თა­მა­ში მზეს­თან (თავიII)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავიII)


თი­კო ნატ­კას დამ­შ­ვი­დე­ბას შე­ე­ცა­და:
- ხომ შე­იძ­ლე­ბა, რომ მი­როც იმა­ვეს გრძნობ­დეს? შენ­თან შე­და­რე­ბით, მას სა­მუ­შაო აქვს და იმა­ზე გა­და­ერ­თ­ვე­ბა, მაგ­რამ ყვე­ლა ნორ­მა­ლურ მა­მა­კაცს სჭირ­დე­ბა ქა­ლი. ეს ბუ­ნებ­რი­ვია, მაგ­რამ არა ნე­ბის­მი­ე­რი ქა­ლი, არა­მედ შენ, შენ სჭირ­დე­ბი. თქვენ ხომ ერ­თ­მა­ნე­თი გიყ­ვართ. მე­რე რა, რომ ამ ტრა­გე­დი­ამ დათ­რ­გუ­ნა. ამის გა­მო სხვას­თან ხომ არ გაქ­ცე­უ­ლა? ისევ შენ­თა­ნაა და უნ­და, რომ გა­უ­გო, გეს­მო­დეს მი­სი. მარ­თა­ლია, ამას ხმა­მაღ­ლა არ გე­უბ­ნე­ბა, მაგ­რამ შენ უთ­ქ­მე­ლა­დაც უნ­და ხვდე­ბო­დე. აბა, რა ქნას. ნი­კა მი­სი სის­ხ­ლი და ხორ­ცია, ძმის­გან ის­ღა დარ­ჩა და ხელს ხომ არ ჰკრავს? ებ­რა­ლე­ბა ბავ­შ­ვი და უნ­და, ნორ­მა­ლურ პი­რო­ბებ­ში იზ­რ­დე­ბო­დეს. სხვა არა­ფე­რი, ტყუ­ი­ლად ეჭ­ვი­ა­ნობ, ნატ­კა, სა­ნერ­ვი­უ­ლო მარ­თ­ლა არა­ფე­რი გაქვს.
თი­კოს რბი­ლი, ნა­ზი და მზრუნ­ვე­ლი ხმა გულ­ში ჩამ­წ­ვ­დო­მად გა­ის­მო­და. ნატ­კა თან­და­თან დამ­შ­ვიდ­და, სა­ხე ღი­მილ­მა გა­უ­ნა­თა და მე­გო­ბარს მად­ლი­ე­რე­ბით სავ­სე მზე­რით გა­ხე­და:
- რო­გო­რი კე­თი­ლი მყავ­ხარ. რომ იცო­დე, რა მა­ლა­მო­სა­ვით მო­მე­დო შე­ნი სიტყ­ვე­ბი. კარ­გია, რომ ჩა­მოხ­ვე­დი, თი­კუ­ნა, შე­ნი ბრძნუ­ლი რჩე­ვე­ბი ყო­ველ­თ­ვის მად­გე­ბო­და. ახ­ლა ნამ­დ­ვი­ლად მიშ­ვე­ლე, თავს ძა­ლი­ან მარ­ტო­სუ­ლად ვგრძნობ­დი. დამ­ტან­ჯა ფიქ­რებ­მა, მოს­ვე­ნე­ბა დავ­კარ­გე. იცი, რო­გორ მჭირ­დე­ბი? შენ უნ­და და­მეხ­მა­რო, სხვა არა­ვის იმე­დი აღარ მაქვს.
თი­კომ იგ­რ­ძ­ნო, რომ ნატ­კას კი­დევ რა­ღა­ცის თქმა უნ­დო­და და მოთ­მი­ნე­ბით და­ე­ლო­და სა­უბ­რის გაგ­რ­ძე­ლე­ბას.
- შენ­თან ერ­თი სათხო­ვა­რი მაქვს. ცო­ტა კი მე­რი­დე­ბა, მაგ­რამ სხვა გზა არა მაქვს.
- ისე­თი რა არის, ჩემ­თან რომ გე­რი­დე­ბა? მითხა­რი, გო­გო, არ გრცხვე­ნია?
- რა და... - ნატ­კამ ჩა­ახ­ვე­ლა, უხერ­ხუ­ლად გა­უ­ღი­მა და­ქალს, მზე­რა აარი­და და ხმა­დაბ­ლა თქვა, - შე­გიძ­ლია ერ­თი კვი­რით ნი­კა ჩა­ი­ბა­რო და ჩვენ გაგ­ვიშ­ვა? მე და მი­რო? რამ­დე­ნი ხა­ნია, მარ­ტო არ დავ­რ­ჩე­ნილ­ვართ. ათენ­ში მი­ემ­გ­ზავ­რე­ბა და მეც მინ­და გავ­ყ­ვე.
თი­კო გაშ­რა. არ იცო­და, რა ეპა­სუ­ხა. ყვე­ლა­ფერს ელო­და, ამის გარ­და. ისე მო­იჩ­ქა­რო­და ნატ­კას­კენ, ისე გა­უ­ხარ­და მი­სი მო­პა­ტი­ჟე­ბა, იმ­დე­ნი სათ­ქ­მე­ლი და­უგ­როვ­და... ამ­დენს ტე­ლე­ფონ­ში ვერ ეტყო­და. ახ­ლა კი... იმის გა­ფიქ­რე­ბამ, რომ ნატ­კამ თა­ვი­სი მიზ­ნე­ბის გან­სა­ხორ­ცი­ე­ლებ­ლად ჩა­მო­იტყუა, გუ­ლი მო­უკ­ლა. თუმ­ცა, იმა­საც ხვდე­ბო­და, რომ მი­სი მე­გო­ბა­რი დაბ­ნე­უ­ლი და შე­ში­ნე­ბუ­ლი იყო, სხვა გა­მო­სა­ვა­ლი არ ჰქონ­და და საშ­ვე­ლად ბავ­შ­ვო­ბის მე­გო­ბა­რი იხ­მო. თუ­კი ნატ­კა მარ­თ­ლა დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლია, რომ ნი­კაა მი­სი ბედ­ნი­ე­რე­ბის დან­გ­რე­ვის მი­ზე­ზი, მა­შინ ვალ­დე­ბუ­ლიც კი არის თი­კო, რომ და­ეხ­მა­როს.
- რა პრობ­ლე­მაა, - ნირ­წამ­ხ­და­რი შე­ე­ცა­და, ხმა­ში ბზა­რი არ გა­რე­ო­და, - მთა­ვა­რია, ბავ­შ­ვ­მა ისურ­ვოს ჩემ­თან დარ­ჩე­ნა. მი­რო? მი­როს რო­გორ მო­ე­წო­ნე­ბა ეს აზ­რი? თუ მან უკ­ვე იცის?
- არა, მი­როს­თ­ვის ჯერ არ მით­ქ­ვამს, მაგ­რამ წი­ნა­აღ­მ­დე­გი არ იქ­ნე­ბა. ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, მის დარ­წ­მუ­ნე­ბას შევ­ძ­ლებ. ეჭ­ვი არ მე­პა­რე­ბა, რომ ნი­კა­საც მო­ე­წო­ნე­ბი. ვი­ცი, რო­გორ გიყ­ვარს ბავ­შ­ვე­ბი. გახ­სოვს, ქე­თის გო­გოს რო­გორ არ­თობ­დი? ერ­თი ლუკ­მა რომ შე­ე­ჭა­მა, ბა­ლეტს სა­სა­ცი­ლოდ ცეკ­ვავ­დი. ასე რომ, მგო­ნი, არ გა­გი­ჭირ­დე­ბა ნი­კას­თან სა­ერ­თო ენის გა­მო­ნახ­ვა. სხვა­თა შო­რის, ძა­ლი­ან საყ­ვა­რე­ლი ბავ­შ­ვია და იმე­დი მაქვს, და­მე­გობ­რ­დე­ბით.
- მე­ცო­დე­ბა, იცი? - სიბ­რა­ლუ­ლით წარ­მოთ­ქ­ვა თი­კომ.
- მეც მე­ცო­დე­ბა, მაგ­რამ ჩე­მი თა­ვიც არა­ნაკ­ლებ მე­ცო­დე­ბა, რა ვქნა, - მხრე­ბი აიჩე­ჩა ნატ­კამ და დამ­ნა­შა­ვის მზე­რით შე­ხე­და მე­გო­ბარს.
იმედ­გაც­რუ­ე­ბუ­ლი თი­კო თავს იმით იმ­შ­ვი­დებ­და, რომ ნატ­კას დახ­მა­რე­ბა სჭირ­დე­ბო­და. აწუ­ხებ­და მი­სი მდგო­მა­რე­ო­ბა, მაგ­რამ ამ­წუ­თას იმ პა­ტა­რა ბი­ჭუ­ნა­ზეც ფიქ­რობ­და, რო­მელ­მაც მა­მა და­კარ­გა და აღარც დე­და ჰყავ­და.
- გინ­და, ნი­კა გა­გაც­ნო?
- მინ­და, - და­ქა­ლის ღი­მილს თვი­თო­ნაც ღი­მი­ლით უპა­სუ­ხა, - ვეც­დე­ბი, და­გეხ­მა­რო, ნატ­კა. ნუ გე­ში­ნია, ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად იქ­ნე­ბა. თუ ბავ­შ­ვი ჩემ­თან გა­ჩერ­დე­ბა, ნუ­რაფ­რის დარ­დი ნუ გექ­ნე­ბა.
- ვი­ცო­დი, რომ უარს არ მეტყო­დი. შენ ყო­ველ­თ­ვის გა­ჭირ­ვე­ბის ტალ­კ­ვე­სი იყა­ვი ყვე­ლას­თ­ვის, გა­ნა მარ­ტო ჩემ­თ­ვის. წინ კი­დევ ერ­თი კვი­რა გვაქვს. ჩვენც მო­ვი­ო­ხოთ გუ­ლი ერ­თ­მა­ნე­თის ნახ­ვით და ამა­სო­ბა­ში ბავ­შ­ვიც შე­გეჩ­ვე­ვა. ვი­ცი, რომ ცუ­დად გა­მო­მი­ვი­და, მაგ­რამ შენ გარ­და ნი­კას ვე­რა­ვის ვან­დობ. გპირ­დე­ბი, რომ აქ ჩა­მოს­ვ­ლას არ ინა­ნებ, ნა­ხავ, რა დროს გა­გა­ტა­რე­ბი­ნებ. ჩვენს მე­გობ­რებს გა­გაც­ნობ. ახ­ლა ყვე­ლა­ნი აქ არი­ან, თბი­ლი­სე­ლი მე­გობ­რე­ბიც აქ ის­ვე­ნე­ბენ. ჯერ ოპე­რის სე­ზო­ნი არ დამ­თავ­რე­ბუ­ლა, იქაც წა­გიყ­ვან. ისი­ა­მოვ­ნებ. - ნატ­კა წა­მოდ­გა, თამ­თას გა­და­ეხ­ვია, აკო­ცა და ოთა­ხი­დან გა­ვი­და.
თი­კო მარ­ტო დარ­ჩა. თით­ქოს სუ­ლი შე­ე­ხუ­თა. ცო­ტა არ იყოს, გან­ხიბ­ლუ­ლი დარ­ჩა და­ქა­ლის ქცე­ვით. ხომ შე­ეძ­ლო, სა­ნამ ჩა­მო­ვი­დო­და, მა­ნამ ეთ­ქ­ვა ეს ყვე­ლა­ფე­რი? არ გა­მო­უ­ვი­და ლა­მა­ზად. რა სა­ჭი­რო იყო ასე­თი მიდ­გო­მა? ხომ იცო­და, რომ თი­კო უარს მა­ინც არ ეტყო­და?
აივან­ზე გა­ვი­და. და­ქალ­თან სა­უ­ბარ­მა მი­სი გეგ­მე­ბი შეც­ვა­ლა. აქ სულ სხვა გან­წყო­ბით, რა­ღაც უჩ­ვე­უ­ლოს მო­ლო­დი­ნით აღ­ვ­სი­ლი ჩა­მო­ვი­და, მით უფ­რო, რომ მა­მა­მი­სი და დე­და­მი­სიც აპი­რებ­დ­ნენ მა­ლე ჩა­მოს­ვ­ლას. მა­მას ფილ­მი ჰქონ­და გა­და­სა­ღე­ბი და უხა­რო­და, ზაფხულს მშობ­ლებ­თან ერ­თად გა­ვა­ტა­რე­ბო. რამ­დე­ნი ხა­ნია, ერ­თად არ შეყ­რი­ლან. ყო­ველ­თ­ვის ოც­ნე­ბად ჰქონ­და, თა­ვი­სი მშობ­ლე­ბი­ვით ტკბი­ლი და თბი­ლი ოჯა­ხი შე­ექ­მ­ნა, მა­საც ისე­ვე ჰყვა­რე­ბო­და ქმა­რი, რო­გორც დე­და­მისს უყ­ვარ­და.
ფიქ­რე­ბით წა­მით წარ­სულს გა­დას­წ­ვ­და, თა­ვი­სი და ნატ­კას მხი­ა­რუ­ლი ბავ­შ­ვო­ბა გა­ახ­სენ­და. მათ­თან შე­და­რე­ბით რა არის ახ­ლა ნი­კას ბავ­შ­ვო­ბა? მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ახ­ლან­დელ დრო­ში ბავ­შ­ვებს გა­ცი­ლე­ბით მე­ტი გა­სარ­თო­ბი აქვთ, ვიდ­რე თი­კოს დროს იყო, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ნი­კა ასეთ ფუ­ფუ­ნე­ბა­ში ცხოვ­რობს, ეს თი­თის­ტო­ლა ბავ­შ­ვი მა­ინც უბე­დუ­რია. არა უშავს, გა­იზ­რ­დე­ბა და ყვე­ლა­ფერს გა­ი­გებს. მთა­ვა­რია, სით­ბო და ყუ­რადღე­ბა არ მო­აკ­ლ­დეს. ეჭ­ვი არ ეპა­რე­ბა, რომ და­უ­მე­გობ­რ­დე­ბა და ნი­კაც მი­ი­ღებს. ჰო­და, თუ ასე მოხ­დე­ბა, ნატ­კას და მი­როს არ­ყოფ­ნა­ში დრო­საც მშვე­ნივ­რად გა­ა­ტა­რე­ბენ. ბო­ლოს და ბო­ლოს, თუ მი­სი მშობ­ლე­ბი ჩა­მოვ­ლენ, ერ­თად ივ­ლი­ან გა­და­ღე­ბებ­ზე და ბავ­შ­ვიც გა­ერ­თო­ბა.
წყლის გა­დავ­ლე­ბა გა­დაწყ­ვი­ტა, სა­ა­ბა­ზა­ნო­ში შე­ვი­და, წყა­ლი მო­უშ­ვა და ხე­ლი შე­უშ­ვი­რა...

კარ­გა ხანს ინე­ბივ­რა. გა­მოს­ვ­ლას არ ჩქა­რობ­და. სა­ნამ ორ­თ­ქ­ლ­მა არ შე­ა­წუ­ხა, წყლის გა­და­კეტ­ვა არ უფიქ­რია. რო­ცა სა­ა­ბა­ზა­ნო­დან გა­მო­ვი­და, შე­ამ­ჩ­ნია, რომ მი­სი ჩე­მო­და­ნი ვი­ღა­ცას გა­ეხ­ს­ნა და ნივ­თე­ბი კა­რა­და­ში შე­ე­ლა­გე­ბი­ნა. სარ­კის წინ კი კბი­ლის პას­ტა, ჯაგ­რი­სი და ახა­ლი სა­ვარ­ცხე­ლი იდო. მიხ­ვ­და, რომ მი­სი არ­ყოფ­ნით ვი­ღა­ცამ `ი­სარ­გებ­ლა~ და მო­ემ­სა­ხუ­რა. ალ­ბათ მა­რო იქ­ნე­ბო­დაო, გა­ი­ფიქ­რა, მო­სამ­სა­ხუ­რე ქა­ლი, რო­მე­ლიც ეზო­ში შე­მო­სულ ქა­ლებს პირ­ვე­ლი შე­მო­ე­გე­ბა. ალ­ბათ სწო­რედ მან მი­უ­ჩი­ნა ად­გი­ლი თი­კოს ნივ­თებს.
სა­ხე მო­ი­წეს­რი­გა, მკვე­ბა­ვი წა­ის­ვა, თმა გა­და­ი­ვარ­ცხ­ნა და ოთა­ხი­დან გა­ვი­და. დე­რე­ფა­ნი სწრა­ფი ნა­ბი­ჯე­ბით გა­ი­ა­რა და უზარ­მა­ზარ, ლა­მაზ ოთახ­ში აღ­მოჩ­ნ­და. კედ­ლებ­ზე ფერ­წე­რუ­ლი ტი­ლო­ე­ბი ეკი­და, ჭერ­ზე კი უზარ­მა­ზა­რი ვე­ნე­ცი­უ­რი ბრო­ლის ჭა­ღი. ასე­თი ჭა­ღე­ბი, მარ­თა­ლია, არ ხიბ­ლავ­და, მი­სი გე­მოვ­ნე­ბა უფ­რო მო­დერ­ნის­კენ იხ­რე­ბო­და, მაგ­რამ ესეც ლა­მა­ზი იყო, მი­სი და­სა­წუ­ნი ნამ­დ­ვი­ლად არა­ფე­რი სჭირ­და. ყვე­ლა­ზე მე­ტად თეთ­რი რო­ი­ა­ლის ნახ­ვა გა­უკ­ვირ­და. არა­ვინ ეგუ­ლე­ბო­და მის სა­მე­გობ­რო­სა თუ სა­ახ­ლობ­ლო­ში, თეთ­რი რო­ი­ა­ლი ჰქო­ნო­და. ნე­ტავ თუ უკ­რავ­და ამ ინ­ს­ტ­რუ­მენ­ტ­ზე ვინ­მე, თუ მხო­ლოდ ბუ­ტა­ფო­რი­ის როლს ას­რუ­ლებ­და? ნატ­კა ნამ­დ­ვი­ლად არ იყო დაკ­ვ­რის მოყ­ვა­რუ­ლი, ფორ­ტე­პი­ა­ნო­ზე არას­დ­როს უვ­ლია, არც გი­ტა­რა­ზე... რა სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­უკ­რავ­და თი­კო ახ­ლა. ხომ არ აახ­მი­ა­ნოს ეს იშ­ვი­ა­თი ინ­ს­ტ­რუ­მენ­ტი? ფე­ხაკ­რე­ფით მი­უ­ახ­ლოვ­და რო­ი­ალს და ის იყო, თა­ვი უნ­და აეხა­და, რომ ვე­რან­დი­დან სა­უბ­რის ხმა შე­მო­ეს­მა. კა­რი ღია იყო და ყო­ვე­ლი სიტყ­ვა გარ­კ­ვე­ვით ის­მო­და. იმ­წამ­ს­ვე ოთახ­ში სი­გა­რე­ტის მკვეთ­რი სუ­ნი შე­მო­იჭ­რა. ფე­ხის წვე­რებ­ზე აწე­უ­ლი კარს მი­უ­ახ­ლოვ­და და შე­უმ­ჩ­ნევ­ლად გა­რეთ გა­ი­ხე­და. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად სა­ვარ­ძელ­ში ვი­ღა­ცის გრძე­ლი, სი­გა­ნე­ზე გაშ­ლი­ლი ფე­ხე­ბი და­ი­ნა­ხა. მის­და გა­სა­ოც­რად, ის უც­ნო­ბი სწო­რედ მას­ზე, თი­კო­ზე ლა­პა­რა­კობ­და.
- შენ მოგ­წონს ნატ­კას გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა? მე არ ვიც­ნობ მაგ გო­გოს, მაგ­რამ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლე­ბი ხართ, რომ მო­უვ­ლის? არ აჯო­ბებ­და, ვინ­მე აგ­ვეყ­ვა­ნა, გა­მოც­დი­ლი ძი­ძა და მის­თ­ვის ჩაგ­ვე­ბა­რე­ბი­ნა? ცო­ტა არ იყოს, მეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ... - უც­ნობ­მა აღარ გა­აგ­რ­ძე­ლა.
- ახ­ლა ვე­რა­ვის ვერ ავიყ­ვან, გა­მო­რიცხუ­ლია, - გა­ის­მა ნატ­კას ქმრის ხმა, - ჯერ ერ­თი, სრუ­ლი­ად უცხო ადა­მი­ანს ამ­ხე­ლა სახ­ლი და ბავ­შ­ვი ერ­თად რო­გორ ჩა­ვა­ბა­რო და მე­ო­რეც, არ ვი­ცი, ბავ­შ­ვი რო­გორ შე­ე­გუ­ე­ბა უცხოს. მარ­თა­ლია, თი­კოც უცხოა მის­თ­ვის, მაგ­რამ ერ­თი კვი­რა ჩვენ გვერ­დით რომ იქ­ნე­ბა, იქ­ნებ მი­ეჩ­ვი­ოს. თუ არა­და, მო­უ­წევს ნატ­კას დარ­ჩე­ნა. რა ვქნა, სხვა­ნა­ი­რად ვერ მო­ვიქ­ცე­ვი. ბავშვს კარ­გა ხა­ნი დას­ჭირ­დე­ბა, რომ ის სა­ში­ნე­ლი დღე­ე­ბი და­ი­ვიწყოს. არ არის ასე ად­ვი­ლი. ვი­ცი, ნატ­კა ძა­ლი­ან გა­ნიც­დის, ასე რომ გა­და­ვერ­თე ნი­კა­ზე, მაგ­რამ უნ­და მო­ით­მი­ნოს, სხვა გა­მო­სა­ვალს ვერ ვხე­დავ. ის კი არა, მე­ში­ნია, ამის გა­მო ბავ­შ­ვი არ შე­ი­ძუ­ლოს. მა­გი­ტო­მაც მინ­დო­და წა­მეყ­ვა­ნა. ქა­ლე­ბის ამ­ბა­ვი არ იცი? ეჭ­ვი­ა­ნობს. ერ­თად რომ წა­ვალთ, ცო­ტა­თი მა­ინც დამ­შ­ვიდ­დე­ბა.
- ეგ მარ­თა­ლია, მა­გა­ში მეც გე­თან­ხ­მე­ბი, მაგ­რამ რა ვი­ცი, აბა? ასე მგო­ნია, ნი­კას გა­უ­ჭირ­დე­ბა ქალ­თან დარ­ჩე­ნა. ის კი არა, ისიც ვი­ფიქ­რე... თუმ­ცა, არა, სი­სუ­ლე­ლეა, - უც­ნო­ბი სა­ვარ­ძელ­ში შე­ირ­ხა და თი­კო კარს უკან და­ი­მა­ლა, არ და­მი­ნა­ხო­სო.
- ვი­ცი, რაც იფიქ­რე, მაგ­რამ არ გა­მო­ვა. ჯერ ერ­თი, სად ვი­პო­ვო ახ­ლა ისე­თი კა­ცი, ყო­ველ­დღე აქ რომ ივ­ლის და ბავშვს გა­არ­თობს? ეგე­თი სამ­სა­ხუ­რი ჩვენ­თან არ არ­სე­ბობს. თა­ნაც, მირ­ჩევ­ნია, ქალ­თან დარ­ჩეს. ასეთ ასაკ­ში დე­დის სით­ბო რომ და­გაკ­ლ­დე­ბა, ყო­ველ­თ­ვის უმ­ჯო­ბე­სია, შენ გვერ­დით ქალ­მა იტ­რი­ა­ლოს და და­ნაკ­ლი­სი რა­ღა­ცით შე­გივ­სოს.
- მოკ­ლედ, ქა­ლუ­რი ტაქ­ტი, არა? - მა­მა­კა­ცის სა­სი­ა­მოვ­ნო ბა­რი­ტონს და­უ­ფა­რა­ვი ირო­ნია გა­ე­რია.
თი­კო გაქ­ვავ­და. ერ­თი ნა­ბი­ჯით მო­შორ­და კარს და გა­იტ­რუ­ნა.
- იმე­დია, ეს დრო­ე­ბი­თია, ჩე­მო მი­რო. ბიჭს მა­მა­კა­ცე­ბის სა­ზო­გა­დო­ე­ბა უფ­რო სჭირ­დე­ბა. ქა­ლებს უძ­ნელ­დე­ბათ ბავ­შ­ვე­ბის ჭირ­ვე­უ­ლო­ბე­ბის ატა­ნა. შე­იძ­ლე­ბა უყ­ვი­რონ, ხე­ლიც კი შე­მოჰ­კ­რან... ან პი­რი­ქით, გა­ა­ნე­ბივ­რონ. მთა­ვა­რია, ბავ­შ­ვი არ და­ი­ჩაგ­როს.
- მა­გის უფ­ლე­ბას არა­ვის მივ­ცემ. ის არ ეყო­ფა, უდე­დოდ რომ დარ­ჩა? დე­და­მისს ნი­კას და­ნახ­ვაც არ უნ­დო­და. ახ­ლა მო­ე­გო გონს, მაგ­რამ ახ­ლოს არ გა­ვა­კა­რებ.
- მი­სიც მეს­მის, რომ იცო­დე.
- რა გეს­მის, თუ კა­ცი ხარ! შვი­ლი უნ­და მო­ი­ძუ­ლო იმის გა­მო, რომ ბავ­შ­ვის სი­ცოცხ­ლის გა­დარ­ჩე­ნას გა­დაჰ­ყ­ვა? რა, ქმა­რი უფ­რო უყ­ვარ­და, ვიდ­რე შვი­ლი?
- არ არის გა­მო­რიცხუ­ლი.
- ჰო­და, მით უარე­სი მის­თ­ვის! - ხმას აუწია მი­რომ.
- კარ­გი, ჰო, გა­საბ­რა­ზებ­ლად კი არ მით­ქ­ვამს, - გა­ი­ცი­ნა უც­ნობ­მა, - მაგ­რამ შე­ნი სტუმ­რის ამ­ბა­ვი დი­დად ვერ მაწყ­ნა­რებს. არ იცი, რო­გო­რი გო­გოა, რა ზნის, რა ხა­სი­ა­თის... რა­ტომ ხარ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი, რომ ნი­კას იმ სა­ში­ნე­ლე­ბის და­ვიწყე­ბა­ში და­ეხ­მა­რე­ბა? აქვს ბავ­შ­ვებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის გა­მოც­დი­ლე­ბა? ფსი­ქო­ლო­გია თუ რა? - მა­მა­კა­ცის ხმა­ში უნ­დობ­ლო­ბამ და დამ­ცი­ნავ­მა კი­ლომ ერ­თ­დ­რო­უ­ლად გა­იჟ­ღე­რა.
თი­კოს ბოღ­მა ყელ­ში მო­ებ­ჯი­ნა. სუ­ლაც არ აპი­რებ­და მა­თი სა­უბ­რის ჩუ­მად მოს­მე­ნას, სრუ­ლი­ად უნებ­ლი­ეთ გახ­და ამ ლა­პა­რა­კის შემ­ს­წ­რე, მაგ­რამ მა­მა­კა­ცე­ბის დი­ა­ლო­გი სუ­ლე­ლურ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში აყე­ნებ­და და ამან გა­აბ­რა­ზა. წა­მო­ენ­თო, ჩუ­მად და­ი­ხია უკან, იმ კა­რის­კენ, სა­ი­და­ნაც შე­მო­ვი­და, ხმა­უ­რით გა­მო­ა­ღო, ვი­თომ ახ­ლა შე­მო­ვი­და და ხმა­უ­რით­ვე მი­ხუ­რა. მე­რე მტკი­ცე ნა­ბი­ჯე­ბით გა­დაჭ­რა უზარ­მა­ზა­რი ოთა­ხი და ვე­რან­დის­კენ აიღო გე­ზი.
გა­მო­ღე­ბულ კარ­ში გა­ვი­და თუ არა, უც­ნო­ბი მა­მა­კა­ცის ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე მზე­რას შე­ე­ფე­თა. ამ უკა­ნას­კ­ნელ­მა ინ­ტე­რე­სით შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა, მე­რე ხე­ლი სა­ფერ­ფ­ლის­კენ წა­ი­ღო, სი­გა­რე­ტი ჩა­აქ­რო და ფეხ­ზე წა­მოდ­გა.
მი­როც მა­შინ­ვე წა­მოხ­ტა და მის­კენ გა­მო­ე­შუ­რა.
- ცო­ტა მა­ინც და­ის­ვე­ნეთ? ნამ­გ­ზავ­რი ხართ, დაღ­ლი­ლი იქ­ნე­ბით, - მის­მა კე­თილ­მა გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბამ თი­კოს შვე­ბა მოჰ­გ­ვა­რა, - იმე­დია, ჩვენ­თან მო­გე­წო­ნე­ბათ.
- გმად­ლობ, მი­რო. მი­ხა­რია, რომ მო­მიწ­ვი­ეთ. სა­უ­კუ­ნეა, ნატ­კა არ მი­ნა­ხავს. ისე მომ­ნატ­რე­ბია, ლა­მის ვი­ტი­რე, რომ და­ვი­ნა­ხე. თან ზღვაც ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, ასე რომ, ორ­მა­გი ტუ­ზი და­მე­ცა, - გა­ი­ხუმ­რა თი­კომ და მზე­რით უც­ნობს გა­დას­წ­ვ­და.
მშვე­ნი­ე­რი აღ­ნა­გო­ბის სიმ­პა­თი­ურ­მა მა­მა­კაც­მა ნა­ბი­ჯი მო­სა­უბ­რე­ე­ბის­კენ გად­მოდ­გა, მაგ­რამ შო­რი­ახ­ლოს გა­ჩერ­და, თით­ქოს წარ­დ­გე­ნას ელო­დე­ბაო.
- ხე­დავ, ზუ­ზი, რო­გო­რი სტუ­მა­რი გვყავს?
- ვხე­დავ, ვხე­დავ, ლურ­ჯი ფრინ­ვე­ლი შე­მოფ­რე­ნი­ლა შენს სახ­ლ­ში, ჩე­მო მი­რო, - ირო­ნი­უ­ლად გა­ი­ღი­მა მა­მა­კაც­მა და თავ­ზე ხე­ლი გა­და­ის­ვა, თით­ქოს აჩე­ჩილ თმას ის­წო­რებ­სო.
თი­კოს წა­მით სა­ხე მო­ეღ­რუბ­ლა, უც­ნო­ბის ირო­ნი­ას საზღ­ვა­რი არ ჰქონ­და. `ნე­ტავ ვინ ჰგო­ნია თა­ვი­სი თა­ვი? ან ეს სა­ხე­ლი რა­ღაა? კაცს რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა, ზუ­ზი ერ­ქ­ვას? მა­გის ად­გი­ლას სა­ი­რო­ნი­ოდ არ მექ­ნე­ბო­და საქ­მე!~ - ქალ­მა მწყრა­ლად შე­ხე­და მო­ღი­მარ მა­მა­კაცს და მზე­რა მა­შინ­ვე მი­რო­ზე გა­და­ი­ტა­ნა.
- ნატ­კა გეგ­მებს აწყობ­და, რო­გორ გა­გაც­ნობ­დათ ერ­თ­მა­ნეთს, მაგ­რამ ჩა­უ­ვარ­და კოვ­ზი ნა­ცარ­ში. ეს პა­ტი­ვი მე მერ­გო წი­ლად, - გა­ი­ცი­ნა მი­რომ, - თუმ­ცა, თქვე­ნის­თა­ნა გა­რეგ­ნო­ბის ქალს წარ­დ­გე­ნა ნამ­დ­ვი­ლად არ სჭირ­დე­ბა.
`ეს რა სი­სუ­ლე­ლე წა­მო­რო­შა? რა შუ­ა­შია გა­რეგ­ნო­ბა, რო­ცა ორ ადა­მი­ანს ერ­თ­მა­ნეთს აც­ნო­ბენ? და­იბ­ნა მგო­ნი ეს სა­ცო­და­ვი~, - გულ­ში გა­ე­ცი­ნა თი­კოს და ამ ფაქ­ტ­მა გა­ამ­ხი­ა­რუ­ლა.
უც­ნო­ბი მი­რო­ზე მა­ღა­ლი და მხარ­ბე­ჭი­ა­ნი იყო.
- თი­კო, გა­ი­ცა­ნით ჩე­მი ძმა­კა­ცი და ბავ­შ­ვო­ბის მე­გო­ბა­რი, ზუ­ზი თა­ვარ­თ­ქი­ლა­ძე.
`ლუ­არ­სა­ბი~, - მსწრაფლ ახა­ლი სა­ხე­ლი მო­არ­გო უც­ნო­ბის გვარს თი­კომ და ღი­მი­ლი ვერ შე­ი­კა­ვა.
მა­მა­კა­ცი ახ­ლა­ღა და­იძ­რა მის­კენ, მო­უ­ახ­ლოვ­და, ოდ­ნავ გად­მო­ი­ხა­რა და ქა­ლის ხელს ემ­თხ­ვია. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ წე­ღან მის­მა დამ­ცი­ნავ­მა კი­ლომ სიბ­რა­ზე მოჰ­გ­ვა­რა, მა­ინც მო­ი­ხიბ­ლა უც­ნო­ბის ჟეს­ტით. ზუ­ზის კე­თილ­შო­ბი­ლურ­მა და, ამავ­დ­რო­უ­ლად, ქედ­მაღ­ლურ­მა გა­რეგ­ნო­ბამ მას­ზე შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა მო­ახ­დი­ნა. ხში­რი, წაბ­ლის­ფე­რი თმა ფარ­თო შუბ­ლ­ზე ჩა­მოჰ­ყ­რო­და, მომ­შ­ვილ­დუ­ლი წარ­ბე­ბის ქვეშ მეტყ­ვე­ლი მწვა­ნე თვა­ლე­ბი უელ­ვა­რებ­და. მოძ­რავ ბა­გე­ებ­ზე ირო­ნი­უ­ლი ღი­მი­ლი დას­თა­მა­შებ­და. თი­კო მხო­ლოდ იმან და­ამ­შ­ვი­და, რომ თა­ვა­დაც ცი­ვად უპა­სუ­ხა უც­ნო­ბის აშ­კა­რად მტრულ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბას.
სწო­რედ ამ დროს ნატ­კა გა­მოჩ­ნ­და და და­ძა­ბუ­ლო­ბაც უმალ გა­ნი­მუხ­ტა.
- ზუ­ზი­კუ­ნა, სა­ძა­გე­ლო, რო­დის ჩა­მოხ­ვე­დი? მე ისევ რომ­ში მგო­ნი­ხარ! - აღ­ტა­ცე­ბით შეს­ძა­ხა ნატ­კამ, ხე­ლე­ბი გა­შა­ლა და მა­მა­კაცს გა­და­ეხ­ვია, - რო­გორ მო­მე­ნატ­რე, შე ოხე­რო, შე­ნა!
- ამ დი­ლით ჩა­მო­ვე­დი და ეგ­რე­ვე თქვენ­კენ გა­მო­ვე­შუ­რე. მეც მო­მე­ნატ­რე, გო­გო­ნი, თა­ნაც ძა­ლი­ან-ძა­ლი­ან, - ორი `ძა­ლი­ან~ ერ­თ­მა­ნეთს გა­და­ა­ბა სტუ­მარ­მა.
- ჩე­მი თი­კო უკ­ვე გა­ი­ცა­ნი? ხე­დავ, რა ქა­ლია? თვა­ლებს უყე­ნებს კა­ცებს! მი­რომ რომ მითხ­რა, ზუ­ზი მო­დი­სო, ვერ წარ­მო­იდ­გენ, რო­გორ გა­მი­ხარ­და. თი­კოს გა­ვაც­ნობ ჩე­მი ქმრის სა­უ­კე­თე­სო მე­გო­ბარს და არ მო­იწყენს-მეთ­ქი. თქვენ კი უჩე­მოდ მო­გიგ­ვა­რე­ბი­ათ საქ­მე, - გა­და­ი­კის­კი­სა ნატ­კამ, ზუ­ზის კვლავ მო­ეხ­ვია და და­ქალს თვა­ლი ჩა­უკ­რა.
თი­კომ უხერ­ხუ­ლად გა­ი­ღი­მა და პირ­ველ­სა­ვე სა­ვარ­ძელ­ში ჩაჯ­და, თან შე­ე­ცა­და, ხე­ლი­ხელ­გა­დახ­ვე­უ­ლი ნატ­კა­სა და ზუ­ზის­კენ არ გა­ე­ხე­და. ამა­სო­ბა­ში მი­რომ კო­ნი­ა­კი და სირ­ჩე­ბი შე­მო­ი­ტა­ნა და მა­გი­და­ზე შე­მოდ­გა. თი­კო ისე იყო მიკ­რუ­ლი სა­ვარ­ძ­ლის ზურგს, თით­ქოს შვე­ბას მას­ში ეძებ­და. თვი­თო­ნაც ვერ ხვდე­ბო­და, ასე რამ და­ძა­ბა, ერ­თი­ა­ნად და­ე­ჭი­მა სხე­უ­ლი. უც­ნო­ბის ირო­ნი­უ­ლი შე­ნიშ­ვ­ნა და ღი­მი­ლი გო­ნე­ბი­დან არ ამოს­დი­ო­და.
- ბა­რემ შო­კო­ლა­დიც გა­მო­გე­ტა­ნა, მი­რო, ა? ბა­რის ქვე­და თა­რო­ზე დევს, მწვა­ნე პარ­კ­ში.
- ვი­ცი, - მოკ­ლედ მი­უ­გო მი­რომ და გატ­რი­ალ­და.
ნატ­კა ზუ­ზის ესა­უბ­რე­ბო­და. თი­კომ მა­თი სა­უბ­რი­დან და­ას­კ­ვ­ნა, რომ ზუ­ზი რომ­ში ნი­კას დე­დას ხში­რად ხვდე­ბო­და. რძლის ამ­ბავს ნატ­კა მო­უთ­მე­ნე­ლი ინ­ტე­რე­სით ის­მენ­და.
- ცდი­ლობს, რო­გორ­მე და­ი­ვიწყოს ის ტრა­გე­დია, მაგ­რამ მა­ინც ვერ შე­ე­გუა. ჩე­მი ამ­ბა­ვი ხომ იცი, შე­ვუ­ძა­ხებ ხოლ­მე, და­ვა­მუ­ნა­თებ ჩე­მე­ბუ­რად. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, რომ გა­უვ­ლის და ბავ­შ­ვ­ზეც გუ­ლი მო­უბ­რუნ­დე­ბა.
- ბი­ჭო, მობ­რუ­ნე­ბუ­ლი არ ჰქონ­და? თა­ნახ­მა იყო, თუ­კი მი­რო ბი­ნას გა­და­უ­ფორ­მებ­და, წა­იყ­ვან­და ნი­კას და გაზ­რ­დი­და. ჩვენც და­ვეხ­მა­რე­ბო­დით, გა­ნა რა­მეს და­ვაკ­ლებ­დით! მაგ­რამ არა, შენ­მა ძმა­კაც­მა თა­ვი გა­ი­გი­ჟა, მა­გის სა­ხე­ლიც არ მიხ­სე­ნოო. კი­ნა­ღამ დაგ­ვენ­გ­რა ოჯა­ხი ამის გა­მო. არა, მითხა­რი, გა­ფი­ცებ ყვე­ლა­ფერს, ვტყუ­ო­დი? ბავშვს მა­მა არ ჰყავს. ახ­ლა დე­დაც აღარ ჰყავს. არ ჯობ­და, დე­დას გა­ე­ზარ­და თა­ვი­სი შვი­ლი? ბი­ჭი ასე უფ­რო არ არის ტრავ­მი­რე­ბუ­ლი? სა­მად­ლოდ რომ იზ­რ­დე­ბა ბი­ძა­სა და ბი­ცო­ლას­თან, უკე­თე­სია? გე­კითხე­ბი, უკე­თე­სია?
ზუ­ზიმ დუ­მი­ლით უპა­სუ­ხა. აშ­კა­რა იყო, მე­გობ­რის ცო­ლის მსჯე­ლო­ბა დი­დად არ ეპიტ­ნა­ვე­ბო­და, ან მი­რო­ზე საყ­ვე­დუ­რე­ბის მოს­მე­ნა არ სი­ა­მოვ­ნებ­და.
თი­კო ის­მენ­და მათ სა­უ­ბარს, მაგ­რამ ცდი­ლობ­და, მა­მა­კა­ცის­კენ არ გა­ე­ხე­და. თვი­თო­ნაც არ იცო­და, რა­ტომ, მაგ­რამ უც­ნო­ბის თვა­ლებს უფ­რ­თხო­და. ვე­რაფ­რით აეხ­ს­ნა, რა­ტომ ბო­ჭავ­და ასე ზუ­ზის მზე­რა. გარ­და ამი­სა, მას­ზე დამ­თ­რ­გუნ­ვე­ლად მოქ­მე­დებ­და სტუმ­რის ხა­ვერ­დო­ვა­ნი ხმა, ოდ­ნა­ვი ხრინ­წი რომ გა­რე­ო­და და ირო­ნი­უ­ლი ღი­მი­ლი, წა­მი­თაც რომ არ იშო­რებ­და სა­ხი­დან. ში­გა­და­შიგ ზუ­ზი თი­კოს ცა­ლი თვა­ლით გულ­გ­რი­ლად გა­და­ხე­დავ­და და ქალს მი­სი სი­ცი­ვე გულ­ზე ლახ­ვა­რი­ვით ესო­ბო­და.
მე­რაბ­მა ფა­ი­ფუ­რის თეთ­რი ვა­ზით შო­კო­ლა­დი შე­მო­ი­ტა­ნა და მა­გი­და­ზე დად­გა. მე­რე კო­ნი­ა­კი ჩა­მო­ას­ხა და ერ­თი სირ­ჩა თი­კოს გა­და­ა­წო­და. თი­კომ სირ­ჩა ჩა­მო­არ­თ­ვა და ხე­ლის­გულ­ზე და­იდ­გა. მი­რო სა­უ­ბარ­ში ჩა­ე­ბა და რო­ცა ნატ­კამ წი­ნა­და­დე­ბა ჩა­ამ­თავ­რა, მხო­ლოდ მა­შინ ალა­პა­რაკ­და.
- ჩე­მი აზ­რით, მა­რის მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან მხო­ლოდ გათხო­ვე­ბა გა­მო­იყ­ვანს. მის­თ­ვის ნი­კა ახ­ლა ზედ­მე­ტი ტვირ­თია. მე ასე ვფიქ­რობ და თქვენ რო­გორც გინ­დათ, ისე გა­ი­გეთ.
- რო­გორ არა გრცხვე­ნია, მი­რო, მა­გას რომ ამ­ბობ? - და­ტუქ­სა ცოლ­მა, - რა დროს გათხო­ვე­ბა­ზეა სა­უ­ბა­რი, წე­ლი­წა­დიც არ გა­სუ­ლა, ქმა­რი მი­წას რომ მი­ა­ბა­რა.
- და ეგ­რე­ვე იტა­ლი­ა­ში გაიქ­ცა! - ხმას აუწია მი­რომ, - გლო­ვა თუ უნ­დო­და, რას გარ­ბო­და? დარ­ჩე­ნი­ლი­ყო და იქ­ნებ მეც მომ­ბ­რუ­ნე­ბო­და გუ­ლი! რა, კარ­გად მო­იქ­ცა? ბავ­შ­ვი უპატ­რო­ნოდ მი­აგ­დო, მა­გის და­ნახ­ვაც არ მინ­დაო, მე­რე კი...
- შე­ნი ბრა­ლია, თუ გა­იქ­ცა. შენ აიძუ­ლე, მი­რო. ცო­ტა რომ მორ­ბი­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვი, ახ­ლა აქ იქ­ნე­ბო­და და თა­ვის შვილს თვი­თონ მი­ხე­დავ­და.
- მო­კე­ტე ახ­ლა! - მი­რომ მოთ­მი­ნე­ბა და­კარ­გა და ცოლს თვა­ლე­ბი და­უბ­რი­ა­ლა.
- შენ მარ­თა­ლი ხარ, მი­რო. მა­რის ახ­ლა მარ­თ­ლაც სჭირ­დე­ბა ვი­ღა­ცა­ზე გა­დარ­თ­ვა და ვი­ცი, რომ ეს არ გა­უ­ჭირ­დე­ბა. იგი უმა­მა­კა­ცოდ დიდ­ხანს ვერ გაძ­ლებს. ძა­ლი­ან ახალ­გაზ­რ­დაა იმის­თ­ვის, რომ მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ქმა­რი იგ­ლო­ვოს. თა­ნაც, იტა­ლია სხვა­ნა­ი­რი ქვე­ყა­ნაა. ისე­თი ბი­ჭე­ბი­თაა იქა­უ­რო­ბა სავ­სე, რომ, ოოო! - კვლავ იგი­ვე ირო­ნია, იგი­ვე სარ­კას­ტუ­ლი ღი­მი­ლი...
თი­კოს ლა­მის შე­ამ­ცივ­ნა ზუ­ზის ღი­მილ­ზე. აში­ნებ­და ამ კა­ცის სა­ხის გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა.
- კარ­გი, გვე­ყო­ფა ახ­ლა, ნუ მო­ვა­ძუ­ლებთ თავს სტუ­მარს. აქ იმის­თ­ვის კი არ ჩა­მო­სუ­ლა, რომ ჩე­მი რძლის საყ­ვე­დუ­რე­ბი ის­მი­ნოს. მო­დი, დავ­ლი­ოთ ცო­ტა და გავ­მ­ხი­ა­რულ­დეთ, თო­რემ თი­კო იფიქ­რებს, ეს სად მოვ­ხ­ვ­დიო.
მი­როს თბილ­მა სიტყ­ვებ­მა და კე­თილ­მა ღი­მილ­მა თი­კო­საც მოჰ­გ­ვა­რა ღი­მი­ლი. შეჰ­ყუ­რებ­და სა­მი­ვეს და ცო­ტა­თი შურ­და კი­დეც, ასე ახ­ლოს რომ იყ­ვ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთ­თან. მოწყუ­რე­ბუ­ლი იყო ასეთ მე­გობ­რო­ბას. მოს­კოვ­ში დი­დად არა­ვის და­ახ­ლო­ე­ბია, აქა­უ­რი მე­გობ­რე­ბი კი ნელ-ნე­ლა შე­მო­ე­ფან­ტ­ნენ. ერ­თი ნატ­კა შერ­ჩა და ისიც შორს იყო მის­გან. ბო­ლო დროს ხომ სა­ერ­თოდ, არა­ვის ეკა­რე­ბო­და გო­გას გა­დამ­კი­დე. მის გარ­და ქვე­ყა­ნა­ზე ყვე­ლა გა­და­ა­ვიწყ­და...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი