თვით­მ­კ­ვ­ლე­ლო­ბა დაკ­ვე­თით (თავი XIV)
font-large font-small
თვით­მ­კ­ვ­ლე­ლო­ბა დაკ­ვე­თით (თავი XIV)
გა­ო­ცე­ბა? არა, ეს არ იყო მხო­ლოდ გა­ო­ცე­ბა. ში­ში? არც მხო­ლოდ ში­ში.
წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, და­ზაფ­რუ­ლი, თავ­ზარ­და­ცე­მუ­ლი და ელ­და­ნა­ცე­მი ქა­ლი, რო­მელ­საც ეს-ესაა, სა­სიკ­ვ­დი­ლო გა­ნა­ჩე­ნი გა­მო­უ­ტა­ნეს. სწო­რედ ასე გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და გო­ჩას დე­და. მა­ი­კომ ჩა­ი­ღი­მა... სევ­დი­ა­ნად, სი­ნა­ნულ­ნა­რე­ვი მზე­რით.
_ აი, ასეა ჩე­მი საქ­მე, ქალ­ბა­ტო­ნო მა­ნა­ნა, ასე რომ, ნუ გე­ში­ნი­ათ, გო­ჩას მე ვერ წა­გარ­თ­მევთ.
ქა­ლი ხმას ვერ იღებ­და, დამ­ბ­ლა­და­ცე­მუ­ლი­ვით მის­ჩე­რე­ბო­და.
_ ის, უბ­რა­ლოდ, სი­ცოცხ­ლეს მი­ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვებს, რო­ცა ჩემ გვერ­დი­თაა, ესაა და ეს.
_ რი­სი სიმ­სივ­ნეა? _ ისე ხმა­დაბ­ლა იკითხა ქალ­მა, რომ მა­ი­კომ ძლივს გა­ი­გო­ნა.
_ ფილ­ტ­ვე­ბის.
_ დი­დი ხა­ნია?
_ ეს წე­ლი რომ და­იწყო, მა­შინ გა­ვი­გე, მა­ნამ­დე მეც არ ვი­ცო­დი.
_ და მე­რე? არა­ფე­რი შვე­ლის? ხომ არის რა­ღაც სა­შუ­ა­ლე­ბე­ბი...
_ ბო­ლო სტა­დი­ას სიკ­ვ­დი­ლის მე­ტი არა­ფე­რი შვე­ლის, _ კვლავ ჩა­ი­ღი­მა მა­ი­ამ.
_ გო­ჩას რა­ტომ არ უთხა­რი?
_ იმი­ტომ, რომ ინერ­ვი­უ­ლებ­და. იმი­ტომ, რომ და­მა­ძა­ლებ­და, იმ­კურ­ნა­ლეო. თა­ნაც, ისე­დაც ხომ გა­ი­გებს, რო­ცა დრო მო­ვა. ახ­ლა რა სა­ჭი­როა? ახ­ლა ისე­თი ბედ­ნი­ე­რია, მირ­ჩევ­ნია, გა­ვუ­ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვო ეს ბედ­ნი­ე­რე­ბა.
_ ბედ­ნი­ე­რე­ბა? _ მო­უ­ლოდ­ნე­ლად სრუ­ლი გარ­და­სახ­ვა მოხ­და. წი­წი­ლებ­თან მყო­ფი კრუ­ხი რომ აიფოფ­რე­ბა სა­შიშ­რო­ე­ბის მო­ახ­ლო­ე­ბა­ზე, სწო­რედ ისე აიფოფ­რა მა­ნა­ნა. _ გა­უ­ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვო? და შენ ამას ეძა­ხი ბედ­ნი­ე­რე­ბას? და ამის მე­რე გინ­და მითხ­რა, რომ გო­ჩა გიყ­ვარს? ასე იცი შენ სიყ­ვა­რუ­ლი? იცი, რა და­ე­მარ­თე­ბა ჩემს შვილს, ამ ამ­ბავს რომ გა­ი­გებს? მოკ­ვ­დე­ბა, გეს­მის? მო-კვდე-ბა! შენ არ იც­ნობ მას წე­სი­ე­რად. წე­სი­ე­რად კი არა, სა­ერ­თოდ არ იც­ნობ. მი­სი ბედ­ნი­ე­რე­ბის გა­ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვე­ბა­ზე კი არა, შე­ნი დარ­ჩე­ნი­ლი დღე­ე­ბის გა­ლა­მა­ზე­ბა­ზე ფიქ­რობ, თუ სი­მარ­თ­ლე გინ­და! ბედ­ნი­ე­რე­ბას გა­უ­ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვებს ქალ­ბა­ტო­ნი! იცი, რა გა­და­ი­ტა­ნა გო­ჩამ ამ წლე­ბის მან­ძილ­ზე? იცი, რო­გო­რი მგრძნო­ბი­ა­რეა და რა ჩვი­ლი გუ­ლი აქვს? შენ გა­მო სხვა ქა­ლის­კენ არ გა­უ­ხე­დავს, ფიქ­რა­დაც არ გა­უვ­ლია ცო­ლის მოყ­ვა­ნა! შენ კი გათხო­ვე­ბაც მო­ას­წა­რი, ოჯა­ხიც შექ­მე­ნი, შვი­ლიც გა­ა­ჩი­ნე და... ჩე­მი ბი­ჭი კი ისევ მარ­ტოა, აუწყო­ბე­ლი ცხოვ­რე­ბით. ერ­თხელ გა­წი­რე და ახ­ლა მე­ო­რე­ჯე­რაც აპი­რებ მის გა­წირ­ვას.
მაია გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი მის­ჩე­რე­ბო­და ქა­და­გად და­ვარ­დ­ნილ ქალს.
_ მე გავ­წი­რე? _ ოდ­ნავ ჩა­ახ­ვე­ლა და დი­ვან­ზე უფ­რო მო­ხერ­ხე­ბუ­ლად მო­კა­ლათ­და, მარ­ჯ­ვე­ნა ხე­ლით სა­ხე­ლურს და­ეყ­რ­დ­ნო და რაც ძა­ლი და ღო­ნე ჰქონ­და, ჩა­აფ­რინ­და, თით­ქოს გა­უ­საძ­ლის­მა ტკი­ვილ­მა წა­მო­უ­ა­რა და უნ­და იკივ­ლო­სო. _ ეს ტყუ­ი­ლია, მაგ­რამ თუნ­დაც ასე იყოს, ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ჩე­მი სურ­ვი­ლით არ გა­მი­წი­რავს. ყვე­ლა­ფე­რი თქვე­ნი დამ­სა­ხუ­რე­ბაა, ქალ­ბა­ტო­ნო მა­ნა­ნა. მე, პირ­ველ რიგ­ში, თქვენ გა­გი­წი­ეთ ან­გა­რი­ში. თქვენ მიბ­რ­ძა­ნეთ, არ გა­ბე­დოთ მი­სი ცო­ლო­ბა და გან­ზე გა­დე­ქი­თო.
_ მე ასე არ მით­ქ­ვამს, _ ხმა წა­ერ­თ­ვა ქალს და გა­ფით­რ­და.
_ ჰო, ასე არ გით­ქ­ვამთ, მაგ­რამ ქვე­ტექ­ს­ტი ამას ნიშ­ნავ­და. მე ხომ შე­უგ­ნე­ბე­ლი არ ვი­ყა­ვი და ეს თქვენ მშვე­ნივ­რად იცო­დით. იცო­დით, რომ მე ყვე­ლა­ფერს სწო­რად გა­ვი­გებ­დი და `შეგ­ნე­ბუ­ლად მო­ვე­კი­დე­ბო­დი ამ სა­კითხს~, _ ბო­ლო წი­ნა­და­დე­ბა პა­თე­ტი­კუ­რი ტო­ნით წარ­მოთ­ქ­ვა, თით­ქოს ვი­ღა­ცას გა­მო­ა­ჯავ­რაო, _ თქვენ რა იცით, მე რა გა­და­ვი­ტა­ნე გო­ჩას­თან გან­შო­რე­ბის შემ­დეგ? თქვენ რა იცით, მე რო­გორ გა­და­მი­ხა­და ცხოვ­რე­ბამ სა­მა­გი­ე­რო? თქვენ არა­ფე­რი არ იცით ჩემ შე­სა­ხებ, ქალ­ბა­ტო­ნო მა­ნა­ნა! ამი­ტომ ნურც ჩემს გუ­შინ­დელ ნა­ბიჯს გან­ს­ჯით ასე ჰა­ი­ჰა­რად და ნურც დღე­ვან­დელს. უსინ­დი­სოდ და უნა­მუ­სოდ არ მიცხოვ­რია, აქამ­დე ისე მო­ვე­დი, თუმ­ცა, ვერ ვი­ა­მა­ყებ ჩე­მი თა­ვით, რად­გან მთე­ლი შეგ­ნე­ბუ­ლი ცხოვ­რე­ბა სხვი­სი სურ­ვი­ლე­ბის დაკ­მა­ყო­ფი­ლე­ბას შე­ვა­ლიე, ოღონდ სხვა ყო­ფი­ლი­ყო კარ­გად, ოღონდ სხვას ჩემ გა­მო პრობ­ლე­მა არ შეჰ­ქ­მ­ნო­და და ყო­ველ­თ­ვის უკან ვი­ხევ­დი, ბედ­ნი­ე­რე­ბა­ზეც, სი­ხა­რულ­ზეც და კე­თილ­დღე­ო­ბა­ზეც უარს ვამ­ბობ­დი. ხათ­რით ცხოვ­რე­ბამ დამ­ღუ­პა, სხვა კი არა­ფერ­მა. ბედ­ნი­ე­რი ამ დრომ­დე არ ვყო­ფილ­ვარ. პირ­ვე­ლად გან­ვი­ცა­დე მსგავ­სი რა­ღაც. ნუ მი­ყუ­რებთ ასე. ვი­ცი, რა შე­კითხ­ვაც გიტ­რი­ა­ლებთ ენის წვერ­ზე. გა­ნა იმ წლებ­ში, გო­ჩას­თან რომ ურ­თი­ერ­თობ­დი, ბედ­ნი­ე­რი არ იყა­ვიო? თქვენ წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, არ ვი­ყა­ვი, იმი­ტომ, რომ ჩვენ შო­რის ჩამ­დ­გა­რი ასა­კობ­რი­ვი სხვა­ო­ბა მა­წუ­ხებ­და. დღეც და ღა­მეც მხო­ლოდ ამა­ზე ვფიქ­რობ­დი, ეს მამ­ძი­მებ­და. ამას ცო­ტა მოგ­ვი­ა­ნე­ბით თქვე­ნი ზა­რიც და­ე­მა­ტა და მორ­ჩა, იქ ჩაქ­რა იმე­დის ბო­ლო ნა­პერ­წ­კა­ლიც.
_ მა­შინ სხვა დრო იყო, მე...
_ ვი­ცი, რომ სხვა დრო იყო. ვი­ცი, რომ გე­ში­ნო­დათ, რას იტყოდ­ნენ ნა­თე­სა­ვე­ბი, ოჯა­ხის ახ­ლობ­ლე­ბი, რო­ცა ასა­კით უფ­როს რძალს შე­მო­იყ­ვან­დით სახ­ლ­ში. მეც ამი­ტომ გა­გე­რი­დეთ. სი­მარ­თ­ლე თუ გინ­დათ, დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, გო­ჩა თავს არ და­მა­ნე­ბებ­და და სა­ბო­ლო­ოდ მა­ინც მა­ი­ძუ­ლებ­და, გავ­ყო­ლო­დი, მაგ­რამ შევ­ც­დი, რო­გორც ჩანს, თქვენ ბევ­რად მე­ტი გავ­ლე­ნა გქონ­დათ მას­ზე, ვიდ­რე მე­გო­ნა. ვერ გავ­თ­ვა­ლე.
_ არა, არ ხარ მარ­თა­ლი, მაია, მე მას­ზე გავ­ლე­ნა არას­დ­როს მქო­ნია.
_ მარ­თ­ლა? მა­შინ, გა­მო­დის, რომ მა­საც არ ვყვა­რე­ბი­ვარ ძლი­ე­რად. მე რომ კა­ცი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი და ისე მყვა­რე­ბო­და ქა­ლი, რო­გორც მე თქვე­ნი შვი­ლი მიყ­ვარ­და, მოს­ვე­ნე­ბას არ მივ­ცემ­დი და ჩემ­სას გა­ვი­ტან­დი.
მა­ნა­ნამ წარ­ბე­ბი შე­ყა­რა და გამ­ჭო­ლი მზე­რა მი­აპყ­რო.
_ ის ბავ­შ­ვი იყო, რო­გორ არ გრცხვე­ნია, ასე რომ ლა­პა­რა­კობ? ვინ, ვინ და, შენ მა­ინც იცი, რო­გორ გიჟ­დე­ბო­და შენ­ზე. პრო­ტეს­ტის ნიშ­ნად ჯარ­ში წა­ვი­და და თა­ნაც, სად! გა­და­სა­კარ­გავ­ში! დღე­და­ღამ ვლო­ცუ­ლობ­დი, ოღონდ ცოცხა­ლი დამ­ბ­რუ­ნე­ბო­და.
_ ვი­ცი ეგ ყვე­ლა­ფე­რი, თვი­თონ მო­მიყ­ვა, _ მა­ი­კომ თა­ვი ჩა­ხა­რა და სა­ხე­ლურს ხე­ლი აუშ­ვა. მა­შინ­ვე შვე­ბა იგ­რ­ძ­ნო და უნებ­ლი­ეთ თი­თებ­ზე და­ი­ხე­და, რო­მე­ლიც და­ბუ­ჟე­ბო­და. თით­ქოს ზუ­ზუ­ნი გა­უ­დი­ო­და მარ­ჯ­ვე­ნა ხე­ლის მტე­ვანს. სა­თი­თა­ოდ მო­ის­რი­სა თი­თე­ბი, რომ სისხლს მოძ­რა­ო­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა მის­ცე­მო­და.
_ იმას თუ მო­გიყ­ვა, კი­ნა­ღამ რომ გა­დაჰ­ყ­ვა მა­მა­მისს? იცი, რომ დღე­საც კი, ყო­ველ წე­ლი­წადს ახალ წელს მო­ნას­ტერ­ში ხვდე­ბა? დღემ­დე ვერ მო­უ­ნე­ლე­ბია ეს ტკი­ვი­ლი. ახ­ლა კი­დევ შე­ნი ამ­ბა­ვი... ამას უკ­ვე ვე­ღარ გა­და­ი­ტანს. ამას ვე­ღარ გა­უძ­ლებს მი­სი გუ­ლი. არა, არა, მა­ი­კო, დე­დაშ­ვი­ლუ­რად გთხოვ, რაც გინ­და, ის და­არ­ქ­ვი ამ თხოვ­ნას, ოღონდ უარი არ მითხ­რა! აღარ შეხ­ვ­დე გო­ჩას, უთხა­რი, რომ არ გიყ­ვარს, უთხა­რი, რომ... არ ვი­ცი, რაც გინ­და, ის უთხა­რი, ოღონდ მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა გაწყ­ვი­ტე. არ მინ­და, ჩე­მი შვი­ლი შენს სიკ­ვ­დილს წა­ეს­წ­როს. მა­პა­ტიე, ამას რომ გე­უბ­ნე­ბი, ღმერ­თ­მა დიდ­ხანს გამ­ყო­ფოს, მაგ­რამ... მე ჩე­მი შვი­ლი ყვე­ლას და ყვე­ლა­ფერს მირ­ჩევ­ნია. მის გარ­და არა­ვინ მყავს ამ ქვე­ყა­ნა­ზე, ნუ­გე­შად ის­ღა დამ­რ­ჩა.
მა­ი­კომ იგ­რ­ძ­ნო, სადღაც შიგ­ნით, სხე­ულ­ში, რო­გორ გა­და­ი­კე­ტა რა­ღაც. ისე­თი რა­ღაც, რაც სუნ­თ­ქ­ვის სა­შუ­ა­ლე­ბას აძ­ლევ­და. თით­ქოს ოთა­ხი­დან უეც­რად ჟან­გ­ბა­დი ამო­ტუმ­ბეს. პი­რი გა­ა­ღო, ჰა­ე­რი რომ ჩა­ე­სუნ­თ­ქა, მაგ­რამ მხო­ლოდ ხვე­ლა აუტყ­და. ყელ­ზე წა­ივ­ლო ხე­ლი, თვა­ლე­ბი აატ­რი­ა­ლა, უმ­წე­ოდ შე­ხე­და მის წინ მჯდარ ქალს და დივ­ნი­დან ჩა­მო­ცურ­და. ფან­ჯ­რის­კენ გა­ფორ­თხ­და, იქ ეძებ­და შვე­ლას, გა­რეთ, ღია ფან­ჯა­რა­ში, ხის კენ­წე­რო­ებ­თან.
მა­ნა­ნა გა­ხევ­და. ასე­თი სცე­ნის შემ­ს­წ­რე არას­დ­როს ყო­ფი­ლა. ცო­ტა არ იყოს, და­იბ­ნა. თავ­და­პირ­ვე­ლად იფიქ­რა, ალ­ბათ სი­მუ­ლან­ტობს, რომ თა­ვი შე­მა­ცო­დო­სო, მაგ­რამ რო­ცა და­ი­ნა­ხა, რომ მა­ი­ას ცხვი­რი­დან სის­ხ­ლი წას­კ­და, მიხ­ვ­და, რომ საქ­მე სე­რი­ო­ზუ­ლად იყო.
ფეხ­ზე წა­მოხ­ტა და მა­ი­კოს მი­ვარ­და.
_ მითხა­რი, რა გა­ვა­კე­თო, მითხა­რი, ამ დროს რა გშვე­ლის? მითხა­რი, მითხა­რი! _ თა­ვი და­უ­ჭი­რა და სა­ხე­ზე რამ­დენ­ჯერ­მე შე­მოჰ­კ­რა გაშ­ლი­ლი ხე­ლის­გუ­ლი.
_ წყა­ა­ა­ლი! _ ამო­ი­ხავ­ლა მა­ი­ამ და ისე­თი ხვე­ლა აუტყ­და, მუხ­ლებ­ზე მდგარ­მა წო­ნას­წო­რო­ბა ვერ შე­ი­ნარ­ჩუ­ნა და ძა­ლა­გა­მო­ლე­უ­ლი იატაკ­ზე და­ვარ­და.
მა­ნა­ნა სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში შე­ვარ­და, გაზ­ქუ­რა­ზე შე­მო­დე­ბულ ჩა­ი­დანს ხე­ლი და­ავ­ლო და მო­სინ­ჯა, ეს­ხა თუ არა შიგ წყა­ლი. რო­ცა ჩა­ი­და­ნი ემ­ძი­მა, უკან გა­მო­ვარ­და და ძირს გაშ­ხ­ლარ­თულ მა­ი­ას პეშ­ვით აპ­კუ­რა წყლის წვე­თე­ბი, მაგ­რამ რო­ცა ამან შე­დე­გი არ გა­მო­ი­ღო, მთე­ლი ჩა­ი­და­ნი სა­ხე­ზე და­ა­პირ­ქ­ვა­ვა.
მა­ი­კო რამ­დე­ნი­მე წუ­თი ებ­რ­ძო­და უჰა­ე­რო­ბას. ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, კრი­ზის­მა გა­და­ი­ა­რა და ხმა­უ­რით ამო­ი­სუნ­თ­ქა.
ოფ­ლ­ში გახ­ვით­ქუ­ლი მა­ი­კო მა­ნა­ნამ ძლივს მი­იყ­ვა­ნა დივ­ნამ­დე და წა­მო­აწ­ვი­ნა. მე­რე ჩა­ის ტი­ლო­თი სის­ხ­ლი­ა­ნი სა­ხე, გულ­მ­კერ­დი და მკლა­ვე­ბი გა­უწ­მინ­და და მზრუნ­ვე­ლად მი­ა­ჩერ­და.
_ მად­ლო­ბა ღმერ­თო, რომ არ გამ­წი­რე და ამ ბავ­შ­ვის სიკ­ვ­დილს არ შე­ვეს­წა­რი, _ ჩა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა სი­სუს­ტის­გან აცახ­ცა­ხე­ბულ­მა და პირ­ჯ­ვა­რი გა­და­ი­სა­ხა, _ ხში­რად გე­მარ­თე­ბა ასე?
_ ასე­თი გამ­ძაფ­რე­ბუ­ლი ჯერ არ მქო­ნია, _ ძლივს გა­სა­გო­ნი ხმით მი­უ­გო და თვა­ლე­ბი და­ხუ­ჭა. იმ­წამ­ს­ვე ღაწ­ვებ­ზე ორი მსხვი­ლი ცრემ­ლი ჩა­მო­უ­გორ­და. ტი­რი­ლის შე­სა­კა­ვებ­ლად ნერ­წყ­ვი გა­დაყ­ლა­პა და ჰა­ე­რი რაც შე­ეძ­ლო, ღრმად ჩა­ი­სუნ­თ­ქა.
_ უკეთ ხარ? _ მა­ნა­ნამ შუბ­ლ­ზე ხე­ლი გა­და­უს­ვა.
_ კარ­გად ვარ, ახ­ლა არა­ფე­რი მი­ჭირს, _ მა­ი­კომ წა­მოჯ­დო­მა სცა­და.
_ რას შვრე­ბი, შვი­ლო, იწე­ქი, ნუ დგე­ბი! _ შეშ­ფოთ­და მა­ნა­ნა.
_ ჯდო­მა უკე­თე­სია, და­წო­ლილს უფ­რო მი­ჭირს სუნ­თ­ქ­ვა, _ თქვა მა­ი­ამ და წა­მოჯ­და თუ არა, რბილს სა­ზურ­გეს მი­ეყ­რ­დ­ნო და ხე­ლე­ბი თავ­ზე შე­მო­იჭ­დო.
ერ­თხანს ჩუ­მად ის­ხ­დ­ნენ. ორი­ვე თა­ვის ფიქრს მის­ცე­მო­და. ბო­ლოს სი­ჩუ­მე მა­ი­ამ და­არ­ღ­ვია:
_ თქვენ წა­დით, ქალ­ბა­ტო­ნო მა­ნა­ნა, მე ყვე­ლა­ფერს ისე გა­ვა­კე­თებ, რო­გორც თქვენ მთხო­ვეთ.
_ მე ამას...
_ ახ­ს­ნა არ არის სა­ჭი­რო, _ გა­აწყ­ვე­ტი­ნა, _ თქვე­ნი ბრა­ლი არ არის, რაც და­მე­მარ­თა. ეს ამ და­ა­ვა­დე­ბის თა­ნამ­დე­ვი პრო­ცე­სია, რო­მე­ლიც აწი უფ­რო და უფ­რო გახ­შირ­დე­ბა. თქვენ მარ­თა­ლი ხართ, არ ვიქ­ცე­ვი სწო­რად. კი­დევ ერ­თხელ და­გი­ჯე­რებთ და ყვე­ლა­ფერს მო­ვაგ­ვა­რებ, გპირ­დე­ბით. დი­დი მად­ლო­ბა დახ­მა­რე­ბის­თ­ვის. _ ბო­ლო სიტყ­ვე­ბი საკ­მა­ოდ ცი­ვად წარ­მოთ­ქ­ვა, რი­თიც აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნა, რომ მი­სი იქ ყოფ­ნა მა­ი­ას­თ­ვის ზედ­მე­ტი იყო.
ქა­ლი ხმის ამო­უ­ღებ­ლად დას­წ­ვ­და თა­ვის ხელ­ჩან­თას, ნახ­ვამ­დი­სო, ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა და უხ­მა­უ­როდ გა­ვი­და...
მა­ი­კომ სა­ბო­ლოო გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა მი­ი­ღო. მთა­ვა­რი არ იყო, რას ეტყო­და გო­ჩას, რო­გორ, რა მი­ზე­ზით და­შორ­დე­ბო­და. მთა­ვა­რი ის იყო, რომ მის­თ­ვის ცხოვ­რე­ბა კი­დევ ერ­თხელ დამ­თავ­რ­და... ამ­ჯე­რად ისე, რომ მი­სი ხე­ლახ­ლა დაწყე­ბა სა­ბო­ლო­ოდ იყო დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი....

მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, გო­ჩას რამ­დე­ნი­მე დღე მა­ინც ვერ შე­ე­ლია. ვერ შეძ­ლო მის­თ­ვის იმის თქმა, შენ­თან ცხოვ­რე­ბა აღარ მინ­დაო. იმ სა­ღა­მოს გო­ჩა ისე­თი მხი­ა­რუ­ლი მო­ვი­და, ისე გა­ცის­კ­როვ­ნე­ბო­და თვა­ლე­ბი, მა­ი­კომ ხმა ვერ ამო­ი­ღო.
შემ­დეგ დიდ­ხანს იფიქ­რა. აანა­ლი­ზებ­და, რო­გორ ჯობ­და. რა უფ­რო ატ­კენ­და გო­ჩას გულს _ მი­სი მო­ახ­ლო­ე­ბუ­ლი სიკ­ვ­დი­ლის ამ­ბა­ვი თუ მა­თი მო­უ­ლოდ­ნე­ლი და­შო­რე­ბა? რო­მე­ლი უფ­რო ძნე­ლად მო­სა­ნე­ლე­ბე­ლი იქ­ნე­ბო­და მის­თ­ვის? თუ ახ­ლა და­შორ­დე­ბო­და, იქ­ნებ შეს­ძუ­ლე­ბო­და კი­დეც მა­მა­კაცს, ეს ხომ მე­ო­რედ ხე­ლის კვრა გა­მო­დი­ო­და? ასეთ რა­მეს კა­ცე­ბი, ზო­გა­დად, არ ჰპა­ტი­ო­ბენ ქა­ლებს.
რაც შე­ე­ხე­ბა მე­ო­რე ვა­რი­ანტს... და­ფიქ­რე­ბად ღირ­და. მარ­თა­ლია, გო­ჩას­თ­ვის უმ­ძი­მე­სი დარ­ტყა იქ­ნე­ბო­და, რო­ცა სი­მარ­თ­ლეს გა­ი­გებ­და, მაგ­რამ, მე­ო­რე მხრივ, თან­და­თან შე­ეჩ­ვე­ო­და ახალ მდგო­მა­რე­ო­ბას და თან გა­მუდ­მე­ბით მის გვერ­დით იქ­ნე­ბო­და. მის­თ­ვის ეს მო­უ­ლოდ­ნე­ლი აღარ იქ­ნე­ბო­და. ჩემს შვილს არ იც­ნო­ბო... პი­რი­ქით, იმა­ზე უკეთ იც­ნობს, ვიდ­რე დე­და­მისს ჰგო­ნია. გო­ჩას მო­უ­ლოდ­ნე­ლი ტკი­ვი­ლი აში­ნებს და არა შეჩ­ვე­უ­ლი. ამას კარ­გად ხვდე­ბა მა­ი­კო. მა­თი და­შო­რე­ბაც მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მოხ­და მა­შინ, მა­მა­მი­სიც მო­უ­ლოდ­ნე­ლად გარ­და­იც­ვა­ლა. დე­და­მი­სი ცო­ტა უფ­რო გო­ნი­ე­რი ქა­ლი რომ იყოს და თა­ვი­სი შვი­ლის ში­ნა­გან სამ­ყა­როს უკეთ იც­ნობ­დეს, ამას იოლად მიხ­ვ­დე­ბო­და... მაგ­რამ ვერ ხვდე­ბა...
მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, მა­ი­კომ ქა­ლის­თ­ვის მი­ცე­მუ­ლი პი­რო­ბის შეს­რუ­ლე­ბა გა­დაწყ­ვი­ტა. უფ­რო იმი­ტო­მაც გა­დაწყ­ვი­ტა, რომ წიგ­ნი თით­ქ­მის და­ამ­თავ­რა, შე­ტე­ვებ­მა კი მო­უხ­ში­რა, ამი­ტომ დრო­ზე უნ­და მი­ე­ღო გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა და ლე­ო­ნის­თ­ვის საქ­მის შეს­რუ­ლე­ბის თა­რი­ღი სას­წ­რა­ფოდ და­ეთ­ქ­ვა.
იმ ღა­მეს­ვე დაჯ­და და ან­დერ­ძის წე­რას შე­უდ­გა. რამ­დენ­ჯერ­მე და­წე­რა და და­ხია, ყო­ველ ჯერ­ზე რა­ღაც არ მოს­წონ­და. ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, დაკ­მა­ყო­ფილ­და.
მე­ო­რე დღეს თა­ვი­სი უბ­ნის სა­ნო­ტა­რო ბი­უ­რო­ში მი­ვი­და და ან­დერ­ძი ნო­ტა­რი­უ­ლად და­ა­მოწ­მე­ბი­ნა. შინ დაბ­რუ­ნე­ბულ­მა ან­დერ­ძი თა­ვის პირ­ველ გა­მო­ცე­მულ წიგ­ნ­ში ჩა­დო, ხო­ლო წიგ­ნი სა­წერ მა­გი­და­ზე შე­მო­დო. ასე ან­დერ­ძის პოვ­ნა არ გაძ­ნელ­დე­ბო­და.
ამა­სო­ბა­ში გო­ჩა სა­მი დღით ისევ და­ი­კარ­გა. იმ სამ დღე­ში მა­ი­ას შე­ტე­ვა კი­დევ ერ­თხელ გა­უ­მე­ორ­და. ძნე­ლი იყო მარ­ტო მყო­ფის­თ­ვის კრი­ზი­სუ­ლი წუ­თე­ბის გა­და­ტა­ნა, მაგ­რამ არ სურ­და, მის გვერ­დით ასეთ დროს ვინ­მე ყო­ფი­ლი­ყო. თა­ვის პრობ­ლე­მებს მარ­ტო სურ­და გამ­კ­ლა­ვე­ბო­და.
რო­გორც იქ­ნა, გო­ჩა დაბ­რუნ­და. მა­ი­კოს გუ­ლი აუჩ­ქარ­და, რო­ცა მა­მა­კაც­მა და­უ­რე­კა და უთხ­რა, მივ­ლი­ნე­ბი­დან ჩა­მო­ვე­დი და ერთ სა­ათ­ში შენ­თან გავ­ჩ­ნ­დე­ბიო.
ასე არას­დ­როს დახ­ვედ­რია. ხე­ლე­ბი გა­შა­ლა, ჩა­ე­ხუ­ტა და რამ­დე­ნი­მე წუ­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში არ მო­შო­რე­ბია... თით­ქოს ემ­შ­ვი­დო­ბე­ბო­და... თით­ქოს სურ­და, სა­მუ­და­მოდ და­ე­მახ­სოვ­რე­ბი­ნა მი­სი სურ­ნე­ლი... მი­სი სით­ბო... მი­სი გუ­ლის­ცე­მის სიხ­ში­რე...
_ რა იყო, მაო, რა­მე მოხ­და? _ გო­ჩამ ფრთხი­ლად ჩა­მო­ი­ღო მხრე­ბი­დან მი­სი მკლა­ვე­ბი და სა­ხე­ში შე­აც­ქერ­და.
_ არა, არა­ფე­რი... უფ­რო სწო­რად, რა­ღაც მოხ­და, მაგ­რამ ისე­თი არა­ფე­რი... უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო წვრილ­მა­ნი, _ გა­ღი­მე­ბა სცა­და, მაგ­რამ არ გა­მო­უ­ვი­და.
_ აბა, ერ­თი მო­მი­ყე­ვი, რა მოხ­და... _ გო­ჩამ სკა­მი სწრა­ფად გა­მოს­წია, დაჯ­და და მა­ი­კო მუხ­ლებ­ზე და­ის­ვა, თან მის მკლა­ვებს ტუ­ჩე­ბით და­უწყო მო­ფე­რე­ბა.
_ პირ­ველ რიგ­ში ის, რომ წიგ­ნი თით­ქ­მის და­ვამ­თავ­რე, ერ­თი თა­ვი დამ­რ­ჩა და ეგ არის. მე­რე წა­ვი­კითხავ, გა­ვას­წო­რებ და გა­მომ­ცემ­ლო­ბა­ში გავ­გ­ზავ­ნი.
_ ასე­თი კარ­გი ამ­ბე­ბი თუ უნ­და მითხ­რა, გა­აგ­რ­ძე­ლე, გა­აგ­რ­ძე­ლე, მე ყუ­რადღე­ბით გის­მენ.
_ რა სა­სი­ა­მოვ­ნოა ჩე­მი მოს­მე­ნა, კარ­გი რა, _ ჩა­ი­ცი­ნა.
_ რა სა­სი­ა­მოვ­ნოა? შენ, მგო­ნი, არც იცი, რომ არა მარ­ტო სმე­ნას, არა­მედ მზე­რა­საც ატ­კ­ბობ, _ წარ­მოთ­ქ­ვა გო­ჩამ, ქა­ლი თა­ვის­კენ მო­ი­ზი­და და მკერ­დ­ზე მძლავ­რად მი­იკ­რა. მა­მა­კა­ცის გულ­ზე და­ვა­ნე­ბუ­ლი მა­ი­კო მის გახ­ში­რე­ბულ გუ­ლის­ცე­მას მკა­ფი­ოდ გრძნობ­და. _ რო­გორ მე­ნატ­რე­ბი ხოლ­მე, წარ­მოდ­გე­ნაც არა გაქვს, _ გო­ჩამ ცხვი­რი მის ცხვირს გა­უ­ხა­ხუ­ნა და ტუ­ჩებ­ზე წა­ე­ტა­ნა, მაგ­რამ მა­ი­კომ ამ­ჯე­რად აღარ და­ა­ნე­ბა.
_ მო­ი­ცა, რა­ღაც უნ­და გითხ­რა... _ თა­ვი გა­ი­თა­ვი­სუფ­ლა მი­სი მკლა­ვე­ბის­გან და ად­გა.
გო­ჩას მი­სი ტო­ნი არ მო­ე­წო­ნა, გულ­მა რა­ღაც უგ­რ­ძ­ნო.
_ რა უნ­და მითხ­რა ასე­თი.... _ თვა­ლი თვალ­ში გა­უ­ყა­რა.
მა­ი­კომ მზე­რა აარი­და, ტუ­ჩე­ბი ენის წვე­რით გა­ი­ლო­კა და დი­ვან­ზე ჩა­მოჯ­და. მე­რე გან­ზე გა­ი­ხე­და, თი­თე­ბი ერ­თ­მა­ნეთ­ში გა­დახ­ლარ­თა, სახ­ს­რე­ბი გა­ატ­კა­ცუ­ნა, მე­რე ისევ გო­ჩას შე­ხე­და...
მიხ­ვ­და გო­ჩა, რაც ხდე­ბო­და. მიხ­ვ­და, რომ იგი­ვე მე­ორ­დე­ბო­და, რაც ოცი წლის წინ.
_ ამ­ჯე­რად ვინ­ღაა მი­ზე­ზი? _ ყრუდ იკითხა.
მა­ი­კომ არ უპა­სუ­ხა.
_ ახ­ლა მა­ინც ვერ და­აბ­რა­ლებ დე­და­ჩემს, ხომ ასეა? _ ცო­ტა არ იყოს, აგ­დე­ბუ­ლად მი­მარ­თა. ისეთ ხა­სი­ათ­ზე დად­გა, სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­ამ­ტ­ვ­რევ­და ყვე­ლა­ფერს, რაც ხელ­ში მოხ­ვ­დე­ბო­და.
_ ასეა, _ ამო­ი­ოხ­რა მა­ი­კომ და თა­ვი ჩა­ღუ­ნა.
_ რა­ტომ, მაი, რა­ტომ? _ გო­ჩამ სკა­მი მის­კენ მი­ა­ჩო­ჩა და მი­სი ხე­ლე­ბი ჩაბღუ­ჯა, _ არ გიყ­ვარ­ვარ? მითხა­რი, თუ არ გიყ­ვარ­ვარ და ყვე­ლა­ფერს გა­ვი­გებ.
მა­ი­ამ ოდ­ნავ შე­ა­ქა­ნა თა­ვი, რო­მე­ლიც ჯე­რაც დახ­რი­ლი ჰქონ­და. თმა­ჩა­მოშ­ლილს სა­ხე არ უჩან­და და ეს შვე­ბას ჰგვრი­და. უძ­ნელ­დე­ბო­და ტყუ­ი­ლის თქმა, თა­ნაც ისე­თი ტყუ­ი­ლის, რო­მე­ლიც მა­მა­კაცს გა­ნად­გუ­რე­ბას უქად­და.
_ სიყ­ვა­რუ­ლი არა­ფერ შუ­ა­შია, გო­ჩა. უბ­რა­ლოდ, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­დან მივ­დი­ვარ... მარ­თა­ლია, არა სა­მუ­და­მოდ, მაგ­რამ არ ვი­ცი, რო­დის დავ­ბ­რუნ­დე­ბი. სა­მუ­შა­ოს კარ­გი ვა­რი­ან­ტი გა­მო­მიჩ­ნ­და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში, მე და ჩე­მი მე­გო­ბა­რი ერ­თად უნ­და წა­ვი­დეთ. იმან იშო­ვა. წა­უს­ვ­ლე­ლო­ბა არ ივარ­გებს. თა­ნაც, ფუ­ლი მჭირ­დე­ბა. ჩემ­მა შვილ­მა და­მი­რე­კა დღეს, დახ­მა­რე­ბა მთხო­ვა. ორი დღეა, ბან­კებ­ში დავ­რ­ბი­ვარ და რო­გორც იქ­ნა, შევ­ძე­ლი სეს­ხის გა­მო­ტა­ნა. და­ფარ­ვა ხომ უნ­და ამ სესხს.
_ რამ­დე­ნი გა­მო­ი­ტა­ნე? რა­ტომ არ მითხა­რი? და­გეხ­მა­რე­ბო­დი. უფუ­ლო­ბას რომ არ ვუ­ჩი­ვი, ხომ იცი?
_ არა, ამ საქ­მე­ში შე­ნი ჩა­რე­ვა არ მინ­და. ეს ჩე­მი პრობ­ლე­მაა, ისე­თი პრობ­ლე­მა, რო­მე­ლიც შენ არა­ნა­ი­რად არ გე­ხე­ბა და ნუ­ღარ ვი­ლა­პა­რა­კებთ ამა­ზე, კარ­გი?
ოთახ­ში სა­მა­რი­სე­ბუ­რი სი­ჩუ­მე ჩა­მო­ვარ­და. გო­ჩა ოდ­ნავ წინ წახ­რი­ლი იჯ­და და მარ­ცხე­ნა ფეხს ნერ­ვი­უ­ლად აქა­ნა­ვებ­და.
_ არ მინ­და, წახ­ვი­დე, _ შეც­ვ­ლი­ლი ხმით ამოთ­ქ­ვა.
მა­ი­კომ ნერ­წყ­ვი ძლივს გა­და­ა­გო­რა. იგ­რ­ძ­ნო, რო­გორ უძ­ნელ­დე­ბო­და სუნ­თ­ქ­ვა.
_ არც მე მინ­და, მაგ­რამ არ გა­მო­ვა. ახ­ლა ეს აუცი­ლე­ბე­ლია, სხვა გზა არ მრჩე­ბა.
_ რო­დის მი­დი­ხართ?
_ ერთ კვი­რა­ში ალ­ბათ, მაქ­სი­მუმ, ათ დღე­ში.
_ მა­ნამ­დე...
_ არა! _ ხმა­მა­ღა­ლი შე­ძა­ხი­ლით გა­აწყ­ვე­ტი­ნა, _ ეს ათი დღე იმის­თ­ვის მჭირ­დე­ბა, რომ შენ­თან გან­შო­რე­ბას რო­გორ­მე შე­ვე­გუო. იქ, უცხო მი­წა­ზე გა­მი­ჭირ­დე­ბა. ამი­ტომ დღე­ის იქით აღარ მოხ­ვი­დე, კარ­გი? შემ­პირ­დი, რომ აღარ მოხ­ვალ, _ ქალს თვა­ლე­ბი ცრემ­ლით აევ­სო და ტუ­ჩე­ბი აუკან­კალ­და. ცო­ტაც და აღ­რი­ალ­დე­ბო­და.
გო­ჩამ ყბე­ბი ძლი­ე­რად მო­კუ­მა, მარ­ცხე­ნა ლო­ყის ქვე­მოთ კუნ­თი აუთა­მაშ­და.
_ მპირ­დე­ბი? _ არ ეშ­ვე­ბო­და მა­ი­კო.
_ იცი, რა? ხომ არ მატყუ­ებ? იქ­ნებ სხვა რა­მეა მი­ზე­ზი და მი­მა­ლავ? იქ­ნებ სხვას ხვდე­ბი და გი­ჭირს ამის თქმა? _ ვე­ღარ მო­ით­მი­ნა გო­ჩამ და სწო­რედ ის შე­კითხ­ვა დას­ვა, რომ­ლის პა­სუ­ხიც ყვე­ლა­ზე მე­ტად აღელ­ვებ­და.
მა­ი­კოს თვა­ლე­ბი გა­უ­ფარ­თოვ­და.
_ სხვა არც არას­დ­როს მყო­ლია. და­ი­ჯე­რებ თუ არა, შე­ნი პრობ­ლე­მაა, _ მშრა­ლად წარ­მოთ­ქ­ვა, ად­გა და ამა­ყად თა­ვა­წე­უ­ლი სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­ვი­და.
წყა­ლი და­ის­ხა. ისე ხარ­ბად სვამ­და, თით­ქოს მთე­ლი თვეა, არ და­უ­ლე­ვიაო. სუნ­თ­ქ­ვა ისევ უძ­ნელ­დე­ბო­და. ღმერთს შეს­თხოვ­და, ოღონდ ახ­ლა არ და­მარ­თო­და შე­ტე­ვა, ოღონდ ეს სა­ღა­მო მშვი­დად ჩა­ე­თა­ვე­ბი­ნა...
სულ რამ­დე­ნი­მე წუ­თი დაჰ­ყო სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში. არ იცო­და, უკან მიბ­რუ­ნე­ბულს რა­ღა უნ­და ეთ­ქ­ვა. ასე­თი და ამ დო­ზით ტყუ­ი­ლი არას­დ­როს უთ­ქ­ვამს, არ დას­ჭირ­ვე­ბია. არც აპი­რებ­და. რო­ცა გო­ჩამ ღა­ლატ­ში სცა­და მი­სი და­და­ნა­შა­უ­ლე­ბა, სწო­რედ მა­შინ მო­ა­ფიქ­რ­და... და­ნარ­ჩე­ნი გზა­დაგ­ზა, უცებ მო­ი­ფიქ­რა.
ვი­თომ და­ა­ჯე­რა? წა­ვა? დარ­ჩე­ბა? მა­ი­კო მის კი­დევ, თუნ­დაც ცო­ტა ხნით დარ­ჩე­ნას ვე­ღარ გა­უძ­ლებ­და. შე­ე­შინ­და, უკან არ და­ე­ხია. რო­გორც იქ­ნა, გამ­ბე­და­ო­ბა მო­იკ­რი­ბა და გა­მო­ვი­და... მაგ­რამ ოთა­ხი ცა­რი­ე­ლი დახ­ვ­და... გო­ჩა იქ აღარ იყო...
ჯერ შვე­ბით ამო­ი­სუნ­თ­ქა... მე­რე ამო­ი­ოხ­რა, მე­რე კი... ყელ­თან მობ­ჯე­ნილ ცრემ­ლებს გზა მის­ცა...

ნერ­ვი­უ­ლო­ბის ნი­ა­დაგ­ზე შე­ტე­ვე­ბი უფ­რო და უფ­რო გა­უხ­შირ­და. ძლივს ჩა­ამ­თავ­რა წიგ­ნი, ძლივს გა­და­ი­კითხა და ჩა­ას­წო­რა, მე­რე კი ელექ­ტ­რო­ნუ­ლი ფოს­ტით გა­მომ­ცემ­ლო­ბის დი­რექ­ტორს გა­და­უგ­ზავ­ნა. მხო­ლოდ ამის შემ­დეგ და­უ­რე­კა თე­მოს და მო­უყ­ვა, რა დღე­შიც იყო.
თე­მომ მას­ზე ისევ იზ­რუ­ნა. იმა­ვე სა­ღა­მოს ეს­ტუმ­რა, ხე­ლით სა­სუნ­თ­ქი აპა­რა­ტი მო­უ­ტა­ნა და აუხ­ს­ნა, რო­გორ უნ­და მო­ეხ­მა­რა იგი სა­ჭი­რო­ე­ბის დროს. რო­გორც აღ­მოჩ­ნ­და, ასე­თი აპა­რა­ტი სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში იშ­ვი­ა­თო­ბა იყო და იგი თე­მოს ერთ-ერ­თ­მა პა­ცი­ენ­ტ­მა ამე­რი­კი­დან სა­ჩუქ­რად ჩა­მო­უ­ტა­ნა.
აპა­რატ­მა მა­ი­კოს სა­ო­ცა­რი შვე­ბა მოჰ­გ­ვა­რა. მი­სი დახ­მა­რე­ბით ცხოვ­რე­ბა თით­ქოს კვლავ კა­ლა­პოტ­ში ჩად­გა... მაგ­რამ ბედ­ნი­ე­რე­ბის გა­რე­შე... გო­ჩას გა­რე­შე, რად­გან იგი აღარ გა­მო­ჩე­ნი­ლა...
ახ­ლა ლე­ონ­თან და­კავ­ში­რე­ბა­ღა რჩე­ბო­და და მა­ი­კომ დრო აღარ და­კარ­გა...

გაგრძელება შემდეგ ნომერში

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი