თვით­მ­კ­ვ­ლე­ლო­ბა დაკ­ვე­თით (თავი XIII)
font-large font-small
თვით­მ­კ­ვ­ლე­ლო­ბა დაკ­ვე­თით (თავი XIII)


გო­ჩას და­ნახ­ვა­ზე მა­ი­კოს თვა­ლე­ბი გა­უ­ფარ­თოვ­და.
- ხომ მშვი­დო­ბაა? - წარ­თ­მე­უ­ლი ხმით ჰკითხა.
- რა თქმა უნ­და. რა იყო, რამ შე­გა­ში­ნა?
- არა, არა­ფე­რი... უბ­რა­ლოდ, ხვალ გე­ლო­დე­ბო­დი, - და­იბ­ნა მაია.
- მე კი­დევ ხვა­ლამ­დე ვერ მო­ვით­მი­ნე და მო­ვე­დი. თუ რა­მეა, წა­ვალ, - გამ­ჭო­ლი მზე­რა მი­აპყ­რო მა­მა­კაც­მა.
- არა, რა­ტომ... რა­ხან მოხ­ვე­დი, ბა­რემ დარ­ჩი, - ძლივს გა­ი­ღი­მა ქალ­მა.
გო­ჩამ მძი­მედ შე­ა­ბი­ჯა ოთახ­ში და მი­მო­ი­ხე­და. სუფ­რა არ იყო გაშ­ლი­ლი, მა­გი­და­ზე მხო­ლოდ ხი­ლით სავ­სე ვა­ზა და კომ­პო­ტის სამ­ლიტ­რი­ა­ნი გახ­ს­ნი­ლი ქი­ლა იდო. იქ­ვე იდ­გა ორი კომ­პო­ტი­ა­ნი ჭი­ქა, ერ­თი - სავ­სე, მე­ო­რე - ნა­ხევ­რად სავ­სე და ორი თეფ­ში.
- სტუ­მა­რი გყავ­და? - ყა­სი­დად იკითხა გო­ჩამ, ხე­ლე­ბი ჯი­ბე­ებ­ში ჩა­იწყო და ტერ­ფებ­ზე მო­ნო­ტო­ნუ­რად აქა­ნავ­და.
- ჰო. ჩე­მი მე­გო­ბა­რი, ერ­თი ნა­ბი­ჯით გა­გას­წ­რო.
მა­მა­კაც­მა ოდ­ნავ აზი­და წარ­ბე­ბი.
- ალ­ბათ მე არ ვიც­ნობ შენს მე­გო­ბარს... - გა­მომ­ც­დე­ლად გა­ხე­და კუ­ნა­პეტ ღა­მე­სა­ვით შა­ვი თვა­ლე­ბით.
- არა, არ იც­ნობ, - მა­ი­ამ ხმას და­უ­წია.
- არ მომ­წონს შე­ნი ფე­რი, - ამო­იხ­ვ­ნე­შა გო­ჩამ და ტერ­ფე­ბით ქა­ნა­ო­ბა გა­აგ­რ­ძე­ლა, თან ქო­რი­ვით ავ­ლებ­და მზე­რას აქეთ-იქით, თით­ქოს სამ­ხილს ეძებ­სო.
- მე კი­დევ შე­ნი მო­უ­ლოდ­ნე­ლი ვი­ზი­ტი, - ამ­ჯე­რად ხმის აწე­ვით მი­უ­გო მა­ი­ამ.
- ჰო, - თა­ვი და­აქ­ნია მა­მა­კაც­მა, ხე­ლე­ბი ჯი­ბე­ე­ბი­დან ამო­ი­ღო და ტუ­ჩებ­ზე შეტყუ­პე­ბუ­ლად მი­ი­ფა­რა.
ერ­თხანს დუ­მი­ლი ჩა­მოწ­ვა. მაია ხმას არ იღებ­და, გო­ჩა კი ელო­დე­ბო­და, რო­დის ალა­პა­რაკ­დე­ბო­და იგი.
- არა­ფე­რი გაქვს სათ­ქ­მე­ლი? - ხმა გა­უ­ცივ­და გო­ჩას.
- რი­სი მოს­მე­ნა გსურს? - თით­ქოს გულ­მა რა­ღაც უგ­რ­ძ­ნო ქალს.
- რა ვი­ცი, ყვე­ლაფ­რის...
- გო­ჩა, ქა­რაგ­მე­ბით რა­ტომ მე­ლა­პა­რა­კე­ბი? თუ რა­მე გა­ინ­ტე­რე­სებს, მკითხე და გი­პა­სუ­ხებ.
- ვინ იყო ის ტი­პი? - თა­ვი კა­რის­კენ გა­იქ­ნია გო­ჩამ.
- ის ტი­პი ჩე­მი მე­გო­ბა­რი იყო. შენ რა, და­კითხ­ვას მიწყობ?
- არა, მე ვეჭ­ვი­ა­ნობ.
მა­ი­კომ სი­ცი­ლი ვერ შე­ი­კა­ვა.
- რა გა­ცი­ნებს? მო­ვე­დი. მე­გო­ნა, გა­გი­ხარ­დე­ბო­და, შენ კი­დევ და­ფეთ­დი, რო­გორც კი და­მი­ნა­ხე, ფე­რი და­გე­კარ­გა. თუ სხვაც არ­სე­ბობს შენს ცხოვ­რე­ბა­ში, მითხა­რი. რა პრობ­ლე­მაა, ახ­ს­ნა-გან­მარ­ტე­ბას არ მოგ­თხოვ, გავ­ტ­რი­ალ­დე­ბი და წა­ვალ.
- ის ჩე­მი ექი­მია, პი­რა­დი ექი­მი, - ხმა ჩა­უწყ­და ქალს.
- პი­რა­დი ექი­მი? ასე თქვი?.. თუ მო­მეს­მა?
- არა, არ მო­გეს­მა.
- და პი­რა­დი ექი­მი პა­ე­მან­ზე გე­პა­ტი­ჟე­ბა? - ჩა­ე­კითხა გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბუ­ლი.
- პა­ე­მან­ზე? მე­რე­და, ვინ გითხ­რა, რომ პა­ე­მან­ზე მე­პა­ტი­ჟე­ბა? ან სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე, რომ სად­მე მე­პა­ტი­ჟე­ბა?
- ორ­შა­ბათ­სო... გე­ლო­დე­ბიო...
- ა! შენ სა­ი­დან იცი ეგ ყვე­ლა­ფე­რი?
- სრუ­ლიად შემ­თხ­ვე­ვით გა­ვი­გო­ნე.
- ო! სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით... მჯე­რა... - დამ­ცი­ნა­ვად ჩა­ი­ღი­მა მა­ი­კომ, სკა­მი გა­მოს­წია და დაჯ­და, - თა­ვის კლი­ნი­კა­ში მე­პა­ტი­ჟე­ბა, გა­მოკ­ვ­ლე­ვა­ზე.
- გა­მოკ­ვ­ლე­ვა­ზე? - გო­ჩამ მა­ი­ას მიჰ­ბა­ძა და თვი­თო­ნაც დაჯ­და, - გა­მო­საკ­ვ­ლე­ვი რა გჭირს?
- ცო­ტა გუ­ლი მა­წუ­ხებს, არით­მია მაქვს, უჰა­ე­რო­ბას ვუ­ჩი­ვი, უძი­ლო­ბას... პა­ტა­რა კი აღარ ვარ.
- ეგ რი­სი ნიშ­ნე­ბია, დეპ­რე­სი­ის?
- გა­მო­რიცხუ­ლი არ არის, შე­იძ­ლე­ბა დეპ­რე­სი­აც იყოს. სა­ნერ­ვი­უ­ლო არ მაკ­ლია. ახ­ლა - მით უმე­ტეს.
- ახ­ლა? რო­დი­დან და­იწყო ეს `ახ­ლა~?
- რო­გორც კი შენ გა­მოჩ­ნ­დი ჰო­რი­ზონ­ტ­ზე.
- ჩე­მი გა­მო­ჩე­ნით ნევ­რო­ზი დაგ­მარ­თე?
- არა, სუ­ლი ამი­ფო­რი­ა­ქე, - ამო­ი­ოხ­რა მა­ი­ამ, ხე­ლე­ბი მკერ­დ­ზე გა­და­იჯ­ვა­რე­დი­ნა და მსუს­ხა­ვი მზე­რა მი­აპყ­რო, - რა გა­წუ­ხებს, გო­ჩა? უფ­ლე­ბა არ მაქვს, წე­ლი­წად­ში ერ­თხელ გა­მოკ­ვ­ლე­ვა ჩა­ვი­ტა­რო?
- რო­გორ არა, გაქვს. უბ­რა­ლოდ...
- უბ­რა­ლოდ რა?
- მინ­და, რომ ერ­თ­მა­ნე­თი არ მო­ვატყუ­ოთ.
- ერ­თი უყუ­რე! მსოფ­ლი­ო­ში ყვე­ლა­ზე დი­დი მატყუ­ა­რა მა­მუ­ნა­თებს, არ მო­ვატყუო. ოდეს­მე მო­მიტყუ­ე­ბი­ხარ?
- კი.
- კი-ი? გა­ნა რო­დის? მსგავ­სი არა­ფე­რი მახ­სენ­დე­ბა.
- რო­ცა მითხა­რი, არ მიყ­ვარ­ხა­რო და გა­მე­ქე­ცი.
- მე კი არა, შენ გა­მე­ქე­ცი.
- აჰაა. რა იოლია სხვა­ზე გა­დაბ­რა­ლე­ბა, არა?
- გა­დაბ­რა­ლე­ბა არა­ფერ შუ­ა­შია. ჰო, მე უარი გითხა­რი, მაგ­რამ შენ ერ­თხე­ლაც არ და­ინ­ტე­რეს­დი, რა იყო ჩე­მი უარის მი­ზე­ზი. წახ­ვე­დი და გა­და­ი­კარ­გე!
- უნ­და და­ვინ­ტე­რე­სე­ბუ­ლი­ყა­ვი? სიტყ­ვა­სიტყ­ვით მახ­სოვს, რო­გორ გა­მაგ­დე. არ მიყ­ვარ­ხა­რო, შენ არ მითხა­რი? თუ და­მე­სიზ­მ­რა?
- მე იძუ­ლე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, მა­შინ ისე მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი.
- აბა, რაა, დე­და­ჩემს გა­უ­წიე ან­გა­რი­ში.
- მო­დი, აღარ გვინ­და ამა­ზე ლა­პა­რა­კი, კარ­გი?
- ეს კა­ცი ცო­ლი­ა­ნია?
- ცოლ­შ­ვი­ლი­ა­ნია.
- მე­რე? მი­სი ცო­ლი არ ეჭ­ვი­ა­ნობს?
- რა აქვს სა­ეჭ­ვი­ა­ნო? სა­უ­კუ­ნეა, რაც ჩვენ ერ­თ­მა­ნეთს ვიც­ნობთ. ჯერ კი­დევ სკო­ლი­დან.
გო­ჩამ მუშ­ტე­ბი აათა­მა­შა მა­გი­და­ზე, თით­ქოს დოლს უკ­რავ­სო, რიტ­მუ­ლად, მსუ­ბუ­ქად. პა­სუ­ხი არ გა­უ­ცია, არც შე­უ­ხე­დავს მა­ი­ას­თ­ვის, შე­ფიქ­რი­ა­ნე­ბუ­ლი თა­ვის მო­თა­მა­შე თი­თებს დაჰ­ყუ­რებ­და.
- შენ რა, მა­მოწ­მებ? - მა­ი­კო წინ გა­და­ი­ხა­რა.
- არა. სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით შე­ვეს­წა­რი თქვენს სა­უ­ბარს. მე შენ­კენ მო­ვიჩ­ქა­რო­დი.
- მა­შინ რა სა­ჭი­როა ამ­დე­ნი შე­კითხ­ვის დას­მა?
- რა ვი­ცი... ისე.
- არა­ფე­რი გაქვს სა­ეჭ­ვი­ა­ნო. ის მარ­თ­ლა ექი­მია, ჩე­მი ექი­მი.
წე­სით ამ სიტყ­ვებს გო­ჩა უნ­და და­ემ­შ­ვი­დე­ბი­ნა, მაგ­რამ არა, არ გა­მოს­დი­ო­და. რაც უფ­რო მეტს უხ­ს­ნი­და მა­ი­კო, მით უფ­რო რწმუნ­დე­ბო­და, რომ სწო­რედ ამ თე­მოს ცოლ­მა და­უკ­ვე­თა მი­სი მკვლე­ლო­ბა.
- კარ­გი, წა­ვალ... - წა­მოდ­გა ბო­ლოს და ხე­ლე­ბი კვლავ ჯი­ბე­ებ­ში ჩა­იწყო.
- კარ­გი, წა­დი... - მიმ­ქ­რა­ლი ხმით მი­უ­გო მა­ი­ამ და თვა­ლებ­ში ნა­პერ­წ­კ­ლე­ბი ჩა­უქ­რა.
გო­ჩა კა­რის­კენ გა­ე­მარ­თა, მაია უკან მიჰ­ყ­ვა. მა­მა­კაც­მა სა­ხე­ლურს მძლავ­რად ჩას­ჭი­და ხე­ლი და დაბ­ლა დას­წია.
- ხვალ მოხ­ვალ? - შე­ე­კითხა ქა­ლი.
- მო­ვი­დე? - შე­მობ­რუნ­და გო­ჩა და თვა­ლი თვალ­ში გა­უ­ყა­რა.
- ჰო, - მზე­რა აარი­და მა­ი­კომ.
- ბა­რემ მო­სუ­ლი არ ვარ? დავ­რ­ჩე­ბი.
- არა, ამა­ღამ არა. ცო­ტა შე­უძ­ლოდ ვარ. ახ­ლა უნ­და დავ­წ­ვე და და­ვი­ძი­ნო, წე­ღან წამ­ლე­ბი დავ­ლიე.
- რი­სი წამ­ლე­ბი? - გო­ჩა მი­უ­ახ­ლოვ­და და სა­ხე სა­ხეს­თან მი­უ­ტა­ნა.
- შე­უძ­ლოდ ყოფ­ნის, - ჩურ­ჩუ­ლით ამოთ­ქ­ვა ქალ­მა.
- მა­შინ მით უფ­რო დავ­რ­ჩე­ბი, იქ­ნებ დაგ­ჭირ­დე რა­მე­ში. უბ­რა­ლოდ, დავ­რ­ჩე­ბი, სუ­ლაც სა­ვარ­ძელ­ში და­ვი­ძი­ნებ.
მა­ი­კო გა­ჩუმ­და. ერ­თხანს ფიქ­რობ­და. მე­რე გა­ი­ღი­მა.
- კარ­გი, დარ­ჩი. ჩემ გვერ­დით და­წე­ქი. თუ რა­მეა, გა­გაღ­ვი­ძებ.
მა­მა­კაცს მა­შინ­ვე მო­ეხ­ს­ნა და­ძა­ბუ­ლო­ბა, მა­ი­კოს სა­ხე ხე­ლებ­ში მო­იქ­ცია, კარ­გა ხანს უყუ­რა მის და­ხუ­ჭულ თვა­ლებს, მე­რე კი მსუ­ბუ­ქად შე­უ­ბე­რა სუ­ლი.
- არ მომ­წონ­ხარ. ტუ­ჩე­ბის ირ­გ­ვ­ლივ მთლად გა­თეთ­რე­ბუ­ლი გაქვს კა­ნი.
- ხომ გითხა­რი, ცუ­დად ვარ-მეთ­ქი.
- ჰო. მითხა­რი. კარ­გი, მეტს აღარ გკითხავ. მო­დი, დავ­წ­ვეთ, ხომ?
ქალ­მა თა­ვი და­უქ­ნია, თვა­ლე­ბი გა­ა­ხი­ლა და კვლავ ჩურ­ჩუ­ლით ამოთ­ქ­ვა:
- ოღონდ კა­რი ჩა­კე­ტე, ღია არ დაგ­ვ­რ­ჩეს.
გო­ჩამ კა­რი გა­სა­ღე­ბით გა­და­კე­ტა, მა­ი­ას ხე­ლი ჩა­ავ­ლო და ასე ხე­ლი­ხელ­ჩა­კი­დე­ბუ­ლე­ბი გა­ვიდ­ნენ სა­ძი­ნე­ბელ­ში...

დი­ლით გო­ჩას მკერ­დ­ზე თავ­მი­დე­ბულს გა­ეღ­ვი­ძა. მა­მა­კა­ცი თა­ნაბ­რად სუნ­თ­ქავ­და, მი­სი ცხე­ლი სუნ­თ­ქ­ვა პირ­და­პირ ცხვირ­ში სცემ­და ქალს. გა­ე­ღი­მა. ტუ­ჩე­ბით ოდ­ნავ შე­ე­ხო საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნის ყელ­ზე მფეთ­ქავ ძარღვს და მი­სი სურ­ნე­ლი შე­ის­რუ­ტა. წუ­ხელ არც ერთს არ უძი­ნია ნორ­მა­ლუ­რად. გო­ჩას სადღაც, გამ­თე­ნი­ი­სას ჩა­ე­ძი­ნა, მა­ი­კომ კი მთე­ლი ღა­მე ძილ-ღვი­ძილ­ში გა­ა­თე­ნა.
გო­ჩა ოდ­ნავ შე­ირ­ხა, ცა­ლი თვა­ლი გა­ა­ხი­ლა, წა­მით შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა მის ყელ­ზე და­კო­ნე­ბუ­ლი ქა­ლი, მკლა­ვე­ბი მოხ­ვია, მჭიდ­როდ მი­ი­ხუ­ტა გულ­ზე და გა­ყუჩ­და.
მა­ი­კოს მა­ლე ჩა­ე­ძი­ნა, ამ­ჯე­რად მშვი­დი, უშ­ფოთ­ვე­ლი ძი­ლით.

იმ დღი­დან ორი­ვეს ცხოვ­რე­ბა­ში ახა­ლი ეტა­პი და­იწყო. მა­ი­კო ასე­თი ბედ­ნი­ე­რი არას­დ­როს ყო­ფი­ლა. არც გო­ჩა ყო­ფი­ლა არას­დ­როს ასე­თი ბედ­ნი­ე­რი. თით­ქოს ორ­მა და­კარ­გულ­მა ნა­ხე­ვარ­მა ერ­თ­მა­ნე­თი იპო­ვა და ერ­თი მთლი­ა­ნი შექ­მ­ნა.
მა­ი­ას უკ­ვირ­და, ასე ჰარ­მო­ნი­უ­ლად რომ ავ­სებ­დ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს. მო­ი­კე­თა, გო­ჩას სი­ახ­ლო­ვე ნამ­დ­ვი­ლი თე­რა­პია აღ­მოჩ­ნ­და მის­თ­ვის. მარ­თა­ლია, თე­მოს­თ­ვის მი­ცე­მუ­ლი პი­რო­ბა და­არ­ღ­ვია და ორ­შა­ბათს კლი­ნი­კა­ში არ გა­მოცხად­და, მაგ­რამ ბო­ლოს მა­ინც მო­უ­წია. სა­მი დღის შემ­დეგ, თე­მოს ყო­ველ­დღი­უ­რი ზა­რე­ბით თავ­გა­ბეზ­რე­ბუ­ლი იძუ­ლე­ბუ­ლი გახ­და, გა­მოკ­ვ­ლე­ვა­ზე წა­სუ­ლი­ყო.
სრუ­ლი სი­ზუს­ტის­თ­ვის ტო­მოგ­რა­ფი­ა­ზეც გა­იყ­ვა­ნა მე­გო­ბარ­მა ექიმ­მა. და აი, ახ­ლა იჯ­და მა­ი­კო თე­მოს კა­ბი­ნეტ­ში და გულ­დას­მით ის­მენ­და მის `საბ­რალ­დე­ბო დას­კ­ვ­ნას~.
- წინ ძა­ლი­ან რთუ­ლი გზა გვე­ლის, მა­ი­კო, - დახ­შუ­ლი ხმით და­იწყო თე­მურ­მა, - ყოყ­მა­ნის დრო უკ­ვე აღარ არის, სე­რი­ო­ზუ­ლი მკურ­ნა­ლო­ბა გჭირ­დე­ბა.
- დრო რამ­დე­ნი მაქვს?
- რა თქვი?
- რამ­დე­ნი დამ­რ­ჩა-მეთ­ქი, გკითხე, - თა­ვი ას­წია ქალ­მა და თა­მა­მად შე­ხე­და ექიმს.
- აბა, რა გითხ­რა...
- მა­ინც, მა­ინც?
- ასე ზუს­ტად არ შე­მიძ­ლია ამის გან­საზღ­ვ­რა.
- შე­მოდ­გო­მამ­დე მი­ვაღ­წევ?
- წინ კი­დევ ბევ­რი შე­მოდ­გო­მა გე­ლის, თუ მომ­ყ­ვე­ბი.
- არ მო­მატყუო. მინ­და, სი­მარ­თ­ლე ვი­ცო­დე. მში­შა­რა არ ვარ.
თე­მო და­დუმ­და.
- ქი­მი­ო­თე­რა­პია გა­მი­ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვებს სი­ცოცხ­ლეს? - ახ­ლა მა­ი­კოს სიკ­ვ­დი­ლი არ უნ­დო­და, არ აწყობ­და. ახ­ლა რაც შე­იძ­ლე­ბა, მეტ­ხანს უნ­და ეცოცხ­ლა.
მა­მა­კაც­მა უიმე­დოდ გა­და­აქ­ნია თა­ვი.
- უკ­ვე დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლია. მე­დი­კა­მენ­ტე­ბით უნ­და გა­ვაგ­რ­ძე­ლოთ მკურ­ნა­ლო­ბა, თუმ­ცა, ეს და­სას­რუ­ლი არ არის.
- ის მა­ინც მითხა­რი, შე­მოდ­გო­მამ­დე მი­ვა­ტან?
- აუცი­ლებ­ლად, - მე­ტი და­მა­ჯე­რებ­ლო­ბის­თ­ვის ქა­ლის ურ­წ­მუ­ნო მზე­რას თე­მომ თა­მა­მად და­უხ­ვედ­რა თა­ვი­სი მზე­რა.
- კარ­გი. მა­შინ ვე­ლო­დე­ბი და­ნიშ­ნუ­ლე­ბას. ეს ის მო­მენ­ტია, რო­ცა სიკ­ვ­დი­ლი მე­ზა­რე­ბა.
თე­მოს გუ­ლი მო­უკ­ლა მის­მა სიტყ­ვებ­მა.
- მე ყვე­ლა­ფერს ვი­ღო­ნებ, რაც შე­მიძ­ლია და უნ­და გითხ­რა, რომ ბევ­რი რა­მე შე­მიძ­ლია.
- ვნა­ხოთ, რა შე­გიძ­ლია. მა­ლე გა­მოჩ­ნ­დე­ბა.
მა­მა­კაც­მა არ უპა­სუ­ხა, თა­ვი და­ხა­რა და გა­მა­ლე­ბით შე­უდ­გა რე­ცეპ­ტის გა­მო­წე­რას...

მაია დროს უქ­მად არ კარ­გავ­და. გო­ჩა ყო­ველ­დღე ურე­კავ­და, კვი­რა­ში სამ­ჯერ მო­დი­ო­და და რჩე­ბო­და. სა­ღა­მო­ო­ბით ერ­თად გა­დი­ოდ­ნენ გა­რეთ, სე­ირ­ნობ­დ­ნენ, კა­ფე-ბა­რებ­ში ვახ­შ­მობ­დ­ნენ. რო­ცა მაია დაღ­ლას იგ­რ­ძ­ნობ­და, შინ ბრუნ­დე­ბოდ­ნენ და სა­სი­ა­მოვ­ნოდ მო­თენ­თილ ქალს მა­შინ­ვე ძი­ლი ერე­ო­და.
ასე გა­დი­ო­და დღე­ე­ბი, კვი­რე­ბი... გო­ჩა ქალს მარ­ტო იშ­ვი­ა­თად ტო­ვებ­და, მხო­ლოდ იმ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, რო­ცა `საქ­მე~ გა­მო­უჩ­ნ­დე­ბო­და. პრო­ფე­სი­ას ასე უცებ ვერ შე­იც­ვ­ლი­და. ან კი სად უნ­და ემუ­შა­ვა, ყო­ფი­ლი სამ­ხედ­როს­თ­ვის ასე იოლი რო­დი იყო სამ­სა­ხუ­რის პოვ­ნა. ერ­თა­დერ­თი, რო­მე­ლი­მე კერ­ძო კომ­პა­ნი­ა­ში თუ მო­ეწყო­ბო­და დაც­ვის თა­ნამ­შ­რომ­ლის თა­ნამ­დე­ბო­ბა­ზე. ეგ იყო და ეგ. სხვა არაფ­რის იმე­დი არ ჰქონ­და, თუმ­ცა დაც­ვის სამ­სა­ხურ­ში იმ­დენს არა­ვინ გა­და­უხ­დი­და, რომ ჯე­რაც შე­უმ­დ­გა­რი ოჯა­ხი შე­ე­ნა­ხა.
მა­ი­კო სუ­ლი­ე­რად ძლი­ე­რი გა­მოდ­გა. თა­ვი მა­მა­ცუ­რად ეჭი­რა. თან მკურ­ნა­ლობ­და, თან წიგნს წერ­და, თან გო­ჩა­ზე ზრუ­ნავ­და. ად­რე თუ თავს არ იწუ­ხებ­და სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში ტრი­ა­ლით, ახ­ლა ყო­ველ­დღე ნა­ირ-ნა­ირ კერძს ამ­ზა­დებ­და. უკ­ვე აღარ იყო მარ­ტო, ამი­ტომ დი­დი მონ­დო­მე­ბით დი­ა­სახ­ლი­სობ­და.
სა­მა­გი­ე­როდ, ზაფხულ­ში გა­უ­ჭირ­და, რად­გან სიცხე აუტა­ნე­ლი გახ­და, სუნ­თ­ქ­ვას უშ­ლი­და. ყვე­ლა სი­კე­თეს­თან ერ­თად ოფ­ლი­ა­ნო­ბა დას­ჩემ­და, სა­ხე­ზეც კი ოფ­ლი ას­ხამ­და, თუ დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში სად­მე გა­ვი­დო­და. ყვე­ლა­ნა­ი­რად ცდი­ლობ­და, გო­ჩას­თ­ვის თა­ვი­სი ავად­მ­ყო­ფო­ბის ამ­ბა­ვი და­ე­მა­ლა, მაგ­რამ ისიც იცო­და, რომ დიდ­ხანს ამას ვერ შეძ­ლებ­და.
გო­ჩამ მი­სი თვალ­თ­ვა­ლი შეწყ­ვი­ტა. ში­გა­და­შიგ ამოწ­მებ­და `ფე­ის­ბუკს~, ელო­დე­ბო­და, დამ­კ­ვე­თი რო­დის შე­ეხ­მი­ა­ნე­ბო­და, მაგ­რამ, რა­ო­დენ სა­ოც­რა­დაც უნ­და მოს­ჩ­ვე­ნე­ბო­და, მის­გან ახა­ლი არა­ფე­რი ის­მო­და. ამან ცო­ტა შვე­ბა მოჰ­გ­ვა­რა. გა­მო­რიცხუ­ლი არ იყო, უც­ნობს გა­და­ე­ფიქ­რე­ბი­ნა კი­დე­ვაც თა­ვი­სი გან­ზ­რახ­ვის სის­რუ­ლე­ში მოყ­ვა­ნა.
მა­ი­კო სუს­ტად კი გრძნობ­და თავს, მაგ­რამ ცუ­დად არ ხდე­ბო­და. რე­გუ­ლა­რუ­ლად იღებ­და თე­მოს გა­მო­წე­რილ წამ­ლებს და უკ­ვირ­და, მდგო­მა­რე­ო­ბა რომ არ უუარეს­დე­ბო­და. თან გა­მუდ­მე­ბით იმა­ზე ფიქ­რობ­და, რო­გორ აეხ­ს­ნა გო­ჩას­თ­ვის, სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში რაც ხდე­ბო­და მის თავს. იცო­და, რომ მა­ლე დად­გე­ბო­და ის დღე, რო­ცა საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის სი­მარ­თ­ლის თქმა მო­უ­წევ­და.
გო­ჩა კი ვე­რა­ფერს ხვდე­ბო­და. იმ­დე­ნად გაბ­რუ­ე­ბუ­ლი იყო მა­ი­ას სი­ახ­ლო­ვით, მის გვერ­დით ტრი­ა­ლით, რომ ამ­ქ­ვეყ­ნად ყვე­ლა­ფე­რი გა­და­ვიწყე­ბო­და. რო­გორ უნ­დო­და, ცო­ლად შე­ერ­თო, თუ ქა­ლი ამა­ზე წა­მო­ვი­დო­და, თუმ­ცა ამა­ზე სა­უბ­რის წა­მოწყე­ბას ვერ ბე­დავ­და. ეში­ნო­და, ყვე­ლა­ფე­რი არ გა­ე­ფუ­ჭე­ბი­ნა. დე­და­მის­მა რამ­დენ­ჯერ­მე შე­ა­გუ­ლი­ა­ნა, იქ­ნებ გე­ფიქ­რა ოჯა­ხის შექ­მ­ნა­ზე, ახ­ლა მა­ინც რა გიშ­ლის ხელ­სო, მაგ­რამ მა­მა­კა­ცი წინ ნა­ხე­ვა­რი ნა­ბი­ჯის გა­დად­გ­მა­საც არ აპი­რებ­და, ჯერ ისევ არ­სე­ბუ­ლი მდგო­მა­რე­ო­ბით ტკბე­ბო­და.
სა­მა­გი­ე­როდ, დროს ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ნა­ნა არ კარ­გავ­და. გა­მოჰ­კითხავ­და ხოლ­მე შვილს მა­ი­კოს ამ­ბებს, მო­კითხ­ვას და­ა­ბა­რებ­და, ხა­ნაც სა­ჩუ­ქარს გა­ა­ტან­და. ამ მიდ­გო­მამ გაჭ­რა, დე­და-შვი­ლი უფ­რო და­უ­ახ­ლოვ­და ერ­თ­მა­ნეთს. დე­და სი­ხა­რუ­ლის­გან აღარ იყო, შვი­ლის ასე შე­მობ­რუ­ნე­ბა სი­გი­ჟემ­დე ახა­რებ­და. ერ­თხე­ლაც ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მე­რი სთხო­ვა გო­ჩას, და­ვუ­რე­კავ, მო­ვი­კითხავ, მინ­და იცო­დეს, რომ თქვე­ნი სიყ­ვა­რუ­ლის წი­ნა­აღ­მ­დე­გი სუ­ლაც არ ვა­რო. გო­ჩა­მაც და­უ­წე­რა ნო­მე­რი და მა­გი­და­ზე და­უ­დო.
დე­და დე­კემ­ბ­რის დად­გო­მას და­ე­ლო­და. იცო­და, რომ დე­კემ­ბ­რის ბო­ლოს მი­სი შვი­ლი დრო­ე­ბით აუცი­ლებ­ლად გა­უ­ჩი­ნარ­დე­ბო­და. მა­მის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის მე­რე ასე დას­ჩემ­და. ყო­ველ წელს ერ­თი და იგი­ვე მე­ორ­დე­ბო­და - გო­ჩას მთე­ლი ორ­მო­ცი დღით გა­და­კარ­გ­ვა. მე­რამ­დე­ნე წე­ლია, ახალ წელს სახ­ლ­ში არ შეხ­ვედ­რია. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყო, რომ წელ­საც ასე მოხ­დე­ბო­და და ში­ნი­დან გა­და­კარ­გ­ვა­ში მა­ი­კოს­თან სი­ახ­ლო­ვე ვერ შე­ა­ფერ­ხებ­და.
თუმ­ცა, წლის ბო­ლომ­დე ლო­დი­ნი აღარ დას­ჭირ­და. აგ­ვის­ტოს და­საწყის­ში გო­ჩა დე­დას გა­მო­უტყ­და, ოთხი დღით ქა­ლა­ქი­დან გავ­დი­ვა­რო.
აი, სწო­რედ მა­შინ იხელ­თა დრო მა­ნა­ნამ და რო­გორც კი შვი­ლი თბი­ლი­სი­დან გა­ი­გუ­ლა, ეგ­რე­ვე მა­ი­კოს­თან და­რე­კა...
რო­ცა ლა­პა­რა­კით გუ­ლი იჯე­რეს, მა­ნა­ნამ სთხო­ვა, მითხა­რი, სად ცხოვ­რობ და გეს­ტუმ­რე­ბიო. მა­ი­ას მი­სა­მარ­თის და­მალ­ვა ეუხერ­ხუ­ლა, არ უნ­დო­და, მის­თ­ვის ეწყე­ნი­ნე­ბი­ნა.

სა­ღა­მოს მა­ნა­ნა მარ­თ­ლაც ეს­ტუმ­რა. ორი კი­ლოგ­რა­მი შო­კო­ლა­დი იყი­და, ერ­თი ბოთ­ლი მან­გოს ნა­ტუ­რა­ლუ­რი წვე­ნი და შვი­ლის შეყ­ვა­რე­ბულს მი­ად­გა.
მა­ი­ას გა­უ­ხარ­და მი­სი სტუმ­რო­ბა. ცხოვ­რე­ბა­ში პირ­ვე­ლად ხე­დავ­და ამ ქალს, მაგ­რამ მი­სი ხმა წარ­სუ­ლი­დან ჯე­რაც ყურ­ში ჩა­ეს­მო­და. ეს ხმა არას­დ­როს გამ­ქ­რა­ლა მი­სი გო­ნე­ბი­დან.
მა­ნა­ნა დიდ­ხანს დარ­ჩა მა­ი­ას­თან, ლა­მის მთე­ლი დღე. ერ­თად ისა­დი­ლეს, ყა­ვაც ერ­თად და­ლი­ეს და ვახ­შ­მო­ბა­მაც ერ­თად მო­უ­წი­ათ.
ნა­ვახ­შ­მევს კი მა­გი­და აალა­გეს, ჭურ­ჭე­ლი და­რეცხეს და სა­მა­გა­ლი­თო დე­და-შვი­ლი­ვით ისა­უბ­რეს ერ­თ­მა­ნეთ­თან. მა­ნა­ნა კითხ­ვას სვამ­და, მაია პა­სუხს სცემ­და - თუმ­ცა, ლა­კო­ნი­ურს.
რო­გორც იქ­ნა, ქალ­ბა­ტო­ნი მა­ნა­ნა მთა­ვარ თე­მა­საც მი­ად­გა.
- მე­უღ­ლის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა, რა თქმა უნ­და, დი­დი ტრა­გე­დიაა, მაგ­რამ ამას ხომ არ შე­ე­წი­რე­ბი? ჯერ ახალ­გაზ­რ­და ხარ, შე­გიძ­ლია კი­დევ შექ­მ­ნა ოჯა­ხი... გო­ჩაც მზა­დაა ამის­თ­ვის, იქ­ნებ გე­ფიქ­რა?
- მე-ე? - მკერ­დ­ზე საჩ­ვე­ნე­ბელ­თით­მი­დე­ბულ მა­ი­კოს გაკ­ვირ­ვე­ბის შე­ძა­ხი­ლი აღ­მოხ­და.
- შენც და გო­ჩა­საც. წლე­ბი მიქ­რის, ახალ­გაზ­რ­დუ­ლი წლე­ბი უკან რჩე­ბა.
- არა, ქალ­ბა­ტო­ნო მა­ნა­ნა, რა დროს ჩე­მი გათხო­ვე­ბაა, გა­მო­რიცხუ­ლია. ისიც საკ­მა­რი­სია, რა­საც ვა­კე­თებ. ამი­სიც კი მრცხვე­ნია.
მა­ნა­ნას სა­ხე­ზე ჩრდილ­მა გა­და­ურ­ბი­ნა.
- სწო­რედ მა­გას ვამ­ბობ. თუ და­ქორ­წინ­დე­ბით, ყვე­ლა­ფე­რი მოგ­ვარ­დე­ბა. უფ­რო გა­ლაღ­დე­ბით ორი­ვე­ნი. ურ­თი­ერ­თო­ბას ოფი­ცი­ა­ლუ­რი სა­ხე მი­ე­ცე­მა.
- არა! - ლა­მის იყ­ვი­რა მა­ი­კომ და ისე აღელ­და, სუნ­თ­ქ­ვა შე­ეკ­რა.
- კი მაგ­რამ, რა­ტომ? ხომ გიყ­ვართ ერ­თ­მა­ნე­თი? ეს რა, კომ­პ­ლექ­სია? რად­გან ქვრი­ვი ხარ, ხელ­მე­ო­რედ გათხო­ვე­ბის უფ­ლე­ბა არ გაქვს? მეც გა­მი­წი­ეთ ან­გა­რი­ში, მინ­და, ჩე­მი შვი­ლის ბედ­ნი­ე­რე­ბას მო­ვეს­წ­რო, მას­ზე დარდს საფ­ლავ­ში ნუ ჩა­მა­ტან, მაია, გთხოვ!
მა­ი­კოს ოფ­ლ­მა და­ას­ხა. რო­გორ აეხ­ს­ნა ქა­ლის­თ­ვის, რა ცეცხ­ლიც უტ­რი­ა­ლებ­და სულ­ში? რო­გორ ეთ­ქ­ვა, რომ გო­ჩას ცო­ლო­ბა­ზე ფიქ­რიც კი აკ­რ­ძა­ლუ­ლი ჰქონ­და? რომ მა­თი და­ქორ­წი­ნე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო?
მა­ნა­ნა კი არ ჩერ­დე­ბო­და. ეჩი­ჩი­ნე­ბო­და და ეჩი­ჩი­ნე­ბო­და თვალ­ზე ცრემ­ლ­მომ­დ­გა­რი. მო­უყ­ვა, რაც გა­და­ი­ტა­ნა გო­ჩამ მას­თან გან­შო­რე­ბით. რამ­დენ ხანს რამ­ხე­ლა ტკი­ვი­ლი ატა­რა სუ­ლი­თაც... გუ­ლი­თაც... რო­გორ გა­ნუდ­გა მშობ­ლებს, რო­გორ გან­მარ­ტოვ­და.
- ახ­ლა მის თვა­ლებ­ში იმ­ხე­ლა სი­ხა­რულს ვკითხუ­ლობ, ისე­თი ბედ­ნი­ე­რია, ისე­თი, ისე­თი, რომ... იქ­ნებ იმის გე­ში­ნია, რომ აღარ და­ორ­სულ­დე­ბი და შვილს ვერ გა­უ­ჩენ? ეგ წი­ნას­წარ არა­ვინ იცის, შვი­ლო. ამის გა­მო სა­კუ­თარ ბედ­ნი­ე­რე­ბა­ზე უარს ნუ იტყ­ვი.
მა­ი­კოს მე­ტის მოთ­მე­ნა აღარ შე­ეძ­ლო. მა­ნა­ნას ნათ­ქ­ვა­მი ყო­ვე­ლი სიტყ­ვა გა­უ­საძ­ლის ტკი­ვილს აყე­ნებ­და, თით­ქოს ვი­ღაც ჩა­ქუ­ჩის ძლი­ე­რი დარ­ტყ­მით ლურ­ს­მანს აჭე­დებ­და გულ­ში.
რო­ცა არც უარი გა­უ­ვი­და და არც თა­ვის დაც­ვა, გო­ჩას დე­დას ხე­ლებ­ში სწვდა, თა­ვი­სი წვრი­ლი თი­თე­ბი ოდ­ნავ მო­უ­ჭი­რა, თვა­ლი თვალ­ში გა­უ­ყა­რა და ჩურ­ჩუ­ლით წარ­მოთ­ქ­ვა:
- ჩვე­ნი შე­უღ­ლე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლია, ქალ­ბა­ტო­ნო მა­ნა­ნა... მე სიმ­სივ­ნე მაქვს... თა­ნაც, მე­ოთხე სტა­დია, რაც გო­ჩამ არ იცის...

გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი