ჯეინ ეარი (თავი XXXII)
font-large font-small
ჯეინ ეარი (თავი XXXII)
თა­ვი ოც­და­მეთ­ორმე­ტე


- შენ და­ხა­ტე ეს სუ­რა­თები? იცი ფრან­გუ­ლი და გერ­მანული? რა საყ­ვა­რელი ხარ, რა საო­ცარი! ჩე­მი სკო­ლის მას­წავ­ლე­ბელ­ზე უკ­ეთ ხა­ტავ. ხომ არ და­ხა­ტავდი ჩემს სუ­რათს, მა­მასთვის რომ მეჩ­ვე­ნებ­ინა?
- სი­ამ­ოვნებით, - ვუ­პას­უხე, სხე­ულ­ში იმ ტკბ­ილმა ჟრ­უან­ტელ­მა დამ­ია­რა, მხატ­ვარი რომ გრძნობს ხოლ­მე, თუ შე­საძ­ლებ­ლობა აქვს ასე­თი მშვენ­იერი და გა­საო­ცარი სი­ლა­მაზის პი­როვ­ნე­ბა ჰყავ­დეს მო­დე­ლად. ქალს მუ­ქი ლურ­ჯი აბ­რეშუმის კა­ბა ეც­ვა. მკ­ლა­ვები და კი­სერი შიშ­ვე­ლი ჰქონ­და; ერ­თა­დერთი სა­მკ­აული, რო­მე­ლიც მხრებ­ზე დაჰ­ფენ­ოდა, მი­სი წაბ­ლისფერი, საო­ცრად ლა­მაზი, ბუ­ნებ­რი­ვი კუ­ლულები იყო. მუ­ყა­ოს თხე­ლი ფურ­ცე­ლი ავ­იღე და ფრთხი­ლად მოვ­ხა­ზე მი­სი სა­ხე. სი­ამ­ოვნებით ვფიქ­რობ­დი, რო­დის შევ­უდგებოდი სა­ღ­ე­ბა­ვებით ხატ­ვას. ახ­ლა უკ­ვე ბნელ­დებ­ოდა და ვუთხა­რი, მეო­რე დღ­ეს მო­სუ­ლი­ყო.
მას იმ­დე­ნი ელა­პა­რაკა ჩემ­ზე მა­მას­თან, რომ მეო­რე დღ­ეს თვი­თონ მის­ტერ ოლი­ვე­რი მოჰ­ყ­ვა თან. ეს იყო მა­ღ­ალი, მსხვილ­ნა­კვ­თებ­იანი, საშ­უალო ხნის ჭა­ღ­ა­რა კა­ცი. მი­სი ლა­მაზი ასუ­ლი მშვენ­იერ ყვა­ვილს ჰგავ­და ჟამ­თა სვლის­გან და­თოვ­ლი­ლი კო­შკის გვერ­დით. მის­ტერ ოლი­ვე­რი სიტყ­ვა­ძუნ­წი ჩან­და და, შე­საძ­ლე­ბელ­ია, ამა­ყიც. მე კი ძალ­იან კარ­გად მექ­ცეო­და. ძალ­იან მო­ეწ­ონა რო­ზა­მონ­დის პორ­ტ­რე­ტის ჩა­ნა­ხაზი, მითხ­რა, რომ აუ­ცილებ­ლად უნ­და და­მემ­თავ­რებ­ინა და მთხო­ვა, ხვალ უსა­თუ­ოდ მობ­რ­ძან­დით ჩვენ­თან ვე­ილ­-ჰოლ­ში, სა­ღ­ამო ერ­თად გა­ვა­ტაროთო.
ვეს­ტუმრე. ეს იყო დი­დი, მშვენ­იერი ბი­ნა, სა­დაც ყვე­ლა­ფერი პატ­რო­ნის მო­ჭარ­ბებულ სიმ­დიდ­რე­ზე ლა­პა­რა­კო­ბდა. მთე­ლი სა­ღ­ამო რო­ზა­მონ­დი მხი­არ­ულებ­ითა და სი­ამ­ოვნებით იყო სავ­სე. მა­მამისი თა­ვაზ­ია­ნად მე­საუ­ბრებ­ოდა ჩა­ის შემ­დეგ. შე­მი­ქო მორ­ტო­ნის სკო­ლაში ჩე­მი საქ­მიან­ობა და დას­ძინა, რაც ვნა­ხე და გავ­იგე, მაფ­იქრებ­ინებს, რომ რო­გორც კი უფ­რო შე­სა­ფერის ად­გილს იპო­ვით, მაშ­ინვე დატ­ოვებთ აქაუ­რობას, რად­გან ეს საქ­მიან­ობა თქვენ­თ­ვის მეტ­ისმე­ტად უბ­რალ­ოაო.
- მარ­თალ­ია, მამ­იკო, - წამ­ოიძა­ხა რო­ზამ­ონდმა, - იმ­დე­ნად ჭკვ­იან­ია, რომ თავ­ისუფლად შეუ­ძლია მა­ღ­ალი საზ­ოგად­ოების ოჯახ­ში იმუ­შა­ოს აღმ­ზრდე­ლად.
მე კი ვფიქ­რობ­დი, რომ უმ­ჯო­ბე­სი იყო ჩემ­თ­ვის აქ დარ­ჩე­ნა, ვიდ­რე მა­ღ­ალი წრის ადამ­იან­თა ოჯახ­ში აღმ­ზრდე­ლად მუ­შაო­ბა. მის­ტერ ოლი­ვერ­მა მის­ტერ რი­ვერ­სი და, სა­ერთოდ, რი­ვერ­სების ოჯა­ხი პატ­ივისცემით მო­იხ­სენ­ია. თქვა, ეს უძ­ვე­ლესი გვარ­ია ამ მხა­რეში, მა­თი წი­ნაპ­რები მდიდ­რე­ბი იყ­ვ­ნე­ნო; ერთ დროს მთე­ლი მორ­ტო­ნი მათ ეკუ­თვნოდათ და ახ­ლა, მის­ტერ ოლი­ვე­რის აზ­რით, ამ გვა­რის წარ­მომად­გე­ნელს შე­ეძლო, თუ მო­ინ­დო­მებ­და, ბე­დი ყვე­ლა­ზე კარგ ოჯახ­იშვილთან და­ე­კ­ავ­შირებ­ინა. მე­ტად სწყინ­და, რომ ასეთ მშვენ­იერ და ნი­ჭი­ერ ახალ­გაზ­რდა კაცს მი­სი­ო­ნე­რად წას­ვლა ჰქონ­და გა­დაწ­ყვეტილი. ამით ის ზურგს აქ­ცევ­და დი­დე­ბულ ცხოვ­რე­ბას. მივ­ხ­ვ­დი, რომ მის­ტერ ოლი­ვე­რი წი­ნა­ა­ღმ­დეგი არ იყო, რო­ზა­მონდს თა­ვი­სი ბე­დი სენტ-ჯო­ნის­თ­ვის და­ე­კ­ავ­შირებ­ინა. რო­გორც ჩან­და, მის­ტერ ოლი­ვე­რი ფიქ­რობ­და, რომ ახალ­გაზ­რდა მღვდლის კარ­გი გვარ­იშვილობა, ძველ­ისძველი წარ­მოშობა და შეუ­ბღ­ა­ლავი ში­ნა­განი ბუ­ნე­ბა მის უფუ­ლო­ბას შე­ავ­სებ­და.
ეს მოხ­და დღ­ე­სას­წაულის დღ­ეს, ხუთ ნო­ემ­ბერს. პა­ტა­რა გო­გო­ნას, რო­მე­ლიც ოთა­ხის და­ლა­გე­ბაში მეხ­მა­რებ­ოდა, ერ­თი პე­ნი მი­ვე­ცი გა­სამ­რჯელოდ და დი­დად კმა­ყო­ფი­ლი გა­ვა­თავ­ისუფლე. ერ­თი ლა­ქაც კი არ ჩან­და არ­სად, გარ­შემო ყვე­ლა­ფერი ბრწყი­ნავ­და: გა­ხეხილი ია­ტა­კი, გაპ­რია­ლებული ბუ­ხა­რი და კარ­გად გაწ­მენდილი სკ­ა­მები. მეც ფაქ­იზად გამ­ოვეწ­ყვე და შე­მეძლო, რო­გორც მინ­დო­და, ისე გა­მე­ტა­რებ­ინა დღ­ე.
გერ­მან­ულიდან რამ­დენ­იმე ფურ­ც­ლის გა­და­თარ­გმნას ერ­თი სა­ათი მო­ვუნ­დი; შემ­დეგ ჩე­მი პალ­იტრა და სა­ხა­ტავი ფან­ქრები ავ­იღ­ე, ჩემს საყ­ვა­რელ და ამ­იტომაც უფ­რო იოლ საქ­მიან­ობას შევ­უდექი. უნ­და და­მემ­თავ­რებ­ინა რო­ზა­მონდ ოლი­ვე­რის მი­ნი­ატ­იურა. უკ­ვე და­ვამ­თავ­რე; მხო­ლოდ ფო­ნი უნ­და გამ­ომე­კ­ვე­თა და ჩაც­მულობა­ზე - ჩრდი­ლე­ბი. ფუნ­ჯის კი­დევ რამ­დენ­იმე წას­მა სჭირ­დებ­ოდა მწი­ფედ და­ბურ­ცულ ტუ­ჩებს, რამ­დენ­იმე ხვეუ­ლა - ფა­ქიზ კუ­ლულებს, ოდ­ნავ მუ­ქი ფე­რი - ლა­ჟ­ვარდი თვა­ლების ქვეშ და­ფენილ წამ­წამ­თა ჩრდილს...
მთლია­ნად გამ­იტა­ცა ამ შე­სან­იშნავ დე­ტა­ლებ­ზე მუ­შაო­ბამ, რომ ამ დროს სწრა­ფი კა­კუნი მო­მეს­მა. კა­რი გა­იღო და სენტ-ჯონ რი­ვერ­სი შემ­ოვიდა.
- მო­ვე­დი, გა­ვი­გო, რო­გორ ატა­რებთ დღ­ე­სას­წაულს, - თქვა მან. - იმე­დი მაქვს, ფიქ­რებ­ში არ ხართ წა­სუ­ლი. ვხე­დავ, რომ არა, ძალ­იან კარ­გი. ხატ­ვისას მარ­ტოობას არ იგ­რ­ძ­ნობთ. იცით, ჯერ კი­დევ არ მჯე­რა თქვე­ნი, თუმ­ცა შე­სან­იშნა­ვად გი­ჭი­რავთ თა­ვი. წიგ­ნი მო­გი­ტა­ნეთ, რომ სა­ღ­ამოობით მშვი­დად იკითხოთ, - მაგ­იდა­ზე ახ­ლად გამ­ოცემული პოე­მა და­დო, ერ­თ-ერ­თი იმ შე­სან­იშნავ ნა­წარ­მოებ­თა­განი, რომ­ლებ­ითაც მაშ­ინდელი საზ­ოგად­ოე­ბა იყო გა­ნებ­ივრებული: ეს იყო თა­ნა­მედ­როვე ლი­ტე­რატურის ოქ­როს ხა­ნა. რა გა­ეწ­ყობა! ჩვე­ნი თა­ო­ბის მკი­თხველს ამ მხრივ ბე­დი ასე არ სწყა­ლობს, მაგ­რამ გულს ნუ გავ­იტეხთ! არ ვი­წუ­წუ­ნოთ, არც და­ვა­და­ნა­შაულოთ ვინ­მე. ვი­ცი, პო­ეზ­ია არ ჩამ­ქრა­ლა, არც გენ­ია და­კ­არ­გულა; ვინ მის­ცა მა­მონს ძა­ლა, შე­ზღუდოს და ჩა­კ­ლას პო­ეზ­ია ან გენ­ია; ოდეს­მე ორი­ვე კვ­ლავ აღმ­ოცენ­დე­ბა, ხორცს შეი­სხამს, მო­ი­პო­ვებს თავ­ისუფლე­ბას და გაძ­ლიერ­დე­ბა. ძლი­ე­რი ან­გელ­ოზები მფარ­ველ­ობენ მათ ზე­ცაში! რო­დე­საც ბო­რო­ტი სუ­ლე­ბი ზეი­მობენ, ისი­ნი მხო­ლოდ იღი­მებ­იან; მხო­ლოდ უძ­ლურ­ნი დას­ტირიან თავ­იანთ და­ღუ­პვას. პო­ეზ­ია გაქ­რა? გენ­ია აღმ­ოიფხვრა? არა, არას­ოდეს! ძა­ლა და­კ­არ­გა? არა. ნე­ბას ნუ მის­ცემთ შურს, ასე­თი რამ შთა­გაგონოთ. ისი­ნი არა მარ­ტო ცოცხ­ლო­ბენ, არა­მედ ყველ­გან არ­იან და გვიშ­ველ­იან; მა­თი მაც­ოცხლე­ბელი გავ­ლენის გა­რე­შე თქვენ ჯო­ჯო­ხეთ­ში იქ­ნე­ბო­დით, თქვენ­ივე სა­კუ­თარი უბად­რუკობის ჯო­ჯო­ხეთ­ში.
ვიდ­რე მარ­მი­ონს ვფურ­ც­ლავ­დი დი­დი გა­ტა­ცებით, სენტ-ჯო­ნი დაი­ხა­რა, რომ ჩე­მი ნა­ხატი და­ეთ­ვალ­იე­რებ­ინა. შე­კრ­თა და მი­სი მა­ღ­ალი სხე­უ­ლი კვ­ლავ აი­მარ­თა. შევ­ხე­დე. სიტყ­ვა არ უთ­ქ­ვამს. თვა­ლი მო­მარ­იდა. კარ­გად ვი­ცო­დი, რას ფიქ­რობ­და, და გა­რკ­ვევით ვკითხუ­ლობ­დი, რა ჰქონ­და გულ­ში. ამ წუთს მას­ზე უფ­რო მშვი­დად და აუღ­ელ­ვებ­ლად მე ვი­ყა­ვი, დრო­ე­ბით მე მე­კუ­თვნოდა უპი­რა­ტეს­ობა. გან­ვიზრა­ხე, შეძ­ლებ­ისდაგ­ვა­რად დავ­ხმა­რებოდი.
მთე­ლი თა­ვი­სი სიმ­ტ­კი­ცისა და ნე­ბის­ყო­ფის მი­უ­ხე­და­ვად, - ვფიქ­რობ­დი, - რა ძნე­ლი საქ­მე გან­უზრა­ხავს, ყო­ველ გრძნო­ბა­სა და მწვა­ვე ტკი­ვილს გულ­ში იხ­ვევს, არ ამ­ხელს. არა­ვის ან­დობს, არა­ვის უზია­რებს. დარ­წმუნებული ვარ, გულ­ზე მო­ეშ­ვე­ბა, რა­მეს რომ იტყო­დეს მშვენ­იერ რო­ზამ­ონდზე, რო­მე­ლიც, მი­სი აზ­რით, არ შეი­ძლე­ბა ცო­ლად შე­ირ­თოს. ძალ­იან მო­მინ­და ამე­ლა­პა­რა­კ­ებ­ინა.
პირ­ველ­მა მე და­ვა­რღვ­იე სი­ჩუ­მე.
- დაბ­რძანდით, მის­ტერ რი­ვერს. - ჩვეუ­ლებ­ისა­მებრ მი­პას­უხა, არ შემ­იძლია დარ­ჩე­ნაო.
`ძალ­იან კარ­გი, - გო­ნე­ბაში ვუ­პას­უხე. - იდე­ქით, თუ ასე გსურთ. მაგ­რამ უდავ­ოა, ჯერ ვერ წახ­ვალთ: მარ­ტოობა თქვენ­თვისაც აუ­ტა­ნელ­ია. შე­ვეც­დები მო­ვი­პო­ვო თქვე­ნი ნდო­ბა, ვი­პო­ვო ამ მარ­მარ­ილოსავით მა­გარ მკ­ერდში გუ­ლისკ­ენ მი­მა­ვალი ბი­ლი­კი და ვა­პკურო მას თა­ნაგრძნობის მაც­ოცხლე­ბელი ბალ­ზამის წვე­თი~.
- ჰგავს ეს ნა­ხატი? - ვკი­თხე პირ­და­პირ.
- ჰგავს? ვის? არც კი და­ვკვ­ირვებ­ივარ.
- რო­გორ არა, მის­ტერ რი­ვერს.
ჩემ­მა ასეთ­მა უე­ცარ­მა და უც­ნაუ­რმა პირ­დაპ­ირობამ შე­ა­კრთო: გაო­ცებ­ულმა შემ­ომხე­და. "ოჰ, ეს ჯერ არა­ფერ­ია~, გუ­ნე­ბაში გავ­ივლე, "სრუ­ლებ­ითაც არ ვაპ­ირებ ამ ჯი­უ­ტო­ბამ შე­მაშინოს, ყვე­ლა­ფერს გა­ვა­კ­ე­თებ, რაც შემ­იძლია~. - შემ­დეგ გან­ვაგ­რძე.
- კარ­გად და და­კვ­ირვებით და­ათ­ვალ­იე­რეთ უკ­ვე. მაგ­რამ არა­ფერი მაქვს საწ­ინა­ა­ღმ­დეგო, თუ კვ­ლავ შე­ამ­ოწმებთ.
ავ­დექი და ნა­ხატი ხელ­ში მი­ვა­ჩე­ჩე.
- კარ­გა­დაა შეს­რულებული, - თქვან მან. - მე­ტად ნა­ზი, ლა­მაზი ფე­რებ­ია, ძალ­იან ლა­მაზი და ზუს­ტად შეს­რულებული ნა­ხატ­ია.
- დი­ახ, დი­ახ, ეს ვი­ცი. მაგ­რამ მსგავ­სე­ბა­ზე რას იტყ­ვით? ვის ჰგავს?
ცო­ტა ხნის ყოყ­მა­ნის შემ­დეგ თავს სძლია და მი­პას­უხა: - ჩე­მი აზ­რით, მის ოლი­ვერს.
- რა­სა­კვ­ირველ­ია, ახ­ლა კი, სერ, მინ­და ამ შე­სან­იშნავი მიხ­ვედ­რი­ლო­ბის­თ­ვის და­გაჯილდოოთ. სი­ამ­ოვნებით გპირ­დე­ბით, რომ ზუს­ტად და გულ­მოდ­გი­ნედ დაგ­იხა­ტავთ ასეთ­სა­ვე სუ­რათს. ოღონდ უნ­და მითხ­რათ, რომ უარს არ იტყ­ვით მის წა­ღ­ე­ბა­ზე. არ მინ­და დრო ტყუ­ი­ლად დავ­ხარჯო და შემ­ოგთა­ვაზოთ საჩ­უქარი, რო­მელ­საც უღი­რსად ჩათ­ვ­ლით.
კვ­ლავ სუ­რათს უმ­ზერ­და. რაც უფ­რო დიდ­ხანს უყუ­რებ­და, მით უფ­რო უჭერ­და ხელს. თით­ქოს მით უფ­რო სურ­და მი­სი მიღ­ე­ბა. "ჰგავს", - ჩურ­ჩუ­ლებ­და. - "თვა­ლები კარ­გად არის და­ხატული, ფე­რიც, გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბაც სწო­რედ ასე­თი აქვს. თვა­ლები იღი­მებ­იან კი­დეც~.
- გინ­დათ, გქონ­დეთ ასე­თი სუ­რა­თი, თუ ამით ტკი­ვილს იგ­რ­ძ­ნობთ? მითხა­რით, მა­და­გა­სკ­არში, კე­თი­ლი იმე­დის კუ­ნძულსა და ინ­დო­ეთ­ში ეს სუ­რა­თი თან რომ გქონ­დეთ, დაგ­იმშვიდებთ სულს? თუ მო­გო­ნე­ბებს გაგ­იღვ­იძებთ, ძა­ლას გამ­ოგაცლით და სევ­დას მოგ­გ­ვ­რით?
ახ­ლა მან მალ­ულად შემ­ომხე­და: უნ­დობ­ლად და შეშ­ფოთებით. მე­რე კვ­ლავ სუ­რათს მო­ავ­ლო თვა­ლი.
- თან რომ მინ­და წავ­იღო, ეს ცხად­ია, მაგ­რამ არის თუ არა ეს მი­ზან­შეწონილი ან გო­ნივ­რუ­ლი, მეო­რე ამ­ბავ­ია.
რო­დე­საც დავ­რ­წ­მუნ­დი, რომ რო­ზა­მონდს ნამ­დვილად მოს­წონ­და სენტ-ჯო­ნი და მის­ტერ ოლი­ვე­რიც არ იყო წი­ნა­ა­ღმ­დეგი მა­თი ქორ­წი­ნებ­ისა, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ჩე­მი აზ­რი ცხოვ­რე­ბა­ზე ბევ­რად უფ­რო უნუ­გე­შო იყო, ვიდ­რე სენ­ტ-ჯო­ნი­სა, მა­ინც გუ­ლით მინ­დო­და ხე­ლი შე­მეწყო ამ საქ­მის­თ­ვის. ვფიქ­რობ­დი, რომ თუ სენტ-ჯო­ნი გახ­დებ­ოდა მის­ტერ ოლი­ვე­რის დი­დი სიმ­დიდ­რის პატ­რო­ნი, ეს შე­საძ­ლებ­ლობას მის­ცემ­და ისეთ­ივე მად­ლიანი საქ­მე­ები ეკ­ე­თებ­ინა, რო­გო­რიც იყო მი­სი­ო­ნე­რად წას­ვლა ტრო­პი­კულ ქვეყ­ნებში, სა­დაც მზე და­ა­ჭკნ­ობდა მის გენ­იას და გამ­ოუფიტავ­და ძა­ლას. ამა­ში დარ­წმუნებ­ულმა ვუ­პას­უხე:
- რამ­დე­ნა­დაც ვხე­დავ, უფ­რო გო­ნივ­რუ­ლი და მი­ზან­შეწონილი იქ­ნე­ბა ახ­ლა­ვე და­ეუფლოთ ორი­გი­ნალს.
სენტ-ჯო­ნი უკ­ვე იჯ­და: სუ­რა­თი წინ, მაგ­იდა­ზე ედო, შუბ­ლი ხე­ლებ­ზე და­ეყრდნო და თვალს ვერ აც­ილებ­და. შე­ვამ­ჩნიე, ჩემს გა­ბედულ ნათ­ქვამ­ზე არც გაბ­რაზ­და და არც გა­უკვ­ირდა. ისიც შევ­ნიშნე, რომ ასე გუ­ლახ­დი­ლი საუ­ბარი სა­კი­თხზე, რომ­ლის შე­სა­ხებ წი­ნათ ლა­პა­რა­კს ვერ ბე­დავ­და, ახ­ლა სი­ამ­ოვნებ­და და შვე­ბას ჰგვრი­და. გულ­ჩათხ­რო­ბილ ხალხს უფ­რო ხში­რად სჭირ­დე­ბა გუ­ლახ­დი­ლი საუ­ბარი თავ­იანთ დარ­დსა და გრძნო­ბებ­ზე, ვიდ­რე გულღ­ია ადამ­ია­ნებს. ეს კა­ცი მტკი­ცე ჩანს, მაგ­რამ, ბო­ლოს და ბო­ლოს, ისიც ხომ ადამ­იან­ია. ამ­გვარი ადამ­ია­ნების სუ­ლის "წყნარ ზღ­ვაში~ ასე გა­ბედ­ულად და კე­თი­ლი გან­ზრახ­ვებით შეჭ­რა ხში­რად კე­თი­ლი საქ­მეა და აუ­ცილე­ბელიც.
- დარ­წმუნებული ვარ, მას მოს­წონ­ხართ, - ვუთხა­რი. მი­სი სკ­ამის უკ­ან ვი­დე­ქი. - მა­მამისიც პა­ტივს გცემთ. უფ­რო მე­ტიც, რო­ზა­მონ­დი მე­ტად თბი­ლი ქალ­იშვილია, თუმ­ცა წინ­დაუ­ხე­დავი, მაგ­რამ თქვე­ნი სერ­იოზულობა ორი­ვეს გეყ­ოფათ. უნ­და შე­ირ­თოთ.
- მოვ­წონ­ვარ? - იკი­თხა მან.
- რა­სა­კვ­ირველ­ია; ყვე­ლა­ზე მე­ტად მოს­წონ­ხართ, სულ თქვენ­ზე ლა­პა­რა­კობს. არა­ფერ­ია მის­თ­ვის ამა­ზე მე­ტად სას­იამოვნო და ხში­რად გახ­სე­ნებთ.
- მსი­ამ­ოვნებს, ამას რომ ამ­ბობთ, - მითხ­რა მან, - და ძალ­იან მინ­და კი­დევ ილა­პა­რა­კოთ თხუთ­მე­ტი წუ­თის გან­მავ­ლობაში. - მან სა­ათი ამ­ოიღო და მაგ­იდა­ზე და­დო, დრო რომ და­ენ­იშნა.
- რის­თ­ვის გა­ვაგ­რძელო, - ვკი­თხე, - რო­დე­საც თქვენ, რო­გორც ჩანს, უკ­ვე ემ­ზა­დებით ძლი­ე­რი სა­პასუხო დარ­ტყ­მის­თ­ვის ან ახალ ბორ­კი­ლებს ჭე­დავთ თქვე­ნი გუ­ლის შე­საბ­ორკ­ად.
- ნუ ფიქ­რობთ ასეთ საშ­ინელ ამ­ბებ­ზე. წარ­მოიდგინეთ, რომ მორ­ჩი­ლი და დამ­თ­მო­ბი ვარ. ახ­ლა ხომ მარ­თლაც ასე­ა: მი­წი­ე­რი სიყ­ვა­რუ­ლი ახ­ლად ამ­ოხეთქილი შად­რე­ვანივით ჩქეფს ჩემ­ში. სა­ამო ტა­ლღ­ები ტბო­რავს ველს, რო­მელ­საც ასე ბეჯ­ითად და მუ­ყაი­თად ვქმნი­დი, რო­მელ­ზეც და­უღ­ა­ლა­ვად ვთე­სავდი კე­თილ სურ­ვი­ლებს და უარს ვამ­ბობ­დი სა­კუ­თარ თავ­ზე. ახ­ლა ეს ვე­ლი ნექ­ტარივით ტკბი­ლი ნია­ღვ­რითაა და­ფარული, ხო­ლო ნორ­ჩი ყლორ­ტე­ბი იღუ­პე­ბა; ტკბ­ილმა სა­წამ­ლავ­მა მო­წამ­ლა ისი­ნი: ველ­-ჰოლ­ში ვარ ნებ­ივრად ჩამ­ჯდარი სას­ტუმ­რო ოთახ­ში დი­ვან­ზე, ჩე­მი საც­ოლე რო­ზა­მონდ ოლი­ვე­რის ფერ­ხ­თით; ის ჩვე­უ­ლი ტკბი­ლი ხმით მე­ლა­პა­რა­კ­ე­ბა; დამ­ყურებს მშვენ­იერი თვა­ლებით, თქვენ რომ ასე ოს­ტატ­ურად და­ხა­ტეთ; მი­ღი­მის მარ­ჯნისფერი ტუ­ჩე­ბით. ის ჩემ­ია და მე მას ვე­კუთვნი. აი, ეს ცხოვ­რე­ბა და წარ­მა­ვალი სამ­ყარო სრუ­ლი­ად სა­კ­მარ­ისია ჩემ­თ­ვის. ჩუ­მად! ნუ ამ­ოიღ­ებთ ხმას! გუ­ლი ნე­ტა­რებს, გრძნო­ბე­ბი მო­ჯად­ოებ­ულია. და­ე, ჩემ მი­ერ და­ნიშ­ნუ­ლი წუ­თე­ბი ტკბილ ოც­ნე­ბაში ამო­ი­წუ­როს.
მად­ლი მო­ვი­ღე მას­ზე. სა­ათი წიკწ­იკ­ებ­და. სენტ-ჯო­ნი სწრა­ფად და ღრ­მად სუნ­თ­ქავ­და. ვდუმ­დი. ამ სი­ჩუ­მე­ში გა­ია­რა თხუთ­მეტ­მა წუთ­მა. შემ­დეგ სა­ათი ამ­ოიღო, სუ­რა­თი კვ­ლავ და­დო, წამ­ოდგა და ბუ­ხარ­თან მი­ვი­და.
- ამ­გვა­რად, - თქვა მან, - ეს დრო ოც­ნე­ბა­სა და ზმა­ნე­ბას შევ­წირე. შუბ­ლი ცდუ­ნე­ბას მი­ვაყ­რდნე მკ­ერ­დზე და თა­ვი ყვავ­ილთა უღ­ელში გავ­ყავი ჩემ­ივე ნე­ბით. სიტკბ­ოების თა­სი დავ­ცა­ლე. მაგ­რამ ყურ­თ­ბა­ლი­ში ცეცხ­ლ­ში გა­ეხ­ვია; ყვავ­ილების წნულ­ში გველს მოვკ­არი თვა­ლი; ღვი­ნო მემ­წა­რა; დაპ­ირე­ბანი უიმე­დო მეჩ­ვე­ნა და შემ­ოთა­ვა­ზებული სურ­ვი­ლე­ბი - ცრუ. ამას კარ­გად ვხე­დავ და ვი­ცი კი­დეც.
გაო­ცებ­ულმა შევ­ხე­დე.
- უც­ნაუ­რია, - გა­ნაგრძო მან, - მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ რო­ზამ­ონდა ოლი­ვე­რი ასე გაგ­იჟ­ებით მიყ­ვარს, მიყ­ვარს მთე­ლი სუ­ლი­თა და გუ­ლით, პირ­ვე­ლი სიყ­ვა­რუ­ლით, და თვით ქა­ლიშ­ვი­ლიც საო­ცრად ლა­მაზი, ღვე­დი­ვით მოქ­ნი­ლი და მომ­ხიბ­ვ­ლელ­ია, გო­ნე­ბა მა­ინც მშვი­დია, დინ­ჯი; ვგრძნობ, რომ ის ცო­ლად არ გამ­ომად­გე­ბა. ვერ იქ­ნე­ბა ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის თა­ნამ­გზავრი. ეს ქორ­წი­ნებ­იდან ერ­თი წლის შემ­დეგ გამ­ომჟ­ღ­ავ­ნდე­ბა. თორ­მე­ტი თვის ნე­ტა­რე­ბა შეი­ცვლე­ბა სამ­უდამო სი­ნა­ნუ­ლით. აი, მე ეს კარ­გად ვი­ცი.
- მარ­თლაც­და უც­ნაუ­რია, - წამ­ომცდა უნებ­ურად.
- და მა­ინც, - გა­ნაგრძო ისევ, - ძალ­იან ვი­ხიბ­ლე­ბი მი­სი მშვენ­იე­რებით, მაგ­რამ, ამა­ვე დროს, კარ­გად ვი­ცი ნა­კლიც: ის ვერ თა­ნაუგრძნობს ვერც ერთ საქ­მეს, რა­საც მე ვეს­წრაფვი; მხარს ვერ დამ­იჭერს ვე­რა­ფერში. შეი­ძლე­ბა რო­ზა­მონ­დი იყოს წა­მებული, მშრო­მე­ლი, ქა­ლი - მო­ცი­ქუ­ლი? იყოს მი­სი­ო­ნე­რის მე­უღ­ლე? არა.
- მაგ­რამ თქვენ აღ­არ წახ­ვალთ მი­სი­ო­ნე­რად. შეგ­იძლიათ თქვენს გან­ზრახ­ვა­ზე ხე­ლი აიღოთ.
- ხე­ლი ავ­იღო! რო­გორ! ჩემს მის­წ­რა­ფე­ბა­ზე? ამ დი­ად საქ­მე­ზე? იმ საქ­მე­ზე, რო­მელ­საც აქ ვემ­სახ­ურები, რა­თა დავ­იმკვიდრო ზე­ცი­უ­რი სას­უფე­ველი? აღ­არ მქონ­დეს იმე­დი, რომ ვიქ­ნე­ბი მათ შო­რის, რომ­ლებ­მაც ყვე­ლა პატ­ივმოყვარული ოც­ნე­ბა დაუ­მორჩილეს ერთ დი­ად სურ­ვილს - გაუ­უმჯობესონ თა­ნამ­ოძმე­ებს ცხოვ­რე­ბა? შეი­ტანონ ცოდ­ნა უვი­ცო­ბის სამ­ყაროში? შეც­ვალონ ომი მშვი­დო­ბით? მო­ნო­ბა - თავ­ისუფლებით, ცრურ­წ­მე­ნა - რე­ლი­გი­ით, ჯო­ჯო­ხე­თის ში­ში - ცი­უ­რი იმე­დით? ამა­ზე უნ­და ავ­იღო ხე­ლი? სულ­ზე უტკ­ბეს­ია ეს საქ­მე ჩემ­თ­ვის. აი, რას უნ­და ველ­ოდე მო­უთ­მენ­ლად, რი­თი უნ­და ვსულ­დ­გ­მუ­ლობ­დე.
- და მის ოლი­ვე­რი? - მი­ვუბ­რუნ­დი სენტ-ჯონს. - ნუ­თუ თქვენ­თ­ვის არა­ფერს ნიშ­ნავს მი­სი იმედ­გაც­რუე­ბა და დარ­დი?
- მის ოლი­ვერს უამ­რავი თაყ­ვან­ისმცე­მელი და პირ­მოთ­ნე ახ­ვევ­ია. ერ­თი თვეც არ გა­ივ­ლის და ჩე­მი სა­ხე მი­სი გუ­ლი­დან წაი­შლე­ბა. დამ­ივიწყებს. გათ­ხოვდე­ბა მას­ზე, ვინც ჩემ­ზე მე­ტად გა­ა­ბედ­ნიე­რებს.
- რო­გორ გულ­გ­რი­ლად ლა­პა­რა­კობთ, თქვენც ხომ სწო­რედ ეს ბრძო­ლა გა­წა­მებთ. დარ­დისგან დნე­ბით.
- არა. თუ გავ­ხ­დი, ეს იმი­ტომ, რომ მაწ­უხებს მო­მა­ვალი, რო­მე­ლიც ჯერ კი­დევ მო­უგ­ვა­რე­ბელ­ია, ჩე­მი გამ­გზავ­რე­ბა ფერ­ხდე­ბა. მხო­ლოდ ამ დი­ლით შევ­იტყვე, რომ ჩე­მი შემ­ცვლელი, რომ­ლის ჩამ­ოსვლა­საც ამ­დენი ხან­ია ვე­ლი, კი­დევ სამ თვეს ვერ ჩამ­ოვა. ვინ იცის, იქ­ნებ ეს სა­მი თვე ექ­ვსად იქ­ცეს.
- რო­გორც კი მის ოლი­ვე­რი შე­მო­დის სა­კ­ლასო ოთახ­ში, თქვენ კა­ნკ­ა­ლებთ და წით­ლ­დე­ბით.
კვ­ლავ გაო­ცე­ბა აღ­ე­ბეჭ­და სა­ხე­ზე. არ ეგ­ონა, რომ ქა­ლი ასეთ ლა­პა­რა­კს გა­ბე­დავ­და მა­მა­კ­აც­თან. მე კი თავ­ისუფლად ვგრძნობ­დი თავს ძლი­ე­რი, გულ­ჩათხ­რო­ბი­ლი და დახ­ვეწილი გემ­ოვნების ადამ­იან­თან. საუ­ბრისას, ქა­ლი იქ­ნებ­ოდა ეს თუ მა­მა­კ­აცი, ვერ მო­ვის­ვე­ნებდი, ვიდ­რე ამ პი­რო­ბით ჩა­კ­ეტ­ილობას არ გა­დავ­ლა­ხავდი და არ გა­და­ვაბ­იჯებდი ნდო­ბის ზღურბლს, არ მო­ვი­პო­ვებ­დი ად­გილს მა­თი გუ­ლის სიღრ­მეში.
- თავ­ისებური ადამ­იანი ხართ, - მითხ­რა სენ­ტ-ჯონ­მა, - მაგ­რამ არა მორ­ცხ­ვი. თქვე­ნი სუ­ლი გა­ბედ­ულია და მზე­რა სულ­ში ჩამ­წ­ვ­დო­მი. მერ­წმუნეთ, ჩე­მი გრძნო­ბე­ბი სწო­რად არ გეს­მით. თქვენ ისი­ნი უფ­რო ღრ­მა და ძლი­ე­რი გგო­ნი­ათ. მა­წერთ ისეთ გრძნო­ბებს, რომ­ლე­ბიც სი­ნამ­დვილეში არ გა­მაჩ­ნია. რო­დე­საც ვწით­ლ­დე­ბი და ვცახ­ცა­ხებ მის ოლი­ვე­რის წი­ნა­შე, ჩე­მი თა­ვი არ მებ­რა­ლე­ბა. ვგმობ სი­სუს­ტეს. ვი­ცი, რომ ეს გრძნო­ბა და­მამ­ცირე­ბელ­ია, რად­გან ეს არის ვნე­ბა­თა­ღ­ელ­ვა და არა თრთო­ლა სუ­ლი­სა. სუ­ლი კლ­დე­სავით უტეხ­ია, უძი­რო, ბო­ბო­ქარ ზღ­ვაში მტკი­ცედ აღ­მართული. მიც­ნობ­დეთ ისეთს, რო­გო­რიც სი­ნამ­დვილეში ვარ: ცივს, გულ­ქ­ვა ადამ­იანს.
ურ­წ­მუ­ნოდ გავ­იღი­მე.
- გამ­ომძა­ლეთ გუ­ლახ­დილობა, - გა­ნაგრძო მან. - და ახ­ლა ეს გუ­ლახ­დილობა თქვენს გა­ნკ­არ­გულე­ბაშ­ია. თეთ­რი მო­სას­ხამი რომ მო­ვი­შო­რო, რომ­ლი­თაც საქ­რისტიანო ფა­რავს მი­წი­ერ ნა­კლს, თქვენ წი­ნა­შე წარ­დგე­ბა ბუ­ნე­ბით ცი­ვი, გულ­ქ­ვა, პატ­ივმოყვა­რე ადამ­იანი. ყვე­ლა სხვა გრძნო­ბი­დან მხო­ლოდ ბუ­ნებ­რი­ვი სიყ­ვა­რუ­ლი მი­მორ­ჩი­ლებს. ჩე­მი მეგ­ზუ­რი მი­ზან­ია და არა გრძნო­ბა; ჩე­მი პატ­ივმოყვა­რეო­ბა უსა­ზღვ­როა, ჩე­მი სურ­ვი­ლი - ავ­მა­ღლ­დე, სხვებ­ზე მე­ტი გა­ვა­კ­ეთო - დაუ­ოკ­ე­ბელ­ია. ვა­ფა­სებ ამ­ტან­ობას, სიმ­ტ­კი­ცეს, შრო­მის­მოყ­ვა­რეო­ბას, ნიჭს. მა­თი დახ­მა­რებით ადამ­ია­ნები დი­ად საქ­მე­ებს აკ­ე­თე­ბენ და დი­დე­ბის მწვერ­ვა­ლებს აღ­წე­ვენ. თქვენს შრო­მას დი­დი ინ­ტე­რესით ვა­დევ­ნებდი თვალ­ყურს, რად­გან, ჩე­მი აზ­რით, მუ­ყა­ი­თი, წეს­იერი და ენერ­გი­უ­ლი ქა­ლის გან­სახ­იე­რე­ბა ხართ, და არა იმი­ტომ, რომ დი­დად თა­ნავუგრძნობდი იმ ტან­ჯვას, რო­მე­ლიც გა­დაი­ტა­ნეთ და ჯერ კი­დევ გა­ნიც­დით.
- თავს წარ­მართ ფი­ლო­სო­ფო­სად მაც­ნობთ, - ვუთხა­რი.
- არა. აი, რა გან­სხვა­ვე­ბაა ჩემ­სა და ათე­ისტ ფი­ლო­სო­ფო­სებს შო­რის: მე რწმე­ნა მაქვს და სა­ხა­რების მწამს. თქვენ გან­სა­ზღვ­რაში შეც­დით. მე წარ­მართი კი არა, ქრის­ტი­ა­ნი ფი­ლო­სო­ფო­სი ვარ, იესოს მიმ­დე­ვარი. მე, მის­მა მო­წა­ფემ, მი­სი წმინ­და, მოწყა­ლე, სიკ­ეთის მომ­ტა­ნი მოძღვ­რე­ბა შევ­ითვისე. მას ვქა­და­გებ. დავ­იფიცე, რომ გან­ვ­ფი­ნო იგი. ბავ­შვობიდან­ვე მი­სი ერ­თ­გუ­ლი ვარ და ჩე­მი ბუ­ნებ­რი­ვი შე­საძ­ლებ­ლობანიც ასე გან­ვითარ­და: და­საწ­ყისიდან­ვე შევ­იყვა­რე ყოვ­ლის­მომ­ც­ვე­ლი დარ­გი ფი­ლან­თროპია.
სენ­ტ-ჯონ­მა ქუ­დი აიღო, რო­მე­ლიც იქ­ვე, ჩემს პალ­იტრას­თან მაგ­იდა­ზე იდო. ერ­თხელ კი­დევ და­ხე­და ნა­ხატს.
- რო­გო­რი ლა­მაზ­ია, - ჩაი­ლა­პა­რაკა მან. - ამარ­თლებს თა­ვის სა­ხელს, რო­ზა­მონდ.
- არ დავ­ხატო თქვენ­თ­ვის?
- ჩუი ბო­ნო? - არა.
ნა­ხატს სიფ­რი­ფა­ნა ფურ­ცე­ლი გა­და­ა­ფა­რა, რო­მელ­ზეც ხატ­ვის დროს ხელს ვდებ­დი, რომ მუ­ყა­ოს ფურ­ცე­ლი არ და­მეს­ვა­რა. რა დაი­ნა­ხა ამ სუფ­თა ფურ­ცელ­ზე, ვერ გეტყ­ვით, მაგ­რამ რა­ღ­ა­ცამ მი­იპყ­რო მი­სი ყუ­რა­დღ­ე­ბა. მაშ­ინვე დას­წვდა ფურ­ცელს; კი­დევ და­ხე­და; შემ­დეგ მე შემ­ომხე­და. ენით გამ­ოუთქმელი, უც­ნა­უ­რი და სრუ­ლი­ად გაუ­რკ­ვე­ველი მზე­რა მეს­როლა. თით­ქ­მის ზო­მავ­და თი­თო­ე­ულ ჩემს ნა­კვთს, სა­ხეს, ჩაც­მულობას. ელ­ვისუმალ ამათ­ვალ­-ჩა­მათ­ვალ­იე­რა. ბა­გე­ები გა­ეხ­სნა, თით­ქოს რა­ღ­აც უნ­და ეთ­ქვა, მაგ­რამ ენა­ზე მომ­დ­გა­რი წი­ნა­და­დე­ბა ჩა­ახშო.
- რა მოხ­და? - ვკი­თხე.
- ისე­თი არა­ფერი, - მი­პას­უხა. დავ­ინა­ხე, ფურ­ცე­ლი კვ­ლავ და­დო, სას­წრაფოდ მო­ახ­ია პა­ტა­რა ნა­წი­ლი და ხელ­თათ­მანში ჩა­ი­დო. მაშ­ინვე თა­ვი დამ­იკ­რა, ღა­მე მშვი­დო­ბი­საო, მითხ­რა და გაუ­ჩინარ­და.
- ხე­დავ? - წამ­ოვიძა­ხე და უნებ­ურად წამ­ომცდა. - დაუ­ჯე­რე­ბელ­ია. მეც და­ვათ­ვალ­იე­რე ფურ­ცე­ლი, მაგ­რამ ვე­რა­ფერი დავ­ინა­ხე, გარ­და რამ­დენ­იმე მუ­ქი სა­ღ­ე­ბავის ლაქ­ისა, სა­დაც ფე­რებს ერ­თმა­ნეთს ვუ­ხა­მებდი. ორი­ო­დე წუთს ჩავ­ფიქ­რ­დი ამ გამ­ოცა­ნა­ზე. ვერ მივ­ხ­ვ­დი. გა­დავ­წყვიტე, არ ღი­რს-მეთ­ქი, თა­ვი ვა­ნე­ბე და მა­ლე გა­და­მავ­იწყდა კი­დეც.


თა­ვი ოც­და­მე­ცა­მე­ტე

თო­ვას აპ­ირებ­და, რო­ცა სენტ-ჯო­ნი წავ­იდა; მთე­ლი ღა­მე ქარ­ბუ­ქი მძვინ­ვა­რებ­და, მეო­რე დღ­ეს სუს­ხი­ან ქარს ისევ ხში­რი თო­ვა მოჰ­ყ­ვა. შე­ღ­ა­მებ­ისას ვე­ლი და­ფარული იყო და თით­ქ­მის გაუ­ვალი. და­რა­ბა დავ­ხურე. ქარს რომ თოვ­ლი არ შემ­ოე­ტა­ნა, კა­რებ­თან ტი­ლო და­ვაფ­ინე. ცეცხლს შევ­უკ­ე­თე. თით­ქ­მის ერ­თი სა­ათი ვი­ჯე­ქი კე­რას­თან და ქა­რიშ­ხ­ლის ყრუ გუ­გუნს ვუს­მენ­დი. შემ­დეგ ავან­თე სან­თელი, გად­მოვიღე "მარ­მი­ო­ნი" და კი­თხვა დავ­იწყე:

დღე და­ა­თენ­და ნორ­მის ცი­ხეს, ცი­ცაბ­ო-კლ­დიანს,
ტვი­დის მშვენ­იერ მდი­ნა­რის კი­დეს უძი­რო-წყლი­ანს,
და შე­ვი­ო­ტის მყუდ­რო მწვერ­ვალ­თა,
და გო­დო­ლე­ბი მძი­მედ ნა­გები, კო­შკი მთა­ვარი,
კედ­ლები მცვე­ლად შე­მა­ნა­გები, თლი­ლი, ჯა­ვარი,
ყვი­თე­ლი ჭა­ღის ცეცხ­ლ­ში ელავ­და.
ლექ­სის მუ­სიკ­ამ მა­ლე და­მავ­იწყა ქარ­ბუ­ქი.

უცებ ხმა­უ­რი გავ­იგონე. მეგ­ონა, ქარ­მა შე­ან­ჯღრ­ია კა­რი. არა, სენტ-ჯო­ნი რი­ვერ­სი იყო. რა­ზა აეწ­ია, სუს­ხი­ა­ნი ქარ­ბუქიდან და ბო­ბო­ქა­რი სიბ­ნელ­იდან შე­მო­სუ­ლი­ყო და ჩემ წინ იდ­გა. ლა­ბა­და, რო­მე­ლიც მის მა­ღ­ალ ტანს ფა­რავ­და, მყინ­ვა­რი­ვით თეთ­რი იყო. ისე ნა­კ­ლე­ბად მო­ვე­ლო­დი ვინ­მე სტუ­მარს იმ ღა­მეს თოვ­ლით გა­და­კ­ეტილი ველ­იდან, რომ მის­მა და­ნახ­ვამ შე­მაძ­რწუნა.
- ცუ­დი ამ­ბავ­ია? - შე­ვე­კი­თხე. - მოხ­და რაი­მე?
- არა, რა ად­ვილია თქვე­ნი შეშ­ფოთე­ბა! - მი­პას­უხა მან. შემ­დეგ ლა­ბა­და გაი­ხა­და, კარ­ზე ჩამ­ოკი­და და ტი­ლო, რო­მე­ლიც შემ­ოსვლისას გას­წია, ისევ ძველ ად­გილზე და­დო, ფე­ხები და­ა­ბა­კუ­ნა და თოვ­ლი ჩამ­ოიბერ­ტყა ფეხ­საც­მლიდან.
- მე წავ­ბილწე თქვე­ნი ია­ტა­კის სიწ­მინ­დე, - მითხ­რა მან, - მაგ­რამ უნ­და მა­პატიოთ. - შემ­დეგ ცეცხლს მი­უ­ახ­ლოვდა: - მერ­წმუნეთ, ძალ­იან გამ­იჭირდა აქ მოს­ვ­ლა, - შენ­იშნა მან. იდ­გა და ხე­ლებს ით­ბობ­და ალ­ზე. - წე­ლამ­დე ჩა­ვე­ფალი ზვავ­ში; სა­ბედ­ნიეროდ, თოვ­ლი ჯერ კი­დევ სრუ­ლი­ად ფაფ­უკ­ია.
- რამ მო­გიყ­ვა­ნათ? - ვერ შევ­იკ­ა­ვე თა­ვი.
- სა­კ­მაოდ არას­ტუმართმოყვრული კი­თხვა­ა, მაგ­რამ, რად­გან მე­კი­თხებით, გი­პას­უხებთ: მინ­და მო­გე­ლა­პა­რა­კოთ. მომ­ბეზ­რდა მუნ­ჯი წიგ­ნე­ბი და ცარ­იელი ოთა­ხები. გარ­და ამ­ისა, გუ­შინ­დე­ლის შემ­დეგ მღ­ელ­ვა­რე­ბას გან­ვიც­დი, რო­გორც ადამ­იანი, რო­მელ­საც ნა­ხე­ვარი ზღ­ა­პარი უამ­ბეს და მო­უთ­მენ­ლად ელის მი­სი და­სასრულის მოს­მე­ნას.
ის დაჯ­და. მე გა­მახ­სენ­და მი­სი გუ­შინ­დე­ლი უც­ნა­უ­რი საქ­ციელი და ში­ში შე­მე­პა­რა, რომ ის სრულ გო­ნე­ბა­ზე არ იყო. მაგ­რამ თუ შეშ­ლი­ლი იყო, ეს იყო მე­ტად გულ­გ­რი­ლი და თავ­შე­კ­ა­ვებული სი­გიჟ­ე. არას­ოდეს მე­ნა­ხა, რომ მი­სი ლა­მაზი სა­ხე უფ­რო მე­ტად ჰგვა­ნებ­ოდა ჩამ­ოქან­და­კ­ებულ მარ­მარილოს, ვიდ­რე ახ­ლა, რო­დე­საც შუბ­ლი­დან თოვ­ლით დას­ვე­ლებული თმა გა­დაი­წია და ცეცხ­ლის შუ­ქი თავ­ისუფლად ეცემ­ოდა მის ნა­თელ შუბ­ლ­სა და ფერ­მკრ­თალ ლო­ყას. სამ­წუხაროდ, ამ სა­ხე­ზე გა­რკ­ვევით დავ­ინა­ხე ფიქ­რი­სა და სევ­დის ანა­ბეჭდი. ვი­ცო­დი, ვე­ლო­დი, რომ ისეთ რა­მეს იტყო­და, რა­საც, ბო­ლოს და ბო­ლოს, გავ­იგებდი; მაგ­რამ ახ­ლა ხე­ლი ნიკ­აპ­ზე მი­ე­დო და თი­თი ტუჩ­ზე. ის ფიქ­რობ­და. თვალ­ში მომ­ხ­ვ­და, რომ მი­სი ხე­ლიც ისეთ­ივე გამ­ხდარი იყო, რო­გო­რიც სა­ხე და მის მი­მართ უნე­ბუ­რი სიბ­რა­ლუ­ლი ვიგ­რ­ძე­ნი. გუ­ლი ამ­იჩუყდა და ვთქვი:
- ნე­ტა, დია­ნა და მე­რი მა­ინც ჩამ­ოსულიყვნენ, რომ ერ­თად გეც­ხოვრათ. ძალ­იან ცუ­დია, რომ სულ მარ­ტო ხართ. გარ­და ამ­ისა, სრუ­ლი­ად არ უფ­რ­თხილ­დე­ბით ჯან­მრთელ­ობას.
- რა­ტომ არა, - წარ­მოთქვა მან. - მე თავს ვუვ­ლი, რო­ცა საჭ­იროა. ახ­ლა კარ­გად ვარ. რა მი­ჭირს ვი­თომ?
მი­სი სიტყ­ვე­ბის უდარ­დელ­მა გულ­გ­რი­ლო­ბამ მაგ­რძნობინა, რომ ჩე­მი თა­ნაგ­რძნობა სრუ­ლი­ად ზედ­მეტი იყო, ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, მი­სი აზ­რით. გავ­ჩუმ­დი.
იგი ისევ ამ­ოძრა­ვებ­და თითს ზე­და ტუ­ჩის გას­წ­ვ­რივ. მი­სი მეო­ცნე­ბე თვა­ლები ისევ ბუ­ხარ­ში მო­გიზ­გი­ზე ალს ჩას­ჩე­რებ­ოდა. გავ­იფიქრე, რომ სა­ჭი­რო იყო მეთ­ქვა რა­მე და ვკი­თხე, კარ­იდან ორ­პირ ქარს ხომ არ გრძნობთ-მეთ­ქი.
- არა, არა, - მოკ­ლედ და სა­კ­მაოდ უკ­მე­ხად მი­მი­გო მან.
- აბა, - გავ­იფიქრე, - თუ ლა­პა­რა­კი არ გინ­დათ, შეგ­იძლიათ ჩუ­მად იყოთ. თავს აღ­არ მო­გა­ბეზ­რებთ მე­ტად და ჩემს წიგნს დავ­უბრუნდები.
სან­თელს ღვენ­თი მო­ვაც­ილე და ხე­ლახ­ლა დავ­იწყე "მარ­მი­ო­ნის" კი­თხვა. მა­ლე მო­უს­ვენ­რობამ შე­იპყ­რო; ჩე­მი ყუ­რა­დღ­ე­ბა მის­მა მოძ­რაო­ბებ­მა მი­იპყ­რო. ჯი­ბი­დან ტარ­სიკონის საფ­ულე ამ­ოიღო, საფ­ულიდან კი - წე­რი­ლი. ჩუ­მად წა­იკი­თხა, და­კ­ე­ცა, თა­ვის ად­გილას და­აბ­რუნა და ისევ ფიქ­რებს მიე­ცა. ამა­ოდ ვცდი­ლობ­დი, რა­მე მე­კი­თხა. ამ შეუ­ცნობელი ადამ­იანის ყოფ­ნა ჩემს ოთახ­ში საშ­ინლად მეუ­ხერ­ხულებ­ოდა. მო­უთ­მენ­ლობა მაწ­უხებ­და და არც მუნ­ჯად ყოფ­ნა მინ­დო­და. მან შეი­ძლე­ბა წი­ნა­ა­ღმ­დეგ­ობა გა­მი­წი­ოს, მაგ­რამ მე მა­ინც ვი­ლა­პა­რა­კ­ებ.
- წე­რი­ლი ხომ არ მი­გიღ­იათ დია­ნას­გან ან მერ­ისგან ამ ბო­ლო ხა­ნებში?
- არ მი­მიღ­ია იმ წე­რი­ლის შემ­დეგ, რო­მე­ლიც ერ­თი კვი­რის წინ გაჩ­ვე­ნეთ.
- თქვე­ნი გეგ­მები ხომ არ შეც­ვლილა? ხომ არ მო­გი­წევთ ინ­გ­ლი­სი­დან წას­ვლა უფ­რო ად­რე, ვიდ­რე ელო­დით?
- ვში­შობ, რომ არა. ეს ბედ­ნიე­რე­ბა იქ­ნებ­ოდა. ვინ მომ­ცა ამის ბე­დი.
რად­გან ისევ ჩიხ­ში აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი, სა­უბ­რის თე­მა შევ­ცვა­ლე. გა­დავ­წყვიტე, სკო­ლისა და ჩე­მი მოს­წავ­ლე­ების შე­სა­ხებ მე­ლა­პა­რა­კ­ა.
- მე­რი გე­რეტის დე­და უკ­ეთ არის და მე­რიც დღ­ეს დი­ლით მო­ვი­და სკო­ლაში. მო­მა­ვალ კვ­ირას ოთხი ახა­ლი გო­გო­ნა მეყ­ოლე­ბა ფა­უნ­დ­რი კლ­ოუზიდან. დღ­ე­საც მო­ვი­დოდ­ნენ, რომ არ ეთ­ოვა.
- მარ­თლა?
- მის­ტერ ოლი­ვე­რი იხ­დის ორი მათ­განის სწავ­ლის ქი­რას.
- ჰო?
- საშ­ობაოდ ზე­იმს აწყობს მთე­ლი სკო­ლის­თ­ვის.
- ვი­ცი.
- თქვე­ნი აზ­რი იყო?
- არა,
- მაშ, ვი­სი?
- მგო­ნი, მი­სი ქა­ლიშ­ვი­ლის.
- სავ­სებით მო­სალ­ოდნელ­ია. ის ხომ ძალ­იან გულკ­ეთ­ილია.
- დი­ახ.
ისევ სი­ჩუ­მე ჩამ­ოვარ­და. სა­ათ­მა რვა­ჯერ და­რე­კ­ა. რე­კ­ვამ სენტ-ჯო­ნი გამ­ოაფ­ხიზლა. გა­ას­წორა მა­ნამ­დე გა­დაჯ­ვა­რედ­ინებული ფე­ხები, გაი­მარ­თა და მო­მიბ­რუნ­და.
- ცო­ტა ხნით წიგნს თა­ვი ანე­ბეთ და ცეც­ხლისკ­ენ გად­მოჯექით, - მითხ­რა მან.
უსა­ზღვროდ გაო­ცებული, და­ვემ­ორჩილე.
- ნა­ხე­ვარი სა­ათის წინ, - გა­ნაგრძო მან, - გითხა­რით, მო­უთ­მენ­ლად ვე­ლი ზღ­აპრის და­სას­რულს-მეთ­ქი. ვი­ფიქ­რე და მი­მაჩ­ნია, რომ ეს საქ­მე უფ­რო ად­ვილად მოგ­ვარ­დე­ბა, თუ ჩემს თავ­ზე ავ­იღ­ებ თხრო­ბას და თქვენ მო­მის­მენთ. სა­ნამ დავ­იწყებ­დე, სა­მარ­თლიანი იქ­ნე­ბა, თუ გა­გაფ­რთხილებთ, რომ ამ­ბავი ცო­ტა გაც­ვეთილი მო­გეჩ­ვე­ნე­ბათ. მაგ­რამ მოძ­ვე­ლებული დე­ტა­ლები ხში­რად იძე­ნენ სი­ახ­ლეს, რო­დე­საც სხვი­სი პი­რი­დან ის­მენთ. სხვა მხრივ, გაც­ვეთ­ილია თუ უცხო, ეს ამ­ბავი მოკ­ლე იქ­ნე­ბა.
- ოცი წლის წინ, სამ­რევლო მღვდლის ერთ ღა­რიბ თა­ნა­შემ­წეს - მი­სი სა­ხელი ამჟ­ა­მად ნუ და­გაი­ნტე­რე­სებთ - შეუ­ყვარ­და მდი­და­რი კა­ცის ქა­ლიშ­ვი­ლი. ქალ­საც შეუ­ყვარ­და იგი და ცო­ლად გაჰ­ყვა, თუმ­ცა მეგ­ობრები არ ურ­ჩევ­დნენ და ქორ­წი­ნე­ბის შემ­დეგ ზურ­გი აქ­ციეს მას. ორი წე­ლიც არ გა­სუ­ლი­ყო, რომ ეს დაუ­ფიქრე­ბელი წყვი­ლი ცოცხა­ლი აღ­არ იყო და ერ­თი საფ­ლავის ქვის ქვეშ გან­ისვე­ნებ­და (მე ვნა­ხე მა­თი საფ­ლავი ერთ დიდ სა­საფ­ლაო­ზე, რო­მელ­ზე­დაც ძვე­ლი შეჭ­ვარტლული ტა­ძარი იდ­გა. ეს იყო შა­ი­რის ერ­თ-ერთ დიდ სა­ფაბ­რიკო ქა­ლაქში). მათ დარ­ჩათ ქა­ლიშ­ვი­ლი, რო­მე­ლიც და­ბა­დებ­იდან­ვე ქველ­მოქმე­დე­ბამ თა­ვის წია­ღში მი­ი­ღო. ქველ­მოქმე­დე­ბამ, რო­მე­ლიც ისეთ­ივე ცი­ვი იყო, რო­გო­რიც ის ზვა­ვი, რო­მელ­შიც ამ სა­ღ­ამოს ჩა­ვე­ფალი. ქველ­მოქმე­დე­ბამ ეს უმე­გობ­რო არ­სე­ბა დე­დამისის მდი­და­რი ნა­თე­სა­ვების სახ­ლ­ში მი­იყ­ვა­ნა. იგი აღ­ზარ­და ძალ­უამ (ახ­ლა სა­ხე­ლებ­საც ვახ­სე­ნებ), რო­მელ­საც ქ-ნი რი­დი ერ­ქვა. ის გეი­ტსჰედში ცხოვ­რობ­და. თქვენ შე­კრთით, რა­მე ხმა­უ­რი ხომ არ მო­გეს­მათ? ალ­ბათ, ვირ­თხა ფხა­კუნობს მეზ­ობელი სა­კ­ლასო ოთა­ხის სა­კუ­ჭნაოში. აქ ბე­ღ­ელი იყო, სა­ნამ შე­ვა­კ­ე­თებ­ინებდი და შევ­ც­ვ­ლი­დი. ბე­ღ­ელი კი, ჩვეუ­ლებრივ, სავ­სეა ვირ­თხე­ბით. მაშ, გა­ვაგ­რძელოთ. ობოლ­მა ათი წე­ლი და­ყო ქ-ნ რიდ­თან. ვერ ვიტყ­ვი, ბედ­ნიერი იყო თუ უბე­დუ­რი იქ. ეს ჩემ­თ­ვის არ უთ­ქ­ვამთ. მაგ­რამ ცო­ტა ხნის შემ­დეგ ქ-მა რიდ­მა გა­დაი­ყვა­ნა ბავ­შ­ვი ერთ ად­გილას, რო­მელ­საც თქვენ იც­ნობთ. ეს იყო სწო­რედ ლო­ვუ­დის სას­წავ­ლე­ბელი, სა­დაც თქვენ თვი­თონ ასე დიდ­ხანს ცხოვ­რობ­დით. რო­გორც ჩანს, ის ღი­რსეუ­ლად სწავ­ლობდა და მო­წა­ფეობის შემ­დეგ, ისე­ვე რო­გორც თქვენ, მას­წავ­ლე­ბელი გახ­და. უნ­და გითხ­რათ, მაო­ცებს მოვ­ლე­ნა­თა მსგავ­სე­ბა თქვენ­სა და მის ცხოვ­რე­ბაში. სკო­ლიდან წამ­ოვიდა, რომ გამ­ხდარიყო ბავ­შ­ვის აღმ­ზრდელი ერთ ოჯახ­ში. აქაც თქვე­ნი ბე­დი ერ­თნაირი იყო. მან ითა­ვა აღზ­რდა-­გა­ნათ­ლე­ბა პა­ტა­რა ბავ­შვისა, რო­მელ­საც მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი უწევ­და მეუ­რვეო­ბას.
- მის­ტერ რი­ვერს! - გა­ვაწ­ყვეტ­ინე მე.
- ვხვდე­ბი, რა­საც გრძნობთ, - თქვა მან, - მაგ­რამ შე­იკ­ა­ვეთ თქვე­ნი გრძნო­ბე­ბი ცო­ტა ხნით. მე თით­ქ­მის და­ვამ­თავ­რე. მო­მის­მი­ნეთ ბო­ლომ­დე. მე არა­ფერი ვი­ცი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის პი­როვ­ნე­ბის შე­სა­ხებ, გარ­და იმი­სა, რომ მან შეს­თა­ვა­ზა სა­პატიო ქორ­წი­ნე­ბა ამ ახალ­გაზ­რდა ქალს, რო­მელ­მაც მხო­ლოდ სა­კუ­რთხე­ველ­თან შე­იტყო, რომ მის­ტერ რო­ჩეს­ტერს ჰყავ­და ცო­ლი, ცოცხა­ლი, მაგ­რამ ჭკ­უა­ზე შეშ­ლი­ლი. რო­გორ იქ­ცეო­და მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი ამის შემ­დეგ ან რას სთა­ვაზ­ობდა ქალს, შეი­ძლე­ბა მხო­ლოდ წარ­მო­ვიდ­გი­ნოთ. მაგ­რამ, რო­დე­საც გამ­ოირკ­ვა ერ­თი ამ­ბავი, რის გა­მოც სა­ჭი­რო იყო აღმ­ზრდელის პოვ­ნა, აღმ­ოჩნდა, რომ ის წა­სუ­ლი­ყო. არა­ვინ იცო­და - სად, რო­დის ან რო­გორ. მან თორ­ნ­ფილ­დ-­ჰო­ლი ღა­მით დატ­ოვა. ამა­ოდ ეძებ­დნენ მის კვალს. მთელ იმ მხა­რეში მო­ი­კი­თხეს; ვე­რა­ფერი გაი­გეს მის შე­სა­ხებ, მაგ­რამ მი­სი პოვ­ნა აუ­ცილე­ბელი გახ­და. ყვე­ლა გა­ზეთში გამ­ოქვეყ­ნდა გან­ცხა­დე­ბები. მე თვი­თონ მი­ვი­ღე წე­რი­ლი ვინ­მე მის­ტერ ბრი­გის­გან. ამ რწმუ­ნებ­ულმა შე­მატ­ყობინა ის ფაქ­ტები, რომ­ლე­ბიც ახ­ლა გი­ამ­ბეთ. გა­ნა უც­ნა­უ­რი ამ­ბავი არ არის?
- მითხა­რით, - ვკი­თხე მე, - რად­გა­ნაც, თუ­კი ამ­დენი რამ იცით, ამის თქმაც არ გაგ­იჭირდე­ბათ, რა იცით მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის შე­სა­ხებ? რო­გორ არის? სად არის? რას აკ­ე­თებს? კარ­გად არის?
- მე არა­ფერი ვი­ცი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის შე­სა­ხებ; წე­რილ­ში არა­ფერ­ია ნათ­ქვამი მის შე­სა­ხებ, გარ­და იმ უსინ­დი­სო და უკ­ანონო ცდი­სა, რომ­ლის შე­სა­ხებ მო­გახ­სე­ნეთ. უფ­რო საი­ნტე­რესო უნ­და იყოს აღმ­ზრდელის სა­ხელი და მი­ზე­ზი, რა­ტომ არის სა­ჭი­რო მი­სი გამ­ოჩე­ნა.
- მაშ, არა­ვინ ყო­ფი­ლა თორ­ნ­ფილ­დ-­ჰოლ­ში? არა­ვის უნა­ხავს მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი?
- მე მგო­ნი, არა.
- მაგ­რამ ხომ მის­წე­რეს მას?
- რა­სა­კვ­ირველ­ია.
- რა თქვა მან? ვის აქვს მი­სი წერ­ილები?
- მის­ტერ ბრიგ­სი მამ­ც­ნობს, რომ მის თხოვ­ნა­ზე პა­სუ­ხი მის­ტერ რო­ჩეს­ტერ­ისგან კი არ მო­ვი­და, არა­მედ ქალ­ისგან, რო­მე­ლიც ხელს აწერს: "ელის ფე­იერ­ფექსი~.
სი­ცი­ვემ და ძრწო­ლამ ამ­იტა­ნა. რო­გორც ჩანს, გა­მარ­თლდა ის, რი­სიც ყვე­ლა­ზე მე­ტად მეშ­ინოდა. ალ­ბათ, ინ­გ­ლი­სი დატ­ოვა და, სას­ოწა­რკ­ვეთ­ილებით თავ­გან­წირულმა, კო­ნტინენ­ტზე რო­მელ­იმე ჩვე­ულ ად­გილს მი­აშ­ურა. რო­მელ გა­მაბ­რუე­ბელ საშ­უა­ლე­ბას ეძებ­და იქ თა­ვი­სი აუ­ტა­ნელი ტან­ჯ­ვის გა­სა­ქარ­ვებ­ლად? ვერ ვბე­დავდი ამ კი­თხვა­ზე პა­სუ­ხის გა­ცე­მას. ოჰ, ჩე­მო საბ­რალო ბა­ტო­ნო, ერთ დროს თით­ქ­მის ჩე­მო მე­უღ­ლევ, ჩე­მო ძვირ­ფა­სო ედ­ვარდ!
- რო­გორც ჩანს, ცუ­დი ადამ­იანი იყო, - შენ­იშნა მის­ტერ რი­ვერ­სმა.
- თქვენ არ იც­ნობთ მას. რო­გორ ბე­დავთ აზ­რის გამ­ოთქმას მას­ზე, - წარ­მოვ­თ­ქ­ვი აღ­ელ­ვებით.
- ძალ­იან კარ­გი, - მშვი­დად მო­მი­გო მან. - მე სულ სხვა ამ­ბები მაი­ნტე­რე­სებს. უნ­და და­ვამ­თავრო თხრო­ბა. რად­გან თქვენ არ გსურთ აღმ­ზრდელის ვი­ნა­ო­ბის გა­გე­ბა, მე უნ­და გითხ­რათ ის ჩე­მი ნე­ბით. მო­ი­ცათ, აქ მი­წერ­ია. ფაქ­ტი ყო­ველ­თ­ვის უფ­რო და­მა­ჯე­რე­ბელ­ია, თუ ის ჩა­წერ­ილია, კო­ხტად ჩაწ­იკწ­იკ­ებ­ულია შა­ვით თეთ­რზე.
მან ისევ ამ­ოიღო საფ­ულე, მშვი­დად გახ­სნა და მო­ძებ­ნა. ერ­თ-ერ­თი გან­ყოფილებ­იდან დაძ­ვე­ლებული ქა­ღ­ალდის ფურ­ცე­ლი ამ­ოიღო, რო­მე­ლიც ნაჩ­ქა­რე­ვად იყო მო­ხე­უ­ლი. ამ სხვა­დას­ხვა სა­ღ­ე­ბავით დას­ვ­რილ ფურ­ცელ­ში სუ­რა­თის ყდის მო­ტა­ცებული კი­დე შევ­იცანი. ის წამ­ოდგა, ქა­ღ­ალდი თვა­ლებ­თან მო­მი­ტა­ნა და მე წავ­იკი­თხე ჩე­მი სა­კუ­თარი ხე­ლით ჩი­ნუ­რი ტუ­შით და­წერილი სიტყ­ვე­ბი: "ჯე­ინ ეარი". რო­გორც ჩანს, ფიქ­რებ­ში გარ­თულს დამ­იწერ­ია.
- ბრიგ­სი მწერ­და ვინ­მე ჯე­ინ ეარის შე­სა­ხებ, - თქვა სენ­ტ-ჯონ­მა, - გან­ცხა­დე­ბაშიც მას კი­თხულობდნენ. მე ვიც­ნობ­დი ვინ­მე ჯე­ინ ელი­ოტს. გამ­ოვტყდები, მეც მქონ­და ჩე­მი ეჭ­ვები, მაგ­რამ ისი­ნი მხო­ლოდ გუ­შინ იქ­ცა სი­ნამ­დვილედ. აღ­ია­რებით ამ სა­ხელს თქვე­ნად თუ უარ­ყოფთ?
- დი­ახ, დი­ახ. მაგ­რამ სად არის მის­ტერ ბრიგ­სი? მან შეი­ძლე­ბა მე­ტი იცო­დეს მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის შე­სა­ხებ, ვიდ­რე თქვენ.
- ბრიგ­სი ლონ­დონ­შია; ეჭ­ვი მე­პა­რე­ბა, რომ მან რა­მე იცო­დეს მის­ტერ რო­ჩეს­ტერის შე­სა­ხებ; მას მის­ტერ რო­ჩეს­ტერი არ აი­ნტე­რე­სებს. თქვენ კი წვრილ­მა­ნის დევ­ნაში არ­სებითი ამ­ბავი გავ­იწყდე­ბათ: არ მე­კი­თხებით, რა­ტომ გე­ძებ­დათ მის­ტერ ბრიგ­სი? რა უნ­დო­და თქვენ­გან?
- ჰო, რა უნ­დო­და?
- მხო­ლოდ ის, რომ შე­ეტ­ყობინებ­ინა თქვენ­თ­ვის ბი­ძათ­ქვენის, მა­დეი­რელი ჯონ ეარის სიკ­ვ­დი­ლი, რომ მან დაგ­იტოვათ მთე­ლი თა­ვი­სი ქო­ნე­ბა და რომ ახ­ლა მდი­და­რი ხართ. მხო­ლოდ ეს და მე­ტი არა­ფერი.
- მე! მდი­და­რი?
- დი­ახ. მი­სი ქო­ნე­ბის მე­მკვ­იდრე.
სი­ჩუ­მე ჩამ­ოვარ­და.
- რა თქმა უნ­და, უნ­და და­ამ­ტკიცოთ თქვე­ნი ვი­ნაო­ბა, - გა­ნაგრძო სენ­ტ-ჯონ­მა. - არავ­ითარი სიძ­ნე­ლე არ იქ­ნე­ბა. შემ­დეგ შეგ­იძლიათ და­ე­პატრონოთ ქო­ნე­ბას. იგი და­ბან­დებ­ულია ინ­გ­ლი­სის სა­ხელმწიფო პრო­ცენ­ტიან ქა­ღ­ალ­დებში; ან­დერძი და სა­ჭი­რო საბ­უთები ბრიგს აქვს.
სი­ახ­ლე შემ­ოვიდა ჩემს ცხოვ­რე­ბაში! მო­გეხ­სე­ნე­ბა, მკი­თხველო, კარ­გია ერთ წუთ­ში სიღ­არ­იბიდან სიმ­დიდ­რე­ში გა­დას­ვლა - ძალ­იან კარ­გი; მაგ­რამ ად­ვი­ლი არ არის მი­სი შეგ­რძნე­ბა ერ­თბა­შად და ამი­ტომ არც სი­ამ­ოვნე­ბა მო­დის მაშ­ინვე. თა­ნაც ხომ არ­სებობს ცხოვ­რე­ბაში სხვა, გაც­ილებით უფ­რო ამა­ღ­ელ­ვე­ბელი და აღ­მაფ­რთოვა­ნე­ბელი ამ­ბები: სიმ­დიდ­რე მყარ­ია, გა­რე სამ­ყარ­ოსგან დამ­ოუკი­დე­ბელი; იდე­ალური არა­ფერ­ია მას­ში: ყვე­ლა­ფერი და­კ­ავ­შირებული მას­თან, მყარ­ია და ფხი­ზე­ლი; მი­სი გამ­ოვლინე­ბაც ასეთ­ივე­ა. არ ხტი და ცმუკ­ავ სი­ხა­რუ­ლით, რო­დე­საც გაი­გებ, რომ ქო­ნე­ბა მი­იღ­ე. მაშ­ინვე იწყებ ფიქრს იმ პას­უხისმგებ­ლობა­სა და საქ­მე­ზე, რო­მე­ლიც მას­თან არის და­კ­ავ­შირებული; ძლი­ერ კმაყ­ოფილე­ბას­თან ერ­თად სე­რი­ო­ზუ­ლი საზ­რუნავიც ჩნდე­ბა და თავ­შე­კ­ა­ვებით, შუბ­ლ­შე­კრ­ულები ვუ­ფიქ­რ­დე­ბით ჩვენს ბედ­ნიე­რე­ბას.
გარ­და ამის, სიტყ­ვას "მე­მკვ­იდრეო­ბა" ყო­ველ­თ­ვის ახ­ლავს თან სიტყ­ვე­ბი: "სიკ­ვ­დი­ლი, და­საფ­ლა­ვე­ბა~. რო­გორც შევ­იტყვე, ბი­ძა­ჩემი - ჩე­მი ერ­თა­დერთი ნა­თე­სავი - გარ­დაც­ვლილა; იმ დღი­დან, რაც გავ­იგე მი­სი არ­სებობის შე­სა­ხებ, ვოც­ნე­ბობ­დი, მე­ნა­ხა. ახ­ლა კი ვე­ღ­ა­რას­ოდეს ვნა­ხავ. მე­რე, ეს ფუ­ლი მი­ვი­ღე მხო­ლოდ მე და არა ჩემ­მა გა­ხა­რებ­ულმა ოჯახ­მა. მარ­ტო მე. უეჭ­ველ­ია, ეს დი­დი წყალ­ობა იყო და დამ­ოუკი­დებლობის გრძნო­ბაც შე­სან­იშნავი რამ გახ­ლდათ. დი­ახ, ვგრძნობ­დი ამას. ეს ფიქ­რი ავ­სებ­და ჩემს გულს.
- შუბ­ლ­ზე ნა­თელი მო­გეფ­ინათ, რო­გორც იქ­ნა, - მითხ­რა მის­ტერ რი­ვერ­სმა. - მეგ­ონა, მედ­უზამ შემ­ოგხე­დათ და ქვად უნ­და ქცეუ­ლიყავით. იქ­ნებ ახ­ლა მა­ინც მკითხოთ, რა ქო­ნე­ბა გერ­გოთ?
- ჰო, რამ­დენი?
- ოჰ, ძალ­იან ცო­ტა. ბევ­რი არა­ფერ­ია. ოცი ათა­სი გირ­ვან­ქა, მგო­ნი. მაგ­რამ რა მოხ­და?
- ოცი ათა­სი გირ­ვან­ქა?
კი­დევ ახა­ლი საო­ცრე­ბა! მე ვვა­რაუდობდი, რომ ოთხი-ხუ­თი ათას­ზე მე­ტი არ იქ­ნებ­ოდა. ამ ახალ­მა ამ­ბავ­მა სუნ­თ­ქ­ვა შემ­იკ­რა ერ­თი წუ­თით. სენ­ტ-ჯონ­მა, რომ­ლის სი­ცი­ლი არას­ოდეს გა­მეგ­ონა, ახ­ლა გაი­ცინა.
- იცით, - თქვა მან, - მკვ­ლელ­ობა რომ ჩა­გედ­ინათ და მე მეთ­ქვა თქვენ­თ­ვის, რომ თქვე­ნი ბო­როტ­მოქ­მე­დე­ბა გამ­ოა­შკ­ა­რა­ვებ­ულია, ალ­ბათ, მაშ­ინაც არ გექ­ნებ­ოდათ ასე­თი გაო­გნებული გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბა.
- თან­ხა ძალ­იან დი­დია. იქ­ნებ რა­მე შეც­დომა­ა?
- არავ­ითარი შეც­დომა.
- იქ­ნებ სწო­რად არ წა­იკი­თხეთ ციფ­რე­ბი, იქ­ნებ ორი ათას­ია.
- და­წერ­ილია ას­ოებით და არა ციფ­რე­ბით - ოცი ათა­სი.
ისე ვიგ­რ­ძე­ნი თა­ვი, რო­გორც საშ­უალო მა­დის მქო­ნე ადამ­იანი გრძნობს ხოლ­მე, რო­დე­საც მარ­ტო მი­უჯ­დე­ბა ასი ადამ­იანისთვის გაშ­ლილ სუფ­რას. მის­ტერ რი­ვერ­სი წამ­ოდგა და ლა­ბა­და ჩაი­ცვა.
- ასე­თი საშ­ინელი ღა­მე რომ არ იყოს, - მითხ­რა მან, - ჰა­ნას გამ­ოგიგზავნიდით; ძალ­იან სას­ოწა­რკ­ვეთილი სა­ხე გაქვთ. ცოდ­ვაა თქვე­ნი მარ­ტო დატ­ოვე­ბა. მაგ­რამ საბ­რალო ჰა­ნა ვერ ივ­ლის ამ თოვ­ლ­ში ჩემ­სავით. მას ძალ­იან მოკ­ლე ფე­ხები აქვს. ასე რომ, უნ­და დაგ­ტო­ვოთ მარ­ტო თქვენს ნა­ღ­ველ­თან. ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა.
ახ­ლა ის კარ­თან იდ­გა და რა­ზას სწევ­და. უცებ ერ­თი აზ­რი და­მე­ბა­და.
- მო­ი­ცა­დეთ! - შევ­ძა­ხე.
- რა იყო?
- მიკ­ვირს, რა­ტომ მოგ­წე­რათ მის­ტერ ბრიგ­ს­მა ჩემ შე­სა­ხებ თქვენ. საი­დან იცო­და, რომ თქვენ, ან რო­გორ წარ­მოიდგინა, რომ თქვენ, რო­მე­ლიც ასეთ გა­და­კ­არგულ ად­გილას ცხოვ­რობთ, და­ეხ­მა­რებოდით მას ჩემს აღმ­ოჩე­ნაში?
- ოჰ! მე მღვ­დელი ვარ, - თქვა მან, - სა­მღვ­დელ­ოე­ბას ხში­რად მი­მარ­თა­ვენ უც­ნა­უ­რი ამ­ბების გა­სა­რკ­ვე­ვად, - ისევ დაი­ჩხა­კუ­ნა რა­ზამ.
- არა. ეს არ არის სა­კ­მარისი ჩემ­თ­ვის! - წამ­ოვიძა­ხე და, მარ­თლაც, მის ნაჩ­ქა­რევ და გაუ­რკ­ვე­ველ პა­სუხ­ში იყო რა­ღ­აც, რა­მაც ჩე­მი ცნო­ბის­მოყ­ვა­რეო­ბა კი­დევ უფ­რო გა­ა­ღვ­ივა.
- ძალ­იან უც­ნა­უ­რი საქ­მე­ა, - ვთქვი მე, - ყვე­ლა­ფერი უნ­და ვი­ცო­დე მის შე­სა­ხებ.
- სხვა დროს გეტყ­ვით.
- არა, ამ სა­ღ­ამოს! ამ სა­ღ­ამოს! - და რო­ცა ზურ­გი აქ­ცია კარს, მე ჩავ­დექი მა­სა და კარს შო­რის. ის სა­კ­მაოდ დაბ­ნეული ჩან­და.
- ვერ­სა­დაც ვერ წახ­ვალთ, სა­ნამ ყვე­ლა­ფერს არ მეტყ­ვით! - წამ­ოვიძა­ხე მე.
- მირ­ჩევ­ნია, სხვა დროს გითხ­რათ.
- მეტყ­ვით! უნ­და მითხ­რათ!
- მირ­ჩევ­ნია, რომ დია­ნამ ან მე­რიმ გითხ­რათ.
რა­სა­კვ­ირველ­ია, ამ წი­ნა­ა­ღმ­დეგ­ობამ ჩე­მი სურ­ვი­ლი უმა­ღ­ლეს მწვერ­ვა­ლამ­დე მი­იყ­ვა­ნა. ის უნ­და და­კ­მაყ­ოფილებულიყო. ასეც ვუთხა­რი.
- მე ხომ გითხა­რით, მტკი­ცე ვარ­-მეთ­ქი, - თქვა მან, - ძნელ­ია ჩე­მი დარ­წმუნე­ბა.
- მეც მტკი­ცე ვარ, შეუ­ძლე­ბელ­ია ჩე­მი თავ­იდან მო­შო­რე­ბა.
- გარ­და ამ­ისა, - გა­ნაგრძო მან, - ცი­ვი ვარ. არავ­ითარი აღგ­ზნე­ბა არ მოქ­მე­დებს ჩემ­ზე.
- მე კი ცეცხ­ლი ვარ და ცეცხ­ლი ალ­ღობს ყი­ნულს. ალ­მა და­ადნო თოვ­ლი თქვენს ლა­ბა­და­ზე. ალ­მა ჩამ­ოად­ინა ის ჩემს ია­ტა­კს და ტა­ლახ­იან ქუ­ჩად აქ­ცია. თუ გსურთ, მის­ტერ რი­ვერს, რომ გა­პატიოთ უდი­დე­სი და­ნა­შაული, სამ­ზა­რეულოს დას­ვრა, მითხა­რით, რაც იცით.
- მაშ, კარ­გი, - მითხ­რა მან. - ვნებ­დები, თუ თქვენს ძლი­ერ სურ­ვილს არა, თქვენს სი­უ­ჯი­უ­ტეს მა­ინც, ისე­ვე რო­გორც ქვა ცვდე­ბა გამ­უდმებული წვე­თებ­ისგან. გარ­და ამ­ისა, ხომ უნ­და გა­ი­გოთ ოდეს­მე, ად­რე თუ გვი­ან, რა მნიშ­ვ­ნელ­ობა აქვს. თქვენ ჯე­ინ ეარი გქვი­ათ?
- რა­სა­კვ­ირველ­ია, ეს სა­კითხი ხომ უკ­ვე გა­ვა­რკვ­იეთ.
- თქვენ, შე­საძ­ლოა, არ იცით, რომ მე თქვე­ნი მოგ­ვა­რე ვარ? რომ ნათ­ლობისას სენტ-ჯონ ეარ რი­ვერ­სი და­მარ­ქვეს?
- რა თქმა უნ­და, არა! ახ­ლა ვიხ­სე­ნებ, რომ მი­ნა­ხავს ასო "ე" თქვენს ინი­ცია­ლებს შო­რის იმ წიგ­ნებ­ში, რომ­ლე­ბიც სხვა­დას­ხვა დროს გითხო­ვებ­იათ ჩემ­თ­ვის, მაგ­რამ არას­ოდეს მი­კი­თხავს, რას ნიშ­ნავ­და ეს. მე­რე რა? მარ­თლაც, - შევ­ჩერდი: თავს ნე­ბა ვერ მი­ვე­ცი, და­მეშ­ვა, გამ­ომე­ხა­ტა სიტყ­ვე­ბით აზ­რი, რო­მე­ლიც და­მე­ბა­და, რო­მელ­საც ხორ­ცი შე­ეს­ხა და ერთ წუთ­ში გამ­ოიკ­ვე­თა, რო­გორც ძლი­ე­რი, მყა­რი შე­საძ­ლებ­ლობა. მოვ­ლე­ნები ჩამ­ოყალ­იბდნენ, მო­ერ­გნენ ერ­თმა­ნეთს და და­ეწ­ყვნენ მწკრ­ივე­ბად. ეჭ­ვი, რომ­ლის რგო­ლე­ბი აქამ­დე უფორ­მო გრო­ვას წარ­მოად­გენ­დნენ, გას­წორდა. ყო­ვე­ლი რგო­ლი სრულ­ყო­ფი­ლი იყო, ერ­თმა­ნეთ­თან მჭიდ­როდ შე­კ­ავ­შირებული. ვიდ­რე სენტ-ჯო­ნი კი­დევ რა­მის თქმას მო­ას­წრებ­და, ქვეც­ნობიე­რად ვი­ცო­დი, რო­გო­რი იყო მდგო­მა­რეო­ბა. მაგ­რამ რად­გა­ნაც მკი­თხველს არ მო­ეთ­ხოვე­ბა ასეთ­ივე ში­ნა­განი აღქ­მა, მე უნ­და გავ­იმეორო მი­სი სიტყ­ვე­ბი:
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი