ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიXIV)
font-large font-small
ბრო­წე­უ­ლის გა­ზაფხუ­ლი (ნაწილიXIV)
სახ­ლი წი­თე­ლი აგუ­რით იყო ნა­შე­ნე­ბი და ში­გა­და­შიგ თეთ­რი, უს­წორ­მას­წო­რო ქვით გაწყო­ბი­ლი. თვა­ლი ვერ მოვ­წყ­ვი­ტე, რო­ცა ეზო­ში შე­ვე­დით.
- რა სი­ლა­მა­ზეა! - აღ­ტა­ცე­ბის­გან ოხ­ვ­რა აღ­მომ­ხ­და, - ასეთ სახ­ლ­ში რა მო­გაწყენს ადა­მი­ანს!
- არ­ცაა მოწყე­ნი­ლი, - ორაზ­რო­ვა­ნი ღი­მი­ლით გად­მომ­ხე­და მირ­ზამ.
მუ­ხის კა­რი, შა­ვი ლა­ქით რომ იყო შე­ღე­ბი­ლი და ოქ­როს­ფე­რი სა­ხე­ლუ­რი ჰქონ­და, ისე­თი ჭრი­ა­ლით გა­ი­ღო, ჩე­მი სოფ­ლის ბე­ღე­ლი გა­მახ­სენ­და.
- ხე­დავ, რო­გორ ჭრი­ა­ლებს? ეს გახ­სე­ნებს იმას, რომ სო­ფელ­ში ხარ.
- ანუ სპე­ცი­ა­ლუ­რა­დაა ასე მოწყო­ბი­ლი?
- რა თქმა უნ­და.
- ჭკვი­ა­ნუ­რი მო­ფიქ­რე­ბაა, - ვთქვი და გა­ო­ცე­ბულ­მა შევ­ხე­დე მირ­ზას, რო­მელ­მაც და­უ­კა­კუ­ნებ­ლად შე­ა­ბი­ჯა სხვის სახ­ლ­ში.
- რა სი­ჩუ­მეა... - ჩა­ვი­ჩურ­ჩუ­ლე, - არა­ვი­ნაა აქ? - წა­მით გუ­ლი შე­მი­ტოკ­და, აქაც ხომ არ შე­მო­მიტყუა-მეთ­ქი.
მან ხე­ლი ჩამ­კი­და და უზარ­მა­ზარ ჰოლ­ში შე­მიძღ­ვა. ის იყო, კი­დევ რა­ღაც უნ­და მეთ­ქ­ვა, რომ ჩემ წინ მე­ო­რე მუ­ხის კა­რი გა­ი­ღო, ისიც ჭრი­ა­ლით და ხან­დაზ­მუ­ლი, თმა­შე­ვერ­ცხ­ლი­ლი ქა­ლი გა­მოჩ­ნ­და, მხრებ­ში ზო­მა­ზე მე­ტად მოხ­რი­ლი.
- მოხ­ვე­დით, მირ­ზა? მგო­ნი, ამ ბო­ლო დროს ყურთ და­მაკ­ლ­და, მან­ქა­ნის ხმა კი არ გა­მი­გია, შვი­ლო.
შვი­ლოო? მე­გო­ნა, მო­მეს­მა. ნუ­თუ დე­და­მი­სია? ასე­თი მო­ხუ­ცი? მირ­ზას ხე­ლი გა­ვაშ­ვე­ბი­ნე და შე­ვე­ცა­დე, თვა­ლებ­ში შე­მე­ხე­და, მაგ­რამ აშ­კა­რად თვალს მა­რი­დებ­და.
- მობ­რ­ძან­დით, საყ­ვა­რე­ლო, ამის­გან ნუ­რა­ფე­რი გიკ­ვირთ, სი­ურ­პ­რი­ზე­ბის დი­დოს­ტა­ტია, - თით­ქოს მი­მიხ­ვ­და ქა­ლი და თვა­ლით მირ­ზა­ზე მა­ნიშ­ნა.
ამ დროს გა­ის­მა სა­ში­ნე­ლი მჭა­ხე ხმა და სახ­ლ­ში უზარ­მა­ზა­რი გერ­მა­ნუ­ლი ნა­გა­ზი ყე­ფით შე­მო­იჭ­რა, ჯერ მირ­ზას მი­ახ­ტა, თა­თე­ბი მკერ­დ­ზე შე­აწყო, ახ­ტა, დახ­ტა და ბო­ლოს ჩემ­კენ და­იძ­რა. ყრუდ შევ­კივ­ლე.
- ჯე­სი! და­ჯე! - უბ­რ­ძა­ნა ჩემ­მა შეფ­მა და ძაღ­ლიც უმალ უკა­ნა თა­თებ­ზე ჩაჯ­და.
- ნუ გე­ში­ნია, არ იკ­ბი­ნე­ბა. უბ­რა­ლოდ, სი­ხა­რულს ასე გა­მო­ხა­ტავს.
ამა­სო­ბა­ში ფე­რი წა­მი­ვი­და. ძაღ­ლე­ბი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, მაგ­რამ იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი იყო მი­სი გა­მო­ჩე­ნა, რომ შე­მე­შინ­და.
- სად ვართ? - მიკ­ნავ­ლე­ბუ­ლი ხმით ამოვ­თ­ქ­ვი.
- ჩემს სახ­ლ­ში, - დამ­ნა­შა­ვის ღი­მი­ლით მო­მი­გო მირ­ზამ, - ეს კი დე­ი­და მარ­თაა, ამ ოჯა­ხის სუ­ლი და გუ­ლი. ცა­მე­ტი წე­ლია, ერ­თად მოვ­დი­ვართ.
- სა­სი­ა­მოვ­ნოა, - ენის ბორ­ძი­კით ჩა­ვი­ლა­პა­რა­კე გა­ოგ­ნე­ბულ­მა.
- ახ­ლა­ვე გა­გიშ­ლით მა­გი­დას, შვი­ლო, თქვენ მო­ის­ვე­ნეთ იქამ­დე, ნამ­გ­ზავ­რე­ბი ხართ. იქით გა­დით, სას­ტუმ­რო ოთახ­ში, აქ ცი­ვა.
- ესე იგი, სა­კუ­თარ სახ­ლ­ში მა­ლუ­ლად მო­მიყ­ვა­ნე და არა­ფე­რი მითხა­რი? აბა, საქ­მი­ა­ნი შეხ­ვედ­რაო? მო­მატყუე, არა?
- მო­გატყუე. ვა­ღი­ა­რებ. - თა­ვი და­მიქ­ნია.
- სულ ეს არის, რაც გინ­დო­და გეთ­ქ­ვა? - წარ­ბე­ბი შევ­ყა­რე.
- დამ­ნა­შა­ვე ვარ... ვი­ნა­ნი­ებ... საკ­მა­რი­სია?
ამო­ვი­ოხ­რე და თა­ვი უკ­მა­ყო­ფი­ლოდ გა­და­ვაქ­ნიე. არა იმი­ტომ, რომ აქ ყოფ­ნა არ მსი­ა­მოვ­ნებ­და, არა­მედ იმი­ტომ, რომ კი­დევ ერ­თხელ მო­მატყუა.
ვი­ყუ­რე­ბო­დი ირ­გ­ვ­ლივ და გა­ო­ცე­ბა უფ­რო და უფ­რო მე­მა­ტე­ბო­და. მთე­ლი ოთა­ხი ხა­ლი­ჩე­ბით იყო მო­ფე­ნილ-შე­ფე­ნი­ლი. იატაკ­ზე, კედ­ლებ­ზე... კედ­ლის ხა­ლი­ჩებ­ზე კი ხმლე­ბი, დამ­ბა­ჩე­ბი, დათ­ვის და ვეფხ­ვის ტყა­ვე­ბი ეკი­და, მგლი­საც კი... ჯიხ­ვის რქე­ბი და რა ვი­ცი, ათას­ნა­ირ სა­მუ­ზე­უ­მო სუ­ვე­ნირს იხი­ლავ­დით.
- რა­ტომ არ მითხა­რი, აქ თუ მოგ­ყავ­დი? - გაბ­რა­ზე­ბულ­მა ვკითხე, რო­ცა ლა­ბა­და ჩა­მო­მარ­თ­ვა და სა­კიდ­რის­კენ გა­ე­მარ­თა.
- რომ მეთ­ქ­ვა, გა­მომ­ყ­ვე­ბო­დი?
- შე­იძ­ლე­ბა გა­მოგ­ყო­ლო­დი კი­დე­ვაც.
- რა­ღაც ეჭ­ვი მე­პა­რე­ბა. ჩემს ბი­ნა­ში ცხრა წუ­თი დარ­ჩი ზუს­ტად, არც მე­ტი, არც ნაკ­ლე­ბი. ამ­სი­შო­რეს კი­დევ... პა­ტა­რა მატყუ­ა­რა ხარ-მეთ­ქი, რომ გე­უბ­ნე­ბი, არ გჯე­რა ჩე­მი, - გა­ი­ცი­ნა.
- შენ კი­დევ დი­დი მატყუ­ა­რა ხარ! - მი­ვა­ხა­ლე, მაგ­რამ რბი­ლი ტო­ნით, გა­უ­ღი­ზი­ა­ნებ­ლად.
- ჰო­და, ბა­რი­ბარ­ში ვართ. - ხმა­მაღ­ლა გა­ი­ცი­ნა და ტა­ში ორ­ჯერ შე­მოჰ­კ­რა.
მი­სი ტა­შის ხმა­ზე კა­რი გა­ი­ღო და ახ­ლა ორი ძაღ­ლი ერ­თად შე­მო­ვარ­და ოთახ­ში.
კვლავ და­ვი­ძა­ბე და სა­ვარ­ძელ­ში ფრთხი­ლად ჩა­ვეშ­ვი, ძაღ­ლე­ბი არ მეც­ნენ-მეთ­ქი. ჯე­სი დი­დი ხნის ნაც­ნო­ბი­ვით მო­ვი­და და ცი­ვი დრუნ­ჩი ხელ­ზე მო­მა­დო.
- ახ­ლა რა ვქნა? - შე­ში­ნე­ბულ­მა ვკითხე მირ­ზას, მაგ­რამ მის­თ­ვის არ შე­მი­ხე­დავს, ჯე­სის არ ვა­ცი­ლებ­დი მზე­რას.
- არა­ფე­რი, ხე­ლი გა­და­უს­ვი და მო­ე­ფე­რე.
ჯე­სი მუ­გუ­ზა­ლი­ვით შა­ვი იყო, შა­ვი და ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი. მე­ო­რე კი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ყა­ვის­ფე­რი შე­ფე­რი­ლო­ბის. ხე­ლი გა­და­ვუს­ვი ზურ­გ­ზე. რე­აქ­ცია არ გა­ინ­ტე­რე­სებთ? ძაღ­ლი მა­შინ­ვე ჩემს ფე­ხებ­თან გაწ­ვა და გა­იტ­რუ­ნა.
- ჩე­მი გაწ­ვ­რ­თ­ნი­ლია, - ეშ­მა­კუ­რი ღი­მი­ლით შე­ნიშ­ნა მირ­ზამ, მე­რე კვლავ ტა­ში შე­მოჰ­კ­რა, ამ­ჯე­რად სამ­ჯერ და ორი­ვე ძაღ­ლი კა­რის­კენ გა­იქ­ცა.
- ეს რაა, ნი­შა­ნი მი­ე­ცი?
- ჰო. ორი ტა­შის შე­მოკ­ვ­რა ჩემ­თან მოს­ვ­ლას ნიშ­ნავს, სა­მი - გა­რეთ გას­ვ­ლას.
- კარ­გად და­გი­გე­შავს... შე­ნი ქა­ლე­ბი­ვით, - ვუკ­ბი­ნე.
- ჰო, ქა­ლე­ბი­სა და ძაღ­ლე­ბის და­გეშ­ვა გა­მომ­დის, - ნიშ­ნის მო­გე­ბით მო­მი­გო.
- აქ მარ­ტო ცხოვ­რობ? - აღარ გან­ვავ­რ­ცე მი­სი ნათ­ქ­ვა­მი, თო­რემ ისევ დავ­ხო­ცავ­დით ერ­თ­მა­ნეთს.
- ჰო, თუ არ ჩავ­თ­ვ­ლით ჰა­რამ­ხა­ნას მე­ო­რე სარ­თულ­ზე.
- რა-ას? - ჩა­ვე­კითხე და მხო­ლოდ მე­რე მივ­ხ­ვ­დი, რომ ხუმ­რობ­და. ეს ჩე­მი კბე­ნის სა­პა­სუ­ხო დარ­ტყ­მა იყო.
ბო­ლოს ოდ­ნავ ჩა­ი­ღი­მა და თქვა:
- მა­პა­ტიე. და­ახ­ლო­ე­ბით ეგეთ შე­კითხ­ვას ვე­ლო­დი. ჰო, მარ­ტო ვცხოვ­რობთ მე და ჩე­მი ძაღ­ლე­ბი. დე­ი­და მარ­თაც თით­ქ­მის მთე­ლი დღე აქაა, ჩვენ გვერ­დით აქვს სახ­ლი. მი­სი მე­უღ­ლეც ხში­რად გვსტუმ­რობს, ეზოს და სა­ქო­ნელს ის უვ­ლის.
- სა­ქო­ნე­ლიც გყავს?
- რა­ტომ არ უნ­და მყავ­დეს? აბა, სო­ფელ­ში სახ­ლი რის­თ­ვის მინ­და?
- და რა... რძე, მა­წო­ნი, ყვე­ლი და რა­მე?
- ყვე­ლა­ფე­რი.
- მე­რე? ყი­დი?
აი, სი­ცი­ლი ახ­ლა უნ­და გე­ნა­ხათ, კი­ნა­ღამ ჩაბ­ჟირ­და. იმ­დენ ხანს იცი­ნო­და, სა­ნამ მეც არ გა­მა­ღი­მა. კი­დევ კარ­გი, მარ­თა შე­მო­ვი­და დატ­ვირ­თუ­ლი ლან­გ­რით, თო­რემ მირ­ზა ალ­ბათ აღარ გა­ჩერ­დე­ბო­და.
ერ­თ­მა­ნეთ­ზე დაწყო­ბი­ლი თეფ­შე­ბი სავ­სე იყო ხა­ჭა­პუ­რე­ბით, შემ­წ­ვა­რი ქათ­მის ხორ­ცით, ყვე­ლით, მწნი­ლით...
- მარ­თა დე­ი­და, რა ამ­ბა­ვია, უნ­და გაგ­ვა­სუ­ქო? - ალერ­სი­ა­ნად და­ტუქ­სა მა­მა­კაც­მა.
- შენ ხომ ყო­ველ­დღე არ მოგ­ყავს აქ ახალ­გაზ­რ­და მან­დი­ლოს­ნე­ბი, შვი­ლო. ძლივს ქა­ლის ნახ­ვას ვე­ღირ­სე ამ სახ­ლ­ში და... - მარ­თამ თეფ­შე­ბი და კერ­ძე­ბი მა­გი­და­ზე და­ა­ლა­გა და გა­ვი­და.
- შვი­ლი­ვით გი­ყუ­რებს, არა? - მირ­ზას გა­დავ­ხე­დე.
- ჰო, ცხრა­მე­ტი წლის ბი­ჭი ჰყავთ და­ღუ­პუ­ლი, სხვა აღა­რა­ვინ გა­აჩ­ნი­ათ ქვე­ყა­ნა­ზე.
- ხელ­ფასს უხ­დი?
მირ­ზამ შუბ­ლი შე­იჭ­მუხ­ნა.
- არა, რას ამ­ბობ! დე­და­ჩე­მის დე­ი­დაა, ხელ­ფასს რო­გორ ვა­კად­რებ, მაგ­რამ ისე სულ ვეხ­მა­რე­ბი, ფუ­ლი­თაც და სხვა რა­მე­ე­ბი­თაც. ისე­თი ახ­ლო­ბე­ლია ჩე­მი, რომ ნუ გა­გიკ­ვირ­დე­ბა, ასე რომ იქ­ცე­ვა. ჩე­მი პი­რა­დი ცხოვ­რე­ბაც ისე­ვე აინ­ტე­რე­სებს, რო­გორც თა­ვი­სი შვი­ლის და­ა­ინ­ტე­რე­სებ­და.
- ანუ?
- ჰგო­ნია, რომ შენ ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ხარ.
- ააა! იმი­ტო­მაც და­იზღ­ვია თა­ვი, თით­ქოს ამ სახ­ლ­ში ქა­ლი პირ­ვე­ლად ნა­ხა? ნა­მუ­სი მოგ­წ­მინ­და?
მირ­ზამ კო­პე­ბი შე­იკ­რა. გა­მომ­ც­დე­ლად შე­მომ­ხე­და თვა­ლებ­ში და ყრუდ ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა:
- ეს ჩე­მი სახ­ლია, სა­დაც ცხოვ­რობ­და მა­მა­ჩე­მი, დე­და­ჩე­მი, ახ­ლა მე... ეს სუფ­თა კე­რაა, ჰა­რამ­ხა­ნა მარ­თ­ლა კი არ მაქვს. - ისე ხაზ­გას­მით თქვა, რომ შემ­რ­ცხ­ვა.
- `იმ­ნა­ი­რი~ შეხ­ვედ­რე­ბის­თ­ვის სხვა ად­გი­ლე­ბი არ­სე­ბობს, ანი­კა, შენ მა­გა­ზე ნუ წუხ­ხარ, - კვლავ მო­იშ­ვე­ლია თა­ვი­სი ირო­ნია.
წარ­ბი არ შე­მიხ­რია, ვი­თომ მე არ მე­ხე­ბო­და მი­სი იდუ­მა­ლი მარ­შ­რუ­ტე­ბის, სა­მა­ლა­ვე­ბი­სა და გა­და­ად­გი­ლე­ბე­ბის ამ­ბა­ვი, თუმ­ცა კი მივ­ხ­ვ­დი, რომ გა­და­ვამ­ლა­შე. ეს ეჭ­ვი­ა­ნო­ბას უფ­რო ჰგავ­და ჩე­მი მხრი­დან.

სა­დი­ლის შემ­დეგ დე­სერ­ტ­საც შე­ვე­ქე­ცით. შო­კო­ლა­დის ტორ­ტი და ყა­ვაც გემ­რი­ე­ლად მი­ვირ­თ­ვი.
- ნამ­ცხ­ვა­რი არ გა­სუ­ქებს? - მკითხა მირ­ზამ.
- არა, რაც უნ­და ვჭა­მო, გრამს არ მო­ვი­მა­ტებ, - ღი­მი­ლით მი­ვუ­გე.
- მა­გა­რია. მე კი­დევ ვე­პა­რე­ბი ხოლ­მე ტკბილს, რად­გან მა­სუ­ქებს. სა­მი წლის წინ ისე­თი ღი­პი მქონ­და, ძლივს და­ვიგ­დე, სულ ვვარ­ჯი­შობ­დი.
- შენ და ღი­პი? ვერ წარ­მო­მიდ­გე­ნია, - გა­ვოც­დი.
- შენ წარ­მო­იდ­გი­ნე, ჰო. ასე­თე­ბიც ხდე­ბა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში.
- ქა­ლებს ღი­პი­ა­ნიც მოს­წონ­ხარ? - ისევ გა­მის­წ­რო ენამ წინ და ტუჩ­ზე ვიკ­ბი­ნე.
- ქა­ლებს ჩე­მი ფუ­ლი უფ­რო მოს­წონთ, ვიდ­რე მე ან ჩე­მი ღი­პი, - ერთ წი­ნა­და­დე­ბა­ში ყვე­ლა­ფე­რი გა­მი­შიფ­რა.
- მაგ­რამ ხომ შე­იძ­ლე­ბა, გულ­წ­რ­ფე­ლა­დაც შე­უყ­ვარ­დე? ასეთ რა­მეს რა­ტომ გა­მო­რიცხავ?
- შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ქა­ლის გა­მოც­ნო­ბას დი­დი ფი­ლო­სო­ფია არ უნ­და, ეგე­თე­ბი არ მეშ­ლე­ბა, - თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი და ოდ­ნავ ცი­ნი­კუ­რი ტო­ნით მო­მი­გო.
პა­სუ­ხი არ გა­მი­ცია, მა­შინ­ვე ავა­რი­დე მზე­რა, ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბი არ და­ა­ფიქ­სი­როს-მეთ­ქი, თუმ­ცა ამას ახ­ლა აზ­რი არ ჰქონ­და. თუ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ქა­ლე­ბის გა­მოც­ნო­ბის მარ­თ­ლაც ასე­თი `დი­დოს­ტა­ტი~ იყო, დი­დი ხნის წინ ვე­ყო­ლე­ბო­დი გა­შიფ­რუ­ლი.
ნა­შუ­ადღევს სახ­ლის შე­მო­გა­რენ­ში გა­ვი­სე­ირ­ნეთ. საკ­მა­ოდ ცი­ო­და, მაგ­რამ ისე მსი­ა­მოვ­ნებ­და მის გვერ­დით გავ­ლა, სი­ცი­ვე აღარ მა­დარ­დებ­და. რო­ცა უკან მოვ­ბ­რუნ­დით, ეზოს გვერ­დით უეც­რად ბრო­წე­უ­ლის ხე­ე­ბის რიგს გა­და­ვაწყ­დი.
- ვაი! ეს შე­ნი ბრო­წე­უ­ლე­ბია?
- კი, ჩე­მია. რომ გად­მო­ვე­დით იმ წელს დავ­რ­გე და აი, რამ­ხე­ლე­ბი გა­ი­ზარ­დ­ნენ. შე­მოდ­გო­მა­ზე და­ხუნ­ძ­ლუ­ლია ხოლ­მე აქა­უ­რო­ბა.
- რა სას­წა­უ­ლია, ხე­დავ? აი, ერთს კვირ­ტი აქვს უკ­ვე. ასე ად­რი­ა­ნად აყ­ვავ­და?
- რას გა­ი­გებ, ალ­ბათ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია. ბრო­წე­უ­ლებ­საც უდ­გე­ბათ თა­ვი­ან­თი გა­ზაფხუ­ლი, რო­ცა ვინ­მე შე­უყ­ვარ­დე­ბათ.
- ბრო­წე­უ­ლებ­სა-ც? - ც-ს მახ­ვი­ლი და­ვას­ვი.
- ბრო­წე­უ­ლებ­სა-ც. - მოკ­ლედ მო­მი­გო და აღარ გა­ნავ­რ­ცო, ც-ში კი­დევ ვინ ან რა იგუ­ლის­ხ­მა.
- მიყ­ვარს ბრო­წე­უ­ლი.
- ვი­ცი, რომ გიყ­ვარს, ბე­ბი­ა­შენ­მა მითხ­რა, მაგ­რამ ასე ძა­ლი­ან რა­ტომ გიყ­ვარს?
- იმი­ტომ, რომ ყვე­ლა­ზე სა­ო­ცა­რი მცე­ნა­რეა. ჯერ ხომ უც­ნა­ურ­ზე უც­ნა­უ­რი ყვა­ვი­ლი აქვს. თით­ქოს გვირ­გ­ვინ­ში ზის. გვირ­გ­ვი­ნი მყა­რია, ყვა­ვი­ლი კი სიფ­რი­ფა­ნა­ზე სიფ­რი­ფა­ნა. მე­რე რო­გო­რი ფორ­მა აქვს, რო­გო­რი ფე­რი... სურ­ნე­ლი? რა­ღაც­ნა­ი­რად მძი­მე, მაგ­რამ არო­მა­ტუ­ლი. ძლი­ერ ქალს მა­გო­ნებს ბრო­წე­უ­ლის ყვა­ვი­ლი.
- ანუ შენს თავს, არა? შენს თავს ბრო­წე­უ­ლის ყვა­ვილს ადა­რებ, ხომ?
გავ­წით­ლ­დი. მარ­თალს ამ­ბობ­და. ჩემს თავს ყო­ველ­თ­ვის ამ მცე­ნა­რის ყვა­ვილს ვა­და­რებ­დი. მი­სი შე­კითხ­ვა პა­სუხ­გა­უ­ცე­მე­ლი დავ­ტო­ვე.
- შე­ნი გა­ზაფხუ­ლი რო­დის დგე­ბა, ანი­კა?
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე ოდ­ნავ შევ­კ­რ­თი. ვერ მივ­ხ­ვ­დი, რა­ტომ მე­კითხე­ბო­და.
- არ ვი­ცი... ალ­ბათ თა­ვის დრო­ზე, რო­ცა გა­ზაფხუ­ლი იწყე­ბა.
- გა­გიკ­ვირ­დე­ბა, ცო­ტა ად­რე რომ და­გიდ­გეს?
- რო­გორც ამ ბრო­წე­უ­ლის გა­მიკ­ვირ­და?
- თუნ­დაც.
- არ ვი­ცი... შე­იძ­ლე­ბა გა­მიკ­ვირ­დეს, შე­იძ­ლე­ბა არა.
- ხომ არ შეგ­ცივ­და? შე­გა­კან­კა­ლა... - უცებ მჭიდ­როდ მი­მიკ­რა მხარ­ზე და თმა­ზე ხე­ლი გა­და­მის­ვა. - ნე­ბას რომ მომ­ცემ­დე, გა­გათ­ბობ­დი.
- ეჭ­ვიც არ მე­პა­რე­ბა, - შე­ვე­ცა­დე, უდარ­დე­ლად მეთ­ქ­ვა, მაგ­რამ რო­დე­საც წინ გა­და­მიდ­გა და თი­თით ჩე­მი ტუ­ჩე­ბის კონ­ტუ­რი მო­ხა­ზა, სა­ხე­ზე ისე­თი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა აღე­ბეჭ­და, რომ სუნ­თ­ქ­ვა შე­მეკ­რა.
- შე­ნი ტუ­ჩე­ბი პირ­და­პირ იხ­ვე­წე­ბი­ან, მა­კო­ცე­თო. იცო­დი ეს?
მი­სი და­ბა­ლი, მო­მა­ჯა­დო­ე­ბე­ლი ხმის­გან გულ­მა უფ­რო გა­მა­ლე­ბით და­მიწყო ძგე­რა, სის­ხ­ლ­მა კი ისე­თი შხუ­ი­ლით და­ირ­ბი­ნა სხე­უ­ლი, მე­გო­ნა, გა­რე­და­ნაც კი შე­მეტყო­ბო­და. პი­რი გა­ვა­ღე, რომ მე­პა­სუ­ხა, მირ­ზა კი ისე და­მეძ­გე­რა ტუ­ჩებ­ში, თით­ქოს მა­თი მოკ­ვ­ნე­ტა სურ­სო.
- ოოო, ძა­ლი­ან გემ­რი­ე­ლია... თაფ­ლი­ვით. შენ რა, ფუტ­კა­რი ხარ?
ახ­ლა უკ­ვე აღარ მცი­ო­და.
- მირ­ზა... - ძლივს ამოვ­თ­ქ­ვი და ჩემ­ხე­ლა ნერ­წყ­ვი გა­და­ვა­გო­რე.
- არა, არა! არა­ფე­რი თქვა! არც ერ­თი სიტყ­ვა! ლა­პა­რა­კი ჩვენ სი­კე­თემ­დე არ მიგ­ვიყ­ვანს, ზუს­ტად ვი­ცი. მე ვი­მოქ­მე­დებ, შენ კი მომ­ყე­ვი, - ამ სიტყ­ვე­ბით კვლავ ტუ­ჩებ­ზე და­მე­წა­ფა.
ღმერ­თო, რო­გო­რი სი­ხარ­ბით მკოც­ნი­და! ღმერ­თო! რო­გორ მიყ­ვარ­და ეს კა­ცი!
რა­ღაც სა­ოც­რე­ბებს სჩა­დი­ო­და ჩე­მი ყუ­რის ძირ­ში, ჩემს ყელ­ზე... ეს არ იყო კოც­ნა, ეს უფ­რო მე­ტი იყო, ვიდ­რე კოც­ნა! ჩე­მი სხე­უ­ლი ბრმად პა­სუ­ხობ­და, მი­სი მო­ფე­რე­ბა სა­ში­ნელ ხან­ძარს ან­თებ­და ჩემს გულ­ში.
ღმერ­თო, რა სიბ­რ­მა­ვეა! რა იდი­ო­ტუ­რი სიბ­რ­მა­ვეა, ღმერ­თო! რა სა­გან­გა­შო! ასე­თი კა­ცის შეყ­ვა­რე­ბა უფ­ს­კ­რულ­ში გა­და­ჩეხ­ვის ტოლ­ფა­სია.
არაფ­რის დი­დე­ბით არ უნ­და გა­ი­გოს, რომ მიყ­ვარს. ამ დამ­ცი­რე­ბის გა­და­ტა­ნა ისე­ვე გა­მი­ჭირ­დე­ბა, რო­გორც ზამ­თ­რის გა­და­ტა­ნა მი­ჭირს ხოლ­მე. ზამ­თარს ვერ ვგუ­ობ, სულ მცი­ვა. მე ზაფხუ­ლის გო­გო ვარ, რაც უნ­და ცხე­ლო­დეს, მა­ინც კარ­გად ვგრძნობ თავს. წე­სით, აპ­რი­ლის ბო­ლოა და ახ­ლა აღარ უნ­და მცი­ო­დეს, მაგ­რამ ვე­რა, ჯერ ვერ გათ­ბა ჩე­მი სხე­უ­ლი. მცი­ვა­ნა ვარ და რა ჩე­მი ბრა­ლია?
რა შეც­დო­მა და­ვუშ­ვი. ეს სა­ში­ნე­ლი კა­ცი რამ შე­მაყ­ვა­რა? გარ­და იმი­სა, რომ უსაზღ­ვ­რო ცი­ნი­კო­სია და ნარ­ცი­სი­ვით თა­ვის თავ­ზე შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი, ქა­ლე­ბის მთე­ლი ბა­ნა­კი დას­დევს უკან. ჩვენ შო­რის რომც გა­ი­ბას სე­რი­ო­ზუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა, ამას რა გა­ა­ჩე­რებს? მე ვარ მი­სი დამ­კა­ვე­ბე­ლი? გა­მო­რიცხუ­ლია. ყო­ველ ფე­ხის ნა­ბიჯ­ზე გა­მამ­წა­რებს, წა­რა­მა­რა მი­ღა­ლა­ტებს და სად ვდიო მე­რე მის ქა­ლებს? თა­ნაც, ყო­ვე­ლი მათ­გა­ნი სა­სიყ­ვა­რუ­ლო საქ­მე­ებ­ში გა­მობ­რ­ძ­მე­დი­ლია, იცი­ან, თა­ვი რო­გორ მო­ა­წო­ნონ და რო­გორ და­ა­ბან. თუმ­ცა ამას დაბ­მუ­ლის არა­ფე­რი ეტყო­ბა, აქამ­დე ერ­თ­მაც კი ვერ გა­ა­ბა ოჯა­ხურ მა­ხე­ში.
კოც­ნა გა­ჭი­ა­ნურ­და და ვიგ­რ­ძე­ნი, რო­გორ და­მე­ბე­რა კერ­ტე­ბი. ჩემ­მა მკერ­დ­მა პირ­ველ­მა იგ­რ­ძ­ნო, რომ პრო­ცე­სი სა­შიშ ფა­ზა­ში შე­ვი­და.
- მირ­ზა, გთხოვ... - მკვეთ­რად გა­ვე­რი­დე, მაგ­რამ რო­გორც კი მი­სი სხუ­ლის სით­ბო მომ­ცილ­და, თით­ქოს მი­ტო­ვე­ბუ­ლად ვიგ­რ­ძე­ნი თა­ვი.
- ვი­ცი, ვი­ცი, ჩვენ აღა­რა­ფე­რი გვა­კავ­ში­რებს ერ­თ­მა­ნეთ­თან, - ჩურ­ჩუ­ლით მითხ­რა, - მაგ­რამ ისე­თი ტკბი­ლი ხარ, რომ... ჩე­მი პა­ტა­რა ფუტ­კა­რი ხარ შენ.
სწო­რედ ამ ბო­ლო სიტყ­ვებ­მა გა­მა­ღი­ზი­ა­ნა. ალ­ბათ ყვე­ლა ქალს ასე ეფე­რე­ბა, ამ ფრა­ზით, ამ მეტ­სა­ხე­ლით. აი, რო­გორ ნუს­ხავს სა­პი­რის­პი­რო სქესს. რა უნ­და, მი­სი საყ­ვა­რე­ლი გავ­ხ­დე? არა­სო­დეს! აჯო­ბებს, დრო­ზე გავ­ქ­რე მი­სი ცხოვ­რე­ბი­დან, სა­ნამ სი­სუ­ლე­ლე ჩა­მი­დე­ნია. ვგრძნობ, დიდ­ხანს ვერ გა­ვუძ­ლებ ამ მდგო­მა­რე­ო­ბას.

უკა­ნა გზა­ზე რამ­დენ­ჯერ­მე და­ვი­ჭი­რე მი­სი ყუ­რადღე­ბით სავ­სე მზე­რა. ლა­პა­რა­კით ძა­ლი­ან ცო­ტას ლა­პა­რა­კობ­და, ისე, ზო­გად თე­მებ­ზე, მეც ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად ვპა­სუ­ხობ­დი, თით­ქოს ჩვენ შო­რის არა­ფე­რი მომ­ხ­და­რა. რო­ცა ჩემს კორ­პუსს მი­ვუ­ახ­ლოვ­დით, უკ­ვე მო­სა­ღა­მო­ე­ბუ­ლი იყო. ამო­ვარ­დ­ნილ ქარს ღრუბ­ლე­ბი გა­და­ე­რე­კა და ცა მო­ეკ­რი­ა­ლე­ბი­ნა, თუმ­ცა მა­ინც ცი­ო­და. ის იყო, მან­ქა­ნი­დან გად­მოს­ვ­ლა და­ვა­პი­რე, რომ მკლა­ვი და­მი­ჭი­რა.
- მე რამ­დე­ნი­მე დღე­ში მი­ვემ­გ­ზავ­რე­ბი და ალ­ბათ კარ­გა ხნით ვერ გნა­ხავ.
- ჩე­მი ნახ­ვა რა აუცი­ლე­ბე­ლია?
თით­ქოს არც გა­უ­გო­ნია ჩე­მი შე­კითხ­ვა, ისე გა­აგ­რ­ძე­ლა:
- ვი­ცი, რომ და­ბა­დე­ბის დღე გაქვს ცხრა მა­ისს, მე კი აქ არ ვიქ­ნე­ბი, ამი­ტომ ეს პა­ტა­რა სა­ჩუ­ქა­რი მი­ი­ღე ჩემ­გან, - მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ დარ­ცხ­ვე­ნით მე­ლა­პა­რა­კე­ბო­და.
მან უკა­ნა სა­ვარ­ძ­ლი­დან პა­ტა­რა, ოთხ­კუთხა შეხ­ვე­უ­ლი აიღო და მო­მა­წო­და.
გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი მზე­რა ვეს­რო­ლე, გა­მორ­თ­მე­ვას ვა­ჭი­ა­ნუ­რებ­დი.
- გა­მო­მარ­თ­ვი, არ გიკ­ბენს, - ღი­მი­ლით შე­მა­გუ­ლი­ა­ნა.
ფრთხი­ლად ჩა­მო­ვარ­თ­ვი კო­ლო­ფი.
- და გახ­სე­ნი. - თა­ვი­სი მბრძა­ნებ­ლუ­რი ტო­ნი მო­იშ­ვე­ლია.
გავ­ხ­სე­ნი და შე­ში­ნე­ბულ­მა მსუ­ბუ­ქად შევ­კივ­ლე.
- არა, არა! ამას ვერ ავი­ღებ! - მუ­ყა­ოს წი­თელ ყუთ­ში ულა­მა­ზე­სი ბრო­ში იყო, ბრი­ლი­ან­ტის­თ­ვ­ლი­ა­ნი, რო­მელ­საც ბრო­წე­უ­ლის ფორ­მა ჰქონ­და. რო­გორც ჩან­და, ძა­ლი­ან ძვირ­ფა­სი.
- რა­ტო­მაა, რომ ჩემს ნაც­ნობ ქა­ლებს შო­რის შენ ერ­თა­დერ­თი ხარ, რო­მე­ლიც ყო­ველ ჯერ­ზე ხმა­ურს ტეხს, რო­ცა მინ­და პა­ტა­რა სი­ურ­პ­რი­ზი გა­ვუ­კე­თო? - ცი­ვად მკითხა და თა­ვი­სი შე­უც­ვ­ლე­ლი სა­ფირ­მო მზე­რით ლა­მის გამ­ხ­ვ­რი­ტა.
- შენ ამას პა­ტა­რა სი­ურ­პ­რიზს ეძა­ხი? ამის სა­ყიდ­ლად ჩე­მი ერ­თი წლის ხელ­ფა­სიც არ მე­ყო­ფო­და!
ამით უნ­და, რომ მო­მის­ყი­დოს? პა­ტა­რა ბავ­შ­ვი ვარ, კან­ფე­ტით რომ მი­იტყუ­ე­ბენ? ამის იმე­დი არ ჰქონ­დეს!
- ჩათ­ვა­ლე, რომ ეს ერ­თი მცი­რე რეკ­ვი­ზი­ტია იმ სპექ­ტაკ­ლ­ში, რო­მელ­საც მე და შენ ვთა­მა­შობთ.
- მე არა­ფერს არ ვთა­მა­შობ და თუ შენ თა­მა­შობ, მარ­ტო მო­გი­წევს გაგ­რ­ძე­ლე­ბა! - აღ­შ­ფო­თე­ბას ვერ ვმა­ლავ­დი.
- რა გე­მარ­თე­ბა? ეს მხო­ლოდ სა­ჩუ­ქა­რია შე­ნი და­ბა­დე­ბის დღის აღ­სა­ნიშ­ნა­ვად. გა­სა­გე­ბია? - ლა­მის ხე­ლი­დან გა­მომ­გ­ლი­ჯა ბრო­ში, ყუთ­ში ჩა­აბ­რუ­ნა და ხელ­ში ძა­ლით მო­მა­ჩე­ჩა.
კი­დევ ერთ შეც­დო­მას ვუშ­ვებ­დი ამ სა­ჩუქ­რის მი­ღე­ბით, მაგ­რამ ამის თქმაც ვერ გავ­ბე­დე. არ მინ­დო­და მი­სი და­კარ­გ­ვა. არ ვი­ცი, რი­სი იმე­დი მქონ­და, მაგ­რამ მა­ინც ვე­ლო­დე­ბო­დი სას­წა­ულს.
- რო­ცა სას­წა­უ­ლი არ ხდე­ბა, შენ თვი­თონ უნ­და მო­ახ­დი­ნო იგი, - თით­ქოს ჩემს ფიქრს გა­მო­ეხ­მა­უ­რაო, უცებ მო­მი­ხია, - რო­გორც შენ გიყ­ვარს თქმა, თუ ზღა­პა­რი არ ახ­დე­ბა, ჯა­დო­ქა­რი უნ­და შეც­ვა­ლო. ყვე­ლა­ფე­რი შენ­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი.
მი­სი ქა­რაგ­მა გა­სა­გე­ბიც იყო და გა­უ­გე­ბა­რიც. მა­ინც ვყოყ­მა­ნობ­დი, ვერ გა­და­მეწყ­ვი­ტა, რო­გორ მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი.
- რო­ცა ამას ვყი­დუ­ლობ­დი, რას წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, ძა­ლით თუ მექ­ნე­ბო­და შენ­თ­ვის სა­ჩუ­ქე­ბე­ლი, - მწა­რედ ჩა­ი­ცი­ნა. - აბა, მი­იბ­ნიე პე­რან­გ­ზე.
მი­ვიბ­ნიე. კმა­ყო­ფილს შუბ­ლი გა­ეხ­ს­ნა, შე­უმ­ჩ­ნევ­ლად ჩა­ი­ღი­მა, ჩემ­კენ გად­მო­ი­ხა­რა და ნა­ზად მა­კო­ცა.
- მა­გა­რია! შენ ხარ ქა­ლი, რო­მელ­საც უნ­და კოც­ნი­დე. შენ­თ­ვის ეს ოდეს­მე ვინ­მეს უთ­ქ­ვამს?
ალან­ძულ­მა უარის ნიშ­ნად თა­ვი გა­ვაქ­ნიე.
- ძა­ლი­ა­ნაც კარ­გი... და ნუ მი­ყუ­რებ ისე, თით­ქოს შე­ნი ყვე­ლა კოშ­მა­რუ­ლი სიზ­მა­რი ჩემს სა­ხე­შია მოქ­ცე­უ­ლი. მე კარ­გი ბი­ჭი ვარ, - თქვა მან, თვა­ლი ჩა­მიკ­რა და ძრა­ვა აამუ­შა­ვა.
გაბ­რუ­ე­ბუ­ლი გა­და­ვე­დი მან­ქა­ნი­დან... ის კი წამ­ში გაქ­რა... კოშ­მა­რულ მოჩ­ვე­ნე­ბა­სა­ვით...
და­სას­რუ­ლი შემ­დეგ ნო­მერ­ში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
01.09.2016
მე-13 ნაწილი სადაა?
დალი
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი