დეც.
- რო­გორ, უკ­ვე ადე­ქით? - მკი­თხა. - მაშ, უკ­ეთ ხართ. თუ გნე­ბავთ, ჩემს სკ­ამ­ზე და­ჯექით, ბუ­ხარ­თან.
მან მი­მი­თი­თა სა­ქა­ნე­ლა სკ­ამ­ზე. დავ­ჯექი. ის ფუს­ფუ­სებ­და და თან დრო­დად­რო ცა­ლი თვა­ლით მათ­ვალ­იე­რებ­და. ღუ­მელ­იდან პუ­რი გამ­ოიღო, მო­მიბ­რუნ­და და პირ­და­პირ მო­მა­ხა­ლა:
- სა­ნამ აქ მოხ­ვი­დო­დით, მოწყა­ლე­ბას თხო­უ­ლობ­დით?
ერთ წუთს აღშ­ფოთე­ბამ შე­მიპყ­რო, მაგ­რამ მივ­ხ­ვ­დი, გაბ­რა­ზე­ბა არ შეი­ძლებ­ოდა. მარ­თლაც მათ­ხოვარივით მი­ვა­დექი კარ­ზე. თა­ვი შევ­იკ­ა­ვე და მშვი­დად ვუ­პას­უხე. ჩემს ხმა­ში გა­რკ­ვეული სიმ­ტ­კი­ცე მა­ინც ჩან­და.
- თქვენ ცდე­ბით, მათ­ხოვარი რომ გგო­ნი­ვართ. მე ისე­ვე არ ვარ მათ­ხოვარი, რო­გორც თქვენ და თქვე­ნი ქალ­ბატ­ონები.
ცო­ტა ხნის შემ­დეგ ჰა­ნამ დაუ­მა­ტა:
- არა­ფერი მეს­მის. ვგო­ნებ, არც სახ­ლი უნ­და გქონ­დეთ და არც ბრჭყვია­ლა ლი­თო­ნი.
- თუ ადამ­იანს სახ­ლი და ლი­თო­ნი არა აქვს (ვგო­ნებ, ლი­თონ­ში ფულს გუ­ლის­ხ­მობ­და), ეს არ ნიშ­ნავს, რომ მათ­ხოვარ­ია, თუმ­ცა თქვენ ასე გეს­მით.
- ნას­წავლი ხართ? - მკი­თხა შემ­დეგ.
- დი­ახ. ძალ­იან.
- მაგ­რამ სკო­ლაში, ალ­ბათ, არას­ოდეს გის­წავ­ლიათ?
- რვა წე­ლი ვსწავ­ლობ­დი სას­წავ­ლე­ბელში.
ამის გაგ­ონე­ბა­ზე თვა­ლები ჭყი­ტა.
- მაშ, რა­ტომ არ შეგ­იძლიათ თა­ვის რჩე­ნა?
- თავს ვირ­ჩენ­დი, და, იმე­დი მაქვს, მო­მა­ვალშიც ასე იქ­ნე­ბა - რის გა­კ­ე­თე­ბას აპ­ირებთ ამით? - ვკი­თხე, რო­დე­საც ჰა­ნამ ხი­ლით სავ­სე კა­ლათი გად­მოიღო.
- ნამ­ცხ­ვ­რის.
- მო­მე­ცით და გაგ­ირჩევთ.
- არა. არ მინ­და საქ­მე გა­გა­კ­ე­თებინოთ.
- რა­ღ­აც ხომ უნ­და ვა­კ­ეთო. მო­მე­ცით.
დამ­თან­ხმდა. სუფ­თა პირ­სა­ხო­ციც კი მო­მი­ტა­ნა კა­ბა­ზე გა­და­სა­ფა­რებ­ლად, რომ არ გამ­ჭუჭყია­ნებ­ოდა.
- ხე­ლებ­ზე გემ­ჩნე­ვათ, მო­სამ­სახ­ურე­თა შრო­მა უცხოა თქვენ­თ­ვის. მკ­ე­რავი ხართ?
- არა, ჰა­ნა. ნუ ცდი­ლობთ, გა­ი­გოთ, ვინ ვი­ყა­ვი. თავს ნუ შეი­წუხებთ ამა­ზე ფიქ­რით. მითხა­რით, რა ჰქვია ამ ად­გილს, სა­დაც ჩვენ ვართ?
- ზო­გი მას მარ­შენდს უწო­დებს და ზო­გი კი­დევ მურ­ჰა­უსს.
- იმ ჯენ­ტლმენს, აქ რომ ცხოვ­რობს, სენტ-ჯო­ნი ჰქვია?
- არა, ის აქ არ ცხოვ­რობს. ცო­ტა ხნით არის ჩა­მო­სუ­ლი. ის მორ­ტონ­ში ცხოვ­რობს, თა­ვის სამ­რევლოში.
- ეს სო­ფე­ლი რამ­დენ­იმე მი­ლი­თაა დაშ­ორებული, არა?
- დი­ახ.
- ვინ არის სენტ-ჯო­ნი?
- მღვ­დელ­ია.
გა­მახ­სენ­და მღვდლის სახ­ლის მო­ხუ­ცი მნის პა­სუ­ხი, რო­დე­საც ვთხო­ვე, მე­ნა­ხა სუ­ლი­ე­რი მა­მა.
- მაშ, ეს მა­მამისის სამ­ფლობელ­ოა?
- დი­ახ. აქ მო­ხუ­ცი მის­ტერ რი­ვერ­სი ცხოვ­რობ­და. მი­სი მა­მა, მა­მის მა­მა და მის წინ კი დი­დი პა­პა.
- მაშ, იმ ჯენ­ტლმენის გვა­რი და სა­ხელი მის­ტერ სენტ-ჯონ რი­ვერ­სია?
- დი­ახ. სენტ-ჯო­ნი მი­სი ნათ­ლო­ბის სა­ხელ­ია.
- მი­სი დე­ბი კი დია­ნა და მე­რი რი­ვერ­სები არ­იან?
- დი­ახ.
- მა­მა მკვ­დარი ჰყავთ?
- სა­მი კვ­ირა­ა, რაც დამ­ბლისგან გარ­დაი­ცვა­ლა.
- დე­და არ ჰყავთ?
- ამ სახ­ლის დია­სახლისი უკ­ვე მრა­ვალი წელ­ია, რაც მოკვ­და.
- დი­დი ხან­ია ამ ოჯახ­ში ცხოვ­რობთ?
- უკ­ვე ოც­და­ათი წელ­ია. სამ­ივე ჩე­მი გაზ­რდილია.
- ეს ამ­ტკი­ცებს, რომ პატ­იოსანი და ერ­თ­გუ­ლი მსა­ხუ­რი ყო­ფილ­ხართ, თუმ­ცა უზ­რ­დელ­ობა გამ­ოიჩინეთ - მათ­ხოვარი მი­წო­დეთ...
კვ­ლავ გან­ცვიფრებით მო­მაშ­ტერ­და.
- მე მგო­ნია, - თქვა მან, - მცდა­რი აზ­რის ვი­ყა­ვი თქვენ­ზე. მაგ­რამ იმ­დე­ნი უპატ­რო­ნო ადამ­იანი და­ე­ხე­ტე­ბა ამ­ქვეყ­ნად, რომ უნ­და მა­პატიოთ.
- და ჩე­მი გან­დევ­ნაც კი გინ­დო­დათ იმ ღა­მეს, - გან­ვაგრძობდი სა­კ­მაოდ მკ­აც­რად, - რო­დე­საც ადამ­იანი ძა­ღლ­საც არ გაი­მე­ტებ­და გა­რეთ გა­საგ­დე­ბად.
- მარ­თალ­ია, ძალ­იან ცუ­დად მო­მი­ვი­და. მაგ­რამ რას იზამთ? ჩე­მი თა­ვი არ მა­დარ­დებ­და, ბავ­შვებ­ზე ვფიქ­რობ­დი. საწ­ყლები! ამ­ქვეყ­ნად ჩემ გარ­და არა­ვინ ჰყავთ მიმ­ხე­დავი. ძა­ლაუ­ნებ­ურად მკ­აცრი უნ­და ვი­ყო.
რამ­დენ­იმე ხანს უხერ­ხუ­ლი სი­ჩუ­მე ჩამ­ოვარ­და.
- ცუ­დად ნუ გამ­იგებთ, - კვ­ლავ მომ­მარ­თა მან.
- მაგ­რამ მა­ინც ცუ­დი აზ­რის ვარ თქვენ­ზე, - ვუ­პას­უხე, - და გეტყ­ვით, რა­ტომ: იმი­ტომ კი არა, რომ არ გინ­დო­დათ შე­გევ­რდომებ­ინეთ და მატ­ყუა­რად ჩამ­თვა­ლეთ, არა­მედ იმი­ტომ, რომ მი­საყ­ვედ­ურეთ, "ლი­თო­ნი" და სახ­ლი არ გა­გაჩ­ნიაო. ამ­ქვეყ­ნად ძალ­იან ბევ­რი კარ­გი ადამ­იან­ია ჩემ­სავით გაჭ­ირვებული და თქვენ თუ ქრის­ტი­ა­ნი ხართ, სიღ­არ­იბე და­ნა­შაუ­ლად არ უნ­და მი­იჩ­ნი­ოთ.
- აღ­არც მი­ვიჩ­ნევ, - მითხ­რა მან. - ამას­ვე მეუ­ბნე­ბა ხოლ­მე სენტ-ჯო­ნი. ახ­ლა ვხე­დავ, ის მარ­თალ­ია და მე ვცდე­ბო­დი. თქვენ­ზე სულ სხვა აზ­რისა ვარ ახ­ლა. მარ­თლაც­და, პა­ტა­რა, კე­თი­ლი არ­სე­ბა ხართ.
- მაშ, კარ­გი. გა­პატ­იებთ. მო­დით, ხე­ლი ჩამ­ოვარ­თვათ ერ­თმა­ნეთს.
მან თა­ვი­სი ფქვი­ლი­ა­ნი, და­კ­ოჟ­რებული ხე­ლი ჩამ­ომარ­თვა. უხე­ში სა­ხე თბილ­მა, კეთ­ილმა ღი­მილმა გაუ­ნა­თა. იმ წუ­თი­დან დავ­მეგობრდით.
ჰა­ნას, რო­გორც ჩანს, ლა­პა­რა­კი უყ­ვარ­და. ვიდ­რე მე ხილს ვარ­ჩევდი და ის ნამ­ცხ­ვ­რის ცომს ზელ­და, დაწ­ვრილებით მი­ამ­ბო თა­ვის გან­სვე­ნებულ ბატ­ონსა და ქალ­ბატ­ონზე, "ბავ­შვებ­ზე", რო­გორც ის სენტ-ჯონს, დია­ნა­სა და მე­რის უწო­დებ­და.
მო­ხუ­ცე­ბუ­ლი მის­ტერ რი­ვერ­სი, რო­გორც მან მი­ამ­ბო, ძალ­იან უბ­რა­ლო ადამ­იანი ყო­ფი­ლა, მაგ­რამ ნამ­დ­ვი­ლი ჯენ­ტლმენი, თა­ნაც უძ­ვე­ლესი ოჯა­ხიშ­ვი­ლი. მარ­შენდი ორა­სი წელ­ია რაც აუ­შე­ნებ­იათ და დღი­დან არ­სებ­ობისა რე­ვერ­სებს ეკუ­თვნოდა. მარ­თალ­ია, - მი­ამ­ბობდა ჰა­ნა, - გა­რეგ­ნულად ის პა­ტა­რა, წყნა­რი სახ­ლია და არაფ­რით ჰგავს მის­ტერ ოლი­ვე­რის სა­სახ­ლეს მორ­ტონ ვე­ილ­ში, მაგ­რამ ისიც კარ­გად მახ­სოვს, - გა­ნაგ­რძობდა ის, - ბილ ოლი­ვე­რის მა­მა რო­გორ მუ­შაო­ბდა დღი­ურ მუ­შად ნემ­სების ქარ­ხა­ნაში, მა­შინ რო­დე­საც რი­ვერ­სები, ჯერ კი­დევ მე­ფე ჰენ­რიხ VIII-ს დროს, აზ­ნაუ­რთა გვარს ეკუ­თვნოდნენ. ამა­ში ყვე­ლა დარ­წმუნდე­ბა, თუ სა­რეგ­ისტრაციო დავ­თარს და­ათ­ვალ­იე­რებს, რო­მე­ლიც მორ­ტო­ნის ეკ­ლეს­იაში ინა­ხე­ბა. მო­ხუ­ცი რი­ვერ­სი თა­ვის წი­ნაპ­რებს ჰგავ­და. მა­საც, წი­ნაპ­რებივით, გა­ტა­ცებით უყ­ვარ­და ნად­ირობა, მა­მუ­ლის მოვ­ლა და სხვა ამ­გვარი საქ­მიან­ობა. ქალ­ბატონი სრუ­ლი­ად გან­სხვავ­დებ­ოდა მის­გან. ის კითხ­ვის დი­დი მოყ­ვა­რუ­ლი იყო და სულ სწავ­ლობდა, ბავ­შვებიც მას და­ემ­სგავ­სნენ, ამ მხა­რეში მათ არა­ვინ ჰგავს, - მი­ამ­ბობდა ჰა­ნა. - რო­გორც კი ლა­პა­რა­კი შეძ­ლეს, მე­ცად­ინეო­ბა შეი­ყვა­რეს და სულ რა­ღ­ა­ცას სწავ­ლობდნენ, ყო­ველ­თ­ვის ყველ­გან გამ­ოირჩეო­დნენ. მის­ტერ სენტ-ჯო­ნი წამ­ოიზარ­და თუ არა, კო­ლეჯში მია­ბა­რეს და მღვ­დლად აკუ­რთხეს; ხო­ლო გო­გო­ნებ­მა, და­ამ­თავ­რეს თუ არა სას­წავ­ლე­ბელი, აღმ­ზრდე­ლე­ბად დაი­წყეს მუ­შაო­ბა. რო­გორც მათ უთ­ქ­ვამთ ჰა­ნასთვის, მო­ხუ­ცე­ბულ მის­ტერ რი­ვერსს რამ­დენ­იმე წლის წინ უამ­რავი ფუ­ლი და­უკ­არ­გავს ერ­თი ადამ­იანის გა­მო, რო­მელ­საც ენ­დობოდა. იმ ადამ­იანს თა­ვი გა­კო­ტრებ­ულად გამ­ოუცხა­დებ­ია. მო­ხუ­ცე­ბულ რი­ვერსს უკ­ვე აღ­არ შე­ეძლო გო­გო­ნე­ბის­თ­ვის მა­თი წი­ლი ქო­ნე­ბა და­ეტ­ოვებ­ინა და ამი­ტომ მათ თა­ვად უნ­და ეზ­რუნათ თავ­იანთ თავ­ზე. დე­ბი აქ თით­ქ­მის არ ცხოვ­რო­ბენ, - თქვა ერ­თგულმა მსახ­ურმა, - და ახ­ლაც მა­მის გარ­დაც­ვა­ლების გა­მო ჩამ­ოვიდნენ რამ­დენ­იმე კვი­რით. ისე კი, მათ ძალ­იან უყ­ვართ მარ­შენდი, მორ­ტო­ნი, ირ­გ­ვ­ლივ მდე­ბა­რე მა­ნანით მო­ფე­ნი­ლი ად­გილები და გო­რა­კ­ები. ყო­ფი­ლან ლონ­დონ­სა და ბევრ სხვა დიდ ქა­ლაქში, მაგ­რამ ამ­ბობენ, რომ მათ მშობ­ლი­ურ სახლს ვე­რა­ფერი შე­ედ­რე­ბა. შეხ­მა­ტკბ­ილებულნი არ­იან: არას­ოდეს გამ­ოდიან მოთ­მი­ნებ­იდან და არც არას­ოდეს კი­ნკ­ლაო­ბენ. ასე­თი წყნა­რი ოჯა­ხი არ­სად მეგ­ულე­ბა, - და­ამ­თავ­რა ჰა­ნამ თხრო­ბა.
ამ დრო­ის­თ­ვის მეც მოვ­რ­ჩი ხი­ლის გარ­ჩე­ვას და ვკი­თხე, სად არ­იან დე­ბი ან მა­თი ძმა-­მეთქი.
- სა­სეირნოდ წავ­იდნენ მორ­ტო­ნისკ­ენ, მაგ­რამ, ალ­ბათ, საუ­ზმისათვის ნა­ხე­ვარ სა­ათში უკ­ან დაბ­რუნდებ­იან.
მარ­თლაც, ისი­ნი ჰა­ნას მი­ერ დათ­ქ­მუ­ლი დრო­ის­თ­ვის დაბ­რუნდნენ, სამ­ზა­რეულოს კა­რით შემ­ოვიდნენ. მის­ტერ სენ­ტ-ჯონ­მა თა­ვი ოდ­ნავ დამ­იკ­რა და ჩამ­ია­რა. ქალ­იშვილები შე­ჩერ­დნენ. მე­რიმ რამ­დენ­იმე სიტყ­ვით წყნა­რად და გულ­თ­ბი­ლად გამ­ოხა­ტა სი­ამ­ოვნე­ბა, რომ უკ­ვე ასე კარ­გად ვარ და დაბ­ლა ჩამ­ოსვლა შევ­ძელი. დია­ნამ ხე­ლი ჩამ­ომარ­თვა და თა­ვი გა­აქ­ნია.
- უნ­და და­გე­ცა­დათ, ვიდ­რე ნე­ბას დაგ­რთავდით, რომ ჩამ­ოსულიყავით, - მითხ­რა მან. - ჯერ კი­დევ ფერ­წასული და გამ­ხდარი ხართ! საბ­რალო გო­გო­ნა! საწ­ყალი ბავ­შ­ვი!
დია­ნას ხმა მტრე­დის ღუ­ღუ­ნი­ვით მეს­მოდა. მი­სი მზე­რა უზო­მო სი­ამ­ოვნე­ბას მგვრი­და. სა­ხე მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლი მეჩ­ვე­ნებ­ოდა. მე­რის ჭკვ­იანი გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა ჰქონ­და, სა­ხის ნა­კვ­თებიც ლა­მაზი, მაგ­რამ გულ­ჩათხ­რო­ბი­ლი იყო. სა­კ­მაოდ ნა­ზად, მაგ­რამ თავ­და­ჭერ­ილად იქ­ცეო­და. დია­ნას გამ­ოხედ­ვა­სა და ლა­პა­რა­კში რა­ღ­აც ძა­ლა იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და. ეტ­ყობოდა, დი­დი ნე­ბის­ყო­ფის პატ­რო­ნი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. ნამ­დვილად მსი­ამ­ოვნებ­და, რომ ეს გო­გო­ნა თა­ვი­სი სიძ­ლი­ე­რით მი­მორ­ჩი­ლებ­და. ასე­თი იყო ჩე­მი ბუ­ნე­ბა: ძლი­ე­რი ნე­ბის­ყო­ფის წი­ნა­შე ქედს ვიხ­რი­დი, ოღონდ თუ ეს ჩემს სინ­დის­სა და თავ­მოყვა­რეო­ბას არ შეუ­რაც­ხყოფდა.
- აქ რას აკ­ე­თებთ? - გა­ნაგ­რძობდა ის. - თქვე­ნი ად­გი­ლი აქ არ არის. მე და მე­რი ზოგ­ჯერ ჩამ­ოვდივართ აქ, რად­გა­ნაც ჩვენს სახ­ლ­ში თავ­ისუფლებით ვსარ­გებლობთ და თავს ამის ნე­ბას ვაძ­ლევთ, მაგ­რამ თქვენ სტუ­მა­რი ხართ და სას­ტუმ­რო ოთახ­ში უნ­და შეხ­ვიდეთ.
- აქ თავს კარ­გად ვგრძნობ.
- სრუ­ლებ­ითაც არა. ჰა­ნა აქ საქ­მიანობს და ფქვი­ლი გეყ­რე­ბათ.
- გარ­და ამ­ისა, აქ ძალ­იან დაგ­ცხე­ბათ, - ჩა­ურ­თო მე­რიმ.
- რა­სა­კვ­ირველ­ია, - დაუ­მა­ტა მის­მა დამ. - წა­მო­დით, უნ­და და­მემორჩილოთ, - ხე­ლი არ გაუ­შვია, ისე ამა­ყე­ნა და ოთახ­ში შემ­იყვა­ნა.
- აქ და­ჯექით, - მითხ­რა და დი­ვან­ზე დამ­სვა, - ვიდ­რე კა­ბებს გა­მო­ვიც­ვ­ლით და ჩა­ის მო­ვამ­ზა­დებთ. ამ უპი­რა­ტეს­ობითაც ვსარ­გებლობთ ამ ჩვენს პა­ტა­რა, ჭა­ლებით გარ­შემორტყმულ სახ­ლ­ში - თვი­თონ ვამ­ზა­დებთ საჭ­მელს, რო­დე­საც გვინ­და ან რო­დე­საც ჰა­ნას არ სცალ­ია: აცხობს, ლუდს ხდის, რეც­ხავს ან აუ­თოებს.
მან კა­რი გაი­ხურა და სენ­ტ-ჯონ­თან მარ­ტო დამ­ტოვა. სენტ-ჯო­ნი ჩემ პირ­და­პირ იჯ­და. ხელ­ში წიგ­ნი თუ გა­ზეთი ეჭ­ირა. მე ჯერ სას­ტუმ­რო ოთა­ხი შე­ვათ­ვალ­იე­რე და შემ­დეგ მი­სი პატ­რო­ნი.
პა­ტა­რა ოთა­ხი იყო, უბ­რა­ლო ავე­ჯით მოწყო­ბი­ლი, მაგ­რამ სა­კ­მაოდ მყუდ­რო, რად­გან აქ სი­სუფ­თა­ვე და წეს­რი­გი სუ­ფევ­და. ძვე­ლებური სა­ვარ­ძლები ბრწყი­ნავ­დნენ; ხო­ლო კა­კლის ხის მაგ­იდა სა­რკ­ე­სავით პრია­ლებ­და. შე­ღ­ებილ კედ­ლებს გარ­დასულ დრო­თა რამ­დენ­იმე უც­ნა­უ­რი მა­მა­კ­აც­ისა და ქა­ლის სუ­რა­თი ამ­შვე­ნებ­და. მი­ნისკ­ა­რებ­იან კა­რა­დაში წიგ­ნე­ბი და ძვე­ლებური ფა­ი­ფუ­რის ჭურ­ჭე­ლი ელა­გა. ოთახ­ში ზედ­მეტი არა­ფერი იდ­გა. არავ­ითარი ახა­ლი ავე­ჯი, გარ­და ორი დაწ­ნუ­ლი სამ­უშაო კა­ლათ­ისა და ვარ­დის ხის­გან გა­კ­ე­თებული სა­წერი მაგ­იდისა გო­გო­ნე­ბის­თ­ვის, რო­მე­ლიც მო­შო­რე­ბით იდ­გა. ყვე­ლა­ფერი, თვით ხალ­იჩებ­იცა და ფარ­დებიც დი­დი ხნის ჩან­და, მაგ­რამ კარ­გად იყო მოვ­ლი­ლი.
მის­ტერ სენტ-ჯო­ნი კე­დელ­ზე ჩამ­ოკი­დებულ ფერ­გა­დასულ სუ­რათს მია­გავ­და. ხმას არ იღ­ებ­და და წიგნს თვალს არ აც­ილებ­და. მთე­ლი გუ­ლის­ყუ­რით კი­თხულობდა. ბა­გე მოე­კუ­მა. ადამ­იანის ნაც­ვლად ქან­და­კ­ე­ბა რომ ყო­ფი­ლი­ყო ჩემ წინ, ალ­ბათ, ამა­ზე ად­ვილად ვერ და­ვათ­ვალ­იე­რებდი. ახალ­გაზ­რდა იყო, და­ახ­ლოებით ოც­დარ­ვა თუ ოც­და­ათი წლის: მა­ღ­ალი, ტა­ნადი, თვალს იტა­ცებ­და მი­სი სა­ხე: ბერ­ძ­ნუ­ლი სა­ხე, დახ­ვეწილი ნა­კვ­თები, სწო­რი, კლას­იკური ცხვი­რი; ათი­ნუ­რი ბა­გე და ნიკ­აპი. ძალ­იან იშ­ვია­თად, რომ ინ­გ­ლი­სელს ეს­ოდენ ან­ტიკური გა­რეგ­ნობა ჰქონ­დეს. ცხად­ია, გაო­ცდებ­ოდა, რომ ჩე­მი სა­ხის ნა­კვ­თებს შო­რის არავ­ითარი ჰარ­მონიულობა არ იყო, მა­შინ რო­დე­საც თვი­თონ სრუ­ლი­ად უნა­კლო იყო. დი­დი, ცის­ფე­რი თვა­ლები ჰქონ­და და წაბ­ლისფერი წამ­წა­მები. მა­ღ­ალ, სპი­ლოს­ძ­ვ­ლის­ფერ შუბლს ოდ­ნავ უფა­რავ­და ქე­რა კუ­ლულები.
მარ­თლაც ნა­ზი სა­ხე აღვ­წე­რე, მკი­თხველო, არა? მაგ­რამ ამ სა­ხის პატ­რო­ნი სრუ­ლე­ბით არ ტო­ვებ­და ნა­ზი, დამ­თ­მო­ბი, შთაგ­ონებული ან თუნ­დაც მშვი­დი ბუ­ნე­ბის ადამ­იანის შთა­ბეჭ­დილე­ბას. უძ­რა­ვად იჯ­და, მაგ­რამ ცხვი­რის, პი­რი­სა და წარ­ბების მო­ხაზ­ულობაში ვხე­დავდი რა­ღ­ა­ცას, რაც, ჩე­მი აზ­რით, მის დაუ­დგრომელ, მკ­აცრ თუ თავ­შე­კ­ა­ვებულ ხას­იათ­ზე მეტ­ყვე­ლებ­და. ერ­თი სიტყ­ვაც არ უთ­ქ­ვამს ჩემ­თ­ვის, ერ­თხე­ლაც არ შემ­ოუხე­დავს, ვიდ­რე მი­სი დე­ბი დაბ­რუნდებ­ოდნენ. დია­ნა ჩა­ის მზა­დებით იყო გარ­თუ­ლი. ის ხან შემ­ოვიდოდა და ხან გავ­იდოდა ოთახ­იდან. მა­ლე ღუ­მელში გამ­ომცხვარი ნამ­ცხ­ვ­რის ნა­ჭერი შემ­ომიტა­ნა.
- შე­ჭა­მეთ ეს ახ­ლა, ალ­ბათ, მოგ­შივ­დებ­ოდათ. ჰა­ნა ამ­ბობს, რომ სა­უზ­მის შემ­დეგ ფა­ფის მე­ტი არა­ფერი მო­უ­ცია თქვენ­თ­ვის.
უარი არ მით­ქ­ვამს, რად­გან მა­და გა­მღვ­იძებ­ოდა და მში­ო­და. მის­ტერ რი­ვერ­სმა ახ­ლა კი დახ­ურა წიგ­ნი, მაგ­იდას მო­უ­ახ­ლოვდა, დაჯ­და და თა­ვი­სი ცის­ფე­რი, კალ­მით ნა­ხატი, ლა­მაზი თვა­ლები მო­მაპყ­რო. მათ­ში მო­უ­რი­დე­ბელი პირ­დაპ­ირობა გამ­ოსჭვიოდა. მზე­რა მტკი­ცე, სულ­ში ჩამ­წ­ვ­დო­მი ჰქონ­და. მივ­ხ­ვ­დი, ის ამ­დენ ხანს თვალს მარ­იდებ­და არა იმი­ტომ, რომ ვერ ბე­დავ­და შემ­ოხედ­ვას, არა­მედ ასე სურ­და.
- ძალ­იან მოგ­ში­ებ­იათ, - მითხ­რა მან.
- დი­ახ, სერ.
ჩე­მი ჩვეუ­ლე­ბა­ა, მოკ­ლე კი­თხვას ასე­ვე მოკ­ლედ ვუ­პა­სუ­ხო, პირ­დაპ­ირობას პირ­და­პი­რო­ბით შევ­ხვდე.
- ძალ­იან კარ­გია თქვენ­თ­ვის, რომ მა­ღ­ალი სიცხის გა­მო ამ სა­მი დღის გან­მავ­ლობაში არ ჭამ­დით. სა­ში­ში იქ­ნებ­ოდა, თავ­იდან­ვე კარ­გი მა­და გქო­ნო­დათ. ამჟ­ა­მად კი შეგ­იძლიათ მი­ირ­თ­ვათ, თუმ­ცა ჯერ კი­დევ ზო­მიე­რად.
- იმე­დი მაქვს, დიდ­ხანს არ მო­მიხ­დე­ბა თქვენს ხარ­ჯზე ცხოვ­რე­ბა, სერ, - ვუ­პას­უხე თავ­შე­კ­ა­ვებ­ულად, თუმ­ცა მე­ტად უზ­რ­დე­ლად.
- არა, - მითხ­რა მან ცი­ვად, - რო­გორც კი მეტყ­ვით თქვე­ნი მეგ­ობრების მი­სა­მართს, მივ­წერ მათ და შე­გეძ­ლე­ბათ შინ დაბ­რუნე­ბა.
- გუ­ლახ­დილად უნ­და გითხ­რათ, ეს ჩემს ძა­ლას აღ­ე­მა­ტე­ბა: არც სახ­ლი გა­მაჩ­ნია და არც მეგ­ობარი.
სამ­ივემ შემ­ომხე­და, თუმ­ცა არა უნ­დობ­ლად. მათ მზე­რაში არ იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და ეჭ­ვი, ის უფ­რო ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბას ამჟ­ღ­ავ­ნებ­და. მაგ­რამ, მკი­თხველო, მე მხედ­ველ­ობაში მხო­ლოდ ქა­ლები მყავს. სენტ-ჯო­ნის თვა­ლებში ვე­რა­ფერს წა­იკი­თხავდით, თუმ­ცა ისი­ნი ნა­თელი და მოკრ­ია­ლებული იყო. ჩან­და, მა­თი პატ­რო­ნი სხვი­სი ფიქ­რე­ბის წა­სა­კი­თხად უფ­რო იყე­ნებ­და მათ, ვიდ­რე სა­კუ­თარის გა­სა­მჟ­ღ­ავ­ნებ­ლად. სხვის სულ­ში ჩაწ­ვდომა და სა­კუ­თარი გრძნო­ბე­ბის და­მალ­ვა კარ­გად ეთან­ხმებ­ოდა ერ­თმა­ნეთს ადამ­იანის ასა­ღ­ელ­ვებ­ლად და არა და­სამ­შვიდებ­ლად.
- გინ­დათ თქვათ, - მკი­თხა მან, - რომ მთელ ქვე­ყა­ნა­ზე არავ­ისთან არა­ფერი გა­კ­ავ­შირებთ?
- დი­ახ. არავ­ისთან არა­ფერი მა­კ­ავ­შირებს. არც არავ­ითარი უფ­ლე­ბა მაქვს აქ, ინ­გ­ლის­ში, მოვ­თხო­ვო ვინ­მეს, თა­ვის ჭერ­ქვეშ მო­მი­ა­როს.
- ეს თქვენს ასა­კში მე­ტად უც­ნა­უ­რი ამ­ბავ­ია!
ამის თქმა­ზე შევ­ნიშნე, მი­სი მზე­რა ჩემს ხე­ლებს მის­წ­ვ­და. ხე­ლები ამ დროს წინ, მაგ­იდა­ზე მეწყო. გამ­იკვ­ირდა, რა უნ­და-­მეთქი, მაგ­რამ მის­მა სიტყ­ვებ­მა მაშ­ინვე მი­მახ­ვედ­რა.
- გათხო­ვი­ლი არ ყო­ფილ­ხართ? ში­ნა­ბე­რა ხართ?
- ის ხომ ჯერ ჩვიდ­მეტ­-თვრა­მეტი წლი­სა­ზე მე­ტის არ იქ­ნე­ბა, სენტ-ჯონ, - გაი­ცინა დია­ნამ.
- ცხრა­მეტის ვხდე­ბი, მაგ­რამ გათხო­ვი­ლი არა ვარ. დი­ახ, არა.
ვიგ­რ­ძე­ნი, სა­ხე­ზე ალ­მუ­რი მო­მე­დო. გათ­ხოვების ხსე­ნე­ბამ მწა­რე და ამა­ღ­ელ­ვე­ბელი მო­გო­ნე­ბები ამ­იშა­ლა.
სამ­ივემ შე­მატყო შეშ­ფოთე­ბა და აღ­ელ­ვე­ბა. დია­ნამ და მე­რიმ ჩემს ავარ­დისფე­რებულ სა­ხეს თვა­ლი მო­არ­იდეს. ამ მხრივ შვე­ბა ვიგ­რ­ძე­ნი, მაგ­რამ მა­თი გულ­ქ­ვა და მკ­აცრი ძმა თვალს არ მაც­ილებ­და, ვიდ­რე ამ აღ­ელ­ვე­ბამ სი­წით­ლეს­თან ერ­თად არ ამატ­ირა კი­დეც.
- ბო­ლოს სად ცხოვ­რობ­დით? - მკი­თხა შემ­დეგ.
- მეტ­ისმე­ტად ბევრს ეკი­თხები, სენტ-ჯონ, - ჩაი­ლა­პა­რაკა მე­რიმ და­ბალი ხმით. მაგ­რამ სენტ-ჯო­ნი მაგ­იდას და­ეყრდნო და პა­სუხს ითხოვ­და. მზე­რა კვ­ლავ მტკი­ცე და გულ­ში ჩამ­წ­ვ­დო­მი ჰქონ­და.
- სახ­ლი, სა­დაც ვცხოვ­რობ­დი და სა­ხელი იმ ადამ­იან­ისა, ვის­თა­ნაც ერ­თად ვცხოვ­რობ­დი, ჩე­მი საი­დუმლოა, - მი­ვუ­გე მოკ­ლედ.
- და ეს სა­ი­დუმ­ლო, ჩე­მი აზ­რით, სრუ­ლი უფ­ლე­ბა გაქვთ არც სენტ-ჯონს უთხ­რათ და არც ვინ­მე სხვას, თუ არ გსურთ, - შენ­იშნა დია­ნამ.
- მაგ­რამ, თუ არა­ფერი მეც­ოდინე­ბა თქვენ შე­სა­ხებ, ვერ და­გეხ­მა­რებით, - წარ­მოთქვა სენ­ტ-ჯონ­მა, - დახ­მა­რე­ბა კი გჭირ­დე­ბათ. გა­ნა ასე არა­ა?
- დი­ახ, მჭირ­დე­ბა და ვე­ძებ მას, სერ, ვიდ­რე რო­მელ­იმე კაც­თმოყვა­რე ადამ­იანი არ მომ­ცემს ისეთ სამ­უშაოს, რომ­ლის შეს­რულე­ბას შევ­ძლებ და აღ­ებული გა­სამ­რჯელოთი ვიცხოვ­რებ. ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში ეს გა­სამ­რჯელო ცხოვ­რე­ბის სა­ჭი­რო მი­ნი­მუ­მი­სათ­ვის სა­კ­მარისი იქ­ნე­ბა.
- არ ვი­ცი, კაც­თმოყვა­რე ვარ თუ არა, მაგ­რამ ძალ­იან მინ­და და­გეხ­მაროთ, რო­გორც კი შე­მეძ­ლე­ბა. ამი­ტომ, უპირ­ვე­ლე­სად მითხა­რით, რას აკ­ე­თებდით და რა შეგ­იძლიათ?
რო­გორც იქ­ნა, ჩაი მოვ­ს­ვი. სას­მელ­მა მხნეო­ბა დამ­იბრუნა. იმ ღვ­ინოსავით მო­მა­მაგ­რა, გო­ლი­ათს რომ მა­ტებს ხოლ­მე ძა­ლას. აღ­ელ­ვებული ნერ­ვები დამ­იმშვიდდა და შე­მაძ­ლებ­ინა ამ ახალ­გაზ­რდა მო­სა­მართლის სულ­ში ჩამ­წ­ვ­დომ სიტყ­ვებს მტკი­ცედ დავ­ხვედროდი.
- მის­ტერ რი­ვერს, - მი­ვუბ­რუნ­დი მას და ისე­ვე პირ­და­პირ და მო­უ­რი­დებ­ლად ვუმ­ზერ­დი, რო­გორც თვი­თონ მი­ყუ­რებ­და: - თქვენ და თქვენ­მა დებ­მა დი­დი სამ­სახური გამ­იწიეთ. უდი­დე­სი სამ­სახური, რო­მე­ლიც ადამ­იანს შეუ­ძლია მეო­რე ადამ­იანს აღ­მო­უ­ჩი­ნოს. თქვე­ნი კე­თილ­შო­ბი­ლუ­რი სტუ­მარ­თმოყვა­რეობით სიკვ­დილისგან მიხ­სე­ნით. თქვენ მი­ერ აღმ­ოჩენილი დახ­მა­რე­ბა მა­ვალ­დებ­ულებს მად­ლიერი და შეძ­ლებ­ისდაგ­ვა­რად გუ­ლახ­დი­ლი ვი­ყო. ამ­იტომაც მინ­და იმ მო­ხეტ­იალის ამ­ბავი გი­ამ­ბოთ, რო­მე­ლიც შეი­ფა­რეთ. გი­ამ­ბობთ ისე, რომ არ დავ­ირღვიო სუ­ლის სიმ­შ­ვი­დე, არ დავ­იქანცო არც გო­ნებ­რივად, არც ფი­ზი­კუ­რად და არც სხვე­ბი დავ­ქანცო.
- მე ობო­ლი ვარ. მღვდლის ქა­ლიშ­ვი­ლი, მშობ­ლე­ბი არ მახ­სოვს. ად­რე გარ­დაი­ცვალ­ნენ. ვიზ­რ­დე­ბო­დი სხვის კარ­ზე. სწავ­ლა-­გა­ნათ­ლე­ბა საქ­ველ­მოქმედო სას­წავ­ლე­ბელში მი­ვიღ­ე. დაგ­ისა­ხე­ლებთ სას­წავ­ლებლის სა­ხელს, სა­დაც რვა წე­ლი დავ­ყავი: ექ­ვ­სი, რო­გორც მოს­წავ­ლემ, და ორიც - რო­გორც მას­წავ­ლე­ბელ­მა. ეს გახ­ლავთ ობოლ ბავ­შვთა ლო­ვუ­დის თავ­შე­სა­ფარი - შა­ი­რის საგ­რაფოში. ალ­ბათ, გსმენ­იათ მას­ზე, მის­ტერ რი­ვერს? ამ სას­წავ­ლებლის მნეა დი­დად პატ­ივცემული რო­ბერტ ბროკ­ლე­ჰერსტი.
- მის­ტერ ბროკ­ლე­ჰერ­სტზე გამ­იგია და სას­წავ­ლე­ბელიც მი­ნახვს.
- და­ახ­ლოებით ერ­თი წლის წინ ლო­ვუ­დი დავ­ტოვე და გა­დავ­წყვიტე, აღმ­ზრდე­ლად და­მეწყო კერ­ძო ოჯახ­ში მუ­შაო­ბა. კარ­გი ად­გი­ლი ვი­შო­ვე და ბედ­ნიერიც ვი­ყა­ვი. აი, ამ ოჯა­ხის დატ­ოვე­ბა მო­მიხ­და ოთხი დღის წინ, ვიდ­რე აქ მო­ვი­დო­დი. წა­მოს­ვ­ლის მი­ზეზს ვერ გეტყ­ვით და არც უნ­და გითხ­რათ. ამის თქმა უსარ­გებ­ლოა და სახ­იფათოც. ალ­ბათ, დაუ­ჯე­რებ­ლა­დაც მო­გეჩ­ვე­ნე­ბათ. ამ საქ­მეში ბრა­ლი არა მაქვს. ისე­ვე უდა­ნა­შაულო ვარ, რო­გორც თი­თო­ე­უ­ლი თქვენ­განი. ერ­თი ცხად­ია - უბე­დუ­რი ვარ და რამ­დენ­იმე ხანს კი­დევ ასე ვიქ­ნე­ბი, რად­გან საშ­ინელ­მა, უც­ნაუ­რმა უბედ­ურე­ბამ გამ­ომაგდო იმ სახ­ლიდან, სა­დაც ოდე­სღ­აც სამ­ოთხე ვი­პო­ვე. მხო­ლოდ ორი რამ მამ­ოძრავ­დებ­და: რაც შეი­ძლე­ბა სწრა­ფად და ფარ­ულად და­მეტ­ოვებ­ინა იქაუ­რობა. ამი­ტომ იძუ­ლე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, ყვე­ლა­ფერი, რაც გა­მაჩ­ნდა, და­მეტ­ოვებ­ინა და თან მხო­ლოდ პა­ტა­რა ბოხ­ჩა წამ­ომე­ღო. ისიც, გო­ნე­ბა­ა­რეულს, სიჩ­ქა­რით იმ ეტ­ლ­ში დამ­რჩა, უიტ­კ­როს­ში რომ მო­მიყ­ვა­ნა. ასე რომ, ამ არე­მა­რეში სრუ­ლი­ად უფუ­ლოდ აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი. ორი ღა­მე ღია ცის ქვეშ მეძ­ინა. ორი დღე ისე და­ვე­ხე­ტებოდი, რომ არც ერ­თი სახ­ლის ზღუ­რბლზე ფე­ხი არ გა­დამ­იდგამს. ამ დრო­ის გან­მავ­ლობაში მხო­ლოდ ორ­ჯერ ვჭა­მე საჭ­მელი; და სწო­რედ იმ დროს, რო­დე­საც შიმ­შილ­მა, სი­სუს­ტემ და სას­ოწა­რკ­ვეთ­ილე­ბამ სიკ­ვ­დი­ლის პი­რას მი­მიყ­ვა­ნა, თქვენ, მის­ტერ რი­ვერს, არ და­უშ­ვით, რომ გაჭ­ირვებით სუ­ლი ამ­ომსვლოდა და თქვენს ჭერ­ქვეშ შემ­იფა­რეთ. კარ­გად ვი­ცი, რაც თქვენ­მა დებ­მა გა­ა­კ­ე­თეს ჩემ­თ­ვის. მაშ­ინაც კი, რო­ცა გულ­წა­სუ­ლი ვი­ყა­ვი, გო­ნე­ბა წუ­თი­თაც არ დამ­იკ­არ­გავს. უზო­მოდ მად­ლიერი ვარ თქვე­ნი დე­ბის უშუ­ა­ლო, ჭეშ­მარიტი, კე­თი­ლი თა­ნაგ­რძნობისა და თქვე­ნი ღვთი­უ­რი ქველ­მოქმე­დებ­ისა.
- მეტს ნუღ­არ ალა­პა­რა­კ­ებ, სენტ-ჯონ, - უთხ­რა დია­ნამ, რო­დე­საც შევ­ჩერდი. - რა­სა­კვ­ირველ­ია, ჯერ კი­დევ არ შეი­ძლე­ბა მის­თ­ვის აღ­ელ­ვე­ბა. ახ­ლა მო­დით და დი­ვან­ზე და­ჯექით, მის ელი­ოტ.
ჩემ­და უნებ­ურად შევ­ც­ბუნ­დი ამ გა­მო­გო­ნი­ლი სა­ხელის გაგ­ონე­ბა­ზე. უკ­ვე დამ­ვიწყებ­ოდა ჩე­მი ახა­ლი გვა­რი. მის­ტერ რი­ვერსს, რო­მელ­საც, რო­გორც ჩანს, არა­ფერი გამ­ოე­პა­რებ­ოდა, არც ეს დარ­ჩენ­ია შეუ­მჩნე­ველი.
- თქვენ თქვით, რომ ჯე­ინ ელი­ო­ტი ხართ, - შენ­იშნა მან.
- დი­ახ, ასე­ა. ეს სა­ხელ­ია, რო­მე­ლიც უნ­და მერ­ქვას ამჟ­ა­მად. ეს არ არის ჩე­მი ნამ­დ­ვი­ლი გვა­რი. ამ­იტომაც მე­ხამ­უშე­ბა მი­სი გაგ­ონე­ბა.
- თქვენს ნამ­დ­ვილ სა­ხელ­სა და გვარს, რა­სა­კვ­ირველ­ია, არ გვეტყ­ვით?
- არა. ყვე­ლა­ზე მე­ტად ამის გა­მჟ­ღ­ავ­ნების მეშ­ინია. ამი­ტომ მისკ­ენ მი­მა­ვალ ყო­ველ საშ­უა­ლე­ბას ვსპობ.
- თქვენ სრუ­ლი­ად მარ­თალი ხართ, დარ­წმუნებული ვარ, - თქვა დია­ნამ. - ახ­ლა კი, გთხოვთ, ძმაო, ცო­ტა ხანს და­ა­ნე­ბეთ თა­ვი, რომ დამ­შვიდდეს.
მაგ­რამ რამ­დენ­იმე ხნის ფიქ­რის შემ­დეგ მან კვ­ლავ აღუ­შფოთებ­ლად და კვ­ლავ ისეთ­ივე სულ­ში ჩამ­წ­ვ­დო­მი მზე­რით გა­ნაგრძო:
- თქვენ, ალ­ბათ, არ მო­ინ­დო­მებთ დიდ­ხანს ისარ­გებლოთ ჩვე­ნი სტუ­მარ­თმოყვა­რეობით. რო­გორც ვხე­დავ, მო­ი­სურ­ვებთ, რაც შეი­ძლე­ბა მა­ლე გაი­თავისუფლოთ თა­ვი ჩე­მი დე­ბის ზრუნ­ვი­სა და ყვე­ლა­ზე მე­ტად ჩე­მი ქველ­მოქმე­დებ­ისგან (კ­არ­გად მეს­მის ეს სხვაო­ბა და არც შეუ­რაცხყოფილი ვარ. ასეც უნ­და იყოს). გინ­დათ თავ­ისუფალი იყოთ ჩვენ­გან?
- დი­ახ, ასე­ა, აკი გითხა­რით კი­დეც, მიჩ­ვე­ნეთ, რო­გორ ვიშ­რო­მო ან რო­გორ ვი­შო­ვო სამ­უშაო. სულ ეს არის ჩე­მი თხოვ­ნა ახ­ლა. რო­ცა ვი­შო­ვი, ნე­ბა მო­მე­ცით, თუნ­დაც ის უღ­არ­იბესი ქო­ხი იყოს, მა­ინც წავ­იდე. მა­ნამ­დე კი ნე­ბა დამ­რთეთ, აქ დავ­რჩე. ში­შის ზარს მცემს, რომ კვ­ლავ უსახ­ლკ­აროდ და უგ­რო­შოდ ხეტ­იალი მო­მი­წევს.
- რა­სა­კვ­ირველ­ია, უნ­და დარ­ჩეთ, - მითხ­რა დია­ნამ და თა­ვი­სი თეთ­რი ხე­ლი თავ­ზე გა­დამ­ისვა.
- უნ­და დარ­ჩეთ, - გაი­მეო­რა მე­რიმ იმ ფა­რუ­ლი გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბით, რო­მე­ლიც მას სჩვეო­და.
- თქვენ ხე­დავთ, ჩემს დებს დიდ სი­ამ­ოვნე­ბას ან­იჭებს თქვენ­ზე ზრუნ­ვა, - წარ­მოთქვა სენ­ტ-ჯონ­მა, ასე­ვე სას­იამოვნო იქ­ნებ­ოდა მათ­თ­ვის ზამ­თ­რის ყინ­ვი­ა­ნი ქარ­ისა­გან ბუ­დი­დან დამ­ფრთხალი, გა­თო­ში­ლი ბე­ღუ­რების მოვ­ლა-­პატ­რონობა. თა­ვი რომ ირ­ჩი­ნოთ, ძალ­-ღო­ნეს არ დავ­ზოგავ ამის­თ­ვის. მაგ­რამ იცო­დეთ: ჩე­მი შე­საძ­ლებ­ლობანი ძალ­იან შე­ზღუ­დულია. მე ხომ მხო­ლოდ ერ­თი ღა­რი­ბი სოფ­ლის მრევ­ლის მღვ­დელი ვარ. ჩე­მი დახ­მა­რე­ბა ყვე­ლა­ზე უბ­რა­ლო იქ­ნე­ბა და, თუ თქვენ გძულთ ასე­თი უბ­რა­ლო, სა­და ცხოვ­რე­ბა, ეძ­იეთ უფ­რო კარ­გი სამ­უშაო, ვიდ­რე მე შემ­იძლია შემ­ოგთა­ვაზოთ.
- მან უკ­ვე თქვა, რომ ყო­ველ­გვარ პატ­იოსან საქ­მეს მოჰ­კი­დებს ხელს, თუ­კი ეს მის ძა­ლას არ აღ­ე­მა­ტე­ბა, - ჩემ მაგ­ივრად უპას­უხა დია­ნამ.
- და შენ იცი, სენტ-ჯონ, მას მე­ტი არა­ვინ ჰყავს დამ­ხმა­რე. ის იძუ­ლებ­ულია ისეთ მკ­აცრ ადამ­იანს და­ეყრდნოს, რო­გო­რიც შენ ხარ.
- მკ­ე­რა­ვა­დაც ვი­მუ­შა­ვებ, არ დავ­იწუნებ არც უბ­რა­ლო სამ­უშაოს; მო­სამ­სახ­ურედ წა­ვალ, მომ­ვ­ლე­ლა­დაც, თუ უკ­ე­თეს სამ­უშაო­ზე ვერ გამ­ოვდგები, - ვუ­პას­უხე.
- კარ­გი, - თქვა სენ­ტ-ჯონ­მა ცი­ვად, - თუ ასე­თი გან­ზრახ­ვა გაქვთ, გპირ­დე­ბით დახ­მა­რე­ბას, რო­გორც შევ­ძლებ.
ამის შემ­დეგ ისევ წიგნს დაუ­ბრუნდა, რო­მელ­საც ჩა­ის შემ­ოტა­ნამ­დე კი­თხულობდა. სა­ნამ ჩე­მი დღ­ე­ვან­დელი სი­სუს­ტე ნე­ბას მაძ­ლევ­და, ვი­ჯე­ქი და ვლა­პა­რა­კობდი. დავ­იღ­ა­ლე, ავ­დექი და ოთახ­იდან გა­ვედი.


თა­ვი ოც­და­მე­ა­თე

რაც უფ­რო ვეც­ნო­ბო­დი მურ-ჰა­უ­სის მცხოვ­რებთ, მით უფ­რო მე­ტად მომ­წონ­დ­ნენ ისი­ნი. რამ­დენ­იმე დღ­ეში იმ­დე­ნად მო­ვიკ­ე­თე, მთელ დღ­ეს შე­მეძლო ფეხ­ზე ყოფ­ნა. სეი­რნობაც შევ­ძელი. ახ­ლა უკ­ვე ვმო­ნაწ­ილეობდი დია­ნა­სა და მე­რის ყო­ველ­დღიურ საქ­მიან­ობაში. ვსა­უბ­რობ­დი მათ­თან, რამ­დენ ხან­საც სურ­დათ. მზად ვი­ყა­ვი, დავ­ხმა­რებოდი ყვე­ლა­ფერში, თუ ისი­ნი ამის ნე­ბას მომ­ცემ­დნენ. ეს ურ­თი­ერ­თობა ჩემ­თ­ვის აქამ­დე უც­ნო­ბი, მაც­ოცხლე­ბელი სი­ამ­ოვნების წყა­როდ მექ­ცა. ამ სი­ამ­ოვნე­ბას გემ­ოვნე­ბა­თა, გრძნო­ბა­თა და აზ­რთა ერ­თიან­ობა ქმნი­და.
მომ­წონ­და ის წიგ­ნე­ბი, რომ­ლე­ბიც მათ მოს­წონ­დათ; რაც მათ სი­ამ­ოვნებ­დათ, მეც გულს სი­ა­მით მივ­სებ­და; რა­საც ისი­ნი მხარს უჭერ­დნენ, მეც პატ­ივისცემით ვეპყ­რო­ბო­დი. დია­ნა­სა და მე­რის უყ­ვარ­დათ თავ­იანთი გან­მარ­ტოებით მდგა­რი სახ­ლი და მეც მი­ზი­დავ­და ეს რუ­ხი, პა­ტა­რა, ძვე­ლებური სწორ­სახ­ურავ­იანი შენ­ობა გი­სო­სებ­იანი ფან­ჯრებით, უკ­ვე სიძ­ველ­ისგან ბზარ­შე­პარული კედ­ლები, ბე­ბერი ნაძ­ვის ხე­ების ხეი­ვანი, სა­დაც ხე­ები მთი­დან მო­ვარ­დ­ნილ ხშირ ქა­რებს და­ე­ჯაბ­ნათ და გვერ­დზე გა­და­ე­ხა­რათ; მომ­წონ­და ურ­თხ­ლი­თა და დე­კ­ათი და­ბუ­რუ­ლი ბა­ღი, სა­დაც მხო­ლოდ ამ­ტანი ყვავ­ილები იზ­რ­დებ­ოდნენ. აი, აქ ვი­პო­ვე მაც­ოცხლე­ბელი და მუდ­მი­ვი ნე­ტა­რების წყა­რო. ისი­ნი შეჩ­ვეო­დნენ საც­ხოვრებლის ირ­გ­ვ­ლივ მა­ნანით და­ფარულ ად­გილებს, და­ცემულ ველს. ამ სახ­ლის ალა­ყაფის კარ­თან იწყებ­ოდა კენ­ჭებით და­ფარული საც­ხენოსნო გზა და ველ­ზე გად­იოდა. გზა ჯერ გვიმ­რებს შო­რის მი­იკ­ლა­კ­ნებ­ოდა და შემ­დეგ ტრა­მა­ლებში ჩას­მულ პა­ტა­რა, უკ­აც­რიელ საძ­ოვარ მინ­დ­ვ­რებ­ზე გად­იოდა. ამ მინ­დ­ვ­რებ­ში ცხვრის რუ­ხი ფა­რა გა­ფანტულიყო ხაო­იან­დრუნჩიანი ბა­ტკ­ნებით. აი, ამ ად­გილს შეჩ­ვეო­დნენ­-მეთ­ქი ისი­ნი და დი­დად ახა­რებ­დათ ყო­ველ­ივე ამის და­ნახ­ვა. ეს გრძნო­ბა კარ­გად მეს­მოდა. ვხე­დავდი, რამ­დე­ნად ძლი­ე­რი და ნამ­დ­ვი­ლი იყო იგი, რაო­დენ მიმ­ზიდ­ვე­ლი. ვგრძნობ­დი მის სიწ­მინ­დეს, სიმ­ყუდ­რო­ვეს. მსი­ამ­ოვნებ­და, რო­დე­საც გავ­ცქეროდი პა­ტა­რა ბორ­ც­ვებ­სა და კლა­კნილ ბი­ლიკს. თვალს მტა­ცებ­და ხავ­სი, მა­ნა­ნები, ყვავ­ილებით დაწ­ინწკლული კო­რდები, რომ­ლე­ბიც მთებ­სა და ვე­ლებს ჭია­ტა ფე­რებით ხა­ტავ­და. ამ ყვე­ლა­ფერს მეც მათ­სავით აღვ­იქვამდი რო­გორც ნამ­დვილსა და ნე­ტარი სი­ამ­ოვნების წყა­როს. ძლი­ე­რი ქა­რი თუ მსუ­ბუ­ქი ნი­ა­ვი; ცუ­დი ამინ­დი თუ უშ­ფოთ­ვე­ლი დღ­ე­ები; მზის ამ­ოსვლა თუ ჩას­ვლა; მთვა­რით გა­კ­ა­შკ­ა­შებული თუ შავ­ბნელი ღრ­უბლებით ჩამ­უქებული ღა­მე ისეთ­ივე მიმ­ზიდ­ვე­ლი იყო ჩემ­თ­ვის, რო­გორც მათ­თ­ვის; ისე­ვე მი­ხა­რებ­და სულ­სა და გულს, რო­გორც მათ.
სახ­ლ­შიც ასე­ვე შეხ­მა­ტკბ­ილებ­ულად ვცხოვ­რობ­დით. დე­ბი ჩემ­ზე უკ­ეთ ნას­წავლი და ნა­კითხნი იყ­ვ­ნენ. ბეჯ­ითად და­ვა­დექი ცოდ­ნისკ­ენ მი­მა­ვალ გზას, რო­მე­ლიც მათ უკ­ვე გა­ევლოთ. ხარ­ბად და­ვე­წა­ფე მათ მი­ერ მო­ცე­მულ წიგ­ნებს. სა­ღ­ამოობით ერ­თად ვმსჯე­ლობ­დით წა­კი­თხულზე და კმა­ყო­ფი­ლი ვი­ყა­ვი. აზ­რი აზრს ხვდებ­ოდა, ფიქ­რი ფიქრს. ერ­თი სიტყ­ვით, სრუ­ლი სიმ­შ­ვი­დე და ურ­თი­ერ­თგა­გე­ბა დამ­ყარ­და ჩვენ შო­რის.
სამ­თა­გან თუ რო­მელ­იმეს უპი­რა­ტეს­ობა და წამ­ყვანი რო­ლი ჰქონ­და, ეს დია­ნა იყო. გა­რეგ­ნულად ის მჯობ­და. ლა­მაზი იყო, ამა­ვე დროს ენერ­გი­უ­ლიც. მის მხი­არ­ულე­ბაში იმ­დე­ნი სა­სი­ცოცხ­ლო ენერ­გია ჩქეფ­და, იმ­დე­ნი ხა­ლი­სი იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და, რომ მიკვ­ირდა და ახ­სნა ვერ მო­მე­ძებ­ნა. მო­სა­ღ­ამ­ოვდებ­ოდა თუ არა, ცო­ტა ხნით კი­დევ ვაგ­რძე­ლებდი საუ­ბარს. მაგ­რამ ჩე­მი მხი­არ­ულე­ბა მა­ლე უკ­ვალოდ ქრებ­ოდა. მეტ­ყვე­ლების უნა­რი სა­დღ­აც გაუ­ჩინარ­დებ­ოდა. აი, მა­შინ სი­ამ­ოვნებით ჩამ­ოვჯდებოდი ხოლ­მე დია­ნას ფერ­ხ­თით, და­ბალ სკ­ამ­ზე, თავს მუხ­ლ­ზე და­ვა­დებდი და ხან მას და ხან მე­რის ვუს­მენ­დი. ისი­ნი ღრ­მად და ჭკვ­იან­ურად მსჯელ­ობდნენ. დია­ნამ შემ­ომთა­ვა­ზა, გერ­მანულ ენას გას­წავლიო. რო­გორ მიყ­ვარ­და, მის­გან რა­მეს რომ ვსწავ­ლობ­დი. ვგრძნობ­დი, მა­საც დი­დად სი­ამ­ოვნებ­და ეს საქ­მიან­ობა და უხ­დებ­ოდა კი­დეც მას­წავ­ლებ­ლობა. მეც ასე­ვე მსი­ამ­ოვნებ­და და მიხ­დებ­ოდა მოს­წავ­ლის რო­ლი. ჩვე­ნი ხას­იათი ერ­თმა­ნეთს არ ეწ­ინა­ა­ღმ­დე­გებ­ოდა. შე­დეგი ამ­ისა კი ურ­თი­ერ­თისადმი სიყ­ვა­რუ­ლი და პატ­ივისცე­მა იყო. დებ­მა შეი­ტყვეს, რომ ხატ­ვა შე­მეძლო; მაშ­ინვე გად­მომცეს თავ­იანთი სა­ხა­ტავი ფან­ქრები და სა­ღ­ე­ბა­ვების ყუ­თე­ბი. ხატ­ვაში უპი­რა­ტეს­ობა ჩემ მხა­რეს იყო. ჩემ­მა უნარ­მა გა­ნაც­ვიფრა და მო­ხიბ­ლა ისი­ნი. მე­რი სა­ათობით იჯ­და ხოლ­მე, რო­ცა ვხა­ტავდი და თვალ­ყურს მა­დევ­ნებ­და. დავ­იწყეთ ხატ­ვის გა­კ­ვეთ­ილები. მე­რი გამ­გონე, ბე­ჯი­თი, გო­ნი­ე­რი მო­წა­ფე აღმ­ოჩნდა. ასე ვსაქ­მიანობდით და ურ­თი­ერ­თით გარ­თულებს, დრო არ გვახ­სოვდა. დღ­ე­ები სა­ა­თე­ბად იქ­ცა, კვ­ირები - დღ­ე­ე­ბად.
ეს მეგ­ობრობა მე­ტად ბუ­ნებ­რივად წარ­მოიშვა და სწრა­ფად გან­მტკი­ცდა დებ­სა და ჩემ შო­რის. მაგ­რამ ამას ვერ ვიტყო­დი სენტ-ჯო­ნის შე­სა­ხებ. ამის მი­ზე­ზი შეი­ძლე­ბა ის იყო, რომ შე­და­რებით იშ­ვია­თად იყო შინ. თით­ქ­მის მთელ დროს ავად­მყოფთა და ღარ­იბთა მო­ნახ­ულე­ბას უთ­მობ­და თა­ვის სამ­რევლოში, სა­დაც სახ­ლები ერ­თმა­ნეთ­ისგან შო­რი­შორს იყო.
რო­გორც ჩან­და, ვე­რავ­ითარი ამინ­დი ვერ შე­ა­ფერ­ხებ­და მის ამ საქ­ველ­მოქმედო საქ­მეს. მის­თ­ვის სუ­ლერ­თი იყო, წვიმ­და თუ და­რი იყო. და­ამ­თავ­რებ­და თუ არა დი­ლის წირ­ვას, ქუდს აიღ­ებ­და, მა­მამისის უკ­ვე და­ბე­რებულ პო­ინ­ტერს, კარ­ლოს, წაი­მძღ­ვა­რებ­და და გაუ­დგებ­ოდა გზას, რა­თა აღ­ეს­რულებ­ინა თა­ვი­სი საყ­ვა­რელი საქ­მე თუ მო­ვა­ლეო­ბა. ვერ გეტყ­ვით, რო­გორ უყუ­რებ­და ის ამ საქ­მეს. ზოგ­ჯერ, რო­ცა ძალ­იან ცუ­დი ამინ­დი იყო, დე­ბი უკ­მაყ­ოფილე­ბას არ მა­ლავ­დნენ და სთხოვ­დ­ნენ, წას­ვლა გა­და­ედო. მა­შინ სენტ-ჯო­ნი თავ­ისებური, უფ­რო სა­ზეიმო, ვიდ­რე მხი­ა­რუ­ლი ღი­მი­ლით უპას­უხებ­და:
- თუ ქა­რის უბ­რა­ლო ქრო­ლა­სა და წვი­მის შხე­ფების გა­მო უარი ვთქვი ამ ად­ვილ საქ­მე­ზე, რა უნ­და მელ­ოდეს ასეთ ზარ­მაც კაცს მო­მა­ვალში, რო­დე­საც ჩე­მი მიზ­ნის გან­ხორციე­ლე­ბას შევ­უდგები.
ასეთ პას­უხზე დია­ნა და მე­რი მხო­ლოდ ამ­ოიოხრებ­დნენ და რამ­დენ­იმე წუთს ნა­ღვ­ლიან ფიქ­რებ­ში გა­ეხ­ვეო­დნენ.
ჩვენს და­მეგ­ობრე­ბას სხვა ამ­ბავიც ეღო­ბებ­ოდა წინ. სენტ-ჯო­ნი, მარ­თალ­ია, ხში­რად არ იყო ხოლ­მე შინ, მაგ­რამ, გარ­და ამ­ისა, მე­ტად გულ­ჩათხ­რო­ბი­ლი, ძნე­ლად გა­სა­გები ადამ­იანი ჩან­და. მუ­ყა­ი­თი თა­ვის მო­ვა­ლეობის შეს­რულე­ბაში და უმ­წიკ­ვ­ლო პი­რად ცხოვ­რე­ბა­სა და ჩვე­ვებში, ეს ადამ­იანი, ჩანს, არ ტკ­ბებ­ოდა იმ სუ­ლი­ე­რი სიმ­შ­ვი­დით, ში­ნა­განი სიმ­ყუდ­რო­ვით, რო­მე­ლიც უნ­და მიე­ზღოს ყო­ველ ჭეშ­მარიტ ქრის­ტი­ან­სა და კაც­თმოყვა­რე ადამ­იანს. ხში­რად, სა­ღ­ამოობით, იჯ­და თა­ვის მაგ­იდას­თან წიგ­ნით ხელ­ში, უეც­რად კი­თხვა­სა თუ წე­რას შეწ­ყვეტ­და, ნიკ­აპს ხელ­ისგულზე და­აყ­რდნობდა და არ ვი­ცი, რა ფიქ­რებს გაჰ­ყვებ­ოდა ხოლ­მე. მაგ­რამ ეს ფიქ­რე­ბი ამა­ღ­ელ­ვე­ბელი და მშფოთ­ვა­რე უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო, რად­გა­ნაც მის თვა­ლებში ხში­რად გა­იელ­ვებ­და რა­ღ­აც და დრო­დად­რო გუ­გე­ბიც უფარ­თოვდებ­ოდა.
კი­დევ მე­ტიც: ჩე­მი აზ­რით, ბუ­ნე­ბა მის­თ­ვის არ იყო იმ სი­ამ­ოვნების წყა­რო, რაც მი­სი დე­ბის­თ­ვის. მახ­სოვს, მხო­ლოდ ერ­თხელ თქვა ჩე­მი თან­დას­წრებით, რომ ძლი­ერ იზი­დავს ამ მთე­ბის მკ­აცრი სი­ლა­მა­ზე; ბავ­შვობიდან­ვე უყ­ვარს თა­ვი­სი სახ­ლის ჟამ­თა სვლის­გან ჩამ­უქებული სახ­ურავი და კედ­ლები. მაგ­რამ მის სიტყ­ვებ­სა და კი­ლო­ში უფ­რო სევ­და იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და, ვიდ­რე სი­ამ­ოვნე­ბა. რო­გორც ჩანს, არას­ოდეს და­ე­ხე­ტებ­ოდა ამ მა­ნანით და­ბუ­რულ ად­გილებში, არ იზი­დავ­და იქ გა­მე­ფებული, და­მამ­შვიდე­ბელი სიმ­ყუდ­რო­ვე, არას­ოდეს მი­აშ­ურებ­და ხოლ­მე ამ ად­გილებს, რა­თა იქ გა­მე­ფებული სა­ამო სიწყ­ნა­რით დამ­ტკ­ბარიყო.
სენტ-ჯო­ნი ისე­თი უკ­ა­რე­ბა იყო, რომ სა­კ­მაო დრო დამ­ჭირდა, ვიდ­რე შემ­თხვე­ვა მო­მე­ცემ­ოდა და მის სუ­ლი­ერ სამ­ყაროს გავ­იგებდი. ეს პირ­ვე­ლად მორ­ტონ­ში მოხ­და, რო­დე­საც მი­სი ქა­და­გე­ბა მო­ვის­მი­ნე, სოფ­ლის სამ­რევლო ეკ­ლეს­იაში. ნე­ტავ, შე­მეძლოს გად­მოგცეთ! მაგ­რამ ვე­რა. ეს აღ­ე­მა­ტე­ბა ჩემს ძა­ლას. არ შემ­იძლია გად­მოგცეთ, თუ რა ვიგ­რ­ძე­ნი, მას რომ ვუს­მენ­დი.
და­იწყო მშვი­დად და გად­მოცემ­ისა და ხმის ტო­ნის მი­ხედ­ვით ბო­ლომ­დე მშვი­დი იყო. მაგ­რამ მკ­აფიო კი­ლო­ში მა­ინც იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და გულ­მოდ­გი­ნედ და­ფარული დი­დი გა­ტა­ცე­ბა და მეტ­ყვე­ლების და­ძაბ­ულობა. სიძ­ლიე­რე შე­ე­მა­ტა მის ხმას, რო­მელ­საც თვი­თონ მა­ლავ­და, აჩ­უმებ­და და გო­ნე­ბას უმორ­ჩი­ლებ­და. ეს სიძ­ლიე­რე გულს ათ­რთოლებ­და, გო­ნე­ბას აო­ცებ­და, მაგ­რამ სიმ­შ­ვი­დეს არ ჰფენ­და მას. ქა­და­გე­ბას აკლ­და სი­ნა­ზე, ადამ­იანს რომ სიმ­შ­ვი­დეს შთა­აგ­ონებს. ზუს­ტად გად­მოსცემ­და და ხში­რად იმეო­რებ­და კალ­ვი­ნის­ტუ­რი მოძღვ­რების პრინ­ცი­პებს - წი­ნას­წარ­მეტ­ყვე­ლე­ბას, ბედ­ითობა­სა და გმო­ბას. ყო­ვე­ლი მი­სი სიტყ­ვა ბედ­ისწერ­ისგან გამ­ოტანილი მსჯავ­რი­ვით ხვდებ­ოდა მსმე­ნელს გულ­ში. და­ამ­თავ­რა თუ არა, იმის მაგ­ივრად, რომ უკ­ეთ მეგ­რ­ძ­ნო თა­ვი, დავ­მშვიდებ­ულიყავი და ნა­თელი მოჰ­ფენ­ოდა სულს, გაუ­რკ­ვე­ველი სევ­და ვიგ­რ­ძე­ნი. ასე მეგ­ონა (არ ვი­ცი, სხვე­ბი თუ იმას­ვე გრძნობ­დ­ნენ), ქა­და­გე­ბა, რო­მელ­საც ასე გულ­დას­მით ვუს­მენ­დი, იმედ­გაც­რუებით მო­წამ­ლუ­ლი, ამ­ოდიოდა გაუ­რკ­ვე­ველი სიღრ­მიდან, სა­დაც და­უკ­მაყ­ოფილე­ბელი სურ­ვი­ლე­ბი, მშფოთ­ვა­რე ფიქ­რე­ბი და სუ­ლის შე­მაწ­უხე­ბელი სწრაფ­ვები ბუ­დობ­დ­ნენ. დარ­წმუნებული ვი­ყა­ვი, მთე­ლი თა­ვი­სი უმ­წიკ­ვ­ლო ცხოვ­რე­ბის, პატ­იოსნებ­ისა და საქ­მისადმი თავ­და­დებული შრო­მის მი­უ­ხე­და­ვად, მან ვერ იპო­ვა ღვ­თისგან ბო­ძე­ბუ­ლი ის სუ­ლი­ე­რი სიმ­შ­ვი­დე, რო­მე­ლიც ყვე­ლა­ფერს აღ­ე­მა­ტე­ბა. ვერ უპო­ვია-­მეთქი, ვფიქ­რობ­დი, ისე­ვე რო­გორც მე ვერ ვი­პო­ვე; მე, რო­მე­ლიც ფარ­ულად ვა­ტა­რებდი მტან­ჯველ სევ­დას, დარდს დამ­სხვრეულ კე­რა­სა და და­კ­არგულ სამ­ოთხე­ზე. ამ მტკი­ვნეულ სა­კი­თხზე ლა­პა­რა­კს გა­ვურ­ბო­დი, მაგ­რამ ის დღ­ემ­უდამ ჩემ­თან იყო და შეუ­ბრა­ლებ­ლად მა­წა­მებ­და.
ამას­ობაში თვეც გავ­იდა. დია­ნა­სა და მე­რის მა­ლე უნ­და და­ეტ­ოვებ­ინათ მურ ჰა­უ­სი და სრუ­ლი­ად სხვა ცხოვ­რე­ბა­სა და საქ­მიან­ობას დაბ­რუნებ­ოდნენ. ისი­ნი სამ­ხრეთი ინ­გ­ლი­სის ქა­ლაქში დიდ, მდიდ­რულ სახ­ლებში აღმ­ზრდე­ლე­ბად მუ­შაო­ბდნენ. ამ ოჯა­ხის მდი­და­რი და ამ­პარ­ტა­ვანი წევ­რები მათ მხო­ლოდ მორ­ჩილ ქვე­შევ­რდომე­ბად თვლიდ­ნენ. არ იცოდ­ნენ და არც აი­ნტე­რე­სებ­დათ მა­თი ში­ნა­განი ღი­რსე­ბები. მათ ცოდ­ნას ისე­ვე აფა­სებ­დნენ, რო­გორც მზა­რეულის ოს­ტა­ტურ ხელს ან პი­რის­ფა­რეშის გემ­ოვნე­ბას.
აქამ­დე სენტ-ჯონს ერ­თი სიტყ­ვი­თაც არ უხ­სე­ნებ­ია სამ­უშაო, რომ­ლის შოვ­ნა­საც შემ­პირდა. ახ­ლა აუ­ცილე­ბელი ხდებ­ოდა რა­მე გზას დავ­დ­გო­მო­დი. ერთ დი­ლით, რო­დე­საც სას­ტუმ­რო ოთახ­ში სრუ­ლი­ად მარ­ტო­ნი დავ­რ­ჩით, გავ­ბე­დე და ფან­ჯ­რის ნიშს მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი. ეს კუ­თხე სა­წერი მა­გი­დის, სკ­ამ­ისა და წიგ­ნის კა­რადის წყა­ლო­ბით კაბ­ინეტს ჰგავ­და. ლა­პა­რა­კის დაწ­ყე­ბას ვაპ­ირებდი, მაგ­რამ კარ­გა­დაც არ ვი­ცო­დი, რო­გორ და­მეწყო. რო­გო­რი ძნელ­ია იმ ყი­ნუ­ლის გა­რღ­ვე­ვა, გულ­ჩათხ­რო­ბილ ადამ­ია­ნებს გარს რომ აკ­რავს ხოლ­მე. აქ თვით სენ­ტ-ჯონ­მა მიხ­ს­ნა გაჭ­ირვებ­იდან და პირ­ველ­მა და­იწყო ლა­პა­რა­კი.
ახ­ლოს მი­ვე­დი თუ არა, ამ­ომხე­და.
- რა­ღ­აც გინ­დათ მკითხოთ, - მითხ­რა მან.
- დი­ახ. მინ­დო­და გა­მეგო, ხომ არა­ფერი გსმენ­იათ იმ სამ­უშაო­ზე, რო­მე­ლიც შეი­ძლე­ბა მე შე­ვასრულო?
- თქვენ­თ­ვის სამ­უშაო ვი­შო­ვე ან, უკ­ეთ რომ ვთქვათ, მო­ვი­ფიქ­რე რა­ღ­აც ჯერ კი­დევ ამ სა­მი კვი­რის წინ. მაგ­რამ თქვენ აქ სა­ჭი­რო იყა­ვით და ბედ­ნიერიც, ჩე­მი დე­ბი ძალ­იან შე­გეჩ­ვივნენ და მათ­თ­ვის თქვენ­თან ყოფ­ნა დი­დად სას­იამოვნო იყო, ამი­ტომ მი­ზან­შეწ­ონილად ჩავ­თვა­ლე, არ და­მე­რღვ­ია თქვე­ნი მყუდ­როე­ბა, ვიდ­რე მარ­შენ­დიდან მა­თი წას­ვ­ლის დრო არ მო­ახ­ლოვდებ­ოდა. მათ წას­ვლას კი თქვე­ნიც აუ­ცილებ­ლად მოჰ­ყ­ვებ­ოდა.
- ისი­ნი სამ დღ­ეში უკ­ვე მი­ემ­გზავ­რებ­იან, არა? - ვკი­თხე.
- დი­ახ. მა­თი წას­ვ­ლის შემ­დეგ მე მორ­ტონ­ში დავ­ბრუნდები. ჰა­ნას თან წავ­იყვან. ეს ძვე­ლი შენ­ობა კი და­იკ­ე­ტე­ბა.
ცო­ტა ხანს შევ­იცა­დე, ვი­ცო­დი, კი­დევ იტყო­და რა­ღ­ა­ცას დაწ­ყებულ სა­კი­თხზე, მაგ­რამ, რო­გორც ჩანს, სხვა ფიქ­რებ­მა გაი­ტა­ცა. თვა­ლებში ეტ­ყობოდა, სულ და­ვავიწყდით მეც და ჩე­მი საქ­მეც. იძუ­ლე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, შე­მეხ­სე­ნებ­ინა ის, რაც ჩემ­თ­ვის აუ­ცილე­ბელი, ყვე­ლა­ზე სას­წრაფო და გა­დაუ­დე­ბელი იყო.
- რა სამ­უშაო გაქვთ მხედ­ველ­ობაში, მის­ტერ რი­ვერს? ამ­დენ ხანს რომ არ მი­ვე­დი, იმე­დი მაქვს, ეს არ შე­ა­ფერ­ხებს სამ­უშაოს მიღ­ე­ბას?
- ოჰ, არა. ეს მხო­ლოდ ჩვენ­ზეა დამ­ოკი­დებული. მე უნ­და მოგ­ცეთ და თქვენ უნ­და მი­ი­ღოთ.

გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი