თვით­მ­კ­ვ­ლე­ლო­ბა დაკ­ვე­თით (XI)
font-large font-small
თვით­მ­კ­ვ­ლე­ლო­ბა დაკ­ვე­თით (XI)
მა­ი­კო გონს ვერ მო­სუ­ლი­ყო.
დი­ლა გა­თენ­და და ჯე­რაც ვერ აც­ნო­ბი­ე­რებ­და, რაც მოხ­და. უხა­რო­და? სწყინ­და? არა, უფ­რო სინ­დი­სი ქენ­ჯ­ნი­და. ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა ჰქონ­და, თით­ქოს ქმარს უღა­ლა­ტა, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ქმა­რი სა­მი წე­ლია, აღარ ჰყავ­და... მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ნი­კამ­დე გო­ჩა უყ­ვარ­და... მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ სი­ცოცხ­ლის უკა­ნას­კ­ნელ დღე­ებს ით­ვ­ლი­და და მი­სი საქ­ცი­ე­ლის გა­მარ­თ­ლე­ბა თა­ვი­სუფ­ლად შე­იძ­ლე­ბო­და...
გო­ჩას წუ­ხელ დარ­ჩე­ნა უნ­დო­და და არაფ­რით არ და­ა­ნე­ბა. ის კი არა, გა­აგ­დო სახ­ლი­დან. სუ­ლაც არ უნ­დო­და, წა­სუ­ლი­ყო, მაგ­რამ სა­კუ­თა­რი თა­ვის დას­ჯა ასე გა­დაწყ­ვი­ტა. ახ­ლა, გარ­და სიკ­ვ­დი­ლი­სა, კი­დევ ერ­თი მი­ზა­ნი ამოძ­რა­ვებ­და - შუ­რის­ძი­ე­ბა. შუ­რის­ძი­ე­ბა იმ მე­ო­რე მე-ს მი­მართ, რო­მე­ლიც გო­ჩას­კენ მი­ი­წევ­და. თავს იმით იმ­შ­ვი­დებ­და, რომ იმ მო­მენ­ტ­ში მხო­ლოდ სი­სუს­ტემ სძლია, სი­სუს­ტემ, რო­მე­ლიც ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბამ გა­მო­იწ­ვია - თა­ვის დრო­ზე გო­ჩას­თან სექ­სუ­ა­ლუ­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა რომ ჰქო­ნო­და, რო­გო­რი იქ­ნე­ბო­და? და აი, ახ­ლა, რო­ცა ვნე­ბა დაცხ­რა, თა­ვი და­იმ­შ­ვი­და, სა­ბო­ლო­ოდ დარ­წ­მუნ­და, რომ ეს ნა­ბი­ჯი სიყ­ვა­რუ­ლის გა­მო არ გა­და­უდ­გამს. არც იმის გა­მო, რომ `კა­ცი უნ­დო­და~. არა, მას უბ­რა­ლოდ, ის აინ­ტე­რე­სებ­და, რო­გო­რი სექ­სი ექ­ნე­ბო­და ადა­მი­ან­თან, რო­მე­ლიც მთე­ლი ცხოვ­რე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში უყ­ვარ­და.
ამ­წუ­თას მარ­თ­ლა არ უყ­ვარ­და. არა­ვინ უყ­ვარ­და ამ­ქ­ვეყ­ნად, არა­ვინ, შვი­ლის გარ­და, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მან ხე­ლი ჰკრა და ზურ­გი აქ­ცია.
შუ­რის­ძი­ე­ბა... ამ სიტყ­ვის გა­ფიქ­რე­ბამ ღი­მი­ლი მოჰ­გ­ვა­რა. რა არის შუ­რის­ძი­ე­ბა? ეს ის კერ­ძია, რო­მე­ლიც ჩა­ცი­ვე­ბუ­ლი უნ­და მი­ირ­თ­ვა. ჰო­და, ცივ გო­ნე­ბა­ზე იძი­ებს შურს თა­ვის თავ­ზე და ამი­ე­რი­დან გო­ჩას ახ­ლოს არ გა­ი­კა­რებს. რაც მოხ­და, მოხ­და. ეს ალ­ბათ თა­ვის დრო­ზე უნ­და მომ­ხ­და­რი­ყო, მაგ­რამ მა­შინ არც გო­ჩას ეყო გამ­ბე­და­ო­ბა და არც თვი­თონ.
ახ­ლა კი... ახ­ლა კი აი, რო­გო­რი დამ­დ­გა­რა მი­სი ფიქ­რე­ბის მა­მა­კა­ცი. ჰმ... უკ­ვე ორ­მოც­და­ოთხი წე­ლია, მაია ჰქვია, არა­და, იყო პე­რი­ო­დე­ბი, რო­ცა ვი­ღა­ცის­თ­ვის მაო იყო, ვი­ღა­ცის­თ­ვის მაი, სხვე­ბის­თ­ვის მა­ი­კო... ახალ­გაზ­რ­და გო­გომ გა­იც­ნო კი­დევ უფ­რო ახალ­გაზ­რ­და ბი­ჭი და თავ­და­ვიწყე­ბით შე­უყ­ვარ­და, თუმ­ცა ამის უფ­ლე­ბა არ ჰქონ­და. უმ­რავ­ლე­სო­ბის აზ­რით არ ჰქონ­და, თო­რემ მის­თ­ვის ასა­კობ­რივ სხვა­ო­ბას ნამ­დ­ვი­ლად არ შე­უშ­ლია ხე­ლი შეყ­ვა­რე­ბა­ში. თან ისე შე­უყ­ვარ­და, რომ მის გარ­და ირ­გ­ვ­ლივ ვე­რა­ვის და ვე­რა­ფერს ამ­ჩ­ნევ­და. რას არ გა­ა­კე­თებ­და მი­სი გუ­ლის­თ­ვის. რომ ეთხო­ვა, წყალ­შიც გა­და­ვარ­დე­ბო­და, ცეცხ­ლ­შიც და­იწ­ვე­ბო­და. და მა­ინც, რო­ცა გა­დამ­წყ­ვე­ტი მო­მენ­ტი დად­გა, თვი­თონ გად­გა გან­ზე, შუა გზა­ზე მი­ა­ტო­ვა ყვე­ლა­ზე ახ­ლო­ბე­ლი ადა­მი­ა­ნი და ტან­ჯ­ვის­თ­ვის გა­წი­რა.
კი­დევ ერ­თხელ გა­იხ­სე­ნა წუ­ხან­დე­ლი ღა­მე... გო­ჩამ სა­ძი­ნე­ბელ­ში რომ შე­იყ­ვა­ნა, ის­ტე­რი­კა და­ი­მარ­თა, ხე­ლი გა­მიშ­ვიო და რო­გორც კი გა­ოგ­ნე­ბულ­მა მა­მა­კაც­მა სა­წოლ­ზე დას­ვა, ოთა­ხი­დან გა­მო­ვარ­და. სუნ­თ­ქ­ვა­გახ­ში­რე­ბულ­მა და­ავ­ლო სას­მ­ლით სავ­სე ჭი­ქას ხე­ლი და გა­დაკ­რა. შემ­დეგ კი­დევ და­ის­ხა და ისიც და­ლია.
- მარ­ტო სვამ? - მო­ეს­მა გო­ჩას ხმა.
მი­ი­ხე­და. მა­მა­კა­ცი სა­ძი­ნებ­ლის კა­რის ძგი­დეს მიჰ­ყ­რ­დ­ნო­ბო­და გულ­ხელ­დაკ­რე­ფი­ლი და მრავ­ლის­მეტყ­ვე­ლი მზე­რით მის­ჩე­რე­ბო­და.
- თუ გინ­და, შე­მო­მი­ერ­თ­დი... - ხმა­დაბ­ლა მი­უ­გო და კი­დევ ერ­თი ჩა­მო­ას­ხა.
- შენს სი­თა­მა­მეს გა­უ­მარ­ჯოს, რო­მე­ლიც ერთ დროს ასე გაკ­ლ­და, - წარ­ბე­ბის აწე­ვით და­ამ­თავ­რა წი­ნა­და­დე­ბა და მე­სა­მე ჭი­ქა­საც გა­მო­უ­ჩი­ნა ძი­რი.
გო­ჩა ჩქა­რი ნა­ბი­ჯე­ბით მო­უ­ახ­ლოვ­და მა­გი­დას და სკამ­ზე დაჯ­და. თმა­ზე გა­და­ის­ვა ხე­ლი, თა­ვი ჯერ მარ­ჯ­ვ­ნივ შე­ატ­რი­ა­ლა, მე­რე მარ­ცხ­ნივ, ოდ­ნავ ჩა­ახ­ვე­ლა და თა­ვის სავ­სე ჭი­ქას ხე­ლი და­ავ­ლო.
- მე კი შე­ნი სი­თა­მა­მის სადღეგ­რ­ძე­ლოს დავ­ლევ, რო­მელ­მაც სი­ცოცხ­ლე გა­მი­ნა­ხევ­რა, - ყრუდ წარ­მოთ­ქ­ვა, მაგ­რამ და­ლე­ვა გა­და­ი­ფიქ­რა, სავ­სე ჭი­ქა კვლავ მა­გი­და­ზე დად­გა.
- ამას შენ და­ლე­ვას ეძა­ხი?
- ამას მე და­ლე­ვას ვე­ძა­ხი, - გა­ი­მე­ო­რა გო­ჩამ და ქალს თვა­ლი თვალ­ში გა­უ­ყა­რა.
- მე კი ამას ვე­ძა­ხი და­ლე­ვას, - გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბულ­მა მა­ი­კომ გო­ჩას ჭი­ქას ხე­ლი სტა­ცა და ისიც გა­მო­ცა­ლა.
უეც­რად იგ­რ­ძ­ნო, რომ ცუ­დად გახ­და, გუ­ლის­რე­ვის შეგ­რ­ძ­ნე­ბა და­ე­უფ­ლა. სირ­ბი­ლით გა­ვარ­და სა­ა­ბა­ზა­ნო­ში, რომ ღე­ბი­ნე­ბა იქ­ვე არ დას­წყე­ბო­და. კა­რი ჩა­კე­ტა, ცი­ვი წყა­ლი მო­უშ­ვა და სა­ხე შე­უშ­ვი­რა. რა ჯან­და­ბამ და­ა­ლე­ვი­ნა ამ­დე­ნი? რა ეტა­კა?
გო­ჩა სა­ა­ბა­ზა­ნოს კარს მი­ად­გა და და­ა­კა­კუ­ნა.
- მაი, ხომ კარ­გად ხარ?
- კარ­გად ვარ, ახ­ლა­ვე გა­მო­ვალ, - მო­გუ­დუ­ლი ხმით გა­ე­პა­სუ­ხა და თა­ვი რაც შე­ეძ­ლო, მაღ­ლა ას­წია, გუ­ლი რომ არ არე­ო­და.
რო­გორც იქ­ნა, უსი­ა­მოვ­ნო შეგ­რ­ძ­ნე­ბე­ბი გა­უქ­რა, დამ­შ­ვიდ­და. თა­ვი თან­და­თან უბ­რუვ­დე­ბო­და. დათ­ვ­რა. რა სუ­ლე­ლია! მის­თ­ვის დათ­რო­ბა რო­გორ შე­იძ­ლე­ბო­და? არა­და, რა სა­სი­ა­მოვ­ნო მდგო­მა­რე­ო­ბაა, რო­ცა მთვრა­ლი ხარ. ყვე­ლა­ფე­რი ად­ვი­ლი გეჩ­ვე­ნე­ბა, ყვე­ლა­ფე­რი გი­ხა­რია, გგო­ნია, რომ მთებს გა­და­აბ­რუ­ნებ. ამ დროს ყვე­ლა გიყ­ვარს, და­უ­ძი­ნე­ბე­ლი მტე­რიც კი ახ­ლო­ბელ ადა­მი­ა­ნად შე­იძ­ლე­ბა მო­გეჩ­ვე­ნოს.
სას­მე­ლი უფ­რო და უფ­რო ეკი­დე­ბო­და. უეც­რად გუ­ლის კოვ­ზი აეწ­ვა. გულ­ძ­მარ­ვა და­ეწყო. რო­გორც ჩანს, ისევ აუწია სიმ­ჟა­ვემ. ბო­ლო დროს ხში­რად ემარ­თე­ბა ასე. ალ­ბათ წამ­ლის ბრა­ლია. მი­სი კუ­ჭი აბებს ვერ ინე­ლებს. აბე­ბი მა­ი­ას კუჭს უღი­ზი­ა­ნებს.
კა­რი გა­ა­ღო და გა­მო­ვი­და. გო­ჩა მზე­რას არ აშო­რებ­და.
- მარ­თ­ლა კარ­გად ხარ?
- კი, კარ­გად ვარ, ძა­ლი­ან კარ­გად ვარ, - მა­ი­კომ გა­ი­ღი­მა და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად შე­ნიშ­ნა, რომ ენას უკი­დებ­და.
ღმერ­თო, ოთხ­მა ჭი­ქამ ასე რო­გორ და­ათ­რო? ოჰ... ვინც ეს ღვი­ნო მო­ი­გო­ნა! არას­დ­როს არ უყ­ვარ­და ღვი­ნის და­ლე­ვა. ღვი­ნო მის ორ­გა­ნიზ­მ­ში ყო­ველ­თ­ვის გულ­ძ­მარ­ვას იწ­ვევ­და. სი­თა­მა­მის­თ­ვის და­ლია, მხნე­ო­ბის მო­სა­მა­ტებ­ლად და კი­დევ იმი­ტომ, რომ და­ძა­ბუ­ლო­ბის­გან გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბუ­ლი­ყო. იმი­ტომ, რომ რო­ცა გო­ჩა კვლავ აიტა­ტებს ხელ­ში და სა­ძი­ნებ­ლის კარს ფე­ხის კვრით შე­ა­ღებს, ისევ არ და­უს­ხ­ლ­ტეს ხე­ლი­დან. აი, რა­ტომ და­ლია.
მთვრა­ლი ქა­ლი ყო­ველ­თ­ვის ადეკ­ვა­ტუ­რი ვერ არის. მთვრა­ლი, გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბუ­ლი და დაბ­ნე­უ­ლი ქა­ლი კი სა­ერ­თოდ, მო­ა­რუ­ლი კა­ტას­ტ­რო­ფაა. და ამ `მო­ა­რულ­მა კა­ტას­ტ­რო­ფამ~ გა­დაწყ­ვი­ტა, თა­ვი­სი ცხოვ­რე­ბა ახალ ეტაპ­ზე გა­და­ეყ­ვა­ნა, თან ისე გა­და­ეყ­ვა­ნა, რომ რაც შე­იძ­ლე­ბა სა­სურ­ვე­ლი ყო­ფი­ლი­ყო, რომ ერთ დროს სა­ფი­ცა­რი მა­მა­კა­ცის­თ­ვის იმე­დი არ გა­ეც­რუ­ე­ბი­ნა.
ერ­თხანს უხ­მოდ შეს­ც­ქე­როდ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს. ერ­თ­მა­ნე­თის მზე­რა­ში კითხუ­ლობ­დ­ნენ, რა უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო შემ­დე­გი ნა­ბი­ჯი.
ის იყო, მა­ი­კომ მო­რი­გი წი­ნა­და­დე­ბის სათ­ქ­მე­ლად პი­რი გა­ა­ღო, რომ მა­შინ­ვე და­უ­მუ­წეს... კოც­ნით. რა უნ­და და­ერ­ქ­ვას იმას, რაც ამის შემ­დეგ იყო? სი­გი­ჟე და სხვა არა­ფე­რი... გა­ხე­უ­ლი კა­ბა, მო­უთ­მენ­ლო­ბის გა­მო წე­სი­ე­რად რომ ვერ გა­ხა­დეს... აყი­რა­ვე­ბუ­ლი სკა­მი, მო­უთ­მენ­ლო­ბის გა­მო წა­ბორ­ძი­კე­ბულ მამრს ფე­ხებ­ში რომ გა­მო­ე­დო... ორი ერ­თ­მა­ნეთ­ში გა­დახ­ლარ­თუ­ლი სხე­უ­ლი, რომ­ლებ­საც არ შე­ეძ­ლოთ, ერ­თ­მა­ნეთს მოს­წყ­დო­მოდ­ნენ... ვნე­ბა, რო­მე­ლიც მომ­ს­კ­დარ­მა ტალ­ღამ წა­ლე­კა... სურ­ვი­ლი, რო­მე­ლიც ორი­ვეს გა­გი­ჟე­ბას უქად­და... ჩურ­ჩუ­ლი, რო­მელ­საც ში­გა­და­შიგ ვნე­ბი­ა­ნი შე­კივ­ლე­ბა ცვლი­და... სი­ა­მოვ­ნე­ბა, რო­მე­ლიც ფე­ი­ერ­ვერ­კი­ვით თვალ­წინ სკდე­ბო­და... რა იყო ეს, თუ არა სი­გი­ჟე?
არა, მა­ი­კოს ახ­ლა გრძნო­ბე­ბი არ სჭირ­დე­ბა. ის მშვი­და­დაა თა­ვის სამ­ყა­რო­ში. იგი მა­ლე და­ტო­ვებს აქა­უ­რო­ბას და კი­დევ ერ­თხელ რა­ტომ ატ­კი­ნოს გუ­ლი ადა­მი­ანს, რო­მელ­საც დღემ­დე ვერ და­უ­ვიწყე­ბია? ისი­ნი ყვე­ლაფ­რით გან­ს­ხ­ვავ­დე­ბი­ან ერ­თ­მა­ნე­თი­სა­გან. გო­ჩას თა­ვი­სი ცხოვ­რე­ბა აქვს, მა­ი­ას - თა­ვი­სი. გო­ჩას თა­ვი­სი ასა­კი აქვს, მა­ი­ას - თა­ვი­სი. გო­ჩას გზა პირ­და­პირ მი­დის და მო­ას­ფალ­ტე­ბუ­ლია, მა­ი­ა­სი კი ჩიხ­ში შე­დის და ოღ­რო­ჩოღ­როა.
- მე­ტად აღარ გან­მე­ორ­დე­ბა ეს, - ჩურ­ჩუ­ლით წარ­მოთ­ქ­ვა, რო­ცა სუ­ლი მო­ით­ქ­ვეს და აზ­როვ­ნე­ბის უნა­რი და­უბ­რუნ­დათ.
- რა­ტომ? - გო­ჩამ ბა­ლი­ში აიმაღ­ლა და გვერ­დ­ზე გად­მობ­რუნ­და, თა­ვით ხე­ლის­გულს და­ეყ­რ­დ­ნო და მა­ი­კოს მი­ა­ჩერ­და.
- არ ვარ იმ ასაკ­ში, კა­ცებ­ში ვირ­ბი­ნო, - გა­ბუ­ტუ­ლი ბავ­შ­ვი­ვით ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა.
- დარ­ბი­ხარ რო? - ორაზ­როვ­ნე­ბა გა­ის­მა გო­ჩას ხმა­ში.
მა­ი­კო წა­მოჯ­და და გამ­ჭო­ლი მზე­რა მი­აპყ­რო.
- რა გინ­და ჩემ­გან, გო­ჩა? - შე­ე­კითხა და თა­ვი იმ შტერ მოს­წავ­ლე­სა­ვით იგ­რ­ძ­ნო, ორ­ჯერ ორი რომ არ იცის, რამ­დე­ნია.
- არა­ფე­რი, - თქვა გო­ჩამ, ამო­ი­ოხ­რა და ლო­გინ­ზე გუ­ლაღ­მა გა­ი­შო­ტა.
- მა­შინ რა­ტომ ხარ ჩემ­თან? რა გინ­და?
- შენ მინ­დი­ხარ.
ოჰო... საკ­მა­ოდ და­მა­ჯე­რე­ბე­ლი პა­სუ­ხია!
- რა­ტომ?
- მო­მე­ნატ­რე და იმი­ტომ.
ო, ღმერ­თო, მი­ე­ცი მა­ი­ას მოთ­მი­ნე­ბა, რო­გორ­მე და­ეხ­მა­რე, რომ ისევ ის­ტე­რი­კა არ და­ე­მარ­თოს!
- რა­ტომ მო­გე­ნატ­რე?
- იმი­ტომ!
აი, ახ­ლა კი ვერ შე­ი­კა­ვა თა­ვი.
- მო­მის­მი­ნე, რა უნ­და გითხ­რა! - ქალ­მა ფე­ხე­ბი მო­ხერ­ხე­ბუ­ლად მო­ირ­თხა, მკერ­დ­ზე ზე­წა­რი აიფა­რა და ჩქარ-ჩქა­რა მი­ა­ყა­რა, - მე ორ­მოც­და­ოთხი წლის ქა­ლი ვარ, ყვე­ლას­გან და­ფა­სე­ბუ­ლი, სო­ლი­დუ­რი ადა­მი­ა­ნი და არა­ვის არ ვა­ლა­პა­რა­კებ ჩემ­ზე ზედ­მე­ტებს. ხომ გეს­მის, რას ვგუ­ლის­ხ­მობ? ეს ყვე­ლა­ფე­რი იმი­ტომ გა­ვა­კე­თე, რომ ცხოვ­რე­ბა­ში ერ­თხელ მა­ინც გვქო­ნო­და ის, რაც არას­დ­როს გვქო­ნია.
- სექ­სი, - სიტყ­ვა შე­აშ­ვე­ლა გო­ჩამ.
- ჰო, სექ­სი. ჰო­და, მორ­ჩა. ეს სა­ღა­მო და­გეხ­მა­რე­ბა, რომ სა­ბო­ლო­ოდ გა­თა­ვი­სუფ­ლ­დე ჩემ­ზე ფიქ­რის­გან. რაც გტან­ჯავ­და ამ წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში, მხო­ლოდ ეს იყო - და­უკ­მა­ყო­ფი­ლებ­ლო­ბის შეგ­რ­ძ­ნე­ბა და მე­ტი არა­ფე­რი. ამი­ე­რი­დან ეგ აღარ შე­გა­წუ­ხებს და მი­ხე­დე შენს პი­რად ცხოვ­რე­ბას. ჩემ­ზე იმედს ნუ და­ამ­ყა­რებ. არ გა­მოვ­დ­გე­ბი ოჯა­ხის­თ­ვის, ზედ­მე­ტად დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლია. ჩვენ შო­რის ექ­ვ­სი წე­ლი ასა­კობ­რი­ვი სხვა­ო­ბა ჩემს სა­სარ­გებ­ლოდ არას­დ­როს მეტყ­ვე­ლებ­და, ახ­ლა - მით უმე­ტეს. ხომ ხე­დავ, მა­ინც შენ­ზე უფ­რო­სად გა­მო­ვი­ყუ­რე­ბი. უნ­და და­მი­ვიწყო... უნ­და და­ვი­ვიწყოთ...
- არ გინ­და, მაი. კი­დევ ერ­თხელ ნუ დამ­ტო­ვებ მარ­ტო. ასე არ შე­იძ­ლე­ბა.
- მე უკეთ ვი­ცი, რა ჯო­ბია. შენ ყვე­ლა­ფე­რი წინ გაქვს, წახ­ვალ და სხვას ნა­ხავ.
- სხვა რომ მნდო­მე­ბო­და, მე­ყო­ლე­ბო­და. ამ­დენ წელს არ გა­ვაც­დენ­დი. სექ­სი არა­ფერ შუ­ა­შია. სექ­სი არა­ფერს არ წყვეტს ცხოვ­რე­ბა­ში და ეს შენ ჩემ­ზე კარ­გად იცი.
- წა­დი, გთხოვ... წა­დი და ვნა­ხოთ, ხვალ რა იქ­ნე­ბა, ან ზეგ... დრო მჭირ­დე­ბა.
- ამა­ღამ დავ­რ­ჩე­ბი. შენ ახ­ლა სიმ­თ­ვ­რა­ლე გა­ლა­პა­რა­კებს.
- არა, მთვრა­ლი აღარ ვარ. გა­მი­ა­რა. ბო­ლომ­დე ფხი­ზე­ლი ვარ.
გო­ჩა ად­გა და ჩაც­მა და­იწყო. მა­ი­კო გა­უნ­ძ­რევ­ლად იწ­ვა. რო­ცა მა­მა­კაც­მა კა­რის­კენ გას­წია, მაია არც იმ მო­მენ­ტ­ში გან­ძ­რე­უ­ლა. მხო­ლოდ მა­შინ შე­უკ­რ­თა მხრე­ბი, რო­ცა კა­რი გა­ჯა­ხუნ­და...

და აი, დი­ლა გა­თენ­და. წა­მი­თაც არ მო­უ­ხუ­ჭავს თვა­ლი. სა­შინ­ლად იყო მო­თენ­თი­ლი. ვე­რა­ფერს ვერ გრძნობ­და. მთლი­ა­ნად დაც­ლი­ლი­ყო ემო­ცი­ე­ბის­გან. თა­ვი სა­შინ­ლად უბ­რუ­ო­და. ძლივს გად­მო­ბობღ­და სა­წო­ლი­დან და ფეხ­შიშ­ვე­ლა გა­ტან­ტალ­და სა­ა­ბა­ზა­ნო­ში. ისევ მო­აწ­ვა გუ­ლის­რე­ვა, უფ­რო და უფ­რო აზი­დებ­და. თა­ვი ნი­ჟა­რა­ში ჩაჰ­ყო და...
კარ­გა ხანს იყო ასე და­ყუ­დე­ბუ­ლი, თი­თე­ბით ნი­ჟა­რის კი­დე­ებს ჩაფ­რე­ნი­ლი. მჟა­ვე სითხე ამო­უ­ვი­და მხო­ლოდ, სხვა არა­ფე­რი. სარ­კე­ში ჩა­ი­ხე­და და თა­ვის გა­ფით­რე­ბულ სა­ხეს თვა­ლი შე­ავ­ლო. თით­ქოს მო­ბე­რე­ბუ­ლი­ყო ამ ერთ ღა­მე­ში. ვინ თქვა, სექ­სი ქალს აახალ­გაზ­რ­და­ვებ­სო?
ცხე­ლი წყა­ლი მო­უშ­ვა და ხე­ლი შე­უშ­ვი­რა. მე­რე ოდ­ნავ გა­ა­ნე­ლა წყლის ტემ­პე­რა­ტუ­რა და შხა­პის ქვეშ დად­გა. სი­ა­მოვ­ნებ­და თბი­ლი შხე­ფე­ბი...
რო­ცა ბა­ნა­ო­ბას მორ­ჩა, პირ­სა­ხო­ცი სხე­ულ­ზე შე­მო­იხ­ვია და სამ­ზა­რე­უ­ლოს მი­ა­შუ­რა. კა­რა­დის ზე­და კა­რი გა­მო­ა­ღო, სა­დაც წამ­ლებს ინა­ხავ­და, მო­ძებ­ნა დი­ლით, უზ­მო­ზე და­სა­ლე­ვი აბე­ბი და ორი ცა­ლი ხე­ლის­გულ­ზე და­ი­დო. მთა­ვა­რია, უკან არ ამო­ა­ღე­ბი­ნოს. ნა­ხე­ვა­რი სა­ა­თი რო­გორ­მე უნ­და მო­ი­ცა­დოს, მე­რე რამ­დე­ნი­მე ლუკ­მას შე­ჭამს და ყვე­ლა­ფე­რი კა­ლა­პოტ­ში ჩად­გე­ბა. აბე­ბი პირ­ში გა­და­უ­ძა­ხა და გაზ­გა­სუ­ლი მი­ნე­რა­ლუ­რი წყა­ლი და­ა­ყო­ლა, რო­მე­ლიც ყო­ველ­თ­ვის მომ­ზა­დე­ბუ­ლი ედო ფან­ჯ­რის რა­ფა­ზე. ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი წყლით წა­მალს არას­დ­როს სვამ­და.
დღეს გო­ჩა­ზე აღარ იფიქ­რებს. დღეს უნ­და წე­როს. რო­მა­ნი რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე უნ­და და­ამ­თავ­როს. სი­ცოცხ­ლეც მა­ლე უნ­და და­ამ­თავ­როს, თო­რემ ამ­დე­ნის ატა­ნა უკ­ვე აღარ შე­უძ­ლია. ალ­ბათ რო­გო­რი ტკი­ვი­ლი იქ­ნე­ბა გო­ჩას­თ­ვის, რო­ცა გა­ი­გებს, მაია თა­ვი­სი კორ­პუ­სის წინ მოკ­ლე­სო. ჰო­და, უარე­სად რომ არ გა­უმ­ძაფ­რ­დეს ეს ტკი­ვი­ლი, ამი­ტო­მაც აღარ შეხ­ვ­დე­ბა. არა, შეხ­ვ­დე­ბა, რა­ტო­მაც არა, სტუმ­რად ყო­ველ­თ­ვის მი­ი­ღებს, ოღონდ ისე, ინ­ტი­მუ­რი სი­ახ­ლო­ვის გა­რე­შე. მხო­ლოდ მე­გობ­რულ ატ­მოს­ფე­რო­ში.

შუ­ადღემ­დე ცუდ გუ­ნე­ბა­ზე იყო. ალ­კო­ჰოლ­მა თა­ვი­სი გა­ი­ტა­ნა. ისე­დაც და­ა­ვა­დე­ბულ ორ­გა­ნიზმს სას­მ­ლის ათ­ვი­სე­ბა გა­უ­ჭირ­და. შუ­ადღეს კვლავ წა­უ­ძი­ნა. სადღაც ექ­ვ­სი სა­ა­თი იქ­ნე­ბო­და, რომ გა­ეღ­ვი­ძა. თა­ვი უკეთ იგ­რ­ძ­ნო. საჭ­მე­ლიც ჭა­მა, წა­მა­ლიც მი­ა­ყო­ლა. მე­რე რამ­დე­ნი­მე სა­ა­თი წა­ი­მუ­შა­ვა. ერ­თი უშ­ვე­ლე­ბე­ლი თა­ვი და­წე­რა, გა­და­ი­კითხა, რამ­დე­ნი­მე ად­გი­ლი გა­და­ა­კე­თა, მე­რე შეც­დო­მე­ბი გა­ას­წო­რა და ად­გა. ახ­ლა ვინ­მეს­თან გუ­ლის გა­დაშ­ლა არ აწყენ­და. იქ­ნებ რო­მე­ლი­მე თა­ნამ­შ­რო­მე­ლი მო­ი­ნა­ხუ­ლოს ან და­ქა­ლი? ვის­თან წა­ვი­დეს? კარ­გა ხა­ნია, სტუმ­რად არა­ვის­თან ყო­ფი­ლა. სუფ­თა ჰა­ე­რიც მო­უხ­დე­ბო­და.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად სუნ­თ­ქ­ვა გა­უძ­ნელ­და. რამ­დენ­ჯერ­მე ღრმად ამო­ი­სუნ­თ­ქა და ყვი­რი­ლის­მაგ­ვა­რი ხმა აღ­მოხ­და. ცო­ტა არ იყოს, შე­ე­შინ­და. ად­რე ასე არას­დ­როს და­მარ­თ­ვია. აივან­ზე გა­ვი­და და სა­ხე სა­ღა­მოს ნი­ავს მი­უშ­ვი­რა. ჯე­რაც ცი­ო­და. ეს გა­ზაფხუ­ლიც, რო­გორც სხვა და­ნარ­ჩე­ნი, ცი­ვი გა­მოდ­გა, ცი­ვი, წვი­მი­ა­ნი და ქა­რი­ა­ნი. რა გა­საკ­ვი­რია, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ხომ გა­ზაფხუ­ლი არ იცის. ზამ­თ­რი­დან ქვე­ყა­ნა პირ­და­პირ ზაფხულ­ში გა­დახ­ტე­ბა ხოლ­მე.
ისე და­ღამ­და, გო­ჩას არ და­უ­რე­კავს. ის კი ელო­დე­ბო­და, დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყო, რომ და­უ­რე­კავ­და. კი და­ი­ქა­და, მას­ზე აღარ ვი­ფიქ­რე­ბო, მაგ­რამ არ გა­მო­უ­ვი­და. ძილ­შიც კი მას­ზე ფიქ­რობ­და. თით­ქოს ეძი­ნა და არც ეძი­ნა.
სა­კუ­თა­რი სუნ­თ­ქ­ვა არ მო­ე­წო­ნა. მა­შინ­ვე ტე­ლე­ფონს მი­ვარ­და და თე­მოს და­უ­რე­კა. უთხ­რა, რაც და­ე­მარ­თა, არც ის და­უ­მა­ლავს, რომ წი­ნადღეს ცო­ტა და­ლია. ცო­ტა რამ­დე­ნიაო, იმან ჰკითხა. სა­მი-ოთხი ჭი­ქაო, ამა­ნაც უპა­სუ­ხა. ბევ­რია, ამ­დე­ნი შენ­თ­ვის ძა­ლი­ან ბევ­რია, არ უნ­და და­გე­ლიაო, უსაყ­ვე­დუ­რა ექიმ­მა. რაც შე­იძ­ლე­ბა, ბევ­რი სითხე და­ლიე, რომ ოგა­ნიზ­მი გა­იწ­მინ­დო­სო. თუ რა­მეა, ნე­ბის­მი­ერ დროს და­მი­რე­კე ან `სას­წ­რა­ფო~ გა­მო­ი­ძა­ხეო.
სითხეს მი­ე­ძა­ლა. ჩა­იც და­ლია, კომ­პო­ტიც, მი­ნე­რა­ლუ­რიც... სა­ნამ და­სა­ძი­ნებ­ლად დაწ­ვე­ბო­და, სვა და სვა...
გა­ვი­და ორი დღე, სა­მი... გო­ჩა არ რე­კავ­და. გუ­ლი და­უმ­ძიმ­და. იგ­რ­ძ­ნო, რომ ენატ­რე­ბო­და. მიხ­ვ­და, რომ გო­ჩა მის­თ­ვის ძა­ლი­ან ბევრს ნიშ­ნავ­და. არ ყო­ფი­ლა ისე, რო­გორც ეგო­ნა - რომ ერ­თი სექ­სი მას­თან გან­შო­რე­ბას გა­უ­ად­ვი­ლებ­და. ახ­ლა უფ­რო გა­უმ­ძაფ­რ­და მი­სი ნახ­ვის სურ­ვი­ლი. ებ­რ­ძო­და თავს, არ უნ­დო­და, თვი­თონ და­ე­რე­კა და მო­ე­კითხა, მაგ­რამ თუ მა­მა­კა­ცი თა­ვად და­უ­რე­კავ­და, უკ­ვე იცო­და, რა­საც ეტყო­და - თა­ვის­თან გა­მო­ი­ძა­ხებ­და. ვინ იცის, რამ­დენ­ჯერ გა­ი­მე­ო­რა ფიქ­რებ­ში წი­ნა­და­დე­ბე­ბი, რაც მის­თ­ვის უნ­და ეთ­ქ­ვა.
ის კი ჯი­უ­ტად დუმ­და.
მე­სა­მე სა­ღა­მოც მი­ი­ლია. მთე­ლი დღე ლა­მის კომ­პი­უ­ტერ­თან გა­ა­ტა­რა, წერ­და და წერ­და. გვი­ან ღა­მით კი `ფე­ის­ბუკ­ში~ შე­ვი­და და... იქ ერ­თა­დერ­თი წე­რი­ლი დახ­ვ­და. ლე­ო­ნის­გან იყო.
`რო­გორ ხარ? ხომ არა­ფე­რი შე­იც­ვა­ლა? შენს მი­თი­თე­ბებს ვე­ლო­დე­ბი!~ - წერ­და ქი­ლე­რი.
`მა­ლე!~ - ლა­კო­ნი­უ­რად მის­წე­რა და ის იყო, ქსე­ლი­დან გა­მოს­ვ­ლას აპი­რებ­და, რომ პა­სუ­ხი მა­შინ­ვე მო­უ­ვი­და.
- გა­მარ­ჯო­ბა!
- გა­გი­მარ­ჯოს! - `გა­უ­ღი­მა~ მა­ი­კომ.
- რო­გორ ხარ? - არც ლე­ონ­მა `და­ი­შუ­რა~ ღი­მი­ლი.
- არა მი­შავს რა. თა­ვად?
- მად­ლო­ბა, კარ­გად. რო­დის იქ­ნე­ბა ეგ `მა­ლე~? ლო­დი­ნი დი­დად არ მიყ­ვარს.
- მა­ლე.
- ვაა, უც­ნა­უ­რი ვინ­მე ხარ. ამ­დენს რა­ტომ აჭი­ა­ნუ­რებ?
- სა­ჭი­როა, - მოკ­ლე-მოკ­ლე პა­სუ­ხებს სცემ­და მაია.
- ასე მგო­ნია, თან გინ­დათ იმ ქა­ლის სიკ­ვ­დი­ლი, თან არა. ასეა?
ქალ­მა შუბ­ლი შე­იჭ­მუხ­ნა. `ნე­ტავ ამას ვინ ეკითხე­ბა?~
- არა­ვი­თა­რი `თან~. მინ­და, თა­ნაც ძა­ლი­ან.
- აჰა. `თან~ არა, მაგ­რამ `თა­ნაც~ კი, ხომ?
მა­ი­კომ ისევ `გა­უ­ღი­მა~, ამ­ჯე­რად უპა­სუ­ხოდ.
- ჯერ ვერ და­ად­გი­ნეთ, აგა­ხი­ათ თუ არა ქმა­რი, არა?
მა­ი­ას სი­ცი­ლი აუტყ­და ამის წა­კითხ­ვა­ზე, გა­ამ­ხი­ა­რუ­ლა უც­ნო­ბის ვა­რა­უდ­მა.
- უკ­ვე და­ვად­გი­ნე, ახ­ლა მთა­ვა­რია, ფაქ­ტ­ზე და­ვი­ჭი­რო და მორ­ჩა.
- ვაუ! ეგე­თე­ბიც გე­ხერ­ხე­ბათ?
- მე ყვე­ლა­ფე­რი მე­ხერ­ხე­ბა.
- ყვე­ლა­ფე­რი? სულ ყვე­ლა­ფე­რი?
- დი­ა­ხაც!!! - ძა­ხი­ლის ნიშ­ნე­ბით გა­ამ­ძაფ­რა თა­ვი­სი პა­სუ­ხი.
- მა­შინ მე რას და­მი­ქი­რა­ვე, თვი­თონ მო­გეკ­ლა?
- იმი­ტომ, რომ, მე მხო­ლოდ მე­ხერ­ხე­ბა და პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლი არ ვარ, ასეთ საქ­მეს კი მარ­ტო `მე­ხერ­ხე­ბა~ არ ჰყოფ­ნის.
- ისე, შე­ნი ქმა­რიც ხომ არ მიგ­ვე­ყო­ლე­ბი­ნა? ან, სუ­ლაც, მი­სით ხომ არ დაგ­ვეწყო `ნა­დი­რო­ბა~?
- ჩემს ქმარს მე მო­ვუვ­ლი, არაა პრობ­ლე­მა.
- გა­სა­გე­ბია... კარ­გი, წა­ვე­დი, საქ­მე მაქვს. ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა.
- ნახ­ვამ­დის. მა­ლე მოგ­წერთ, გპირ­დე­ბით.
- და­ვე­ლო­დე­ბი, სხვა რა გზა მაქვს.
გო­ჩამ ლეპ­ტო­პი და­ხუ­რა და თავ­ქ­ვეშ ხე­ლე­ბა­მო­დე­ბუ­ლი სა­წოლ­ზე მიწ­ვა. ესე იგი, ქმა­რი ამა­ხიაო? ნუ­თუ მარ­თა­ლია? გა­მო­დის, მა­ი­ას ვი­ღაც ჰყავს? იმი­ტო­მაც გა­მო­აგ­დო სახ­ლი­დან? მაგ­რამ მას­თან რომ არა­ვინ მი­სუ­ლა? არც თვი­თონ წა­სუ­ლა არ­სად? იქ­ნებ უკ­ვე იცი­ან, რომ ცოლ­მა გა­ი­გო მა­თი რო­მა­ნის შე­სა­ხებ და გა­დაწყ­ვი­ტეს, დრო­ე­ბით აღარ შეხ­ვ­დ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს? ჰო, ასე იქ­ნე­ბა.
უნ­და გა­არ­კ­ვი­ოს, ვინ არის. თუ იმ კა­ცის ვი­ნა­ო­ბა გა­ი­გო, მის ცოლ­საც მი­აგ­ნებს. მე­რე რა­მეს მო­ი­ფიქ­რებს. და­ა­ში­ნებს ბო­ლოს და ბო­ლოს. ან მა­იას აიძუ­ლებს, იმ კაც­ზე უარი თქვას და სა­ერ­თოდ შე­ეშ­ვას. მაგ­რამ მა­ი­ას­თან მი­სას­ვ­ლე­ლი გზა რო­გორ გა­მო­ნა­ხოს? წა­დი და აღარ მოხ­ვი­დეო. ასეთ რა­მეს რომ ქა­ლი გეტყ­ვის, იმას მე­რე რო­გორ­ღა უნ­და მი­ად­გე? სხვა თუ არა­ფე­რი, თავ­მოყ­ვა­რე­ო­ბის ამ­ბა­ვია! თუმ­ცა, რა დროს ეგ არის, ქალს მო­საკ­ლა­ვად იმე­ტე­ბენ! ხომ არ უთხ­რას? აი, პირ­და­პირ რომ და­ა­ჯა­ხოს. სა­ინ­ტე­რე­სოა მი­სი რე­აქ­ცია. მაგ­რამ რომ შე­შინ­დეს? პა­ნი­კა­ში რომ ჩა­ვარ­დეს? ან რო­გორ აუხ­ს­ნას, თვი­თონ სა­ი­დან გა­ი­გო? ხომ არ ეტყ­ვის, მე ვარ შე­ნი მკვლე­ლიო? რა­ტო­მაც არა, ეტყ­ვის. თუ­კი მა­ი­ას­თ­ვის გო­ჩა სუ­ლერ­თია, რა­ღა აქვს და­სა­კარ­გი? იქ­ნებ ამით უფ­რო გა­მო­უ­წი­ოს მის­კენ გულ­მა. არა, ამას არ იზამს. ყვე­ლა­ფე­რი ისე უნ­და მო­აგ­ვა­როს, რომ ქალს ეჭ­ვი არა­ფერ­ში შე­ე­პა­როს. და­ნარ­ჩე­ნი გა­მოჩ­ნ­დე­ბა.
მა­ინც არ და­უ­რე­კა და რა­ო­დენ დი­დი იყო მი­სი გა­ო­ცე­ბა, რო­ცა მე­ხუ­თე თუ მე­ექ­ვ­სე დღეს მა­ი­კომ თვი­თონ და­უ­რე­კა.
- გო­ჩა, მა­პა­ტიე იმ­ღა­მინ­დე­ლი ამ­ბა­ვი. მთვრა­ლი ვი­ყა­ვი და ცო­ტა ავუ­რიე.
- არა უშავს, ვინ არ დამ­თ­ვ­რა­ლა, - მოლ­ბა მა­მა­კა­ცი.
- სა­ღა­მოს გა­მოხ­ვალ? ნამ­ცხ­ვარს ვაცხობ... ყა­ვა, ჩაი...
- ან წი­თე­ლი ღვი­ნო... ან კო­ნი­ა­კი... ა, რას იტყ­ვი?
- არა­ვი­თარ შემ­თხ­ვე­ვა­ში! არა­ნა­ი­რი ალ­კო­ჰო­ლი, სა­ხე­ლის ხსე­ნე­ბა­ზეც კი გუ­ლი მე­რე­ვა, - გა­ი­ცი­ნა მა­ი­ამ.
- მა­შინ ისე მო­ვალ, ხელ­ცა­რი­ე­ლი.
- მო­დი.
მი­ვი­და...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი